Loader

02 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου. πιο πρόσφατη κριτική

για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη Ucook.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: αν αφεθείς στη μεξικάνικη κουζίνα με όλες τις αισθήσεις σου, αποκλείεται να μην μαγευτείς από τα χρώματά της, την ποικιλία της, τον πλούτο της και το παιχνίδι των συνδυασμών της, εφάμιλλο της μεξικάνικης κουλτούρας που πάει πολύ πίσω στους Μάγια και τους Αζτέκους και μπολιάζεται από τους Ισπανούς, για να φτάσει σε εμάς όπως την γνωρίζουμε σήμερα και να ανακηρυχθεί ήδη από το 2010 ως παγκόσμια κουζίνα.

Η επιλογή μου για το Dos Hermanos ήταν αυτονόητη και σε απόλυτη συμφωνία με έμπιστο φίλο που το είχε επισκεφθεί στο παρελθόν, αλλά και με όλους τους αγαπητούς φίλους καλοφαγάδες που βρεθήκαμε σε αυτό το πολύχρωμο τραπέζι στην πρώτη βραδιά της εβδομάδας καλοφαγάδων, υπό την άρτια οργάνωση του ask4food και την υποδειγματική φροντίδα της διεύθυνσης και του προσωπικού του εστιατορίου.

Πρώτη λέξη: περιβάλλον αριστοκρατικό. Και καθότι το φολκλόρ το απεχθάνομαι, γέμισα χρώματα και παραστάσεις που μου ταξίδεψαν το μυαλό. Διακόσμηση αισθαντική, φωτισμός χαμηλός, ιδιαίτερα προσεγμένη και καλόγουστη art de la table, διπλά σερβίτσια, μουσική ανάλογη που δεν σκέπαζε την χαρούμενη οχλοβοή μας, ο μεξικανός με το σομπρέρο του δίπλα μας, άψογη καθαριότητα και καλαισθησία παντού, και η πίσω αυλή... ονειρεμένη. Η υγρασία της βραδιάς δεν μας άφησε να απολαύσουμε αυτό το ονειρεμένο αίθριο όσο θα θέλαμε, αλλά μη νομίζετε ότι και η κυρίως αίθουσα (του ισογείου) υπολείπεται σε άνεση και ομορφιά, κάκτοι, φυτά, κεριά, καθρέφτες, παπαγάλοι, μεξικάνικο χρώμα... δεν είδα παραφωνία καμιά.

Δεύτερη λέξη: φιλοξενία και περιποίηση βασιλική. Το διακριτικό τους βλέμμα πανταχού παρόν αλλά και αόρατο, η ευγένειά τους δεν εξαντλήθηκε ούτε στιγμή στις ερωτήσεις ή επιθυμίες μας, η γαλαντομία σε δυσθεώρητα επίπεδα, από αυτές που αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Πέρα από το γευσιγνωστικό κομμάτι όμως, η βραδιά διανθίστηκε και με μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της ταυτότητας όσων δοκιμάσαμε, του μαγικού θάμνου agave που μας δίνει το δώρο που λέγεται τεκίλα, των καρπών της μεξικάνικης γης, των αρωματικών που απογειώνουν αυτό που θα γευτείς, και σε κάποια αναφορά και η Ninfa Rodriguez Laurenzo, που πρώτη έβαλε στα δικά της εστιατόρια τις fajitas, με το κρέας να έρχεται μαζί με το μαντεμένιο σκεύος στο τραπέζι και που πολλοί κατάσκοποι προσπάθησαν να κλέψουν τη συνταγή της, μέχρι να φτάσει και στα ευρωπαικά tex mex εστιατόρια.

Tρίτη λέξη: η τεκίλα. Αυτή που θέλει 12 χρόνια για να γίνει. Αυτή που αναμείχθηκε με ένα σωρό διαφορετικά φρούτα και έγινε frozen margarita και σερβιρίστηκε σε δίσκους, σαν πολύχρωμο λουλούδι, στην πίσω αυλή, και μας έβαλε στο κλίμα. Τα καλαμάκια μας βούτηξαν σε πολλές μαργαρίτες, η μία καλύτερη από την άλλη. Το επιβεβαιώνει και η Frida Kahlo που ήταν εκεί. Θυμάμαι ήπια μονορούφι την δική μου Margarita mango. My Margarita was better than yours!
Ύστερα ο δίσκος με την premium tequila Don Julio, λευκή, μπλε, σοκολατένια ή αλλιώς τα σφηνάκια blanco, reposado και anejo. Και μετά κάποια λικνιζόμενη Paloma, συνοδευτική του φαγητού στο τραπέζι, η πιο δημοφιλής στο Μεξικό, με τεκίλα reposado, σιρόπι agave και χυμούς lime και pink grapefruit, αρκούντως ελαφριά και ξεδιψαστική ώστε να μας κρατήσει νηφάλιους για τις εκρηκτικές γεύσεις των πιάτων. Αυλαία έριξε η Margarita φραγκόσυκο, με το κομμάτι του κάκτου που τον φάγαμε και αυτόν. Κι άλλο χρώμα στο τραπέζι...

Τέταρτη λέξη: τα εδέσματα. Να μια ικανή περιγραφή, φαντάσου ότι βρίσκεσαι σε διονυσιακό συμπόσιο στον κήπο της Εδέμ, κάθεσαι στο ανάκλινδρο του Μίδα, σου έχει μαγειρέψει η Λωξάνδρα και σε σερβίρουν οι άνθρωποι του Σουλτάνου. Ναι ξέρω, ανακατεύω την Ιστορία. Αλλά όλο αυτό που απολαύσαμε ήταν σε όλα του ΠΟΛΥ. Ευωδιαστό, λαχταριστό, άφθονο, καλο(φρεσκο)μαγειρεμένο, νόστιμο, ζεστό, ευπαρουσίαστο, παιχνιδιάρικο, χαρούμενο.

Τα nachos ολόφρεσκα και τραγανά, και η κόκκινη chili σάλτσα δίπλα τους, κολασμένα καυτερή. Δεν την απαρνήθηκα όλο το βράδυ, ναι, εγώ είμαι που έκανα την κάθε μπουκιά μου όλο και πιο καυτερή βάζοντας chili από πάνω. Το χειροποίητο πυκνό guacamole μέσα στη φωλιά μαρουλιού, δρόσιζε την κάψα ευχάριστα, μεστή σε μεξικάνικα μπαχαρικά γεύση, και με αρκετό λάιμ, φαγώθηκε με nachos αλλά έπαιξε και αλλού. Η σαλάτα μάνγκο, με άφθονο αβοκάντο που το λατρεύω, ωραία και ιδιαίτερη, αλλά η σαλάτα τορτίγια έκλεψε την παράσταση με τα πολλά ετερόκλιτα συστατικά της και την τελική κυριαρχία του πορτοκαλιού να δίνει αυτό το κάτι.

Τα taquitos (τραγανή τορτίγια, σαν φλογέρα) με κοτόπουλο στον μαντεμένιο φούρνο μου άρεσαν πολύ, το ίδιο και η τραγανή quesadilla (ψητή σταρένια τορτίγια, σαν πίτα σκεπαστή) με αφθονία σε υλικά και αρκετά ζουμερή μέσα, είχε μαριναρισμένο ψητό κοτόπουλο, τυρί και guacamole. Στην chimichanga με τον πικάντικο κιμά, άρχισε σε όλη την παρέα το παραμιλητό σε εναλλαγή με ιαχές θαυμασμού για τη νοστιμιά που είχαν αυτά τα τραγανά γεμιστά πουγκιά, με το ψιλοκομμένο μαρούλι και τη sour cream από πάνω. Ίσως η πιο αγαπημένη μου πλέον γεύση, κι ευτυχώς που τα κορίτσια δίπλα μου αντιλήφθηκαν πώς είχα καρφώσει με το βλέμμα το τελευταίο κομμάτι και με λυπήθηκαν!

Στις πιο πληθωρικές γεύσεις που ακολούθησαν, συγκαταλέγω τις enchiladas κοτόπουλο, με καλαμποκένια τορτίγια αυτή τη φορά. Εδώ βρίσκουμε μαγειρεμένο το κοτόπουλο, η chili σως το κάνει πιο πικάντικο και μπαίνει στο φούρνο με τυρί. Το απόλυτα ζουμερό αποτέλεσμα συμπληρώνει η enchiladas σως με τη sour cream.
Το burrito επίσης, γνώριμη και από τις αντιπροσωπευτικότερες γεύσεις, με εξέπληξε κι αυτό ευχάριστα. Μας σερβιρίστηκε με πικάντικο κιμά, μεξικάνικα φασόλια και αφού ψήθηκε στο φούρνο με τυρί, προστέθηκε και η pico de gallo από πάνω (σάλτσα από ντομάτα, κρεμμύδι και πιπεριές jalapenos).

Σε αυτό το σημείο, ήδη είχαμε αρχίσει να γέρνουμε στις καρέκλες μας, χαϊδεύοντας τα στομάχια μας σαν τους Βούδες, αλλά ξέραμε ότι ήμασταν ακόμη στη μέση. Να επισημάνω ότι οι μερίδες είναι μεγάλες και για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεως, τα κυρίως μάλλον είναι για να τα μοιραστούν 2 άτομα, αν συνυπολογίσω και ένα ορεκτικό, μια σαλάτα και ένα γλυκό, προσοχή στην υπερβολή!

Ακολούθησε λοιπόν το fajitas mix, όπου ήρθε ένα μαντεμένιο σκεύος τσιτσιρίζοντας στο τραπέζι, με φιλετάκια κοτόπουλου και μοσχαρίσιας μπριζόλας σε chili, κρεμμύδι, ντομάτα και πολύχρωμες πιπεριές, που συνέχιζαν το ψήσιμό τους στην καυτή πλάκα. Σε ξεχωριστό πιάτο το μεξικάνικο ρύζι όμορφα αρωματισμένο με κόλιανδρο και μαιντανό αλλά και οι ζεστές τορτίγιες, το guacamole και η sour cream. Eδώ παίζεις μόνος σου με τα υλικά και γεμίζεις τις τορτίγιες, ανάλογα με το τί και πώς σου αρέσει. ΜΑΛΙΣΤΑ, σομπρέρο μπορεί να μην μου έδωσαν να βάλω αλλά....... τουλάχιστον τους έδειξα πώς τυλίγεται η σωστή η τορτίγια χαχαχα!!!

Τελευταίο βαρύ πυροβολικό, το Μexican mango που ενθουσίασε τους περισσότερους, με το μαριναρισμένο ψαρονέφρι υπέροχα νόστιμο και τρυφερό αλλά και καυτερό από την chipotle σως (καπνιστό τσίλι) και συνοδευόμενο με το πιο πάνω νόστιμο ρύζι. Δυνατό πιάτο...

Σε όλα τα παραπάνω, αυλαία έριξαν τα γλυκά, 3 παρακαλώ στον αριθμό, με αδιαφιλονίκητο νικητή το τηγανιτό παγωτό, σε κρούστα μαύρης ζάχαρης, κανέλας, αμύγδαλου και μπισκότου, καθισμένο πάνω σε αφράτη σαντιγύ και με σοκολατένιο σιρόπι. Αμέσως μετά το χειροποίητο σουφλέ σοκολάτας με παγωτό βανίλια, υπέροχο και ολόσωστα εκτελεσμένο. Και το επίσης χειροποίητο oreo cookies cheesecake, που δεν ήταν κακό, απλά ίσως πέρασε κάπως απαρατήρητο. Μην απατάσθε ότι κάτι έμεινε αφάγωτο!

Κατά γενική ομολογία, το μενού που σχεδίασαν και μας πρόσφεραν ήταν υπέρ του δέοντος πλουσιοπάροχο και θεωρώ αψεγάδιαστο. Μου άρεσαν τα πάντα όλα. Η ουσιαστική μας γνωριμία με αυτή την μοναδική κουζίνα, που, για κάποιους από εμάς, μάλλον θα εξελιχθεί σε σχέση αγάπης με διάρκεια, ολοκληρώθηκε με αρτιότητα σε κάθε επίπεδο. Η έμφαση που δόθηκε στον κιμά, το ψαρονέφρι και το κοτόπουλο, ήταν ιδανική για τα γούστα μου και μου άρεσαν όλοι οι συνδυασμοί τους.
Το εκπληκτικό είναι ότι, τίποτα δεν μας έπεσε βαρύ και δύσπεπτο στο στομάχι, καθώς τα μπαχαρικά δεν σκεπάζουν τις γεύσεις αλλά τις αναδεικνύουν. Όταν οι πρώτες ύλες είναι σωστές, το στομάχι είναι το πρώτο που θα δώσει το σήμα. Όπως και το αντίστροφο εξάλλου.
Οι ποσότητες ωστόσο ήταν πολύ παραπάνω από γενναιόδωρες. Έ, πρέπει και η coca cola zero να επιτελέσει το έργο της....

Το οικονομικό κομμάτι της δικής μας βραδιάς, είναι δύσκολο να το υπολογίσω. Όμως είμαι σίγουρη ότι με 20-25 ευρώ/άτομο, μπορείτε να απολαύσετε τις πιο αντιπροσωπευτικές τους γεύσεις και να φύγετε σίγουροι ότι δεν σας σέρβιραν τίποτα προμαγειρεμένο ή ξαναζεσταμένο στα microwaves. Προσωπικά μιλώντας, είναι σίγουρο ότι θα ξαναπάω σύντομα. Το γεγονός ότι επιβιώνουν στην δύσκολη και απαιτητική πιάτσα της Κηφισιάς, 20 χρόνια και πλέον, κάτι λέει από μόνο του.
Κι αν βρεθείτε στο χώρο του Dos Hermanos, θα το ψιθυρίσει ο Μεξικανός και στο δικό σας το αυτί!!

Tελευταία λέξη: Gracias στην ιδιοκτησία και σε όλο το προσωπικό του Dos Hermanos, για την αυθεντικά φιλόξενη μεξικάνικη βραδιά που μας χαρίσατε. Μπορεί να μην το καταλάβατε, αλλά μας ταξιδέψατε πολύ μακριά!
Gracias στα παιδιά του ask4food και του etable, και κυρίως στην Ευδοξία και τον Κώστα, για μια ακόμα άψογη διοργάνωση που βάζει πλέον τον πήχυ του αγαπημένου μας site ακόμα ψηλότερα και μας δίνει περισσότερο κέφι να συνεχίσουμε για ακόμη καλύτερα πράγματα!

Gracias και στους αγαπητούς μου φίλους καλοφαγάδες της πρώτης βραδιάς, που μοιραστήκαμε άλλη μία υπέροχη εμπειρία και που οι κεραίες μας συντονισμένες συνεχίζουν να ψάχνουν και να αναζητούν με αμείωτο ενδιαφέρον! Keep going!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

02 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου. πιο πρόσφατη κριτική

για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη Ucook.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: αν αφεθείς στη μεξικάνικη κουζίνα με όλες τις αισθήσεις σου, αποκλείεται να μην μαγευτείς από τα χρώματά της, την ποικιλία της, τον πλούτο της και το παιχνίδι των συνδυασμών της, εφάμιλλο της μεξικάνικης κουλτούρας που πάει πολύ πίσω στους Μάγια και τους Αζτέκους και μπολιάζεται από τους Ισπανούς, για να φτάσει σε εμάς όπως την γνωρίζουμε σήμερα και να ανακηρυχθεί ήδη από το 2010 ως παγκόσμια κουζίνα.

Η επιλογή μου για το Dos Hermanos ήταν αυτονόητη και σε απόλυτη συμφωνία με έμπιστο φίλο που το είχε επισκεφθεί στο παρελθόν, αλλά και με όλους τους αγαπητούς φίλους καλοφαγάδες που βρεθήκαμε σε αυτό το πολύχρωμο τραπέζι στην πρώτη βραδιά της εβδομάδας καλοφαγάδων, υπό την άρτια οργάνωση του ask4food και την υποδειγματική φροντίδα της διεύθυνσης και του προσωπικού του εστιατορίου.

Πρώτη λέξη: περιβάλλον αριστοκρατικό. Και καθότι το φολκλόρ το απεχθάνομαι, γέμισα χρώματα και παραστάσεις που μου ταξίδεψαν το μυαλό. Διακόσμηση αισθαντική, φωτισμός χαμηλός, ιδιαίτερα προσεγμένη και καλόγουστη art de la table, διπλά σερβίτσια, μουσική ανάλογη που δεν σκέπαζε την χαρούμενη οχλοβοή μας, ο μεξικανός με το σομπρέρο του δίπλα μας, άψογη καθαριότητα και καλαισθησία παντού, και η πίσω αυλή... ονειρεμένη. Η υγρασία της βραδιάς δεν μας άφησε να απολαύσουμε αυτό το ονειρεμένο αίθριο όσο θα θέλαμε, αλλά μη νομίζετε ότι και η κυρίως αίθουσα (του ισογείου) υπολείπεται σε άνεση και ομορφιά, κάκτοι, φυτά, κεριά, καθρέφτες, παπαγάλοι, μεξικάνικο χρώμα... δεν είδα παραφωνία καμιά.

Δεύτερη λέξη: φιλοξενία και περιποίηση βασιλική. Το διακριτικό τους βλέμμα πανταχού παρόν αλλά και αόρατο, η ευγένειά τους δεν εξαντλήθηκε ούτε στιγμή στις ερωτήσεις ή επιθυμίες μας, η γαλαντομία σε δυσθεώρητα επίπεδα, από αυτές που αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Πέρα από το γευσιγνωστικό κομμάτι όμως, η βραδιά διανθίστηκε και με μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της ταυτότητας όσων δοκιμάσαμε, του μαγικού θάμνου agave που μας δίνει το δώρο που λέγεται τεκίλα, των καρπών της μεξικάνικης γης, των αρωματικών που απογειώνουν αυτό που θα γευτείς, και σε κάποια αναφορά και η Ninfa Rodriguez Laurenzo, που πρώτη έβαλε στα δικά της εστιατόρια τις fajitas, με το κρέας να έρχεται μαζί με το μαντεμένιο σκεύος στο τραπέζι και που πολλοί κατάσκοποι προσπάθησαν να κλέψουν τη συνταγή της, μέχρι να φτάσει και στα ευρωπαικά tex mex εστιατόρια.

Tρίτη λέξη: η τεκίλα. Αυτή που θέλει 12 χρόνια για να γίνει. Αυτή που αναμείχθηκε με ένα σωρό διαφορετικά φρούτα και έγινε frozen margarita και σερβιρίστηκε σε δίσκους, σαν πολύχρωμο λουλούδι, στην πίσω αυλή, και μας έβαλε στο κλίμα. Τα καλαμάκια μας βούτηξαν σε πολλές μαργαρίτες, η μία καλύτερη από την άλλη. Το επιβεβαιώνει και η Frida Kahlo που ήταν εκεί. Θυμάμαι ήπια μονορούφι την δική μου Margarita mango. My Margarita was better than yours!
Ύστερα ο δίσκος με την premium tequila Don Julio, λευκή, μπλε, σοκολατένια ή αλλιώς τα σφηνάκια blanco, reposado και anejo. Και μετά κάποια λικνιζόμενη Paloma, συνοδευτική του φαγητού στο τραπέζι, η πιο δημοφιλής στο Μεξικό, με τεκίλα reposado, σιρόπι agave και χυμούς lime και pink grapefruit, αρκούντως ελαφριά και ξεδιψαστική ώστε να μας κρατήσει νηφάλιους για τις εκρηκτικές γεύσεις των πιάτων. Αυλαία έριξε η Margarita φραγκόσυκο, με το κομμάτι του κάκτου που τον φάγαμε και αυτόν. Κι άλλο χρώμα στο τραπέζι...

Τέταρτη λέξη: τα εδέσματα. Να μια ικανή περιγραφή, φαντάσου ότι βρίσκεσαι σε διονυσιακό συμπόσιο στον κήπο της Εδέμ, κάθεσαι στο ανάκλινδρο του Μίδα, σου έχει μαγειρέψει η Λωξάνδρα και σε σερβίρουν οι άνθρωποι του Σουλτάνου. Ναι ξέρω, ανακατεύω την Ιστορία. Αλλά όλο αυτό που απολαύσαμε ήταν σε όλα του ΠΟΛΥ. Ευωδιαστό, λαχταριστό, άφθονο, καλο(φρεσκο)μαγειρεμένο, νόστιμο, ζεστό, ευπαρουσίαστο, παιχνιδιάρικο, χαρούμενο.

Τα nachos ολόφρεσκα και τραγανά, και η κόκκινη chili σάλτσα δίπλα τους, κολασμένα καυτερή. Δεν την απαρνήθηκα όλο το βράδυ, ναι, εγώ είμαι που έκανα την κάθε μπουκιά μου όλο και πιο καυτερή βάζοντας chili από πάνω. Το χειροποίητο πυκνό guacamole μέσα στη φωλιά μαρουλιού, δρόσιζε την κάψα ευχάριστα, μεστή σε μεξικάνικα μπαχαρικά γεύση, και με αρκετό λάιμ, φαγώθηκε με nachos αλλά έπαιξε και αλλού. Η σαλάτα μάνγκο, με άφθονο αβοκάντο που το λατρεύω, ωραία και ιδιαίτερη, αλλά η σαλάτα τορτίγια έκλεψε την παράσταση με τα πολλά ετερόκλιτα συστατικά της και την τελική κυριαρχία του πορτοκαλιού να δίνει αυτό το κάτι.

Τα taquitos (τραγανή τορτίγια, σαν φλογέρα) με κοτόπουλο στον μαντεμένιο φούρνο μου άρεσαν πολύ, το ίδιο και η τραγανή quesadilla (ψητή σταρένια τορτίγια, σαν πίτα σκεπαστή) με αφθονία σε υλικά και αρκετά ζουμερή μέσα, είχε μαριναρισμένο ψητό κοτόπουλο, τυρί και guacamole. Στην chimichanga με τον πικάντικο κιμά, άρχισε σε όλη την παρέα το παραμιλητό σε εναλλαγή με ιαχές θαυμασμού για τη νοστιμιά που είχαν αυτά τα τραγανά γεμιστά πουγκιά, με το ψιλοκομμένο μαρούλι και τη sour cream από πάνω. Ίσως η πιο αγαπημένη μου πλέον γεύση, κι ευτυχώς που τα κορίτσια δίπλα μου αντιλήφθηκαν πώς είχα καρφώσει με το βλέμμα το τελευταίο κομμάτι και με λυπήθηκαν!

Στις πιο πληθωρικές γεύσεις που ακολούθησαν, συγκαταλέγω τις enchiladas κοτόπουλο, με καλαμποκένια τορτίγια αυτή τη φορά. Εδώ βρίσκουμε μαγειρεμένο το κοτόπουλο, η chili σως το κάνει πιο πικάντικο και μπαίνει στο φούρνο με τυρί. Το απόλυτα ζουμερό αποτέλεσμα συμπληρώνει η enchiladas σως με τη sour cream.
Το burrito επίσης, γνώριμη και από τις αντιπροσωπευτικότερες γεύσεις, με εξέπληξε κι αυτό ευχάριστα. Μας σερβιρίστηκε με πικάντικο κιμά, μεξικάνικα φασόλια και αφού ψήθηκε στο φούρνο με τυρί, προστέθηκε και η pico de gallo από πάνω (σάλτσα από ντομάτα, κρεμμύδι και πιπεριές jalapenos).

Σε αυτό το σημείο, ήδη είχαμε αρχίσει να γέρνουμε στις καρέκλες μας, χαϊδεύοντας τα στομάχια μας σαν τους Βούδες, αλλά ξέραμε ότι ήμασταν ακόμη στη μέση. Να επισημάνω ότι οι μερίδες είναι μεγάλες και για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεως, τα κυρίως μάλλον είναι για να τα μοιραστούν 2 άτομα, αν συνυπολογίσω και ένα ορεκτικό, μια σαλάτα και ένα γλυκό, προσοχή στην υπερβολή!

Ακολούθησε λοιπόν το fajitas mix, όπου ήρθε ένα μαντεμένιο σκεύος τσιτσιρίζοντας στο τραπέζι, με φιλετάκια κοτόπουλου και μοσχαρίσιας μπριζόλας σε chili, κρεμμύδι, ντομάτα και πολύχρωμες πιπεριές, που συνέχιζαν το ψήσιμό τους στην καυτή πλάκα. Σε ξεχωριστό πιάτο το μεξικάνικο ρύζι όμορφα αρωματισμένο με κόλιανδρο και μαιντανό αλλά και οι ζεστές τορτίγιες, το guacamole και η sour cream. Eδώ παίζεις μόνος σου με τα υλικά και γεμίζεις τις τορτίγιες, ανάλογα με το τί και πώς σου αρέσει. ΜΑΛΙΣΤΑ, σομπρέρο μπορεί να μην μου έδωσαν να βάλω αλλά....... τουλάχιστον τους έδειξα πώς τυλίγεται η σωστή η τορτίγια χαχαχα!!!

Τελευταίο βαρύ πυροβολικό, το Μexican mango που ενθουσίασε τους περισσότερους, με το μαριναρισμένο ψαρονέφρι υπέροχα νόστιμο και τρυφερό αλλά και καυτερό από την chipotle σως (καπνιστό τσίλι) και συνοδευόμενο με το πιο πάνω νόστιμο ρύζι. Δυνατό πιάτο...

Σε όλα τα παραπάνω, αυλαία έριξαν τα γλυκά, 3 παρακαλώ στον αριθμό, με αδιαφιλονίκητο νικητή το τηγανιτό παγωτό, σε κρούστα μαύρης ζάχαρης, κανέλας, αμύγδαλου και μπισκότου, καθισμένο πάνω σε αφράτη σαντιγύ και με σοκολατένιο σιρόπι. Αμέσως μετά το χειροποίητο σουφλέ σοκολάτας με παγωτό βανίλια, υπέροχο και ολόσωστα εκτελεσμένο. Και το επίσης χειροποίητο oreo cookies cheesecake, που δεν ήταν κακό, απλά ίσως πέρασε κάπως απαρατήρητο. Μην απατάσθε ότι κάτι έμεινε αφάγωτο!

Κατά γενική ομολογία, το μενού που σχεδίασαν και μας πρόσφεραν ήταν υπέρ του δέοντος πλουσιοπάροχο και θεωρώ αψεγάδιαστο. Μου άρεσαν τα πάντα όλα. Η ουσιαστική μας γνωριμία με αυτή την μοναδική κουζίνα, που, για κάποιους από εμάς, μάλλον θα εξελιχθεί σε σχέση αγάπης με διάρκεια, ολοκληρώθηκε με αρτιότητα σε κάθε επίπεδο. Η έμφαση που δόθηκε στον κιμά, το ψαρονέφρι και το κοτόπουλο, ήταν ιδανική για τα γούστα μου και μου άρεσαν όλοι οι συνδυασμοί τους.
Το εκπληκτικό είναι ότι, τίποτα δεν μας έπεσε βαρύ και δύσπεπτο στο στομάχι, καθώς τα μπαχαρικά δεν σκεπάζουν τις γεύσεις αλλά τις αναδεικνύουν. Όταν οι πρώτες ύλες είναι σωστές, το στομάχι είναι το πρώτο που θα δώσει το σήμα. Όπως και το αντίστροφο εξάλλου.
Οι ποσότητες ωστόσο ήταν πολύ παραπάνω από γενναιόδωρες. Έ, πρέπει και η coca cola zero να επιτελέσει το έργο της....

Το οικονομικό κομμάτι της δικής μας βραδιάς, είναι δύσκολο να το υπολογίσω. Όμως είμαι σίγουρη ότι με 20-25 ευρώ/άτομο, μπορείτε να απολαύσετε τις πιο αντιπροσωπευτικές τους γεύσεις και να φύγετε σίγουροι ότι δεν σας σέρβιραν τίποτα προμαγειρεμένο ή ξαναζεσταμένο στα microwaves. Προσωπικά μιλώντας, είναι σίγουρο ότι θα ξαναπάω σύντομα. Το γεγονός ότι επιβιώνουν στην δύσκολη και απαιτητική πιάτσα της Κηφισιάς, 20 χρόνια και πλέον, κάτι λέει από μόνο του.
Κι αν βρεθείτε στο χώρο του Dos Hermanos, θα το ψιθυρίσει ο Μεξικανός και στο δικό σας το αυτί!!

Tελευταία λέξη: Gracias στην ιδιοκτησία και σε όλο το προσωπικό του Dos Hermanos, για την αυθεντικά φιλόξενη μεξικάνικη βραδιά που μας χαρίσατε. Μπορεί να μην το καταλάβατε, αλλά μας ταξιδέψατε πολύ μακριά!
Gracias στα παιδιά του ask4food και του etable, και κυρίως στην Ευδοξία και τον Κώστα, για μια ακόμα άψογη διοργάνωση που βάζει πλέον τον πήχυ του αγαπημένου μας site ακόμα ψηλότερα και μας δίνει περισσότερο κέφι να συνεχίσουμε για ακόμη καλύτερα πράγματα!

Gracias και στους αγαπητούς μου φίλους καλοφαγάδες της πρώτης βραδιάς, που μοιραστήκαμε άλλη μία υπέροχη εμπειρία και που οι κεραίες μας συντονισμένες συνεχίζουν να ψάχνουν και να αναζητούν με αμείωτο ενδιαφέρον! Keep going!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

Ucook

Τρίτη 18 Φεβρουαρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου. πιο πρόσφατη κριτική

για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη Ucook.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: αν αφεθείς στη μεξικάνικη κουζίνα με όλες τις αισθήσεις σου, αποκλείεται να μην μαγευτείς από τα χρώματά της, την ποικιλία της, τον πλούτο της και το παιχνίδι των συνδυασμών της, εφάμιλλο της μεξικάνικης κουλτούρας που πάει πολύ πίσω στους Μάγια και τους Αζτέκους και μπολιάζεται από τους Ισπανούς, για να φτάσει σε εμάς όπως την γνωρίζουμε σήμερα και να ανακηρυχθεί ήδη από το 2010 ως παγκόσμια κουζίνα.

Η επιλογή μου για το Dos Hermanos ήταν αυτονόητη και σε απόλυτη συμφωνία με έμπιστο φίλο που το είχε επισκεφθεί στο παρελθόν, αλλά και με όλους τους αγαπητούς φίλους καλοφαγάδες που βρεθήκαμε σε αυτό το πολύχρωμο τραπέζι στην πρώτη βραδιά της εβδομάδας καλοφαγάδων, υπό την άρτια οργάνωση του ask4food και την υποδειγματική φροντίδα της διεύθυνσης και του προσωπικού του εστιατορίου.

Πρώτη λέξη: περιβάλλον αριστοκρατικό. Και καθότι το φολκλόρ το απεχθάνομαι, γέμισα χρώματα και παραστάσεις που μου ταξίδεψαν το μυαλό. Διακόσμηση αισθαντική, φωτισμός χαμηλός, ιδιαίτερα προσεγμένη και καλόγουστη art de la table, διπλά σερβίτσια, μουσική ανάλογη που δεν σκέπαζε την χαρούμενη οχλοβοή μας, ο μεξικανός με το σομπρέρο του δίπλα μας, άψογη καθαριότητα και καλαισθησία παντού, και η πίσω αυλή... ονειρεμένη. Η υγρασία της βραδιάς δεν μας άφησε να απολαύσουμε αυτό το ονειρεμένο αίθριο όσο θα θέλαμε, αλλά μη νομίζετε ότι και η κυρίως αίθουσα (του ισογείου) υπολείπεται σε άνεση και ομορφιά, κάκτοι, φυτά, κεριά, καθρέφτες, παπαγάλοι, μεξικάνικο χρώμα... δεν είδα παραφωνία καμιά.

Δεύτερη λέξη: φιλοξενία και περιποίηση βασιλική. Το διακριτικό τους βλέμμα πανταχού παρόν αλλά και αόρατο, η ευγένειά τους δεν εξαντλήθηκε ούτε στιγμή στις ερωτήσεις ή επιθυμίες μας, η γαλαντομία σε δυσθεώρητα επίπεδα, από αυτές που αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Πέρα από το γευσιγνωστικό κομμάτι όμως, η βραδιά διανθίστηκε και με μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της ταυτότητας όσων δοκιμάσαμε, του μαγικού θάμνου agave που μας δίνει το δώρο που λέγεται τεκίλα, των καρπών της μεξικάνικης γης, των αρωματικών που απογειώνουν αυτό που θα γευτείς, και σε κάποια αναφορά και η Ninfa Rodriguez Laurenzo, που πρώτη έβαλε στα δικά της εστιατόρια τις fajitas, με το κρέας να έρχεται μαζί με το μαντεμένιο σκεύος στο τραπέζι και που πολλοί κατάσκοποι προσπάθησαν να κλέψουν τη συνταγή της, μέχρι να φτάσει και στα ευρωπαικά tex mex εστιατόρια.

Tρίτη λέξη: η τεκίλα. Αυτή που θέλει 12 χρόνια για να γίνει. Αυτή που αναμείχθηκε με ένα σωρό διαφορετικά φρούτα και έγινε frozen margarita και σερβιρίστηκε σε δίσκους, σαν πολύχρωμο λουλούδι, στην πίσω αυλή, και μας έβαλε στο κλίμα. Τα καλαμάκια μας βούτηξαν σε πολλές μαργαρίτες, η μία καλύτερη από την άλλη. Το επιβεβαιώνει και η Frida Kahlo που ήταν εκεί. Θυμάμαι ήπια μονορούφι την δική μου Margarita mango. My Margarita was better than yours!
Ύστερα ο δίσκος με την premium tequila Don Julio, λευκή, μπλε, σοκολατένια ή αλλιώς τα σφηνάκια blanco, reposado και anejo. Και μετά κάποια λικνιζόμενη Paloma, συνοδευτική του φαγητού στο τραπέζι, η πιο δημοφιλής στο Μεξικό, με τεκίλα reposado, σιρόπι agave και χυμούς lime και pink grapefruit, αρκούντως ελαφριά και ξεδιψαστική ώστε να μας κρατήσει νηφάλιους για τις εκρηκτικές γεύσεις των πιάτων. Αυλαία έριξε η Margarita φραγκόσυκο, με το κομμάτι του κάκτου που τον φάγαμε και αυτόν. Κι άλλο χρώμα στο τραπέζι...

Τέταρτη λέξη: τα εδέσματα. Να μια ικανή περιγραφή, φαντάσου ότι βρίσκεσαι σε διονυσιακό συμπόσιο στον κήπο της Εδέμ, κάθεσαι στο ανάκλινδρο του Μίδα, σου έχει μαγειρέψει η Λωξάνδρα και σε σερβίρουν οι άνθρωποι του Σουλτάνου. Ναι ξέρω, ανακατεύω την Ιστορία. Αλλά όλο αυτό που απολαύσαμε ήταν σε όλα του ΠΟΛΥ. Ευωδιαστό, λαχταριστό, άφθονο, καλο(φρεσκο)μαγειρεμένο, νόστιμο, ζεστό, ευπαρουσίαστο, παιχνιδιάρικο, χαρούμενο.

Τα nachos ολόφρεσκα και τραγανά, και η κόκκινη chili σάλτσα δίπλα τους, κολασμένα καυτερή. Δεν την απαρνήθηκα όλο το βράδυ, ναι, εγώ είμαι που έκανα την κάθε μπουκιά μου όλο και πιο καυτερή βάζοντας chili από πάνω. Το χειροποίητο πυκνό guacamole μέσα στη φωλιά μαρουλιού, δρόσιζε την κάψα ευχάριστα, μεστή σε μεξικάνικα μπαχαρικά γεύση, και με αρκετό λάιμ, φαγώθηκε με nachos αλλά έπαιξε και αλλού. Η σαλάτα μάνγκο, με άφθονο αβοκάντο που το λατρεύω, ωραία και ιδιαίτερη, αλλά η σαλάτα τορτίγια έκλεψε την παράσταση με τα πολλά ετερόκλιτα συστατικά της και την τελική κυριαρχία του πορτοκαλιού να δίνει αυτό το κάτι.

Τα taquitos (τραγανή τορτίγια, σαν φλογέρα) με κοτόπουλο στον μαντεμένιο φούρνο μου άρεσαν πολύ, το ίδιο και η τραγανή quesadilla (ψητή σταρένια τορτίγια, σαν πίτα σκεπαστή) με αφθονία σε υλικά και αρκετά ζουμερή μέσα, είχε μαριναρισμένο ψητό κοτόπουλο, τυρί και guacamole. Στην chimichanga με τον πικάντικο κιμά, άρχισε σε όλη την παρέα το παραμιλητό σε εναλλαγή με ιαχές θαυμασμού για τη νοστιμιά που είχαν αυτά τα τραγανά γεμιστά πουγκιά, με το ψιλοκομμένο μαρούλι και τη sour cream από πάνω. Ίσως η πιο αγαπημένη μου πλέον γεύση, κι ευτυχώς που τα κορίτσια δίπλα μου αντιλήφθηκαν πώς είχα καρφώσει με το βλέμμα το τελευταίο κομμάτι και με λυπήθηκαν!

Στις πιο πληθωρικές γεύσεις που ακολούθησαν, συγκαταλέγω τις enchiladas κοτόπουλο, με καλαμποκένια τορτίγια αυτή τη φορά. Εδώ βρίσκουμε μαγειρεμένο το κοτόπουλο, η chili σως το κάνει πιο πικάντικο και μπαίνει στο φούρνο με τυρί. Το απόλυτα ζουμερό αποτέλεσμα συμπληρώνει η enchiladas σως με τη sour cream.
Το burrito επίσης, γνώριμη και από τις αντιπροσωπευτικότερες γεύσεις, με εξέπληξε κι αυτό ευχάριστα. Μας σερβιρίστηκε με πικάντικο κιμά, μεξικάνικα φασόλια και αφού ψήθηκε στο φούρνο με τυρί, προστέθηκε και η pico de gallo από πάνω (σάλτσα από ντομάτα, κρεμμύδι και πιπεριές jalapenos).

Σε αυτό το σημείο, ήδη είχαμε αρχίσει να γέρνουμε στις καρέκλες μας, χαϊδεύοντας τα στομάχια μας σαν τους Βούδες, αλλά ξέραμε ότι ήμασταν ακόμη στη μέση. Να επισημάνω ότι οι μερίδες είναι μεγάλες και για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεως, τα κυρίως μάλλον είναι για να τα μοιραστούν 2 άτομα, αν συνυπολογίσω και ένα ορεκτικό, μια σαλάτα και ένα γλυκό, προσοχή στην υπερβολή!

Ακολούθησε λοιπόν το fajitas mix, όπου ήρθε ένα μαντεμένιο σκεύος τσιτσιρίζοντας στο τραπέζι, με φιλετάκια κοτόπουλου και μοσχαρίσιας μπριζόλας σε chili, κρεμμύδι, ντομάτα και πολύχρωμες πιπεριές, που συνέχιζαν το ψήσιμό τους στην καυτή πλάκα. Σε ξεχωριστό πιάτο το μεξικάνικο ρύζι όμορφα αρωματισμένο με κόλιανδρο και μαιντανό αλλά και οι ζεστές τορτίγιες, το guacamole και η sour cream. Eδώ παίζεις μόνος σου με τα υλικά και γεμίζεις τις τορτίγιες, ανάλογα με το τί και πώς σου αρέσει. ΜΑΛΙΣΤΑ, σομπρέρο μπορεί να μην μου έδωσαν να βάλω αλλά....... τουλάχιστον τους έδειξα πώς τυλίγεται η σωστή η τορτίγια χαχαχα!!!

Τελευταίο βαρύ πυροβολικό, το Μexican mango που ενθουσίασε τους περισσότερους, με το μαριναρισμένο ψαρονέφρι υπέροχα νόστιμο και τρυφερό αλλά και καυτερό από την chipotle σως (καπνιστό τσίλι) και συνοδευόμενο με το πιο πάνω νόστιμο ρύζι. Δυνατό πιάτο...

Σε όλα τα παραπάνω, αυλαία έριξαν τα γλυκά, 3 παρακαλώ στον αριθμό, με αδιαφιλονίκητο νικητή το τηγανιτό παγωτό, σε κρούστα μαύρης ζάχαρης, κανέλας, αμύγδαλου και μπισκότου, καθισμένο πάνω σε αφράτη σαντιγύ και με σοκολατένιο σιρόπι. Αμέσως μετά το χειροποίητο σουφλέ σοκολάτας με παγωτό βανίλια, υπέροχο και ολόσωστα εκτελεσμένο. Και το επίσης χειροποίητο oreo cookies cheesecake, που δεν ήταν κακό, απλά ίσως πέρασε κάπως απαρατήρητο. Μην απατάσθε ότι κάτι έμεινε αφάγωτο!

Κατά γενική ομολογία, το μενού που σχεδίασαν και μας πρόσφεραν ήταν υπέρ του δέοντος πλουσιοπάροχο και θεωρώ αψεγάδιαστο. Μου άρεσαν τα πάντα όλα. Η ουσιαστική μας γνωριμία με αυτή την μοναδική κουζίνα, που, για κάποιους από εμάς, μάλλον θα εξελιχθεί σε σχέση αγάπης με διάρκεια, ολοκληρώθηκε με αρτιότητα σε κάθε επίπεδο. Η έμφαση που δόθηκε στον κιμά, το ψαρονέφρι και το κοτόπουλο, ήταν ιδανική για τα γούστα μου και μου άρεσαν όλοι οι συνδυασμοί τους.
Το εκπληκτικό είναι ότι, τίποτα δεν μας έπεσε βαρύ και δύσπεπτο στο στομάχι, καθώς τα μπαχαρικά δεν σκεπάζουν τις γεύσεις αλλά τις αναδεικνύουν. Όταν οι πρώτες ύλες είναι σωστές, το στομάχι είναι το πρώτο που θα δώσει το σήμα. Όπως και το αντίστροφο εξάλλου.
Οι ποσότητες ωστόσο ήταν πολύ παραπάνω από γενναιόδωρες. Έ, πρέπει και η coca cola zero να επιτελέσει το έργο της....

Το οικονομικό κομμάτι της δικής μας βραδιάς, είναι δύσκολο να το υπολογίσω. Όμως είμαι σίγουρη ότι με 20-25 ευρώ/άτομο, μπορείτε να απολαύσετε τις πιο αντιπροσωπευτικές τους γεύσεις και να φύγετε σίγουροι ότι δεν σας σέρβιραν τίποτα προμαγειρεμένο ή ξαναζεσταμένο στα microwaves. Προσωπικά μιλώντας, είναι σίγουρο ότι θα ξαναπάω σύντομα. Το γεγονός ότι επιβιώνουν στην δύσκολη και απαιτητική πιάτσα της Κηφισιάς, 20 χρόνια και πλέον, κάτι λέει από μόνο του.
Κι αν βρεθείτε στο χώρο του Dos Hermanos, θα το ψιθυρίσει ο Μεξικανός και στο δικό σας το αυτί!!

Tελευταία λέξη: Gracias στην ιδιοκτησία και σε όλο το προσωπικό του Dos Hermanos, για την αυθεντικά φιλόξενη μεξικάνικη βραδιά που μας χαρίσατε. Μπορεί να μην το καταλάβατε, αλλά μας ταξιδέψατε πολύ μακριά!
Gracias στα παιδιά του ask4food και του etable, και κυρίως στην Ευδοξία και τον Κώστα, για μια ακόμα άψογη διοργάνωση που βάζει πλέον τον πήχυ του αγαπημένου μας site ακόμα ψηλότερα και μας δίνει περισσότερο κέφι να συνεχίσουμε για ακόμη καλύτερα πράγματα!

Gracias και στους αγαπητούς μου φίλους καλοφαγάδες της πρώτης βραδιάς, που μοιραστήκαμε άλλη μία υπέροχη εμπειρία και που οι κεραίες μας συντονισμένες συνεχίζουν να ψάχνουν και να αναζητούν με αμείωτο ενδιαφέρον! Keep going!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.