Loader
10 medium

27 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Altamira λοιπόν.... ένα όνομα ένας προορισμός. Tαξιδιωτικός, στο γνωστό σπήλαιο της Ισπανίας με τις πανάρχαιες τοιχογραφίες, γαστριμαργικός, στο δικό μας all time classic multi- ethnic εστιατόριο. Χρόνια δεν είχα καταφέρει να επισκεφθώ το Altamira, το όνομα του οποίας και μόνο, μου δημιουργούσε διάφορες ethnic γαστριμαργικές προσδοκίες, μια πρόκληση για ανακάλυψη.

Όσο κι αν οι επιμέρους κουζίνες του (ασιατική, ινδική, αραβική, μεξικάνικη) έχουν εξελιχθεί αυτόνομα τα τελευταία χρόνια στην γαστρονομία της Αθήνας, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το εστιατόριο αυτό 1ον είναι από τα πρώτα που σύστησαν την κάποτε "εξωτική" έθνικ κουζίνα στον ουρανίσκο των Αθηναίων (δεν είναι τυχαίο ότι ξεκίνησαν από το Κολωνάκι, την αφετηρία όλων των μοντερνισμών- και μεταμοντερνισμών ενίοτε), αλλά και ότι 2oν, είναι από τις λίγες περιπτώσεις εστιατορίων που διατηρεί τον χαρακτηρισμό του multi-ethnic και τον υποστηρίζει. Και γι αυτό πρέπει οπωσδήποτε μια φορά τουλάχιστον να το δοκιμάσουμε!

Ήταν κι αυτός ένας λόγος που επέλεξα την εξωτική Altamira για την πρόσφατη βραδιά καλοφαγάδων. Ναι, αγαπώ την μεξικάνικη κουζίνα και θεωρώ ότι έχω μια σχετική γνώση, ναι, βρίσκω ενδιαφέρουσα την ινδική- αν αποφύγω τις καυτερές κακοτοπιές- ναι, η αραβική είναι λίγο αχαρτογράφητα νερά για μένα (πέρα από τα εξευρωπαϊσμένα φαλάφελ, χούμους, ταμπουλέ) και όχι, δεν έχω ιδέα από ασιατική πέραν της ιαπωνικής, άντε και της "δυτικοειδούς" κινέζικης...
Γενικώς δεν μπορείς να με πεις multi- ethnic ή έστω ethnic καταναλωτή φαγητού. Κυρίως επιμένω ελληνικά και ευρωπαϊκά. Εδώ όμως είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω λίγο απ' όλα.

Με μια τέτοια διάθεση ανακάλυψης λοιπόν έφτασα στο Μαρούσι μια δροσερή Πέμπτη του Σεπτεμβρίου για να συναντήσω παλιούς και νέους φίλους από το αγαπημένο site. Άλλη μια όμορφη βραδιά από την διεύθυνση του ask4food, που όπως πάνε έχουν βάλει σκοπό να μας παχύνουν!!

Λοιπόν, περιττό να πω ότι φάγαμε ωραία, γελάσαμε, ήπιαμε τα ποτά μας, διασκεδάσαμε. Βάζω 3/4 στη γεύση, επειδή δεν μπορώ να βάλω 3,5 που θα ήταν το ακριβές, αλλά κι επειδή, όπως είναι φυσικό, σε μια παρέλαση 20 περίπου πιάτων, υπήρξαν διακυμάνσεις. Απ' την άλλη, δεν μπαίνω στη διαδικασία να σκεφθώ αν οι γεύσεις είναι αυθεντικές, ούτε φυσικά μπορώ να τα κρίνω ως Μεξικανός, ως Ινδός ή ως Ασιάτης και να βαθμολογήσω ανάλογα. Έστω κι αν δεχτούμε την προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα εκδοχή τους, εγώ τα ευχαριστήθηκα.

Πάμε λοιπόν:

Κατ' αρχάς ο κατάλογος είναι τεράστιος. Τόσες σαλάτες λίγες φορές βλέπεις σε εστιατόριο, αλλά και τα ορεκτικά και τα κυρίως δεν πάνε πίσω. Το έχω ξαναπεί, πως όταν βλέπω έναν χαώδη κατάλογο, το φρύδι μου σηκώνεται καχύποπτα. Μπερδεύομαι και συνήθως αποφασίζω να κινηθώ σε ασφαλείς για τα δεδομένα μου, επιλογές (πόσο μάλλον σε έναν κατάλογο με τόσα "παράξενα" πιάτα). Εδώ, ευτυχώς, από την αμηχανία μας έβγαλε το ευγενέστατο προσωπικό του Altamira, που μας πρότεινε μια ποικιλία πιάτων, επιλεγμένων από αυτούς, για να δοκιμάσουμε όλοι. Μεξικάνικα, ινδικά, ασιατικά, αραβικά πιάτα παρήλασαν με τυχαία σειρά από μπροστά μας.

Ομολογώ βέβαια, ότι ακόμα και τώρα, που προσπαθώ να τα θυμηθώ και να τα περιγράψω, θα μου ήταν αδύνατο χωρίς το σκονάκι του μενού ανά χείρας.

Πάμε λοιπόν:

Ξεκινήσαμε με τρεις σαλάτες:

- η πρώτη, "η σαλάτα των Χρωμάτων" ήταν πράγματι πολύχρωμη, με ποικιλία λαχανικών, αβοκάντο που τόσο αγαπώ, πλούσιο ντρέσιγκ από μπαλσάμικο, μουστάρδα ντιζόν. Δροσερή και απαραίτητη 'εναρξη, αν και δεν με παρέπεμψε σε κάποια έθνικ κουζίνα.

- Οι δύο επόμενες: Ντελ Μαρ και Κακτοσαλάτα (και οι δύο μεξικάνικες) ήταν ή του ύψους ή του βάθους. Για μένα η Ντελ Μαρ ήταν "η του ύψους", απλά η κορυφαία σαλάτα που δοκίμασα και ευχαρίστως θα ανανέωνα, αλλά κρατήθηκα για την κραιπάλη που θα ακολουθούσε. Με ιδέα θαλασσινών, ντομάτα, πιπεριές χαλαπένιος, αβοκάντο σος και γενναία δόση φρέσκου αβοκάντο, πάνω σε τορτίγια, ήταν για πολλή ώρα το καλύτερο πιάτο που είχα δοκιμάσει.

- Η κακτοσαλάτα πάλι, αφού εισέπραξε μερικά εξεταστικά βλέμματα, έμεινε να με κοιτάει παραπονιάρικα μέσα στο πιάτο. Στην όψη μου θύμισε τα δικά μας αμπελοφάσολα, με την σάλτσα ντομάτας και διάφορα άλλα λαχανικά που απλώς αδυνατούσα να διακρίνω γευστικά, αφού κάθε γεύση υπερκαλυπτόταν από την όξινη- αλμυρή γεύση των κακτο-φασολακίων.

Να πω εδώ- αστερίσκος- ότι στο τέλος του καταλόγου διάβασα την υποσημείωση ότι αρκετά από τα υλικά που χρησιμοποιούνται (κυρίως κάποια λαχανικά) είναι κονσέρβα. Από την μία, είναι προς τιμήν τους που τόσο γενναία το αναφέρουν, από την άλλη, έχοντας διαβάσει αυτό, η κακτοσαλάτα με παρέπεμψε ευθέως στην "κονσέρβα" και αυτό ήταν αρκετό για να μην της δώσω δεύτερη ευκαιρία. Υπόψιν ότι είναι και από τις καυτερές σαλάτες τους.

(πέραν αυτών αναφέρω απλά ότι υπάρχουν κι άλλες πολλές: εκτός από τις κλασικές πράσινες, θα βρείτε φατούς και ταμπουλέ (αραβικές) και εκείνη η ωραία μεξικάνικη μέσα στην τραγανή πίτα τορτίγια (πομπλάνο λέγεται εδώ) και μία ινδική με κάσιους, σουσάμι και κόκους πιπεριού).

Και περνάμε στα ΟΡΕΚΤΙΚΑ:

Αν θυμάμαι καλά, ξεκινήσαμε με

- Καλάχε. Ένα όμορφο μεζεδάκι- μπουκιά με βάση αραβική πίτα, ψητό χαλούμι, πατέ ελιάς και αραβική σάλτσα. Συμπαθητικό. Αν θυμάμαι καλά τα λόγια του σερβιτόρου, δοκιμάσαμε την λιβανέζικη συνταγή, που είναι πιο αρωματική.

Συνεχίσαμε με:
- Κεσαντίγιας (Μεξικό)
- Σαμόζας με λαχανικά (Ινδία)
- Τσιμιτσάγκα κοτόπουλο (Μεξικό)
- Φαλάφελ (Αραβία)- ζητήθηκε απ' τον φίλο piperman, ο οποίος ευγενικά μας κέρασε όλους!

Για να μην τα περιγράψω αναλυτικά και χρονίσουμε, θα πω ότι έφαγα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό την κεσαντίγια (ως φανατική φίλη του γκουκαμόλε) και τα μυρωδάτα σαμόζας. Οι τρεις συνοδευτικές τσάτνεϊς α) ανανά β) tamarind με φρέσκο ginger γ) σιναπόσπορου και ντομάτας ήταν πολύ ταιριαστές. Λιγότερο μου άρεσε το φαλάφελ (όχι επειδή δεν ήταν νόστιμο, απλά δεν είμαι λάτρης του ρεβιθοκεφτέ γενικά, ούτε έχω περάσει από τα αυθεντικά φαλαφελάδικα της πλ. Βάθης, όπως είπε έμπειρος φίλος του τραπεζιού μας, για να σχηματίσω άποψη). Συνοδεία νοστιμότατου χούμους. Το τσιμιτσάγκα, που κατά τ'άλλα είναι το αγαπημένο μου μεξικάνικο φαγητό και το παραγγέλνω παντού, δεν με κέρδισε στη γεύση. Δεν ήταν καν τραγανό και ζουμερό. Καμία σχέση με το καταπληκτικό τσιμιτσάγκα του αδελφού ETNICO στην Κολοκοτρώνη.

ΚΥΡΙΩΣ:

κι ενώ το στομάχι μου άρχισε να μπουκώνει και βρέθηκα να κατεβάζω την μαργαρίτα φράουλα μονορούφι για τη χώνεψη, άρχισαν να καταφθάνουν τα κυρίως. Και πάλι παραθέτω με τυχαία σειρά και με φόβο μήπως ξεχάσω κάτι:

- Δίσκος με ταντούρι κοτόπουλο (Ινδία), στεγνές μπουκιές φιλέτο, μαριναρισμένες σε κιτρινόριζα και μυρωδικά και περασμένες σε ξυλάκι. Έκαστος μία ή και παραπάνω, αν άντεχε. Στη μέση μπολ με γευστικότατη σος (αδυνατώ να θυμηθώ περί τίνος επρόκειτο). Γευστικό, το ινδικό barbeque υποθέτω.

- κοτόπουλο με κάρυ. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες για την γεύση του κοτόπουλου. Σίγουρα δεν μου άφησε κακή εντύπωση. Αυτό που θυμάμαι όμως είναι ότι κάπου εκεί ήρθε...

- ένα υπέροχο ρύζι μπασμάτι, μάλλον κι αυτό μαγειρεμένο με κάρι. Το λάτρεψα! Ζήτησα ανανέωση, μου έφεραν την πιατέλα δίπλα μου!

- Κοτόπουλο με κρέμα καρύδας και ρύζι μπασμάτι. Αρκετά νόστιμο, με την καρύδα να ξεχωρίζει, αλλά, όπως τα περισσότερα πιάτα με καρύδα, μάλλον αναμενόμενο. Αν είστε φίλος του εξωτικού καρπού, προτείνεται με χίλια.

- Φιλέτο πάπιας με ψητά μανιτάρια και ρύζι. Μια εκδοχή από την Ασία. όχι πάντως από το Πεκίνο, την οποία προτιμώ. Η πάπια μου φάνηκε σκληρή και κάπως άνοστη χωρίς τη σάλτσα.

- Φιλετάκια μοσχάρι με κρέμα καρύδας, κάστανα και μανιτάρια. Γευστικά μου φάνηκε πανομοιότυπο με την πάπια. Γενικά τα πιάτα με μανιτάρια μου αρέσουν, απλά είχα ζαλιστεί από τις τόσες γεύσεις και δεν μπορούσα να φάω περισσότερο.

- κοτόπουλο με σάλτσα από μήλο, κρασί, σταφίδες, τζίτζερ. Κατάφερα να φάω μόνο δυο μπουκιές, ήταν πάντως από τα πιάτα που μου άρεσαν αρκετά. Το μήλο του πήγαινε πολύ, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα υλικά, άφηνε μία ελαφρά γλυκύτητα.

Εδώ κάπου κατέθεσα τα όπλα. Πλέον δεν κατέβαινε ούτε μπουκιά, έτσι για την δοκιμή. Ειλικρινά δεν θυμάμαι αν ακολούθησε κάποιο ακόμα πιάτο. Οι άνθρωποι ήταν τόσο πρόθυμοι, που ήταν έτοιμοι να μας φέρουν όλο τον κατάλογο, αν δεν δηλώναμε ομόφωνα παύση εργασιών.

(Για τα κυρίως θα προσθέσω, ότι σ' αυτό τον τόσο πλούσιο κατάλογο, μπορείς να βρεις το σύνολο σχεδόν των γνωστών μεξικάνικων εδεσμάτων, κάποια πιάτα με νουντλς, κεμπάπ, αλλά και 2-3 πιάτα χωρίς "τόπο προέλευσης" (ψαρονέφρι, φιλέτο μοσχάρι, μπρίζολα) που δεν ξέρω τι γυρεύουν σε αυτό τον έθνικ κατάλογο. Προσωπικά σε ένα εστιατόριο που κουβαλάει τόση ιστορία όπως το Αλταμίρα, θα προτιμούσα να υπάρχουν μόνο τα καθαρώς έθνικ πιάτα, χωρίς προσθήκες που απλά "βολεύουν" κάθε γούστο. Η γνώμη μου βέβαια... ).

Η συνέχεια δόθηκε για συζήτηση και το απαραίτητο διάλειμμα, μέχρι να έρθουν τα γλυκά. Η ώρα περασμένη για μένα, που βιαζόμουν να προλάβω την συγκοινωνία, ωστόσο πείστηκα να μην χάσω τα επιδόρπια. Όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις συμποσίων, κατέφθασε μια πιατέλα - ποικιλία γλυκών για τη μέση, ώστε να δοκιμάσουμε όλοι τα πάντα.

- Μεξικάνικη τούρτα (με βάση τορτίγια),
- τσιζκέικ με φραγκοστάφυλο,
- πανακότα καρύδας,
- μπανόφι και
- στη μέση το παγωτό Τζαμάικα με μαύρη μπίτερ σοκολάτα και ρούμι Καραϊβικής.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιο, αυτό θα ήταν η γευστικότατη, ελαφριά και σούπερ δροσερή πανακότα καρύδας.
Δεν λέω, η σοκολάτα με το ρούμι είναι ενδιαφέρουσα πρόταση, αλλά πλέον έχουμε δοκιμάσει τόσες γεύσεις παγωτού που ο πήχυς έχει ανέβει ψηλά. Το μπανόφι πολύ ζαχαρούχο για τα γούστα μου (ή τελικά δεν είμαι φίλος του μπανόφι), το τσίζκεικ πολύ πιο ουδέτερο από ένα γνήσιο αμερικάνικο τσιζκέικ, όσο για την τούρτα μεξικάνα, τίποτα δεν μπορεί να συναγωνιστεί την τούρτα ελληνίδα με το αφράτο παντεσπάνι. Ωραίες και οι διεθνείς προτάσεις, αλλά μερικές φορές η αυθεντική εκτέλεση είναι απλώς η καλύτερη.

Η επόμενη παράγραφος αφιερώνεται στο καταπληκτικό προσωπικό και την άρτια εξυπηρέτησή τους που παίρνει επάξια το 4/4.

- Εκτός από τους ιδιοκτήτες, πανταχού παρόντες και διακριτικά επιβλέποντες, μας σκλάβωσαν οι δύο κύριοι που μας σέρβιραν- ο ένας από τον Λίβανο- που δεν κουράστηκε να επαναλαμβάνει 2-3 φορές τις ονομασίες των πιάτων, την προέλευση και το περιεχόμενό τους.
- Τους ευχαριστούμε που το πήραν πάνω τους και μας έφτιαξαν ένα μενού με τόσες προτάσεις (και μάλιστα αρκετές από τις πιο ιδιαίτερες του καταλόγου) και που ανέλαβαν να σερβίρουν οι ίδιοι στα πιάτα μας. Ούτε το δαχτυλάκι μας δεν κουνήσαμε!
- Εντυπωσιάστηκα που μας άλλαξαν 3 φορές σερβίτσια και μαχαιροπίρουνα, ως κάτι εντελώς φυσικό και αναμενόμενο.
- Ευχαριστούμε που μας έφεραν κρασί και κοκτέιλ και γενικά ό, τι ποτό ζητούσαμε. Οι μαργαρίτες τους ήταν σούπερ!
- Μου άρεσε τέλος, το γεγονός ότι στο προσωπικό είναι εκπρόσωποι των κουζινών που σερβίρονται (εκτός από τον κύριο από τον Λίβανο, έκανε την εμφάνισή του κι ένας νεαρός από την Ινδία). Δείχνει ότι τόσα χρόνια εμπειρίας δεν είναι τυχαια.

Ως προς το vfm, νομίζω ότι είναι πολύ καλό, αν κρίνω από τις μερίδες και τις τιμές που είδα στον κατάλογο. Για ακριβέστερη όμως ενημέρωση, ο κατάλογος υπάρχει αναρτημένος στο διαδίκτυο και στο ask.

Το μόνο που δεν με κέρδισε ιδιαίτερα είναι ο χώρος. Ναι, είναι ζεστός, ξύλινος και πολύχρωμος, ναι υπάρχει ένα κλίμα χαλαρωτικό (ειδικά όταν είναι ανοιχτές οι τζαμαρίες και επικοινωνεί με τα δέντρα του κήπου), αλλά θεωρώ ότι χρειάζεται μια διακοσμητική ανανέωση. Για να γίνει ξανά το Αλταμίρα- προορισμός, που θα μαζεύει κόσμο απ' όλη την Αθήνα.

Τι άλλο να πω... Πολλές ευχαριστίες στη διεύθυνση του Αλταμίρα για το όμορφο δείπνο και την εξαιρετική βραδιά που μας πρόσφεραν! Θερμές ευχαριστίες στην Ευδοξία, τον Χρήστο και όλη την ομάδα, για άλλη μια επιτυχημένη συνάντηση καλοφαγάδων!

Εις το επανιδείν!

2017-10-08 00:56:56

Ευχαριστούμε πολυ για τον χρόνο που αφιερώσατε για αυτήν την κριτική. Η αναλυτικότατη περιγραφή της βραδιάς μας κάνει να χαμογελάμε για τα καλά σας λόγια ενώ παράλληλα οι συμβουλές σας είναι υπερπολύτιμες καθώς δίνουμε πάντα πολύ μεγάλος βάρος στις γνώμες των πελατών μας. Ευχόμαστε πολύ σύντομα να σας εξυπηρετήσουμε και πάλι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.


2019-10-27 22:14:58
Η κριτική τροποποιήθηκε από τον/την ram.

  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

10 medium

27 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Altamira λοιπόν.... ένα όνομα ένας προορισμός. Tαξιδιωτικός, στο γνωστό σπήλαιο της Ισπανίας με τις πανάρχαιες τοιχογραφίες, γαστριμαργικός, στο δικό μας all time classic multi- ethnic εστιατόριο. Χρόνια δεν είχα καταφέρει να επισκεφθώ το Altamira, το όνομα του οποίας και μόνο, μου δημιουργούσε διάφορες ethnic γαστριμαργικές προσδοκίες, μια πρόκληση για ανακάλυψη.

Όσο κι αν οι επιμέρους κουζίνες του (ασιατική, ινδική, αραβική, μεξικάνικη) έχουν εξελιχθεί αυτόνομα τα τελευταία χρόνια στην γαστρονομία της Αθήνας, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το εστιατόριο αυτό 1ον είναι από τα πρώτα που σύστησαν την κάποτε "εξωτική" έθνικ κουζίνα στον ουρανίσκο των Αθηναίων (δεν είναι τυχαίο ότι ξεκίνησαν από το Κολωνάκι, την αφετηρία όλων των μοντερνισμών- και μεταμοντερνισμών ενίοτε), αλλά και ότι 2oν, είναι από τις λίγες περιπτώσεις εστιατορίων που διατηρεί τον χαρακτηρισμό του multi-ethnic και τον υποστηρίζει. Και γι αυτό πρέπει οπωσδήποτε μια φορά τουλάχιστον να το δοκιμάσουμε!

Ήταν κι αυτός ένας λόγος που επέλεξα την εξωτική Altamira για την πρόσφατη βραδιά καλοφαγάδων. Ναι, αγαπώ την μεξικάνικη κουζίνα και θεωρώ ότι έχω μια σχετική γνώση, ναι, βρίσκω ενδιαφέρουσα την ινδική- αν αποφύγω τις καυτερές κακοτοπιές- ναι, η αραβική είναι λίγο αχαρτογράφητα νερά για μένα (πέρα από τα εξευρωπαϊσμένα φαλάφελ, χούμους, ταμπουλέ) και όχι, δεν έχω ιδέα από ασιατική πέραν της ιαπωνικής, άντε και της "δυτικοειδούς" κινέζικης...
Γενικώς δεν μπορείς να με πεις multi- ethnic ή έστω ethnic καταναλωτή φαγητού. Κυρίως επιμένω ελληνικά και ευρωπαϊκά. Εδώ όμως είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω λίγο απ' όλα.

Με μια τέτοια διάθεση ανακάλυψης λοιπόν έφτασα στο Μαρούσι μια δροσερή Πέμπτη του Σεπτεμβρίου για να συναντήσω παλιούς και νέους φίλους από το αγαπημένο site. Άλλη μια όμορφη βραδιά από την διεύθυνση του ask4food, που όπως πάνε έχουν βάλει σκοπό να μας παχύνουν!!

Λοιπόν, περιττό να πω ότι φάγαμε ωραία, γελάσαμε, ήπιαμε τα ποτά μας, διασκεδάσαμε. Βάζω 3/4 στη γεύση, επειδή δεν μπορώ να βάλω 3,5 που θα ήταν το ακριβές, αλλά κι επειδή, όπως είναι φυσικό, σε μια παρέλαση 20 περίπου πιάτων, υπήρξαν διακυμάνσεις. Απ' την άλλη, δεν μπαίνω στη διαδικασία να σκεφθώ αν οι γεύσεις είναι αυθεντικές, ούτε φυσικά μπορώ να τα κρίνω ως Μεξικανός, ως Ινδός ή ως Ασιάτης και να βαθμολογήσω ανάλογα. Έστω κι αν δεχτούμε την προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα εκδοχή τους, εγώ τα ευχαριστήθηκα.

Πάμε λοιπόν:

Κατ' αρχάς ο κατάλογος είναι τεράστιος. Τόσες σαλάτες λίγες φορές βλέπεις σε εστιατόριο, αλλά και τα ορεκτικά και τα κυρίως δεν πάνε πίσω. Το έχω ξαναπεί, πως όταν βλέπω έναν χαώδη κατάλογο, το φρύδι μου σηκώνεται καχύποπτα. Μπερδεύομαι και συνήθως αποφασίζω να κινηθώ σε ασφαλείς για τα δεδομένα μου, επιλογές (πόσο μάλλον σε έναν κατάλογο με τόσα "παράξενα" πιάτα). Εδώ, ευτυχώς, από την αμηχανία μας έβγαλε το ευγενέστατο προσωπικό του Altamira, που μας πρότεινε μια ποικιλία πιάτων, επιλεγμένων από αυτούς, για να δοκιμάσουμε όλοι. Μεξικάνικα, ινδικά, ασιατικά, αραβικά πιάτα παρήλασαν με τυχαία σειρά από μπροστά μας.

Ομολογώ βέβαια, ότι ακόμα και τώρα, που προσπαθώ να τα θυμηθώ και να τα περιγράψω, θα μου ήταν αδύνατο χωρίς το σκονάκι του μενού ανά χείρας.

Πάμε λοιπόν:

Ξεκινήσαμε με τρεις σαλάτες:

- η πρώτη, "η σαλάτα των Χρωμάτων" ήταν πράγματι πολύχρωμη, με ποικιλία λαχανικών, αβοκάντο που τόσο αγαπώ, πλούσιο ντρέσιγκ από μπαλσάμικο, μουστάρδα ντιζόν. Δροσερή και απαραίτητη 'εναρξη, αν και δεν με παρέπεμψε σε κάποια έθνικ κουζίνα.

- Οι δύο επόμενες: Ντελ Μαρ και Κακτοσαλάτα (και οι δύο μεξικάνικες) ήταν ή του ύψους ή του βάθους. Για μένα η Ντελ Μαρ ήταν "η του ύψους", απλά η κορυφαία σαλάτα που δοκίμασα και ευχαρίστως θα ανανέωνα, αλλά κρατήθηκα για την κραιπάλη που θα ακολουθούσε. Με ιδέα θαλασσινών, ντομάτα, πιπεριές χαλαπένιος, αβοκάντο σος και γενναία δόση φρέσκου αβοκάντο, πάνω σε τορτίγια, ήταν για πολλή ώρα το καλύτερο πιάτο που είχα δοκιμάσει.

- Η κακτοσαλάτα πάλι, αφού εισέπραξε μερικά εξεταστικά βλέμματα, έμεινε να με κοιτάει παραπονιάρικα μέσα στο πιάτο. Στην όψη μου θύμισε τα δικά μας αμπελοφάσολα, με την σάλτσα ντομάτας και διάφορα άλλα λαχανικά που απλώς αδυνατούσα να διακρίνω γευστικά, αφού κάθε γεύση υπερκαλυπτόταν από την όξινη- αλμυρή γεύση των κακτο-φασολακίων.

Να πω εδώ- αστερίσκος- ότι στο τέλος του καταλόγου διάβασα την υποσημείωση ότι αρκετά από τα υλικά που χρησιμοποιούνται (κυρίως κάποια λαχανικά) είναι κονσέρβα. Από την μία, είναι προς τιμήν τους που τόσο γενναία το αναφέρουν, από την άλλη, έχοντας διαβάσει αυτό, η κακτοσαλάτα με παρέπεμψε ευθέως στην "κονσέρβα" και αυτό ήταν αρκετό για να μην της δώσω δεύτερη ευκαιρία. Υπόψιν ότι είναι και από τις καυτερές σαλάτες τους.

(πέραν αυτών αναφέρω απλά ότι υπάρχουν κι άλλες πολλές: εκτός από τις κλασικές πράσινες, θα βρείτε φατούς και ταμπουλέ (αραβικές) και εκείνη η ωραία μεξικάνικη μέσα στην τραγανή πίτα τορτίγια (πομπλάνο λέγεται εδώ) και μία ινδική με κάσιους, σουσάμι και κόκους πιπεριού).

Και περνάμε στα ΟΡΕΚΤΙΚΑ:

Αν θυμάμαι καλά, ξεκινήσαμε με

- Καλάχε. Ένα όμορφο μεζεδάκι- μπουκιά με βάση αραβική πίτα, ψητό χαλούμι, πατέ ελιάς και αραβική σάλτσα. Συμπαθητικό. Αν θυμάμαι καλά τα λόγια του σερβιτόρου, δοκιμάσαμε την λιβανέζικη συνταγή, που είναι πιο αρωματική.

Συνεχίσαμε με:
- Κεσαντίγιας (Μεξικό)
- Σαμόζας με λαχανικά (Ινδία)
- Τσιμιτσάγκα κοτόπουλο (Μεξικό)
- Φαλάφελ (Αραβία)- ζητήθηκε απ' τον φίλο piperman, ο οποίος ευγενικά μας κέρασε όλους!

Για να μην τα περιγράψω αναλυτικά και χρονίσουμε, θα πω ότι έφαγα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό την κεσαντίγια (ως φανατική φίλη του γκουκαμόλε) και τα μυρωδάτα σαμόζας. Οι τρεις συνοδευτικές τσάτνεϊς α) ανανά β) tamarind με φρέσκο ginger γ) σιναπόσπορου και ντομάτας ήταν πολύ ταιριαστές. Λιγότερο μου άρεσε το φαλάφελ (όχι επειδή δεν ήταν νόστιμο, απλά δεν είμαι λάτρης του ρεβιθοκεφτέ γενικά, ούτε έχω περάσει από τα αυθεντικά φαλαφελάδικα της πλ. Βάθης, όπως είπε έμπειρος φίλος του τραπεζιού μας, για να σχηματίσω άποψη). Συνοδεία νοστιμότατου χούμους. Το τσιμιτσάγκα, που κατά τ'άλλα είναι το αγαπημένο μου μεξικάνικο φαγητό και το παραγγέλνω παντού, δεν με κέρδισε στη γεύση. Δεν ήταν καν τραγανό και ζουμερό. Καμία σχέση με το καταπληκτικό τσιμιτσάγκα του αδελφού ETNICO στην Κολοκοτρώνη.

ΚΥΡΙΩΣ:

κι ενώ το στομάχι μου άρχισε να μπουκώνει και βρέθηκα να κατεβάζω την μαργαρίτα φράουλα μονορούφι για τη χώνεψη, άρχισαν να καταφθάνουν τα κυρίως. Και πάλι παραθέτω με τυχαία σειρά και με φόβο μήπως ξεχάσω κάτι:

- Δίσκος με ταντούρι κοτόπουλο (Ινδία), στεγνές μπουκιές φιλέτο, μαριναρισμένες σε κιτρινόριζα και μυρωδικά και περασμένες σε ξυλάκι. Έκαστος μία ή και παραπάνω, αν άντεχε. Στη μέση μπολ με γευστικότατη σος (αδυνατώ να θυμηθώ περί τίνος επρόκειτο). Γευστικό, το ινδικό barbeque υποθέτω.

- κοτόπουλο με κάρυ. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες για την γεύση του κοτόπουλου. Σίγουρα δεν μου άφησε κακή εντύπωση. Αυτό που θυμάμαι όμως είναι ότι κάπου εκεί ήρθε...

- ένα υπέροχο ρύζι μπασμάτι, μάλλον κι αυτό μαγειρεμένο με κάρι. Το λάτρεψα! Ζήτησα ανανέωση, μου έφεραν την πιατέλα δίπλα μου!

- Κοτόπουλο με κρέμα καρύδας και ρύζι μπασμάτι. Αρκετά νόστιμο, με την καρύδα να ξεχωρίζει, αλλά, όπως τα περισσότερα πιάτα με καρύδα, μάλλον αναμενόμενο. Αν είστε φίλος του εξωτικού καρπού, προτείνεται με χίλια.

- Φιλέτο πάπιας με ψητά μανιτάρια και ρύζι. Μια εκδοχή από την Ασία. όχι πάντως από το Πεκίνο, την οποία προτιμώ. Η πάπια μου φάνηκε σκληρή και κάπως άνοστη χωρίς τη σάλτσα.

- Φιλετάκια μοσχάρι με κρέμα καρύδας, κάστανα και μανιτάρια. Γευστικά μου φάνηκε πανομοιότυπο με την πάπια. Γενικά τα πιάτα με μανιτάρια μου αρέσουν, απλά είχα ζαλιστεί από τις τόσες γεύσεις και δεν μπορούσα να φάω περισσότερο.

- κοτόπουλο με σάλτσα από μήλο, κρασί, σταφίδες, τζίτζερ. Κατάφερα να φάω μόνο δυο μπουκιές, ήταν πάντως από τα πιάτα που μου άρεσαν αρκετά. Το μήλο του πήγαινε πολύ, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα υλικά, άφηνε μία ελαφρά γλυκύτητα.

Εδώ κάπου κατέθεσα τα όπλα. Πλέον δεν κατέβαινε ούτε μπουκιά, έτσι για την δοκιμή. Ειλικρινά δεν θυμάμαι αν ακολούθησε κάποιο ακόμα πιάτο. Οι άνθρωποι ήταν τόσο πρόθυμοι, που ήταν έτοιμοι να μας φέρουν όλο τον κατάλογο, αν δεν δηλώναμε ομόφωνα παύση εργασιών.

(Για τα κυρίως θα προσθέσω, ότι σ' αυτό τον τόσο πλούσιο κατάλογο, μπορείς να βρεις το σύνολο σχεδόν των γνωστών μεξικάνικων εδεσμάτων, κάποια πιάτα με νουντλς, κεμπάπ, αλλά και 2-3 πιάτα χωρίς "τόπο προέλευσης" (ψαρονέφρι, φιλέτο μοσχάρι, μπρίζολα) που δεν ξέρω τι γυρεύουν σε αυτό τον έθνικ κατάλογο. Προσωπικά σε ένα εστιατόριο που κουβαλάει τόση ιστορία όπως το Αλταμίρα, θα προτιμούσα να υπάρχουν μόνο τα καθαρώς έθνικ πιάτα, χωρίς προσθήκες που απλά "βολεύουν" κάθε γούστο. Η γνώμη μου βέβαια... ).

Η συνέχεια δόθηκε για συζήτηση και το απαραίτητο διάλειμμα, μέχρι να έρθουν τα γλυκά. Η ώρα περασμένη για μένα, που βιαζόμουν να προλάβω την συγκοινωνία, ωστόσο πείστηκα να μην χάσω τα επιδόρπια. Όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις συμποσίων, κατέφθασε μια πιατέλα - ποικιλία γλυκών για τη μέση, ώστε να δοκιμάσουμε όλοι τα πάντα.

- Μεξικάνικη τούρτα (με βάση τορτίγια),
- τσιζκέικ με φραγκοστάφυλο,
- πανακότα καρύδας,
- μπανόφι και
- στη μέση το παγωτό Τζαμάικα με μαύρη μπίτερ σοκολάτα και ρούμι Καραϊβικής.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιο, αυτό θα ήταν η γευστικότατη, ελαφριά και σούπερ δροσερή πανακότα καρύδας.
Δεν λέω, η σοκολάτα με το ρούμι είναι ενδιαφέρουσα πρόταση, αλλά πλέον έχουμε δοκιμάσει τόσες γεύσεις παγωτού που ο πήχυς έχει ανέβει ψηλά. Το μπανόφι πολύ ζαχαρούχο για τα γούστα μου (ή τελικά δεν είμαι φίλος του μπανόφι), το τσίζκεικ πολύ πιο ουδέτερο από ένα γνήσιο αμερικάνικο τσιζκέικ, όσο για την τούρτα μεξικάνα, τίποτα δεν μπορεί να συναγωνιστεί την τούρτα ελληνίδα με το αφράτο παντεσπάνι. Ωραίες και οι διεθνείς προτάσεις, αλλά μερικές φορές η αυθεντική εκτέλεση είναι απλώς η καλύτερη.

Η επόμενη παράγραφος αφιερώνεται στο καταπληκτικό προσωπικό και την άρτια εξυπηρέτησή τους που παίρνει επάξια το 4/4.

- Εκτός από τους ιδιοκτήτες, πανταχού παρόντες και διακριτικά επιβλέποντες, μας σκλάβωσαν οι δύο κύριοι που μας σέρβιραν- ο ένας από τον Λίβανο- που δεν κουράστηκε να επαναλαμβάνει 2-3 φορές τις ονομασίες των πιάτων, την προέλευση και το περιεχόμενό τους.
- Τους ευχαριστούμε που το πήραν πάνω τους και μας έφτιαξαν ένα μενού με τόσες προτάσεις (και μάλιστα αρκετές από τις πιο ιδιαίτερες του καταλόγου) και που ανέλαβαν να σερβίρουν οι ίδιοι στα πιάτα μας. Ούτε το δαχτυλάκι μας δεν κουνήσαμε!
- Εντυπωσιάστηκα που μας άλλαξαν 3 φορές σερβίτσια και μαχαιροπίρουνα, ως κάτι εντελώς φυσικό και αναμενόμενο.
- Ευχαριστούμε που μας έφεραν κρασί και κοκτέιλ και γενικά ό, τι ποτό ζητούσαμε. Οι μαργαρίτες τους ήταν σούπερ!
- Μου άρεσε τέλος, το γεγονός ότι στο προσωπικό είναι εκπρόσωποι των κουζινών που σερβίρονται (εκτός από τον κύριο από τον Λίβανο, έκανε την εμφάνισή του κι ένας νεαρός από την Ινδία). Δείχνει ότι τόσα χρόνια εμπειρίας δεν είναι τυχαια.

Ως προς το vfm, νομίζω ότι είναι πολύ καλό, αν κρίνω από τις μερίδες και τις τιμές που είδα στον κατάλογο. Για ακριβέστερη όμως ενημέρωση, ο κατάλογος υπάρχει αναρτημένος στο διαδίκτυο και στο ask.

Το μόνο που δεν με κέρδισε ιδιαίτερα είναι ο χώρος. Ναι, είναι ζεστός, ξύλινος και πολύχρωμος, ναι υπάρχει ένα κλίμα χαλαρωτικό (ειδικά όταν είναι ανοιχτές οι τζαμαρίες και επικοινωνεί με τα δέντρα του κήπου), αλλά θεωρώ ότι χρειάζεται μια διακοσμητική ανανέωση. Για να γίνει ξανά το Αλταμίρα- προορισμός, που θα μαζεύει κόσμο απ' όλη την Αθήνα.

Τι άλλο να πω... Πολλές ευχαριστίες στη διεύθυνση του Αλταμίρα για το όμορφο δείπνο και την εξαιρετική βραδιά που μας πρόσφεραν! Θερμές ευχαριστίες στην Ευδοξία, τον Χρήστο και όλη την ομάδα, για άλλη μια επιτυχημένη συνάντηση καλοφαγάδων!

Εις το επανιδείν!

2017-10-08 00:56:56

Ευχαριστούμε πολυ για τον χρόνο που αφιερώσατε για αυτήν την κριτική. Η αναλυτικότατη περιγραφή της βραδιάς μας κάνει να χαμογελάμε για τα καλά σας λόγια ενώ παράλληλα οι συμβουλές σας είναι υπερπολύτιμες καθώς δίνουμε πάντα πολύ μεγάλος βάρος στις γνώμες των πελατών μας. Ευχόμαστε πολύ σύντομα να σας εξυπηρετήσουμε και πάλι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.


2019-10-27 22:14:58
Η κριτική τροποποιήθηκε από τον/την ram.

  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

10 medium

ram

Τρίτη 19 Νοεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

Altamira λοιπόν.... ένα όνομα ένας προορισμός. Tαξιδιωτικός, στο γνωστό σπήλαιο της Ισπανίας με τις πανάρχαιες τοιχογραφίες, γαστριμαργικός, στο δικό μας all time classic multi- ethnic εστιατόριο. Χρόνια δεν είχα καταφέρει να επισκεφθώ το Altamira, το όνομα του οποίας και μόνο, μου δημιουργούσε διάφορες ethnic γαστριμαργικές προσδοκίες, μια πρόκληση για ανακάλυψη.

Όσο κι αν οι επιμέρους κουζίνες του (ασιατική, ινδική, αραβική, μεξικάνικη) έχουν εξελιχθεί αυτόνομα τα τελευταία χρόνια στην γαστρονομία της Αθήνας, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το εστιατόριο αυτό 1ον είναι από τα πρώτα που σύστησαν την κάποτε "εξωτική" έθνικ κουζίνα στον ουρανίσκο των Αθηναίων (δεν είναι τυχαίο ότι ξεκίνησαν από το Κολωνάκι, την αφετηρία όλων των μοντερνισμών- και μεταμοντερνισμών ενίοτε), αλλά και ότι 2oν, είναι από τις λίγες περιπτώσεις εστιατορίων που διατηρεί τον χαρακτηρισμό του multi-ethnic και τον υποστηρίζει. Και γι αυτό πρέπει οπωσδήποτε μια φορά τουλάχιστον να το δοκιμάσουμε!

Ήταν κι αυτός ένας λόγος που επέλεξα την εξωτική Altamira για την πρόσφατη βραδιά καλοφαγάδων. Ναι, αγαπώ την μεξικάνικη κουζίνα και θεωρώ ότι έχω μια σχετική γνώση, ναι, βρίσκω ενδιαφέρουσα την ινδική- αν αποφύγω τις καυτερές κακοτοπιές- ναι, η αραβική είναι λίγο αχαρτογράφητα νερά για μένα (πέρα από τα εξευρωπαϊσμένα φαλάφελ, χούμους, ταμπουλέ) και όχι, δεν έχω ιδέα από ασιατική πέραν της ιαπωνικής, άντε και της "δυτικοειδούς" κινέζικης...
Γενικώς δεν μπορείς να με πεις multi- ethnic ή έστω ethnic καταναλωτή φαγητού. Κυρίως επιμένω ελληνικά και ευρωπαϊκά. Εδώ όμως είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω λίγο απ' όλα.

Με μια τέτοια διάθεση ανακάλυψης λοιπόν έφτασα στο Μαρούσι μια δροσερή Πέμπτη του Σεπτεμβρίου για να συναντήσω παλιούς και νέους φίλους από το αγαπημένο site. Άλλη μια όμορφη βραδιά από την διεύθυνση του ask4food, που όπως πάνε έχουν βάλει σκοπό να μας παχύνουν!!

Λοιπόν, περιττό να πω ότι φάγαμε ωραία, γελάσαμε, ήπιαμε τα ποτά μας, διασκεδάσαμε. Βάζω 3/4 στη γεύση, επειδή δεν μπορώ να βάλω 3,5 που θα ήταν το ακριβές, αλλά κι επειδή, όπως είναι φυσικό, σε μια παρέλαση 20 περίπου πιάτων, υπήρξαν διακυμάνσεις. Απ' την άλλη, δεν μπαίνω στη διαδικασία να σκεφθώ αν οι γεύσεις είναι αυθεντικές, ούτε φυσικά μπορώ να τα κρίνω ως Μεξικανός, ως Ινδός ή ως Ασιάτης και να βαθμολογήσω ανάλογα. Έστω κι αν δεχτούμε την προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα εκδοχή τους, εγώ τα ευχαριστήθηκα.

Πάμε λοιπόν:

Κατ' αρχάς ο κατάλογος είναι τεράστιος. Τόσες σαλάτες λίγες φορές βλέπεις σε εστιατόριο, αλλά και τα ορεκτικά και τα κυρίως δεν πάνε πίσω. Το έχω ξαναπεί, πως όταν βλέπω έναν χαώδη κατάλογο, το φρύδι μου σηκώνεται καχύποπτα. Μπερδεύομαι και συνήθως αποφασίζω να κινηθώ σε ασφαλείς για τα δεδομένα μου, επιλογές (πόσο μάλλον σε έναν κατάλογο με τόσα "παράξενα" πιάτα). Εδώ, ευτυχώς, από την αμηχανία μας έβγαλε το ευγενέστατο προσωπικό του Altamira, που μας πρότεινε μια ποικιλία πιάτων, επιλεγμένων από αυτούς, για να δοκιμάσουμε όλοι. Μεξικάνικα, ινδικά, ασιατικά, αραβικά πιάτα παρήλασαν με τυχαία σειρά από μπροστά μας.

Ομολογώ βέβαια, ότι ακόμα και τώρα, που προσπαθώ να τα θυμηθώ και να τα περιγράψω, θα μου ήταν αδύνατο χωρίς το σκονάκι του μενού ανά χείρας.

Πάμε λοιπόν:

Ξεκινήσαμε με τρεις σαλάτες:

- η πρώτη, "η σαλάτα των Χρωμάτων" ήταν πράγματι πολύχρωμη, με ποικιλία λαχανικών, αβοκάντο που τόσο αγαπώ, πλούσιο ντρέσιγκ από μπαλσάμικο, μουστάρδα ντιζόν. Δροσερή και απαραίτητη 'εναρξη, αν και δεν με παρέπεμψε σε κάποια έθνικ κουζίνα.

- Οι δύο επόμενες: Ντελ Μαρ και Κακτοσαλάτα (και οι δύο μεξικάνικες) ήταν ή του ύψους ή του βάθους. Για μένα η Ντελ Μαρ ήταν "η του ύψους", απλά η κορυφαία σαλάτα που δοκίμασα και ευχαρίστως θα ανανέωνα, αλλά κρατήθηκα για την κραιπάλη που θα ακολουθούσε. Με ιδέα θαλασσινών, ντομάτα, πιπεριές χαλαπένιος, αβοκάντο σος και γενναία δόση φρέσκου αβοκάντο, πάνω σε τορτίγια, ήταν για πολλή ώρα το καλύτερο πιάτο που είχα δοκιμάσει.

- Η κακτοσαλάτα πάλι, αφού εισέπραξε μερικά εξεταστικά βλέμματα, έμεινε να με κοιτάει παραπονιάρικα μέσα στο πιάτο. Στην όψη μου θύμισε τα δικά μας αμπελοφάσολα, με την σάλτσα ντομάτας και διάφορα άλλα λαχανικά που απλώς αδυνατούσα να διακρίνω γευστικά, αφού κάθε γεύση υπερκαλυπτόταν από την όξινη- αλμυρή γεύση των κακτο-φασολακίων.

Να πω εδώ- αστερίσκος- ότι στο τέλος του καταλόγου διάβασα την υποσημείωση ότι αρκετά από τα υλικά που χρησιμοποιούνται (κυρίως κάποια λαχανικά) είναι κονσέρβα. Από την μία, είναι προς τιμήν τους που τόσο γενναία το αναφέρουν, από την άλλη, έχοντας διαβάσει αυτό, η κακτοσαλάτα με παρέπεμψε ευθέως στην "κονσέρβα" και αυτό ήταν αρκετό για να μην της δώσω δεύτερη ευκαιρία. Υπόψιν ότι είναι και από τις καυτερές σαλάτες τους.

(πέραν αυτών αναφέρω απλά ότι υπάρχουν κι άλλες πολλές: εκτός από τις κλασικές πράσινες, θα βρείτε φατούς και ταμπουλέ (αραβικές) και εκείνη η ωραία μεξικάνικη μέσα στην τραγανή πίτα τορτίγια (πομπλάνο λέγεται εδώ) και μία ινδική με κάσιους, σουσάμι και κόκους πιπεριού).

Και περνάμε στα ΟΡΕΚΤΙΚΑ:

Αν θυμάμαι καλά, ξεκινήσαμε με

- Καλάχε. Ένα όμορφο μεζεδάκι- μπουκιά με βάση αραβική πίτα, ψητό χαλούμι, πατέ ελιάς και αραβική σάλτσα. Συμπαθητικό. Αν θυμάμαι καλά τα λόγια του σερβιτόρου, δοκιμάσαμε την λιβανέζικη συνταγή, που είναι πιο αρωματική.

Συνεχίσαμε με:
- Κεσαντίγιας (Μεξικό)
- Σαμόζας με λαχανικά (Ινδία)
- Τσιμιτσάγκα κοτόπουλο (Μεξικό)
- Φαλάφελ (Αραβία)- ζητήθηκε απ' τον φίλο piperman, ο οποίος ευγενικά μας κέρασε όλους!

Για να μην τα περιγράψω αναλυτικά και χρονίσουμε, θα πω ότι έφαγα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό την κεσαντίγια (ως φανατική φίλη του γκουκαμόλε) και τα μυρωδάτα σαμόζας. Οι τρεις συνοδευτικές τσάτνεϊς α) ανανά β) tamarind με φρέσκο ginger γ) σιναπόσπορου και ντομάτας ήταν πολύ ταιριαστές. Λιγότερο μου άρεσε το φαλάφελ (όχι επειδή δεν ήταν νόστιμο, απλά δεν είμαι λάτρης του ρεβιθοκεφτέ γενικά, ούτε έχω περάσει από τα αυθεντικά φαλαφελάδικα της πλ. Βάθης, όπως είπε έμπειρος φίλος του τραπεζιού μας, για να σχηματίσω άποψη). Συνοδεία νοστιμότατου χούμους. Το τσιμιτσάγκα, που κατά τ'άλλα είναι το αγαπημένο μου μεξικάνικο φαγητό και το παραγγέλνω παντού, δεν με κέρδισε στη γεύση. Δεν ήταν καν τραγανό και ζουμερό. Καμία σχέση με το καταπληκτικό τσιμιτσάγκα του αδελφού ETNICO στην Κολοκοτρώνη.

ΚΥΡΙΩΣ:

κι ενώ το στομάχι μου άρχισε να μπουκώνει και βρέθηκα να κατεβάζω την μαργαρίτα φράουλα μονορούφι για τη χώνεψη, άρχισαν να καταφθάνουν τα κυρίως. Και πάλι παραθέτω με τυχαία σειρά και με φόβο μήπως ξεχάσω κάτι:

- Δίσκος με ταντούρι κοτόπουλο (Ινδία), στεγνές μπουκιές φιλέτο, μαριναρισμένες σε κιτρινόριζα και μυρωδικά και περασμένες σε ξυλάκι. Έκαστος μία ή και παραπάνω, αν άντεχε. Στη μέση μπολ με γευστικότατη σος (αδυνατώ να θυμηθώ περί τίνος επρόκειτο). Γευστικό, το ινδικό barbeque υποθέτω.

- κοτόπουλο με κάρυ. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες για την γεύση του κοτόπουλου. Σίγουρα δεν μου άφησε κακή εντύπωση. Αυτό που θυμάμαι όμως είναι ότι κάπου εκεί ήρθε...

- ένα υπέροχο ρύζι μπασμάτι, μάλλον κι αυτό μαγειρεμένο με κάρι. Το λάτρεψα! Ζήτησα ανανέωση, μου έφεραν την πιατέλα δίπλα μου!

- Κοτόπουλο με κρέμα καρύδας και ρύζι μπασμάτι. Αρκετά νόστιμο, με την καρύδα να ξεχωρίζει, αλλά, όπως τα περισσότερα πιάτα με καρύδα, μάλλον αναμενόμενο. Αν είστε φίλος του εξωτικού καρπού, προτείνεται με χίλια.

- Φιλέτο πάπιας με ψητά μανιτάρια και ρύζι. Μια εκδοχή από την Ασία. όχι πάντως από το Πεκίνο, την οποία προτιμώ. Η πάπια μου φάνηκε σκληρή και κάπως άνοστη χωρίς τη σάλτσα.

- Φιλετάκια μοσχάρι με κρέμα καρύδας, κάστανα και μανιτάρια. Γευστικά μου φάνηκε πανομοιότυπο με την πάπια. Γενικά τα πιάτα με μανιτάρια μου αρέσουν, απλά είχα ζαλιστεί από τις τόσες γεύσεις και δεν μπορούσα να φάω περισσότερο.

- κοτόπουλο με σάλτσα από μήλο, κρασί, σταφίδες, τζίτζερ. Κατάφερα να φάω μόνο δυο μπουκιές, ήταν πάντως από τα πιάτα που μου άρεσαν αρκετά. Το μήλο του πήγαινε πολύ, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα υλικά, άφηνε μία ελαφρά γλυκύτητα.

Εδώ κάπου κατέθεσα τα όπλα. Πλέον δεν κατέβαινε ούτε μπουκιά, έτσι για την δοκιμή. Ειλικρινά δεν θυμάμαι αν ακολούθησε κάποιο ακόμα πιάτο. Οι άνθρωποι ήταν τόσο πρόθυμοι, που ήταν έτοιμοι να μας φέρουν όλο τον κατάλογο, αν δεν δηλώναμε ομόφωνα παύση εργασιών.

(Για τα κυρίως θα προσθέσω, ότι σ' αυτό τον τόσο πλούσιο κατάλογο, μπορείς να βρεις το σύνολο σχεδόν των γνωστών μεξικάνικων εδεσμάτων, κάποια πιάτα με νουντλς, κεμπάπ, αλλά και 2-3 πιάτα χωρίς "τόπο προέλευσης" (ψαρονέφρι, φιλέτο μοσχάρι, μπρίζολα) που δεν ξέρω τι γυρεύουν σε αυτό τον έθνικ κατάλογο. Προσωπικά σε ένα εστιατόριο που κουβαλάει τόση ιστορία όπως το Αλταμίρα, θα προτιμούσα να υπάρχουν μόνο τα καθαρώς έθνικ πιάτα, χωρίς προσθήκες που απλά "βολεύουν" κάθε γούστο. Η γνώμη μου βέβαια... ).

Η συνέχεια δόθηκε για συζήτηση και το απαραίτητο διάλειμμα, μέχρι να έρθουν τα γλυκά. Η ώρα περασμένη για μένα, που βιαζόμουν να προλάβω την συγκοινωνία, ωστόσο πείστηκα να μην χάσω τα επιδόρπια. Όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις συμποσίων, κατέφθασε μια πιατέλα - ποικιλία γλυκών για τη μέση, ώστε να δοκιμάσουμε όλοι τα πάντα.

- Μεξικάνικη τούρτα (με βάση τορτίγια),
- τσιζκέικ με φραγκοστάφυλο,
- πανακότα καρύδας,
- μπανόφι και
- στη μέση το παγωτό Τζαμάικα με μαύρη μπίτερ σοκολάτα και ρούμι Καραϊβικής.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιο, αυτό θα ήταν η γευστικότατη, ελαφριά και σούπερ δροσερή πανακότα καρύδας.
Δεν λέω, η σοκολάτα με το ρούμι είναι ενδιαφέρουσα πρόταση, αλλά πλέον έχουμε δοκιμάσει τόσες γεύσεις παγωτού που ο πήχυς έχει ανέβει ψηλά. Το μπανόφι πολύ ζαχαρούχο για τα γούστα μου (ή τελικά δεν είμαι φίλος του μπανόφι), το τσίζκεικ πολύ πιο ουδέτερο από ένα γνήσιο αμερικάνικο τσιζκέικ, όσο για την τούρτα μεξικάνα, τίποτα δεν μπορεί να συναγωνιστεί την τούρτα ελληνίδα με το αφράτο παντεσπάνι. Ωραίες και οι διεθνείς προτάσεις, αλλά μερικές φορές η αυθεντική εκτέλεση είναι απλώς η καλύτερη.

Η επόμενη παράγραφος αφιερώνεται στο καταπληκτικό προσωπικό και την άρτια εξυπηρέτησή τους που παίρνει επάξια το 4/4.

- Εκτός από τους ιδιοκτήτες, πανταχού παρόντες και διακριτικά επιβλέποντες, μας σκλάβωσαν οι δύο κύριοι που μας σέρβιραν- ο ένας από τον Λίβανο- που δεν κουράστηκε να επαναλαμβάνει 2-3 φορές τις ονομασίες των πιάτων, την προέλευση και το περιεχόμενό τους.
- Τους ευχαριστούμε που το πήραν πάνω τους και μας έφτιαξαν ένα μενού με τόσες προτάσεις (και μάλιστα αρκετές από τις πιο ιδιαίτερες του καταλόγου) και που ανέλαβαν να σερβίρουν οι ίδιοι στα πιάτα μας. Ούτε το δαχτυλάκι μας δεν κουνήσαμε!
- Εντυπωσιάστηκα που μας άλλαξαν 3 φορές σερβίτσια και μαχαιροπίρουνα, ως κάτι εντελώς φυσικό και αναμενόμενο.
- Ευχαριστούμε που μας έφεραν κρασί και κοκτέιλ και γενικά ό, τι ποτό ζητούσαμε. Οι μαργαρίτες τους ήταν σούπερ!
- Μου άρεσε τέλος, το γεγονός ότι στο προσωπικό είναι εκπρόσωποι των κουζινών που σερβίρονται (εκτός από τον κύριο από τον Λίβανο, έκανε την εμφάνισή του κι ένας νεαρός από την Ινδία). Δείχνει ότι τόσα χρόνια εμπειρίας δεν είναι τυχαια.

Ως προς το vfm, νομίζω ότι είναι πολύ καλό, αν κρίνω από τις μερίδες και τις τιμές που είδα στον κατάλογο. Για ακριβέστερη όμως ενημέρωση, ο κατάλογος υπάρχει αναρτημένος στο διαδίκτυο και στο ask.

Το μόνο που δεν με κέρδισε ιδιαίτερα είναι ο χώρος. Ναι, είναι ζεστός, ξύλινος και πολύχρωμος, ναι υπάρχει ένα κλίμα χαλαρωτικό (ειδικά όταν είναι ανοιχτές οι τζαμαρίες και επικοινωνεί με τα δέντρα του κήπου), αλλά θεωρώ ότι χρειάζεται μια διακοσμητική ανανέωση. Για να γίνει ξανά το Αλταμίρα- προορισμός, που θα μαζεύει κόσμο απ' όλη την Αθήνα.

Τι άλλο να πω... Πολλές ευχαριστίες στη διεύθυνση του Αλταμίρα για το όμορφο δείπνο και την εξαιρετική βραδιά που μας πρόσφεραν! Θερμές ευχαριστίες στην Ευδοξία, τον Χρήστο και όλη την ομάδα, για άλλη μια επιτυχημένη συνάντηση καλοφαγάδων!

Εις το επανιδείν!

2017-10-08 00:56:56

Ευχαριστούμε πολυ για τον χρόνο που αφιερώσατε για αυτήν την κριτική. Η αναλυτικότατη περιγραφή της βραδιάς μας κάνει να χαμογελάμε για τα καλά σας λόγια ενώ παράλληλα οι συμβουλές σας είναι υπερπολύτιμες καθώς δίνουμε πάντα πολύ μεγάλος βάρος στις γνώμες των πελατών μας. Ευχόμαστε πολύ σύντομα να σας εξυπηρετήσουμε και πάλι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.


2019-10-27 22:14:58
Η κριτική τροποποιήθηκε από τον/την ram.

  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.