Loader

09 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Σίγουρα δεν χρειάζεται να πεις πολλά, για να γράψεις κριτική.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται τρελή ανάλυση για να περιγράψεις το Feedελ.

Ούτε σε αυτόν που δεν βγαίνει πολύ έξω για φαγητό αλλά ούτε και σε αυτόν που βλέπει ελάχιστα τηλεόραση ή διαβάζει αρπαχτά κίτρινα και λευκά ΜΜΕ, είναι άγνωστος αυτός ο κοντούλης chef με το θεληματικό πηγούνι, το πηγαίο χιούμορ, το μειδίαμα, τα κόκκινα starάκια και τα ροκ μουσικά ακούσματα.

Αυτός λοιπόν ο chef, είπε να κινηθεί νότια και να ανοίξει άλλο ένα μοντέρνο μεζεδοπωλείο με ονομασία διαφοροποιημένη κατά το ήμισυ. Το άλλο Feedέλ μεγάλωσε, διακοσμήθηκε με πέτρα και μέταλλο, πρόσθεσε κάποιες στοιχεία από Κούβα και έγινε Asador (τεχνική μαγειρέματος σε ανοικτή φλόγα).

Τον είδαμε τον Λεω. Αν και μεσημέρι Σαββάτου, ήταν παρών στο μαγαζί και επέβλεπε τα πάντα. Το οποίο βέβαια δεν χρειαζόταν, διότι όλο το προσωπικό δουλεύει υπέρ του δέοντος υποδειγματικά. Από την επιλογή της θέσης που θα καθίσεις (ήλιος, άνεμος, σκιά για τους γνώστες), τη λεπτομερή ανάλυση των συστατικών του κάθε πιάτου, τον συνδυασμό με το αντίστοιχο cocktail, το γενεαλογικό δένδρο του παραγωγού κρασιού και μπύρας του καταλόγου μέχρι τη γνωστή ρήση ‘’ Ωωωωωπ που πας ρε Καραμήτρο, παρήγγειλες πολλά’’, στο πιο polite βέβαια.

Τα τραπέζια είναι άνετα, ξύλινα, σε καφέ απόχρωση και ο τοίχος γκριζοπράσινος, δημιουργώντας μαζί με την πέτρα του εξωτερικού χώρου και τις μεταλλικές πινελιές ένα αξιοπρόσεκτο σύνολο. Προσεγμένα και τα σερβίτσια του – διαφορετικά πιάτα ανάλογα το έδεσμα- όμορφα σουπλά, ξεχωριστές σκουρόχρωμες πετσέτες- χαρτοπετσέτες με τις χαρακτηριστικές στρατιωτικές σαρδέλες του σήματος του μαγαζιού. Δεν μου άρεσαν τα ψάθινα καπέλα φωτιστικών στην μια πλευρά του εξωτερικού χώρου που δεν προσδίδουν κάτι στο ύφος του.

Τα πιάτα δεν κατηγοριοποιούνται, είναι όλα για τη μέση, κανονικού μεγέθους, απαράμιλλης αισθητικής, ωραίας υφής και γεύσης.

Ήπιαμε, ξινό νερό, ένα ποτήρι Chardonnay Γκιρλέμη από τον Δομοκό, με λαμπερό χρώμα, έντονο άρωμα και νότες λευκών φρούτων και μια Κίρκη pale ale με όλα τα στερητικά –απαστερίωτη, αφιλτράριστη, νέα ζύμωση στο μπουκάλι- με γλυκά και γήινα αρώματα και φοβερό ρητό: ‘’Break the spell’’.

Οι χοντρές λευκές και μαύρες φέτες ψωμιού περασμένες από τη σχάρα χωρίς να χάσουν τη φρεσκάδα τους μαζί με το εισαγωγικό dipάκι από γιαούρτι αβοκάντο και λίγο chili ήταν ότι έπρεπε, μέχρι να έρθει η δροσερή σαλάτα αγγούρι με κυρίαρχα στοιχεία σταμνοτύρι, 2 υφών αγγούρι, σχάρας και κανονικό, κουνουπίδι, φιστίκι και στο background λίγη πρασινάδα και φλοίδες παστουρμά που έδιναν και αυτά το κάτι τις.

Οι τηγανιτές πατάτες με τη φλούδα τους κομμένες country style, ήταν όσο crispy έπρεπε και παρότι είχαν στάκα, δεν ‘’έπεσαν’’ καθόλου βαριές. Αντίθετα δροσίστηκαν όμορφα με τους κρόκους αυγού και αρωματίστηκαν με το θυμάρι. Την τρούφα που περιείχαν, την θεωρώ υπερβολή.

Άρεσε και η μπαμπάτσικη στριφτόπιτα, με ωραία ζύμη, αρωματισμένη με τσίπουρο, γεμάτη νιβατό, κάποια μυρωδικά και στην κορυφή χορταστικό chutney βατόμουρο.
Η πανσέτα κατ’ εμέ αποτελεί πίνακα ζωγραφικής.
Εξαιρετική καραμελωμένη κρούστα της επάνω επιφάνειας, άψογα ψημένη η πανσέτα, τρυφερή και ζουμερή, καραμελωμένα φουντούκια, μπάλες πουρέ από παστινάκι, ψητό κρεμμύδι και βρώσιμα λουλούδια. Το purple ανεβάζει επίπεδο.
Η μοσχαρίσια γλώσσα έλιωνε με το που την ακουμπούσες. Περασμένα τα 3 τεράστια κομμάτια από τη σχάρα, όπως και το king ouster μανιτάρι, ελαφρά γλασαρισμένη και με ένα στρώμα μυρωδικών, συνοδεύονταν όμορφα από 2 ειδών σπαράγγια, απαλό πουρέ από σελινόριζα και κάποια βρώσιμα λουλούδια.
Κλείσαμε με ένα και μόνο γλυκό που αποδείχτηκε υπεραρκετό.
Cheesecake αλλιώτικο, με γιαούρτι, τριμμένο μπισκότο και μπόλικη φράουλα, παρουσιασμένο σε γλαστράκι. Όχι κάτι τρομερό σε γεύση αλλά πολύ καλό για το κλείσιμο του γεύματος.
Ακριβό;
3 ενήλικες και ο μικρός μου, 95 ευρώ all inclusive, δεν το λες και ακριβό.
Είναι φορές σαν και αυτή, που νιώθεις ότι σε σέβονται, αισθάνεσαι τη ζεστασιά του χώρου, τρως πολύ καλές και ελληνικές πρώτες ύλες άρτια εκτελεσμένες και φεύγεις με ένα πλατύ χαμόγελο και με την υπόσχεση στους οικείους σου ότι θα το επαναλάβετε.
Αποτελεί, γεύσεων εμπειρία σίγουρα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

09 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Σίγουρα δεν χρειάζεται να πεις πολλά, για να γράψεις κριτική.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται τρελή ανάλυση για να περιγράψεις το Feedελ.

Ούτε σε αυτόν που δεν βγαίνει πολύ έξω για φαγητό αλλά ούτε και σε αυτόν που βλέπει ελάχιστα τηλεόραση ή διαβάζει αρπαχτά κίτρινα και λευκά ΜΜΕ, είναι άγνωστος αυτός ο κοντούλης chef με το θεληματικό πηγούνι, το πηγαίο χιούμορ, το μειδίαμα, τα κόκκινα starάκια και τα ροκ μουσικά ακούσματα.

Αυτός λοιπόν ο chef, είπε να κινηθεί νότια και να ανοίξει άλλο ένα μοντέρνο μεζεδοπωλείο με ονομασία διαφοροποιημένη κατά το ήμισυ. Το άλλο Feedέλ μεγάλωσε, διακοσμήθηκε με πέτρα και μέταλλο, πρόσθεσε κάποιες στοιχεία από Κούβα και έγινε Asador (τεχνική μαγειρέματος σε ανοικτή φλόγα).

Τον είδαμε τον Λεω. Αν και μεσημέρι Σαββάτου, ήταν παρών στο μαγαζί και επέβλεπε τα πάντα. Το οποίο βέβαια δεν χρειαζόταν, διότι όλο το προσωπικό δουλεύει υπέρ του δέοντος υποδειγματικά. Από την επιλογή της θέσης που θα καθίσεις (ήλιος, άνεμος, σκιά για τους γνώστες), τη λεπτομερή ανάλυση των συστατικών του κάθε πιάτου, τον συνδυασμό με το αντίστοιχο cocktail, το γενεαλογικό δένδρο του παραγωγού κρασιού και μπύρας του καταλόγου μέχρι τη γνωστή ρήση ‘’ Ωωωωωπ που πας ρε Καραμήτρο, παρήγγειλες πολλά’’, στο πιο polite βέβαια.

Τα τραπέζια είναι άνετα, ξύλινα, σε καφέ απόχρωση και ο τοίχος γκριζοπράσινος, δημιουργώντας μαζί με την πέτρα του εξωτερικού χώρου και τις μεταλλικές πινελιές ένα αξιοπρόσεκτο σύνολο. Προσεγμένα και τα σερβίτσια του – διαφορετικά πιάτα ανάλογα το έδεσμα- όμορφα σουπλά, ξεχωριστές σκουρόχρωμες πετσέτες- χαρτοπετσέτες με τις χαρακτηριστικές στρατιωτικές σαρδέλες του σήματος του μαγαζιού. Δεν μου άρεσαν τα ψάθινα καπέλα φωτιστικών στην μια πλευρά του εξωτερικού χώρου που δεν προσδίδουν κάτι στο ύφος του.

Τα πιάτα δεν κατηγοριοποιούνται, είναι όλα για τη μέση, κανονικού μεγέθους, απαράμιλλης αισθητικής, ωραίας υφής και γεύσης.

Ήπιαμε, ξινό νερό, ένα ποτήρι Chardonnay Γκιρλέμη από τον Δομοκό, με λαμπερό χρώμα, έντονο άρωμα και νότες λευκών φρούτων και μια Κίρκη pale ale με όλα τα στερητικά –απαστερίωτη, αφιλτράριστη, νέα ζύμωση στο μπουκάλι- με γλυκά και γήινα αρώματα και φοβερό ρητό: ‘’Break the spell’’.

Οι χοντρές λευκές και μαύρες φέτες ψωμιού περασμένες από τη σχάρα χωρίς να χάσουν τη φρεσκάδα τους μαζί με το εισαγωγικό dipάκι από γιαούρτι αβοκάντο και λίγο chili ήταν ότι έπρεπε, μέχρι να έρθει η δροσερή σαλάτα αγγούρι με κυρίαρχα στοιχεία σταμνοτύρι, 2 υφών αγγούρι, σχάρας και κανονικό, κουνουπίδι, φιστίκι και στο background λίγη πρασινάδα και φλοίδες παστουρμά που έδιναν και αυτά το κάτι τις.

Οι τηγανιτές πατάτες με τη φλούδα τους κομμένες country style, ήταν όσο crispy έπρεπε και παρότι είχαν στάκα, δεν ‘’έπεσαν’’ καθόλου βαριές. Αντίθετα δροσίστηκαν όμορφα με τους κρόκους αυγού και αρωματίστηκαν με το θυμάρι. Την τρούφα που περιείχαν, την θεωρώ υπερβολή.

Άρεσε και η μπαμπάτσικη στριφτόπιτα, με ωραία ζύμη, αρωματισμένη με τσίπουρο, γεμάτη νιβατό, κάποια μυρωδικά και στην κορυφή χορταστικό chutney βατόμουρο.
Η πανσέτα κατ’ εμέ αποτελεί πίνακα ζωγραφικής.
Εξαιρετική καραμελωμένη κρούστα της επάνω επιφάνειας, άψογα ψημένη η πανσέτα, τρυφερή και ζουμερή, καραμελωμένα φουντούκια, μπάλες πουρέ από παστινάκι, ψητό κρεμμύδι και βρώσιμα λουλούδια. Το purple ανεβάζει επίπεδο.
Η μοσχαρίσια γλώσσα έλιωνε με το που την ακουμπούσες. Περασμένα τα 3 τεράστια κομμάτια από τη σχάρα, όπως και το king ouster μανιτάρι, ελαφρά γλασαρισμένη και με ένα στρώμα μυρωδικών, συνοδεύονταν όμορφα από 2 ειδών σπαράγγια, απαλό πουρέ από σελινόριζα και κάποια βρώσιμα λουλούδια.
Κλείσαμε με ένα και μόνο γλυκό που αποδείχτηκε υπεραρκετό.
Cheesecake αλλιώτικο, με γιαούρτι, τριμμένο μπισκότο και μπόλικη φράουλα, παρουσιασμένο σε γλαστράκι. Όχι κάτι τρομερό σε γεύση αλλά πολύ καλό για το κλείσιμο του γεύματος.
Ακριβό;
3 ενήλικες και ο μικρός μου, 95 ευρώ all inclusive, δεν το λες και ακριβό.
Είναι φορές σαν και αυτή, που νιώθεις ότι σε σέβονται, αισθάνεσαι τη ζεστασιά του χώρου, τρως πολύ καλές και ελληνικές πρώτες ύλες άρτια εκτελεσμένες και φεύγεις με ένα πλατύ χαμόγελο και με την υπόσχεση στους οικείους σου ότι θα το επαναλάβετε.
Αποτελεί, γεύσεων εμπειρία σίγουρα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

jim

Δευτέρα 18 Ιουνίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

17-25

Σίγουρα δεν χρειάζεται να πεις πολλά, για να γράψεις κριτική.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται τρελή ανάλυση για να περιγράψεις το Feedελ.

Ούτε σε αυτόν που δεν βγαίνει πολύ έξω για φαγητό αλλά ούτε και σε αυτόν που βλέπει ελάχιστα τηλεόραση ή διαβάζει αρπαχτά κίτρινα και λευκά ΜΜΕ, είναι άγνωστος αυτός ο κοντούλης chef με το θεληματικό πηγούνι, το πηγαίο χιούμορ, το μειδίαμα, τα κόκκινα starάκια και τα ροκ μουσικά ακούσματα.

Αυτός λοιπόν ο chef, είπε να κινηθεί νότια και να ανοίξει άλλο ένα μοντέρνο μεζεδοπωλείο με ονομασία διαφοροποιημένη κατά το ήμισυ. Το άλλο Feedέλ μεγάλωσε, διακοσμήθηκε με πέτρα και μέταλλο, πρόσθεσε κάποιες στοιχεία από Κούβα και έγινε Asador (τεχνική μαγειρέματος σε ανοικτή φλόγα).

Τον είδαμε τον Λεω. Αν και μεσημέρι Σαββάτου, ήταν παρών στο μαγαζί και επέβλεπε τα πάντα. Το οποίο βέβαια δεν χρειαζόταν, διότι όλο το προσωπικό δουλεύει υπέρ του δέοντος υποδειγματικά. Από την επιλογή της θέσης που θα καθίσεις (ήλιος, άνεμος, σκιά για τους γνώστες), τη λεπτομερή ανάλυση των συστατικών του κάθε πιάτου, τον συνδυασμό με το αντίστοιχο cocktail, το γενεαλογικό δένδρο του παραγωγού κρασιού και μπύρας του καταλόγου μέχρι τη γνωστή ρήση ‘’ Ωωωωωπ που πας ρε Καραμήτρο, παρήγγειλες πολλά’’, στο πιο polite βέβαια.

Τα τραπέζια είναι άνετα, ξύλινα, σε καφέ απόχρωση και ο τοίχος γκριζοπράσινος, δημιουργώντας μαζί με την πέτρα του εξωτερικού χώρου και τις μεταλλικές πινελιές ένα αξιοπρόσεκτο σύνολο. Προσεγμένα και τα σερβίτσια του – διαφορετικά πιάτα ανάλογα το έδεσμα- όμορφα σουπλά, ξεχωριστές σκουρόχρωμες πετσέτες- χαρτοπετσέτες με τις χαρακτηριστικές στρατιωτικές σαρδέλες του σήματος του μαγαζιού. Δεν μου άρεσαν τα ψάθινα καπέλα φωτιστικών στην μια πλευρά του εξωτερικού χώρου που δεν προσδίδουν κάτι στο ύφος του.

Τα πιάτα δεν κατηγοριοποιούνται, είναι όλα για τη μέση, κανονικού μεγέθους, απαράμιλλης αισθητικής, ωραίας υφής και γεύσης.

Ήπιαμε, ξινό νερό, ένα ποτήρι Chardonnay Γκιρλέμη από τον Δομοκό, με λαμπερό χρώμα, έντονο άρωμα και νότες λευκών φρούτων και μια Κίρκη pale ale με όλα τα στερητικά –απαστερίωτη, αφιλτράριστη, νέα ζύμωση στο μπουκάλι- με γλυκά και γήινα αρώματα και φοβερό ρητό: ‘’Break the spell’’.

Οι χοντρές λευκές και μαύρες φέτες ψωμιού περασμένες από τη σχάρα χωρίς να χάσουν τη φρεσκάδα τους μαζί με το εισαγωγικό dipάκι από γιαούρτι αβοκάντο και λίγο chili ήταν ότι έπρεπε, μέχρι να έρθει η δροσερή σαλάτα αγγούρι με κυρίαρχα στοιχεία σταμνοτύρι, 2 υφών αγγούρι, σχάρας και κανονικό, κουνουπίδι, φιστίκι και στο background λίγη πρασινάδα και φλοίδες παστουρμά που έδιναν και αυτά το κάτι τις.

Οι τηγανιτές πατάτες με τη φλούδα τους κομμένες country style, ήταν όσο crispy έπρεπε και παρότι είχαν στάκα, δεν ‘’έπεσαν’’ καθόλου βαριές. Αντίθετα δροσίστηκαν όμορφα με τους κρόκους αυγού και αρωματίστηκαν με το θυμάρι. Την τρούφα που περιείχαν, την θεωρώ υπερβολή.

Άρεσε και η μπαμπάτσικη στριφτόπιτα, με ωραία ζύμη, αρωματισμένη με τσίπουρο, γεμάτη νιβατό, κάποια μυρωδικά και στην κορυφή χορταστικό chutney βατόμουρο.
Η πανσέτα κατ’ εμέ αποτελεί πίνακα ζωγραφικής.
Εξαιρετική καραμελωμένη κρούστα της επάνω επιφάνειας, άψογα ψημένη η πανσέτα, τρυφερή και ζουμερή, καραμελωμένα φουντούκια, μπάλες πουρέ από παστινάκι, ψητό κρεμμύδι και βρώσιμα λουλούδια. Το purple ανεβάζει επίπεδο.
Η μοσχαρίσια γλώσσα έλιωνε με το που την ακουμπούσες. Περασμένα τα 3 τεράστια κομμάτια από τη σχάρα, όπως και το king ouster μανιτάρι, ελαφρά γλασαρισμένη και με ένα στρώμα μυρωδικών, συνοδεύονταν όμορφα από 2 ειδών σπαράγγια, απαλό πουρέ από σελινόριζα και κάποια βρώσιμα λουλούδια.
Κλείσαμε με ένα και μόνο γλυκό που αποδείχτηκε υπεραρκετό.
Cheesecake αλλιώτικο, με γιαούρτι, τριμμένο μπισκότο και μπόλικη φράουλα, παρουσιασμένο σε γλαστράκι. Όχι κάτι τρομερό σε γεύση αλλά πολύ καλό για το κλείσιμο του γεύματος.
Ακριβό;
3 ενήλικες και ο μικρός μου, 95 ευρώ all inclusive, δεν το λες και ακριβό.
Είναι φορές σαν και αυτή, που νιώθεις ότι σε σέβονται, αισθάνεσαι τη ζεστασιά του χώρου, τρως πολύ καλές και ελληνικές πρώτες ύλες άρτια εκτελεσμένες και φεύγεις με ένα πλατύ χαμόγελο και με την υπόσχεση στους οικείους σου ότι θα το επαναλάβετε.
Αποτελεί, γεύσεων εμπειρία σίγουρα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.