Loader

08 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Είναι κάτι Σάββατα, ειδικά όταν έχει προηγηθεί μια ξενυχτισμένη Παρασκευή, που δίνω άδεια στον εαυτό μου. Αποφεύγω τεχνηέντως να δεσμευτώ έχοντας ως απώτερο σκοπό ένα ήσυχο βράδυ στο μπαλκόνι. Ποτήρι με παγάκια μέσα στο οποίο κολυμπούν φύλλα δυόσμου και φέτες λεμονιού. Ένα βιβλίο στα χέρια. Όχι ότι το διαβάζω, μη γελιέστε, λειτουργεί αντί της πινακίδας “Μην Ενοχλείτε”.

Ο στόχος δεν επιτυγχάνεται πάντα. Έχω την τύχη/ατυχία να περιστοιχίζομαι από αποφασιστικά άτομα, του καλού μου προεξάρχοντος, τα οποία δεν ορρωδούν προ των δηλώσεων “Κάνω τις κλειστές μου, είμαι κουρασμένη, βαριέμαι να ντυθώ/βαφτώ/βάλω παπούτσια” και κάπως έτσι βρέθηκα, με σαγιονάρες, στις αρχές Ιουλίου στη Santa Lucia η οποία ονομάστηκε έτσι από ένα παραδοσιακό ναπολιτάνικο τραγούδι που άρεσε στον γιο ενός εκ των ιδιοκτητών όταν ήταν μικρός.

Καθότι είμαι σεμνός άνθρωπος δεν έχω αναφέρει ποτέ τους τίτλους σπουδών που με ακολουθούν αλλά ήρθε η ώρα να κάνω μια εξαίρεση. Έχω PhD στην Πελματολογία- Μελλοντολογία-Ανάγνωση Ρυζόγαλου που έχει αποκτηθεί στο διάσημο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Μαύρης Αμπέλου. Ή, λοιπόν, με βοήθησε το διδακτορικό ή έπεσα στη λούπα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας διότι κάτι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο ανέφερε “Διαλέξαμε την Αρχελάου γιατί τo φως της δεν υπάρχει αλλού” κάτι το τηλεφώνημα για κράτηση, μου δημιούργησαν ορισμένες επιφυλάξεις.

- Καλησπέρα. Υπάρχει τραπέζι ελεύθερο για τις 9.30?
- Καλησπέρα. Μισό λεπτό παρακαλώ…. Ααα μάλιστα θα σας βάλω στο μπαλκονάκι. (Έχει μπαλκόνι το μαγαζί? Εγώ άλλα θυμόμουν όταν το είχα δει).
- Επιτρέπεται το κάπνισμα?
- Δυστυχώς όχι. (Καλά δεν είχα σκοπό να κάτσω με τις ώρες. Θα βγω έξω)
- Εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα.
- Ωραία σας περιμένουμε. (Μήπως να ρωτούσατε και ποιους περιμένετε?)
- Όνομα θέλετε? Ένα κινητό?
- Α ναι. Πείτε μου ένα όνομα. Τηλέφωνο δε χρειάζεται.

Φτάνουμε στην ώρα μας. Υπάρχει ένας κύριος ο οποίος εικάζω ότι είναι αυτός με τον οποίο μίλησα. Δίνουμε το όνομα, δε φαίνεται να του λέει κάτι, κοιτά απλανώς κάτι χαρτιά, λέει κάτι ακατάληπτα, τον χάνουμε. Παραμένουμε αμήχανοι στο κέντρο του μαγαζιού με κόσμο να πηγαινοέρχεται γύρω μας. Τουλάχιστον έχω τον χρόνο να παρατηρήσω τον χώρο. Λιτός. Used. Ξύλο. Ράφια με κάτι γυάλες. Ανοιχτή κουζίνα. Μια πολύ ωραία φωτογραφία της χυμώδους Claudia Cardinale να τρώει spaghetti. Μια ευγενέστατη κυρία μας προσεγγίζει μετά από κάποιο χρόνο. Της εξηγούμε. Μας ζητά τρία λεπτά. Της απαντώ ότι έχω δώσει ήδη δέκα. Ας δώσω κι άλλα τρία. Ο καλός μου ψιθυρίζει στο αυτί “Τι σκύλα που είσαι”. Σκύλα, Χάρυβδη ή και τα δύο μαζί από κει και πέρα τα πάντα κυλούν ομαλά. Μας βρίσκουν τραπέζι έξω (το γνωστό πεζοδρόμιο), νερό, σερβίτσια, κατάλογος, ποτά έρχονται άμεσα, τασάκια αδειάζονται, κανένα παράπονο.

Κάρτα λιτή στην οποία πρωταγωνιστούν οι σαλάτες, τα ορεκτικά και αποκλειστικά μακαρονάδες. Τιμές που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά όταν έρχονται οι μερίδες γίνεται κατανοητό ότι μια υπερτιμολόγηση υπάρχει. Διαλέγουμε:

• Σαλάτα Datterini με κατσικίσιο τυρί, ντοματίνια, καπαρόφυλλα. Είναι δροσερή, νόστιμη, με εξαιρετικό ελαιόλαδο που μαθαίνουμε ότι προέρχεται από την Κρήτη.

• Carciofo di Puglia που είναι αγκινάρες ψητές πασπαλισμένες με flakes παρμεζάνας οι οποίες αναπαύονται σε ένα στρώμα ανάμεικτης πρασινάδας. Ωραίο dressing λεμονιού που δίνει οξύτητα.

• Μαλφαντίνες με κεφτεδάκια. Φαρδιές ταλιατέλες με δαντελωτές άκρες. Άψογα βρασμένες. Σάλτσα ντομάτας ελαφριά και ισορροπημένη. Τα κεφτεδάκια είναι αφράτα και μυρίζουν δυόσμο. Γευστικό πιάτο αλλά μου λείπει το καλύτερο δέσιμο των υλικών μεταξύ τους κι ίσως, λίγα, περισσότερα αρώματα.

• Carbonara. Μπορεί και να είχε μια ιδέα κρέμας γάλακτος. Το guanciale (αλλαντικό από χοιρινά μάγουλα) κομένο σε κυβάκια και τραγανό. Ωραίο άρωμα από τα τυριά. Πληθωρικό πιάτο λίγο βαρύ για καλοκαίρι πάντως. Μην το αφήσετε να κρυώσει όμως.

• Cannoli Siciliani. Μου είχε καρφωθεί με το που το είδα. Ένα ωραίο γλυκό αλλά αν αυτό είναι σιτσιλιάνικο καννόλι εγώ είμαι ο Βενέδικτος ο πρώτος. Τραγανή, στα όρια του σκληρού, ζύμη η οποία τύλιγε μια αρωματική κρέμα βανίλιας. Πασπαλισμένο με φιστίκι Αιγίνης το οποίο αγαπώ και στις αλμυρές και τις γλυκές παρασκευές.

Μαζί με ένα συμπαθέστατο φρουτώδες prosecco, ο λογαριασμός ήρθε στα 60 ευρώ. Κέρασμα δε νομίζω να υπήρξε. Δεν τσέκαρα κιόλας να δω αν χρεώθηκαν τα μέτρια ψωμάκια της αρχής που συνοδεύονταν από λάδι και αλάτι.

Ο φετινός Ιούλιος έχυσε πύρινα δάκρια και φεύγοντας πήρε μαζί του ανθρώπους μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά. Αναρωτήθηκα τι νόημα έχει μια κριτική εστιατορίου μέσα σ’ αυτή τη στάχτη που δεν έχει κατακάτσει ακόμα. Στα μαθηματικά υπάρχει ο μαγικός αριθμός π τις ιδιότητες του οποίου μπορούν να σας εξηγήσουν οι της θετικής κατεύθυνσης. Εγώ μπορώ να σας μιλήσω για τη μαγική λέξη “μαζί” που έχει την ιδιότητα να διαιρεί τη θλίψη και να πολλαπλασιάζει τη χαρά.

Μοιραστείτε τραπέζια, βόλτες, σκέψεις, κουβέντες, στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Αν υπάρχει ένα χέρι δίπλα σας σφίξτε το έστω και για λίγο. Χαρίστε ένα ανάλαφρο χάδι. Δώστε ένα φιλί χωρίς λόγο. Πείτε “σ’ αγαπώ” ή, καλύτερα, φωνάξτε το αποχαιρετώντας κάποιον. Μπορεί να το ακούσει μπορεί και όχι. Μπορεί να σας απαντήσει μπορεί και όχι. Δεν έχει καμία σημασία πιστέψτε με.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

08 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Είναι κάτι Σάββατα, ειδικά όταν έχει προηγηθεί μια ξενυχτισμένη Παρασκευή, που δίνω άδεια στον εαυτό μου. Αποφεύγω τεχνηέντως να δεσμευτώ έχοντας ως απώτερο σκοπό ένα ήσυχο βράδυ στο μπαλκόνι. Ποτήρι με παγάκια μέσα στο οποίο κολυμπούν φύλλα δυόσμου και φέτες λεμονιού. Ένα βιβλίο στα χέρια. Όχι ότι το διαβάζω, μη γελιέστε, λειτουργεί αντί της πινακίδας “Μην Ενοχλείτε”.

Ο στόχος δεν επιτυγχάνεται πάντα. Έχω την τύχη/ατυχία να περιστοιχίζομαι από αποφασιστικά άτομα, του καλού μου προεξάρχοντος, τα οποία δεν ορρωδούν προ των δηλώσεων “Κάνω τις κλειστές μου, είμαι κουρασμένη, βαριέμαι να ντυθώ/βαφτώ/βάλω παπούτσια” και κάπως έτσι βρέθηκα, με σαγιονάρες, στις αρχές Ιουλίου στη Santa Lucia η οποία ονομάστηκε έτσι από ένα παραδοσιακό ναπολιτάνικο τραγούδι που άρεσε στον γιο ενός εκ των ιδιοκτητών όταν ήταν μικρός.

Καθότι είμαι σεμνός άνθρωπος δεν έχω αναφέρει ποτέ τους τίτλους σπουδών που με ακολουθούν αλλά ήρθε η ώρα να κάνω μια εξαίρεση. Έχω PhD στην Πελματολογία- Μελλοντολογία-Ανάγνωση Ρυζόγαλου που έχει αποκτηθεί στο διάσημο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Μαύρης Αμπέλου. Ή, λοιπόν, με βοήθησε το διδακτορικό ή έπεσα στη λούπα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας διότι κάτι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο ανέφερε “Διαλέξαμε την Αρχελάου γιατί τo φως της δεν υπάρχει αλλού” κάτι το τηλεφώνημα για κράτηση, μου δημιούργησαν ορισμένες επιφυλάξεις.

- Καλησπέρα. Υπάρχει τραπέζι ελεύθερο για τις 9.30?
- Καλησπέρα. Μισό λεπτό παρακαλώ…. Ααα μάλιστα θα σας βάλω στο μπαλκονάκι. (Έχει μπαλκόνι το μαγαζί? Εγώ άλλα θυμόμουν όταν το είχα δει).
- Επιτρέπεται το κάπνισμα?
- Δυστυχώς όχι. (Καλά δεν είχα σκοπό να κάτσω με τις ώρες. Θα βγω έξω)
- Εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα.
- Ωραία σας περιμένουμε. (Μήπως να ρωτούσατε και ποιους περιμένετε?)
- Όνομα θέλετε? Ένα κινητό?
- Α ναι. Πείτε μου ένα όνομα. Τηλέφωνο δε χρειάζεται.

Φτάνουμε στην ώρα μας. Υπάρχει ένας κύριος ο οποίος εικάζω ότι είναι αυτός με τον οποίο μίλησα. Δίνουμε το όνομα, δε φαίνεται να του λέει κάτι, κοιτά απλανώς κάτι χαρτιά, λέει κάτι ακατάληπτα, τον χάνουμε. Παραμένουμε αμήχανοι στο κέντρο του μαγαζιού με κόσμο να πηγαινοέρχεται γύρω μας. Τουλάχιστον έχω τον χρόνο να παρατηρήσω τον χώρο. Λιτός. Used. Ξύλο. Ράφια με κάτι γυάλες. Ανοιχτή κουζίνα. Μια πολύ ωραία φωτογραφία της χυμώδους Claudia Cardinale να τρώει spaghetti. Μια ευγενέστατη κυρία μας προσεγγίζει μετά από κάποιο χρόνο. Της εξηγούμε. Μας ζητά τρία λεπτά. Της απαντώ ότι έχω δώσει ήδη δέκα. Ας δώσω κι άλλα τρία. Ο καλός μου ψιθυρίζει στο αυτί “Τι σκύλα που είσαι”. Σκύλα, Χάρυβδη ή και τα δύο μαζί από κει και πέρα τα πάντα κυλούν ομαλά. Μας βρίσκουν τραπέζι έξω (το γνωστό πεζοδρόμιο), νερό, σερβίτσια, κατάλογος, ποτά έρχονται άμεσα, τασάκια αδειάζονται, κανένα παράπονο.

Κάρτα λιτή στην οποία πρωταγωνιστούν οι σαλάτες, τα ορεκτικά και αποκλειστικά μακαρονάδες. Τιμές που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά όταν έρχονται οι μερίδες γίνεται κατανοητό ότι μια υπερτιμολόγηση υπάρχει. Διαλέγουμε:

• Σαλάτα Datterini με κατσικίσιο τυρί, ντοματίνια, καπαρόφυλλα. Είναι δροσερή, νόστιμη, με εξαιρετικό ελαιόλαδο που μαθαίνουμε ότι προέρχεται από την Κρήτη.

• Carciofo di Puglia που είναι αγκινάρες ψητές πασπαλισμένες με flakes παρμεζάνας οι οποίες αναπαύονται σε ένα στρώμα ανάμεικτης πρασινάδας. Ωραίο dressing λεμονιού που δίνει οξύτητα.

• Μαλφαντίνες με κεφτεδάκια. Φαρδιές ταλιατέλες με δαντελωτές άκρες. Άψογα βρασμένες. Σάλτσα ντομάτας ελαφριά και ισορροπημένη. Τα κεφτεδάκια είναι αφράτα και μυρίζουν δυόσμο. Γευστικό πιάτο αλλά μου λείπει το καλύτερο δέσιμο των υλικών μεταξύ τους κι ίσως, λίγα, περισσότερα αρώματα.

• Carbonara. Μπορεί και να είχε μια ιδέα κρέμας γάλακτος. Το guanciale (αλλαντικό από χοιρινά μάγουλα) κομένο σε κυβάκια και τραγανό. Ωραίο άρωμα από τα τυριά. Πληθωρικό πιάτο λίγο βαρύ για καλοκαίρι πάντως. Μην το αφήσετε να κρυώσει όμως.

• Cannoli Siciliani. Μου είχε καρφωθεί με το που το είδα. Ένα ωραίο γλυκό αλλά αν αυτό είναι σιτσιλιάνικο καννόλι εγώ είμαι ο Βενέδικτος ο πρώτος. Τραγανή, στα όρια του σκληρού, ζύμη η οποία τύλιγε μια αρωματική κρέμα βανίλιας. Πασπαλισμένο με φιστίκι Αιγίνης το οποίο αγαπώ και στις αλμυρές και τις γλυκές παρασκευές.

Μαζί με ένα συμπαθέστατο φρουτώδες prosecco, ο λογαριασμός ήρθε στα 60 ευρώ. Κέρασμα δε νομίζω να υπήρξε. Δεν τσέκαρα κιόλας να δω αν χρεώθηκαν τα μέτρια ψωμάκια της αρχής που συνοδεύονταν από λάδι και αλάτι.

Ο φετινός Ιούλιος έχυσε πύρινα δάκρια και φεύγοντας πήρε μαζί του ανθρώπους μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά. Αναρωτήθηκα τι νόημα έχει μια κριτική εστιατορίου μέσα σ’ αυτή τη στάχτη που δεν έχει κατακάτσει ακόμα. Στα μαθηματικά υπάρχει ο μαγικός αριθμός π τις ιδιότητες του οποίου μπορούν να σας εξηγήσουν οι της θετικής κατεύθυνσης. Εγώ μπορώ να σας μιλήσω για τη μαγική λέξη “μαζί” που έχει την ιδιότητα να διαιρεί τη θλίψη και να πολλαπλασιάζει τη χαρά.

Μοιραστείτε τραπέζια, βόλτες, σκέψεις, κουβέντες, στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Αν υπάρχει ένα χέρι δίπλα σας σφίξτε το έστω και για λίγο. Χαρίστε ένα ανάλαφρο χάδι. Δώστε ένα φιλί χωρίς λόγο. Πείτε “σ’ αγαπώ” ή, καλύτερα, φωνάξτε το αποχαιρετώντας κάποιον. Μπορεί να το ακούσει μπορεί και όχι. Μπορεί να σας απαντήσει μπορεί και όχι. Δεν έχει καμία σημασία πιστέψτε με.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

tzia

Σάββατο 20 Οκτωβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

-

Είναι κάτι Σάββατα, ειδικά όταν έχει προηγηθεί μια ξενυχτισμένη Παρασκευή, που δίνω άδεια στον εαυτό μου. Αποφεύγω τεχνηέντως να δεσμευτώ έχοντας ως απώτερο σκοπό ένα ήσυχο βράδυ στο μπαλκόνι. Ποτήρι με παγάκια μέσα στο οποίο κολυμπούν φύλλα δυόσμου και φέτες λεμονιού. Ένα βιβλίο στα χέρια. Όχι ότι το διαβάζω, μη γελιέστε, λειτουργεί αντί της πινακίδας “Μην Ενοχλείτε”.

Ο στόχος δεν επιτυγχάνεται πάντα. Έχω την τύχη/ατυχία να περιστοιχίζομαι από αποφασιστικά άτομα, του καλού μου προεξάρχοντος, τα οποία δεν ορρωδούν προ των δηλώσεων “Κάνω τις κλειστές μου, είμαι κουρασμένη, βαριέμαι να ντυθώ/βαφτώ/βάλω παπούτσια” και κάπως έτσι βρέθηκα, με σαγιονάρες, στις αρχές Ιουλίου στη Santa Lucia η οποία ονομάστηκε έτσι από ένα παραδοσιακό ναπολιτάνικο τραγούδι που άρεσε στον γιο ενός εκ των ιδιοκτητών όταν ήταν μικρός.

Καθότι είμαι σεμνός άνθρωπος δεν έχω αναφέρει ποτέ τους τίτλους σπουδών που με ακολουθούν αλλά ήρθε η ώρα να κάνω μια εξαίρεση. Έχω PhD στην Πελματολογία- Μελλοντολογία-Ανάγνωση Ρυζόγαλου που έχει αποκτηθεί στο διάσημο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Μαύρης Αμπέλου. Ή, λοιπόν, με βοήθησε το διδακτορικό ή έπεσα στη λούπα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας διότι κάτι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο ανέφερε “Διαλέξαμε την Αρχελάου γιατί τo φως της δεν υπάρχει αλλού” κάτι το τηλεφώνημα για κράτηση, μου δημιούργησαν ορισμένες επιφυλάξεις.

- Καλησπέρα. Υπάρχει τραπέζι ελεύθερο για τις 9.30?
- Καλησπέρα. Μισό λεπτό παρακαλώ…. Ααα μάλιστα θα σας βάλω στο μπαλκονάκι. (Έχει μπαλκόνι το μαγαζί? Εγώ άλλα θυμόμουν όταν το είχα δει).
- Επιτρέπεται το κάπνισμα?
- Δυστυχώς όχι. (Καλά δεν είχα σκοπό να κάτσω με τις ώρες. Θα βγω έξω)
- Εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα.
- Ωραία σας περιμένουμε. (Μήπως να ρωτούσατε και ποιους περιμένετε?)
- Όνομα θέλετε? Ένα κινητό?
- Α ναι. Πείτε μου ένα όνομα. Τηλέφωνο δε χρειάζεται.

Φτάνουμε στην ώρα μας. Υπάρχει ένας κύριος ο οποίος εικάζω ότι είναι αυτός με τον οποίο μίλησα. Δίνουμε το όνομα, δε φαίνεται να του λέει κάτι, κοιτά απλανώς κάτι χαρτιά, λέει κάτι ακατάληπτα, τον χάνουμε. Παραμένουμε αμήχανοι στο κέντρο του μαγαζιού με κόσμο να πηγαινοέρχεται γύρω μας. Τουλάχιστον έχω τον χρόνο να παρατηρήσω τον χώρο. Λιτός. Used. Ξύλο. Ράφια με κάτι γυάλες. Ανοιχτή κουζίνα. Μια πολύ ωραία φωτογραφία της χυμώδους Claudia Cardinale να τρώει spaghetti. Μια ευγενέστατη κυρία μας προσεγγίζει μετά από κάποιο χρόνο. Της εξηγούμε. Μας ζητά τρία λεπτά. Της απαντώ ότι έχω δώσει ήδη δέκα. Ας δώσω κι άλλα τρία. Ο καλός μου ψιθυρίζει στο αυτί “Τι σκύλα που είσαι”. Σκύλα, Χάρυβδη ή και τα δύο μαζί από κει και πέρα τα πάντα κυλούν ομαλά. Μας βρίσκουν τραπέζι έξω (το γνωστό πεζοδρόμιο), νερό, σερβίτσια, κατάλογος, ποτά έρχονται άμεσα, τασάκια αδειάζονται, κανένα παράπονο.

Κάρτα λιτή στην οποία πρωταγωνιστούν οι σαλάτες, τα ορεκτικά και αποκλειστικά μακαρονάδες. Τιμές που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά όταν έρχονται οι μερίδες γίνεται κατανοητό ότι μια υπερτιμολόγηση υπάρχει. Διαλέγουμε:

• Σαλάτα Datterini με κατσικίσιο τυρί, ντοματίνια, καπαρόφυλλα. Είναι δροσερή, νόστιμη, με εξαιρετικό ελαιόλαδο που μαθαίνουμε ότι προέρχεται από την Κρήτη.

• Carciofo di Puglia που είναι αγκινάρες ψητές πασπαλισμένες με flakes παρμεζάνας οι οποίες αναπαύονται σε ένα στρώμα ανάμεικτης πρασινάδας. Ωραίο dressing λεμονιού που δίνει οξύτητα.

• Μαλφαντίνες με κεφτεδάκια. Φαρδιές ταλιατέλες με δαντελωτές άκρες. Άψογα βρασμένες. Σάλτσα ντομάτας ελαφριά και ισορροπημένη. Τα κεφτεδάκια είναι αφράτα και μυρίζουν δυόσμο. Γευστικό πιάτο αλλά μου λείπει το καλύτερο δέσιμο των υλικών μεταξύ τους κι ίσως, λίγα, περισσότερα αρώματα.

• Carbonara. Μπορεί και να είχε μια ιδέα κρέμας γάλακτος. Το guanciale (αλλαντικό από χοιρινά μάγουλα) κομένο σε κυβάκια και τραγανό. Ωραίο άρωμα από τα τυριά. Πληθωρικό πιάτο λίγο βαρύ για καλοκαίρι πάντως. Μην το αφήσετε να κρυώσει όμως.

• Cannoli Siciliani. Μου είχε καρφωθεί με το που το είδα. Ένα ωραίο γλυκό αλλά αν αυτό είναι σιτσιλιάνικο καννόλι εγώ είμαι ο Βενέδικτος ο πρώτος. Τραγανή, στα όρια του σκληρού, ζύμη η οποία τύλιγε μια αρωματική κρέμα βανίλιας. Πασπαλισμένο με φιστίκι Αιγίνης το οποίο αγαπώ και στις αλμυρές και τις γλυκές παρασκευές.

Μαζί με ένα συμπαθέστατο φρουτώδες prosecco, ο λογαριασμός ήρθε στα 60 ευρώ. Κέρασμα δε νομίζω να υπήρξε. Δεν τσέκαρα κιόλας να δω αν χρεώθηκαν τα μέτρια ψωμάκια της αρχής που συνοδεύονταν από λάδι και αλάτι.

Ο φετινός Ιούλιος έχυσε πύρινα δάκρια και φεύγοντας πήρε μαζί του ανθρώπους μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά. Αναρωτήθηκα τι νόημα έχει μια κριτική εστιατορίου μέσα σ’ αυτή τη στάχτη που δεν έχει κατακάτσει ακόμα. Στα μαθηματικά υπάρχει ο μαγικός αριθμός π τις ιδιότητες του οποίου μπορούν να σας εξηγήσουν οι της θετικής κατεύθυνσης. Εγώ μπορώ να σας μιλήσω για τη μαγική λέξη “μαζί” που έχει την ιδιότητα να διαιρεί τη θλίψη και να πολλαπλασιάζει τη χαρά.

Μοιραστείτε τραπέζια, βόλτες, σκέψεις, κουβέντες, στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Αν υπάρχει ένα χέρι δίπλα σας σφίξτε το έστω και για λίγο. Χαρίστε ένα ανάλαφρο χάδι. Δώστε ένα φιλί χωρίς λόγο. Πείτε “σ’ αγαπώ” ή, καλύτερα, φωνάξτε το αποχαιρετώντας κάποιον. Μπορεί να το ακούσει μπορεί και όχι. Μπορεί να σας απαντήσει μπορεί και όχι. Δεν έχει καμία σημασία πιστέψτε με.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.