Loader

23 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Διαζύγιοοοο
Διαζύγιοοοο….
Αυτό ανέκραζα ως άλλος Αντωνάκης προχτές το, προχωρημένο, απόγευμα στον λόφο του Προφήτη Ηλία, κάνοντας ταυτοχρόνως μια νοερή λίστα των κατάλληλων ατόμων για να το χειριστούν. Διότι μετά τη δοκιμασία στην οποία με υπέβαλλε ο καλός μου, όχι μόνον ήμουν έτοιμη να τον χωρίσω αλλά και να ζητήσω ότι έχει και δεν έχει ως αποζημίωση για ψυχική οδύνη. Δηλαδή, τώρα που το σκέφτομαι δεν ήτο μόνον ψυχική, ήτο τα πάντα όλα.

Η ιστορία ξεκινά ως εξής…είναι η τελευταία εβδομάδα προ των διακοπών. Επικρατεί ο απόλυτος εργασιακός πανικός. Τα έχουμε πει, μην τα ξαναλέμε. Η κόρη λείπει γεγονός θετικό στην παρούσα φάση. Ατελείωτες ώρες στο γραφείο και λιώσιμο απ τη ζέστη. Έχω κηρύξει απεργία διαρκείας από το μαγείρεμα, οπότε όταν με μαζεύει το αγόρι, πάμε για φαγητό. Καθώς με πηγαίνει, αξημέρωτα, λοιπόν, βλέπει απέναντι τη φωτισμένη Καστέλα και αναφωνεί
- Στον Προφήτη Ηλία θέλω να πάμε. (Τόμπολα)
- Ναι βρε καλέ μου να πάμε αλλά δεν έχω διαβάσει και τα καλύτερα. (Λοξό βλέμμα)
- Αμάν πια, είσαι προκατειλημμένη, μπορεί να είναι καλό. (Μειδίαμα)

Προφήτη Ηλία θες πουλάκι μου? Είμαι εγώ προκατειλημμένη? No problem.
Φτάνω, μπαίνω στο site, μου κόβονται ακόμα περισσότερο τα πόδια μόλις διαβάζω προσεκτικότερα τις κριτικές, βλέπω έκπτωση 30% στο e-table, σκέφτομαι ότι κάτι είναι κι αυτό, κάνω κράτηση.

Αφού βρίσκουμε άκρη με τις καινούργιες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στον Πειραιά, ανεβαίνουμε, παρκάρουμε, βλέπω την υπέροχη θέα μπροστά μου, φυσάει κι ένα αεράκι, παίρνω θάρρος και γυρίζω για να μπούμε στο μαγαζί.

Σκέφτομαι…δε μπορεί! Είχα δύσκολη μέρα, πάλευα με την απόδοση μίας φράσης τρείς ώρες, άκουσα το κορυφαίο “ Είσαι πολύ λό-γι-α για μένα” αλλά και πάλι είμαι τόσο χάλια που βλέπω οράματα? Αρχίζω να ακούω το shine on you crazy diamond των Floyd και σκέφτομαι ότι, όχι μόνον, κάποιος put something in my drink (coffee actually) αλλά ήταν ληγμένο επίσης.

Βλέπω μία limo με minions στην οροφή. Αρχαίους ναούς. Το δωδεκάθεο σε πλήρη απαρτία. Έναν νερόμυλο. Ένα περίπτερο. Μαυσωλεία. Ένα κομμένο πόδι τεραστίων διαστάσεων, πράσινου χρώματος που ακουμπά στη στέγη! Αλήθεια! Δε σας κάνω πλάκα! Ενυδρεία. Διάφορα ετερόκλητα στυλ καθισμάτων. Τέλος. Δε λέω άλλα γιατί αρχίζω να μην αισθάνομαι καλά.

Μόνοι μας στο μαγαζί. Γιατί άραγε? Η κοπέλα που έχει αναλάβει την εξυπηρέτησή μας έρχεται με το εμφιαλωμένο νερό και τους καταλόγους. Ο καλός μου την παρακαλεί να του φέρει μία μπύρα πριν παραγγείλουμε και ακολουθεί μία ακατάληπτη συνομιλία την οποία δε μπορώ να σας μεταφέρω ακριβώς διότι αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Και ο Ιονέσκο στην παρέα μας. Παραγγελία:

Σαλάτα χωριάτικη. Οκ. Μεγάλη μερίδα, συμπαθή λαχανικά, τυρί αδιάφορο, πολυκαιρισμένη κάπαρη.

Μύδια σαγανάκι. Έντονη μυρωδιά και γεύση πελτέ ντομάτας. Τα μύδια όμως τρυφερά. Είχε και καρεδάκια πιπεριάς. Εντάξει.

Ριζότο με μανιτάρια και λάδι τρούφας. Ααααχ! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε? Πάντως τα μανιτάρια ήταν φρέσκα.

Εγώ που ήμουν υποψιασμένη για το τι μας περίμενε αποφασίζω να παραγγείλω μία μακαρονάδα ναπολιτέν ψημένη στον ξυλόφουρνο όπως ανέφερε ο κατάλογος. Απεδείχθη ότι έπραξα σοφά διότι ήταν το πιο νόστιμο πιάτο. Τα μακαρόνια ήταν βρασμένα ικανοποιητικά, η σάλτσα σε καλό επίπεδο, το λιωμένο τυρί είχε μία γεύση των παιδικών μου χρόνων όταν έτρωγα τις πρώτες Canadian πίτσες που είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Μερίδα πραγματικά τεράστια, έφαγα το εν τρίτον περίπου κι αυτό με δυσκολία.

Γαρίδες ψητές. 14 ευρώ. Το θυμάμαι το ποσόν γιατί όταν ήρθε το πιάτο που περιείχε 4 γαρίδες…. έστω και νούμερο 1…γυάλισε το μάτι μου. Θεωρώ άσκοπο να ταλαιπωρήσω τα αβρά μου κρινοδάχτυλα και το μανικιούρ μου περιγράφοντάς το. Ήταν απλώς κακό. Αφήστε που λόγω υφής των γαρίδων μου πέρασε απ το μυαλό ότι τα σχέδια που είχαμε για το υπόλοιπο της βραδιάς θα αναβαλλόντουσαν λόγω ανωτέρας βίας. Ευτυχώς διαψεύσθηκα ως προς αυτό.

Με το κρασί που ήπια εγώ και 3 μπύρες του καλού μου ο λογαριασμός έφθασε, μετά την έκπτωση του 30%, το τονίζω, τα 48 ευρώ. Σιωπή….

Το διαζύγιο ανεβλήθη διότι στο σπίτι με περίμενε παγωμένη σαμπάνια αφήστε που τις επόμενες δύο μέρες ο καλός μου με τάισε, εν είδη εξιλέωσης, τα καλύτερα στο ανυπέρβλητο εστιατόριο θαλασσινών στο Κερατσίνι. Όμως, ότι κι αν λέω χαριτολογώντας, το να μπορείς να γελάς με τον άνθρωπο που είσαι μαζί 23 χρόνια, είναι αξία ανεκτίμητη και σας εύχομαι το ίδιο.

Η κριτική άρχισε στην Αθήνα και τελειώνει εδώ στο νησί. Η Ικαρία φέτος έχει μία μαγεία που με κάνει να κοιμάμαι με χαμόγελο και να ξυπνώ με το ύφος της γάτας που έγλυψε το γάλα.
Καλό υπόλοιπο διακοπών!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

23 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Διαζύγιοοοο
Διαζύγιοοοο….
Αυτό ανέκραζα ως άλλος Αντωνάκης προχτές το, προχωρημένο, απόγευμα στον λόφο του Προφήτη Ηλία, κάνοντας ταυτοχρόνως μια νοερή λίστα των κατάλληλων ατόμων για να το χειριστούν. Διότι μετά τη δοκιμασία στην οποία με υπέβαλλε ο καλός μου, όχι μόνον ήμουν έτοιμη να τον χωρίσω αλλά και να ζητήσω ότι έχει και δεν έχει ως αποζημίωση για ψυχική οδύνη. Δηλαδή, τώρα που το σκέφτομαι δεν ήτο μόνον ψυχική, ήτο τα πάντα όλα.

Η ιστορία ξεκινά ως εξής…είναι η τελευταία εβδομάδα προ των διακοπών. Επικρατεί ο απόλυτος εργασιακός πανικός. Τα έχουμε πει, μην τα ξαναλέμε. Η κόρη λείπει γεγονός θετικό στην παρούσα φάση. Ατελείωτες ώρες στο γραφείο και λιώσιμο απ τη ζέστη. Έχω κηρύξει απεργία διαρκείας από το μαγείρεμα, οπότε όταν με μαζεύει το αγόρι, πάμε για φαγητό. Καθώς με πηγαίνει, αξημέρωτα, λοιπόν, βλέπει απέναντι τη φωτισμένη Καστέλα και αναφωνεί
- Στον Προφήτη Ηλία θέλω να πάμε. (Τόμπολα)
- Ναι βρε καλέ μου να πάμε αλλά δεν έχω διαβάσει και τα καλύτερα. (Λοξό βλέμμα)
- Αμάν πια, είσαι προκατειλημμένη, μπορεί να είναι καλό. (Μειδίαμα)

Προφήτη Ηλία θες πουλάκι μου? Είμαι εγώ προκατειλημμένη? No problem.
Φτάνω, μπαίνω στο site, μου κόβονται ακόμα περισσότερο τα πόδια μόλις διαβάζω προσεκτικότερα τις κριτικές, βλέπω έκπτωση 30% στο e-table, σκέφτομαι ότι κάτι είναι κι αυτό, κάνω κράτηση.

Αφού βρίσκουμε άκρη με τις καινούργιες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στον Πειραιά, ανεβαίνουμε, παρκάρουμε, βλέπω την υπέροχη θέα μπροστά μου, φυσάει κι ένα αεράκι, παίρνω θάρρος και γυρίζω για να μπούμε στο μαγαζί.

Σκέφτομαι…δε μπορεί! Είχα δύσκολη μέρα, πάλευα με την απόδοση μίας φράσης τρείς ώρες, άκουσα το κορυφαίο “ Είσαι πολύ λό-γι-α για μένα” αλλά και πάλι είμαι τόσο χάλια που βλέπω οράματα? Αρχίζω να ακούω το shine on you crazy diamond των Floyd και σκέφτομαι ότι, όχι μόνον, κάποιος put something in my drink (coffee actually) αλλά ήταν ληγμένο επίσης.

Βλέπω μία limo με minions στην οροφή. Αρχαίους ναούς. Το δωδεκάθεο σε πλήρη απαρτία. Έναν νερόμυλο. Ένα περίπτερο. Μαυσωλεία. Ένα κομμένο πόδι τεραστίων διαστάσεων, πράσινου χρώματος που ακουμπά στη στέγη! Αλήθεια! Δε σας κάνω πλάκα! Ενυδρεία. Διάφορα ετερόκλητα στυλ καθισμάτων. Τέλος. Δε λέω άλλα γιατί αρχίζω να μην αισθάνομαι καλά.

Μόνοι μας στο μαγαζί. Γιατί άραγε? Η κοπέλα που έχει αναλάβει την εξυπηρέτησή μας έρχεται με το εμφιαλωμένο νερό και τους καταλόγους. Ο καλός μου την παρακαλεί να του φέρει μία μπύρα πριν παραγγείλουμε και ακολουθεί μία ακατάληπτη συνομιλία την οποία δε μπορώ να σας μεταφέρω ακριβώς διότι αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Και ο Ιονέσκο στην παρέα μας. Παραγγελία:

Σαλάτα χωριάτικη. Οκ. Μεγάλη μερίδα, συμπαθή λαχανικά, τυρί αδιάφορο, πολυκαιρισμένη κάπαρη.

Μύδια σαγανάκι. Έντονη μυρωδιά και γεύση πελτέ ντομάτας. Τα μύδια όμως τρυφερά. Είχε και καρεδάκια πιπεριάς. Εντάξει.

Ριζότο με μανιτάρια και λάδι τρούφας. Ααααχ! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε? Πάντως τα μανιτάρια ήταν φρέσκα.

Εγώ που ήμουν υποψιασμένη για το τι μας περίμενε αποφασίζω να παραγγείλω μία μακαρονάδα ναπολιτέν ψημένη στον ξυλόφουρνο όπως ανέφερε ο κατάλογος. Απεδείχθη ότι έπραξα σοφά διότι ήταν το πιο νόστιμο πιάτο. Τα μακαρόνια ήταν βρασμένα ικανοποιητικά, η σάλτσα σε καλό επίπεδο, το λιωμένο τυρί είχε μία γεύση των παιδικών μου χρόνων όταν έτρωγα τις πρώτες Canadian πίτσες που είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Μερίδα πραγματικά τεράστια, έφαγα το εν τρίτον περίπου κι αυτό με δυσκολία.

Γαρίδες ψητές. 14 ευρώ. Το θυμάμαι το ποσόν γιατί όταν ήρθε το πιάτο που περιείχε 4 γαρίδες…. έστω και νούμερο 1…γυάλισε το μάτι μου. Θεωρώ άσκοπο να ταλαιπωρήσω τα αβρά μου κρινοδάχτυλα και το μανικιούρ μου περιγράφοντάς το. Ήταν απλώς κακό. Αφήστε που λόγω υφής των γαρίδων μου πέρασε απ το μυαλό ότι τα σχέδια που είχαμε για το υπόλοιπο της βραδιάς θα αναβαλλόντουσαν λόγω ανωτέρας βίας. Ευτυχώς διαψεύσθηκα ως προς αυτό.

Με το κρασί που ήπια εγώ και 3 μπύρες του καλού μου ο λογαριασμός έφθασε, μετά την έκπτωση του 30%, το τονίζω, τα 48 ευρώ. Σιωπή….

Το διαζύγιο ανεβλήθη διότι στο σπίτι με περίμενε παγωμένη σαμπάνια αφήστε που τις επόμενες δύο μέρες ο καλός μου με τάισε, εν είδη εξιλέωσης, τα καλύτερα στο ανυπέρβλητο εστιατόριο θαλασσινών στο Κερατσίνι. Όμως, ότι κι αν λέω χαριτολογώντας, το να μπορείς να γελάς με τον άνθρωπο που είσαι μαζί 23 χρόνια, είναι αξία ανεκτίμητη και σας εύχομαι το ίδιο.

Η κριτική άρχισε στην Αθήνα και τελειώνει εδώ στο νησί. Η Ικαρία φέτος έχει μία μαγεία που με κάνει να κοιμάμαι με χαμόγελο και να ξυπνώ με το ύφος της γάτας που έγλυψε το γάλα.
Καλό υπόλοιπο διακοπών!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

tzia

Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

Διαζύγιοοοο
Διαζύγιοοοο….
Αυτό ανέκραζα ως άλλος Αντωνάκης προχτές το, προχωρημένο, απόγευμα στον λόφο του Προφήτη Ηλία, κάνοντας ταυτοχρόνως μια νοερή λίστα των κατάλληλων ατόμων για να το χειριστούν. Διότι μετά τη δοκιμασία στην οποία με υπέβαλλε ο καλός μου, όχι μόνον ήμουν έτοιμη να τον χωρίσω αλλά και να ζητήσω ότι έχει και δεν έχει ως αποζημίωση για ψυχική οδύνη. Δηλαδή, τώρα που το σκέφτομαι δεν ήτο μόνον ψυχική, ήτο τα πάντα όλα.

Η ιστορία ξεκινά ως εξής…είναι η τελευταία εβδομάδα προ των διακοπών. Επικρατεί ο απόλυτος εργασιακός πανικός. Τα έχουμε πει, μην τα ξαναλέμε. Η κόρη λείπει γεγονός θετικό στην παρούσα φάση. Ατελείωτες ώρες στο γραφείο και λιώσιμο απ τη ζέστη. Έχω κηρύξει απεργία διαρκείας από το μαγείρεμα, οπότε όταν με μαζεύει το αγόρι, πάμε για φαγητό. Καθώς με πηγαίνει, αξημέρωτα, λοιπόν, βλέπει απέναντι τη φωτισμένη Καστέλα και αναφωνεί
- Στον Προφήτη Ηλία θέλω να πάμε. (Τόμπολα)
- Ναι βρε καλέ μου να πάμε αλλά δεν έχω διαβάσει και τα καλύτερα. (Λοξό βλέμμα)
- Αμάν πια, είσαι προκατειλημμένη, μπορεί να είναι καλό. (Μειδίαμα)

Προφήτη Ηλία θες πουλάκι μου? Είμαι εγώ προκατειλημμένη? No problem.
Φτάνω, μπαίνω στο site, μου κόβονται ακόμα περισσότερο τα πόδια μόλις διαβάζω προσεκτικότερα τις κριτικές, βλέπω έκπτωση 30% στο e-table, σκέφτομαι ότι κάτι είναι κι αυτό, κάνω κράτηση.

Αφού βρίσκουμε άκρη με τις καινούργιες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στον Πειραιά, ανεβαίνουμε, παρκάρουμε, βλέπω την υπέροχη θέα μπροστά μου, φυσάει κι ένα αεράκι, παίρνω θάρρος και γυρίζω για να μπούμε στο μαγαζί.

Σκέφτομαι…δε μπορεί! Είχα δύσκολη μέρα, πάλευα με την απόδοση μίας φράσης τρείς ώρες, άκουσα το κορυφαίο “ Είσαι πολύ λό-γι-α για μένα” αλλά και πάλι είμαι τόσο χάλια που βλέπω οράματα? Αρχίζω να ακούω το shine on you crazy diamond των Floyd και σκέφτομαι ότι, όχι μόνον, κάποιος put something in my drink (coffee actually) αλλά ήταν ληγμένο επίσης.

Βλέπω μία limo με minions στην οροφή. Αρχαίους ναούς. Το δωδεκάθεο σε πλήρη απαρτία. Έναν νερόμυλο. Ένα περίπτερο. Μαυσωλεία. Ένα κομμένο πόδι τεραστίων διαστάσεων, πράσινου χρώματος που ακουμπά στη στέγη! Αλήθεια! Δε σας κάνω πλάκα! Ενυδρεία. Διάφορα ετερόκλητα στυλ καθισμάτων. Τέλος. Δε λέω άλλα γιατί αρχίζω να μην αισθάνομαι καλά.

Μόνοι μας στο μαγαζί. Γιατί άραγε? Η κοπέλα που έχει αναλάβει την εξυπηρέτησή μας έρχεται με το εμφιαλωμένο νερό και τους καταλόγους. Ο καλός μου την παρακαλεί να του φέρει μία μπύρα πριν παραγγείλουμε και ακολουθεί μία ακατάληπτη συνομιλία την οποία δε μπορώ να σας μεταφέρω ακριβώς διότι αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Και ο Ιονέσκο στην παρέα μας. Παραγγελία:

Σαλάτα χωριάτικη. Οκ. Μεγάλη μερίδα, συμπαθή λαχανικά, τυρί αδιάφορο, πολυκαιρισμένη κάπαρη.

Μύδια σαγανάκι. Έντονη μυρωδιά και γεύση πελτέ ντομάτας. Τα μύδια όμως τρυφερά. Είχε και καρεδάκια πιπεριάς. Εντάξει.

Ριζότο με μανιτάρια και λάδι τρούφας. Ααααχ! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε? Πάντως τα μανιτάρια ήταν φρέσκα.

Εγώ που ήμουν υποψιασμένη για το τι μας περίμενε αποφασίζω να παραγγείλω μία μακαρονάδα ναπολιτέν ψημένη στον ξυλόφουρνο όπως ανέφερε ο κατάλογος. Απεδείχθη ότι έπραξα σοφά διότι ήταν το πιο νόστιμο πιάτο. Τα μακαρόνια ήταν βρασμένα ικανοποιητικά, η σάλτσα σε καλό επίπεδο, το λιωμένο τυρί είχε μία γεύση των παιδικών μου χρόνων όταν έτρωγα τις πρώτες Canadian πίτσες που είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Μερίδα πραγματικά τεράστια, έφαγα το εν τρίτον περίπου κι αυτό με δυσκολία.

Γαρίδες ψητές. 14 ευρώ. Το θυμάμαι το ποσόν γιατί όταν ήρθε το πιάτο που περιείχε 4 γαρίδες…. έστω και νούμερο 1…γυάλισε το μάτι μου. Θεωρώ άσκοπο να ταλαιπωρήσω τα αβρά μου κρινοδάχτυλα και το μανικιούρ μου περιγράφοντάς το. Ήταν απλώς κακό. Αφήστε που λόγω υφής των γαρίδων μου πέρασε απ το μυαλό ότι τα σχέδια που είχαμε για το υπόλοιπο της βραδιάς θα αναβαλλόντουσαν λόγω ανωτέρας βίας. Ευτυχώς διαψεύσθηκα ως προς αυτό.

Με το κρασί που ήπια εγώ και 3 μπύρες του καλού μου ο λογαριασμός έφθασε, μετά την έκπτωση του 30%, το τονίζω, τα 48 ευρώ. Σιωπή….

Το διαζύγιο ανεβλήθη διότι στο σπίτι με περίμενε παγωμένη σαμπάνια αφήστε που τις επόμενες δύο μέρες ο καλός μου με τάισε, εν είδη εξιλέωσης, τα καλύτερα στο ανυπέρβλητο εστιατόριο θαλασσινών στο Κερατσίνι. Όμως, ότι κι αν λέω χαριτολογώντας, το να μπορείς να γελάς με τον άνθρωπο που είσαι μαζί 23 χρόνια, είναι αξία ανεκτίμητη και σας εύχομαι το ίδιο.

Η κριτική άρχισε στην Αθήνα και τελειώνει εδώ στο νησί. Η Ικαρία φέτος έχει μία μαγεία που με κάνει να κοιμάμαι με χαμόγελο και να ξυπνώ με το ύφος της γάτας που έγλυψε το γάλα.
Καλό υπόλοιπο διακοπών!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.