Loader

13 Απρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Θυμάμαι μικρή όταν τελείωναν οι Χριστουγεννιάτικες διακοπές και ήμουν μέσα στη μαυρίλα, τη μαμά μου να λέει…Έλα σιγά. Πως κάνεις έτσι? Έρχεται το Πάσχα. Το πόσο με εκνεύριζε αυτό δε μπορώ να σας περιγράψω. Τι έρχεται καλέ? Έχουμε τρείς ή και παραπάνω μήνες μπροστά μας. Πόσες φορές έχω σκεφτεί αν μία μητέρα είχε κατορθώσει να κατοχυρώσει το copyright όλων των κλασσικών φράσεων που έχουν ειπωθεί και που τις έχουμε επαναλάβει και εμείς με τη σειρά μας στα δικά μας παιδιά, θα της ανήκε, όχι μόνον ο πλανήτης Γη αλλά, πιθανότατα, και ο γαλαξίας.

Τώρα το πώς, όντως, έφτασε, φέτος, το Πάσχα ομολογώ ότι δεν κατάλαβα. Εκεί, λοιπόν, που αρμενίζω αμέριμνη, για να μη βάλω και το γνωστό πρώτο συνθετικό του ρήματος το οποίο, είναι η αλήθεια, θα απέδιδε ακριβώς την εικόνα, συνειδητοποιώ ότι η Κυριακή 2/4 είναι η τελευταία εύκαιρη για να δούμε τους νονούς της μικράς και να ανταλλάξουμε τα καθιερωμένα δώρα. Τραπέζωμα στο σπίτι δεν έπαιζε ως πιθανότητα, για δεύτερη συνεχή χρονιά, γιατί εκτός των άλλων είμεθα διεθνής οικογένεια όπερ σημαίνει ότι και τα τρία μέλη ευρισκόμεθα σε διαφορετικές χώρες το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ευτυχώς εντός της ΕΕ, με τελευταία αφικνούμενη την κόρη νωρίς το απόγευμα.

Το κανόνισμα για το μέρος υπήρξε εξαιρετικά εύκολη υπόθεση αφού μόλις αναζητήθηκε μαγαζί η νονά είπε αμέσως…. εκεί που πήγαμε και πέρσι, οπότε με την κράτηση μέσω συχνού θαμώνα, ο οποίος έτυχε να βρίσκεται ακριβώς εκεί όταν πάρθηκε η απόφαση, το τραπέζι μας ήταν έτοιμο και μας περίμενε.

Δε νομίζω να υπάρχει άλλο μαγαζί στην Αθήνα που το τελευταίο που θα σε απασχολήσει να είναι το παρκάρισμα. Όσες φορές έχουμε πάει και είναι αρκετές, βρίσκουμε πάντα σχεδόν απέξω, γεγονός εξαιρετικά βολικό στην περίπτωση που α) έχεις βγάλει μαμά και θεία για τραπέζι, β) βρέχει ή βράζει ο τόπος, γ) κουβαλάς διάφορα δώρα και δ) έχεις φάει τόσο πολύ που δε μπορείς να πάρεις τα πόδια σου. Σημειώστε όμως ότι απέχει λιγότερο από 5 λεπτά απ το σταθμό του μετρό οπότε η πρόσβαση είναι πανεύκολη, με όποιο μέσο επιλέξετε να κινηθείτε.

Ο χώρος για μένα είναι καθαρό τεσσάρι γιατί μου αρέσει το ξύλο, τα άνετα τραπέζια, το ότι δεν αισθάνομαι στριμωγμένη, με χαλαρώνει αλλά πάνω από όλα γιατί καταφέρνει να δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου αλλού κι όχι πάνω στη Μεσογείων.

Όσον αφορά στο φαγητό θα διαφοροποιηθώ από τη συνήθη τακτική μου να αναφέρω όλα τα πιάτα που πήραμε στην τελευταία επίσκεψη. Θα προτιμήσω να σας πω τα πιάτα που έχω ξεχωρίσει εγώ, η οικογένεια και οι φίλοι.

Ας αρχίσουμε με τις σαλάτες. Όποια μα όποια κι αν έχω φάει μου έχει αρέσει πολύ. Τόσο πολύ που δε θα με ξένιζε να την παραγγείλω και ως κύριο πιάτο. Δεν ξέρω τι κάνουν και πως το κάνουν αλλά με αφήνουν απόλυτα ικανοποιημένη και πιάνω τον εαυτό μου να τσιμπολογάω στο τέλος σαλάτα παρά οτιδήποτε άλλο έχει μείνει στο τραπέζι, όχι ότι μένουν και πολλά δηλαδή.

Μαύρη ταραμοσαλάτα. Φετινή προσθήκη στην κάρτα με τα νηστίσιμα. Ακόμα κι αν δεν αγαπάτε τη γεύση του ταραμά σας προτείνω να τη δοκιμάσετε αν προλάβετε. Ελαφριά γεύση ψαριού αλλά τόσο μεστή, πολύπλοκη, δουλεμένη, βαθιά γεύση. Θα παρακαλέσω να ενταχθεί στο κύριο μενού κι ελπίζω να μου κάνουν τη χάρη. Συνοδεύεται από tortilla chips τα οποία δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο της πάνε.

Σαγανάκι φορμαέλας. Η κόρη το παραγγέλνει κάθε φορά διευκρινίζοντας…. μόνο για μένα εντάξει?

Το συκώτι τους που είναι βελούδινο, ψημένο όπως μου αρέσει και με σάλτσα για κολύμπι ψωμιού.

Το εμβληματικό λουκάνικο με τραχανά. Για μένα που δεν τρώω τραχανά και που η περιγραφή του συγκεκριμένου πιάτου και δύο άλλων μου έχει κοστίσει μία μεγαλοπρεπή μούντζα και τη φράση … πάρταναμησταχρωσταωμαρσυχάϊδω …. μία ανάσα …μία λέξη …από την αγαπημένη μου ξαδέρφη στο χωριό.

Χόρτα τσιγαριαστά με καβουρμά. Πιάτο που δοκίμασα το καλοκαίρι και ήταν εξαίσιο.

Τα spare ribs με sweet chili sauce. Τα σκέφτομαι και δακρύζω μετά από σχεδόν 50 μέρες νηστείας.

Την τηγανιά κοτόπουλου mohito. Τρυφερές μπουκιές κοτόπουλου, μαύρη ζάχαρη, lime, ρούμι κι ελαφρύ άρωμα δυόσμου. Αν το παιδί μου καταλήξει αλκοολικό στην Κούβα θα ξέρω τους υπαίτιους. Τουλάχιστον ας γράφει τόσο καλά όσο ο Hemingway και θα το αντέξω.

Τα μπριζολάκια με δενδρολίβανο στα οποία ορκίζεται ο νεώτερος της παρέας. Που είναι μεγάλος στρίτζος στο φαγητό πρέπει να σας πω.

Το χταπόδι με μαυροδάφνη του οποίου είναι απόλυτος fan ο μπαμπάς του ανωτέρω αγοριού, κι εγώ δηλαδή, όταν καταφέρνω να κλέψω μπουκιές.

Το βουβαλίσιο κεμπάπ που είχα φάει το καλοκαίρι.

Τη φωλιά πατάτας με τα αυγά.

Τις πατατόφλουδες που είναι τόσο νόστιμες και τόσο δροσερές.

Το black angus που έφαγα τον χειμώνα. Εξαιρετικά σιτεμένο κρέας αλλά βάλτε και μια ποικιλία αλατιών για μας τους περίεργους.

Το μηλόφι. Την κρέμα με φράουλες. Τη mousse χαλβά. Όλα τα υπέροχα γλυκά τους.

Θα σταματήσω εδώ αν και έχω πολλά ακόμα να πω στο θέμα φαγητού. Εν κατακλείδι… αγαπάτε τις γνώριμες γεύσεις με ένα twist που δε σας κάνουν να βαριέστε ή να πείτε.. αυτό μπορώ να το φτιάξω κι εγώ ε, τότε, μια επίσκεψη κρίνεται επιβεβλημένη.

Δικαίως θα αναρωτηθείτε για την ανάγκη και τη χρησιμότητα της συγκεκριμένης κριτικής. Τι έχει να προσθέσει εξάλλου μετά από έναν μόλις χρόνο στο σύνολο των χρηστών που έχουν ήδη επισκεφτεί το μαγαζί? Τίποτα, απολύτως, θα απαντήσω.
Θεωρείστε τη σα μια προσωπική ανάγκη να ευχαριστήσω το μαγαζί, τους υπεύθυνους και τα παιδιά που δουλεύουν εκεί, για πολλούς λόγους. Γιατί τον χειμώνα σε ένα διάλλειμα, της τελευταίας στιγμής, απ’ το νοσοκομείο, έκαναν τα αδύνατα δυνατά να μας βρουν τραπέζι.
Γιατί τους έχω κάνει καψόνια όσον αφορά στην ώρα κράτησης σε ένα υπερπλήρες μαγαζί and they delivered.
Γιατί πάντα είναι χαμογελαστοί, προσηνείς, με χαριτωμένες ατάκες, χωρίς να υπερβαίνουν τα όρια.
Γιατί αισθάνομαι να με φροντίζουν.
Γιατί έχω συνδέσει το συγκεκριμένο μαγαζί με ευτυχισμένες, χαρούμενες στιγμές κι ανθρώπους.
Γιατί κάποιοι απ΄ αυτούς τους ανθρώπους θα λείπουν πλέον απ τη ζωή μου αλλά αυτό δεν έχει σημασία.
Θα εξακολουθήσω να πηγαίνω γιατί περνώ καλά, τρώω νόστιμα, πληρώνω ελάχιστα για τη συγκεκριμένη ποιότητα και ποσότητα και γιατί ξέρω ότι θα με βγάλουν ασπροπρόσωπη σε οποιαδήποτε περίπτωση. Περισσότερο όμως απ όλα γιατί είναι ένα μαγαζί που με κέρδισε και αποτελεί το δεύτερο αγαπημένο μου μέρος, ασχέτως καλών ή κακών αναμνήσεων.
Να πάτε και να το αφήσετε να κερδίσει κι εσάς!
Καλή Ανάσταση!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

13 Απρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Θυμάμαι μικρή όταν τελείωναν οι Χριστουγεννιάτικες διακοπές και ήμουν μέσα στη μαυρίλα, τη μαμά μου να λέει…Έλα σιγά. Πως κάνεις έτσι? Έρχεται το Πάσχα. Το πόσο με εκνεύριζε αυτό δε μπορώ να σας περιγράψω. Τι έρχεται καλέ? Έχουμε τρείς ή και παραπάνω μήνες μπροστά μας. Πόσες φορές έχω σκεφτεί αν μία μητέρα είχε κατορθώσει να κατοχυρώσει το copyright όλων των κλασσικών φράσεων που έχουν ειπωθεί και που τις έχουμε επαναλάβει και εμείς με τη σειρά μας στα δικά μας παιδιά, θα της ανήκε, όχι μόνον ο πλανήτης Γη αλλά, πιθανότατα, και ο γαλαξίας.

Τώρα το πώς, όντως, έφτασε, φέτος, το Πάσχα ομολογώ ότι δεν κατάλαβα. Εκεί, λοιπόν, που αρμενίζω αμέριμνη, για να μη βάλω και το γνωστό πρώτο συνθετικό του ρήματος το οποίο, είναι η αλήθεια, θα απέδιδε ακριβώς την εικόνα, συνειδητοποιώ ότι η Κυριακή 2/4 είναι η τελευταία εύκαιρη για να δούμε τους νονούς της μικράς και να ανταλλάξουμε τα καθιερωμένα δώρα. Τραπέζωμα στο σπίτι δεν έπαιζε ως πιθανότητα, για δεύτερη συνεχή χρονιά, γιατί εκτός των άλλων είμεθα διεθνής οικογένεια όπερ σημαίνει ότι και τα τρία μέλη ευρισκόμεθα σε διαφορετικές χώρες το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ευτυχώς εντός της ΕΕ, με τελευταία αφικνούμενη την κόρη νωρίς το απόγευμα.

Το κανόνισμα για το μέρος υπήρξε εξαιρετικά εύκολη υπόθεση αφού μόλις αναζητήθηκε μαγαζί η νονά είπε αμέσως…. εκεί που πήγαμε και πέρσι, οπότε με την κράτηση μέσω συχνού θαμώνα, ο οποίος έτυχε να βρίσκεται ακριβώς εκεί όταν πάρθηκε η απόφαση, το τραπέζι μας ήταν έτοιμο και μας περίμενε.

Δε νομίζω να υπάρχει άλλο μαγαζί στην Αθήνα που το τελευταίο που θα σε απασχολήσει να είναι το παρκάρισμα. Όσες φορές έχουμε πάει και είναι αρκετές, βρίσκουμε πάντα σχεδόν απέξω, γεγονός εξαιρετικά βολικό στην περίπτωση που α) έχεις βγάλει μαμά και θεία για τραπέζι, β) βρέχει ή βράζει ο τόπος, γ) κουβαλάς διάφορα δώρα και δ) έχεις φάει τόσο πολύ που δε μπορείς να πάρεις τα πόδια σου. Σημειώστε όμως ότι απέχει λιγότερο από 5 λεπτά απ το σταθμό του μετρό οπότε η πρόσβαση είναι πανεύκολη, με όποιο μέσο επιλέξετε να κινηθείτε.

Ο χώρος για μένα είναι καθαρό τεσσάρι γιατί μου αρέσει το ξύλο, τα άνετα τραπέζια, το ότι δεν αισθάνομαι στριμωγμένη, με χαλαρώνει αλλά πάνω από όλα γιατί καταφέρνει να δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου αλλού κι όχι πάνω στη Μεσογείων.

Όσον αφορά στο φαγητό θα διαφοροποιηθώ από τη συνήθη τακτική μου να αναφέρω όλα τα πιάτα που πήραμε στην τελευταία επίσκεψη. Θα προτιμήσω να σας πω τα πιάτα που έχω ξεχωρίσει εγώ, η οικογένεια και οι φίλοι.

Ας αρχίσουμε με τις σαλάτες. Όποια μα όποια κι αν έχω φάει μου έχει αρέσει πολύ. Τόσο πολύ που δε θα με ξένιζε να την παραγγείλω και ως κύριο πιάτο. Δεν ξέρω τι κάνουν και πως το κάνουν αλλά με αφήνουν απόλυτα ικανοποιημένη και πιάνω τον εαυτό μου να τσιμπολογάω στο τέλος σαλάτα παρά οτιδήποτε άλλο έχει μείνει στο τραπέζι, όχι ότι μένουν και πολλά δηλαδή.

Μαύρη ταραμοσαλάτα. Φετινή προσθήκη στην κάρτα με τα νηστίσιμα. Ακόμα κι αν δεν αγαπάτε τη γεύση του ταραμά σας προτείνω να τη δοκιμάσετε αν προλάβετε. Ελαφριά γεύση ψαριού αλλά τόσο μεστή, πολύπλοκη, δουλεμένη, βαθιά γεύση. Θα παρακαλέσω να ενταχθεί στο κύριο μενού κι ελπίζω να μου κάνουν τη χάρη. Συνοδεύεται από tortilla chips τα οποία δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο της πάνε.

Σαγανάκι φορμαέλας. Η κόρη το παραγγέλνει κάθε φορά διευκρινίζοντας…. μόνο για μένα εντάξει?

Το συκώτι τους που είναι βελούδινο, ψημένο όπως μου αρέσει και με σάλτσα για κολύμπι ψωμιού.

Το εμβληματικό λουκάνικο με τραχανά. Για μένα που δεν τρώω τραχανά και που η περιγραφή του συγκεκριμένου πιάτου και δύο άλλων μου έχει κοστίσει μία μεγαλοπρεπή μούντζα και τη φράση … πάρταναμησταχρωσταωμαρσυχάϊδω …. μία ανάσα …μία λέξη …από την αγαπημένη μου ξαδέρφη στο χωριό.

Χόρτα τσιγαριαστά με καβουρμά. Πιάτο που δοκίμασα το καλοκαίρι και ήταν εξαίσιο.

Τα spare ribs με sweet chili sauce. Τα σκέφτομαι και δακρύζω μετά από σχεδόν 50 μέρες νηστείας.

Την τηγανιά κοτόπουλου mohito. Τρυφερές μπουκιές κοτόπουλου, μαύρη ζάχαρη, lime, ρούμι κι ελαφρύ άρωμα δυόσμου. Αν το παιδί μου καταλήξει αλκοολικό στην Κούβα θα ξέρω τους υπαίτιους. Τουλάχιστον ας γράφει τόσο καλά όσο ο Hemingway και θα το αντέξω.

Τα μπριζολάκια με δενδρολίβανο στα οποία ορκίζεται ο νεώτερος της παρέας. Που είναι μεγάλος στρίτζος στο φαγητό πρέπει να σας πω.

Το χταπόδι με μαυροδάφνη του οποίου είναι απόλυτος fan ο μπαμπάς του ανωτέρω αγοριού, κι εγώ δηλαδή, όταν καταφέρνω να κλέψω μπουκιές.

Το βουβαλίσιο κεμπάπ που είχα φάει το καλοκαίρι.

Τη φωλιά πατάτας με τα αυγά.

Τις πατατόφλουδες που είναι τόσο νόστιμες και τόσο δροσερές.

Το black angus που έφαγα τον χειμώνα. Εξαιρετικά σιτεμένο κρέας αλλά βάλτε και μια ποικιλία αλατιών για μας τους περίεργους.

Το μηλόφι. Την κρέμα με φράουλες. Τη mousse χαλβά. Όλα τα υπέροχα γλυκά τους.

Θα σταματήσω εδώ αν και έχω πολλά ακόμα να πω στο θέμα φαγητού. Εν κατακλείδι… αγαπάτε τις γνώριμες γεύσεις με ένα twist που δε σας κάνουν να βαριέστε ή να πείτε.. αυτό μπορώ να το φτιάξω κι εγώ ε, τότε, μια επίσκεψη κρίνεται επιβεβλημένη.

Δικαίως θα αναρωτηθείτε για την ανάγκη και τη χρησιμότητα της συγκεκριμένης κριτικής. Τι έχει να προσθέσει εξάλλου μετά από έναν μόλις χρόνο στο σύνολο των χρηστών που έχουν ήδη επισκεφτεί το μαγαζί? Τίποτα, απολύτως, θα απαντήσω.
Θεωρείστε τη σα μια προσωπική ανάγκη να ευχαριστήσω το μαγαζί, τους υπεύθυνους και τα παιδιά που δουλεύουν εκεί, για πολλούς λόγους. Γιατί τον χειμώνα σε ένα διάλλειμα, της τελευταίας στιγμής, απ’ το νοσοκομείο, έκαναν τα αδύνατα δυνατά να μας βρουν τραπέζι.
Γιατί τους έχω κάνει καψόνια όσον αφορά στην ώρα κράτησης σε ένα υπερπλήρες μαγαζί and they delivered.
Γιατί πάντα είναι χαμογελαστοί, προσηνείς, με χαριτωμένες ατάκες, χωρίς να υπερβαίνουν τα όρια.
Γιατί αισθάνομαι να με φροντίζουν.
Γιατί έχω συνδέσει το συγκεκριμένο μαγαζί με ευτυχισμένες, χαρούμενες στιγμές κι ανθρώπους.
Γιατί κάποιοι απ΄ αυτούς τους ανθρώπους θα λείπουν πλέον απ τη ζωή μου αλλά αυτό δεν έχει σημασία.
Θα εξακολουθήσω να πηγαίνω γιατί περνώ καλά, τρώω νόστιμα, πληρώνω ελάχιστα για τη συγκεκριμένη ποιότητα και ποσότητα και γιατί ξέρω ότι θα με βγάλουν ασπροπρόσωπη σε οποιαδήποτε περίπτωση. Περισσότερο όμως απ όλα γιατί είναι ένα μαγαζί που με κέρδισε και αποτελεί το δεύτερο αγαπημένο μου μέρος, ασχέτως καλών ή κακών αναμνήσεων.
Να πάτε και να το αφήσετε να κερδίσει κι εσάς!
Καλή Ανάσταση!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

tzia

Σάββατο 16 Δεκεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

17-25

Θυμάμαι μικρή όταν τελείωναν οι Χριστουγεννιάτικες διακοπές και ήμουν μέσα στη μαυρίλα, τη μαμά μου να λέει…Έλα σιγά. Πως κάνεις έτσι? Έρχεται το Πάσχα. Το πόσο με εκνεύριζε αυτό δε μπορώ να σας περιγράψω. Τι έρχεται καλέ? Έχουμε τρείς ή και παραπάνω μήνες μπροστά μας. Πόσες φορές έχω σκεφτεί αν μία μητέρα είχε κατορθώσει να κατοχυρώσει το copyright όλων των κλασσικών φράσεων που έχουν ειπωθεί και που τις έχουμε επαναλάβει και εμείς με τη σειρά μας στα δικά μας παιδιά, θα της ανήκε, όχι μόνον ο πλανήτης Γη αλλά, πιθανότατα, και ο γαλαξίας.

Τώρα το πώς, όντως, έφτασε, φέτος, το Πάσχα ομολογώ ότι δεν κατάλαβα. Εκεί, λοιπόν, που αρμενίζω αμέριμνη, για να μη βάλω και το γνωστό πρώτο συνθετικό του ρήματος το οποίο, είναι η αλήθεια, θα απέδιδε ακριβώς την εικόνα, συνειδητοποιώ ότι η Κυριακή 2/4 είναι η τελευταία εύκαιρη για να δούμε τους νονούς της μικράς και να ανταλλάξουμε τα καθιερωμένα δώρα. Τραπέζωμα στο σπίτι δεν έπαιζε ως πιθανότητα, για δεύτερη συνεχή χρονιά, γιατί εκτός των άλλων είμεθα διεθνής οικογένεια όπερ σημαίνει ότι και τα τρία μέλη ευρισκόμεθα σε διαφορετικές χώρες το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ευτυχώς εντός της ΕΕ, με τελευταία αφικνούμενη την κόρη νωρίς το απόγευμα.

Το κανόνισμα για το μέρος υπήρξε εξαιρετικά εύκολη υπόθεση αφού μόλις αναζητήθηκε μαγαζί η νονά είπε αμέσως…. εκεί που πήγαμε και πέρσι, οπότε με την κράτηση μέσω συχνού θαμώνα, ο οποίος έτυχε να βρίσκεται ακριβώς εκεί όταν πάρθηκε η απόφαση, το τραπέζι μας ήταν έτοιμο και μας περίμενε.

Δε νομίζω να υπάρχει άλλο μαγαζί στην Αθήνα που το τελευταίο που θα σε απασχολήσει να είναι το παρκάρισμα. Όσες φορές έχουμε πάει και είναι αρκετές, βρίσκουμε πάντα σχεδόν απέξω, γεγονός εξαιρετικά βολικό στην περίπτωση που α) έχεις βγάλει μαμά και θεία για τραπέζι, β) βρέχει ή βράζει ο τόπος, γ) κουβαλάς διάφορα δώρα και δ) έχεις φάει τόσο πολύ που δε μπορείς να πάρεις τα πόδια σου. Σημειώστε όμως ότι απέχει λιγότερο από 5 λεπτά απ το σταθμό του μετρό οπότε η πρόσβαση είναι πανεύκολη, με όποιο μέσο επιλέξετε να κινηθείτε.

Ο χώρος για μένα είναι καθαρό τεσσάρι γιατί μου αρέσει το ξύλο, τα άνετα τραπέζια, το ότι δεν αισθάνομαι στριμωγμένη, με χαλαρώνει αλλά πάνω από όλα γιατί καταφέρνει να δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου αλλού κι όχι πάνω στη Μεσογείων.

Όσον αφορά στο φαγητό θα διαφοροποιηθώ από τη συνήθη τακτική μου να αναφέρω όλα τα πιάτα που πήραμε στην τελευταία επίσκεψη. Θα προτιμήσω να σας πω τα πιάτα που έχω ξεχωρίσει εγώ, η οικογένεια και οι φίλοι.

Ας αρχίσουμε με τις σαλάτες. Όποια μα όποια κι αν έχω φάει μου έχει αρέσει πολύ. Τόσο πολύ που δε θα με ξένιζε να την παραγγείλω και ως κύριο πιάτο. Δεν ξέρω τι κάνουν και πως το κάνουν αλλά με αφήνουν απόλυτα ικανοποιημένη και πιάνω τον εαυτό μου να τσιμπολογάω στο τέλος σαλάτα παρά οτιδήποτε άλλο έχει μείνει στο τραπέζι, όχι ότι μένουν και πολλά δηλαδή.

Μαύρη ταραμοσαλάτα. Φετινή προσθήκη στην κάρτα με τα νηστίσιμα. Ακόμα κι αν δεν αγαπάτε τη γεύση του ταραμά σας προτείνω να τη δοκιμάσετε αν προλάβετε. Ελαφριά γεύση ψαριού αλλά τόσο μεστή, πολύπλοκη, δουλεμένη, βαθιά γεύση. Θα παρακαλέσω να ενταχθεί στο κύριο μενού κι ελπίζω να μου κάνουν τη χάρη. Συνοδεύεται από tortilla chips τα οποία δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο της πάνε.

Σαγανάκι φορμαέλας. Η κόρη το παραγγέλνει κάθε φορά διευκρινίζοντας…. μόνο για μένα εντάξει?

Το συκώτι τους που είναι βελούδινο, ψημένο όπως μου αρέσει και με σάλτσα για κολύμπι ψωμιού.

Το εμβληματικό λουκάνικο με τραχανά. Για μένα που δεν τρώω τραχανά και που η περιγραφή του συγκεκριμένου πιάτου και δύο άλλων μου έχει κοστίσει μία μεγαλοπρεπή μούντζα και τη φράση … πάρταναμησταχρωσταωμαρσυχάϊδω …. μία ανάσα …μία λέξη …από την αγαπημένη μου ξαδέρφη στο χωριό.

Χόρτα τσιγαριαστά με καβουρμά. Πιάτο που δοκίμασα το καλοκαίρι και ήταν εξαίσιο.

Τα spare ribs με sweet chili sauce. Τα σκέφτομαι και δακρύζω μετά από σχεδόν 50 μέρες νηστείας.

Την τηγανιά κοτόπουλου mohito. Τρυφερές μπουκιές κοτόπουλου, μαύρη ζάχαρη, lime, ρούμι κι ελαφρύ άρωμα δυόσμου. Αν το παιδί μου καταλήξει αλκοολικό στην Κούβα θα ξέρω τους υπαίτιους. Τουλάχιστον ας γράφει τόσο καλά όσο ο Hemingway και θα το αντέξω.

Τα μπριζολάκια με δενδρολίβανο στα οποία ορκίζεται ο νεώτερος της παρέας. Που είναι μεγάλος στρίτζος στο φαγητό πρέπει να σας πω.

Το χταπόδι με μαυροδάφνη του οποίου είναι απόλυτος fan ο μπαμπάς του ανωτέρω αγοριού, κι εγώ δηλαδή, όταν καταφέρνω να κλέψω μπουκιές.

Το βουβαλίσιο κεμπάπ που είχα φάει το καλοκαίρι.

Τη φωλιά πατάτας με τα αυγά.

Τις πατατόφλουδες που είναι τόσο νόστιμες και τόσο δροσερές.

Το black angus που έφαγα τον χειμώνα. Εξαιρετικά σιτεμένο κρέας αλλά βάλτε και μια ποικιλία αλατιών για μας τους περίεργους.

Το μηλόφι. Την κρέμα με φράουλες. Τη mousse χαλβά. Όλα τα υπέροχα γλυκά τους.

Θα σταματήσω εδώ αν και έχω πολλά ακόμα να πω στο θέμα φαγητού. Εν κατακλείδι… αγαπάτε τις γνώριμες γεύσεις με ένα twist που δε σας κάνουν να βαριέστε ή να πείτε.. αυτό μπορώ να το φτιάξω κι εγώ ε, τότε, μια επίσκεψη κρίνεται επιβεβλημένη.

Δικαίως θα αναρωτηθείτε για την ανάγκη και τη χρησιμότητα της συγκεκριμένης κριτικής. Τι έχει να προσθέσει εξάλλου μετά από έναν μόλις χρόνο στο σύνολο των χρηστών που έχουν ήδη επισκεφτεί το μαγαζί? Τίποτα, απολύτως, θα απαντήσω.
Θεωρείστε τη σα μια προσωπική ανάγκη να ευχαριστήσω το μαγαζί, τους υπεύθυνους και τα παιδιά που δουλεύουν εκεί, για πολλούς λόγους. Γιατί τον χειμώνα σε ένα διάλλειμα, της τελευταίας στιγμής, απ’ το νοσοκομείο, έκαναν τα αδύνατα δυνατά να μας βρουν τραπέζι.
Γιατί τους έχω κάνει καψόνια όσον αφορά στην ώρα κράτησης σε ένα υπερπλήρες μαγαζί and they delivered.
Γιατί πάντα είναι χαμογελαστοί, προσηνείς, με χαριτωμένες ατάκες, χωρίς να υπερβαίνουν τα όρια.
Γιατί αισθάνομαι να με φροντίζουν.
Γιατί έχω συνδέσει το συγκεκριμένο μαγαζί με ευτυχισμένες, χαρούμενες στιγμές κι ανθρώπους.
Γιατί κάποιοι απ΄ αυτούς τους ανθρώπους θα λείπουν πλέον απ τη ζωή μου αλλά αυτό δεν έχει σημασία.
Θα εξακολουθήσω να πηγαίνω γιατί περνώ καλά, τρώω νόστιμα, πληρώνω ελάχιστα για τη συγκεκριμένη ποιότητα και ποσότητα και γιατί ξέρω ότι θα με βγάλουν ασπροπρόσωπη σε οποιαδήποτε περίπτωση. Περισσότερο όμως απ όλα γιατί είναι ένα μαγαζί που με κέρδισε και αποτελεί το δεύτερο αγαπημένο μου μέρος, ασχέτως καλών ή κακών αναμνήσεων.
Να πάτε και να το αφήσετε να κερδίσει κι εσάς!
Καλή Ανάσταση!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.