Loader

12 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Συμβουλή: διαβάστε αυτή την κριτική μια μέρα χωρίς καλή διάθεση, όταν η μόνη λύση για τα προβλήματά σας θα είναι μισή ώρα με έναν σάκο του μπόξ, το γυμναστήριό σας ή να μιλήσετε στον, εκάστοτε, άνθρωπο τον οποίο χρησιμοποιείτε για να ξεσπάσετε. Έτσι θα μπορέσετε να συνταχθείτε καλύτερα με τον γράφοντα (εμένα ντε).

Αν βιώνετε μια μέτρια μέρα, ανάμεσα σε καταπληκτικές, και σας τη δίνει πολύ αυτό, τότε η Μικρή Βενετία είναι ο ορισμός του μαγαζιού που θα σας μπερδέψει, ίσως να θελήσετε να την κράξετε, μα πάντα θα υπάρχει ένα “αλλά”.

Προσωπικά, θα ήθελα πολύ να την κράξω για αρκετά ζητήματα, αλλά… νάτο το “αλλά” και πάλι.

Θα ήθελα, καταρχάς, να την κράξω για το όνομά της. Τη λένε Βενετία, μα δεν θυμίζει πουθενά τη γνωστή Ιταλική πόλη. Μα σε τίποτα ρε παιδί μου? Τι φταίει, βέβαια, η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού που τη λένε έτσι κι αποφάσισε να ονομάσει έτσι το εστιατόριό της?

Θα μπορούσα να αρχίσω τις γκρινίτσες και για την εξυπηρέτησή της. Τα άτομα του σέρβις και η ιδιοκτήτρια δεν χαμογελούσαν όσο θα θέλαμε, αλλά τους είχαμε ξενυχτήσει, κιόλας, τους ανθρώπους. Για να μην πω για τη μουσική. Που ήμασταν 15 άτομα, τελευταίοι πελάτες και μας έβαζαν κάτι τραγούδια ταμάμ για υποσυνείδητο νανούρισμα. Ε, ναι ρε φίλε, εδώ δεν υπάρχει “αλλά”. Φταίνε.

Θα ήθελα, επιπλέον, να την κράξω για τον χώρο της (2,5/4). Που είναι μονοκόμματος και ενιαίος. Αλλά έχει άνετα τραπέζια, συμπαθητικές καρέκλες και σωστές τραπεζοαποστάσεις. Κάτι κακό μου βγαίνει να πω και για τα τσουβάλια που κρέμονται από το ταβάνι ή το μεγάλο φωτιστικό που δημιουργήθηκε από σπασμένα πιάτα και μαχαιροπήρουνα ή για τις φιλοσοφικές ατάκες περί ανθρώπου στους τοίχους και τα ποιήματα/διηγήματα στα σουπλά. Θέλω να κράξω για όλα αυτά, γιατί με ξενίζουν, όμως δεν μου βγαίνει, γιατί όσο πιο περίεργα φαίνονται, τόσο κάνουν τη Μικρή Βενετία να ξεχωρίζει για το ντεκόρ της.

Πόσο βασανιστικά αυτά τα “αλλά”, πάντως, ρε παιδί μου? Να θες να εκτονωθείς και να μην μπορείς.

Τα περισσότερα “αλλά”, μάλιστα, συναντώνται στο φαγητό.

Το προσφερόμενο μενού, καταρχάς, είναι τιμολογιακά μπερδεμένο. Φάβα στα 6€ και Κρητική σαλάτα (με τυρί) στα 5,5€? Ψητά λαχανικά με χαλούμι στα 8,5€, ενώ ο Καβουρμάς με αυγά κάνει 7€? Wtg (έχει χαλάσει το f στο πληκτρολόγιό μου)? Αλλά και πάλι, τα παραπάνω δεν είναι ο κανόνας. Υπάρχουν πράγματι κάποιες υπερβολικές-αλλοπρόσαλλες τιμολογήσεις, ωστόσο υπάρχουν και αρκετά πιάτα σε τιμές του μέσου όρου. Το μενού περιλαμβάνει 4 σαλάτες στα 5,5-8,5€, 12 ορεκτικά στα 3,5-9€, καθώς και γύρω στα 15 κυρίως πιάτα με ζυμαρικά, ψάρι και κρέας στα 7,0-12,5€. Τέλος, υπάρχουν μερικά γλυκάκια (5€) καθώς και, εναλλασσόμενα, πιάτα ημέρας. Το μενού έχει ανανεωθεί πρόσφατα.

Δοκιμάσαμε:

• Το ψωμί τους (άσπρο, στα 0,5€ το άτομο), το οποίο δεν μας ξετρέλανε, αλλά είχε καλή φρεσκότητα. Παρέα με αυτό ήρθε κανατόνερο.

• Τον ντάκο (aka Κρητική σαλάτα με κριθαροκούλουρο, τομάτα, φέτα και κάπαρη, στα 5,5€). Εμφάνιση στολίδι, να μην θες να τον φας. Πιο πρωτότυπο ντάκο δεν έχω ξαναδεί, το ομολογώ. Το παξιμάδι ήταν αρκετά τραγανό (με την καλή έννοια) και το συνολικό αποτέλεσμα θα δικαιώσει όποιον προτιμήσει την πιο φθηνή σαλάτα του μενού (3,5/4).

• Τη φάβα με καραμελωμένο κρομμύδι (6€). Πολλά τα 6 γιούρια, δεν το συζητώ, αλλά η υφή της ήταν αρρωστημένα βελούδινη και το κρομμύδι, υπέροχα γλυκό (3/4, δεδομένου ότι αντιπαθώ τη φάβα, ο βαθμός αυτός μεταφράζεται σε άριστα).

• Τη φέτα σε φύλλο κρούστας με ντοματίνι γλυκό (6€). Ενδιαφέρουσα ιδέα, όμορφη παρουσίαση, πετυχημένο ψήσιμο, αλλά όχι κάτι που πρέπει να πάρετε οπωσδήποτε (3/4).

• Τα γεμιστά μανιτάρια με πολύχρωμες πιπεριές, μπέικον και τυρί κρέμα (8€). Ακριβά, αλλά καλοφτιαγμένα, αύριο τα ξεχνάς, αλλά δεν είναι και χάλια, τρώγονται μια χαρά (2,5/4).

• Τις πατατούλες με λευκό κρασί, ελαιόλαδο και χοντρό αλάτι (3,5€). Τις άφησα για το τέλος των ορεκτικών, ως φόρο τιμής που τελείωσαν πρώτες. Με το που τις δεις αρχίζει η γκρίνια: “Γιατί δεν είναι τηγανητές?”, “Δεν ζήτησα πατάτες μωρό (baby)”, “Γιατί είναι τόσο λίγες?”. Είναι λίγες, πράγματι. Πολύ λίγες. Βασικά και τετραπλάσιες να ήταν, θα ήταν και πάλι λίγες. Και φαίνονται σκέτες, πολύ σκέτες. Πατάτες μωρό, κομμένες στη μέση. Υπόσχεση: είναι οι πιο ωραίες, σκέτες, μη τηγανητές πατάτες που θα συναντήσετε σε μεζεδοπωλείο. Το μυστικό βρίσκεται, ξεκάθαρα, στο χοντρό αλάτι (4/4).

• Τη γιουβετσάδα απάκι, σε σάλτσα γλυκού κρασιού και λιαστής ντομάτας (8€). Αν σας αρέσουν οι γλυκές γεύσεις, τότε αυτή η γιουβετσάδα θα είναι μια πολύ πετυχημένη επιλογή. Αν όχι, ίσως σας λιγώσει σε ένα βαθμό. Πάντως το περιεχόμενο απάκι ήταν αρκετό και χωρίς πολλά λίπη (3,5/4).

• Τα χοιρινά φιλετάκια με μέλι και σύκο (11€). Έρχονται παρέα με ρύζι μπασμάτι και σαλάτα. Άλλο ένα πιάτο για τους φαν της γλυκιάς γεύσης. Μάλιστα, η πολύ γευστική σάλτσα του, παραπέμπει ξεκάθαρα στη hoisin σος που συνοδεύει, συνήθως, την πάπια στα Κινέζικα εστιατόρια. Τα φιλετάκια δεν ήταν συνταρακτικά από άποψη ψησίματος, ενώ ήταν, οριακά, σκληρούτσικα. Χάρη στην εξαιρετική σάλτσα, τα ξεχνούσες όλα όμως (3,5/4).

• Το κοτόπουλο με πράσινο κάρυ, γάλα καρύδας και ρύζι μπασμάτι (9,5€). Συμπαθητικό, έκανε τη δουλειά του, μα ξεχάστηκε γρήγορα, όπως η φέτα (2,5/4).

• Το κοτόπουλο φλορεντίν (8,5€). Λέγεται, διαφορετικά, και “κοτόπουλο με χόρτα”. Το πιάτο που δίχασε. Κάποιοι το συμπάθησαν, κάποιοι άλλοι, όπως εγώ, το αντιπάθησαν. Η Φλωρεντία είναι μακριά από τη Βενετία, οπότε ας το θεωρήσουμε μια κακή παρένθεση (1,5/4).

• Το cheesecake (5€), από τα γλυκά τους. Φραουλώδης μαρμελάδα, πηχτή, από αυτές που δεν χρειάζονται 5 κιλά για να δώσουν γεύση, νόστιμη βάση μπισκότου και μεγάλη ποσότητα κρέμας τυριού. Δεν ήταν αξέχαστο, αλλά ήταν πολύ ευχάριστο (3/4).

• Τον μέτριο κορμό σοκολάτας που μας κέρασαν. Κέρασαν είπα? Να κι άλλο “αλλά”.

• Το λευκό χύμα κρασί τους (10€ το λίτρο), το οποίο μας το σέρβιραν σε κολονάτα ποτήρια και ήταν άνω του μετρίου.

Οπότε, για να επανέλθω στο προκείμενο, θα ήθελα να κράξω το φαγητό τους, αλλά δεν μπορώ. Θα ήθελα να γκρινιάξω για το μέτριο ψωμί, το κακό κοτόπουλο, τις περίεργες τιμές σε ορισμένες επιλογές, αλλά δεν γίνεται, όταν τα πιάτα, στην πλειοψηφία τους, ήταν καλοεκτελεσμένα, ομορφοπαρουσιασμένα και νόστιμα.

Θα έκραζα και για τα λεφτά, καθώς δώσαμε 18-19€ το άτομο, χορτάσαμε καλά, μα δεν σκάσαμε, και για μεζεδοπωλείο δεν είναι λίγα. Αλλά δεν μπορώ. Γιατί έφυγα ικανοποιημένος.

Τελικά τι συμβαίνει με αυτήν τη Μικρή Βενετία? Γιατί τόση γκρίνια? Γιατί τόση αρνητική ενέργεια?

Γιατί ο χώρος, είναι ιδιαίτερος, αλλά δεν σε εμπνέει φοβερά, η εξυπηρέτηση είναι εντάξει, αλλά δεν είναι και ότι καλύτερο κυκλοφορεί, το ίδιο και οι τιμές. Είναι στον μέσο όρο, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, τσούζουν, λιγάκι, παραπάνω. Όλα ξεχνιούνται όμως, αν το θέλει κανείς, χάρη στο αρκετά νόστιμο και ποιοτικό φαγητό που σερβίρεται (3,5/4 στη Γεύση), καθώς λίγα μοντέρνα μεζεδοπωλεία πέριξ του κέντρου της Αθήνας έχουν τόσο σταθερή κουζίνα.

Γευστικά, προτείνεται ξεκάθαρα. Σαν συνολική εμπειρία, θέλει την προσοχή του, αλλά εδώ είμαστε για να πούμε για φαγητό, οπότε… προτείνεται και πάλι.

ΥΓ: στο προηγούμενο μενού υπήρχε η «Πατζαροσαλάτα με τζίντζερ και γιαούρτι», μια υπέροχη επιλογή που είναι κρίμα να μην υπάρχει στον καινούριο κατάλογο. Φαντάζομαι ότι θα υπάρχει ενίοτε στα πιάτα ημέρας, οπότε, αν την πετύχετε, δώστε της να καταλάβει!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

12 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Συμβουλή: διαβάστε αυτή την κριτική μια μέρα χωρίς καλή διάθεση, όταν η μόνη λύση για τα προβλήματά σας θα είναι μισή ώρα με έναν σάκο του μπόξ, το γυμναστήριό σας ή να μιλήσετε στον, εκάστοτε, άνθρωπο τον οποίο χρησιμοποιείτε για να ξεσπάσετε. Έτσι θα μπορέσετε να συνταχθείτε καλύτερα με τον γράφοντα (εμένα ντε).

Αν βιώνετε μια μέτρια μέρα, ανάμεσα σε καταπληκτικές, και σας τη δίνει πολύ αυτό, τότε η Μικρή Βενετία είναι ο ορισμός του μαγαζιού που θα σας μπερδέψει, ίσως να θελήσετε να την κράξετε, μα πάντα θα υπάρχει ένα “αλλά”.

Προσωπικά, θα ήθελα πολύ να την κράξω για αρκετά ζητήματα, αλλά… νάτο το “αλλά” και πάλι.

Θα ήθελα, καταρχάς, να την κράξω για το όνομά της. Τη λένε Βενετία, μα δεν θυμίζει πουθενά τη γνωστή Ιταλική πόλη. Μα σε τίποτα ρε παιδί μου? Τι φταίει, βέβαια, η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού που τη λένε έτσι κι αποφάσισε να ονομάσει έτσι το εστιατόριό της?

Θα μπορούσα να αρχίσω τις γκρινίτσες και για την εξυπηρέτησή της. Τα άτομα του σέρβις και η ιδιοκτήτρια δεν χαμογελούσαν όσο θα θέλαμε, αλλά τους είχαμε ξενυχτήσει, κιόλας, τους ανθρώπους. Για να μην πω για τη μουσική. Που ήμασταν 15 άτομα, τελευταίοι πελάτες και μας έβαζαν κάτι τραγούδια ταμάμ για υποσυνείδητο νανούρισμα. Ε, ναι ρε φίλε, εδώ δεν υπάρχει “αλλά”. Φταίνε.

Θα ήθελα, επιπλέον, να την κράξω για τον χώρο της (2,5/4). Που είναι μονοκόμματος και ενιαίος. Αλλά έχει άνετα τραπέζια, συμπαθητικές καρέκλες και σωστές τραπεζοαποστάσεις. Κάτι κακό μου βγαίνει να πω και για τα τσουβάλια που κρέμονται από το ταβάνι ή το μεγάλο φωτιστικό που δημιουργήθηκε από σπασμένα πιάτα και μαχαιροπήρουνα ή για τις φιλοσοφικές ατάκες περί ανθρώπου στους τοίχους και τα ποιήματα/διηγήματα στα σουπλά. Θέλω να κράξω για όλα αυτά, γιατί με ξενίζουν, όμως δεν μου βγαίνει, γιατί όσο πιο περίεργα φαίνονται, τόσο κάνουν τη Μικρή Βενετία να ξεχωρίζει για το ντεκόρ της.

Πόσο βασανιστικά αυτά τα “αλλά”, πάντως, ρε παιδί μου? Να θες να εκτονωθείς και να μην μπορείς.

Τα περισσότερα “αλλά”, μάλιστα, συναντώνται στο φαγητό.

Το προσφερόμενο μενού, καταρχάς, είναι τιμολογιακά μπερδεμένο. Φάβα στα 6€ και Κρητική σαλάτα (με τυρί) στα 5,5€? Ψητά λαχανικά με χαλούμι στα 8,5€, ενώ ο Καβουρμάς με αυγά κάνει 7€? Wtg (έχει χαλάσει το f στο πληκτρολόγιό μου)? Αλλά και πάλι, τα παραπάνω δεν είναι ο κανόνας. Υπάρχουν πράγματι κάποιες υπερβολικές-αλλοπρόσαλλες τιμολογήσεις, ωστόσο υπάρχουν και αρκετά πιάτα σε τιμές του μέσου όρου. Το μενού περιλαμβάνει 4 σαλάτες στα 5,5-8,5€, 12 ορεκτικά στα 3,5-9€, καθώς και γύρω στα 15 κυρίως πιάτα με ζυμαρικά, ψάρι και κρέας στα 7,0-12,5€. Τέλος, υπάρχουν μερικά γλυκάκια (5€) καθώς και, εναλλασσόμενα, πιάτα ημέρας. Το μενού έχει ανανεωθεί πρόσφατα.

Δοκιμάσαμε:

• Το ψωμί τους (άσπρο, στα 0,5€ το άτομο), το οποίο δεν μας ξετρέλανε, αλλά είχε καλή φρεσκότητα. Παρέα με αυτό ήρθε κανατόνερο.

• Τον ντάκο (aka Κρητική σαλάτα με κριθαροκούλουρο, τομάτα, φέτα και κάπαρη, στα 5,5€). Εμφάνιση στολίδι, να μην θες να τον φας. Πιο πρωτότυπο ντάκο δεν έχω ξαναδεί, το ομολογώ. Το παξιμάδι ήταν αρκετά τραγανό (με την καλή έννοια) και το συνολικό αποτέλεσμα θα δικαιώσει όποιον προτιμήσει την πιο φθηνή σαλάτα του μενού (3,5/4).

• Τη φάβα με καραμελωμένο κρομμύδι (6€). Πολλά τα 6 γιούρια, δεν το συζητώ, αλλά η υφή της ήταν αρρωστημένα βελούδινη και το κρομμύδι, υπέροχα γλυκό (3/4, δεδομένου ότι αντιπαθώ τη φάβα, ο βαθμός αυτός μεταφράζεται σε άριστα).

• Τη φέτα σε φύλλο κρούστας με ντοματίνι γλυκό (6€). Ενδιαφέρουσα ιδέα, όμορφη παρουσίαση, πετυχημένο ψήσιμο, αλλά όχι κάτι που πρέπει να πάρετε οπωσδήποτε (3/4).

• Τα γεμιστά μανιτάρια με πολύχρωμες πιπεριές, μπέικον και τυρί κρέμα (8€). Ακριβά, αλλά καλοφτιαγμένα, αύριο τα ξεχνάς, αλλά δεν είναι και χάλια, τρώγονται μια χαρά (2,5/4).

• Τις πατατούλες με λευκό κρασί, ελαιόλαδο και χοντρό αλάτι (3,5€). Τις άφησα για το τέλος των ορεκτικών, ως φόρο τιμής που τελείωσαν πρώτες. Με το που τις δεις αρχίζει η γκρίνια: “Γιατί δεν είναι τηγανητές?”, “Δεν ζήτησα πατάτες μωρό (baby)”, “Γιατί είναι τόσο λίγες?”. Είναι λίγες, πράγματι. Πολύ λίγες. Βασικά και τετραπλάσιες να ήταν, θα ήταν και πάλι λίγες. Και φαίνονται σκέτες, πολύ σκέτες. Πατάτες μωρό, κομμένες στη μέση. Υπόσχεση: είναι οι πιο ωραίες, σκέτες, μη τηγανητές πατάτες που θα συναντήσετε σε μεζεδοπωλείο. Το μυστικό βρίσκεται, ξεκάθαρα, στο χοντρό αλάτι (4/4).

• Τη γιουβετσάδα απάκι, σε σάλτσα γλυκού κρασιού και λιαστής ντομάτας (8€). Αν σας αρέσουν οι γλυκές γεύσεις, τότε αυτή η γιουβετσάδα θα είναι μια πολύ πετυχημένη επιλογή. Αν όχι, ίσως σας λιγώσει σε ένα βαθμό. Πάντως το περιεχόμενο απάκι ήταν αρκετό και χωρίς πολλά λίπη (3,5/4).

• Τα χοιρινά φιλετάκια με μέλι και σύκο (11€). Έρχονται παρέα με ρύζι μπασμάτι και σαλάτα. Άλλο ένα πιάτο για τους φαν της γλυκιάς γεύσης. Μάλιστα, η πολύ γευστική σάλτσα του, παραπέμπει ξεκάθαρα στη hoisin σος που συνοδεύει, συνήθως, την πάπια στα Κινέζικα εστιατόρια. Τα φιλετάκια δεν ήταν συνταρακτικά από άποψη ψησίματος, ενώ ήταν, οριακά, σκληρούτσικα. Χάρη στην εξαιρετική σάλτσα, τα ξεχνούσες όλα όμως (3,5/4).

• Το κοτόπουλο με πράσινο κάρυ, γάλα καρύδας και ρύζι μπασμάτι (9,5€). Συμπαθητικό, έκανε τη δουλειά του, μα ξεχάστηκε γρήγορα, όπως η φέτα (2,5/4).

• Το κοτόπουλο φλορεντίν (8,5€). Λέγεται, διαφορετικά, και “κοτόπουλο με χόρτα”. Το πιάτο που δίχασε. Κάποιοι το συμπάθησαν, κάποιοι άλλοι, όπως εγώ, το αντιπάθησαν. Η Φλωρεντία είναι μακριά από τη Βενετία, οπότε ας το θεωρήσουμε μια κακή παρένθεση (1,5/4).

• Το cheesecake (5€), από τα γλυκά τους. Φραουλώδης μαρμελάδα, πηχτή, από αυτές που δεν χρειάζονται 5 κιλά για να δώσουν γεύση, νόστιμη βάση μπισκότου και μεγάλη ποσότητα κρέμας τυριού. Δεν ήταν αξέχαστο, αλλά ήταν πολύ ευχάριστο (3/4).

• Τον μέτριο κορμό σοκολάτας που μας κέρασαν. Κέρασαν είπα? Να κι άλλο “αλλά”.

• Το λευκό χύμα κρασί τους (10€ το λίτρο), το οποίο μας το σέρβιραν σε κολονάτα ποτήρια και ήταν άνω του μετρίου.

Οπότε, για να επανέλθω στο προκείμενο, θα ήθελα να κράξω το φαγητό τους, αλλά δεν μπορώ. Θα ήθελα να γκρινιάξω για το μέτριο ψωμί, το κακό κοτόπουλο, τις περίεργες τιμές σε ορισμένες επιλογές, αλλά δεν γίνεται, όταν τα πιάτα, στην πλειοψηφία τους, ήταν καλοεκτελεσμένα, ομορφοπαρουσιασμένα και νόστιμα.

Θα έκραζα και για τα λεφτά, καθώς δώσαμε 18-19€ το άτομο, χορτάσαμε καλά, μα δεν σκάσαμε, και για μεζεδοπωλείο δεν είναι λίγα. Αλλά δεν μπορώ. Γιατί έφυγα ικανοποιημένος.

Τελικά τι συμβαίνει με αυτήν τη Μικρή Βενετία? Γιατί τόση γκρίνια? Γιατί τόση αρνητική ενέργεια?

Γιατί ο χώρος, είναι ιδιαίτερος, αλλά δεν σε εμπνέει φοβερά, η εξυπηρέτηση είναι εντάξει, αλλά δεν είναι και ότι καλύτερο κυκλοφορεί, το ίδιο και οι τιμές. Είναι στον μέσο όρο, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, τσούζουν, λιγάκι, παραπάνω. Όλα ξεχνιούνται όμως, αν το θέλει κανείς, χάρη στο αρκετά νόστιμο και ποιοτικό φαγητό που σερβίρεται (3,5/4 στη Γεύση), καθώς λίγα μοντέρνα μεζεδοπωλεία πέριξ του κέντρου της Αθήνας έχουν τόσο σταθερή κουζίνα.

Γευστικά, προτείνεται ξεκάθαρα. Σαν συνολική εμπειρία, θέλει την προσοχή του, αλλά εδώ είμαστε για να πούμε για φαγητό, οπότε… προτείνεται και πάλι.

ΥΓ: στο προηγούμενο μενού υπήρχε η «Πατζαροσαλάτα με τζίντζερ και γιαούρτι», μια υπέροχη επιλογή που είναι κρίμα να μην υπάρχει στον καινούριο κατάλογο. Φαντάζομαι ότι θα υπάρχει ενίοτε στα πιάτα ημέρας, οπότε, αν την πετύχετε, δώστε της να καταλάβει!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Vaggg

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

10-16

Συμβουλή: διαβάστε αυτή την κριτική μια μέρα χωρίς καλή διάθεση, όταν η μόνη λύση για τα προβλήματά σας θα είναι μισή ώρα με έναν σάκο του μπόξ, το γυμναστήριό σας ή να μιλήσετε στον, εκάστοτε, άνθρωπο τον οποίο χρησιμοποιείτε για να ξεσπάσετε. Έτσι θα μπορέσετε να συνταχθείτε καλύτερα με τον γράφοντα (εμένα ντε).

Αν βιώνετε μια μέτρια μέρα, ανάμεσα σε καταπληκτικές, και σας τη δίνει πολύ αυτό, τότε η Μικρή Βενετία είναι ο ορισμός του μαγαζιού που θα σας μπερδέψει, ίσως να θελήσετε να την κράξετε, μα πάντα θα υπάρχει ένα “αλλά”.

Προσωπικά, θα ήθελα πολύ να την κράξω για αρκετά ζητήματα, αλλά… νάτο το “αλλά” και πάλι.

Θα ήθελα, καταρχάς, να την κράξω για το όνομά της. Τη λένε Βενετία, μα δεν θυμίζει πουθενά τη γνωστή Ιταλική πόλη. Μα σε τίποτα ρε παιδί μου? Τι φταίει, βέβαια, η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού που τη λένε έτσι κι αποφάσισε να ονομάσει έτσι το εστιατόριό της?

Θα μπορούσα να αρχίσω τις γκρινίτσες και για την εξυπηρέτησή της. Τα άτομα του σέρβις και η ιδιοκτήτρια δεν χαμογελούσαν όσο θα θέλαμε, αλλά τους είχαμε ξενυχτήσει, κιόλας, τους ανθρώπους. Για να μην πω για τη μουσική. Που ήμασταν 15 άτομα, τελευταίοι πελάτες και μας έβαζαν κάτι τραγούδια ταμάμ για υποσυνείδητο νανούρισμα. Ε, ναι ρε φίλε, εδώ δεν υπάρχει “αλλά”. Φταίνε.

Θα ήθελα, επιπλέον, να την κράξω για τον χώρο της (2,5/4). Που είναι μονοκόμματος και ενιαίος. Αλλά έχει άνετα τραπέζια, συμπαθητικές καρέκλες και σωστές τραπεζοαποστάσεις. Κάτι κακό μου βγαίνει να πω και για τα τσουβάλια που κρέμονται από το ταβάνι ή το μεγάλο φωτιστικό που δημιουργήθηκε από σπασμένα πιάτα και μαχαιροπήρουνα ή για τις φιλοσοφικές ατάκες περί ανθρώπου στους τοίχους και τα ποιήματα/διηγήματα στα σουπλά. Θέλω να κράξω για όλα αυτά, γιατί με ξενίζουν, όμως δεν μου βγαίνει, γιατί όσο πιο περίεργα φαίνονται, τόσο κάνουν τη Μικρή Βενετία να ξεχωρίζει για το ντεκόρ της.

Πόσο βασανιστικά αυτά τα “αλλά”, πάντως, ρε παιδί μου? Να θες να εκτονωθείς και να μην μπορείς.

Τα περισσότερα “αλλά”, μάλιστα, συναντώνται στο φαγητό.

Το προσφερόμενο μενού, καταρχάς, είναι τιμολογιακά μπερδεμένο. Φάβα στα 6€ και Κρητική σαλάτα (με τυρί) στα 5,5€? Ψητά λαχανικά με χαλούμι στα 8,5€, ενώ ο Καβουρμάς με αυγά κάνει 7€? Wtg (έχει χαλάσει το f στο πληκτρολόγιό μου)? Αλλά και πάλι, τα παραπάνω δεν είναι ο κανόνας. Υπάρχουν πράγματι κάποιες υπερβολικές-αλλοπρόσαλλες τιμολογήσεις, ωστόσο υπάρχουν και αρκετά πιάτα σε τιμές του μέσου όρου. Το μενού περιλαμβάνει 4 σαλάτες στα 5,5-8,5€, 12 ορεκτικά στα 3,5-9€, καθώς και γύρω στα 15 κυρίως πιάτα με ζυμαρικά, ψάρι και κρέας στα 7,0-12,5€. Τέλος, υπάρχουν μερικά γλυκάκια (5€) καθώς και, εναλλασσόμενα, πιάτα ημέρας. Το μενού έχει ανανεωθεί πρόσφατα.

Δοκιμάσαμε:

• Το ψωμί τους (άσπρο, στα 0,5€ το άτομο), το οποίο δεν μας ξετρέλανε, αλλά είχε καλή φρεσκότητα. Παρέα με αυτό ήρθε κανατόνερο.

• Τον ντάκο (aka Κρητική σαλάτα με κριθαροκούλουρο, τομάτα, φέτα και κάπαρη, στα 5,5€). Εμφάνιση στολίδι, να μην θες να τον φας. Πιο πρωτότυπο ντάκο δεν έχω ξαναδεί, το ομολογώ. Το παξιμάδι ήταν αρκετά τραγανό (με την καλή έννοια) και το συνολικό αποτέλεσμα θα δικαιώσει όποιον προτιμήσει την πιο φθηνή σαλάτα του μενού (3,5/4).

• Τη φάβα με καραμελωμένο κρομμύδι (6€). Πολλά τα 6 γιούρια, δεν το συζητώ, αλλά η υφή της ήταν αρρωστημένα βελούδινη και το κρομμύδι, υπέροχα γλυκό (3/4, δεδομένου ότι αντιπαθώ τη φάβα, ο βαθμός αυτός μεταφράζεται σε άριστα).

• Τη φέτα σε φύλλο κρούστας με ντοματίνι γλυκό (6€). Ενδιαφέρουσα ιδέα, όμορφη παρουσίαση, πετυχημένο ψήσιμο, αλλά όχι κάτι που πρέπει να πάρετε οπωσδήποτε (3/4).

• Τα γεμιστά μανιτάρια με πολύχρωμες πιπεριές, μπέικον και τυρί κρέμα (8€). Ακριβά, αλλά καλοφτιαγμένα, αύριο τα ξεχνάς, αλλά δεν είναι και χάλια, τρώγονται μια χαρά (2,5/4).

• Τις πατατούλες με λευκό κρασί, ελαιόλαδο και χοντρό αλάτι (3,5€). Τις άφησα για το τέλος των ορεκτικών, ως φόρο τιμής που τελείωσαν πρώτες. Με το που τις δεις αρχίζει η γκρίνια: “Γιατί δεν είναι τηγανητές?”, “Δεν ζήτησα πατάτες μωρό (baby)”, “Γιατί είναι τόσο λίγες?”. Είναι λίγες, πράγματι. Πολύ λίγες. Βασικά και τετραπλάσιες να ήταν, θα ήταν και πάλι λίγες. Και φαίνονται σκέτες, πολύ σκέτες. Πατάτες μωρό, κομμένες στη μέση. Υπόσχεση: είναι οι πιο ωραίες, σκέτες, μη τηγανητές πατάτες που θα συναντήσετε σε μεζεδοπωλείο. Το μυστικό βρίσκεται, ξεκάθαρα, στο χοντρό αλάτι (4/4).

• Τη γιουβετσάδα απάκι, σε σάλτσα γλυκού κρασιού και λιαστής ντομάτας (8€). Αν σας αρέσουν οι γλυκές γεύσεις, τότε αυτή η γιουβετσάδα θα είναι μια πολύ πετυχημένη επιλογή. Αν όχι, ίσως σας λιγώσει σε ένα βαθμό. Πάντως το περιεχόμενο απάκι ήταν αρκετό και χωρίς πολλά λίπη (3,5/4).

• Τα χοιρινά φιλετάκια με μέλι και σύκο (11€). Έρχονται παρέα με ρύζι μπασμάτι και σαλάτα. Άλλο ένα πιάτο για τους φαν της γλυκιάς γεύσης. Μάλιστα, η πολύ γευστική σάλτσα του, παραπέμπει ξεκάθαρα στη hoisin σος που συνοδεύει, συνήθως, την πάπια στα Κινέζικα εστιατόρια. Τα φιλετάκια δεν ήταν συνταρακτικά από άποψη ψησίματος, ενώ ήταν, οριακά, σκληρούτσικα. Χάρη στην εξαιρετική σάλτσα, τα ξεχνούσες όλα όμως (3,5/4).

• Το κοτόπουλο με πράσινο κάρυ, γάλα καρύδας και ρύζι μπασμάτι (9,5€). Συμπαθητικό, έκανε τη δουλειά του, μα ξεχάστηκε γρήγορα, όπως η φέτα (2,5/4).

• Το κοτόπουλο φλορεντίν (8,5€). Λέγεται, διαφορετικά, και “κοτόπουλο με χόρτα”. Το πιάτο που δίχασε. Κάποιοι το συμπάθησαν, κάποιοι άλλοι, όπως εγώ, το αντιπάθησαν. Η Φλωρεντία είναι μακριά από τη Βενετία, οπότε ας το θεωρήσουμε μια κακή παρένθεση (1,5/4).

• Το cheesecake (5€), από τα γλυκά τους. Φραουλώδης μαρμελάδα, πηχτή, από αυτές που δεν χρειάζονται 5 κιλά για να δώσουν γεύση, νόστιμη βάση μπισκότου και μεγάλη ποσότητα κρέμας τυριού. Δεν ήταν αξέχαστο, αλλά ήταν πολύ ευχάριστο (3/4).

• Τον μέτριο κορμό σοκολάτας που μας κέρασαν. Κέρασαν είπα? Να κι άλλο “αλλά”.

• Το λευκό χύμα κρασί τους (10€ το λίτρο), το οποίο μας το σέρβιραν σε κολονάτα ποτήρια και ήταν άνω του μετρίου.

Οπότε, για να επανέλθω στο προκείμενο, θα ήθελα να κράξω το φαγητό τους, αλλά δεν μπορώ. Θα ήθελα να γκρινιάξω για το μέτριο ψωμί, το κακό κοτόπουλο, τις περίεργες τιμές σε ορισμένες επιλογές, αλλά δεν γίνεται, όταν τα πιάτα, στην πλειοψηφία τους, ήταν καλοεκτελεσμένα, ομορφοπαρουσιασμένα και νόστιμα.

Θα έκραζα και για τα λεφτά, καθώς δώσαμε 18-19€ το άτομο, χορτάσαμε καλά, μα δεν σκάσαμε, και για μεζεδοπωλείο δεν είναι λίγα. Αλλά δεν μπορώ. Γιατί έφυγα ικανοποιημένος.

Τελικά τι συμβαίνει με αυτήν τη Μικρή Βενετία? Γιατί τόση γκρίνια? Γιατί τόση αρνητική ενέργεια?

Γιατί ο χώρος, είναι ιδιαίτερος, αλλά δεν σε εμπνέει φοβερά, η εξυπηρέτηση είναι εντάξει, αλλά δεν είναι και ότι καλύτερο κυκλοφορεί, το ίδιο και οι τιμές. Είναι στον μέσο όρο, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, τσούζουν, λιγάκι, παραπάνω. Όλα ξεχνιούνται όμως, αν το θέλει κανείς, χάρη στο αρκετά νόστιμο και ποιοτικό φαγητό που σερβίρεται (3,5/4 στη Γεύση), καθώς λίγα μοντέρνα μεζεδοπωλεία πέριξ του κέντρου της Αθήνας έχουν τόσο σταθερή κουζίνα.

Γευστικά, προτείνεται ξεκάθαρα. Σαν συνολική εμπειρία, θέλει την προσοχή του, αλλά εδώ είμαστε για να πούμε για φαγητό, οπότε… προτείνεται και πάλι.

ΥΓ: στο προηγούμενο μενού υπήρχε η «Πατζαροσαλάτα με τζίντζερ και γιαούρτι», μια υπέροχη επιλογή που είναι κρίμα να μην υπάρχει στον καινούριο κατάλογο. Φαντάζομαι ότι θα υπάρχει ενίοτε στα πιάτα ημέρας, οπότε, αν την πετύχετε, δώστε της να καταλάβει!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.