Loader
10 medium

17 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Επίσκεψη στο Peccati di Gola το Σάββατο 5/5, μετά από μια έντονη μέρα δουλειάς, είπαμε να πάμε για Ιταλικό στη Γλυφάδα και να συνδυάσουμε βραδινή έξοδο στην περιοχή.

Το Peccati di Gola το γνώριζα, αλλά δεν είχε τύχει να πάω ποτέ. Πρόσφατα μας το πρότειναν φίλοι που το είχαν επισκεφθεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου γέμισε το μάτι διαβάζοντας ότι "συγγενεύει" με το Vicenzo της Πλατείας Εσπερίδων, το οποίο θεωρώ μέτριο, ωστόσο είπαμε μια φορά να το δοκιμάσουμε.

Βρίσκεται στην Κύπρου (πρώτη "βόρεια" παράλληλη της Α. Μεταξά), πιο ήσυχο σημείο, δίπλα ακριβώς στο καινούριο και πολύ ενδιαφέρον Oh Mama με τα νόστιμα brunch και τα δυνατά κοκτέιλ του. Η περιοχή είναι πιο ήρεμη από το κατα-κεντρο Γλυφάδας, κι αν φτάσετε νωρίς, δεν θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να παρκάρετε.

Ο χώρος δεν λέει πολλά (2,5-3). Μια απλή τρατορία, λίγα μέτρα πιο μέσα από τον δρόμο, με έναν μικρό κήπο, μια ξύλινη βεράντα (κλειστή με τζαμαρία, λόγω βροχής την βραδιά που πήγαμε), σχεδόν απουσία διακόσμησης, με απλά ξύλινα τραπεζάκια, χαμηλό φωτισμό στο εσωτερικό, τίποτα αξιοσημείωτο. Φωνάζει ότι πρόκειται για κάζουαλ επιλογή. Δίπλα μας μια παρέα αγοριών Λυκείου είχαν βγει με τις φόρμες τους για να φάνε πίτσα. Παρολ' αυτά, σύντομα γέμισε με κόσμο αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας μέσα και έξω, που το επέλεξαν για την σαββατιάτικη έξοδό τους.

Η εξυπηρέτηση σ΄εμάς ήταν σχετικά ικανοποιητική, είχε όμως και τα προβλήματά της (2,5 /4). 2 ή 3 σερβιτόροι και μία κυρία μελαχρινή φέρνουν βόλτα όλα τα τραπέζια. Η μελαχρινή κυρία, που εμάς μας σέρβιρε, ήταν πολύ ευγενική και με αυτό το διακριτικό χιούμορ, που σπάει τον πάγο. Ένας άλλος όμως σερβιτόρος δεν είχε καμία διακριτικότητα, καθώς περνούσε ξυστά από δίπλα μας για να εξυπηρετήσει άλλα τραπέζια ή να πάει στον πάγκο με τα κρασιά (ακριβώς πίσω μας), με αποτέλεσμα να σπρώχνει τις καρέκλες μας, να μετακινεί τα σακάκια μας και γενικώς να μην μας αφήνει σε ησυχία να φάμε. Αναγκαστήκαμε να μετακινήσουμε λίγο πιο μέσα το τραπέζι μας, για να μην τον "ενοχλούμε" στο διάβα του...! Κατά τ' άλλα, τα πιάτα ήρθαν σχετικά γρήγορα, τα σερβίτσια αλλάχτηκαν πριν το κυρίως. Από αυτήν την άποψη δεν έχουμε παράπονο.

Γεύση (3/4). Η αλήθεια είναι ότι στον κατάλογο θα βρεις ό, τι ακριβώς προσφέρει μια ελληνοποιημένη τρατορία, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Από αυτά τα πιάτα που δεν αλλάζουν ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν: καρμπονάρα και άλλες κλασικές ή ελληνοποιημένες προτάσεις ζυμαρικών, καπρέζε, ρόκα- παρμεζάνα και άλλες ελληνοποιημένες σαλάτες, τις γνωστές πίτσες, λίγες φοκάτσιες... Σε πρόσφατο ταξίδι μου στη Βόρεια Ιταλία, θυμήθηκα πραγματικά τι πάει να πει γνήσια ιταλική κουζίνα και πόσες μοντέρνες επιλογές έχει, τις οποίες σπάνια βλέπουμε σε ιταλικά εστιατόρια στην Ελλάδα. Τα οποία επιμένουν να λειτουργούν με τον ίδιο κατάλογο για χρόνια. Βεβαίως δεν περίμενα την ίδια ποικιλία από το Peccati, αλλά τουλάχιστον τα φαγητά του να είναι νόστιμα.

Τελικά παραγγείλαμε την καπρέζε, μια φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια, μια πίτσα μαργαρίτα και μια κλασική σπαγγέτι aglio, olio και peperoncino. Αυτά τα κάπως λιτά πιάτα, με τις πιο καθαρές γεύσεις.

- Η καπρέζε ήταν όπως την περίμενα. Ικανοποιητικό μέγεθος, υπεραρκετή για δύο άτομα, με φρέσκια ντομάτα και μοτσαρέλα. Θα ήθελα λίγο παραπάνω πέστο. Υπήρχε και η παραλλαγή με μοτσαρέλα buffala, με ακριβότερη χρέωση.

- Η φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια ήταν απλά καλή. Αρκετά γλυκιά, το ζυμάρι τραγανό. Ίσως ήμουν και λίγο προκατειλημμένη, γιατί στην Ιταλία έφαγα φοκάτσια σε τόσες διαφορετικές παραλλαγές- όπως ξέρετε την πουλάνε στους φούρνους σε μεγάλη ποικιλία - (με κολοκύθι, με πεκορίνο- προσούτο, με μοτσαρέλα- ντομάτα, με σάλτσα ντομάτας- μελιτζάνα... ) και όλες τόσο φρέσκιες και λαχταριστές, που ο πήχυς είχε ανέβει ψηλά.

- η πίτσα μαργαρίτα μας άρεσε πολύ. Ξεροψημένο, καπνιστό ζυμάρι από τον φούρνο, νόστιμη μοτσαρέλα και σάλτσα ντομάτας, την τσακίσαμε εν ριπή οφθαλμού.

- και πάμε στην σπαγγέτι μου, που ήταν απλή και νόστιμη (και τεράστια σε ποσότητα). Το μόνο που με παραξένεψε ήταν ότι είχαν βάλει τόσο πολλές σκελίδες σκόρδου, που δεν έχω ξαναδεί σε αντίστοιχο πιάτο. Παρμεζάνα τριμμένη ήρθε άφθονη σε μπολάκι.

Από κρασιά, είδα κάποια ελληνικά, είδα και μερικά ιταλικά που δεν γνώριζα. Μοναδική εξαίρεση το κόκκινο Montepulciano (Τοσκάνη), ένα βαθύ, έντονο κρασί, που ευχαρίστως θα παράγγελνα, αλλά δυστυχώς προσφερόταν μόνο σε μπουκάλι. Έτσι πήρα το μοναδικό ιταλικό της λίστας που προσφερόταν σε ποτήρι, το οποίο τελικά παραήταν βαρύ για τα γούστα μου (3,5 ευρώ).

Στο vfm, νομίζω ότι το 2/4 αντικατοπτρίζει ακρβώς την σχέση ποιότητας και τιμής. Όλα τα πιάτα τους είναι υπερτιμημένα, για το είδος πάντα του εστιατορίου. Υπάρχουν κάποιες λίγες επιλογές σε πιο προσιτές τιμές, αλλά όσο το μάτι πέφτει σε πιο σύνθετες γεύσεις τόσο οι τιμές ξεφεύγουν. Ενδεικτικά, οι σαλάτες, όλες πάνω από 10 ευρώ (εκτός την κλασική καπρέζε), τα ζυμαρικά και οι πίτσες, όλα σχεδόν κοντά στα 15 (εκτός τα πολύ λιτά), τα ορεκτικά γύρω στο 10ρικο. Το περίφημο πιάτο ταλιατέλες (αν θυμάμαι) με σολωμό στα 18,5 ευρώ! Δε νομίζω ότι για τον χώρο και την πρώτη ύλη δικαιολογούνται αυτές οι τιμές.

Εμείς πληρώσαμε λίγο πάνω από 40 ευρώ, με υποχρεωτικό εμφιαλωμένο νερό. Υπολογίστε λοιπόν μίνιμουν 20 ευρώ το άτομο για να πει κανείς ότι δοκίμασε 2-3 πιάτα και χόρτασε.

Στο τέλος κέρασαν λιμοντσέλο (ή μαστίχα, για όποιον προτιμούσε).

Οι εντυπώσεις ανάμεικτες. Δεν ξετρελάθηκα. Δεν έφυγα όμως και παραπονεμένη με τις γεύσεις. Δεν θα το πρότεινα σε κάποιον που μένει μακριά, ούτε όμως ξέρω αν θα το πρότεινα σε κάποιον που κινειται/ βρέθηκε στη Γλυφαδα (την στιγμή που έχω υπόψη ενα-δυο πολύ καλύτερα ιταλικά, αλλά όχι τρατορίες). Παρολ' αυτά, εγώ δεν αποκλείεται να το επισκεφθώ ξανά ως μια εύκολη λύση ιταλικού κοντά στην περιοχή μου.

Με προσοχή βέβαια στις επιλογές. Γιατί, να πληρώνω ένα πιάτο ζυμαρικών ή μια πίτσα 17-18 ευρώ, δεν λέει...


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

10 medium

17 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Επίσκεψη στο Peccati di Gola το Σάββατο 5/5, μετά από μια έντονη μέρα δουλειάς, είπαμε να πάμε για Ιταλικό στη Γλυφάδα και να συνδυάσουμε βραδινή έξοδο στην περιοχή.

Το Peccati di Gola το γνώριζα, αλλά δεν είχε τύχει να πάω ποτέ. Πρόσφατα μας το πρότειναν φίλοι που το είχαν επισκεφθεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου γέμισε το μάτι διαβάζοντας ότι "συγγενεύει" με το Vicenzo της Πλατείας Εσπερίδων, το οποίο θεωρώ μέτριο, ωστόσο είπαμε μια φορά να το δοκιμάσουμε.

Βρίσκεται στην Κύπρου (πρώτη "βόρεια" παράλληλη της Α. Μεταξά), πιο ήσυχο σημείο, δίπλα ακριβώς στο καινούριο και πολύ ενδιαφέρον Oh Mama με τα νόστιμα brunch και τα δυνατά κοκτέιλ του. Η περιοχή είναι πιο ήρεμη από το κατα-κεντρο Γλυφάδας, κι αν φτάσετε νωρίς, δεν θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να παρκάρετε.

Ο χώρος δεν λέει πολλά (2,5-3). Μια απλή τρατορία, λίγα μέτρα πιο μέσα από τον δρόμο, με έναν μικρό κήπο, μια ξύλινη βεράντα (κλειστή με τζαμαρία, λόγω βροχής την βραδιά που πήγαμε), σχεδόν απουσία διακόσμησης, με απλά ξύλινα τραπεζάκια, χαμηλό φωτισμό στο εσωτερικό, τίποτα αξιοσημείωτο. Φωνάζει ότι πρόκειται για κάζουαλ επιλογή. Δίπλα μας μια παρέα αγοριών Λυκείου είχαν βγει με τις φόρμες τους για να φάνε πίτσα. Παρολ' αυτά, σύντομα γέμισε με κόσμο αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας μέσα και έξω, που το επέλεξαν για την σαββατιάτικη έξοδό τους.

Η εξυπηρέτηση σ΄εμάς ήταν σχετικά ικανοποιητική, είχε όμως και τα προβλήματά της (2,5 /4). 2 ή 3 σερβιτόροι και μία κυρία μελαχρινή φέρνουν βόλτα όλα τα τραπέζια. Η μελαχρινή κυρία, που εμάς μας σέρβιρε, ήταν πολύ ευγενική και με αυτό το διακριτικό χιούμορ, που σπάει τον πάγο. Ένας άλλος όμως σερβιτόρος δεν είχε καμία διακριτικότητα, καθώς περνούσε ξυστά από δίπλα μας για να εξυπηρετήσει άλλα τραπέζια ή να πάει στον πάγκο με τα κρασιά (ακριβώς πίσω μας), με αποτέλεσμα να σπρώχνει τις καρέκλες μας, να μετακινεί τα σακάκια μας και γενικώς να μην μας αφήνει σε ησυχία να φάμε. Αναγκαστήκαμε να μετακινήσουμε λίγο πιο μέσα το τραπέζι μας, για να μην τον "ενοχλούμε" στο διάβα του...! Κατά τ' άλλα, τα πιάτα ήρθαν σχετικά γρήγορα, τα σερβίτσια αλλάχτηκαν πριν το κυρίως. Από αυτήν την άποψη δεν έχουμε παράπονο.

Γεύση (3/4). Η αλήθεια είναι ότι στον κατάλογο θα βρεις ό, τι ακριβώς προσφέρει μια ελληνοποιημένη τρατορία, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Από αυτά τα πιάτα που δεν αλλάζουν ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν: καρμπονάρα και άλλες κλασικές ή ελληνοποιημένες προτάσεις ζυμαρικών, καπρέζε, ρόκα- παρμεζάνα και άλλες ελληνοποιημένες σαλάτες, τις γνωστές πίτσες, λίγες φοκάτσιες... Σε πρόσφατο ταξίδι μου στη Βόρεια Ιταλία, θυμήθηκα πραγματικά τι πάει να πει γνήσια ιταλική κουζίνα και πόσες μοντέρνες επιλογές έχει, τις οποίες σπάνια βλέπουμε σε ιταλικά εστιατόρια στην Ελλάδα. Τα οποία επιμένουν να λειτουργούν με τον ίδιο κατάλογο για χρόνια. Βεβαίως δεν περίμενα την ίδια ποικιλία από το Peccati, αλλά τουλάχιστον τα φαγητά του να είναι νόστιμα.

Τελικά παραγγείλαμε την καπρέζε, μια φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια, μια πίτσα μαργαρίτα και μια κλασική σπαγγέτι aglio, olio και peperoncino. Αυτά τα κάπως λιτά πιάτα, με τις πιο καθαρές γεύσεις.

- Η καπρέζε ήταν όπως την περίμενα. Ικανοποιητικό μέγεθος, υπεραρκετή για δύο άτομα, με φρέσκια ντομάτα και μοτσαρέλα. Θα ήθελα λίγο παραπάνω πέστο. Υπήρχε και η παραλλαγή με μοτσαρέλα buffala, με ακριβότερη χρέωση.

- Η φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια ήταν απλά καλή. Αρκετά γλυκιά, το ζυμάρι τραγανό. Ίσως ήμουν και λίγο προκατειλημμένη, γιατί στην Ιταλία έφαγα φοκάτσια σε τόσες διαφορετικές παραλλαγές- όπως ξέρετε την πουλάνε στους φούρνους σε μεγάλη ποικιλία - (με κολοκύθι, με πεκορίνο- προσούτο, με μοτσαρέλα- ντομάτα, με σάλτσα ντομάτας- μελιτζάνα... ) και όλες τόσο φρέσκιες και λαχταριστές, που ο πήχυς είχε ανέβει ψηλά.

- η πίτσα μαργαρίτα μας άρεσε πολύ. Ξεροψημένο, καπνιστό ζυμάρι από τον φούρνο, νόστιμη μοτσαρέλα και σάλτσα ντομάτας, την τσακίσαμε εν ριπή οφθαλμού.

- και πάμε στην σπαγγέτι μου, που ήταν απλή και νόστιμη (και τεράστια σε ποσότητα). Το μόνο που με παραξένεψε ήταν ότι είχαν βάλει τόσο πολλές σκελίδες σκόρδου, που δεν έχω ξαναδεί σε αντίστοιχο πιάτο. Παρμεζάνα τριμμένη ήρθε άφθονη σε μπολάκι.

Από κρασιά, είδα κάποια ελληνικά, είδα και μερικά ιταλικά που δεν γνώριζα. Μοναδική εξαίρεση το κόκκινο Montepulciano (Τοσκάνη), ένα βαθύ, έντονο κρασί, που ευχαρίστως θα παράγγελνα, αλλά δυστυχώς προσφερόταν μόνο σε μπουκάλι. Έτσι πήρα το μοναδικό ιταλικό της λίστας που προσφερόταν σε ποτήρι, το οποίο τελικά παραήταν βαρύ για τα γούστα μου (3,5 ευρώ).

Στο vfm, νομίζω ότι το 2/4 αντικατοπτρίζει ακρβώς την σχέση ποιότητας και τιμής. Όλα τα πιάτα τους είναι υπερτιμημένα, για το είδος πάντα του εστιατορίου. Υπάρχουν κάποιες λίγες επιλογές σε πιο προσιτές τιμές, αλλά όσο το μάτι πέφτει σε πιο σύνθετες γεύσεις τόσο οι τιμές ξεφεύγουν. Ενδεικτικά, οι σαλάτες, όλες πάνω από 10 ευρώ (εκτός την κλασική καπρέζε), τα ζυμαρικά και οι πίτσες, όλα σχεδόν κοντά στα 15 (εκτός τα πολύ λιτά), τα ορεκτικά γύρω στο 10ρικο. Το περίφημο πιάτο ταλιατέλες (αν θυμάμαι) με σολωμό στα 18,5 ευρώ! Δε νομίζω ότι για τον χώρο και την πρώτη ύλη δικαιολογούνται αυτές οι τιμές.

Εμείς πληρώσαμε λίγο πάνω από 40 ευρώ, με υποχρεωτικό εμφιαλωμένο νερό. Υπολογίστε λοιπόν μίνιμουν 20 ευρώ το άτομο για να πει κανείς ότι δοκίμασε 2-3 πιάτα και χόρτασε.

Στο τέλος κέρασαν λιμοντσέλο (ή μαστίχα, για όποιον προτιμούσε).

Οι εντυπώσεις ανάμεικτες. Δεν ξετρελάθηκα. Δεν έφυγα όμως και παραπονεμένη με τις γεύσεις. Δεν θα το πρότεινα σε κάποιον που μένει μακριά, ούτε όμως ξέρω αν θα το πρότεινα σε κάποιον που κινειται/ βρέθηκε στη Γλυφαδα (την στιγμή που έχω υπόψη ενα-δυο πολύ καλύτερα ιταλικά, αλλά όχι τρατορίες). Παρολ' αυτά, εγώ δεν αποκλείεται να το επισκεφθώ ξανά ως μια εύκολη λύση ιταλικού κοντά στην περιοχή μου.

Με προσοχή βέβαια στις επιλογές. Γιατί, να πληρώνω ένα πιάτο ζυμαρικών ή μια πίτσα 17-18 ευρώ, δεν λέει...


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

10 medium

ram

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

-

Επίσκεψη στο Peccati di Gola το Σάββατο 5/5, μετά από μια έντονη μέρα δουλειάς, είπαμε να πάμε για Ιταλικό στη Γλυφάδα και να συνδυάσουμε βραδινή έξοδο στην περιοχή.

Το Peccati di Gola το γνώριζα, αλλά δεν είχε τύχει να πάω ποτέ. Πρόσφατα μας το πρότειναν φίλοι που το είχαν επισκεφθεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου γέμισε το μάτι διαβάζοντας ότι "συγγενεύει" με το Vicenzo της Πλατείας Εσπερίδων, το οποίο θεωρώ μέτριο, ωστόσο είπαμε μια φορά να το δοκιμάσουμε.

Βρίσκεται στην Κύπρου (πρώτη "βόρεια" παράλληλη της Α. Μεταξά), πιο ήσυχο σημείο, δίπλα ακριβώς στο καινούριο και πολύ ενδιαφέρον Oh Mama με τα νόστιμα brunch και τα δυνατά κοκτέιλ του. Η περιοχή είναι πιο ήρεμη από το κατα-κεντρο Γλυφάδας, κι αν φτάσετε νωρίς, δεν θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να παρκάρετε.

Ο χώρος δεν λέει πολλά (2,5-3). Μια απλή τρατορία, λίγα μέτρα πιο μέσα από τον δρόμο, με έναν μικρό κήπο, μια ξύλινη βεράντα (κλειστή με τζαμαρία, λόγω βροχής την βραδιά που πήγαμε), σχεδόν απουσία διακόσμησης, με απλά ξύλινα τραπεζάκια, χαμηλό φωτισμό στο εσωτερικό, τίποτα αξιοσημείωτο. Φωνάζει ότι πρόκειται για κάζουαλ επιλογή. Δίπλα μας μια παρέα αγοριών Λυκείου είχαν βγει με τις φόρμες τους για να φάνε πίτσα. Παρολ' αυτά, σύντομα γέμισε με κόσμο αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας μέσα και έξω, που το επέλεξαν για την σαββατιάτικη έξοδό τους.

Η εξυπηρέτηση σ΄εμάς ήταν σχετικά ικανοποιητική, είχε όμως και τα προβλήματά της (2,5 /4). 2 ή 3 σερβιτόροι και μία κυρία μελαχρινή φέρνουν βόλτα όλα τα τραπέζια. Η μελαχρινή κυρία, που εμάς μας σέρβιρε, ήταν πολύ ευγενική και με αυτό το διακριτικό χιούμορ, που σπάει τον πάγο. Ένας άλλος όμως σερβιτόρος δεν είχε καμία διακριτικότητα, καθώς περνούσε ξυστά από δίπλα μας για να εξυπηρετήσει άλλα τραπέζια ή να πάει στον πάγκο με τα κρασιά (ακριβώς πίσω μας), με αποτέλεσμα να σπρώχνει τις καρέκλες μας, να μετακινεί τα σακάκια μας και γενικώς να μην μας αφήνει σε ησυχία να φάμε. Αναγκαστήκαμε να μετακινήσουμε λίγο πιο μέσα το τραπέζι μας, για να μην τον "ενοχλούμε" στο διάβα του...! Κατά τ' άλλα, τα πιάτα ήρθαν σχετικά γρήγορα, τα σερβίτσια αλλάχτηκαν πριν το κυρίως. Από αυτήν την άποψη δεν έχουμε παράπονο.

Γεύση (3/4). Η αλήθεια είναι ότι στον κατάλογο θα βρεις ό, τι ακριβώς προσφέρει μια ελληνοποιημένη τρατορία, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Από αυτά τα πιάτα που δεν αλλάζουν ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν: καρμπονάρα και άλλες κλασικές ή ελληνοποιημένες προτάσεις ζυμαρικών, καπρέζε, ρόκα- παρμεζάνα και άλλες ελληνοποιημένες σαλάτες, τις γνωστές πίτσες, λίγες φοκάτσιες... Σε πρόσφατο ταξίδι μου στη Βόρεια Ιταλία, θυμήθηκα πραγματικά τι πάει να πει γνήσια ιταλική κουζίνα και πόσες μοντέρνες επιλογές έχει, τις οποίες σπάνια βλέπουμε σε ιταλικά εστιατόρια στην Ελλάδα. Τα οποία επιμένουν να λειτουργούν με τον ίδιο κατάλογο για χρόνια. Βεβαίως δεν περίμενα την ίδια ποικιλία από το Peccati, αλλά τουλάχιστον τα φαγητά του να είναι νόστιμα.

Τελικά παραγγείλαμε την καπρέζε, μια φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια, μια πίτσα μαργαρίτα και μια κλασική σπαγγέτι aglio, olio και peperoncino. Αυτά τα κάπως λιτά πιάτα, με τις πιο καθαρές γεύσεις.

- Η καπρέζε ήταν όπως την περίμενα. Ικανοποιητικό μέγεθος, υπεραρκετή για δύο άτομα, με φρέσκια ντομάτα και μοτσαρέλα. Θα ήθελα λίγο παραπάνω πέστο. Υπήρχε και η παραλλαγή με μοτσαρέλα buffala, με ακριβότερη χρέωση.

- Η φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια ήταν απλά καλή. Αρκετά γλυκιά, το ζυμάρι τραγανό. Ίσως ήμουν και λίγο προκατειλημμένη, γιατί στην Ιταλία έφαγα φοκάτσια σε τόσες διαφορετικές παραλλαγές- όπως ξέρετε την πουλάνε στους φούρνους σε μεγάλη ποικιλία - (με κολοκύθι, με πεκορίνο- προσούτο, με μοτσαρέλα- ντομάτα, με σάλτσα ντομάτας- μελιτζάνα... ) και όλες τόσο φρέσκιες και λαχταριστές, που ο πήχυς είχε ανέβει ψηλά.

- η πίτσα μαργαρίτα μας άρεσε πολύ. Ξεροψημένο, καπνιστό ζυμάρι από τον φούρνο, νόστιμη μοτσαρέλα και σάλτσα ντομάτας, την τσακίσαμε εν ριπή οφθαλμού.

- και πάμε στην σπαγγέτι μου, που ήταν απλή και νόστιμη (και τεράστια σε ποσότητα). Το μόνο που με παραξένεψε ήταν ότι είχαν βάλει τόσο πολλές σκελίδες σκόρδου, που δεν έχω ξαναδεί σε αντίστοιχο πιάτο. Παρμεζάνα τριμμένη ήρθε άφθονη σε μπολάκι.

Από κρασιά, είδα κάποια ελληνικά, είδα και μερικά ιταλικά που δεν γνώριζα. Μοναδική εξαίρεση το κόκκινο Montepulciano (Τοσκάνη), ένα βαθύ, έντονο κρασί, που ευχαρίστως θα παράγγελνα, αλλά δυστυχώς προσφερόταν μόνο σε μπουκάλι. Έτσι πήρα το μοναδικό ιταλικό της λίστας που προσφερόταν σε ποτήρι, το οποίο τελικά παραήταν βαρύ για τα γούστα μου (3,5 ευρώ).

Στο vfm, νομίζω ότι το 2/4 αντικατοπτρίζει ακρβώς την σχέση ποιότητας και τιμής. Όλα τα πιάτα τους είναι υπερτιμημένα, για το είδος πάντα του εστιατορίου. Υπάρχουν κάποιες λίγες επιλογές σε πιο προσιτές τιμές, αλλά όσο το μάτι πέφτει σε πιο σύνθετες γεύσεις τόσο οι τιμές ξεφεύγουν. Ενδεικτικά, οι σαλάτες, όλες πάνω από 10 ευρώ (εκτός την κλασική καπρέζε), τα ζυμαρικά και οι πίτσες, όλα σχεδόν κοντά στα 15 (εκτός τα πολύ λιτά), τα ορεκτικά γύρω στο 10ρικο. Το περίφημο πιάτο ταλιατέλες (αν θυμάμαι) με σολωμό στα 18,5 ευρώ! Δε νομίζω ότι για τον χώρο και την πρώτη ύλη δικαιολογούνται αυτές οι τιμές.

Εμείς πληρώσαμε λίγο πάνω από 40 ευρώ, με υποχρεωτικό εμφιαλωμένο νερό. Υπολογίστε λοιπόν μίνιμουν 20 ευρώ το άτομο για να πει κανείς ότι δοκίμασε 2-3 πιάτα και χόρτασε.

Στο τέλος κέρασαν λιμοντσέλο (ή μαστίχα, για όποιον προτιμούσε).

Οι εντυπώσεις ανάμεικτες. Δεν ξετρελάθηκα. Δεν έφυγα όμως και παραπονεμένη με τις γεύσεις. Δεν θα το πρότεινα σε κάποιον που μένει μακριά, ούτε όμως ξέρω αν θα το πρότεινα σε κάποιον που κινειται/ βρέθηκε στη Γλυφαδα (την στιγμή που έχω υπόψη ενα-δυο πολύ καλύτερα ιταλικά, αλλά όχι τρατορίες). Παρολ' αυτά, εγώ δεν αποκλείεται να το επισκεφθώ ξανά ως μια εύκολη λύση ιταλικού κοντά στην περιοχή μου.

Με προσοχή βέβαια στις επιλογές. Γιατί, να πληρώνω ένα πιάτο ζυμαρικών ή μια πίτσα 17-18 ευρώ, δεν λέει...


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.