Loader

08 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

- Το πεζό κομμάτι της κριτικής -

Όχι "ταβέρνες και ψητοπωλεία" αλλά σαφέστατα "οινομαγειρεία και κουτούκια". Κάποια Τσικνοτετάρτη, δηλαδή περίπου Τσικνοπέμπτη, 2 άνθρωποι με 35 e και άλλη μια φορά στο τέλος Φλεβάρη, 3 άνθρωποι με 46 e, φάγαμε πολύ καλά, κεραστήκαμε και κάτι Υ. Γ. Η βαθμολογία μου διαμορφώνεται συγκριτικά με άλλα μαγαζιά της ίδιας κατηγορίας.

- Η κανονική κριτική -

Είναι και κάποιοι μύθοι που δεν απομυθοποιούνται. Οι Μοιραίοι του 1922 του Βάρναλη, το πρώτο μπακάλικο του 1927, η μπακαλοταβέρνα που μετεξελίχθηκε το 1938. Η ταινία "1968" για την ΑΕΚ και η συνάντηση των συντελεστών της στο υπόγειο του Λουκιδέλη εν έτει 2018, δίπλα στις κιτρινόμαυρες φανέλες του Αμερικάνου και του Νεστορίδη.
Τους μύθους του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ, του στεναγμού του Έλληνα πάνω σε πικάπ με βινύλιο 33 στροφών, της ασπρόμαυρης τηλεόρασης ή του μαυρόασπρου κινηματογράφου, με τα ονόματά τους στις καρέκλες θα τους δεις στις φωτο.

Εδώ έτρωγαν αυτοί οι άνθρωποι, εδώ υπάρχει και η ιδιαίτερη γωνιά που έτρωγε κι ο Στελάρας. Εδώ έχουν γυριστεί ταινίες, με ντεκόρ τα ίδια κρασοβάρελα στο βάθος, και αν ψάξεις την "Κυρία Δήμαρχο" του 1960 στο ΔικόΣουΤιούμπ θα τα δεις κι εσύ, γιατί τα σκαλοπάτια θα σε τραβήξουν στα ίδια ξύλινα τραπέζια, στο πέτρινο καπηλειό και στο τζάκι που είναι αληθινό και επιβάλλεται στο χώρο με την μορφή του Ορέστη Μακρή. Με λίγα λεφτά θα πέρναγες καλά.
Τα ασπρόμαυρα μεμοραμπίλια του πρώτου Λουκιδέλη δικαίως έχουν πάνω τους χαραγμένη την πατίνα του χρόνου. Η σύγχρονη αισθητική ίσως ταυτίζεται ελάχιστα, ίσως και όχι για όσους τα έζησαν ή τα αχνοθυμούνται.

Θυμήθηκα μια κριτική του Dorfmeister. Mου ήρθαν εικόνες και λέξεις, της ΔειπνοΑθήνας, των Ασημένιων Σκούφων, της γαστρονομικής άνοιξης στην εστίαση που πια αφορά ελαχιστότερους του 0,03%, αφροί και duxelle και λάδια μαϊντανού.
Αν η κατεύθυνση είναι τέτοια, ο Μίστερ έχει στρίψει προ πολλού για άλλες πολιτείες και ερχόμενος στον Λουκιδέλη θα πρέπει να ξέρεις κι εσύ πού έρχεσαι, μιας και εδώ μπαίνει απουσία στις υφές και τις γκουρμεδιές και η τύχη του μάστερσεφ αγνοείται.

Kάποιος από την οικογένεια ( 3η γενιά ) μαγειρεύει μέσα και κάποιος θα σε καλωσορίσει με χαμόγελο σαν να σε γνωρίζει, ίσως μιλήσεις μαζί του και για τον ναό - μη ρωτάς ποιός είναι ο ναός, θα αγοράσεις τον καπνό σου ή τα τσιγάρα σου από το διπλανό ψιλικατζίδικο και θα στα φέρει ο ίδιος ο άνθρωπος που το έχει, κάτω στην υπόγα εκεί που θα πίνεις το κρασί σου. Και πες μου τώρα εσύ αν δεν νιώθεις μέρος του κινηματογραφικού σκηνικού γύρω σου, την ώρα που ο Στέλιος σιγοτραγουδάει σαν να τον βλέπεις ολοζώντανο εκεί.

Το μπλοκάκι με τα εδέσματα που θα συνταιριάξεις με το κρασί σου, θα στο φέρουν για να σημειώσεις εσύ τα είδη και τις ποσότητες. Θα σε αφήσω να πας με μεγάλη παρέα και να το εξερευνήσεις, είναι και αυτό μέρος της διαδικασίας. Υπάρχουν πλέον οι τιμές, και σου εγγυώμαι ότι η έκπληξη θα είναι πολύ μεγάλη.

Το φαγητό είναι απλό, όλα σπιτικά και τίποτε ετοιματζίδικο. Οι γεύσεις ξεκάθαρες και κλασικές. Αυτά που δοκιμάσαμε εμείς και μας άρεσαν όλα, αυτά θα σου προτείνω.
Φάβα με ξερό κρεμμύδι και πολύ καλό ελαιόλαδο, και σωστά βρασμένα χόρτα (ραδίκια) έρχονται σε κιμπάρικες ποσότητες στο πιάτο. Το ψωμί καρβελάκι χωριάτικο, δεν γίνεται να μην το τιμήσεις.

Στην χιονάτη τυροκαυτερή που δεν καίει καθόλου, θα βρεις ολόκληρα κομματάκια της πικάντικης πιπεριάς να σκάνε στο στόμα, πρέπει μαζί με την φέτα να την δουλεύουν και με κάποιο είδος ξυνού τυριού που της πάει πολύ.
Ντολμαδάκια χειροποίητα με γιαούρτι ( αν ξεχαστεί ζητήστε το ), υπέροχο αλμυροβουτυράτο σαγανάκι τυρί ολόσωστα παναρισμένο και χωρίς λαδίλα αλλά και μπουρεκάκια παστουρμά με ντομάτα, τραγανά και αλμυρούτσικα για να τραβιούνται με το κρασί.

Τυρόπιτα Μυκόνου μην ξεχάσεις. Αφράτη, τηγανιτή, με τυρένια κρεμώδη γέμιση που ξεχειλίζει μόλις κοπεί, την παραγγέλνεις και την ξαναπαραγγέλνεις. Τζατζίκι χειροποίητο από τα καλά, κεφτεδάκια Σίφνου μικρά και σαν σπιτικά, νόστιμα, ίσως λίγο πιο ξεροψημένα θα μου άρεσαν ακόμη πιο πολύ.

Χοιρινή καλοψημένη και όχι στεγνή, με πατάτες τηγανιτές, πολύ τίμια μερίδα. Αλλά και η μοσχαρίσια γάλακτος ( que es que c'est βαθμός ψησίματος ), όπως πρέπει, ιδανικά ζουμερή.

Οπωσδήποτε να πάρεις και το ψαρονέφρι, αφράτο και άριστα ψημένο και αυτό.
Τελευταία αναφορά στο πιάτο που χαρακτηρίζει τον Λουκιδέλη, εμείς το τιμήσαμε και τις 2 φορές. Τα αμελέτητα του κυρ Ανέστη. Μην τα φοβηθείτε, εξάλλου δεν ανήκουν και στον κυρ Ανέστη.
Δεν υπάρχει ίχνος μυρωδιάς περίεργης και γευστικά θα σας θυμίσουν κάτι κοντινό σε γλυκάδι και νεφράκι. Αλαφροτηγανισμένα, λίγο τσίμπημα στο αλάτι και αρκετό λεμονάκι, και να ένας μεζές για λίγους και τολμηρούς.

Από κρασί, ήπιαμε κόκκινο ημίγλυκο, αρκετά αξιοπρεπές. Για νερό εμφιαλωμένο, ούτε λόγος. Κάποιο γλυκό είτε σε κανονική μορφή είτε ως κέρασμα, δεν υπήρξε και δεν πειράζει.

Στου Λουκιδέλη θα πας για το ταξίδι και για να περάσεις φίνα με λίγα χρήματα. Βλέπεις, ο Μίστερ υπήρχε πριν το vfm ανακαλύψει τον εαυτό του.
Οικεία ταξίδια στο χρόνο συμβαίνουν σε αυτό το υπόγειο και ίσως μόνο με ένα ποτήρι κρασί και με τους δίσκους του Στελάρα θα συμβεί και σε σένα.

Εσύ απλά διάλεξε καρέκλα ( Κώστας Βουτσάς... φσσσστ μπόινγκ... ) ή άσε την τύχη να σε πάει μόνη της. Και φωτογράφησε μετά τις μνήμες από το παρελθόν (σου) αποθηκεύοντάς τις στο φάκελο με #μέλλον.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

08 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

- Το πεζό κομμάτι της κριτικής -

Όχι "ταβέρνες και ψητοπωλεία" αλλά σαφέστατα "οινομαγειρεία και κουτούκια". Κάποια Τσικνοτετάρτη, δηλαδή περίπου Τσικνοπέμπτη, 2 άνθρωποι με 35 e και άλλη μια φορά στο τέλος Φλεβάρη, 3 άνθρωποι με 46 e, φάγαμε πολύ καλά, κεραστήκαμε και κάτι Υ. Γ. Η βαθμολογία μου διαμορφώνεται συγκριτικά με άλλα μαγαζιά της ίδιας κατηγορίας.

- Η κανονική κριτική -

Είναι και κάποιοι μύθοι που δεν απομυθοποιούνται. Οι Μοιραίοι του 1922 του Βάρναλη, το πρώτο μπακάλικο του 1927, η μπακαλοταβέρνα που μετεξελίχθηκε το 1938. Η ταινία "1968" για την ΑΕΚ και η συνάντηση των συντελεστών της στο υπόγειο του Λουκιδέλη εν έτει 2018, δίπλα στις κιτρινόμαυρες φανέλες του Αμερικάνου και του Νεστορίδη.
Τους μύθους του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ, του στεναγμού του Έλληνα πάνω σε πικάπ με βινύλιο 33 στροφών, της ασπρόμαυρης τηλεόρασης ή του μαυρόασπρου κινηματογράφου, με τα ονόματά τους στις καρέκλες θα τους δεις στις φωτο.

Εδώ έτρωγαν αυτοί οι άνθρωποι, εδώ υπάρχει και η ιδιαίτερη γωνιά που έτρωγε κι ο Στελάρας. Εδώ έχουν γυριστεί ταινίες, με ντεκόρ τα ίδια κρασοβάρελα στο βάθος, και αν ψάξεις την "Κυρία Δήμαρχο" του 1960 στο ΔικόΣουΤιούμπ θα τα δεις κι εσύ, γιατί τα σκαλοπάτια θα σε τραβήξουν στα ίδια ξύλινα τραπέζια, στο πέτρινο καπηλειό και στο τζάκι που είναι αληθινό και επιβάλλεται στο χώρο με την μορφή του Ορέστη Μακρή. Με λίγα λεφτά θα πέρναγες καλά.
Τα ασπρόμαυρα μεμοραμπίλια του πρώτου Λουκιδέλη δικαίως έχουν πάνω τους χαραγμένη την πατίνα του χρόνου. Η σύγχρονη αισθητική ίσως ταυτίζεται ελάχιστα, ίσως και όχι για όσους τα έζησαν ή τα αχνοθυμούνται.

Θυμήθηκα μια κριτική του Dorfmeister. Mου ήρθαν εικόνες και λέξεις, της ΔειπνοΑθήνας, των Ασημένιων Σκούφων, της γαστρονομικής άνοιξης στην εστίαση που πια αφορά ελαχιστότερους του 0,03%, αφροί και duxelle και λάδια μαϊντανού.
Αν η κατεύθυνση είναι τέτοια, ο Μίστερ έχει στρίψει προ πολλού για άλλες πολιτείες και ερχόμενος στον Λουκιδέλη θα πρέπει να ξέρεις κι εσύ πού έρχεσαι, μιας και εδώ μπαίνει απουσία στις υφές και τις γκουρμεδιές και η τύχη του μάστερσεφ αγνοείται.

Kάποιος από την οικογένεια ( 3η γενιά ) μαγειρεύει μέσα και κάποιος θα σε καλωσορίσει με χαμόγελο σαν να σε γνωρίζει, ίσως μιλήσεις μαζί του και για τον ναό - μη ρωτάς ποιός είναι ο ναός, θα αγοράσεις τον καπνό σου ή τα τσιγάρα σου από το διπλανό ψιλικατζίδικο και θα στα φέρει ο ίδιος ο άνθρωπος που το έχει, κάτω στην υπόγα εκεί που θα πίνεις το κρασί σου. Και πες μου τώρα εσύ αν δεν νιώθεις μέρος του κινηματογραφικού σκηνικού γύρω σου, την ώρα που ο Στέλιος σιγοτραγουδάει σαν να τον βλέπεις ολοζώντανο εκεί.

Το μπλοκάκι με τα εδέσματα που θα συνταιριάξεις με το κρασί σου, θα στο φέρουν για να σημειώσεις εσύ τα είδη και τις ποσότητες. Θα σε αφήσω να πας με μεγάλη παρέα και να το εξερευνήσεις, είναι και αυτό μέρος της διαδικασίας. Υπάρχουν πλέον οι τιμές, και σου εγγυώμαι ότι η έκπληξη θα είναι πολύ μεγάλη.

Το φαγητό είναι απλό, όλα σπιτικά και τίποτε ετοιματζίδικο. Οι γεύσεις ξεκάθαρες και κλασικές. Αυτά που δοκιμάσαμε εμείς και μας άρεσαν όλα, αυτά θα σου προτείνω.
Φάβα με ξερό κρεμμύδι και πολύ καλό ελαιόλαδο, και σωστά βρασμένα χόρτα (ραδίκια) έρχονται σε κιμπάρικες ποσότητες στο πιάτο. Το ψωμί καρβελάκι χωριάτικο, δεν γίνεται να μην το τιμήσεις.

Στην χιονάτη τυροκαυτερή που δεν καίει καθόλου, θα βρεις ολόκληρα κομματάκια της πικάντικης πιπεριάς να σκάνε στο στόμα, πρέπει μαζί με την φέτα να την δουλεύουν και με κάποιο είδος ξυνού τυριού που της πάει πολύ.
Ντολμαδάκια χειροποίητα με γιαούρτι ( αν ξεχαστεί ζητήστε το ), υπέροχο αλμυροβουτυράτο σαγανάκι τυρί ολόσωστα παναρισμένο και χωρίς λαδίλα αλλά και μπουρεκάκια παστουρμά με ντομάτα, τραγανά και αλμυρούτσικα για να τραβιούνται με το κρασί.

Τυρόπιτα Μυκόνου μην ξεχάσεις. Αφράτη, τηγανιτή, με τυρένια κρεμώδη γέμιση που ξεχειλίζει μόλις κοπεί, την παραγγέλνεις και την ξαναπαραγγέλνεις. Τζατζίκι χειροποίητο από τα καλά, κεφτεδάκια Σίφνου μικρά και σαν σπιτικά, νόστιμα, ίσως λίγο πιο ξεροψημένα θα μου άρεσαν ακόμη πιο πολύ.

Χοιρινή καλοψημένη και όχι στεγνή, με πατάτες τηγανιτές, πολύ τίμια μερίδα. Αλλά και η μοσχαρίσια γάλακτος ( que es que c'est βαθμός ψησίματος ), όπως πρέπει, ιδανικά ζουμερή.

Οπωσδήποτε να πάρεις και το ψαρονέφρι, αφράτο και άριστα ψημένο και αυτό.
Τελευταία αναφορά στο πιάτο που χαρακτηρίζει τον Λουκιδέλη, εμείς το τιμήσαμε και τις 2 φορές. Τα αμελέτητα του κυρ Ανέστη. Μην τα φοβηθείτε, εξάλλου δεν ανήκουν και στον κυρ Ανέστη.
Δεν υπάρχει ίχνος μυρωδιάς περίεργης και γευστικά θα σας θυμίσουν κάτι κοντινό σε γλυκάδι και νεφράκι. Αλαφροτηγανισμένα, λίγο τσίμπημα στο αλάτι και αρκετό λεμονάκι, και να ένας μεζές για λίγους και τολμηρούς.

Από κρασί, ήπιαμε κόκκινο ημίγλυκο, αρκετά αξιοπρεπές. Για νερό εμφιαλωμένο, ούτε λόγος. Κάποιο γλυκό είτε σε κανονική μορφή είτε ως κέρασμα, δεν υπήρξε και δεν πειράζει.

Στου Λουκιδέλη θα πας για το ταξίδι και για να περάσεις φίνα με λίγα χρήματα. Βλέπεις, ο Μίστερ υπήρχε πριν το vfm ανακαλύψει τον εαυτό του.
Οικεία ταξίδια στο χρόνο συμβαίνουν σε αυτό το υπόγειο και ίσως μόνο με ένα ποτήρι κρασί και με τους δίσκους του Στελάρα θα συμβεί και σε σένα.

Εσύ απλά διάλεξε καρέκλα ( Κώστας Βουτσάς... φσσσστ μπόινγκ... ) ή άσε την τύχη να σε πάει μόνη της. Και φωτογράφησε μετά τις μνήμες από το παρελθόν (σου) αποθηκεύοντάς τις στο φάκελο με #μέλλον.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Ucook

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

10-16

- Το πεζό κομμάτι της κριτικής -

Όχι "ταβέρνες και ψητοπωλεία" αλλά σαφέστατα "οινομαγειρεία και κουτούκια". Κάποια Τσικνοτετάρτη, δηλαδή περίπου Τσικνοπέμπτη, 2 άνθρωποι με 35 e και άλλη μια φορά στο τέλος Φλεβάρη, 3 άνθρωποι με 46 e, φάγαμε πολύ καλά, κεραστήκαμε και κάτι Υ. Γ. Η βαθμολογία μου διαμορφώνεται συγκριτικά με άλλα μαγαζιά της ίδιας κατηγορίας.

- Η κανονική κριτική -

Είναι και κάποιοι μύθοι που δεν απομυθοποιούνται. Οι Μοιραίοι του 1922 του Βάρναλη, το πρώτο μπακάλικο του 1927, η μπακαλοταβέρνα που μετεξελίχθηκε το 1938. Η ταινία "1968" για την ΑΕΚ και η συνάντηση των συντελεστών της στο υπόγειο του Λουκιδέλη εν έτει 2018, δίπλα στις κιτρινόμαυρες φανέλες του Αμερικάνου και του Νεστορίδη.
Τους μύθους του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ, του στεναγμού του Έλληνα πάνω σε πικάπ με βινύλιο 33 στροφών, της ασπρόμαυρης τηλεόρασης ή του μαυρόασπρου κινηματογράφου, με τα ονόματά τους στις καρέκλες θα τους δεις στις φωτο.

Εδώ έτρωγαν αυτοί οι άνθρωποι, εδώ υπάρχει και η ιδιαίτερη γωνιά που έτρωγε κι ο Στελάρας. Εδώ έχουν γυριστεί ταινίες, με ντεκόρ τα ίδια κρασοβάρελα στο βάθος, και αν ψάξεις την "Κυρία Δήμαρχο" του 1960 στο ΔικόΣουΤιούμπ θα τα δεις κι εσύ, γιατί τα σκαλοπάτια θα σε τραβήξουν στα ίδια ξύλινα τραπέζια, στο πέτρινο καπηλειό και στο τζάκι που είναι αληθινό και επιβάλλεται στο χώρο με την μορφή του Ορέστη Μακρή. Με λίγα λεφτά θα πέρναγες καλά.
Τα ασπρόμαυρα μεμοραμπίλια του πρώτου Λουκιδέλη δικαίως έχουν πάνω τους χαραγμένη την πατίνα του χρόνου. Η σύγχρονη αισθητική ίσως ταυτίζεται ελάχιστα, ίσως και όχι για όσους τα έζησαν ή τα αχνοθυμούνται.

Θυμήθηκα μια κριτική του Dorfmeister. Mου ήρθαν εικόνες και λέξεις, της ΔειπνοΑθήνας, των Ασημένιων Σκούφων, της γαστρονομικής άνοιξης στην εστίαση που πια αφορά ελαχιστότερους του 0,03%, αφροί και duxelle και λάδια μαϊντανού.
Αν η κατεύθυνση είναι τέτοια, ο Μίστερ έχει στρίψει προ πολλού για άλλες πολιτείες και ερχόμενος στον Λουκιδέλη θα πρέπει να ξέρεις κι εσύ πού έρχεσαι, μιας και εδώ μπαίνει απουσία στις υφές και τις γκουρμεδιές και η τύχη του μάστερσεφ αγνοείται.

Kάποιος από την οικογένεια ( 3η γενιά ) μαγειρεύει μέσα και κάποιος θα σε καλωσορίσει με χαμόγελο σαν να σε γνωρίζει, ίσως μιλήσεις μαζί του και για τον ναό - μη ρωτάς ποιός είναι ο ναός, θα αγοράσεις τον καπνό σου ή τα τσιγάρα σου από το διπλανό ψιλικατζίδικο και θα στα φέρει ο ίδιος ο άνθρωπος που το έχει, κάτω στην υπόγα εκεί που θα πίνεις το κρασί σου. Και πες μου τώρα εσύ αν δεν νιώθεις μέρος του κινηματογραφικού σκηνικού γύρω σου, την ώρα που ο Στέλιος σιγοτραγουδάει σαν να τον βλέπεις ολοζώντανο εκεί.

Το μπλοκάκι με τα εδέσματα που θα συνταιριάξεις με το κρασί σου, θα στο φέρουν για να σημειώσεις εσύ τα είδη και τις ποσότητες. Θα σε αφήσω να πας με μεγάλη παρέα και να το εξερευνήσεις, είναι και αυτό μέρος της διαδικασίας. Υπάρχουν πλέον οι τιμές, και σου εγγυώμαι ότι η έκπληξη θα είναι πολύ μεγάλη.

Το φαγητό είναι απλό, όλα σπιτικά και τίποτε ετοιματζίδικο. Οι γεύσεις ξεκάθαρες και κλασικές. Αυτά που δοκιμάσαμε εμείς και μας άρεσαν όλα, αυτά θα σου προτείνω.
Φάβα με ξερό κρεμμύδι και πολύ καλό ελαιόλαδο, και σωστά βρασμένα χόρτα (ραδίκια) έρχονται σε κιμπάρικες ποσότητες στο πιάτο. Το ψωμί καρβελάκι χωριάτικο, δεν γίνεται να μην το τιμήσεις.

Στην χιονάτη τυροκαυτερή που δεν καίει καθόλου, θα βρεις ολόκληρα κομματάκια της πικάντικης πιπεριάς να σκάνε στο στόμα, πρέπει μαζί με την φέτα να την δουλεύουν και με κάποιο είδος ξυνού τυριού που της πάει πολύ.
Ντολμαδάκια χειροποίητα με γιαούρτι ( αν ξεχαστεί ζητήστε το ), υπέροχο αλμυροβουτυράτο σαγανάκι τυρί ολόσωστα παναρισμένο και χωρίς λαδίλα αλλά και μπουρεκάκια παστουρμά με ντομάτα, τραγανά και αλμυρούτσικα για να τραβιούνται με το κρασί.

Τυρόπιτα Μυκόνου μην ξεχάσεις. Αφράτη, τηγανιτή, με τυρένια κρεμώδη γέμιση που ξεχειλίζει μόλις κοπεί, την παραγγέλνεις και την ξαναπαραγγέλνεις. Τζατζίκι χειροποίητο από τα καλά, κεφτεδάκια Σίφνου μικρά και σαν σπιτικά, νόστιμα, ίσως λίγο πιο ξεροψημένα θα μου άρεσαν ακόμη πιο πολύ.

Χοιρινή καλοψημένη και όχι στεγνή, με πατάτες τηγανιτές, πολύ τίμια μερίδα. Αλλά και η μοσχαρίσια γάλακτος ( que es que c'est βαθμός ψησίματος ), όπως πρέπει, ιδανικά ζουμερή.

Οπωσδήποτε να πάρεις και το ψαρονέφρι, αφράτο και άριστα ψημένο και αυτό.
Τελευταία αναφορά στο πιάτο που χαρακτηρίζει τον Λουκιδέλη, εμείς το τιμήσαμε και τις 2 φορές. Τα αμελέτητα του κυρ Ανέστη. Μην τα φοβηθείτε, εξάλλου δεν ανήκουν και στον κυρ Ανέστη.
Δεν υπάρχει ίχνος μυρωδιάς περίεργης και γευστικά θα σας θυμίσουν κάτι κοντινό σε γλυκάδι και νεφράκι. Αλαφροτηγανισμένα, λίγο τσίμπημα στο αλάτι και αρκετό λεμονάκι, και να ένας μεζές για λίγους και τολμηρούς.

Από κρασί, ήπιαμε κόκκινο ημίγλυκο, αρκετά αξιοπρεπές. Για νερό εμφιαλωμένο, ούτε λόγος. Κάποιο γλυκό είτε σε κανονική μορφή είτε ως κέρασμα, δεν υπήρξε και δεν πειράζει.

Στου Λουκιδέλη θα πας για το ταξίδι και για να περάσεις φίνα με λίγα χρήματα. Βλέπεις, ο Μίστερ υπήρχε πριν το vfm ανακαλύψει τον εαυτό του.
Οικεία ταξίδια στο χρόνο συμβαίνουν σε αυτό το υπόγειο και ίσως μόνο με ένα ποτήρι κρασί και με τους δίσκους του Στελάρα θα συμβεί και σε σένα.

Εσύ απλά διάλεξε καρέκλα ( Κώστας Βουτσάς... φσσσστ μπόινγκ... ) ή άσε την τύχη να σε πάει μόνη της. Και φωτογράφησε μετά τις μνήμες από το παρελθόν (σου) αποθηκεύοντάς τις στο φάκελο με #μέλλον.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.