Loader

01 Απρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Time flies when you’re having fun και αυτό είναι το πλησιέστερο σημείο στο οποίο έχω φτάσει όσον αφορά στην κατανόηση της θεωρίας της σχετικότητας. Ματαίως προσπαθεί ο καλός μου να με μυήσει στη γοητεία των μαθηματικών και φυσικών θεωριών, αντιστέκομαι σθεναρά. Κατέληξα όμως στο συμπέρασμα ότι ο καιρός περνάει, είτε έτσι είτε αλλιώς, γρήγορα, αφήνοντάς μας με αναμνήσεις, καλές ή κακές, αδιάφορο και εμπειρίες οι οποίες είναι πολύτιμες.

Αυτές οι βαρυσήμαντες φιλοσοφικές σκέψεις περνούσαν απ το μυαλό μου χτες όταν ξαναβρέθηκα στο Ταξιδεύοντας στα Βόρεια σε μια γιορταστική και επετειακή έξοδο σκεπτόμενη.. μα πως πέρασαν κιόλας δύο χρόνια? Γιατί τόσα είναι τα χρόνια που πέρασαν από την γνωριμία μου με το μαγαζί στην πρώτη συνάντηση των μελών του ask όπου και γνώρισα κάποιους απ τους ανθρώπους πίσω από τα ψευδώνυμά τους ενώ, εν ευθέτω χρόνο, γνώρισα και τους υπόλοιπους, με κάποιους από τους οποίους έχω αναπτύξει στενότερους δεσμούς.

Με το παρόν πόνημα, το οποίο στρώθηκα να γράψω άμεσα, παραβιάζω βασικές αρχές μου που σχετίζονται με τη συχνότητα ανεβάσματος κριτικών διότι ήρθε η ώρα να ομολογήσω, δημόσια, ότι ο συνεχής βομβαρδισμός με κουράζει και με κάνει να βαριέμαι αφάνταστα, όσο καλογραμμένες κι αν είναι, αλλά αισθάνομαι πραγματικά την ανάγκη να ευχαριστήσω και από δω τόσο τον εορτάζοντα οικοδεσπότη μας όσο και το πλήρωμα του ΕΓ για ένα, πραγματικά, αξιομνημόνευτο ταξίδι στις γεύσεις της θάλασσας.

Ο χώρος είναι ο ίδιος όπως τον θυμόμουν. Λιτός, διακριτικά πολυτελής, τραπέζια άνετα και όχι ασφυκτικά τοποθετημένα, ανοιχτόκαρδος, σε άσπρες και μπλε αποχρώσεις. Το φαγητό από την άλλη δεν ήταν το ίδιο …. είναι, απλά, καλύτερο. Καινούργια πιάτα υψηλού επιπέδου έχουν προστεθεί ενώ μπορώ να πω ότι μου άρεσαν περισσότερο αυτή τη φορά κάποια, τα οποία είχα δοκιμάσει σε παλαιότερες επισκέψεις.

Το μενού κατά την προσφιλή συνήθεια της παρέας είχε προαποφασιστεί και έτσι, αφού πρήξαμε το συκώτι του οικοδεσπότη με τις απαιτήσεις μας, κατέληξε να περιλαμβάνει:
- Ταραμοσαλάτα και ρεγγοσαλάτα. Να αμέσως, αμέσως δύο από τα πιάτα στα οποία παρατήρησα βελτίωση σε σχέση με την πρώτη φορά που τα είχα δοκιμάσει για τα δικά μου γούστα φυσικά. Δυνατές γεύσεις αλλά με φίνα υφή θα ήταν ιδανικές με τσίπουρο ή ούζο τα οποία αποφύγαμε αφού είχαμε αποφασίσει να φύγουμε όρθιοι κι όχι σηκωτοί.
- Τη signature σαλάτα του μαγαζιού δηλαδή ροδέλες ξεφλουδισμένης ντομάτας με ανθό αλατιού, κάπαρη και κρίταμα. Δε με έχει απογοητεύσει ποτέ κι ας την έχω φάει και μες το καταχείμωνο. Μα που τις βρίσκουν αυτές τις ντομάτες, πείτε μου…
- Λακέρδα η οποία είναι δικής τους παρασκευής και αυτό, πιστέψτε με, φαίνεται. Καμία σχέση με αυτό το απίστευτα αλμυρό παρασκεύασμα που πωλείται. Ελαφρά αλμυρή μεν αλλά και ταυτόχρονα βουτυρένια, η οποία κολυμπούσε σε ένα εξαιρετικό φρουτώδες ελαιόλαδο.
- Παστουρμάς τόνου. Καινούργιο πιάτο το οποίο θα σας συμβούλευα να μην παραλείψετε. Αέρινη φέτα ψαριού η οποία ανέδιδε όλα τα αρώματα του κανονικού παστουρμά τα οποία ταίριαζαν απόλυτα. Συνοδεύεται από λωρίδες αγγουριού μαριναρισμένες σε λεμόνι με άνηθο και ο συνδυασμός ήταν τόσο επιτυχής που ακόμα κι εγώ που δεν τρώω άνηθο το έφαγα ωραιότατα.
- Σκουμπρί καπνιστό. Μια βόμβα γεύσης με υπέροχο άρωμα αποτελεί ένα all time αγαπημένο και προτιμώμενο πιάτο αν και αυτή τη φορά ήταν παραγγελία της νεαράς που καθόταν απέναντί μου και η οποία δεν τρώει σκουμπρί γενικώς. Σαν εμένα με τον άνηθο ένα πράγμα.
- Γόνος καλαμαριού. Τραγανός, ελαφροτηγανισμένος, κριτσανιστός, νόστιμος.
- Χταπόδι σαγανάκι. Μπουκίτσες τρυφερότατου χταποδιού μέσα σε μία υπέροχη, αρωματική και καλοδεμένη σάλτσα ντομάτας συν ζαράκια τυριού από τα οποία αν έφαγα και κανένα.. ο Θεός ας με συγχωρήσει. Πόσες φέτες του υπέροχου, ξινούτσικου, καψαλισμένου προζυμένιου ψωμιού να βούτηξα? Ευτυχώς που και οι υπόλοιποι ήταν απασχολημένοι κάνοντας το ίδιο ακριβώς κι έτσι γλύτωσα τις περαιτέρω ενοχοποιητικές φωτογραφίες.
- Μυδοπίλαφο. Ένα πιάτο που δεν άρεσε εξίσου σε όλους χωρίς κάποιος να το βρει κακό. Εμένα μου άρεσε πολύ η λεμονάτη γεύση του σπυρωτού ρυζιού και το άρωμα του σαφράν. Θα συμφωνήσω όμως ότι ήταν κατά τι πιο ήσυχο σε σχέση με τα υπόλοιπα.
- Σαρδέλες ψητές. Παχουλοδροσάτες, ζουμερές με ωραίο άρωμα από τα κάρβουνα απ τα οποία είχαν περάσει.
- Γαύρος σε σάλτσα μουστάρδας. Ένα πιάτο που με εξέπληξε ευχάριστα αφού δεν αγαπώ τα ψάρια μαγειρεμένα και ειδικά με σάλτσες. Πικάντικο και αιχμηρό μου άρεσε πολύ.
- Βασιλικό καβούρι. Είναι ακριβό? Είναι! Δεν είναι για κάθε μέρα? Δεν είναι. Μία φορά όμως κάντε ένα δώρο στον ουρανίσκο σας και παραγγείλτε το. Η οποιαδήποτε άλλη περιγραφή αυτού του πιάτου είναι ιεροσυλία.
- Γαριδόψιχα τηγανιτή. Τώρα και δικαίως θα αναρωτηθείτε πόσο ξεχωριστή μπορεί να είναι? Πολύ θα σας απαντήσω όταν πρόκειται για ρόδινα συννεφάκια απίστευτης γλύκας που σε στέλνουν κατευθείαν στη συνοικία το όνειρο.
- Φιλέτα από σκάρους και σαργούς που δικαιώνουν απόλυτα το μότο του μαγαζιού…τα αμέσως πιο φρέσκα κολυμπούν στη θάλασσα. Μαεστρικά ψημένα, πάλλευκα, με ατόφια γεύση θάλασσας και φρεσκάδας.

Ξαναδιαβάζοντας την κριτική για διόρθωση λαθών τρομάζω κι εγώ με τις ποσότητες φαγητού που καταναλώθηκαν. Κι όμως, αν και το γεύμα κράτησε ώρες και συνοδεύτηκε από άφθονο κρασί, σηκωθήκαμε ανάλαφροι, ευτυχείς, χαμογελαστοί, αφήστε που κάποιοι μετά από λίγο έμαθα ότι πεινούσαν πάλι.

Ήταν μια λαμπρή Κυριακή από όλες τις απόψεις. Ηλιόλουστη, ζεστή, εορταστική, χαρμόσυνη, με μια μικρή νότα μελαγχολίας γιατί even cowgirls get the blues sometimes έτσι, για να σπάει η μονοτονία. Φυσικά το φαγητό έπαιξε μέγιστο ρόλο αλλά τι καλύτερο από το να έχεις παρέα και να το μοιράζεσαι με εκλεκτούς συνδαιτυμόνες.
Ποιον να πρωτοθυμηθώ και να αναφέρω? Το αγόρι που γιόρταζε το οποίο είχε έρθει στο κέφι με τρία ποτήρια κρασί και επιτέλους μετά από τόσα χρόνια καθόταν δίπλα μου και δε με κλώτσαγε? Τη φίλη που καθόταν απέναντι και έλαμπε? Το ψηλόλιγνο κορίτσι με το σορτσάκι? Την απατηλά ήρεμη κολλητή της? Την κυρία δίπλα μου με τα υπέροχα μάτια με την οποία λατρεύουμε να κουτσομπολεύουμε τους άντρες μας?Το μικρό αγόρι που θα κάνει πολλές καρδιές να ραγίσουν όταν μεγαλώσει? Τον ευγενή κύριο που έχει αποτελέσει μυθικό πρόσωπο για μένα? Τον έτερο κύριο τον οποίο και κατά πάσα πιθανότητα μάτιασα αφού πληροφορήθηκα ότι χασμουριόταν το υπόλοιπο του απογεύματος? Την πανέμορφη και τόσο σικ κυρία η οποία προσπαθούσε ανεπιτυχώς να κάνει τον καλό μου να βγάλει τα γυαλιά ηλίου που φορούσε? Το κατάφερε όταν έπεσε ο ήλιος. Γιατί αν το είχε πράξει νωρίτερα δε θα μπορούσαμε να σταθούμε από τα φτερνίσματα.

Διότι ο καλός μου είναι αλλεργικός, ευτυχώς όχι σε μένα, και είναι η εποχή της ταλαιπωρίας του. Εγώ έχω την τύχη να μην είμαι αλλεργική, τουλάχιστον, σε κανέναν από τους συνήθεις παράγοντες. Αφήστε που βρίσκω τις κάμπιες χαριτωμένες με προοπτική εξέλιξης σε πεταλούδες. Δυστυχώς δε μπορώ να πω το ίδιο για τα χοντρά, μαύρα, απροσδιορίστου ηλικίας ζωύφια, τα οποία αποτελούν εφιάλτη, αν και είμαι αμείλικτη στην εξόντωσή τους.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

01 Απρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Time flies when you’re having fun και αυτό είναι το πλησιέστερο σημείο στο οποίο έχω φτάσει όσον αφορά στην κατανόηση της θεωρίας της σχετικότητας. Ματαίως προσπαθεί ο καλός μου να με μυήσει στη γοητεία των μαθηματικών και φυσικών θεωριών, αντιστέκομαι σθεναρά. Κατέληξα όμως στο συμπέρασμα ότι ο καιρός περνάει, είτε έτσι είτε αλλιώς, γρήγορα, αφήνοντάς μας με αναμνήσεις, καλές ή κακές, αδιάφορο και εμπειρίες οι οποίες είναι πολύτιμες.

Αυτές οι βαρυσήμαντες φιλοσοφικές σκέψεις περνούσαν απ το μυαλό μου χτες όταν ξαναβρέθηκα στο Ταξιδεύοντας στα Βόρεια σε μια γιορταστική και επετειακή έξοδο σκεπτόμενη.. μα πως πέρασαν κιόλας δύο χρόνια? Γιατί τόσα είναι τα χρόνια που πέρασαν από την γνωριμία μου με το μαγαζί στην πρώτη συνάντηση των μελών του ask όπου και γνώρισα κάποιους απ τους ανθρώπους πίσω από τα ψευδώνυμά τους ενώ, εν ευθέτω χρόνο, γνώρισα και τους υπόλοιπους, με κάποιους από τους οποίους έχω αναπτύξει στενότερους δεσμούς.

Με το παρόν πόνημα, το οποίο στρώθηκα να γράψω άμεσα, παραβιάζω βασικές αρχές μου που σχετίζονται με τη συχνότητα ανεβάσματος κριτικών διότι ήρθε η ώρα να ομολογήσω, δημόσια, ότι ο συνεχής βομβαρδισμός με κουράζει και με κάνει να βαριέμαι αφάνταστα, όσο καλογραμμένες κι αν είναι, αλλά αισθάνομαι πραγματικά την ανάγκη να ευχαριστήσω και από δω τόσο τον εορτάζοντα οικοδεσπότη μας όσο και το πλήρωμα του ΕΓ για ένα, πραγματικά, αξιομνημόνευτο ταξίδι στις γεύσεις της θάλασσας.

Ο χώρος είναι ο ίδιος όπως τον θυμόμουν. Λιτός, διακριτικά πολυτελής, τραπέζια άνετα και όχι ασφυκτικά τοποθετημένα, ανοιχτόκαρδος, σε άσπρες και μπλε αποχρώσεις. Το φαγητό από την άλλη δεν ήταν το ίδιο …. είναι, απλά, καλύτερο. Καινούργια πιάτα υψηλού επιπέδου έχουν προστεθεί ενώ μπορώ να πω ότι μου άρεσαν περισσότερο αυτή τη φορά κάποια, τα οποία είχα δοκιμάσει σε παλαιότερες επισκέψεις.

Το μενού κατά την προσφιλή συνήθεια της παρέας είχε προαποφασιστεί και έτσι, αφού πρήξαμε το συκώτι του οικοδεσπότη με τις απαιτήσεις μας, κατέληξε να περιλαμβάνει:
- Ταραμοσαλάτα και ρεγγοσαλάτα. Να αμέσως, αμέσως δύο από τα πιάτα στα οποία παρατήρησα βελτίωση σε σχέση με την πρώτη φορά που τα είχα δοκιμάσει για τα δικά μου γούστα φυσικά. Δυνατές γεύσεις αλλά με φίνα υφή θα ήταν ιδανικές με τσίπουρο ή ούζο τα οποία αποφύγαμε αφού είχαμε αποφασίσει να φύγουμε όρθιοι κι όχι σηκωτοί.
- Τη signature σαλάτα του μαγαζιού δηλαδή ροδέλες ξεφλουδισμένης ντομάτας με ανθό αλατιού, κάπαρη και κρίταμα. Δε με έχει απογοητεύσει ποτέ κι ας την έχω φάει και μες το καταχείμωνο. Μα που τις βρίσκουν αυτές τις ντομάτες, πείτε μου…
- Λακέρδα η οποία είναι δικής τους παρασκευής και αυτό, πιστέψτε με, φαίνεται. Καμία σχέση με αυτό το απίστευτα αλμυρό παρασκεύασμα που πωλείται. Ελαφρά αλμυρή μεν αλλά και ταυτόχρονα βουτυρένια, η οποία κολυμπούσε σε ένα εξαιρετικό φρουτώδες ελαιόλαδο.
- Παστουρμάς τόνου. Καινούργιο πιάτο το οποίο θα σας συμβούλευα να μην παραλείψετε. Αέρινη φέτα ψαριού η οποία ανέδιδε όλα τα αρώματα του κανονικού παστουρμά τα οποία ταίριαζαν απόλυτα. Συνοδεύεται από λωρίδες αγγουριού μαριναρισμένες σε λεμόνι με άνηθο και ο συνδυασμός ήταν τόσο επιτυχής που ακόμα κι εγώ που δεν τρώω άνηθο το έφαγα ωραιότατα.
- Σκουμπρί καπνιστό. Μια βόμβα γεύσης με υπέροχο άρωμα αποτελεί ένα all time αγαπημένο και προτιμώμενο πιάτο αν και αυτή τη φορά ήταν παραγγελία της νεαράς που καθόταν απέναντί μου και η οποία δεν τρώει σκουμπρί γενικώς. Σαν εμένα με τον άνηθο ένα πράγμα.
- Γόνος καλαμαριού. Τραγανός, ελαφροτηγανισμένος, κριτσανιστός, νόστιμος.
- Χταπόδι σαγανάκι. Μπουκίτσες τρυφερότατου χταποδιού μέσα σε μία υπέροχη, αρωματική και καλοδεμένη σάλτσα ντομάτας συν ζαράκια τυριού από τα οποία αν έφαγα και κανένα.. ο Θεός ας με συγχωρήσει. Πόσες φέτες του υπέροχου, ξινούτσικου, καψαλισμένου προζυμένιου ψωμιού να βούτηξα? Ευτυχώς που και οι υπόλοιποι ήταν απασχολημένοι κάνοντας το ίδιο ακριβώς κι έτσι γλύτωσα τις περαιτέρω ενοχοποιητικές φωτογραφίες.
- Μυδοπίλαφο. Ένα πιάτο που δεν άρεσε εξίσου σε όλους χωρίς κάποιος να το βρει κακό. Εμένα μου άρεσε πολύ η λεμονάτη γεύση του σπυρωτού ρυζιού και το άρωμα του σαφράν. Θα συμφωνήσω όμως ότι ήταν κατά τι πιο ήσυχο σε σχέση με τα υπόλοιπα.
- Σαρδέλες ψητές. Παχουλοδροσάτες, ζουμερές με ωραίο άρωμα από τα κάρβουνα απ τα οποία είχαν περάσει.
- Γαύρος σε σάλτσα μουστάρδας. Ένα πιάτο που με εξέπληξε ευχάριστα αφού δεν αγαπώ τα ψάρια μαγειρεμένα και ειδικά με σάλτσες. Πικάντικο και αιχμηρό μου άρεσε πολύ.
- Βασιλικό καβούρι. Είναι ακριβό? Είναι! Δεν είναι για κάθε μέρα? Δεν είναι. Μία φορά όμως κάντε ένα δώρο στον ουρανίσκο σας και παραγγείλτε το. Η οποιαδήποτε άλλη περιγραφή αυτού του πιάτου είναι ιεροσυλία.
- Γαριδόψιχα τηγανιτή. Τώρα και δικαίως θα αναρωτηθείτε πόσο ξεχωριστή μπορεί να είναι? Πολύ θα σας απαντήσω όταν πρόκειται για ρόδινα συννεφάκια απίστευτης γλύκας που σε στέλνουν κατευθείαν στη συνοικία το όνειρο.
- Φιλέτα από σκάρους και σαργούς που δικαιώνουν απόλυτα το μότο του μαγαζιού…τα αμέσως πιο φρέσκα κολυμπούν στη θάλασσα. Μαεστρικά ψημένα, πάλλευκα, με ατόφια γεύση θάλασσας και φρεσκάδας.

Ξαναδιαβάζοντας την κριτική για διόρθωση λαθών τρομάζω κι εγώ με τις ποσότητες φαγητού που καταναλώθηκαν. Κι όμως, αν και το γεύμα κράτησε ώρες και συνοδεύτηκε από άφθονο κρασί, σηκωθήκαμε ανάλαφροι, ευτυχείς, χαμογελαστοί, αφήστε που κάποιοι μετά από λίγο έμαθα ότι πεινούσαν πάλι.

Ήταν μια λαμπρή Κυριακή από όλες τις απόψεις. Ηλιόλουστη, ζεστή, εορταστική, χαρμόσυνη, με μια μικρή νότα μελαγχολίας γιατί even cowgirls get the blues sometimes έτσι, για να σπάει η μονοτονία. Φυσικά το φαγητό έπαιξε μέγιστο ρόλο αλλά τι καλύτερο από το να έχεις παρέα και να το μοιράζεσαι με εκλεκτούς συνδαιτυμόνες.
Ποιον να πρωτοθυμηθώ και να αναφέρω? Το αγόρι που γιόρταζε το οποίο είχε έρθει στο κέφι με τρία ποτήρια κρασί και επιτέλους μετά από τόσα χρόνια καθόταν δίπλα μου και δε με κλώτσαγε? Τη φίλη που καθόταν απέναντι και έλαμπε? Το ψηλόλιγνο κορίτσι με το σορτσάκι? Την απατηλά ήρεμη κολλητή της? Την κυρία δίπλα μου με τα υπέροχα μάτια με την οποία λατρεύουμε να κουτσομπολεύουμε τους άντρες μας?Το μικρό αγόρι που θα κάνει πολλές καρδιές να ραγίσουν όταν μεγαλώσει? Τον ευγενή κύριο που έχει αποτελέσει μυθικό πρόσωπο για μένα? Τον έτερο κύριο τον οποίο και κατά πάσα πιθανότητα μάτιασα αφού πληροφορήθηκα ότι χασμουριόταν το υπόλοιπο του απογεύματος? Την πανέμορφη και τόσο σικ κυρία η οποία προσπαθούσε ανεπιτυχώς να κάνει τον καλό μου να βγάλει τα γυαλιά ηλίου που φορούσε? Το κατάφερε όταν έπεσε ο ήλιος. Γιατί αν το είχε πράξει νωρίτερα δε θα μπορούσαμε να σταθούμε από τα φτερνίσματα.

Διότι ο καλός μου είναι αλλεργικός, ευτυχώς όχι σε μένα, και είναι η εποχή της ταλαιπωρίας του. Εγώ έχω την τύχη να μην είμαι αλλεργική, τουλάχιστον, σε κανέναν από τους συνήθεις παράγοντες. Αφήστε που βρίσκω τις κάμπιες χαριτωμένες με προοπτική εξέλιξης σε πεταλούδες. Δυστυχώς δε μπορώ να πω το ίδιο για τα χοντρά, μαύρα, απροσδιορίστου ηλικίας ζωύφια, τα οποία αποτελούν εφιάλτη, αν και είμαι αμείλικτη στην εξόντωσή τους.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

tzia

Τετάρτη 20 Μαρτίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

-

Time flies when you’re having fun και αυτό είναι το πλησιέστερο σημείο στο οποίο έχω φτάσει όσον αφορά στην κατανόηση της θεωρίας της σχετικότητας. Ματαίως προσπαθεί ο καλός μου να με μυήσει στη γοητεία των μαθηματικών και φυσικών θεωριών, αντιστέκομαι σθεναρά. Κατέληξα όμως στο συμπέρασμα ότι ο καιρός περνάει, είτε έτσι είτε αλλιώς, γρήγορα, αφήνοντάς μας με αναμνήσεις, καλές ή κακές, αδιάφορο και εμπειρίες οι οποίες είναι πολύτιμες.

Αυτές οι βαρυσήμαντες φιλοσοφικές σκέψεις περνούσαν απ το μυαλό μου χτες όταν ξαναβρέθηκα στο Ταξιδεύοντας στα Βόρεια σε μια γιορταστική και επετειακή έξοδο σκεπτόμενη.. μα πως πέρασαν κιόλας δύο χρόνια? Γιατί τόσα είναι τα χρόνια που πέρασαν από την γνωριμία μου με το μαγαζί στην πρώτη συνάντηση των μελών του ask όπου και γνώρισα κάποιους απ τους ανθρώπους πίσω από τα ψευδώνυμά τους ενώ, εν ευθέτω χρόνο, γνώρισα και τους υπόλοιπους, με κάποιους από τους οποίους έχω αναπτύξει στενότερους δεσμούς.

Με το παρόν πόνημα, το οποίο στρώθηκα να γράψω άμεσα, παραβιάζω βασικές αρχές μου που σχετίζονται με τη συχνότητα ανεβάσματος κριτικών διότι ήρθε η ώρα να ομολογήσω, δημόσια, ότι ο συνεχής βομβαρδισμός με κουράζει και με κάνει να βαριέμαι αφάνταστα, όσο καλογραμμένες κι αν είναι, αλλά αισθάνομαι πραγματικά την ανάγκη να ευχαριστήσω και από δω τόσο τον εορτάζοντα οικοδεσπότη μας όσο και το πλήρωμα του ΕΓ για ένα, πραγματικά, αξιομνημόνευτο ταξίδι στις γεύσεις της θάλασσας.

Ο χώρος είναι ο ίδιος όπως τον θυμόμουν. Λιτός, διακριτικά πολυτελής, τραπέζια άνετα και όχι ασφυκτικά τοποθετημένα, ανοιχτόκαρδος, σε άσπρες και μπλε αποχρώσεις. Το φαγητό από την άλλη δεν ήταν το ίδιο …. είναι, απλά, καλύτερο. Καινούργια πιάτα υψηλού επιπέδου έχουν προστεθεί ενώ μπορώ να πω ότι μου άρεσαν περισσότερο αυτή τη φορά κάποια, τα οποία είχα δοκιμάσει σε παλαιότερες επισκέψεις.

Το μενού κατά την προσφιλή συνήθεια της παρέας είχε προαποφασιστεί και έτσι, αφού πρήξαμε το συκώτι του οικοδεσπότη με τις απαιτήσεις μας, κατέληξε να περιλαμβάνει:
- Ταραμοσαλάτα και ρεγγοσαλάτα. Να αμέσως, αμέσως δύο από τα πιάτα στα οποία παρατήρησα βελτίωση σε σχέση με την πρώτη φορά που τα είχα δοκιμάσει για τα δικά μου γούστα φυσικά. Δυνατές γεύσεις αλλά με φίνα υφή θα ήταν ιδανικές με τσίπουρο ή ούζο τα οποία αποφύγαμε αφού είχαμε αποφασίσει να φύγουμε όρθιοι κι όχι σηκωτοί.
- Τη signature σαλάτα του μαγαζιού δηλαδή ροδέλες ξεφλουδισμένης ντομάτας με ανθό αλατιού, κάπαρη και κρίταμα. Δε με έχει απογοητεύσει ποτέ κι ας την έχω φάει και μες το καταχείμωνο. Μα που τις βρίσκουν αυτές τις ντομάτες, πείτε μου…
- Λακέρδα η οποία είναι δικής τους παρασκευής και αυτό, πιστέψτε με, φαίνεται. Καμία σχέση με αυτό το απίστευτα αλμυρό παρασκεύασμα που πωλείται. Ελαφρά αλμυρή μεν αλλά και ταυτόχρονα βουτυρένια, η οποία κολυμπούσε σε ένα εξαιρετικό φρουτώδες ελαιόλαδο.
- Παστουρμάς τόνου. Καινούργιο πιάτο το οποίο θα σας συμβούλευα να μην παραλείψετε. Αέρινη φέτα ψαριού η οποία ανέδιδε όλα τα αρώματα του κανονικού παστουρμά τα οποία ταίριαζαν απόλυτα. Συνοδεύεται από λωρίδες αγγουριού μαριναρισμένες σε λεμόνι με άνηθο και ο συνδυασμός ήταν τόσο επιτυχής που ακόμα κι εγώ που δεν τρώω άνηθο το έφαγα ωραιότατα.
- Σκουμπρί καπνιστό. Μια βόμβα γεύσης με υπέροχο άρωμα αποτελεί ένα all time αγαπημένο και προτιμώμενο πιάτο αν και αυτή τη φορά ήταν παραγγελία της νεαράς που καθόταν απέναντί μου και η οποία δεν τρώει σκουμπρί γενικώς. Σαν εμένα με τον άνηθο ένα πράγμα.
- Γόνος καλαμαριού. Τραγανός, ελαφροτηγανισμένος, κριτσανιστός, νόστιμος.
- Χταπόδι σαγανάκι. Μπουκίτσες τρυφερότατου χταποδιού μέσα σε μία υπέροχη, αρωματική και καλοδεμένη σάλτσα ντομάτας συν ζαράκια τυριού από τα οποία αν έφαγα και κανένα.. ο Θεός ας με συγχωρήσει. Πόσες φέτες του υπέροχου, ξινούτσικου, καψαλισμένου προζυμένιου ψωμιού να βούτηξα? Ευτυχώς που και οι υπόλοιποι ήταν απασχολημένοι κάνοντας το ίδιο ακριβώς κι έτσι γλύτωσα τις περαιτέρω ενοχοποιητικές φωτογραφίες.
- Μυδοπίλαφο. Ένα πιάτο που δεν άρεσε εξίσου σε όλους χωρίς κάποιος να το βρει κακό. Εμένα μου άρεσε πολύ η λεμονάτη γεύση του σπυρωτού ρυζιού και το άρωμα του σαφράν. Θα συμφωνήσω όμως ότι ήταν κατά τι πιο ήσυχο σε σχέση με τα υπόλοιπα.
- Σαρδέλες ψητές. Παχουλοδροσάτες, ζουμερές με ωραίο άρωμα από τα κάρβουνα απ τα οποία είχαν περάσει.
- Γαύρος σε σάλτσα μουστάρδας. Ένα πιάτο που με εξέπληξε ευχάριστα αφού δεν αγαπώ τα ψάρια μαγειρεμένα και ειδικά με σάλτσες. Πικάντικο και αιχμηρό μου άρεσε πολύ.
- Βασιλικό καβούρι. Είναι ακριβό? Είναι! Δεν είναι για κάθε μέρα? Δεν είναι. Μία φορά όμως κάντε ένα δώρο στον ουρανίσκο σας και παραγγείλτε το. Η οποιαδήποτε άλλη περιγραφή αυτού του πιάτου είναι ιεροσυλία.
- Γαριδόψιχα τηγανιτή. Τώρα και δικαίως θα αναρωτηθείτε πόσο ξεχωριστή μπορεί να είναι? Πολύ θα σας απαντήσω όταν πρόκειται για ρόδινα συννεφάκια απίστευτης γλύκας που σε στέλνουν κατευθείαν στη συνοικία το όνειρο.
- Φιλέτα από σκάρους και σαργούς που δικαιώνουν απόλυτα το μότο του μαγαζιού…τα αμέσως πιο φρέσκα κολυμπούν στη θάλασσα. Μαεστρικά ψημένα, πάλλευκα, με ατόφια γεύση θάλασσας και φρεσκάδας.

Ξαναδιαβάζοντας την κριτική για διόρθωση λαθών τρομάζω κι εγώ με τις ποσότητες φαγητού που καταναλώθηκαν. Κι όμως, αν και το γεύμα κράτησε ώρες και συνοδεύτηκε από άφθονο κρασί, σηκωθήκαμε ανάλαφροι, ευτυχείς, χαμογελαστοί, αφήστε που κάποιοι μετά από λίγο έμαθα ότι πεινούσαν πάλι.

Ήταν μια λαμπρή Κυριακή από όλες τις απόψεις. Ηλιόλουστη, ζεστή, εορταστική, χαρμόσυνη, με μια μικρή νότα μελαγχολίας γιατί even cowgirls get the blues sometimes έτσι, για να σπάει η μονοτονία. Φυσικά το φαγητό έπαιξε μέγιστο ρόλο αλλά τι καλύτερο από το να έχεις παρέα και να το μοιράζεσαι με εκλεκτούς συνδαιτυμόνες.
Ποιον να πρωτοθυμηθώ και να αναφέρω? Το αγόρι που γιόρταζε το οποίο είχε έρθει στο κέφι με τρία ποτήρια κρασί και επιτέλους μετά από τόσα χρόνια καθόταν δίπλα μου και δε με κλώτσαγε? Τη φίλη που καθόταν απέναντι και έλαμπε? Το ψηλόλιγνο κορίτσι με το σορτσάκι? Την απατηλά ήρεμη κολλητή της? Την κυρία δίπλα μου με τα υπέροχα μάτια με την οποία λατρεύουμε να κουτσομπολεύουμε τους άντρες μας?Το μικρό αγόρι που θα κάνει πολλές καρδιές να ραγίσουν όταν μεγαλώσει? Τον ευγενή κύριο που έχει αποτελέσει μυθικό πρόσωπο για μένα? Τον έτερο κύριο τον οποίο και κατά πάσα πιθανότητα μάτιασα αφού πληροφορήθηκα ότι χασμουριόταν το υπόλοιπο του απογεύματος? Την πανέμορφη και τόσο σικ κυρία η οποία προσπαθούσε ανεπιτυχώς να κάνει τον καλό μου να βγάλει τα γυαλιά ηλίου που φορούσε? Το κατάφερε όταν έπεσε ο ήλιος. Γιατί αν το είχε πράξει νωρίτερα δε θα μπορούσαμε να σταθούμε από τα φτερνίσματα.

Διότι ο καλός μου είναι αλλεργικός, ευτυχώς όχι σε μένα, και είναι η εποχή της ταλαιπωρίας του. Εγώ έχω την τύχη να μην είμαι αλλεργική, τουλάχιστον, σε κανέναν από τους συνήθεις παράγοντες. Αφήστε που βρίσκω τις κάμπιες χαριτωμένες με προοπτική εξέλιξης σε πεταλούδες. Δυστυχώς δε μπορώ να πω το ίδιο για τα χοντρά, μαύρα, απροσδιορίστου ηλικίας ζωύφια, τα οποία αποτελούν εφιάλτη, αν και είμαι αμείλικτη στην εξόντωσή τους.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.