Loader
10 medium

30 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Βρεθήκαμε στην Παλιά Φάβα ύστερα από πρόταση δύο φίλων Νεοσμυρνιωτών, Σάββατο βράδυ. Ούτε οι ίδιοι το είχαν ξαναεπισκεφθεί, αλλά είχαν ακούσει καλά σχόλια και είχαν διαβάσει ακόμα καλύτερες κριτικές. Το αφήσαμε πάνω τους.

Η παλιά Φάβα (τι όνομα κι αυτό! ) είναι μια πολύ συνοικιακή ταβερνούλα σε ένα ήσυχο στενό του Παλαιού Φαλήρου, ανάμεσα σε κατοικίες. Αν δεν βάλετε GPS ή δεν είστε της περιοχής, δεν υπάρχει περίπτωση να το βρείτε. Να παρκάρετε πάντως, αφού το βρείτε, είναι σχετικά εύκολο.

Ακόμα κι αν δεν έχετε διαβάσει όλες αυτές τις κριτικές, που μιλούν εκτός από την κουζίνα του, και για την ιστορία του, το καταλαβαίνεις με το που αντικρίζεις το ταβερνάκι αυτό. Το παλαϊκό στιλ με τις γλάστρες, τα κλασικά ξύλινα τραπέζια, το κλασικό δάπεδο, οι ανεμιστήρες οροφής, τις χωμένες και παραχωμένες αίθουσες στο βάθος, τα βαρέλια με το κρασί, όλα φωνάζουν ότι ο χώρος και η κουζίνα έχουν δοκιμαστεί στο χρόνο. Κι έχουν περάσει όλες τις πίστες δυσκολίας. Και μόνο ότι βρίσκεται στο ήσυχο αυτό σημείο, και είναι όλο γεμάτο, με κρατήσεις παρακαλώ, Σάββατο βράδυ, δείχνει ότι κάτι καλό γίνεται εκεί.

Εμείς πήγαμε ώρα 9, με κράτηση, και μας έδωσαν ένα τραπέζι στην αυλή, με το που μπαίνεις. Η οποία φυσικά κλείνει με τζαμαρία. Λίγο πιο μέσα υπάρχει μικρός διάδρομος με 2-3 τραπέζια, δεξιά μια μικρή αίθουσα με τα βαρέλια και τέρμα βάθος, ο εσωτερικός χώρος. Σας περιγράφω ό, τι είδα με το μάτι από εκεί που καθόμουν, γιατί στα ενδότερα δεν μπήκα. Η ηλικιακή ομάδα των επισκεπτών είναι 40 +, με έμφαση σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Στο σύνολο είναι ένας χώρος παλιός, όπως λέει και το όνομα, που θα σήκωνε μία ανακαίνιση, κατά τη γνώμη μου. Για χειμώνα είναι ανεκτό, καλοκαίρι εμένα θα με ψυχοπλάκωνε. Γενικότερα, δεν σε προκαλεί να καθίσεις για πολύ. Και λόγω χώρου, αλλά κυρίως λόγω καπνίσματος. Το κάπνισμα δυστυχώς επιτρέπεται σε όλο σχεδόν το μαγαζί, εκτός από μια μικρή αίθουσα. Δυστυχώς όταν έκλεισαν τραπέζι οι φίλοι, δεν το ρώτησαν, γιατί συνήθως στα εστιατόρια που πάμε το κάπνισμα δεν επιτρέπεται ή μας ρωτούν. Εδώ προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τραπέζι εκ των υστέρων, αλλά δυστυχώς δεν μπορέσαμε, γιατί όπως μας είπε ο κύριος- υπεύθυνος, ο χώρος μη καπνιζόντων (μας έδειξε την αίθουσα με τα βαρέλια) ήταν όλος κατειλημμένος. Δεν ξέρω βέβαια τι νόημα θα είχε η αλλαγή από την στιγμή που σε όλο το υπόλοιπο επιτρέπεται κανονικότατα το κάπνισμα. Αν δεν ήμουν μετά από μιας βδομάδας ίωση δεν θα με πείραζε τόσο. Ομως είχα πολύ βήχα. Αυτό δυστυχώς δεν εμπόδισε την κυρία που καθόταν ακριβώς πίσω μου, πλάτη, να καπνίζει αρειμανίως (η μία απ' τις δύο παρέες που ήταν εκεί την ώρα που μπήκαμε), χωρίς να ελέγχει που πηγαίνει ο καπνός της (πάνω μου φυσικά) και δώστου εγώ να σκάω στο βήχα. Αυτό για να σχολιάζουμε καμιά φορά και την κουλτούρα μερικών συνανθρώπων μας που δεν σέβονται τίποτα και κανέναν.

Ένας σερβιτόρος, όταν με είδε, πρότεινε να ανοίξει τον ανεμιστήρα οροφής, αλλά κι αυτό δεν έσωσε την κατάσταση. Κάτι πρέπει να γίνει με το κάπνισμα στα μέρη αυτά.

Συνεχίζω.

Το φαγητό είναι μαμαδίσιο, παραδοσιακής ταβέρνας, ελληνικό. Μερικά ορεκτικά, κλασικές σαλάτες, της ώρας, αρκετά μαγειρευτά. Μεγάλα χιτ ακούω η μελιτζάνα φούρνου, τα τυροπιτάκια, οι τυροκροκέτες, οι σούπες, τα σουτζουκάκια και φυσικά η φάβα... Αλλά το καλύτερο ήταν το χαρτάκι, κολλημένο πάνω στην καρτέλα του καταλόγου, με τα πιάτα ημέρας. Χαρτάκι από μπλοκάκι, χειρόγραφο, κολλημένο με σελοτέιπ. Απλά πράγματα.

Έχοντας πάρει μια μικρή ιδέα από τις κριτικές που είχα διαβάσει, έπραξα όσο καλύτερα μπορούσα στα ορεκτικά, για να δοκιμάσουμε κάποιες χαρακτηριστικές γεύσεις.
Οι υπόλοιποι βέβαια με απογοήτευσαν λίγο, γιατί πήραν της ώρας, αλλά τι να κάνω!

Πάμε λοιπόν:

Πανεράκι με μπόλικο χωριάτικο, αφράτο ψωμί, το οποίο έχω την εντύπωση πως χρεώθηκε (ως κουβερ;).

- Κολοκυθοκεφτέδες: νόστιμοι, αφράτοι, με ωραίο τριμμένο κολοκύθι που στεκόταν στο δόντι, καλή μερίδα (έξι, αν θυμάμαι). Το μόνο που μου έλειψε ήταν ένα ντιπ γιαουρτιού.

- Τυροκροκέτες: καταπληκτικές, αφράτες, έλιωναν..! Αρκετές σε ποσότητα για να φάμε 2-3 ο καθένας.

- Σαγανάκι: από κίτρινο τυρί, καθόλου αλμυρό, μαστιχωτό. Δύο τρίγωνα κομμάτια, τραγανά.

- Μελιτζάνα φούρνου: ξέρω, ξέρω, σε λίγους αρέσει η μελιτζάνα. Κι η παρέα μου δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα, αλλά επέμενα και σοφά έπραξα. Μέσα στο πήλινο, φέτες γλυκιάς μελιτζάνας (και κολοκυθιού νομίζω), ψημένες με φέτα και σκόρδο και από πάνω να λιώνει γκούντα. Αυτό το ελαφρύ γευστικά τυρί- και η ποιότητα της μελιτζάνας βεβαίως- έκαναν όλη την διαφορά. Προτείνεται έστω κι αν ένας μόνο τρώει μελιτζάνα σε μια παρέα. Μην το χάσετε!

Στα κυρίως, μην τα πολυλογώ:

Από δύο μπριζόλες και μπιφτέκια, το μόνο που μπορώ να σχολιάσω ήταν ο συνοδευτικός πουρές των μπιφτεκιων (του ενός μπιφτεκιου βασικά), ο οποίος ήταν σπιτικός, με κομματάκια πατάτας, κάπως βαρύς, αλλά φρεσκότατος. Κατά τ άλλα το μπιφτέκι ήταν περίπου 300 γραμμαρίων, γεμιστό με τυριά, υπερχορταστικό και μπουχτιστικό. Δεν καταναλώθηκε ολόκληρο, ούτε το δοκίμασα.

Εγώ, κλασικά, διαφοροποιήθηκα στην παραγγελία. Από το ραβασάκι του καταλόγου που έλεγα παραπάνω, μου χτύπησαν τα σουτζουκάκια, μου χτύπησε η κοτόσουπα, μου χτύπησε το αρνάκι. Κατέληξα σε ένα ζουμερό οσομπούκο, που είχα ποοολύ καιρό να φάω. Η μερίδα υπερχορταστική επίσης, βαρύ πιάτο, με τη σαλτσούλα του, το καρότο του, τον μαϊντανό, τις τηγανιτές πατάτες του και φυσικά το απαραίτητο κόκαλο με μεδούλι (τον πραγματικό λόγο που το παρήγγειλα! ). Δεν ήταν το καλύτερο οσομπούκο που έχω φάει ποτέ, αλλά αν πω ότι δεν μου άρεσε, θα είναι ψέμα.

Οι σερβιτόροι σβέλτοι, αεικίνητοι και πολύ ψύχραιμοι. Χαμός να γινόταν, είχαν έναν τρόπο να κινούνται ατάραχοι και να εξυπηρετούν αποτελεσματικά τους πάντες. Αν μας έβρισκαν κι ένα τραπεζάκι στους μη καπνίζοντες, θα ήταν ακόμα καλύτερα!

Νεράκι βρύσης σε μπουκάλι που μας ανανέωναν από μόνοι τους, κρασί μισόκιλο, κόκκινο, δικό τους, που δεν μας άρεσε ιδιαίτερα. Πάντως λόγω παρέας το ανανεώσαμε (4 ευρώ).

Στο τέλος κεραστήκαμε γιαούρτι με γλυκό κουταλιού κυδώνι. Λίγο πιο νερουλό το σιρόπι και πιο χοντροκομμένο το κυδώνι σε σχέση με το μυρωδάτο, λεπτοκομμένο, σιροπιαστά δεμένο κυδώνι που έφτιαχνε η χιώτισσα γιαγιά μου, αλλά στα κεράσματα πρέπει να λέμε ευχαριστώ κι όχι να κατεβάζουμε μούτρα. Τι να κάνω, έχω ευαίσθητο ουρανίσκο στα γλυκά κουταλιού, ειδικά στα αγαπημένα κυδώνι- μελιτζανάκι που τώρα είναι και η εποχή τους!

Στις τιμές, οικονομικό θα το πεις. Με 15-18 ευρώ το άτομο χορταίνεις και με το παραπάνω. Αφήστε που χορταίνεις απλά με ένα κυρίως των 7-8 ευρώ, έτσι μεγάλες που είναι οι μερίδες. Εμείς δώσαμε από 20, μαζί με φιλοδώρημα. Πήραμε όμως δύο από τα πιο ακριβά πιάτα τους, το οσομπούκο στα 15 και την μοσχαρίσια στα 13. Σύνολο, κοντά στα 80.

Συνοπτικά:

Αν ρωτάτε εμένα, ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα στη Φάβα για να φάω σουτζουκάκια ή κοτόσουπα ή μακαρόνια με κιμά! Μου έμειναν στο μυαλό και δεν θα ησυχάσω αν δεν τα δοκιμάσω. Οι φίλοι, όχι ότι δν έφαγαν, λένε πάντως οτι δεν ξετρελάθηκαν. Μα πώς να ξετρελαθείς με - άλλη μία - μπριζόλα σε παραδοσιακό ταβερνάκι; Μόλις τους ψήσω να ξαναπάμε, θα έχετε τα νεότερα!

Αν, στο μεταξύ, επιθυμήσετε γνήσιο παραδοσιακό φαγητό, και είστε κοντά στο Φάληρο, να πάτε!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

10 medium

30 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Βρεθήκαμε στην Παλιά Φάβα ύστερα από πρόταση δύο φίλων Νεοσμυρνιωτών, Σάββατο βράδυ. Ούτε οι ίδιοι το είχαν ξαναεπισκεφθεί, αλλά είχαν ακούσει καλά σχόλια και είχαν διαβάσει ακόμα καλύτερες κριτικές. Το αφήσαμε πάνω τους.

Η παλιά Φάβα (τι όνομα κι αυτό! ) είναι μια πολύ συνοικιακή ταβερνούλα σε ένα ήσυχο στενό του Παλαιού Φαλήρου, ανάμεσα σε κατοικίες. Αν δεν βάλετε GPS ή δεν είστε της περιοχής, δεν υπάρχει περίπτωση να το βρείτε. Να παρκάρετε πάντως, αφού το βρείτε, είναι σχετικά εύκολο.

Ακόμα κι αν δεν έχετε διαβάσει όλες αυτές τις κριτικές, που μιλούν εκτός από την κουζίνα του, και για την ιστορία του, το καταλαβαίνεις με το που αντικρίζεις το ταβερνάκι αυτό. Το παλαϊκό στιλ με τις γλάστρες, τα κλασικά ξύλινα τραπέζια, το κλασικό δάπεδο, οι ανεμιστήρες οροφής, τις χωμένες και παραχωμένες αίθουσες στο βάθος, τα βαρέλια με το κρασί, όλα φωνάζουν ότι ο χώρος και η κουζίνα έχουν δοκιμαστεί στο χρόνο. Κι έχουν περάσει όλες τις πίστες δυσκολίας. Και μόνο ότι βρίσκεται στο ήσυχο αυτό σημείο, και είναι όλο γεμάτο, με κρατήσεις παρακαλώ, Σάββατο βράδυ, δείχνει ότι κάτι καλό γίνεται εκεί.

Εμείς πήγαμε ώρα 9, με κράτηση, και μας έδωσαν ένα τραπέζι στην αυλή, με το που μπαίνεις. Η οποία φυσικά κλείνει με τζαμαρία. Λίγο πιο μέσα υπάρχει μικρός διάδρομος με 2-3 τραπέζια, δεξιά μια μικρή αίθουσα με τα βαρέλια και τέρμα βάθος, ο εσωτερικός χώρος. Σας περιγράφω ό, τι είδα με το μάτι από εκεί που καθόμουν, γιατί στα ενδότερα δεν μπήκα. Η ηλικιακή ομάδα των επισκεπτών είναι 40 +, με έμφαση σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Στο σύνολο είναι ένας χώρος παλιός, όπως λέει και το όνομα, που θα σήκωνε μία ανακαίνιση, κατά τη γνώμη μου. Για χειμώνα είναι ανεκτό, καλοκαίρι εμένα θα με ψυχοπλάκωνε. Γενικότερα, δεν σε προκαλεί να καθίσεις για πολύ. Και λόγω χώρου, αλλά κυρίως λόγω καπνίσματος. Το κάπνισμα δυστυχώς επιτρέπεται σε όλο σχεδόν το μαγαζί, εκτός από μια μικρή αίθουσα. Δυστυχώς όταν έκλεισαν τραπέζι οι φίλοι, δεν το ρώτησαν, γιατί συνήθως στα εστιατόρια που πάμε το κάπνισμα δεν επιτρέπεται ή μας ρωτούν. Εδώ προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τραπέζι εκ των υστέρων, αλλά δυστυχώς δεν μπορέσαμε, γιατί όπως μας είπε ο κύριος- υπεύθυνος, ο χώρος μη καπνιζόντων (μας έδειξε την αίθουσα με τα βαρέλια) ήταν όλος κατειλημμένος. Δεν ξέρω βέβαια τι νόημα θα είχε η αλλαγή από την στιγμή που σε όλο το υπόλοιπο επιτρέπεται κανονικότατα το κάπνισμα. Αν δεν ήμουν μετά από μιας βδομάδας ίωση δεν θα με πείραζε τόσο. Ομως είχα πολύ βήχα. Αυτό δυστυχώς δεν εμπόδισε την κυρία που καθόταν ακριβώς πίσω μου, πλάτη, να καπνίζει αρειμανίως (η μία απ' τις δύο παρέες που ήταν εκεί την ώρα που μπήκαμε), χωρίς να ελέγχει που πηγαίνει ο καπνός της (πάνω μου φυσικά) και δώστου εγώ να σκάω στο βήχα. Αυτό για να σχολιάζουμε καμιά φορά και την κουλτούρα μερικών συνανθρώπων μας που δεν σέβονται τίποτα και κανέναν.

Ένας σερβιτόρος, όταν με είδε, πρότεινε να ανοίξει τον ανεμιστήρα οροφής, αλλά κι αυτό δεν έσωσε την κατάσταση. Κάτι πρέπει να γίνει με το κάπνισμα στα μέρη αυτά.

Συνεχίζω.

Το φαγητό είναι μαμαδίσιο, παραδοσιακής ταβέρνας, ελληνικό. Μερικά ορεκτικά, κλασικές σαλάτες, της ώρας, αρκετά μαγειρευτά. Μεγάλα χιτ ακούω η μελιτζάνα φούρνου, τα τυροπιτάκια, οι τυροκροκέτες, οι σούπες, τα σουτζουκάκια και φυσικά η φάβα... Αλλά το καλύτερο ήταν το χαρτάκι, κολλημένο πάνω στην καρτέλα του καταλόγου, με τα πιάτα ημέρας. Χαρτάκι από μπλοκάκι, χειρόγραφο, κολλημένο με σελοτέιπ. Απλά πράγματα.

Έχοντας πάρει μια μικρή ιδέα από τις κριτικές που είχα διαβάσει, έπραξα όσο καλύτερα μπορούσα στα ορεκτικά, για να δοκιμάσουμε κάποιες χαρακτηριστικές γεύσεις.
Οι υπόλοιποι βέβαια με απογοήτευσαν λίγο, γιατί πήραν της ώρας, αλλά τι να κάνω!

Πάμε λοιπόν:

Πανεράκι με μπόλικο χωριάτικο, αφράτο ψωμί, το οποίο έχω την εντύπωση πως χρεώθηκε (ως κουβερ;).

- Κολοκυθοκεφτέδες: νόστιμοι, αφράτοι, με ωραίο τριμμένο κολοκύθι που στεκόταν στο δόντι, καλή μερίδα (έξι, αν θυμάμαι). Το μόνο που μου έλειψε ήταν ένα ντιπ γιαουρτιού.

- Τυροκροκέτες: καταπληκτικές, αφράτες, έλιωναν..! Αρκετές σε ποσότητα για να φάμε 2-3 ο καθένας.

- Σαγανάκι: από κίτρινο τυρί, καθόλου αλμυρό, μαστιχωτό. Δύο τρίγωνα κομμάτια, τραγανά.

- Μελιτζάνα φούρνου: ξέρω, ξέρω, σε λίγους αρέσει η μελιτζάνα. Κι η παρέα μου δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα, αλλά επέμενα και σοφά έπραξα. Μέσα στο πήλινο, φέτες γλυκιάς μελιτζάνας (και κολοκυθιού νομίζω), ψημένες με φέτα και σκόρδο και από πάνω να λιώνει γκούντα. Αυτό το ελαφρύ γευστικά τυρί- και η ποιότητα της μελιτζάνας βεβαίως- έκαναν όλη την διαφορά. Προτείνεται έστω κι αν ένας μόνο τρώει μελιτζάνα σε μια παρέα. Μην το χάσετε!

Στα κυρίως, μην τα πολυλογώ:

Από δύο μπριζόλες και μπιφτέκια, το μόνο που μπορώ να σχολιάσω ήταν ο συνοδευτικός πουρές των μπιφτεκιων (του ενός μπιφτεκιου βασικά), ο οποίος ήταν σπιτικός, με κομματάκια πατάτας, κάπως βαρύς, αλλά φρεσκότατος. Κατά τ άλλα το μπιφτέκι ήταν περίπου 300 γραμμαρίων, γεμιστό με τυριά, υπερχορταστικό και μπουχτιστικό. Δεν καταναλώθηκε ολόκληρο, ούτε το δοκίμασα.

Εγώ, κλασικά, διαφοροποιήθηκα στην παραγγελία. Από το ραβασάκι του καταλόγου που έλεγα παραπάνω, μου χτύπησαν τα σουτζουκάκια, μου χτύπησε η κοτόσουπα, μου χτύπησε το αρνάκι. Κατέληξα σε ένα ζουμερό οσομπούκο, που είχα ποοολύ καιρό να φάω. Η μερίδα υπερχορταστική επίσης, βαρύ πιάτο, με τη σαλτσούλα του, το καρότο του, τον μαϊντανό, τις τηγανιτές πατάτες του και φυσικά το απαραίτητο κόκαλο με μεδούλι (τον πραγματικό λόγο που το παρήγγειλα! ). Δεν ήταν το καλύτερο οσομπούκο που έχω φάει ποτέ, αλλά αν πω ότι δεν μου άρεσε, θα είναι ψέμα.

Οι σερβιτόροι σβέλτοι, αεικίνητοι και πολύ ψύχραιμοι. Χαμός να γινόταν, είχαν έναν τρόπο να κινούνται ατάραχοι και να εξυπηρετούν αποτελεσματικά τους πάντες. Αν μας έβρισκαν κι ένα τραπεζάκι στους μη καπνίζοντες, θα ήταν ακόμα καλύτερα!

Νεράκι βρύσης σε μπουκάλι που μας ανανέωναν από μόνοι τους, κρασί μισόκιλο, κόκκινο, δικό τους, που δεν μας άρεσε ιδιαίτερα. Πάντως λόγω παρέας το ανανεώσαμε (4 ευρώ).

Στο τέλος κεραστήκαμε γιαούρτι με γλυκό κουταλιού κυδώνι. Λίγο πιο νερουλό το σιρόπι και πιο χοντροκομμένο το κυδώνι σε σχέση με το μυρωδάτο, λεπτοκομμένο, σιροπιαστά δεμένο κυδώνι που έφτιαχνε η χιώτισσα γιαγιά μου, αλλά στα κεράσματα πρέπει να λέμε ευχαριστώ κι όχι να κατεβάζουμε μούτρα. Τι να κάνω, έχω ευαίσθητο ουρανίσκο στα γλυκά κουταλιού, ειδικά στα αγαπημένα κυδώνι- μελιτζανάκι που τώρα είναι και η εποχή τους!

Στις τιμές, οικονομικό θα το πεις. Με 15-18 ευρώ το άτομο χορταίνεις και με το παραπάνω. Αφήστε που χορταίνεις απλά με ένα κυρίως των 7-8 ευρώ, έτσι μεγάλες που είναι οι μερίδες. Εμείς δώσαμε από 20, μαζί με φιλοδώρημα. Πήραμε όμως δύο από τα πιο ακριβά πιάτα τους, το οσομπούκο στα 15 και την μοσχαρίσια στα 13. Σύνολο, κοντά στα 80.

Συνοπτικά:

Αν ρωτάτε εμένα, ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα στη Φάβα για να φάω σουτζουκάκια ή κοτόσουπα ή μακαρόνια με κιμά! Μου έμειναν στο μυαλό και δεν θα ησυχάσω αν δεν τα δοκιμάσω. Οι φίλοι, όχι ότι δν έφαγαν, λένε πάντως οτι δεν ξετρελάθηκαν. Μα πώς να ξετρελαθείς με - άλλη μία - μπριζόλα σε παραδοσιακό ταβερνάκι; Μόλις τους ψήσω να ξαναπάμε, θα έχετε τα νεότερα!

Αν, στο μεταξύ, επιθυμήσετε γνήσιο παραδοσιακό φαγητό, και είστε κοντά στο Φάληρο, να πάτε!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

10 medium

ram

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

Βρεθήκαμε στην Παλιά Φάβα ύστερα από πρόταση δύο φίλων Νεοσμυρνιωτών, Σάββατο βράδυ. Ούτε οι ίδιοι το είχαν ξαναεπισκεφθεί, αλλά είχαν ακούσει καλά σχόλια και είχαν διαβάσει ακόμα καλύτερες κριτικές. Το αφήσαμε πάνω τους.

Η παλιά Φάβα (τι όνομα κι αυτό! ) είναι μια πολύ συνοικιακή ταβερνούλα σε ένα ήσυχο στενό του Παλαιού Φαλήρου, ανάμεσα σε κατοικίες. Αν δεν βάλετε GPS ή δεν είστε της περιοχής, δεν υπάρχει περίπτωση να το βρείτε. Να παρκάρετε πάντως, αφού το βρείτε, είναι σχετικά εύκολο.

Ακόμα κι αν δεν έχετε διαβάσει όλες αυτές τις κριτικές, που μιλούν εκτός από την κουζίνα του, και για την ιστορία του, το καταλαβαίνεις με το που αντικρίζεις το ταβερνάκι αυτό. Το παλαϊκό στιλ με τις γλάστρες, τα κλασικά ξύλινα τραπέζια, το κλασικό δάπεδο, οι ανεμιστήρες οροφής, τις χωμένες και παραχωμένες αίθουσες στο βάθος, τα βαρέλια με το κρασί, όλα φωνάζουν ότι ο χώρος και η κουζίνα έχουν δοκιμαστεί στο χρόνο. Κι έχουν περάσει όλες τις πίστες δυσκολίας. Και μόνο ότι βρίσκεται στο ήσυχο αυτό σημείο, και είναι όλο γεμάτο, με κρατήσεις παρακαλώ, Σάββατο βράδυ, δείχνει ότι κάτι καλό γίνεται εκεί.

Εμείς πήγαμε ώρα 9, με κράτηση, και μας έδωσαν ένα τραπέζι στην αυλή, με το που μπαίνεις. Η οποία φυσικά κλείνει με τζαμαρία. Λίγο πιο μέσα υπάρχει μικρός διάδρομος με 2-3 τραπέζια, δεξιά μια μικρή αίθουσα με τα βαρέλια και τέρμα βάθος, ο εσωτερικός χώρος. Σας περιγράφω ό, τι είδα με το μάτι από εκεί που καθόμουν, γιατί στα ενδότερα δεν μπήκα. Η ηλικιακή ομάδα των επισκεπτών είναι 40 +, με έμφαση σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Στο σύνολο είναι ένας χώρος παλιός, όπως λέει και το όνομα, που θα σήκωνε μία ανακαίνιση, κατά τη γνώμη μου. Για χειμώνα είναι ανεκτό, καλοκαίρι εμένα θα με ψυχοπλάκωνε. Γενικότερα, δεν σε προκαλεί να καθίσεις για πολύ. Και λόγω χώρου, αλλά κυρίως λόγω καπνίσματος. Το κάπνισμα δυστυχώς επιτρέπεται σε όλο σχεδόν το μαγαζί, εκτός από μια μικρή αίθουσα. Δυστυχώς όταν έκλεισαν τραπέζι οι φίλοι, δεν το ρώτησαν, γιατί συνήθως στα εστιατόρια που πάμε το κάπνισμα δεν επιτρέπεται ή μας ρωτούν. Εδώ προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τραπέζι εκ των υστέρων, αλλά δυστυχώς δεν μπορέσαμε, γιατί όπως μας είπε ο κύριος- υπεύθυνος, ο χώρος μη καπνιζόντων (μας έδειξε την αίθουσα με τα βαρέλια) ήταν όλος κατειλημμένος. Δεν ξέρω βέβαια τι νόημα θα είχε η αλλαγή από την στιγμή που σε όλο το υπόλοιπο επιτρέπεται κανονικότατα το κάπνισμα. Αν δεν ήμουν μετά από μιας βδομάδας ίωση δεν θα με πείραζε τόσο. Ομως είχα πολύ βήχα. Αυτό δυστυχώς δεν εμπόδισε την κυρία που καθόταν ακριβώς πίσω μου, πλάτη, να καπνίζει αρειμανίως (η μία απ' τις δύο παρέες που ήταν εκεί την ώρα που μπήκαμε), χωρίς να ελέγχει που πηγαίνει ο καπνός της (πάνω μου φυσικά) και δώστου εγώ να σκάω στο βήχα. Αυτό για να σχολιάζουμε καμιά φορά και την κουλτούρα μερικών συνανθρώπων μας που δεν σέβονται τίποτα και κανέναν.

Ένας σερβιτόρος, όταν με είδε, πρότεινε να ανοίξει τον ανεμιστήρα οροφής, αλλά κι αυτό δεν έσωσε την κατάσταση. Κάτι πρέπει να γίνει με το κάπνισμα στα μέρη αυτά.

Συνεχίζω.

Το φαγητό είναι μαμαδίσιο, παραδοσιακής ταβέρνας, ελληνικό. Μερικά ορεκτικά, κλασικές σαλάτες, της ώρας, αρκετά μαγειρευτά. Μεγάλα χιτ ακούω η μελιτζάνα φούρνου, τα τυροπιτάκια, οι τυροκροκέτες, οι σούπες, τα σουτζουκάκια και φυσικά η φάβα... Αλλά το καλύτερο ήταν το χαρτάκι, κολλημένο πάνω στην καρτέλα του καταλόγου, με τα πιάτα ημέρας. Χαρτάκι από μπλοκάκι, χειρόγραφο, κολλημένο με σελοτέιπ. Απλά πράγματα.

Έχοντας πάρει μια μικρή ιδέα από τις κριτικές που είχα διαβάσει, έπραξα όσο καλύτερα μπορούσα στα ορεκτικά, για να δοκιμάσουμε κάποιες χαρακτηριστικές γεύσεις.
Οι υπόλοιποι βέβαια με απογοήτευσαν λίγο, γιατί πήραν της ώρας, αλλά τι να κάνω!

Πάμε λοιπόν:

Πανεράκι με μπόλικο χωριάτικο, αφράτο ψωμί, το οποίο έχω την εντύπωση πως χρεώθηκε (ως κουβερ;).

- Κολοκυθοκεφτέδες: νόστιμοι, αφράτοι, με ωραίο τριμμένο κολοκύθι που στεκόταν στο δόντι, καλή μερίδα (έξι, αν θυμάμαι). Το μόνο που μου έλειψε ήταν ένα ντιπ γιαουρτιού.

- Τυροκροκέτες: καταπληκτικές, αφράτες, έλιωναν..! Αρκετές σε ποσότητα για να φάμε 2-3 ο καθένας.

- Σαγανάκι: από κίτρινο τυρί, καθόλου αλμυρό, μαστιχωτό. Δύο τρίγωνα κομμάτια, τραγανά.

- Μελιτζάνα φούρνου: ξέρω, ξέρω, σε λίγους αρέσει η μελιτζάνα. Κι η παρέα μου δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα, αλλά επέμενα και σοφά έπραξα. Μέσα στο πήλινο, φέτες γλυκιάς μελιτζάνας (και κολοκυθιού νομίζω), ψημένες με φέτα και σκόρδο και από πάνω να λιώνει γκούντα. Αυτό το ελαφρύ γευστικά τυρί- και η ποιότητα της μελιτζάνας βεβαίως- έκαναν όλη την διαφορά. Προτείνεται έστω κι αν ένας μόνο τρώει μελιτζάνα σε μια παρέα. Μην το χάσετε!

Στα κυρίως, μην τα πολυλογώ:

Από δύο μπριζόλες και μπιφτέκια, το μόνο που μπορώ να σχολιάσω ήταν ο συνοδευτικός πουρές των μπιφτεκιων (του ενός μπιφτεκιου βασικά), ο οποίος ήταν σπιτικός, με κομματάκια πατάτας, κάπως βαρύς, αλλά φρεσκότατος. Κατά τ άλλα το μπιφτέκι ήταν περίπου 300 γραμμαρίων, γεμιστό με τυριά, υπερχορταστικό και μπουχτιστικό. Δεν καταναλώθηκε ολόκληρο, ούτε το δοκίμασα.

Εγώ, κλασικά, διαφοροποιήθηκα στην παραγγελία. Από το ραβασάκι του καταλόγου που έλεγα παραπάνω, μου χτύπησαν τα σουτζουκάκια, μου χτύπησε η κοτόσουπα, μου χτύπησε το αρνάκι. Κατέληξα σε ένα ζουμερό οσομπούκο, που είχα ποοολύ καιρό να φάω. Η μερίδα υπερχορταστική επίσης, βαρύ πιάτο, με τη σαλτσούλα του, το καρότο του, τον μαϊντανό, τις τηγανιτές πατάτες του και φυσικά το απαραίτητο κόκαλο με μεδούλι (τον πραγματικό λόγο που το παρήγγειλα! ). Δεν ήταν το καλύτερο οσομπούκο που έχω φάει ποτέ, αλλά αν πω ότι δεν μου άρεσε, θα είναι ψέμα.

Οι σερβιτόροι σβέλτοι, αεικίνητοι και πολύ ψύχραιμοι. Χαμός να γινόταν, είχαν έναν τρόπο να κινούνται ατάραχοι και να εξυπηρετούν αποτελεσματικά τους πάντες. Αν μας έβρισκαν κι ένα τραπεζάκι στους μη καπνίζοντες, θα ήταν ακόμα καλύτερα!

Νεράκι βρύσης σε μπουκάλι που μας ανανέωναν από μόνοι τους, κρασί μισόκιλο, κόκκινο, δικό τους, που δεν μας άρεσε ιδιαίτερα. Πάντως λόγω παρέας το ανανεώσαμε (4 ευρώ).

Στο τέλος κεραστήκαμε γιαούρτι με γλυκό κουταλιού κυδώνι. Λίγο πιο νερουλό το σιρόπι και πιο χοντροκομμένο το κυδώνι σε σχέση με το μυρωδάτο, λεπτοκομμένο, σιροπιαστά δεμένο κυδώνι που έφτιαχνε η χιώτισσα γιαγιά μου, αλλά στα κεράσματα πρέπει να λέμε ευχαριστώ κι όχι να κατεβάζουμε μούτρα. Τι να κάνω, έχω ευαίσθητο ουρανίσκο στα γλυκά κουταλιού, ειδικά στα αγαπημένα κυδώνι- μελιτζανάκι που τώρα είναι και η εποχή τους!

Στις τιμές, οικονομικό θα το πεις. Με 15-18 ευρώ το άτομο χορταίνεις και με το παραπάνω. Αφήστε που χορταίνεις απλά με ένα κυρίως των 7-8 ευρώ, έτσι μεγάλες που είναι οι μερίδες. Εμείς δώσαμε από 20, μαζί με φιλοδώρημα. Πήραμε όμως δύο από τα πιο ακριβά πιάτα τους, το οσομπούκο στα 15 και την μοσχαρίσια στα 13. Σύνολο, κοντά στα 80.

Συνοπτικά:

Αν ρωτάτε εμένα, ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα στη Φάβα για να φάω σουτζουκάκια ή κοτόσουπα ή μακαρόνια με κιμά! Μου έμειναν στο μυαλό και δεν θα ησυχάσω αν δεν τα δοκιμάσω. Οι φίλοι, όχι ότι δν έφαγαν, λένε πάντως οτι δεν ξετρελάθηκαν. Μα πώς να ξετρελαθείς με - άλλη μία - μπριζόλα σε παραδοσιακό ταβερνάκι; Μόλις τους ψήσω να ξαναπάμε, θα έχετε τα νεότερα!

Αν, στο μεταξύ, επιθυμήσετε γνήσιο παραδοσιακό φαγητό, και είστε κοντά στο Φάληρο, να πάτε!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.