Loader

14 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Με την επίσκεψη στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ η τριλογία του Χαλανδρίου (ΠΑΛΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ, ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ, ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ) έγινε τετραλογία και, όπως ψυχανεμίζομαι, έχουμε δρόμο ακόμα, γιατί το Χαλάνδρι διαθέτει απίστευτη πυκνότητα, αλλά και ποιότητα, χώρων για φαγητό. Φίλε jim, από αυτή την άποψη σε ζηλεύω.
Η διεύθυνση στην οδό Ανδρέα Γκίνη μπορεί να μη σας λέει τίποτε, όμως δε θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να βρείτε την ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, γιατί το μαγαζί είναι μεν μικρό (για την ακρίβεια μινιόν) αλλά γωνιακό. Θα αφήσετε το αυτοκινητάκι σας κάπου στα πέριξ της οδού Κολοκοτρώνη, θα ανοίξετε το χάρτη του κινητού σας και σε δύο λεπτά θα έχετε φθάσει. Στα υπόψη ότι υπάρχει βολικό πάρκινγκ στην αρχή της Κώστα Βάρναλη, με ένα ταλιράκι ξεμπερδεύετε.

Όπως είπα, η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δεν είναι ολυμπιακών διαστάσεων, πιο πολύ μοιάζει με μεζεδοπωλείο που θα άνοιγαν η Χιονάτη και οι επτά νάνοι. Γύρω γύρω συρόμενη τζαμαρία, έξω λίγος χώρος για κάποια τραπέζια, στο δε μέσα χώρο μετρημένα έξι (! ) τραπέζια για 20+ το πολύ επισκέπτες. Δεν ξέρω με βάση ποιο business plan δημιουργήθηκε η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, η φιλοσοφία του αφεντικού (που μοιάζει παρεμπιπτόντως απίστευτα με τον φίλτατο ΙΩΓΙΑΝΝΗ! ) μοιάζει να είναι «Μαγειρεύουμε καλά για λίγους και εκλεκτούς». Για την τετραμελή παρέα μας είχα προνοήσει για κράτηση μέρες πριν, ομολογώ μάλιστα ότι Σάββατο βράδυ θα περίμενα να αποπέμπεται κάθε τόσο ευγενικά στην είσοδο μια απογοητευμένη παρέα, πράγμα όμως που δεν συνέβη (ή δεν αντελήφθην, τέλος πάντων).
Για να ολοκληρώσουμε τα του χώρου, μπαίνοντας βλέπεις στο βάθος, δηλαδή σε απόσταση τριών μέτρων, μια ψηλή στενόμακρη μπάρα πίσω από την οποία κατοικοεδρεύει το αφεντικό σε ρόλο συνδετικού κρίκου μεταξύ του ενός και μοναδικού σερβιτόρου και της κουζίνας, η οποία βρίσκεται ακριβώς πίσω του. Διακόσμηση υποτυπώδης, τραπέζια και καθίσματα τα γνωστά της ελληνικής ταβέρνας.

Οι δυόμιση ντοματούλες στρογγυλοποιούνται αναγκαστικά προς τα κάτω λόγω του ότι επιτρέπεται ελεύθερα το κάπνισμα (προς τιμήν του e-table το ότι με ενημέρωσε σχετικά με μήνυμα). Αν μάλιστα έπρεπε να συνεκτιμήσω και το μουσικό αχταρμά που μας συνόδευσε καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας, άσε καλύτερα.

Αντίθετα με το περιβάλλον η εξυπηρέτηση παίρνει με το σπαθί της τέσσερις στις τέσσερις ντομάτες. Ο νεαρός που εξ όσων έχω καταλάβει ανήκει στην επίπλωση του μαγαζιού εκτελεί τα καθήκοντά του σωστά, ευγενικά, με χαμόγελο και χιούμορ. Δε νιώσαμε ούτε στιγμή παραμελημένοι ή ξεχασμένοι στον «αχανή» χώρο.

Το σημαντικότερο όλων η κουζίνα. Θα συμφωνήσω με το ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑΚΙ ότι τα δέκα σχεδόν θαλασσινά πιάτα δεν προσθέτουν ουσιαστικά τίποτε. Το βαρύ πυροβολικό της ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΠΙΠΕΡΙΑΣ είναι τα ζεστά και κρύα ορεκτικά και οι κρεατομεζέδες. Αν μου επιτρέπεται να δώσω μια συμβουλή: Μία δύο ακόμα σαλάτες με περισσότερη φαντασία, δύο τρεις θαλασσινοί μεζέδες και ίσως κάτι μαγειρευτό θα δημιουργούσαν ένα πολύ ικανοποιητικό συνδυασμό.

Στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δοκιμάσαμε ορισμένα εξαιρετικά πιάτα. Αρχίζοντας από τις τυροκροκέτες (όσο αλμυρές χρειάζεται και τραγανές, θα τους ταίριαζε λίγο τσάτνεϊ συνοδευτικό), την ψητή μελιτζάνα με κύβους ντομάτας και φέτας (πραγματικό γλύκισμα, λίγο μικρή απλώς η μερίδα), το φανταστικό, χωρίς υπερβολή, λουκάνικο Φλωρίνης (πρόσφατα έγραψα τα καλύτερα για το λουκάνικο στην ΚΙΒΩΤΟ, αυτό όμως στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ κέρδισε καθαρά τη μονομαχία), και καταλήγοντας στα υπέροχα ευωδιαστά μπιφτεκάκια (όμως, παιδιά, ακούστε τον Σαλονικιό: σουτζουκάκια Θεσσαλονίκης, από τα καλύτερα μάλιστα του είδους, σερβίρετε παρέα με λίγο μπούκοβο, όχι μπιφτεκάκια) και την τηγανιά του τρελού με τρία διαφορετικά είδη κρέατος (εδώ η σάλτσα εκλιπαρεί για προσθήκη μαρουβά ή τσίπουρου). Τιμητική αναφορά, προσωπικά από μένα, για την τούρμπο τυροκαυτερή, πιο καυτερή και χειροποίητη δε γίνεται, ήμουν δυστυχώς ο μόνος που την ευχαριστήθηκε. Βραβείο, τέλος, και στο επιδόρπιο: κορμός σοκολάτας, το επονομαζόμενο «σαλάμι», και ένα χαλβαδοειδές παρασκεύασμα με άρωμα εσπεριδοειδούς. Γλυκόπιοτο το χύμα λευκό που προτιμήσαμε.

Ο λογαριασμός χωρίς ποτά και με την έκπτωση του 10% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης, ήταν 65 ευρώπουλα για τέσσερα άτομα, που αποχώρησαν ιδιαίτερα ευχαριστημένα από φαγητό και εξυπηρέτηση. Για το περιβάλλον τα είπαμε, ούτε ελκυστικό ούτε αποτρεπτικό. Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ είναι ιδανικός χώρος συνεύρεσης με φιλαράκια και τσιμπολόγημα μέχρι τελικής πτώσεως, συνεπώς κανονίστε τα δέοντα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

14 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Με την επίσκεψη στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ η τριλογία του Χαλανδρίου (ΠΑΛΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ, ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ, ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ) έγινε τετραλογία και, όπως ψυχανεμίζομαι, έχουμε δρόμο ακόμα, γιατί το Χαλάνδρι διαθέτει απίστευτη πυκνότητα, αλλά και ποιότητα, χώρων για φαγητό. Φίλε jim, από αυτή την άποψη σε ζηλεύω.
Η διεύθυνση στην οδό Ανδρέα Γκίνη μπορεί να μη σας λέει τίποτε, όμως δε θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να βρείτε την ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, γιατί το μαγαζί είναι μεν μικρό (για την ακρίβεια μινιόν) αλλά γωνιακό. Θα αφήσετε το αυτοκινητάκι σας κάπου στα πέριξ της οδού Κολοκοτρώνη, θα ανοίξετε το χάρτη του κινητού σας και σε δύο λεπτά θα έχετε φθάσει. Στα υπόψη ότι υπάρχει βολικό πάρκινγκ στην αρχή της Κώστα Βάρναλη, με ένα ταλιράκι ξεμπερδεύετε.

Όπως είπα, η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δεν είναι ολυμπιακών διαστάσεων, πιο πολύ μοιάζει με μεζεδοπωλείο που θα άνοιγαν η Χιονάτη και οι επτά νάνοι. Γύρω γύρω συρόμενη τζαμαρία, έξω λίγος χώρος για κάποια τραπέζια, στο δε μέσα χώρο μετρημένα έξι (! ) τραπέζια για 20+ το πολύ επισκέπτες. Δεν ξέρω με βάση ποιο business plan δημιουργήθηκε η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, η φιλοσοφία του αφεντικού (που μοιάζει παρεμπιπτόντως απίστευτα με τον φίλτατο ΙΩΓΙΑΝΝΗ! ) μοιάζει να είναι «Μαγειρεύουμε καλά για λίγους και εκλεκτούς». Για την τετραμελή παρέα μας είχα προνοήσει για κράτηση μέρες πριν, ομολογώ μάλιστα ότι Σάββατο βράδυ θα περίμενα να αποπέμπεται κάθε τόσο ευγενικά στην είσοδο μια απογοητευμένη παρέα, πράγμα όμως που δεν συνέβη (ή δεν αντελήφθην, τέλος πάντων).
Για να ολοκληρώσουμε τα του χώρου, μπαίνοντας βλέπεις στο βάθος, δηλαδή σε απόσταση τριών μέτρων, μια ψηλή στενόμακρη μπάρα πίσω από την οποία κατοικοεδρεύει το αφεντικό σε ρόλο συνδετικού κρίκου μεταξύ του ενός και μοναδικού σερβιτόρου και της κουζίνας, η οποία βρίσκεται ακριβώς πίσω του. Διακόσμηση υποτυπώδης, τραπέζια και καθίσματα τα γνωστά της ελληνικής ταβέρνας.

Οι δυόμιση ντοματούλες στρογγυλοποιούνται αναγκαστικά προς τα κάτω λόγω του ότι επιτρέπεται ελεύθερα το κάπνισμα (προς τιμήν του e-table το ότι με ενημέρωσε σχετικά με μήνυμα). Αν μάλιστα έπρεπε να συνεκτιμήσω και το μουσικό αχταρμά που μας συνόδευσε καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας, άσε καλύτερα.

Αντίθετα με το περιβάλλον η εξυπηρέτηση παίρνει με το σπαθί της τέσσερις στις τέσσερις ντομάτες. Ο νεαρός που εξ όσων έχω καταλάβει ανήκει στην επίπλωση του μαγαζιού εκτελεί τα καθήκοντά του σωστά, ευγενικά, με χαμόγελο και χιούμορ. Δε νιώσαμε ούτε στιγμή παραμελημένοι ή ξεχασμένοι στον «αχανή» χώρο.

Το σημαντικότερο όλων η κουζίνα. Θα συμφωνήσω με το ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑΚΙ ότι τα δέκα σχεδόν θαλασσινά πιάτα δεν προσθέτουν ουσιαστικά τίποτε. Το βαρύ πυροβολικό της ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΠΙΠΕΡΙΑΣ είναι τα ζεστά και κρύα ορεκτικά και οι κρεατομεζέδες. Αν μου επιτρέπεται να δώσω μια συμβουλή: Μία δύο ακόμα σαλάτες με περισσότερη φαντασία, δύο τρεις θαλασσινοί μεζέδες και ίσως κάτι μαγειρευτό θα δημιουργούσαν ένα πολύ ικανοποιητικό συνδυασμό.

Στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δοκιμάσαμε ορισμένα εξαιρετικά πιάτα. Αρχίζοντας από τις τυροκροκέτες (όσο αλμυρές χρειάζεται και τραγανές, θα τους ταίριαζε λίγο τσάτνεϊ συνοδευτικό), την ψητή μελιτζάνα με κύβους ντομάτας και φέτας (πραγματικό γλύκισμα, λίγο μικρή απλώς η μερίδα), το φανταστικό, χωρίς υπερβολή, λουκάνικο Φλωρίνης (πρόσφατα έγραψα τα καλύτερα για το λουκάνικο στην ΚΙΒΩΤΟ, αυτό όμως στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ κέρδισε καθαρά τη μονομαχία), και καταλήγοντας στα υπέροχα ευωδιαστά μπιφτεκάκια (όμως, παιδιά, ακούστε τον Σαλονικιό: σουτζουκάκια Θεσσαλονίκης, από τα καλύτερα μάλιστα του είδους, σερβίρετε παρέα με λίγο μπούκοβο, όχι μπιφτεκάκια) και την τηγανιά του τρελού με τρία διαφορετικά είδη κρέατος (εδώ η σάλτσα εκλιπαρεί για προσθήκη μαρουβά ή τσίπουρου). Τιμητική αναφορά, προσωπικά από μένα, για την τούρμπο τυροκαυτερή, πιο καυτερή και χειροποίητη δε γίνεται, ήμουν δυστυχώς ο μόνος που την ευχαριστήθηκε. Βραβείο, τέλος, και στο επιδόρπιο: κορμός σοκολάτας, το επονομαζόμενο «σαλάμι», και ένα χαλβαδοειδές παρασκεύασμα με άρωμα εσπεριδοειδούς. Γλυκόπιοτο το χύμα λευκό που προτιμήσαμε.

Ο λογαριασμός χωρίς ποτά και με την έκπτωση του 10% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης, ήταν 65 ευρώπουλα για τέσσερα άτομα, που αποχώρησαν ιδιαίτερα ευχαριστημένα από φαγητό και εξυπηρέτηση. Για το περιβάλλον τα είπαμε, ούτε ελκυστικό ούτε αποτρεπτικό. Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ είναι ιδανικός χώρος συνεύρεσης με φιλαράκια και τσιμπολόγημα μέχρι τελικής πτώσεως, συνεπώς κανονίστε τα δέοντα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

fratello

Κυριακή 18 Φεβρουαρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

10-16

Με την επίσκεψη στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ η τριλογία του Χαλανδρίου (ΠΑΛΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ, ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ, ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ) έγινε τετραλογία και, όπως ψυχανεμίζομαι, έχουμε δρόμο ακόμα, γιατί το Χαλάνδρι διαθέτει απίστευτη πυκνότητα, αλλά και ποιότητα, χώρων για φαγητό. Φίλε jim, από αυτή την άποψη σε ζηλεύω.
Η διεύθυνση στην οδό Ανδρέα Γκίνη μπορεί να μη σας λέει τίποτε, όμως δε θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να βρείτε την ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, γιατί το μαγαζί είναι μεν μικρό (για την ακρίβεια μινιόν) αλλά γωνιακό. Θα αφήσετε το αυτοκινητάκι σας κάπου στα πέριξ της οδού Κολοκοτρώνη, θα ανοίξετε το χάρτη του κινητού σας και σε δύο λεπτά θα έχετε φθάσει. Στα υπόψη ότι υπάρχει βολικό πάρκινγκ στην αρχή της Κώστα Βάρναλη, με ένα ταλιράκι ξεμπερδεύετε.

Όπως είπα, η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δεν είναι ολυμπιακών διαστάσεων, πιο πολύ μοιάζει με μεζεδοπωλείο που θα άνοιγαν η Χιονάτη και οι επτά νάνοι. Γύρω γύρω συρόμενη τζαμαρία, έξω λίγος χώρος για κάποια τραπέζια, στο δε μέσα χώρο μετρημένα έξι (! ) τραπέζια για 20+ το πολύ επισκέπτες. Δεν ξέρω με βάση ποιο business plan δημιουργήθηκε η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, η φιλοσοφία του αφεντικού (που μοιάζει παρεμπιπτόντως απίστευτα με τον φίλτατο ΙΩΓΙΑΝΝΗ! ) μοιάζει να είναι «Μαγειρεύουμε καλά για λίγους και εκλεκτούς». Για την τετραμελή παρέα μας είχα προνοήσει για κράτηση μέρες πριν, ομολογώ μάλιστα ότι Σάββατο βράδυ θα περίμενα να αποπέμπεται κάθε τόσο ευγενικά στην είσοδο μια απογοητευμένη παρέα, πράγμα όμως που δεν συνέβη (ή δεν αντελήφθην, τέλος πάντων).
Για να ολοκληρώσουμε τα του χώρου, μπαίνοντας βλέπεις στο βάθος, δηλαδή σε απόσταση τριών μέτρων, μια ψηλή στενόμακρη μπάρα πίσω από την οποία κατοικοεδρεύει το αφεντικό σε ρόλο συνδετικού κρίκου μεταξύ του ενός και μοναδικού σερβιτόρου και της κουζίνας, η οποία βρίσκεται ακριβώς πίσω του. Διακόσμηση υποτυπώδης, τραπέζια και καθίσματα τα γνωστά της ελληνικής ταβέρνας.

Οι δυόμιση ντοματούλες στρογγυλοποιούνται αναγκαστικά προς τα κάτω λόγω του ότι επιτρέπεται ελεύθερα το κάπνισμα (προς τιμήν του e-table το ότι με ενημέρωσε σχετικά με μήνυμα). Αν μάλιστα έπρεπε να συνεκτιμήσω και το μουσικό αχταρμά που μας συνόδευσε καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας, άσε καλύτερα.

Αντίθετα με το περιβάλλον η εξυπηρέτηση παίρνει με το σπαθί της τέσσερις στις τέσσερις ντομάτες. Ο νεαρός που εξ όσων έχω καταλάβει ανήκει στην επίπλωση του μαγαζιού εκτελεί τα καθήκοντά του σωστά, ευγενικά, με χαμόγελο και χιούμορ. Δε νιώσαμε ούτε στιγμή παραμελημένοι ή ξεχασμένοι στον «αχανή» χώρο.

Το σημαντικότερο όλων η κουζίνα. Θα συμφωνήσω με το ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑΚΙ ότι τα δέκα σχεδόν θαλασσινά πιάτα δεν προσθέτουν ουσιαστικά τίποτε. Το βαρύ πυροβολικό της ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΠΙΠΕΡΙΑΣ είναι τα ζεστά και κρύα ορεκτικά και οι κρεατομεζέδες. Αν μου επιτρέπεται να δώσω μια συμβουλή: Μία δύο ακόμα σαλάτες με περισσότερη φαντασία, δύο τρεις θαλασσινοί μεζέδες και ίσως κάτι μαγειρευτό θα δημιουργούσαν ένα πολύ ικανοποιητικό συνδυασμό.

Στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δοκιμάσαμε ορισμένα εξαιρετικά πιάτα. Αρχίζοντας από τις τυροκροκέτες (όσο αλμυρές χρειάζεται και τραγανές, θα τους ταίριαζε λίγο τσάτνεϊ συνοδευτικό), την ψητή μελιτζάνα με κύβους ντομάτας και φέτας (πραγματικό γλύκισμα, λίγο μικρή απλώς η μερίδα), το φανταστικό, χωρίς υπερβολή, λουκάνικο Φλωρίνης (πρόσφατα έγραψα τα καλύτερα για το λουκάνικο στην ΚΙΒΩΤΟ, αυτό όμως στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ κέρδισε καθαρά τη μονομαχία), και καταλήγοντας στα υπέροχα ευωδιαστά μπιφτεκάκια (όμως, παιδιά, ακούστε τον Σαλονικιό: σουτζουκάκια Θεσσαλονίκης, από τα καλύτερα μάλιστα του είδους, σερβίρετε παρέα με λίγο μπούκοβο, όχι μπιφτεκάκια) και την τηγανιά του τρελού με τρία διαφορετικά είδη κρέατος (εδώ η σάλτσα εκλιπαρεί για προσθήκη μαρουβά ή τσίπουρου). Τιμητική αναφορά, προσωπικά από μένα, για την τούρμπο τυροκαυτερή, πιο καυτερή και χειροποίητη δε γίνεται, ήμουν δυστυχώς ο μόνος που την ευχαριστήθηκε. Βραβείο, τέλος, και στο επιδόρπιο: κορμός σοκολάτας, το επονομαζόμενο «σαλάμι», και ένα χαλβαδοειδές παρασκεύασμα με άρωμα εσπεριδοειδούς. Γλυκόπιοτο το χύμα λευκό που προτιμήσαμε.

Ο λογαριασμός χωρίς ποτά και με την έκπτωση του 10% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης, ήταν 65 ευρώπουλα για τέσσερα άτομα, που αποχώρησαν ιδιαίτερα ευχαριστημένα από φαγητό και εξυπηρέτηση. Για το περιβάλλον τα είπαμε, ούτε ελκυστικό ούτε αποτρεπτικό. Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ είναι ιδανικός χώρος συνεύρεσης με φιλαράκια και τσιμπολόγημα μέχρι τελικής πτώσεως, συνεπώς κανονίστε τα δέοντα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.