Loader

11 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Η Διπολικότητα. Παλαιότερα γνωστή ως μανιοκατάθλιψη. Ο ορισμός της μαμάς μου “Αυτό το παιδί (εγώ) είναι ή του ύψους ή του βάθους”.

Εγώ και τα διπολικά μου καλοκαίρια. Ή του ύψους ή του βάθους. Μέρες που παθαίνω ευτυχία και μέρες ανησυχίας. Διαστήματα μαζί και διαστήματα μίλια μακριά. Καλωσορίσματα κι αποχαιρετισμοί. Χαρμόσυνες ειδήσεις άξιες πανηγυρισμού και κάποιες που δε θα ήθελες να ακούσεις ποτέ. Προσμονές και ματαιώσεις. Η διατήρηση του εθίμου που προστάζει ότι στις τρεις περίπου βδομάδες που τρώω μόνον έξω και γυρίζω σπίτι για 2-3 ώρες, θα βρω νέο μαγαζί που θα λατρέψω κι ένα αδιαπραγμάτευτα κακό.

8 Αυγούστου προχωρημένο απόγευμα. Το αγόρι μου με μαζεύει κι αποφασίζουμε να πάμε μια βόλτα στην Πειραϊκή για ένα ελαφρύ τσίμπημα αφού είμαι νηστική από την προηγούμενη. Το βράδυ εξάλλου το πρόγραμμα λέει κανονικό φαγητό με την κολλητή η οποία έχει επισπεύσει την επιστροφή της για να προλάβουμε να βρεθούμε πριν ξαναφύγουμε. Διότι έξι βδομάδες χωριστά είναι πολλές. Διότι καλοί και άγιοι κι οι άλλοι τρόποι επικοινωνίας, τους οποίους χρησιμοποιώ κατά κόρον, αλλά σαν την προσωπική επαφή δεν έχει. Εγώ τουλάχιστον επ’ αυτού του ζητήματος είμαι της παλαιάς σχολής, ίσως γιατί δεν απολάμβανα, πάντα, αυτή την πολυτέλεια και πιθανόν το ίδιο να συμβεί στο μέλλον.

Γιατί διαλέξαμε το συγκεκριμένο μαγαζί? Έλα μου ντε! Ίσως γιατί αυτό που είχα σκεφτεί ήταν κλειστό, γιατί μας άρεσε η τοποθεσία απέναντι από τον μικρό όρμο με το εκκλησάκι, γιατί είδαμε τρεις-τέσσερις παρέες να κάθονται και, σίγουρα, γιατί δεν είχα τον χρόνο να το τσεκάρω στο ask.

Για τον χώρο δεν έχω να πω τίποτα. Μα τίποτα απολύτως. Εκτός, βέβαια, του προφανούς ότι έχει τραπέζια και καρέκλες. Ωραία θέα, προνομιακή θέση. Τι κρίμα.

Εξυπηρέτηση ταχύτατη και παντελώς απρόσωπη. Καθίσαμε, μας έστρωσαν άμεσα το γνωστό χάρτινο, ας πούμε, τραπεζομάντηλο, ήρθαν οι κατάλογοι, δώσαμε παραγγελία, μας τα έφεραν. Αυτό. Πιθανόν να μην ακούσαμε καν τη φωνή του σερβιτόρου, ούτε, φυσικά, διατυπώθηκε η απορία γιατί τα πιάτα επέστρεψαν κατά το ήμισυ, τουλάχιστον, άθικτα. Οφείλω να πω όμως ότι μας κέρασαν μια πιατέλα με φρούτα στο τέλος.

Αρχή με χθεσινό, στην καλύτερη, αχυρένιο ψωμί που δεν το έσωζε όχι το φρυγάνισμα και η λαδορίγανη, αλλά ούτε το πατέ από την καλύτερη μαύρη τρούφα.

Ταραμοσαλάτα. Ποιο έτοιμη κι απ τις έτοιμες και όχι, φυσικά, πρώτης ποιότητας. Σε σχέση βέβαια με τα υπόλοιπα … μπορώ να σας πω ότι τρωγόταν.

Σαλάτα. Άνοστη ντομάτα, ελαφρά μαραμένο αγγούρι, συμπαθητικό κρεμμύδι και πιπεριά. Έριξα τόνους αλάτι με μηδενικό αποτέλεσμα. Ζήτησα λαδόξυδο μπας και … Τι το ήθελα? Το συγκεκριμένο λάδι θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της NASA όσον αφορά στην επάρκεια καυσίμων του διαστημοπλοίου το οποίο θα μεταφέρει την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη.

Χταπόδι ξιδάτο. Θα ορκιζόμουν ότι τίποτα δε μπορεί να καταστρέψει αυτό το πιάτο. Κι όμως γίνεται. Όχι μόνον δε θύμιζε χταπόδι αλλά δε θύμιζε τίποτα γενικώς.

Ποικιλία ή αλλιώς pro 2018. Μην πάει το μυαλό σας στο professional… μιλάμε για προκατεψυγμένο, προετοιμασμένο, προτηγανισμένο, προ Χριστού, βάλτε ότι προ σας έρχεται στο μυαλό.

Οβάλ, ευμεγέθης, μεταλλική πιατέλα. Τις δύο άκρες της κοσμούν δύο αλοιφές της ίδιας εταιρείας που τους προμηθεύει την ταραμοσαλάτα.
- Φετούλες κολοκυθάκια. Είχαν λάδι αλλά, κάπου, υπήρχε η γεύση του λαχανικού.
- Βομβίδια απροσδιόριστης ζύμης και γέμισης. Μάλλον τυροπιτάκια.
- Καλαμάρια τηγανιτά. Γιγαντιαίων διαστάσεων μηδενικής νοστιμιάς. Μάλλον σ’ αυτά αναφερόταν ο Ιούλιος Βερν στο “20.000 χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα”.
- Φέτες ψαριού. Μη ρωτήσετε το είδος. Δεν ξέρω. Σα βαμβάκι αλλά με την αίσθηση του βαμβακιού που σου βάζει ο οδοντίατρος στο στόμα. Δε νομίζω να υπάρχει κάτι που με ανατριχιάζει περισσότερο.
- Γαύρος τηγανητός. Νομίζω ότι του αξίζει δικαιωματικά μια θέση στο Μουσείο Απολιθωμάτων. Εάν τέτοιο μουσείο δεν υφίσταται ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την ίδρυσή του.

Μαζί με μία μπύρα και ένα μπουκαλάκι ούζου Απαλαρίνα (το φετινό μου κόλλημα. Πέρσι έπινα ρούμια φέτος ούζα. Άντε να δω του χρόνου…) ο λογαριασμός στα 57 e.

Δεν πήγαμε για φαγητό τελικά εκείνο το βράδυ. Το στομάχι μας δεν άντεχε τίποτα παραπάνω. Προτιμήσαμε αντ’ αυτού τις μπύρες στο μπαλκόνι συνοδεία, απόλυτα ανθυγιεινών, ειδών περιπτέρου μαζί φυσικά με ατελείωτη ανάλυση σκέψεων, επισκέψεων, συσκέψεων και διασκέψεων. Το ίδιο προτείνω να κάνετε και εσείς. Κόψτε μια ντομάτα, πάρτε “ξαρεσκάκια” που λένε και στην Ικαρία, μαζέψτε και τους ανθρώπους της ζωής σας κι αντί να φάτε το συγκεκριμένο “καλαμάρι” προτιμήστε να δείτε το “Παλαμάρι του Βαρκάρη”. Θα πλουτίσετε το λεξιλόγιό σας, θα πάρετε ιδέες και αν σας πονέσει η κοιλιά σας θα είναι μόνον απ τα γέλια.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

11 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Η Διπολικότητα. Παλαιότερα γνωστή ως μανιοκατάθλιψη. Ο ορισμός της μαμάς μου “Αυτό το παιδί (εγώ) είναι ή του ύψους ή του βάθους”.

Εγώ και τα διπολικά μου καλοκαίρια. Ή του ύψους ή του βάθους. Μέρες που παθαίνω ευτυχία και μέρες ανησυχίας. Διαστήματα μαζί και διαστήματα μίλια μακριά. Καλωσορίσματα κι αποχαιρετισμοί. Χαρμόσυνες ειδήσεις άξιες πανηγυρισμού και κάποιες που δε θα ήθελες να ακούσεις ποτέ. Προσμονές και ματαιώσεις. Η διατήρηση του εθίμου που προστάζει ότι στις τρεις περίπου βδομάδες που τρώω μόνον έξω και γυρίζω σπίτι για 2-3 ώρες, θα βρω νέο μαγαζί που θα λατρέψω κι ένα αδιαπραγμάτευτα κακό.

8 Αυγούστου προχωρημένο απόγευμα. Το αγόρι μου με μαζεύει κι αποφασίζουμε να πάμε μια βόλτα στην Πειραϊκή για ένα ελαφρύ τσίμπημα αφού είμαι νηστική από την προηγούμενη. Το βράδυ εξάλλου το πρόγραμμα λέει κανονικό φαγητό με την κολλητή η οποία έχει επισπεύσει την επιστροφή της για να προλάβουμε να βρεθούμε πριν ξαναφύγουμε. Διότι έξι βδομάδες χωριστά είναι πολλές. Διότι καλοί και άγιοι κι οι άλλοι τρόποι επικοινωνίας, τους οποίους χρησιμοποιώ κατά κόρον, αλλά σαν την προσωπική επαφή δεν έχει. Εγώ τουλάχιστον επ’ αυτού του ζητήματος είμαι της παλαιάς σχολής, ίσως γιατί δεν απολάμβανα, πάντα, αυτή την πολυτέλεια και πιθανόν το ίδιο να συμβεί στο μέλλον.

Γιατί διαλέξαμε το συγκεκριμένο μαγαζί? Έλα μου ντε! Ίσως γιατί αυτό που είχα σκεφτεί ήταν κλειστό, γιατί μας άρεσε η τοποθεσία απέναντι από τον μικρό όρμο με το εκκλησάκι, γιατί είδαμε τρεις-τέσσερις παρέες να κάθονται και, σίγουρα, γιατί δεν είχα τον χρόνο να το τσεκάρω στο ask.

Για τον χώρο δεν έχω να πω τίποτα. Μα τίποτα απολύτως. Εκτός, βέβαια, του προφανούς ότι έχει τραπέζια και καρέκλες. Ωραία θέα, προνομιακή θέση. Τι κρίμα.

Εξυπηρέτηση ταχύτατη και παντελώς απρόσωπη. Καθίσαμε, μας έστρωσαν άμεσα το γνωστό χάρτινο, ας πούμε, τραπεζομάντηλο, ήρθαν οι κατάλογοι, δώσαμε παραγγελία, μας τα έφεραν. Αυτό. Πιθανόν να μην ακούσαμε καν τη φωνή του σερβιτόρου, ούτε, φυσικά, διατυπώθηκε η απορία γιατί τα πιάτα επέστρεψαν κατά το ήμισυ, τουλάχιστον, άθικτα. Οφείλω να πω όμως ότι μας κέρασαν μια πιατέλα με φρούτα στο τέλος.

Αρχή με χθεσινό, στην καλύτερη, αχυρένιο ψωμί που δεν το έσωζε όχι το φρυγάνισμα και η λαδορίγανη, αλλά ούτε το πατέ από την καλύτερη μαύρη τρούφα.

Ταραμοσαλάτα. Ποιο έτοιμη κι απ τις έτοιμες και όχι, φυσικά, πρώτης ποιότητας. Σε σχέση βέβαια με τα υπόλοιπα … μπορώ να σας πω ότι τρωγόταν.

Σαλάτα. Άνοστη ντομάτα, ελαφρά μαραμένο αγγούρι, συμπαθητικό κρεμμύδι και πιπεριά. Έριξα τόνους αλάτι με μηδενικό αποτέλεσμα. Ζήτησα λαδόξυδο μπας και … Τι το ήθελα? Το συγκεκριμένο λάδι θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της NASA όσον αφορά στην επάρκεια καυσίμων του διαστημοπλοίου το οποίο θα μεταφέρει την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη.

Χταπόδι ξιδάτο. Θα ορκιζόμουν ότι τίποτα δε μπορεί να καταστρέψει αυτό το πιάτο. Κι όμως γίνεται. Όχι μόνον δε θύμιζε χταπόδι αλλά δε θύμιζε τίποτα γενικώς.

Ποικιλία ή αλλιώς pro 2018. Μην πάει το μυαλό σας στο professional… μιλάμε για προκατεψυγμένο, προετοιμασμένο, προτηγανισμένο, προ Χριστού, βάλτε ότι προ σας έρχεται στο μυαλό.

Οβάλ, ευμεγέθης, μεταλλική πιατέλα. Τις δύο άκρες της κοσμούν δύο αλοιφές της ίδιας εταιρείας που τους προμηθεύει την ταραμοσαλάτα.
- Φετούλες κολοκυθάκια. Είχαν λάδι αλλά, κάπου, υπήρχε η γεύση του λαχανικού.
- Βομβίδια απροσδιόριστης ζύμης και γέμισης. Μάλλον τυροπιτάκια.
- Καλαμάρια τηγανιτά. Γιγαντιαίων διαστάσεων μηδενικής νοστιμιάς. Μάλλον σ’ αυτά αναφερόταν ο Ιούλιος Βερν στο “20.000 χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα”.
- Φέτες ψαριού. Μη ρωτήσετε το είδος. Δεν ξέρω. Σα βαμβάκι αλλά με την αίσθηση του βαμβακιού που σου βάζει ο οδοντίατρος στο στόμα. Δε νομίζω να υπάρχει κάτι που με ανατριχιάζει περισσότερο.
- Γαύρος τηγανητός. Νομίζω ότι του αξίζει δικαιωματικά μια θέση στο Μουσείο Απολιθωμάτων. Εάν τέτοιο μουσείο δεν υφίσταται ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την ίδρυσή του.

Μαζί με μία μπύρα και ένα μπουκαλάκι ούζου Απαλαρίνα (το φετινό μου κόλλημα. Πέρσι έπινα ρούμια φέτος ούζα. Άντε να δω του χρόνου…) ο λογαριασμός στα 57 e.

Δεν πήγαμε για φαγητό τελικά εκείνο το βράδυ. Το στομάχι μας δεν άντεχε τίποτα παραπάνω. Προτιμήσαμε αντ’ αυτού τις μπύρες στο μπαλκόνι συνοδεία, απόλυτα ανθυγιεινών, ειδών περιπτέρου μαζί φυσικά με ατελείωτη ανάλυση σκέψεων, επισκέψεων, συσκέψεων και διασκέψεων. Το ίδιο προτείνω να κάνετε και εσείς. Κόψτε μια ντομάτα, πάρτε “ξαρεσκάκια” που λένε και στην Ικαρία, μαζέψτε και τους ανθρώπους της ζωής σας κι αντί να φάτε το συγκεκριμένο “καλαμάρι” προτιμήστε να δείτε το “Παλαμάρι του Βαρκάρη”. Θα πλουτίσετε το λεξιλόγιό σας, θα πάρετε ιδέες και αν σας πονέσει η κοιλιά σας θα είναι μόνον απ τα γέλια.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

tzia

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

-

Η Διπολικότητα. Παλαιότερα γνωστή ως μανιοκατάθλιψη. Ο ορισμός της μαμάς μου “Αυτό το παιδί (εγώ) είναι ή του ύψους ή του βάθους”.

Εγώ και τα διπολικά μου καλοκαίρια. Ή του ύψους ή του βάθους. Μέρες που παθαίνω ευτυχία και μέρες ανησυχίας. Διαστήματα μαζί και διαστήματα μίλια μακριά. Καλωσορίσματα κι αποχαιρετισμοί. Χαρμόσυνες ειδήσεις άξιες πανηγυρισμού και κάποιες που δε θα ήθελες να ακούσεις ποτέ. Προσμονές και ματαιώσεις. Η διατήρηση του εθίμου που προστάζει ότι στις τρεις περίπου βδομάδες που τρώω μόνον έξω και γυρίζω σπίτι για 2-3 ώρες, θα βρω νέο μαγαζί που θα λατρέψω κι ένα αδιαπραγμάτευτα κακό.

8 Αυγούστου προχωρημένο απόγευμα. Το αγόρι μου με μαζεύει κι αποφασίζουμε να πάμε μια βόλτα στην Πειραϊκή για ένα ελαφρύ τσίμπημα αφού είμαι νηστική από την προηγούμενη. Το βράδυ εξάλλου το πρόγραμμα λέει κανονικό φαγητό με την κολλητή η οποία έχει επισπεύσει την επιστροφή της για να προλάβουμε να βρεθούμε πριν ξαναφύγουμε. Διότι έξι βδομάδες χωριστά είναι πολλές. Διότι καλοί και άγιοι κι οι άλλοι τρόποι επικοινωνίας, τους οποίους χρησιμοποιώ κατά κόρον, αλλά σαν την προσωπική επαφή δεν έχει. Εγώ τουλάχιστον επ’ αυτού του ζητήματος είμαι της παλαιάς σχολής, ίσως γιατί δεν απολάμβανα, πάντα, αυτή την πολυτέλεια και πιθανόν το ίδιο να συμβεί στο μέλλον.

Γιατί διαλέξαμε το συγκεκριμένο μαγαζί? Έλα μου ντε! Ίσως γιατί αυτό που είχα σκεφτεί ήταν κλειστό, γιατί μας άρεσε η τοποθεσία απέναντι από τον μικρό όρμο με το εκκλησάκι, γιατί είδαμε τρεις-τέσσερις παρέες να κάθονται και, σίγουρα, γιατί δεν είχα τον χρόνο να το τσεκάρω στο ask.

Για τον χώρο δεν έχω να πω τίποτα. Μα τίποτα απολύτως. Εκτός, βέβαια, του προφανούς ότι έχει τραπέζια και καρέκλες. Ωραία θέα, προνομιακή θέση. Τι κρίμα.

Εξυπηρέτηση ταχύτατη και παντελώς απρόσωπη. Καθίσαμε, μας έστρωσαν άμεσα το γνωστό χάρτινο, ας πούμε, τραπεζομάντηλο, ήρθαν οι κατάλογοι, δώσαμε παραγγελία, μας τα έφεραν. Αυτό. Πιθανόν να μην ακούσαμε καν τη φωνή του σερβιτόρου, ούτε, φυσικά, διατυπώθηκε η απορία γιατί τα πιάτα επέστρεψαν κατά το ήμισυ, τουλάχιστον, άθικτα. Οφείλω να πω όμως ότι μας κέρασαν μια πιατέλα με φρούτα στο τέλος.

Αρχή με χθεσινό, στην καλύτερη, αχυρένιο ψωμί που δεν το έσωζε όχι το φρυγάνισμα και η λαδορίγανη, αλλά ούτε το πατέ από την καλύτερη μαύρη τρούφα.

Ταραμοσαλάτα. Ποιο έτοιμη κι απ τις έτοιμες και όχι, φυσικά, πρώτης ποιότητας. Σε σχέση βέβαια με τα υπόλοιπα … μπορώ να σας πω ότι τρωγόταν.

Σαλάτα. Άνοστη ντομάτα, ελαφρά μαραμένο αγγούρι, συμπαθητικό κρεμμύδι και πιπεριά. Έριξα τόνους αλάτι με μηδενικό αποτέλεσμα. Ζήτησα λαδόξυδο μπας και … Τι το ήθελα? Το συγκεκριμένο λάδι θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της NASA όσον αφορά στην επάρκεια καυσίμων του διαστημοπλοίου το οποίο θα μεταφέρει την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη.

Χταπόδι ξιδάτο. Θα ορκιζόμουν ότι τίποτα δε μπορεί να καταστρέψει αυτό το πιάτο. Κι όμως γίνεται. Όχι μόνον δε θύμιζε χταπόδι αλλά δε θύμιζε τίποτα γενικώς.

Ποικιλία ή αλλιώς pro 2018. Μην πάει το μυαλό σας στο professional… μιλάμε για προκατεψυγμένο, προετοιμασμένο, προτηγανισμένο, προ Χριστού, βάλτε ότι προ σας έρχεται στο μυαλό.

Οβάλ, ευμεγέθης, μεταλλική πιατέλα. Τις δύο άκρες της κοσμούν δύο αλοιφές της ίδιας εταιρείας που τους προμηθεύει την ταραμοσαλάτα.
- Φετούλες κολοκυθάκια. Είχαν λάδι αλλά, κάπου, υπήρχε η γεύση του λαχανικού.
- Βομβίδια απροσδιόριστης ζύμης και γέμισης. Μάλλον τυροπιτάκια.
- Καλαμάρια τηγανιτά. Γιγαντιαίων διαστάσεων μηδενικής νοστιμιάς. Μάλλον σ’ αυτά αναφερόταν ο Ιούλιος Βερν στο “20.000 χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα”.
- Φέτες ψαριού. Μη ρωτήσετε το είδος. Δεν ξέρω. Σα βαμβάκι αλλά με την αίσθηση του βαμβακιού που σου βάζει ο οδοντίατρος στο στόμα. Δε νομίζω να υπάρχει κάτι που με ανατριχιάζει περισσότερο.
- Γαύρος τηγανητός. Νομίζω ότι του αξίζει δικαιωματικά μια θέση στο Μουσείο Απολιθωμάτων. Εάν τέτοιο μουσείο δεν υφίσταται ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την ίδρυσή του.

Μαζί με μία μπύρα και ένα μπουκαλάκι ούζου Απαλαρίνα (το φετινό μου κόλλημα. Πέρσι έπινα ρούμια φέτος ούζα. Άντε να δω του χρόνου…) ο λογαριασμός στα 57 e.

Δεν πήγαμε για φαγητό τελικά εκείνο το βράδυ. Το στομάχι μας δεν άντεχε τίποτα παραπάνω. Προτιμήσαμε αντ’ αυτού τις μπύρες στο μπαλκόνι συνοδεία, απόλυτα ανθυγιεινών, ειδών περιπτέρου μαζί φυσικά με ατελείωτη ανάλυση σκέψεων, επισκέψεων, συσκέψεων και διασκέψεων. Το ίδιο προτείνω να κάνετε και εσείς. Κόψτε μια ντομάτα, πάρτε “ξαρεσκάκια” που λένε και στην Ικαρία, μαζέψτε και τους ανθρώπους της ζωής σας κι αντί να φάτε το συγκεκριμένο “καλαμάρι” προτιμήστε να δείτε το “Παλαμάρι του Βαρκάρη”. Θα πλουτίσετε το λεξιλόγιό σας, θα πάρετε ιδέες και αν σας πονέσει η κοιλιά σας θα είναι μόνον απ τα γέλια.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.