Loader

23 Μάρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ μας έφερε ένας φίλος, έχοντας κατά καιρούς διαβάσει εγκωμιαστικά σχόλια για αυτό το ταβερνάκι στην Δραπετσώνα.

Πρόκειται ίσως για την παλαιότερη ταβέρνα της έρμης αυτής πατρίδας, που οι άνθρωποι της ποτέ δεν μόνιασαν μεταξύ τους, και που την εποχή που πρωτοάνοιξε τις πόρτες της – σαν μπακάλικο αρχικά το 1920 - οι βενιζελικοί σκοτώνονταν με τους βασιλικούς στους δρόμους.

Η αλύπητη πατίνα του χρόνου έχει καλύψει τον χώρο, και θα ήταν άδικο να αξιολογήσει κανείς το ΕΙΔΙΚΟΝ με την πρώτη εντύπωση, αυστηρά με τα τέσσερα πεδία αξιολόγησης. Αφού όμως ούτε η ιστορικότητα, ούτε η αυθεντικότητα βαθμολογούνται στο Α4F, θα κινηθούμε υποχρεωτικά εντός του προκαθορισμένου πλαισίου.

Περνώντας κανείς το κατώφλι του ΕΙΔΙΚΟΝ, θα βρεθεί σε ένα χώρο που έχει μείνει ίδιος και απαράλαχτος εδώ και κάποιες δεκαετίες. Τον χώρο κοσμούν ετερόκλητα αντικείμενα, πολλά από τα οποία στο παρελθόν πετάχθηκαν στα σκουπίδια, και σήμερα αναζητούνται εναγωνίως από τους πρώην ιδιοκτήτες τους, ξανά στα διάφορα παλαιοπωλεία. Παλιά ραδιόφωνα, στέρεο 3 σε 1, ραπτομηχανές, πολυέλαιοι, τσαγιέρες, βάζα, άγκυρες, σόμπες, φιγούρες από θέατρο σκιών, ζυγαριές, κονσέρβες, σερβάντες, κάδρα, ένα εντυπωσιακό ψυγείο με ξυλόγλυπτο σκάλισμα. Ένα εικόνισμα. Παλιές φωτογραφίες από σπουδαίους Έλληνες που πέρασαν από εδώ, κυρίως καλλιτέχνες, από εκείνους που η χώρα μας έχει σταματήσει πλέον να βγάζει.

Και από μέσα και απ’έξω, το ΕΙΔΙΚΟΝ αποτελεί ένα μικρό κόσμημα, σε αυτή την ούτως ή άλλως όμορφη γειτονιά του Πειραιά. Σε μία πολιτισμένη χώρα, θα είχε αναδειχθεί σαν ένα αξιοπρόσεκτο μνημείο, στοιχείο μιας ιστορικής κληρονομιάς. Στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, το ΕΙΔΙΚΟΝ παραμένει δυστυχώς – μόνο - ένα γραφικό ταβερνάκι. Μοναδικό ίσως ντεσού, το "back office" του ΕΙΔΙΚΟΝ, που χρειάζεται μία... φροντίδα, όσο το επιτρέπει η παλαιότητα και η χωροταξία του χώρου.

Η εξυπηρέτηση από ένα χαμογελαστό (πολύ) κύριο με κόκκινα όμως (πολύ) μάγουλα εκείνο το βράδυ, την κυρία στην κουζίνα και τέλος, τον ιδιοκτήτη που συντονίζει και παρακολουθεί πίσω από τον πάγκο/ψυγείο, είναι καλύτερη από αυτή που θα περίμενε κανείς, μπαίνοντας σε ένα τέτοιο χώρο. Αποτελεσματική, άγρυπνη, σχετικά γρήγορη, χωρίς πολλά-πολλά, δεν χρειάζεται άλλωστε και τίποτε παραπάνω. Κάθεσαι, παραγγέλνεις στο παρλέ (δεν υπάρχει κατάλογος), ξεχνιέσαι χαζεύοντας τον χώρο, δεν σε πολυνοιάζει και αν κάτι καθυστερήσει (που δεν καθυστερεί), κοιτάζεις μήπως πεταχτεί σκονισμένος από καμιά αποθήκη ου Ζήκους, για να εμποδίσει τα μυρμήγκια που κίνησαν με την φακή στη πλάτη, να πάρουν τον ανήφορο. Συζητάς με τους φίλους για εκείνες τις ωραίες μέρες που η ζωή και οι αξίες ήταν αλλοιώς. Χαίρεσαι που αποφάσισες να κατέβεις στον Πειραιά, που αξίζει συχνότερες επισκέψεις.

Στην γεύση, τα πράγματα είναι …δύσκολα. Ένα περιορισμένο μενού με 7-8 πιάτα (καγιανάς, ομελέτα με κορν-μπηφ, αυγά μάτια με τηγανητές πατάτες, λουκάνικο, κεφτεδάκια, γραβιέρα, φάβα, σαλάτα, συκώτι) που μια παρέα μπορεί να τα δοκιμάσει όλα σε μία επίσκεψη, κρασί αποκλειστικά και μόνο ρετσίνα, οι αναμενόμενες 2-3 μπύρες που διαθέτει το 95% της εστιατορικής επικράτειας, ψωμί καλημέρα θλίψη, χαλβάς από ταχίνι κέρασμα στο τέλος. Και αυτό που κάνει τα πράγματα δυσκολότερα, είναι ότι δυστυχώς τα προσφερόμενα πιάτα εκτός από το ότι είναι περιορισμένα (πολύ) σε ποικιλία, στερούνται ακόμη και της στοιχειώδους πρωτοτυπίας. Κανένα δεν ήταν άνοστο, αλλά και κανένα δεν ήταν και άξιο μνείας. Ίσως ο καγιανάς και τα κεφτεδάκια να έβγαιναν λίγο μπροστά από τα υπόλοιπα, αλλά μέχρι εκεί.

Και όσο και αν καταλαβαίνω το συνταίριασμα των πιάτων μιας άλλης εποχής με τον χώρο που τα τρως, θα πω ότι το ΕΙΔΙΚΟΝ είναι και χώρος που κανείς έρχεται και για το φαγητό, και έτσι προσωπικά θα περίμενα και κάτι πιο περιπετειώδες, από τις εκατοντάδες απλές και νόστιμες συνταγές της Ελληνικής "φτωχικής" κουζίνας.

Οι τιμές του τέλος, είναι ένα “κλικ” ψηλότερες απότι θα περίμενε κανείς για αυτό το απλοικό φαγητό, καθώς και από τον περιορισμό στο κρασί - για τον πολύ κόσμο που δεν μπορεί να πιεί την ρετσίνα. Και νομίζω ότι επειδή στο ΕΙΔΙΚΟΝ σερβίρουν Coca-Cola, με την ίδια ευκολία θα μπορούσαν να σερβίρουν και ένα αξιοπρεπές χύμα αρετσίνωτο. Μία παρέα με περισσότερα από 2 άτομα, θα μπορέσει να δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα, και σε κόστος που είναι απίθανο να ξεπεράσει τα 17-18 ευρώ το άτομο. Αλλά όπως ήδη ανέφερα, ίσως δύσκολα ξαναέρχεσαι, αν κριτήριο είναι κυρίως το φαγητό.

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ ξαναέρχεσαι όμως για να φέρεις τους γονείς σου, να θυμηθούν τα νιάτα τους και να τους ευχαριστήσεις - γιατί ήταν πάντα εκεί για σένα. Ξαναέρχεσαι γιατί νοστιμότερο φαγητό εύκολα βρίσκεις, τέτοιο ξεχωριστό και κυρίως Αυθεντικό χώρο, δύσκολα βρίσκεις. Ξαναέρχεσαι γιατί σέβεσαι την ιστορικότητα του χώρου και τον αγώνα και την αντοχή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που ενώ θα έπρεπε να ξεκουράζεται σπίτι του, είναι εκεί και φυλάει αυτό το μικρό “μουσείο”.

Ξαναέρχεσαι γιατί θέλεις να εξηγήσεις στα παιδιά σου την λειτουργία και - κυρίως – την σημαντικότητα μίας “χρονοκάψουλας”, που κατά τα φαινόμενα, δεν υπάρχει μόνο στα comics που παρακολουθούν.

Και τέλος, για να τους εξηγήσεις γιατί πρέπει να χαίρονται (πολύ) όταν βλέπουν ένα εστιατόριο εκτός Χαλανδρίου και Γλυφάδας, σε μια εργατική γειτονιά, Τρίτη βράδυ να σφύζει από ζωή.

Και πόσο πιο ζοφερή θα ήταν η γειτονιά, αν στην θέση του βρισκόταν ένα στεγνοκαθαριστήριο…


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

23 Μάρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ μας έφερε ένας φίλος, έχοντας κατά καιρούς διαβάσει εγκωμιαστικά σχόλια για αυτό το ταβερνάκι στην Δραπετσώνα.

Πρόκειται ίσως για την παλαιότερη ταβέρνα της έρμης αυτής πατρίδας, που οι άνθρωποι της ποτέ δεν μόνιασαν μεταξύ τους, και που την εποχή που πρωτοάνοιξε τις πόρτες της – σαν μπακάλικο αρχικά το 1920 - οι βενιζελικοί σκοτώνονταν με τους βασιλικούς στους δρόμους.

Η αλύπητη πατίνα του χρόνου έχει καλύψει τον χώρο, και θα ήταν άδικο να αξιολογήσει κανείς το ΕΙΔΙΚΟΝ με την πρώτη εντύπωση, αυστηρά με τα τέσσερα πεδία αξιολόγησης. Αφού όμως ούτε η ιστορικότητα, ούτε η αυθεντικότητα βαθμολογούνται στο Α4F, θα κινηθούμε υποχρεωτικά εντός του προκαθορισμένου πλαισίου.

Περνώντας κανείς το κατώφλι του ΕΙΔΙΚΟΝ, θα βρεθεί σε ένα χώρο που έχει μείνει ίδιος και απαράλαχτος εδώ και κάποιες δεκαετίες. Τον χώρο κοσμούν ετερόκλητα αντικείμενα, πολλά από τα οποία στο παρελθόν πετάχθηκαν στα σκουπίδια, και σήμερα αναζητούνται εναγωνίως από τους πρώην ιδιοκτήτες τους, ξανά στα διάφορα παλαιοπωλεία. Παλιά ραδιόφωνα, στέρεο 3 σε 1, ραπτομηχανές, πολυέλαιοι, τσαγιέρες, βάζα, άγκυρες, σόμπες, φιγούρες από θέατρο σκιών, ζυγαριές, κονσέρβες, σερβάντες, κάδρα, ένα εντυπωσιακό ψυγείο με ξυλόγλυπτο σκάλισμα. Ένα εικόνισμα. Παλιές φωτογραφίες από σπουδαίους Έλληνες που πέρασαν από εδώ, κυρίως καλλιτέχνες, από εκείνους που η χώρα μας έχει σταματήσει πλέον να βγάζει.

Και από μέσα και απ’έξω, το ΕΙΔΙΚΟΝ αποτελεί ένα μικρό κόσμημα, σε αυτή την ούτως ή άλλως όμορφη γειτονιά του Πειραιά. Σε μία πολιτισμένη χώρα, θα είχε αναδειχθεί σαν ένα αξιοπρόσεκτο μνημείο, στοιχείο μιας ιστορικής κληρονομιάς. Στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, το ΕΙΔΙΚΟΝ παραμένει δυστυχώς – μόνο - ένα γραφικό ταβερνάκι. Μοναδικό ίσως ντεσού, το "back office" του ΕΙΔΙΚΟΝ, που χρειάζεται μία... φροντίδα, όσο το επιτρέπει η παλαιότητα και η χωροταξία του χώρου.

Η εξυπηρέτηση από ένα χαμογελαστό (πολύ) κύριο με κόκκινα όμως (πολύ) μάγουλα εκείνο το βράδυ, την κυρία στην κουζίνα και τέλος, τον ιδιοκτήτη που συντονίζει και παρακολουθεί πίσω από τον πάγκο/ψυγείο, είναι καλύτερη από αυτή που θα περίμενε κανείς, μπαίνοντας σε ένα τέτοιο χώρο. Αποτελεσματική, άγρυπνη, σχετικά γρήγορη, χωρίς πολλά-πολλά, δεν χρειάζεται άλλωστε και τίποτε παραπάνω. Κάθεσαι, παραγγέλνεις στο παρλέ (δεν υπάρχει κατάλογος), ξεχνιέσαι χαζεύοντας τον χώρο, δεν σε πολυνοιάζει και αν κάτι καθυστερήσει (που δεν καθυστερεί), κοιτάζεις μήπως πεταχτεί σκονισμένος από καμιά αποθήκη ου Ζήκους, για να εμποδίσει τα μυρμήγκια που κίνησαν με την φακή στη πλάτη, να πάρουν τον ανήφορο. Συζητάς με τους φίλους για εκείνες τις ωραίες μέρες που η ζωή και οι αξίες ήταν αλλοιώς. Χαίρεσαι που αποφάσισες να κατέβεις στον Πειραιά, που αξίζει συχνότερες επισκέψεις.

Στην γεύση, τα πράγματα είναι …δύσκολα. Ένα περιορισμένο μενού με 7-8 πιάτα (καγιανάς, ομελέτα με κορν-μπηφ, αυγά μάτια με τηγανητές πατάτες, λουκάνικο, κεφτεδάκια, γραβιέρα, φάβα, σαλάτα, συκώτι) που μια παρέα μπορεί να τα δοκιμάσει όλα σε μία επίσκεψη, κρασί αποκλειστικά και μόνο ρετσίνα, οι αναμενόμενες 2-3 μπύρες που διαθέτει το 95% της εστιατορικής επικράτειας, ψωμί καλημέρα θλίψη, χαλβάς από ταχίνι κέρασμα στο τέλος. Και αυτό που κάνει τα πράγματα δυσκολότερα, είναι ότι δυστυχώς τα προσφερόμενα πιάτα εκτός από το ότι είναι περιορισμένα (πολύ) σε ποικιλία, στερούνται ακόμη και της στοιχειώδους πρωτοτυπίας. Κανένα δεν ήταν άνοστο, αλλά και κανένα δεν ήταν και άξιο μνείας. Ίσως ο καγιανάς και τα κεφτεδάκια να έβγαιναν λίγο μπροστά από τα υπόλοιπα, αλλά μέχρι εκεί.

Και όσο και αν καταλαβαίνω το συνταίριασμα των πιάτων μιας άλλης εποχής με τον χώρο που τα τρως, θα πω ότι το ΕΙΔΙΚΟΝ είναι και χώρος που κανείς έρχεται και για το φαγητό, και έτσι προσωπικά θα περίμενα και κάτι πιο περιπετειώδες, από τις εκατοντάδες απλές και νόστιμες συνταγές της Ελληνικής "φτωχικής" κουζίνας.

Οι τιμές του τέλος, είναι ένα “κλικ” ψηλότερες απότι θα περίμενε κανείς για αυτό το απλοικό φαγητό, καθώς και από τον περιορισμό στο κρασί - για τον πολύ κόσμο που δεν μπορεί να πιεί την ρετσίνα. Και νομίζω ότι επειδή στο ΕΙΔΙΚΟΝ σερβίρουν Coca-Cola, με την ίδια ευκολία θα μπορούσαν να σερβίρουν και ένα αξιοπρεπές χύμα αρετσίνωτο. Μία παρέα με περισσότερα από 2 άτομα, θα μπορέσει να δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα, και σε κόστος που είναι απίθανο να ξεπεράσει τα 17-18 ευρώ το άτομο. Αλλά όπως ήδη ανέφερα, ίσως δύσκολα ξαναέρχεσαι, αν κριτήριο είναι κυρίως το φαγητό.

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ ξαναέρχεσαι όμως για να φέρεις τους γονείς σου, να θυμηθούν τα νιάτα τους και να τους ευχαριστήσεις - γιατί ήταν πάντα εκεί για σένα. Ξαναέρχεσαι γιατί νοστιμότερο φαγητό εύκολα βρίσκεις, τέτοιο ξεχωριστό και κυρίως Αυθεντικό χώρο, δύσκολα βρίσκεις. Ξαναέρχεσαι γιατί σέβεσαι την ιστορικότητα του χώρου και τον αγώνα και την αντοχή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που ενώ θα έπρεπε να ξεκουράζεται σπίτι του, είναι εκεί και φυλάει αυτό το μικρό “μουσείο”.

Ξαναέρχεσαι γιατί θέλεις να εξηγήσεις στα παιδιά σου την λειτουργία και - κυρίως – την σημαντικότητα μίας “χρονοκάψουλας”, που κατά τα φαινόμενα, δεν υπάρχει μόνο στα comics που παρακολουθούν.

Και τέλος, για να τους εξηγήσεις γιατί πρέπει να χαίρονται (πολύ) όταν βλέπουν ένα εστιατόριο εκτός Χαλανδρίου και Γλυφάδας, σε μια εργατική γειτονιά, Τρίτη βράδυ να σφύζει από ζωή.

Και πόσο πιο ζοφερή θα ήταν η γειτονιά, αν στην θέση του βρισκόταν ένα στεγνοκαθαριστήριο…


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

algi

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ μας έφερε ένας φίλος, έχοντας κατά καιρούς διαβάσει εγκωμιαστικά σχόλια για αυτό το ταβερνάκι στην Δραπετσώνα.

Πρόκειται ίσως για την παλαιότερη ταβέρνα της έρμης αυτής πατρίδας, που οι άνθρωποι της ποτέ δεν μόνιασαν μεταξύ τους, και που την εποχή που πρωτοάνοιξε τις πόρτες της – σαν μπακάλικο αρχικά το 1920 - οι βενιζελικοί σκοτώνονταν με τους βασιλικούς στους δρόμους.

Η αλύπητη πατίνα του χρόνου έχει καλύψει τον χώρο, και θα ήταν άδικο να αξιολογήσει κανείς το ΕΙΔΙΚΟΝ με την πρώτη εντύπωση, αυστηρά με τα τέσσερα πεδία αξιολόγησης. Αφού όμως ούτε η ιστορικότητα, ούτε η αυθεντικότητα βαθμολογούνται στο Α4F, θα κινηθούμε υποχρεωτικά εντός του προκαθορισμένου πλαισίου.

Περνώντας κανείς το κατώφλι του ΕΙΔΙΚΟΝ, θα βρεθεί σε ένα χώρο που έχει μείνει ίδιος και απαράλαχτος εδώ και κάποιες δεκαετίες. Τον χώρο κοσμούν ετερόκλητα αντικείμενα, πολλά από τα οποία στο παρελθόν πετάχθηκαν στα σκουπίδια, και σήμερα αναζητούνται εναγωνίως από τους πρώην ιδιοκτήτες τους, ξανά στα διάφορα παλαιοπωλεία. Παλιά ραδιόφωνα, στέρεο 3 σε 1, ραπτομηχανές, πολυέλαιοι, τσαγιέρες, βάζα, άγκυρες, σόμπες, φιγούρες από θέατρο σκιών, ζυγαριές, κονσέρβες, σερβάντες, κάδρα, ένα εντυπωσιακό ψυγείο με ξυλόγλυπτο σκάλισμα. Ένα εικόνισμα. Παλιές φωτογραφίες από σπουδαίους Έλληνες που πέρασαν από εδώ, κυρίως καλλιτέχνες, από εκείνους που η χώρα μας έχει σταματήσει πλέον να βγάζει.

Και από μέσα και απ’έξω, το ΕΙΔΙΚΟΝ αποτελεί ένα μικρό κόσμημα, σε αυτή την ούτως ή άλλως όμορφη γειτονιά του Πειραιά. Σε μία πολιτισμένη χώρα, θα είχε αναδειχθεί σαν ένα αξιοπρόσεκτο μνημείο, στοιχείο μιας ιστορικής κληρονομιάς. Στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, το ΕΙΔΙΚΟΝ παραμένει δυστυχώς – μόνο - ένα γραφικό ταβερνάκι. Μοναδικό ίσως ντεσού, το "back office" του ΕΙΔΙΚΟΝ, που χρειάζεται μία... φροντίδα, όσο το επιτρέπει η παλαιότητα και η χωροταξία του χώρου.

Η εξυπηρέτηση από ένα χαμογελαστό (πολύ) κύριο με κόκκινα όμως (πολύ) μάγουλα εκείνο το βράδυ, την κυρία στην κουζίνα και τέλος, τον ιδιοκτήτη που συντονίζει και παρακολουθεί πίσω από τον πάγκο/ψυγείο, είναι καλύτερη από αυτή που θα περίμενε κανείς, μπαίνοντας σε ένα τέτοιο χώρο. Αποτελεσματική, άγρυπνη, σχετικά γρήγορη, χωρίς πολλά-πολλά, δεν χρειάζεται άλλωστε και τίποτε παραπάνω. Κάθεσαι, παραγγέλνεις στο παρλέ (δεν υπάρχει κατάλογος), ξεχνιέσαι χαζεύοντας τον χώρο, δεν σε πολυνοιάζει και αν κάτι καθυστερήσει (που δεν καθυστερεί), κοιτάζεις μήπως πεταχτεί σκονισμένος από καμιά αποθήκη ου Ζήκους, για να εμποδίσει τα μυρμήγκια που κίνησαν με την φακή στη πλάτη, να πάρουν τον ανήφορο. Συζητάς με τους φίλους για εκείνες τις ωραίες μέρες που η ζωή και οι αξίες ήταν αλλοιώς. Χαίρεσαι που αποφάσισες να κατέβεις στον Πειραιά, που αξίζει συχνότερες επισκέψεις.

Στην γεύση, τα πράγματα είναι …δύσκολα. Ένα περιορισμένο μενού με 7-8 πιάτα (καγιανάς, ομελέτα με κορν-μπηφ, αυγά μάτια με τηγανητές πατάτες, λουκάνικο, κεφτεδάκια, γραβιέρα, φάβα, σαλάτα, συκώτι) που μια παρέα μπορεί να τα δοκιμάσει όλα σε μία επίσκεψη, κρασί αποκλειστικά και μόνο ρετσίνα, οι αναμενόμενες 2-3 μπύρες που διαθέτει το 95% της εστιατορικής επικράτειας, ψωμί καλημέρα θλίψη, χαλβάς από ταχίνι κέρασμα στο τέλος. Και αυτό που κάνει τα πράγματα δυσκολότερα, είναι ότι δυστυχώς τα προσφερόμενα πιάτα εκτός από το ότι είναι περιορισμένα (πολύ) σε ποικιλία, στερούνται ακόμη και της στοιχειώδους πρωτοτυπίας. Κανένα δεν ήταν άνοστο, αλλά και κανένα δεν ήταν και άξιο μνείας. Ίσως ο καγιανάς και τα κεφτεδάκια να έβγαιναν λίγο μπροστά από τα υπόλοιπα, αλλά μέχρι εκεί.

Και όσο και αν καταλαβαίνω το συνταίριασμα των πιάτων μιας άλλης εποχής με τον χώρο που τα τρως, θα πω ότι το ΕΙΔΙΚΟΝ είναι και χώρος που κανείς έρχεται και για το φαγητό, και έτσι προσωπικά θα περίμενα και κάτι πιο περιπετειώδες, από τις εκατοντάδες απλές και νόστιμες συνταγές της Ελληνικής "φτωχικής" κουζίνας.

Οι τιμές του τέλος, είναι ένα “κλικ” ψηλότερες απότι θα περίμενε κανείς για αυτό το απλοικό φαγητό, καθώς και από τον περιορισμό στο κρασί - για τον πολύ κόσμο που δεν μπορεί να πιεί την ρετσίνα. Και νομίζω ότι επειδή στο ΕΙΔΙΚΟΝ σερβίρουν Coca-Cola, με την ίδια ευκολία θα μπορούσαν να σερβίρουν και ένα αξιοπρεπές χύμα αρετσίνωτο. Μία παρέα με περισσότερα από 2 άτομα, θα μπορέσει να δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα, και σε κόστος που είναι απίθανο να ξεπεράσει τα 17-18 ευρώ το άτομο. Αλλά όπως ήδη ανέφερα, ίσως δύσκολα ξαναέρχεσαι, αν κριτήριο είναι κυρίως το φαγητό.

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ ξαναέρχεσαι όμως για να φέρεις τους γονείς σου, να θυμηθούν τα νιάτα τους και να τους ευχαριστήσεις - γιατί ήταν πάντα εκεί για σένα. Ξαναέρχεσαι γιατί νοστιμότερο φαγητό εύκολα βρίσκεις, τέτοιο ξεχωριστό και κυρίως Αυθεντικό χώρο, δύσκολα βρίσκεις. Ξαναέρχεσαι γιατί σέβεσαι την ιστορικότητα του χώρου και τον αγώνα και την αντοχή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που ενώ θα έπρεπε να ξεκουράζεται σπίτι του, είναι εκεί και φυλάει αυτό το μικρό “μουσείο”.

Ξαναέρχεσαι γιατί θέλεις να εξηγήσεις στα παιδιά σου την λειτουργία και - κυρίως – την σημαντικότητα μίας “χρονοκάψουλας”, που κατά τα φαινόμενα, δεν υπάρχει μόνο στα comics που παρακολουθούν.

Και τέλος, για να τους εξηγήσεις γιατί πρέπει να χαίρονται (πολύ) όταν βλέπουν ένα εστιατόριο εκτός Χαλανδρίου και Γλυφάδας, σε μια εργατική γειτονιά, Τρίτη βράδυ να σφύζει από ζωή.

Και πόσο πιο ζοφερή θα ήταν η γειτονιά, αν στην θέση του βρισκόταν ένα στεγνοκαθαριστήριο…


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.