Loader

05 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Αν θέλετε να καλέσετε ένα καθηγητή σας σε γεύμα προκειμένου να τύχετε ευνοϊκής μεταχείρισης σε κάποιο θεματάκι (αφήστε τη φαντασία σας ή την πραγματικότητα να επιλέξει) …
Αν θέλετε να τραπεζώσετε τη ματσή θεία Μαιρούλα, άρτι αφιχθείσα εκ Σικάγου μετά 50 χρόνια ξενιτιάς, την οποία θέλετε να εντυπωσιάσετε (μπορείτε να φαντασθείτε γιατί) …
ή αν απλά θέλετε να περάσετε λίγες ώρες σε ένα περιβάλλον βγαλμένο από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, πιο παλιό κι από μένα και τον piperman (που πίκρανα ίσως τον τελευταίο καιρό, ελπίζω να καταλάβει γιατί) …
τότε χαρίστε στον εαυτό σας, τον κύριο prof, τη θεία Mary και την παρέα σας την εμπειρία, γιατί περί εμπειρίας πρόκειται, ενός γεύματος ή δείπνου στο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ (με νι στο τέλος, παρακαλώ! ).
Οδηγίες πρόσβασης εν είδει GPS: Ανηφορίζετε ή κατηφορίζετε αναλόγως την οδό Ακαδημίας, μέχρι να βρεθείτε μπροστά στον αριθμό 48, το περίφημο ροζ κτίριο Κωστή Παλαμά, μεταξύ Μασσαλίας και Σίνα. Περνάτε τη σιδερένια εξώπορτα, αγνοείτε επιδεικτικά την κλειστή ξύλινη πόρτα μπροστά σας και στρίβετε δεξιά. Περνάτε μέσα από πρασινάδες και στρίβετε αριστερά. Τώρα βρίσκεστε σε μια ανοιχτωσιά. Προχωράτε ευθεία εμπρός προς κάτι σκαλάκια στο βάθος. Η πόρτα εκεί είναι ανοικτή. Bingo! Τέρμα τα αστεία, μπείτε στο χώρο με σεβασμό. Αγνοείτε κάτι ατάκτως ερριμμένα αντικείμενα στα αριστερά και ανεβαίνετε τις σκάλες που οδηγούν στο ισόγειο.

Ο χώρος είναι απλά κι ωραία εντυπωσιακός ή μάλλον υποβλητικός. Εξαιρετικά ψηλοτάβανος, με γύψινες διακοσμήσεις, κάδρα με φωτογραφίες εποχής και λίγους πίνακες στους τοίχους. Ξύλινο πάτωμα που δεν ντρέπεται να ομολογήσει την ηλικία του, βαριά σκούρα καφέ τραπέζια σε αραιή διάταξη, βαριές (πολύ βαριές και ψηλές) ξύλινες δερμάτινες πολυθρόνες με χερούλι (! ) στη ράχη. Προσεγμένα πλαστικά σουπλά, επίσης προσεγμένη art de la table, ένα σύνολο που, αν δεν είσαι κανένα παρτσακλό που το τραβολόγησαν μέχρι εδώ οι γονείς του (μαζί με τη θεία Mary), σε κάνει αρχικά να σιωπήσεις, να γείρεις πίσω και να αφήσεις το βλέμμα να περιπλανηθεί στην αίθουσα. Ο χώρος του εστιατορίου είναι δύο δίδυμες αίθουσες αριστερά και δεξιά του διαδρόμου. Μην παραλείψετε μια βόλτα στα ενδότερα. Στα δεξιά πίσω από μια τζαμαρία θα θαυμάσετε το γραφείο του μεγάλου Έλληνα ποιητή, ενώ αριστερά και στο βάθος υπάρχουν δύο χώροι lounge (εκείνος στο βάθος με τζάκι) που υποθέτω ότι προορίζονται για ειδικές περιστάσεις.

Ας γυρίσουμε στην αίθουσα φαγητού. Το προσωπικό είναι δυστυχώς ολίγον δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, κάπως «τα ζώα μου αργά». Προς θεού όχι αγενείς, απλά χωρίς καμιά ζωντάνια. Ξέρουν τη δουλειά τους και την κάνουν σωστά, ίσως είναι επηρεασμένοι από το γεγονός ότι στο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ δεν γίνεται ποτέ ο κακός χαμός από κόσμο. Τέλος πάντων, μικρό το κακό. Για τσιγάρο βέβαια ούτε κουβέντα να γίνεται, νιώθω ασεβής και που το ανέφερα.

Ο κατάλογος δερματόδετος, λιτός και σαφής. Στην αρχή έρχεται καλάθι με φέτες λευκού και ημίλευκου ψωμιού και κριτσίνια συνοδευόμενο από δύο ωραία μεν, μικρά όμως σε ποσότητα ντιπ ελιάς και μελιτζάνας. Νερό κρύο (όχι εμφιαλωμένο, bravo! ) από μπουκάλια, τα ποτήρια γεμίζουν διαρκώς, όπως άλλωστε και τα ποτήρια του κρασιού. Και το λευκό και το κόκκινο κρασί που ήπιαμε (εμφιαλωμένα αμφότερα) καλής ποιότητας, το κόκκινο μάλλον καλύτερο.

Η κουζίνα δεν παίρνω όρκο ότι δεν στηρίζεται σε κάποιο catering που μισοπροετοιμάζει τα φαγητά. Ήμασταν οκτώ νοματαίοι και δοκιμάσαμε πολλά. Στην αρχή μια ατομική σαλάτα με iceberg, φλοίδες παρμεζάνας, κρουτόν και dressing μπαλσάμικο, κατόπιν μια τετραλογία ζεστών ορεκτικών (στικ φέτας ντυμένο με καταϊφι, μανιτάρι γεμιστό, ρολό ζαμπόν με αχλάδι και – το νοστιμότερο όλων – ένα μπουρεκάκι με μελιτζάνα). Για κύριο οι περισσότεροι προτίμησαν σολομό με βραστά λαχανικά (ακούω τα πικρόχολα σχόλιά σας ότι τι πιάτο ταιριάζει με το περιβάλλον, τα προσπερνώ ψύχραιμα), το ψάρι εξαιρετικά
καλοψημένο, τα λαχανικά ατύχησαν σε σφρίγος και ποσότητα. Οι υπόλοιποι δοκίμασαν μια ελληνότροπη καρμπονάρα, ένα ψαρονέφρι με πατατοκροκέτες και ταλιάτα με πατάτες country, όλοι επαίνεσαν ποσότητα και ποιότητα των εδεσμάτων. Αντί γλυκού προτιμήσαμε ένα χωνευτικό καφεδάκι, γιατί μας περίμενε η συνέχεια της ημέρα στο γραφείο.

Κόστος θα έλεγα, καθότι καλεσμένος, γύρω στα 25+ ευρώ (χωρίς ποτό), ποσό σίγουρα όχι απαγορευτικό για την περίπτωση. Αν μπορείτε να κανονίσετε την κατάλληλη παρέα, επισκεφθείτε το ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ δίχως άλλο. Είναι κομμάτι της αθηναϊκής ιστορίας.
Υ. Γ.: Η κριτική αυτή αφιερώνεται με εκτίμηση στο φίλο Akernar8, ο οποίος συνέγραψε το Μάρτιο του 2013 την πρώτη και μέχρι στιγμής μοναδική κριτική για το διαμάντι αυτο, όπως πολύ σωστά το αποκάλεσε.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

05 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Αν θέλετε να καλέσετε ένα καθηγητή σας σε γεύμα προκειμένου να τύχετε ευνοϊκής μεταχείρισης σε κάποιο θεματάκι (αφήστε τη φαντασία σας ή την πραγματικότητα να επιλέξει) …
Αν θέλετε να τραπεζώσετε τη ματσή θεία Μαιρούλα, άρτι αφιχθείσα εκ Σικάγου μετά 50 χρόνια ξενιτιάς, την οποία θέλετε να εντυπωσιάσετε (μπορείτε να φαντασθείτε γιατί) …
ή αν απλά θέλετε να περάσετε λίγες ώρες σε ένα περιβάλλον βγαλμένο από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, πιο παλιό κι από μένα και τον piperman (που πίκρανα ίσως τον τελευταίο καιρό, ελπίζω να καταλάβει γιατί) …
τότε χαρίστε στον εαυτό σας, τον κύριο prof, τη θεία Mary και την παρέα σας την εμπειρία, γιατί περί εμπειρίας πρόκειται, ενός γεύματος ή δείπνου στο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ (με νι στο τέλος, παρακαλώ! ).
Οδηγίες πρόσβασης εν είδει GPS: Ανηφορίζετε ή κατηφορίζετε αναλόγως την οδό Ακαδημίας, μέχρι να βρεθείτε μπροστά στον αριθμό 48, το περίφημο ροζ κτίριο Κωστή Παλαμά, μεταξύ Μασσαλίας και Σίνα. Περνάτε τη σιδερένια εξώπορτα, αγνοείτε επιδεικτικά την κλειστή ξύλινη πόρτα μπροστά σας και στρίβετε δεξιά. Περνάτε μέσα από πρασινάδες και στρίβετε αριστερά. Τώρα βρίσκεστε σε μια ανοιχτωσιά. Προχωράτε ευθεία εμπρός προς κάτι σκαλάκια στο βάθος. Η πόρτα εκεί είναι ανοικτή. Bingo! Τέρμα τα αστεία, μπείτε στο χώρο με σεβασμό. Αγνοείτε κάτι ατάκτως ερριμμένα αντικείμενα στα αριστερά και ανεβαίνετε τις σκάλες που οδηγούν στο ισόγειο.

Ο χώρος είναι απλά κι ωραία εντυπωσιακός ή μάλλον υποβλητικός. Εξαιρετικά ψηλοτάβανος, με γύψινες διακοσμήσεις, κάδρα με φωτογραφίες εποχής και λίγους πίνακες στους τοίχους. Ξύλινο πάτωμα που δεν ντρέπεται να ομολογήσει την ηλικία του, βαριά σκούρα καφέ τραπέζια σε αραιή διάταξη, βαριές (πολύ βαριές και ψηλές) ξύλινες δερμάτινες πολυθρόνες με χερούλι (! ) στη ράχη. Προσεγμένα πλαστικά σουπλά, επίσης προσεγμένη art de la table, ένα σύνολο που, αν δεν είσαι κανένα παρτσακλό που το τραβολόγησαν μέχρι εδώ οι γονείς του (μαζί με τη θεία Mary), σε κάνει αρχικά να σιωπήσεις, να γείρεις πίσω και να αφήσεις το βλέμμα να περιπλανηθεί στην αίθουσα. Ο χώρος του εστιατορίου είναι δύο δίδυμες αίθουσες αριστερά και δεξιά του διαδρόμου. Μην παραλείψετε μια βόλτα στα ενδότερα. Στα δεξιά πίσω από μια τζαμαρία θα θαυμάσετε το γραφείο του μεγάλου Έλληνα ποιητή, ενώ αριστερά και στο βάθος υπάρχουν δύο χώροι lounge (εκείνος στο βάθος με τζάκι) που υποθέτω ότι προορίζονται για ειδικές περιστάσεις.

Ας γυρίσουμε στην αίθουσα φαγητού. Το προσωπικό είναι δυστυχώς ολίγον δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, κάπως «τα ζώα μου αργά». Προς θεού όχι αγενείς, απλά χωρίς καμιά ζωντάνια. Ξέρουν τη δουλειά τους και την κάνουν σωστά, ίσως είναι επηρεασμένοι από το γεγονός ότι στο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ δεν γίνεται ποτέ ο κακός χαμός από κόσμο. Τέλος πάντων, μικρό το κακό. Για τσιγάρο βέβαια ούτε κουβέντα να γίνεται, νιώθω ασεβής και που το ανέφερα.

Ο κατάλογος δερματόδετος, λιτός και σαφής. Στην αρχή έρχεται καλάθι με φέτες λευκού και ημίλευκου ψωμιού και κριτσίνια συνοδευόμενο από δύο ωραία μεν, μικρά όμως σε ποσότητα ντιπ ελιάς και μελιτζάνας. Νερό κρύο (όχι εμφιαλωμένο, bravo! ) από μπουκάλια, τα ποτήρια γεμίζουν διαρκώς, όπως άλλωστε και τα ποτήρια του κρασιού. Και το λευκό και το κόκκινο κρασί που ήπιαμε (εμφιαλωμένα αμφότερα) καλής ποιότητας, το κόκκινο μάλλον καλύτερο.

Η κουζίνα δεν παίρνω όρκο ότι δεν στηρίζεται σε κάποιο catering που μισοπροετοιμάζει τα φαγητά. Ήμασταν οκτώ νοματαίοι και δοκιμάσαμε πολλά. Στην αρχή μια ατομική σαλάτα με iceberg, φλοίδες παρμεζάνας, κρουτόν και dressing μπαλσάμικο, κατόπιν μια τετραλογία ζεστών ορεκτικών (στικ φέτας ντυμένο με καταϊφι, μανιτάρι γεμιστό, ρολό ζαμπόν με αχλάδι και – το νοστιμότερο όλων – ένα μπουρεκάκι με μελιτζάνα). Για κύριο οι περισσότεροι προτίμησαν σολομό με βραστά λαχανικά (ακούω τα πικρόχολα σχόλιά σας ότι τι πιάτο ταιριάζει με το περιβάλλον, τα προσπερνώ ψύχραιμα), το ψάρι εξαιρετικά
καλοψημένο, τα λαχανικά ατύχησαν σε σφρίγος και ποσότητα. Οι υπόλοιποι δοκίμασαν μια ελληνότροπη καρμπονάρα, ένα ψαρονέφρι με πατατοκροκέτες και ταλιάτα με πατάτες country, όλοι επαίνεσαν ποσότητα και ποιότητα των εδεσμάτων. Αντί γλυκού προτιμήσαμε ένα χωνευτικό καφεδάκι, γιατί μας περίμενε η συνέχεια της ημέρα στο γραφείο.

Κόστος θα έλεγα, καθότι καλεσμένος, γύρω στα 25+ ευρώ (χωρίς ποτό), ποσό σίγουρα όχι απαγορευτικό για την περίπτωση. Αν μπορείτε να κανονίσετε την κατάλληλη παρέα, επισκεφθείτε το ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ δίχως άλλο. Είναι κομμάτι της αθηναϊκής ιστορίας.
Υ. Γ.: Η κριτική αυτή αφιερώνεται με εκτίμηση στο φίλο Akernar8, ο οποίος συνέγραψε το Μάρτιο του 2013 την πρώτη και μέχρι στιγμής μοναδική κριτική για το διαμάντι αυτο, όπως πολύ σωστά το αποκάλεσε.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

fratello

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

26-36

Αν θέλετε να καλέσετε ένα καθηγητή σας σε γεύμα προκειμένου να τύχετε ευνοϊκής μεταχείρισης σε κάποιο θεματάκι (αφήστε τη φαντασία σας ή την πραγματικότητα να επιλέξει) …
Αν θέλετε να τραπεζώσετε τη ματσή θεία Μαιρούλα, άρτι αφιχθείσα εκ Σικάγου μετά 50 χρόνια ξενιτιάς, την οποία θέλετε να εντυπωσιάσετε (μπορείτε να φαντασθείτε γιατί) …
ή αν απλά θέλετε να περάσετε λίγες ώρες σε ένα περιβάλλον βγαλμένο από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, πιο παλιό κι από μένα και τον piperman (που πίκρανα ίσως τον τελευταίο καιρό, ελπίζω να καταλάβει γιατί) …
τότε χαρίστε στον εαυτό σας, τον κύριο prof, τη θεία Mary και την παρέα σας την εμπειρία, γιατί περί εμπειρίας πρόκειται, ενός γεύματος ή δείπνου στο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ (με νι στο τέλος, παρακαλώ! ).
Οδηγίες πρόσβασης εν είδει GPS: Ανηφορίζετε ή κατηφορίζετε αναλόγως την οδό Ακαδημίας, μέχρι να βρεθείτε μπροστά στον αριθμό 48, το περίφημο ροζ κτίριο Κωστή Παλαμά, μεταξύ Μασσαλίας και Σίνα. Περνάτε τη σιδερένια εξώπορτα, αγνοείτε επιδεικτικά την κλειστή ξύλινη πόρτα μπροστά σας και στρίβετε δεξιά. Περνάτε μέσα από πρασινάδες και στρίβετε αριστερά. Τώρα βρίσκεστε σε μια ανοιχτωσιά. Προχωράτε ευθεία εμπρός προς κάτι σκαλάκια στο βάθος. Η πόρτα εκεί είναι ανοικτή. Bingo! Τέρμα τα αστεία, μπείτε στο χώρο με σεβασμό. Αγνοείτε κάτι ατάκτως ερριμμένα αντικείμενα στα αριστερά και ανεβαίνετε τις σκάλες που οδηγούν στο ισόγειο.

Ο χώρος είναι απλά κι ωραία εντυπωσιακός ή μάλλον υποβλητικός. Εξαιρετικά ψηλοτάβανος, με γύψινες διακοσμήσεις, κάδρα με φωτογραφίες εποχής και λίγους πίνακες στους τοίχους. Ξύλινο πάτωμα που δεν ντρέπεται να ομολογήσει την ηλικία του, βαριά σκούρα καφέ τραπέζια σε αραιή διάταξη, βαριές (πολύ βαριές και ψηλές) ξύλινες δερμάτινες πολυθρόνες με χερούλι (! ) στη ράχη. Προσεγμένα πλαστικά σουπλά, επίσης προσεγμένη art de la table, ένα σύνολο που, αν δεν είσαι κανένα παρτσακλό που το τραβολόγησαν μέχρι εδώ οι γονείς του (μαζί με τη θεία Mary), σε κάνει αρχικά να σιωπήσεις, να γείρεις πίσω και να αφήσεις το βλέμμα να περιπλανηθεί στην αίθουσα. Ο χώρος του εστιατορίου είναι δύο δίδυμες αίθουσες αριστερά και δεξιά του διαδρόμου. Μην παραλείψετε μια βόλτα στα ενδότερα. Στα δεξιά πίσω από μια τζαμαρία θα θαυμάσετε το γραφείο του μεγάλου Έλληνα ποιητή, ενώ αριστερά και στο βάθος υπάρχουν δύο χώροι lounge (εκείνος στο βάθος με τζάκι) που υποθέτω ότι προορίζονται για ειδικές περιστάσεις.

Ας γυρίσουμε στην αίθουσα φαγητού. Το προσωπικό είναι δυστυχώς ολίγον δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, κάπως «τα ζώα μου αργά». Προς θεού όχι αγενείς, απλά χωρίς καμιά ζωντάνια. Ξέρουν τη δουλειά τους και την κάνουν σωστά, ίσως είναι επηρεασμένοι από το γεγονός ότι στο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ δεν γίνεται ποτέ ο κακός χαμός από κόσμο. Τέλος πάντων, μικρό το κακό. Για τσιγάρο βέβαια ούτε κουβέντα να γίνεται, νιώθω ασεβής και που το ανέφερα.

Ο κατάλογος δερματόδετος, λιτός και σαφής. Στην αρχή έρχεται καλάθι με φέτες λευκού και ημίλευκου ψωμιού και κριτσίνια συνοδευόμενο από δύο ωραία μεν, μικρά όμως σε ποσότητα ντιπ ελιάς και μελιτζάνας. Νερό κρύο (όχι εμφιαλωμένο, bravo! ) από μπουκάλια, τα ποτήρια γεμίζουν διαρκώς, όπως άλλωστε και τα ποτήρια του κρασιού. Και το λευκό και το κόκκινο κρασί που ήπιαμε (εμφιαλωμένα αμφότερα) καλής ποιότητας, το κόκκινο μάλλον καλύτερο.

Η κουζίνα δεν παίρνω όρκο ότι δεν στηρίζεται σε κάποιο catering που μισοπροετοιμάζει τα φαγητά. Ήμασταν οκτώ νοματαίοι και δοκιμάσαμε πολλά. Στην αρχή μια ατομική σαλάτα με iceberg, φλοίδες παρμεζάνας, κρουτόν και dressing μπαλσάμικο, κατόπιν μια τετραλογία ζεστών ορεκτικών (στικ φέτας ντυμένο με καταϊφι, μανιτάρι γεμιστό, ρολό ζαμπόν με αχλάδι και – το νοστιμότερο όλων – ένα μπουρεκάκι με μελιτζάνα). Για κύριο οι περισσότεροι προτίμησαν σολομό με βραστά λαχανικά (ακούω τα πικρόχολα σχόλιά σας ότι τι πιάτο ταιριάζει με το περιβάλλον, τα προσπερνώ ψύχραιμα), το ψάρι εξαιρετικά
καλοψημένο, τα λαχανικά ατύχησαν σε σφρίγος και ποσότητα. Οι υπόλοιποι δοκίμασαν μια ελληνότροπη καρμπονάρα, ένα ψαρονέφρι με πατατοκροκέτες και ταλιάτα με πατάτες country, όλοι επαίνεσαν ποσότητα και ποιότητα των εδεσμάτων. Αντί γλυκού προτιμήσαμε ένα χωνευτικό καφεδάκι, γιατί μας περίμενε η συνέχεια της ημέρα στο γραφείο.

Κόστος θα έλεγα, καθότι καλεσμένος, γύρω στα 25+ ευρώ (χωρίς ποτό), ποσό σίγουρα όχι απαγορευτικό για την περίπτωση. Αν μπορείτε να κανονίσετε την κατάλληλη παρέα, επισκεφθείτε το ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ δίχως άλλο. Είναι κομμάτι της αθηναϊκής ιστορίας.
Υ. Γ.: Η κριτική αυτή αφιερώνεται με εκτίμηση στο φίλο Akernar8, ο οποίος συνέγραψε το Μάρτιο του 2013 την πρώτη και μέχρι στιγμής μοναδική κριτική για το διαμάντι αυτο, όπως πολύ σωστά το αποκάλεσε.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.