Loader

06 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Συνεχίζοντας την περιπλάνηση στη γειτονιά μου, τα Ιλίσια, ξετρυπώνω κάποια νοσταλγικά παλιά μου στέκια, όπως αυτό σήμερα Δευτέρα 29/1, όταν στις 3.30 μ. μ. ξαναβρέθηκα τυχαία στα ΣΚΑΛΑΚΙΑ (Σ) της οδού Αιγινήτου.

Μου αρέσει να περπατώ συχνά στο Άλσος των Ιλισίων, που βρίσκεται ένα μόλις τετράγωνο απ’ το σπίτι μου και, με έκταση 200 περίπου στρεμμάτων, είναι απ’ τα μεγαλύτερα πάρκα του Αθηναϊκού κέντρου, μετά τον Εθνικό Κήπο και το Πεδίο του Άρεως!

Σήμερα λοιπόν, μετά από 5 λεπτά γρήγορο περπάτημα, βρέθηκα στην έξοδο του πάρκου προς την οδό Αλκμάνος, περνώντας έξω απ’ το ιστορικό SALOON που μπήκε αισίως στην 5η δεκαετία λειτουργίας του (! ), αλλά λειτουργεί μόνο τα βράδια, οπότε εκεί ακριβώς μου ήρθε η φαεινή ιδέα για τα ΣΚΑΛΑΚΙΑ, που βρίσκονται στην οδό Αιγινήτου, δυο μόλις τετράγωνα μετά το SALOON!

Στα ΣΚΑΛΑΚΙΑ πρέπει να πήγα τελευταία φορά γύρω στο 2000 με τους γονείς μου, την εποχή μου έμενα στον Λυκαβηττό, και μας είχαν εντυπωσιάσει τα νόστιμα παϊδάκια κ. λπ. φαγητά της ώρας, που τα απολάμβανα και πιο πριν, αφού σύχναζα στα Σ τις δεκαετίες κυρίως του 80 και 90!

Το ιστορικό αυτό στέκι πρωτοάνοιξε το 1968, οπότε κλείνει φέτος μισόν αιώνα λειτουργίας! Πληροφορήθηκα ότι ανήκει πάντα στην ίδια οικογένεια ιδιοκτητών, Παπαγιάννη, με καταγωγή απ’ την ορεινή Ναυπακτία. Τώρα πλέον τα ηνία έχει αναλάβει η τρίτη γενιά, δυο ευγενέστατα παιδιά στην υποδοχή, τη λήψη παραγγελιών και το σερβίρισμα των εδεσμάτων. Μου είπαν μάλιστα ότι και το επίσης ιστορικό εστιατόριο-ταβέρνα ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ, λίγο πιο πάνω, στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου στα Ιλίσια, ανήκει σε οικογένεια απ’ το ίδιο γενεαλογικό δένδρο, και μου έδωσαν αφορμή για μια ακόμη προσεχή μου επίσκεψη!

Τα Σ λειτουργούν καθημερινά από 13.00 μέχρι τα μεσάνυχτα τουλάχιστον, και τα βράδια έχουν τον ίδιο σεφ εδώ και δεκαετίες. Πρόκειται για τον Ιωσήφ, τον γνωστό Ζοζέφ, Αιγυπτιώτη μάγειρα απ’ την Αλεξάνδρεια.

Ο εσωτερικός χώρος αποτελείται από δύο αίθουσες, με 30 ξύλινα τραπέζια, χωρητικότητας περί τα 130 άτομα. Οι σάλες είναι ρουστίκ και υπάρχουν πέτρινες επενδύσεις σε γωνιές και τοίχους. Μπαίνοντας, βλέπουμε δεξιά τις βιτρίνες των ψυγείων με τα λαχανικά, τα φρούτα και τα εκλεκτά τους κρέατα. Επίσης, το ψυγείο με τα αναψυκτικά και τις μπύρες. Πίσω απ’ τις βιτρίνες βρίσκεται η κουζίνα. Τα δάπεδα είναι στρωμένα με τετράγωνες μπεζ πλάκες, και γενικά πρόκειται για έναν απλό χώρο, περασμένων δεκαετιών.

Οι τοίχοι έχουν ελάχιστες φωτογραφίες, όπως αυτή της Μυκόνου μπροστά μου, που παρουσίαζε την πόλη κατά τη δεκαετία του 50 μάλλον, αφού δεν ήταν πνιγμένη στο μπετόν, τα τουριστικά καταλύματα, τις υποδομές, τα πολυτελή αυτοκίνητα και τα χιλιάδες κέντρα εστίασης και αναψυχής. Στο βάθος, διέκρινα τους τρεις – τέσσερις μύλους και τριγύρω ερημιά, ούτε καν το Θεοξένια, που θαρρώ πως χτίστηκε το 1960 επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος ήταν και τακτικός θαμώνας του!

Εξωτερικά, στα σκαλάκια της οδού Αιγινήτου, απ’ τα οποία και βαφτίστηκε, υπήρχαν μόνο δύο τραπέζια στρωμένα, λόγω εποχής. Ωστόσο, όπως θυμάμαι, απ’ την Άνοιξη και μετά, ολόκληρη η εσοχή περί την είσοδο γεμίζει τραπέζια, οι δε θαμώνες απολαμβάνουν τα φαγητά τους κάτω απ' την όμορφη και σκιερή καταπράσινη πέργκολα με τις βουκαμβίλιες και τα μωβ κρεμαστά λουλούδια τους.
Μιλάμε για μια όαση πρασίνου που θυμίζει εξοχή, έστω κι αν απέχεις μόνο πέντε-έξι τετράγωνα απ’ τη Βασιλίσσης Σοφίας!

Αλλά και μέσα, τώρα τον χειμώνα, νιώθεις τη ζεστασιά του κουτουκιού και της χασαποταβέρνας, σαν να βρίσκεσαι στα Μεσόγεια ή σε κάποιο χωριό! Την ώρα που γευμάτιζα, γύρω στις 4 μ. μ. έτρωγαν ακόμη άλλες 2 παρέες, η μία απ’ τις οποίες ήταν παλιοί πελάτες τους που μόλις είχαν έρθει απ’ την επαρχία!

Ανάμεσα στις δύο αίθουσες υπάρχουν προς τα δεξιά, 1+1 WC, που είναι πεντακάθαρα.
Ενόσω έτρωγα, άκουγα απ’ τα μεγάφωνα γνωστά ελαφρά ελληνικά τραγούδια με τη Γαλάνη, τον Μητροπάνο, καθώς και από παλιές κινηματογραφικές επιτυχίες.

Ο κατάλογος με τα πιάτα ημέρας περιελάμβανε: κολοκυθοτυρόπιτα στα 5 €, φάβα στα 4.50 €, λαχανοντολμάδες 8 €, κοκκινιστό μοσχάρι 8 €, αρνί στη λαδόκολλα, στα 9.50 €, κοκορέτσι φούρνου, στα 8.50 €, και τη σταβλίσια μοσχαρίσια μπριζόλα 600 γραμμαρίων, για 2 άτομα, στα 18.50 €.

Ο κυρίως κατάλογος έχει ορεκτικά, από 4-6 € για το χωριάτικο λουκάνικο, σαλάτες στα 4-6 € για τη χωριάτικη, και σχεδόν όλα τα πιάτα της ώρας, στα οποία και ειδικεύονται, όπως π. χ. μπριζόλα ή σουβλάκι μοσχαρίσιο γάλακτος, στα 13.50 €, μπον φιλέ στα 14,50 και γάλακτος, στα 15.50 €, παϊδάκια γάλακτος στα 12 €, αρνίσια συκωτάκια 9 €, μπιφτέκια 8.40 €, αρνάκι γάλακτος στα 32 € το κιλό, κ. λπ.
Από γλυκά έχουν χαλβά και πανακότα, στα 2.00 €.

Από ποτά, σερβίρουν κρασί χύμα, στα 6.80 € το λίτρο, 6 μπύρες από 3.20-3.50 €, αναψυκτικά από 1.50-2.00 € και τα γνωστά αποστάγματα.

Εγώ περιορίστηκα στα πιάτα ημέρας και επέλεξα τα εξής πιάτα:

• Στην αρχή ήρθαν 4 φέτες φρέσκου φρυγανισμένου ψωμιού με σουσάμι, στα 0.70 €.

• Πήρα μια κολοκυθοτυρόπιτα, που ήταν μεγάλο τετράγωνο κομμάτι πίτας με φύλλο, εξαιρετικής σε γεύση και χορταστικής. Τιμή στα 5.00 €.

• Επίσης έφαγα μια μερίδα κοκορέτσι του φούρνου, ό, τι νοστιμότερο εδώ και πολύ καιρό, ειδικά για το κέντρο της Αθήνας. Ήρθε καυτό και συνοδεύονταν από φρεσκοτηγανισμένες, λεπτές πατάτες, που μου θύμισαν τις γαλλικές pommes frites. Ένα ποίημα κυριολεκτικά, στα 8.50 €!

• Ήπια μια μπύρα Κάιζερ, σε τιμή 3.50 €.

Πλήρωσα συνολικά 18.00 € και απόλαυσα ένα πραγματικά ωραίο γεύμα. Τιμή, χωρίς ποτό, στην κατηγορία 10/16 €.

Στο τέλος με κέρασαν δύο καυτά κομμάτια σιμιγδαλένιου χαλβά με άφθονη κανέλα. Ήταν μια ευγενική χειρονομία με το παραδοσιακό μας γλύκισμα, που κατ’ εξοχήν ταίριαζε με τον συγκεκριμένο χώρο. Ο χαλβάς ήταν φρεσκότατος και πρέπει να είχε μόλις βγει απ’ την κατσαρόλα, πράγμα ομολογουμένως σπάνιο!

Συμπερασματικά, αξίζει να επισκεφθείτε τα ΣΚΑΛΑΚΙΑ, ειδικά αν σας αρέσουν τα καλά κρέατα. Στην περίπτωση αυτή, προτιμήστε ένα βράδυ, που το κέντρο γεμίζει και έχει ωραία ατμόσφαιρα, ή περιμένετε να καλοκαιριάσει για να απολαύσετε τον εξωτερικό χώρο τους.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

06 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Συνεχίζοντας την περιπλάνηση στη γειτονιά μου, τα Ιλίσια, ξετρυπώνω κάποια νοσταλγικά παλιά μου στέκια, όπως αυτό σήμερα Δευτέρα 29/1, όταν στις 3.30 μ. μ. ξαναβρέθηκα τυχαία στα ΣΚΑΛΑΚΙΑ (Σ) της οδού Αιγινήτου.

Μου αρέσει να περπατώ συχνά στο Άλσος των Ιλισίων, που βρίσκεται ένα μόλις τετράγωνο απ’ το σπίτι μου και, με έκταση 200 περίπου στρεμμάτων, είναι απ’ τα μεγαλύτερα πάρκα του Αθηναϊκού κέντρου, μετά τον Εθνικό Κήπο και το Πεδίο του Άρεως!

Σήμερα λοιπόν, μετά από 5 λεπτά γρήγορο περπάτημα, βρέθηκα στην έξοδο του πάρκου προς την οδό Αλκμάνος, περνώντας έξω απ’ το ιστορικό SALOON που μπήκε αισίως στην 5η δεκαετία λειτουργίας του (! ), αλλά λειτουργεί μόνο τα βράδια, οπότε εκεί ακριβώς μου ήρθε η φαεινή ιδέα για τα ΣΚΑΛΑΚΙΑ, που βρίσκονται στην οδό Αιγινήτου, δυο μόλις τετράγωνα μετά το SALOON!

Στα ΣΚΑΛΑΚΙΑ πρέπει να πήγα τελευταία φορά γύρω στο 2000 με τους γονείς μου, την εποχή μου έμενα στον Λυκαβηττό, και μας είχαν εντυπωσιάσει τα νόστιμα παϊδάκια κ. λπ. φαγητά της ώρας, που τα απολάμβανα και πιο πριν, αφού σύχναζα στα Σ τις δεκαετίες κυρίως του 80 και 90!

Το ιστορικό αυτό στέκι πρωτοάνοιξε το 1968, οπότε κλείνει φέτος μισόν αιώνα λειτουργίας! Πληροφορήθηκα ότι ανήκει πάντα στην ίδια οικογένεια ιδιοκτητών, Παπαγιάννη, με καταγωγή απ’ την ορεινή Ναυπακτία. Τώρα πλέον τα ηνία έχει αναλάβει η τρίτη γενιά, δυο ευγενέστατα παιδιά στην υποδοχή, τη λήψη παραγγελιών και το σερβίρισμα των εδεσμάτων. Μου είπαν μάλιστα ότι και το επίσης ιστορικό εστιατόριο-ταβέρνα ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ, λίγο πιο πάνω, στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου στα Ιλίσια, ανήκει σε οικογένεια απ’ το ίδιο γενεαλογικό δένδρο, και μου έδωσαν αφορμή για μια ακόμη προσεχή μου επίσκεψη!

Τα Σ λειτουργούν καθημερινά από 13.00 μέχρι τα μεσάνυχτα τουλάχιστον, και τα βράδια έχουν τον ίδιο σεφ εδώ και δεκαετίες. Πρόκειται για τον Ιωσήφ, τον γνωστό Ζοζέφ, Αιγυπτιώτη μάγειρα απ’ την Αλεξάνδρεια.

Ο εσωτερικός χώρος αποτελείται από δύο αίθουσες, με 30 ξύλινα τραπέζια, χωρητικότητας περί τα 130 άτομα. Οι σάλες είναι ρουστίκ και υπάρχουν πέτρινες επενδύσεις σε γωνιές και τοίχους. Μπαίνοντας, βλέπουμε δεξιά τις βιτρίνες των ψυγείων με τα λαχανικά, τα φρούτα και τα εκλεκτά τους κρέατα. Επίσης, το ψυγείο με τα αναψυκτικά και τις μπύρες. Πίσω απ’ τις βιτρίνες βρίσκεται η κουζίνα. Τα δάπεδα είναι στρωμένα με τετράγωνες μπεζ πλάκες, και γενικά πρόκειται για έναν απλό χώρο, περασμένων δεκαετιών.

Οι τοίχοι έχουν ελάχιστες φωτογραφίες, όπως αυτή της Μυκόνου μπροστά μου, που παρουσίαζε την πόλη κατά τη δεκαετία του 50 μάλλον, αφού δεν ήταν πνιγμένη στο μπετόν, τα τουριστικά καταλύματα, τις υποδομές, τα πολυτελή αυτοκίνητα και τα χιλιάδες κέντρα εστίασης και αναψυχής. Στο βάθος, διέκρινα τους τρεις – τέσσερις μύλους και τριγύρω ερημιά, ούτε καν το Θεοξένια, που θαρρώ πως χτίστηκε το 1960 επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος ήταν και τακτικός θαμώνας του!

Εξωτερικά, στα σκαλάκια της οδού Αιγινήτου, απ’ τα οποία και βαφτίστηκε, υπήρχαν μόνο δύο τραπέζια στρωμένα, λόγω εποχής. Ωστόσο, όπως θυμάμαι, απ’ την Άνοιξη και μετά, ολόκληρη η εσοχή περί την είσοδο γεμίζει τραπέζια, οι δε θαμώνες απολαμβάνουν τα φαγητά τους κάτω απ' την όμορφη και σκιερή καταπράσινη πέργκολα με τις βουκαμβίλιες και τα μωβ κρεμαστά λουλούδια τους.
Μιλάμε για μια όαση πρασίνου που θυμίζει εξοχή, έστω κι αν απέχεις μόνο πέντε-έξι τετράγωνα απ’ τη Βασιλίσσης Σοφίας!

Αλλά και μέσα, τώρα τον χειμώνα, νιώθεις τη ζεστασιά του κουτουκιού και της χασαποταβέρνας, σαν να βρίσκεσαι στα Μεσόγεια ή σε κάποιο χωριό! Την ώρα που γευμάτιζα, γύρω στις 4 μ. μ. έτρωγαν ακόμη άλλες 2 παρέες, η μία απ’ τις οποίες ήταν παλιοί πελάτες τους που μόλις είχαν έρθει απ’ την επαρχία!

Ανάμεσα στις δύο αίθουσες υπάρχουν προς τα δεξιά, 1+1 WC, που είναι πεντακάθαρα.
Ενόσω έτρωγα, άκουγα απ’ τα μεγάφωνα γνωστά ελαφρά ελληνικά τραγούδια με τη Γαλάνη, τον Μητροπάνο, καθώς και από παλιές κινηματογραφικές επιτυχίες.

Ο κατάλογος με τα πιάτα ημέρας περιελάμβανε: κολοκυθοτυρόπιτα στα 5 €, φάβα στα 4.50 €, λαχανοντολμάδες 8 €, κοκκινιστό μοσχάρι 8 €, αρνί στη λαδόκολλα, στα 9.50 €, κοκορέτσι φούρνου, στα 8.50 €, και τη σταβλίσια μοσχαρίσια μπριζόλα 600 γραμμαρίων, για 2 άτομα, στα 18.50 €.

Ο κυρίως κατάλογος έχει ορεκτικά, από 4-6 € για το χωριάτικο λουκάνικο, σαλάτες στα 4-6 € για τη χωριάτικη, και σχεδόν όλα τα πιάτα της ώρας, στα οποία και ειδικεύονται, όπως π. χ. μπριζόλα ή σουβλάκι μοσχαρίσιο γάλακτος, στα 13.50 €, μπον φιλέ στα 14,50 και γάλακτος, στα 15.50 €, παϊδάκια γάλακτος στα 12 €, αρνίσια συκωτάκια 9 €, μπιφτέκια 8.40 €, αρνάκι γάλακτος στα 32 € το κιλό, κ. λπ.
Από γλυκά έχουν χαλβά και πανακότα, στα 2.00 €.

Από ποτά, σερβίρουν κρασί χύμα, στα 6.80 € το λίτρο, 6 μπύρες από 3.20-3.50 €, αναψυκτικά από 1.50-2.00 € και τα γνωστά αποστάγματα.

Εγώ περιορίστηκα στα πιάτα ημέρας και επέλεξα τα εξής πιάτα:

• Στην αρχή ήρθαν 4 φέτες φρέσκου φρυγανισμένου ψωμιού με σουσάμι, στα 0.70 €.

• Πήρα μια κολοκυθοτυρόπιτα, που ήταν μεγάλο τετράγωνο κομμάτι πίτας με φύλλο, εξαιρετικής σε γεύση και χορταστικής. Τιμή στα 5.00 €.

• Επίσης έφαγα μια μερίδα κοκορέτσι του φούρνου, ό, τι νοστιμότερο εδώ και πολύ καιρό, ειδικά για το κέντρο της Αθήνας. Ήρθε καυτό και συνοδεύονταν από φρεσκοτηγανισμένες, λεπτές πατάτες, που μου θύμισαν τις γαλλικές pommes frites. Ένα ποίημα κυριολεκτικά, στα 8.50 €!

• Ήπια μια μπύρα Κάιζερ, σε τιμή 3.50 €.

Πλήρωσα συνολικά 18.00 € και απόλαυσα ένα πραγματικά ωραίο γεύμα. Τιμή, χωρίς ποτό, στην κατηγορία 10/16 €.

Στο τέλος με κέρασαν δύο καυτά κομμάτια σιμιγδαλένιου χαλβά με άφθονη κανέλα. Ήταν μια ευγενική χειρονομία με το παραδοσιακό μας γλύκισμα, που κατ’ εξοχήν ταίριαζε με τον συγκεκριμένο χώρο. Ο χαλβάς ήταν φρεσκότατος και πρέπει να είχε μόλις βγει απ’ την κατσαρόλα, πράγμα ομολογουμένως σπάνιο!

Συμπερασματικά, αξίζει να επισκεφθείτε τα ΣΚΑΛΑΚΙΑ, ειδικά αν σας αρέσουν τα καλά κρέατα. Στην περίπτωση αυτή, προτιμήστε ένα βράδυ, που το κέντρο γεμίζει και έχει ωραία ατμόσφαιρα, ή περιμένετε να καλοκαιριάσει για να απολαύσετε τον εξωτερικό χώρο τους.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

piperman

Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

10-16

Συνεχίζοντας την περιπλάνηση στη γειτονιά μου, τα Ιλίσια, ξετρυπώνω κάποια νοσταλγικά παλιά μου στέκια, όπως αυτό σήμερα Δευτέρα 29/1, όταν στις 3.30 μ. μ. ξαναβρέθηκα τυχαία στα ΣΚΑΛΑΚΙΑ (Σ) της οδού Αιγινήτου.

Μου αρέσει να περπατώ συχνά στο Άλσος των Ιλισίων, που βρίσκεται ένα μόλις τετράγωνο απ’ το σπίτι μου και, με έκταση 200 περίπου στρεμμάτων, είναι απ’ τα μεγαλύτερα πάρκα του Αθηναϊκού κέντρου, μετά τον Εθνικό Κήπο και το Πεδίο του Άρεως!

Σήμερα λοιπόν, μετά από 5 λεπτά γρήγορο περπάτημα, βρέθηκα στην έξοδο του πάρκου προς την οδό Αλκμάνος, περνώντας έξω απ’ το ιστορικό SALOON που μπήκε αισίως στην 5η δεκαετία λειτουργίας του (! ), αλλά λειτουργεί μόνο τα βράδια, οπότε εκεί ακριβώς μου ήρθε η φαεινή ιδέα για τα ΣΚΑΛΑΚΙΑ, που βρίσκονται στην οδό Αιγινήτου, δυο μόλις τετράγωνα μετά το SALOON!

Στα ΣΚΑΛΑΚΙΑ πρέπει να πήγα τελευταία φορά γύρω στο 2000 με τους γονείς μου, την εποχή μου έμενα στον Λυκαβηττό, και μας είχαν εντυπωσιάσει τα νόστιμα παϊδάκια κ. λπ. φαγητά της ώρας, που τα απολάμβανα και πιο πριν, αφού σύχναζα στα Σ τις δεκαετίες κυρίως του 80 και 90!

Το ιστορικό αυτό στέκι πρωτοάνοιξε το 1968, οπότε κλείνει φέτος μισόν αιώνα λειτουργίας! Πληροφορήθηκα ότι ανήκει πάντα στην ίδια οικογένεια ιδιοκτητών, Παπαγιάννη, με καταγωγή απ’ την ορεινή Ναυπακτία. Τώρα πλέον τα ηνία έχει αναλάβει η τρίτη γενιά, δυο ευγενέστατα παιδιά στην υποδοχή, τη λήψη παραγγελιών και το σερβίρισμα των εδεσμάτων. Μου είπαν μάλιστα ότι και το επίσης ιστορικό εστιατόριο-ταβέρνα ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ, λίγο πιο πάνω, στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου στα Ιλίσια, ανήκει σε οικογένεια απ’ το ίδιο γενεαλογικό δένδρο, και μου έδωσαν αφορμή για μια ακόμη προσεχή μου επίσκεψη!

Τα Σ λειτουργούν καθημερινά από 13.00 μέχρι τα μεσάνυχτα τουλάχιστον, και τα βράδια έχουν τον ίδιο σεφ εδώ και δεκαετίες. Πρόκειται για τον Ιωσήφ, τον γνωστό Ζοζέφ, Αιγυπτιώτη μάγειρα απ’ την Αλεξάνδρεια.

Ο εσωτερικός χώρος αποτελείται από δύο αίθουσες, με 30 ξύλινα τραπέζια, χωρητικότητας περί τα 130 άτομα. Οι σάλες είναι ρουστίκ και υπάρχουν πέτρινες επενδύσεις σε γωνιές και τοίχους. Μπαίνοντας, βλέπουμε δεξιά τις βιτρίνες των ψυγείων με τα λαχανικά, τα φρούτα και τα εκλεκτά τους κρέατα. Επίσης, το ψυγείο με τα αναψυκτικά και τις μπύρες. Πίσω απ’ τις βιτρίνες βρίσκεται η κουζίνα. Τα δάπεδα είναι στρωμένα με τετράγωνες μπεζ πλάκες, και γενικά πρόκειται για έναν απλό χώρο, περασμένων δεκαετιών.

Οι τοίχοι έχουν ελάχιστες φωτογραφίες, όπως αυτή της Μυκόνου μπροστά μου, που παρουσίαζε την πόλη κατά τη δεκαετία του 50 μάλλον, αφού δεν ήταν πνιγμένη στο μπετόν, τα τουριστικά καταλύματα, τις υποδομές, τα πολυτελή αυτοκίνητα και τα χιλιάδες κέντρα εστίασης και αναψυχής. Στο βάθος, διέκρινα τους τρεις – τέσσερις μύλους και τριγύρω ερημιά, ούτε καν το Θεοξένια, που θαρρώ πως χτίστηκε το 1960 επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος ήταν και τακτικός θαμώνας του!

Εξωτερικά, στα σκαλάκια της οδού Αιγινήτου, απ’ τα οποία και βαφτίστηκε, υπήρχαν μόνο δύο τραπέζια στρωμένα, λόγω εποχής. Ωστόσο, όπως θυμάμαι, απ’ την Άνοιξη και μετά, ολόκληρη η εσοχή περί την είσοδο γεμίζει τραπέζια, οι δε θαμώνες απολαμβάνουν τα φαγητά τους κάτω απ' την όμορφη και σκιερή καταπράσινη πέργκολα με τις βουκαμβίλιες και τα μωβ κρεμαστά λουλούδια τους.
Μιλάμε για μια όαση πρασίνου που θυμίζει εξοχή, έστω κι αν απέχεις μόνο πέντε-έξι τετράγωνα απ’ τη Βασιλίσσης Σοφίας!

Αλλά και μέσα, τώρα τον χειμώνα, νιώθεις τη ζεστασιά του κουτουκιού και της χασαποταβέρνας, σαν να βρίσκεσαι στα Μεσόγεια ή σε κάποιο χωριό! Την ώρα που γευμάτιζα, γύρω στις 4 μ. μ. έτρωγαν ακόμη άλλες 2 παρέες, η μία απ’ τις οποίες ήταν παλιοί πελάτες τους που μόλις είχαν έρθει απ’ την επαρχία!

Ανάμεσα στις δύο αίθουσες υπάρχουν προς τα δεξιά, 1+1 WC, που είναι πεντακάθαρα.
Ενόσω έτρωγα, άκουγα απ’ τα μεγάφωνα γνωστά ελαφρά ελληνικά τραγούδια με τη Γαλάνη, τον Μητροπάνο, καθώς και από παλιές κινηματογραφικές επιτυχίες.

Ο κατάλογος με τα πιάτα ημέρας περιελάμβανε: κολοκυθοτυρόπιτα στα 5 €, φάβα στα 4.50 €, λαχανοντολμάδες 8 €, κοκκινιστό μοσχάρι 8 €, αρνί στη λαδόκολλα, στα 9.50 €, κοκορέτσι φούρνου, στα 8.50 €, και τη σταβλίσια μοσχαρίσια μπριζόλα 600 γραμμαρίων, για 2 άτομα, στα 18.50 €.

Ο κυρίως κατάλογος έχει ορεκτικά, από 4-6 € για το χωριάτικο λουκάνικο, σαλάτες στα 4-6 € για τη χωριάτικη, και σχεδόν όλα τα πιάτα της ώρας, στα οποία και ειδικεύονται, όπως π. χ. μπριζόλα ή σουβλάκι μοσχαρίσιο γάλακτος, στα 13.50 €, μπον φιλέ στα 14,50 και γάλακτος, στα 15.50 €, παϊδάκια γάλακτος στα 12 €, αρνίσια συκωτάκια 9 €, μπιφτέκια 8.40 €, αρνάκι γάλακτος στα 32 € το κιλό, κ. λπ.
Από γλυκά έχουν χαλβά και πανακότα, στα 2.00 €.

Από ποτά, σερβίρουν κρασί χύμα, στα 6.80 € το λίτρο, 6 μπύρες από 3.20-3.50 €, αναψυκτικά από 1.50-2.00 € και τα γνωστά αποστάγματα.

Εγώ περιορίστηκα στα πιάτα ημέρας και επέλεξα τα εξής πιάτα:

• Στην αρχή ήρθαν 4 φέτες φρέσκου φρυγανισμένου ψωμιού με σουσάμι, στα 0.70 €.

• Πήρα μια κολοκυθοτυρόπιτα, που ήταν μεγάλο τετράγωνο κομμάτι πίτας με φύλλο, εξαιρετικής σε γεύση και χορταστικής. Τιμή στα 5.00 €.

• Επίσης έφαγα μια μερίδα κοκορέτσι του φούρνου, ό, τι νοστιμότερο εδώ και πολύ καιρό, ειδικά για το κέντρο της Αθήνας. Ήρθε καυτό και συνοδεύονταν από φρεσκοτηγανισμένες, λεπτές πατάτες, που μου θύμισαν τις γαλλικές pommes frites. Ένα ποίημα κυριολεκτικά, στα 8.50 €!

• Ήπια μια μπύρα Κάιζερ, σε τιμή 3.50 €.

Πλήρωσα συνολικά 18.00 € και απόλαυσα ένα πραγματικά ωραίο γεύμα. Τιμή, χωρίς ποτό, στην κατηγορία 10/16 €.

Στο τέλος με κέρασαν δύο καυτά κομμάτια σιμιγδαλένιου χαλβά με άφθονη κανέλα. Ήταν μια ευγενική χειρονομία με το παραδοσιακό μας γλύκισμα, που κατ’ εξοχήν ταίριαζε με τον συγκεκριμένο χώρο. Ο χαλβάς ήταν φρεσκότατος και πρέπει να είχε μόλις βγει απ’ την κατσαρόλα, πράγμα ομολογουμένως σπάνιο!

Συμπερασματικά, αξίζει να επισκεφθείτε τα ΣΚΑΛΑΚΙΑ, ειδικά αν σας αρέσουν τα καλά κρέατα. Στην περίπτωση αυτή, προτιμήστε ένα βράδυ, που το κέντρο γεμίζει και έχει ωραία ατμόσφαιρα, ή περιμένετε να καλοκαιριάσει για να απολαύσετε τον εξωτερικό χώρο τους.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.