Loader

06 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Δεν θα αρχίσω την κριτική με την γνωστή ρήση για τον Ακάκιο μιας και το Π. Φάληρο έχει μείνει στην καρδιά μου από άλλα γεγονότα. Αναμνήσεις πολλές, κυρίως ευχάριστες που δεν είναι της παρούσης, τις αναφέρω άλλωστε σε παλαιότερη μου κριτική (λέγε με Δρυίδη).
500 μέτρα από το παλιό μου σπίτι, το σημείο όπου η Φιξ συναντά τη Ζησιμοπούλου δεν έχει καμία σχέση με ότι άφησα φεύγοντας. Μόνο το Ρακάδικο έχει μείνει από την παλιά φρουρά, χωρίς τις αφες Κανονίδου πλέον.
Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στον κυρ - Αρίστο που δεν ξέρω αν είναι λεβεντόπαιδο, αλλά σίγουρα με τη δουλειά που κάνει, ήρθε για να μείνει.
Ο μοναχός ‘’Ακάκιος’’ λοιπόν, αποτελεί αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του. Μακαρονάδικο ελληνικότατο και ουχί ιταλικό εστιατόριο ή ταβέρνα.
Και σαν μακαρονάδικο τα καταφέρνει μια χαρά.

Το στυλ της διακόσμησης είναι μοναστηριακό, με παγκάρι με κεριά, σερβιτόρους στα μαύρα ως δόκιμοι μοναχοί και όχι καλόγεροι, πολυέλαιοι σιδερένιοι με κεριά, μανουάλια, κολυμβήθρα, κόσκινα στα φώτα, άνετα μοναστηριακά τραπέζια, μπουγάδα από ασπρόρουχα απλωμένη στην οροφή, ανοιχτή κουζίνα με τον μοναχό μάγειρα επί το έργον και μπροστά του όλα τα καλούδια της ελληνικής γης, ζυμαρικά, κεφάλια τυριών, μποτίλιες οίνου κλπ. Μου άρεσε. Ένα τικ ακόμα και η μοναστηριακή προσέγγιση θα άγγιζε το άριστα.

Με το που περάσαμε την είσοδο και μετά τα καθιερωμένα ‘’ευλόγησον’’, ο ευγενής κύριος μας παρέλαβε και μας τοποθέτησε σε ευρύχωρο τραπέζι, στο κέντρο του μαγαζιού. Στην επόμενη επίσκεψή μας η δεσποινίδα της εισόδου, μας είχε για λίγο στο περίμενε προφανώς γιατί συνομιλούσε με τον Πατέρα Προκόπιο στο Άγιο Όρος και δεν μπορούσε να διακόψει.
Αφού καθίσαμε στο τραπέζι μας ανέλαβε ένας δόκιμος μοναχός, ο οποίος έκανε τις προτάσεις του και τις αναλύσεις σε ότι τον ρωτήσαμε. Σχεδόν τέλεια, αφού μάλλον λόγω επερχόμενου όρθρου, πριν τελειώσουμε τα πρώτα πιάτα έφθασαν και οι μακαρονάδες και για λίγο χάθηκε ο ψαλμός.
Κάναμε την προσευχή μας και ξεκινήσαμε με τυροπιτάρια και καγιανά.
Ο καγιανάς απίθανος, στο τηγάνι του, με πολλές γεύσεις και αρώματα που γαργαλούσαν τον ουρανίσκο. Αν και φοβήθηκα το φρέσκο κρεμμύδι που μπήκε μετά, εν τούτοις έδεσε τέλεια με τα υπόλοιπα υλικά και απογείωσε το καπνιστό χοιρινό και την τριμμένη γραβιέρα.
Τα τυροπιτάρια 2 τον αριθμό ωσάν μεγάλα κουρού, με 3 είδη τυριών μέσα και λίγο δυόσμο. Δεν με ενθουσίασαν, η γεύση ήταν αρκετά επίπεδη και δεν κατάλαβα τα 3 τυριά στο εσωτερικό.
Αντιθέτως στη δεύτερη επίσκεψη, το πεινερλί με απάκι κοτόπουλο, παρμεζάνα, αυγό και βούτυρο με αφράτη και μυρωδάτη ζύμη ήρθε για να μείνει.
Η πίτσα με καπνιστό μπέικον και φρέσκα μανιτάρια απλά καλή, η πίτσα γιαουρτλού όμως της δεύτερης φοράς με σουτζούκι, κασέρι και δροσερή sauce γιαουρτιού στο κέντρο πολύ καλή. Τραγανή και λεπτή ζύμη και στις 2 πίτσες φτιαγμένη σίγουρα με τέχνη και μεράκι.
Η μακαρονάδα με τα μπιφτεκάκια και την κόκκινη σάλτσα που είναι η αδυναμία μου, δεν με εξίταρε. Τα μακαρόνια σωστά βρασμένα όπως τα προτιμώ, αλλά τα κοκκινιστά μπιφτέκια αρκετά σκληρά με αποτέλεσμα να μην διαλύονται άνετα για να τα ανακατέψω με τα μακαρόνια.
Η κουλουρίδα (ζυμαρικό σαν παπαρδέλα αλλά πιο παχύ) κλασσικά της δεύτερης φοράς, ήταν απόλαυση. Ανάμεικτα λαχανικά και μανιτάρια ψιλοκομμένα και σκεπασμένα με κρέμα τυριού, όλος ο ελληνικός αγρός σε ένα πιάτο.
Δοκίμασα επίσης χοντρό μακαρόνι γιαουρτλού, με σουτζούκι, μπούκοβο, σκόρδο και δροσερό γιαούρτι. Η μίξη του πιάτου έγινε μπροστά μας από τον δόκιμο μοναχό Ευσέβιο. Όλες οι γεύσεις -χωρίς να ενοχλείται από τα καυτερά ο ουρανίσκος- σε μία πιρουνιά.
Κέρασμα στο τέλος sorbet λεμόνι.
Μαζί με μπύρα και νερό, η τιμή και στις 2 επισκέψεις κυμάνθηκε στα 18 - 20 ευρώ pp. Και για να ακριβολογώ φίλτατε pass, σε αυτή την τιμή υπολογίζω 2 ορεκτικά τα 2 άτομα, 1 πίτσα ανά 4 άτομα και 1 μακαρονάδα ο καθένας μαζί με μπύρα και νερό γνωστής πηγής εκτός Αθηνών.
Συμπερασματικά αν και μετράει πάντα η πρώτη φορά, η δεύτερη είναι αυτή, που γεμάτος εμπειρία θα σε εντυπωσιάσει αφού θα κάνεις καλύτερες επιλογές.
Αξίζει και της προσοχής, αξίζει και της επίσκεψης αξίζει και των χιλιομέτρων για όσους μένουν μακριά και γενικά κερδίζει χαλαρά μια υψηλή θέση ανάμεσα στα μαγαζιά της πόλης που σερβίρουν με αξιώσεις μακαρόνια ή pasta.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

06 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Δεν θα αρχίσω την κριτική με την γνωστή ρήση για τον Ακάκιο μιας και το Π. Φάληρο έχει μείνει στην καρδιά μου από άλλα γεγονότα. Αναμνήσεις πολλές, κυρίως ευχάριστες που δεν είναι της παρούσης, τις αναφέρω άλλωστε σε παλαιότερη μου κριτική (λέγε με Δρυίδη).
500 μέτρα από το παλιό μου σπίτι, το σημείο όπου η Φιξ συναντά τη Ζησιμοπούλου δεν έχει καμία σχέση με ότι άφησα φεύγοντας. Μόνο το Ρακάδικο έχει μείνει από την παλιά φρουρά, χωρίς τις αφες Κανονίδου πλέον.
Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στον κυρ - Αρίστο που δεν ξέρω αν είναι λεβεντόπαιδο, αλλά σίγουρα με τη δουλειά που κάνει, ήρθε για να μείνει.
Ο μοναχός ‘’Ακάκιος’’ λοιπόν, αποτελεί αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του. Μακαρονάδικο ελληνικότατο και ουχί ιταλικό εστιατόριο ή ταβέρνα.
Και σαν μακαρονάδικο τα καταφέρνει μια χαρά.

Το στυλ της διακόσμησης είναι μοναστηριακό, με παγκάρι με κεριά, σερβιτόρους στα μαύρα ως δόκιμοι μοναχοί και όχι καλόγεροι, πολυέλαιοι σιδερένιοι με κεριά, μανουάλια, κολυμβήθρα, κόσκινα στα φώτα, άνετα μοναστηριακά τραπέζια, μπουγάδα από ασπρόρουχα απλωμένη στην οροφή, ανοιχτή κουζίνα με τον μοναχό μάγειρα επί το έργον και μπροστά του όλα τα καλούδια της ελληνικής γης, ζυμαρικά, κεφάλια τυριών, μποτίλιες οίνου κλπ. Μου άρεσε. Ένα τικ ακόμα και η μοναστηριακή προσέγγιση θα άγγιζε το άριστα.

Με το που περάσαμε την είσοδο και μετά τα καθιερωμένα ‘’ευλόγησον’’, ο ευγενής κύριος μας παρέλαβε και μας τοποθέτησε σε ευρύχωρο τραπέζι, στο κέντρο του μαγαζιού. Στην επόμενη επίσκεψή μας η δεσποινίδα της εισόδου, μας είχε για λίγο στο περίμενε προφανώς γιατί συνομιλούσε με τον Πατέρα Προκόπιο στο Άγιο Όρος και δεν μπορούσε να διακόψει.
Αφού καθίσαμε στο τραπέζι μας ανέλαβε ένας δόκιμος μοναχός, ο οποίος έκανε τις προτάσεις του και τις αναλύσεις σε ότι τον ρωτήσαμε. Σχεδόν τέλεια, αφού μάλλον λόγω επερχόμενου όρθρου, πριν τελειώσουμε τα πρώτα πιάτα έφθασαν και οι μακαρονάδες και για λίγο χάθηκε ο ψαλμός.
Κάναμε την προσευχή μας και ξεκινήσαμε με τυροπιτάρια και καγιανά.
Ο καγιανάς απίθανος, στο τηγάνι του, με πολλές γεύσεις και αρώματα που γαργαλούσαν τον ουρανίσκο. Αν και φοβήθηκα το φρέσκο κρεμμύδι που μπήκε μετά, εν τούτοις έδεσε τέλεια με τα υπόλοιπα υλικά και απογείωσε το καπνιστό χοιρινό και την τριμμένη γραβιέρα.
Τα τυροπιτάρια 2 τον αριθμό ωσάν μεγάλα κουρού, με 3 είδη τυριών μέσα και λίγο δυόσμο. Δεν με ενθουσίασαν, η γεύση ήταν αρκετά επίπεδη και δεν κατάλαβα τα 3 τυριά στο εσωτερικό.
Αντιθέτως στη δεύτερη επίσκεψη, το πεινερλί με απάκι κοτόπουλο, παρμεζάνα, αυγό και βούτυρο με αφράτη και μυρωδάτη ζύμη ήρθε για να μείνει.
Η πίτσα με καπνιστό μπέικον και φρέσκα μανιτάρια απλά καλή, η πίτσα γιαουρτλού όμως της δεύτερης φοράς με σουτζούκι, κασέρι και δροσερή sauce γιαουρτιού στο κέντρο πολύ καλή. Τραγανή και λεπτή ζύμη και στις 2 πίτσες φτιαγμένη σίγουρα με τέχνη και μεράκι.
Η μακαρονάδα με τα μπιφτεκάκια και την κόκκινη σάλτσα που είναι η αδυναμία μου, δεν με εξίταρε. Τα μακαρόνια σωστά βρασμένα όπως τα προτιμώ, αλλά τα κοκκινιστά μπιφτέκια αρκετά σκληρά με αποτέλεσμα να μην διαλύονται άνετα για να τα ανακατέψω με τα μακαρόνια.
Η κουλουρίδα (ζυμαρικό σαν παπαρδέλα αλλά πιο παχύ) κλασσικά της δεύτερης φοράς, ήταν απόλαυση. Ανάμεικτα λαχανικά και μανιτάρια ψιλοκομμένα και σκεπασμένα με κρέμα τυριού, όλος ο ελληνικός αγρός σε ένα πιάτο.
Δοκίμασα επίσης χοντρό μακαρόνι γιαουρτλού, με σουτζούκι, μπούκοβο, σκόρδο και δροσερό γιαούρτι. Η μίξη του πιάτου έγινε μπροστά μας από τον δόκιμο μοναχό Ευσέβιο. Όλες οι γεύσεις -χωρίς να ενοχλείται από τα καυτερά ο ουρανίσκος- σε μία πιρουνιά.
Κέρασμα στο τέλος sorbet λεμόνι.
Μαζί με μπύρα και νερό, η τιμή και στις 2 επισκέψεις κυμάνθηκε στα 18 - 20 ευρώ pp. Και για να ακριβολογώ φίλτατε pass, σε αυτή την τιμή υπολογίζω 2 ορεκτικά τα 2 άτομα, 1 πίτσα ανά 4 άτομα και 1 μακαρονάδα ο καθένας μαζί με μπύρα και νερό γνωστής πηγής εκτός Αθηνών.
Συμπερασματικά αν και μετράει πάντα η πρώτη φορά, η δεύτερη είναι αυτή, που γεμάτος εμπειρία θα σε εντυπωσιάσει αφού θα κάνεις καλύτερες επιλογές.
Αξίζει και της προσοχής, αξίζει και της επίσκεψης αξίζει και των χιλιομέτρων για όσους μένουν μακριά και γενικά κερδίζει χαλαρά μια υψηλή θέση ανάμεσα στα μαγαζιά της πόλης που σερβίρουν με αξιώσεις μακαρόνια ή pasta.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

jim

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

17-25

Δεν θα αρχίσω την κριτική με την γνωστή ρήση για τον Ακάκιο μιας και το Π. Φάληρο έχει μείνει στην καρδιά μου από άλλα γεγονότα. Αναμνήσεις πολλές, κυρίως ευχάριστες που δεν είναι της παρούσης, τις αναφέρω άλλωστε σε παλαιότερη μου κριτική (λέγε με Δρυίδη).
500 μέτρα από το παλιό μου σπίτι, το σημείο όπου η Φιξ συναντά τη Ζησιμοπούλου δεν έχει καμία σχέση με ότι άφησα φεύγοντας. Μόνο το Ρακάδικο έχει μείνει από την παλιά φρουρά, χωρίς τις αφες Κανονίδου πλέον.
Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στον κυρ - Αρίστο που δεν ξέρω αν είναι λεβεντόπαιδο, αλλά σίγουρα με τη δουλειά που κάνει, ήρθε για να μείνει.
Ο μοναχός ‘’Ακάκιος’’ λοιπόν, αποτελεί αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του. Μακαρονάδικο ελληνικότατο και ουχί ιταλικό εστιατόριο ή ταβέρνα.
Και σαν μακαρονάδικο τα καταφέρνει μια χαρά.

Το στυλ της διακόσμησης είναι μοναστηριακό, με παγκάρι με κεριά, σερβιτόρους στα μαύρα ως δόκιμοι μοναχοί και όχι καλόγεροι, πολυέλαιοι σιδερένιοι με κεριά, μανουάλια, κολυμβήθρα, κόσκινα στα φώτα, άνετα μοναστηριακά τραπέζια, μπουγάδα από ασπρόρουχα απλωμένη στην οροφή, ανοιχτή κουζίνα με τον μοναχό μάγειρα επί το έργον και μπροστά του όλα τα καλούδια της ελληνικής γης, ζυμαρικά, κεφάλια τυριών, μποτίλιες οίνου κλπ. Μου άρεσε. Ένα τικ ακόμα και η μοναστηριακή προσέγγιση θα άγγιζε το άριστα.

Με το που περάσαμε την είσοδο και μετά τα καθιερωμένα ‘’ευλόγησον’’, ο ευγενής κύριος μας παρέλαβε και μας τοποθέτησε σε ευρύχωρο τραπέζι, στο κέντρο του μαγαζιού. Στην επόμενη επίσκεψή μας η δεσποινίδα της εισόδου, μας είχε για λίγο στο περίμενε προφανώς γιατί συνομιλούσε με τον Πατέρα Προκόπιο στο Άγιο Όρος και δεν μπορούσε να διακόψει.
Αφού καθίσαμε στο τραπέζι μας ανέλαβε ένας δόκιμος μοναχός, ο οποίος έκανε τις προτάσεις του και τις αναλύσεις σε ότι τον ρωτήσαμε. Σχεδόν τέλεια, αφού μάλλον λόγω επερχόμενου όρθρου, πριν τελειώσουμε τα πρώτα πιάτα έφθασαν και οι μακαρονάδες και για λίγο χάθηκε ο ψαλμός.
Κάναμε την προσευχή μας και ξεκινήσαμε με τυροπιτάρια και καγιανά.
Ο καγιανάς απίθανος, στο τηγάνι του, με πολλές γεύσεις και αρώματα που γαργαλούσαν τον ουρανίσκο. Αν και φοβήθηκα το φρέσκο κρεμμύδι που μπήκε μετά, εν τούτοις έδεσε τέλεια με τα υπόλοιπα υλικά και απογείωσε το καπνιστό χοιρινό και την τριμμένη γραβιέρα.
Τα τυροπιτάρια 2 τον αριθμό ωσάν μεγάλα κουρού, με 3 είδη τυριών μέσα και λίγο δυόσμο. Δεν με ενθουσίασαν, η γεύση ήταν αρκετά επίπεδη και δεν κατάλαβα τα 3 τυριά στο εσωτερικό.
Αντιθέτως στη δεύτερη επίσκεψη, το πεινερλί με απάκι κοτόπουλο, παρμεζάνα, αυγό και βούτυρο με αφράτη και μυρωδάτη ζύμη ήρθε για να μείνει.
Η πίτσα με καπνιστό μπέικον και φρέσκα μανιτάρια απλά καλή, η πίτσα γιαουρτλού όμως της δεύτερης φοράς με σουτζούκι, κασέρι και δροσερή sauce γιαουρτιού στο κέντρο πολύ καλή. Τραγανή και λεπτή ζύμη και στις 2 πίτσες φτιαγμένη σίγουρα με τέχνη και μεράκι.
Η μακαρονάδα με τα μπιφτεκάκια και την κόκκινη σάλτσα που είναι η αδυναμία μου, δεν με εξίταρε. Τα μακαρόνια σωστά βρασμένα όπως τα προτιμώ, αλλά τα κοκκινιστά μπιφτέκια αρκετά σκληρά με αποτέλεσμα να μην διαλύονται άνετα για να τα ανακατέψω με τα μακαρόνια.
Η κουλουρίδα (ζυμαρικό σαν παπαρδέλα αλλά πιο παχύ) κλασσικά της δεύτερης φοράς, ήταν απόλαυση. Ανάμεικτα λαχανικά και μανιτάρια ψιλοκομμένα και σκεπασμένα με κρέμα τυριού, όλος ο ελληνικός αγρός σε ένα πιάτο.
Δοκίμασα επίσης χοντρό μακαρόνι γιαουρτλού, με σουτζούκι, μπούκοβο, σκόρδο και δροσερό γιαούρτι. Η μίξη του πιάτου έγινε μπροστά μας από τον δόκιμο μοναχό Ευσέβιο. Όλες οι γεύσεις -χωρίς να ενοχλείται από τα καυτερά ο ουρανίσκος- σε μία πιρουνιά.
Κέρασμα στο τέλος sorbet λεμόνι.
Μαζί με μπύρα και νερό, η τιμή και στις 2 επισκέψεις κυμάνθηκε στα 18 - 20 ευρώ pp. Και για να ακριβολογώ φίλτατε pass, σε αυτή την τιμή υπολογίζω 2 ορεκτικά τα 2 άτομα, 1 πίτσα ανά 4 άτομα και 1 μακαρονάδα ο καθένας μαζί με μπύρα και νερό γνωστής πηγής εκτός Αθηνών.
Συμπερασματικά αν και μετράει πάντα η πρώτη φορά, η δεύτερη είναι αυτή, που γεμάτος εμπειρία θα σε εντυπωσιάσει αφού θα κάνεις καλύτερες επιλογές.
Αξίζει και της προσοχής, αξίζει και της επίσκεψης αξίζει και των χιλιομέτρων για όσους μένουν μακριά και γενικά κερδίζει χαλαρά μια υψηλή θέση ανάμεσα στα μαγαζιά της πόλης που σερβίρουν με αξιώσεις μακαρόνια ή pasta.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.