Loader

26 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Τώρα που μεγάλωσα βαριέμαι τα ταξίδια. Αλήθεια. Θέλω, απλώς, να φτάσω στον προορισμό μου και να μπω στους ρυθμούς της εκεί πραγματικότητας. Επιλέγω πάντα τον πιο σύντομο δρόμο. Μοναδική εξαίρεση τα ταξίδια με αυτοκίνητο για πάω στην Αρκαδία. Με φίλους. Ακούγοντας μουσική και έχοντας την πολυτέλεια της σιωπής.

Η κορυφή της ταξιδιωτικής μου βαριεστιμάρας ανήκει, αδιαμφισβήτητα, στα πλοία. Ο τρόπος που έχω βρει για την αντιμετώπισή της είναι: α) φροντίζω να μείνω άυπνη το προηγούμενο βράδυ και, β) παίρνω ένα, ωραιότατο, atarax καμιά ώρα πριν. Αποτέλεσμα? Προλαβαίνω να διαβάσω τις πρώτες είκοσι σελίδες του, πρώτου, βιβλίου των διακοπών και μετά βυθίζομαι στην ανυπαρξία. Το εννοώ. Το καράβι μπορεί να βυθιστεί, εγώ δεν πρόκειται να ξυπνήσω. Δεν ξύπνησα ούτε φέτος, παρόλο που ταξίδεψα με 8 και, κατά τόπους, 9 μποφόρ. Η αλήθεια είναι ότι μισάνοιξα το μάτι όταν άκουσα τους συνταξιδιώτες μου Σωκράτη και Θανασάκη (ο νοών νοείτω) να ανακοινώνουν “ Μη φοβάστε. Αν βουλιάξει θα παίζουμε μουσική όπως στον Τιτανικό”, σκεπτόμενη να πάω να πέσω στη θάλασσα, αυτοβούλως, πριν το ζήσω αυτό αλλά μετά αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να πληρώσω για όλες τις παλιές μου αμαρτίες, οπότε συνέχισα τον ύπνο μου.

Κι όμως … υπάρχει ένα καράβι στο οποίο επιβιβάζομαι με χαρά κάθε φορά και απολαμβάνω το ταξίδι, αν και διαφωνώ κάθετα με τον τίτλο ΕΓ γιατί πιστεύω ότι είναι πολλά παραπάνω.

Είναι άσπρο και γαλάζιο. Άνετο. Ζεστό τον χειμώνα, δροσερό το καλοκαίρι. Πεντακάθαρο. Διακοσμημένο με δίχτυα, όστρακα και την τοιχογραφία μιας γοργόνας που δε με έχει ρωτήσει, ποτέ, αν ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος.

Φεγγοβολά. Σαν τα κεράκια γενέθλιας τούρτας, σαν τις λαμπάδες του Πάσχα, σαν τα φωτάκια μιας γιορτινής μέρας.

Αντηχεί χαμόγελα. Γιατί, πολλές φορές, ένα χαμόγελο μπορεί να είναι πιο ηχηρό κι από ένα δυνατό γέλιο.

Είναι κόκκινο. Σαν την υπέροχη ντομάτα της σαλάτας Ταξιδεύοντας. Μαζί με χοντρό αλάτι, κάπαρη κι υπέροχο λάδι. Δε χρειάζεται τίποτα άλλο. Ακόμα και στο καταχείμωνο έχει τη γεύση καλοκαιριού.

Είναι πράσινο σαν το χρώμα των υπέροχα βρασμένων χόρτων του. Αλμύρα το καλοκαίρι και κάτι, αξέχαστοι, ζοχοί που ζηλεύτηκαν και παραγγέλθηκαν στην τελευταία επίσκεψη, μία εβδομάδα πριν. Σαν τα ντολμαδάκια του επίσης. Η κόρη θα με σκότωνε αν ξεχνούσα να τα αναφέρω. Πάντα ζητά και δεύτερη μερίδα. Αν είμαι τυχερή προλαβαίνω να φάω ένα.

Είναι ροζ. Σαν τα κοριτσίστικα όνειρα. Κι ας μη μου ταίριαξε ποτέ αυτό το χρώμα. Όμως λατρεύω τα ροζ, ελαφρά, τραγανά, αλάδωτα σύννεφα αυτού που πεζά αποκαλείται τηγανιτή γαριδόψιχα ή καραβιδόψιχα.

Είναι χρυσαφένιο. Σαν οτιδήποτε βγαίνει από το τηγάνι του. Πάνω από όλα νόστιμο. Τα καλαμαράκια το φετινό καλοκαίρι υπήρξαν μία αποτυχία. Μόνο εκεί βρήκα τη γεύση τους.

Είναι πάνω από όλα λευκό. Σαν τα φιλέτα του ψαριού του. Διάβαζα ή μου έλεγαν ότι το φρέσκο ψάρι μυρίζει θάλασσα. Εμένα μου μύριζε πάντα ψαρίλα. Ε! Εκεί κατάλαβα για ποιο πράγμα μιλούν αυτοί που ξέρουν. Θαλασσινή ευωδιά. Σφιχτή, κρουστή σάρκα. Τολμούν να το φέρουν χωρίς λαδολέμονο ή έστω αλατοπίπερο. Κάτι λέει αυτό έτσι?

Είναι κι ασπρόμαυρο. Τουλάχιστον έτσι καταλήγει η εμβληματική τους στρειδομακαρονάδα, μετά από το πιπέρι που της βάζω. Αυτή η υπέροχα βουτυρώδης σάρκα των, ολόσωστα ετοιμασμένων, στρειδιών. Μαζί με al dente linguini. Ελαφρύ άρωμα σκόρδου. Λίγος μαϊντανός για δροσιά. Μερικές σταγόνες λεμόνι, για μένα, συμπληρώνουν την παρηγορητική ευωχία που μου προσφέρει αυτό το πιάτο.

Έχει ένα άρωμα καπνού. Σαν τα μύδια του. Τι υπέροχος μεζές για τσίπουρο ή ούζο. Το σκουμπρί του. Τι να πω γι’ αυτό? Αποτελεί το υπέρτατο μέτρο σύγκρισης. Ισάξιο του δεν έχω γευθεί πουθενά αλλού. Το χέλι του, που είναι τόσο φίνο.

Είναι γλυκό. Σαν την τελευταία γεύση που σου μένει από τα κεράσματά τους. Γρανίτα λεμόνι, πορτοκαλόπιτα, που τρώω μόνο εκεί και ένα θεϊκό, ανάλαφρο, πάνφρεσκο προφιτερόλ.

Το Ταξιδεύοντας κρύβει εκπλήξεις. Ποτέ δυσάρεστες. Πάντα υπάρχει ένα καινούργιο πιάτο. Δε μου έχουν αρέσει όλα το ίδιο, όμως, κανένα δε με έχει απογοητεύσει.

Κρατά σοφές ισορροπίες. Ακόμα και στις πιο πολύπλοκες παρασκευές του αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής είναι η πρώτη ύλη. Τα υπόλοιπα συστατικά, απλά, την αναδεικνύουν χωρίς να την καπελώνουν.

Έχει καπετάνιο που δεν κάνει εκπτώσεις και κρατά ψηλά τη σημαία του motto που έχει διαλέξει για το σκαρί του. “Τα αμέσως πιο φρέσκα κολυμπούν στη θάλασσα”.

Έχει ταχύτατο κι ευγενέστατο πλήρωμα. Όσο απασχολημένο κι αν είναι θα σε νοιαστεί, θα σε φροντίσει, θα βρει χρόνο να σου μιλήσει, θα κινητοποιήσει το άπαν σύμπαν για να σε ειδοποιήσει ότι ξέχασες τα γυαλιά σου, πριν ακόμα το καταλάβεις, εσύ, ο ίδιος. Θα σε καλοδεχτεί αλλά πάνω από όλα θα σε αποχαιρετήσει με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Όμως…

Θανάση, Ιωάννη, Φίλιππε, Βιργινία, Valentino…. εμείς σας ευχαριστούμε!

Για τη μαμά μου.
Tης άρεσε πολύ όταν την πηγαίναμε για φαγητό εκεί και το θεωρούσε, όπως κι εμείς εξάλλου, ξεχωριστό.
Την έλεγαν Ευανθία κι έφυγε, ξαφνικά, από κοντά μας, μέσα στα λουλούδια της. Όπως ταίριαζε στο όνομά της.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

26 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Τώρα που μεγάλωσα βαριέμαι τα ταξίδια. Αλήθεια. Θέλω, απλώς, να φτάσω στον προορισμό μου και να μπω στους ρυθμούς της εκεί πραγματικότητας. Επιλέγω πάντα τον πιο σύντομο δρόμο. Μοναδική εξαίρεση τα ταξίδια με αυτοκίνητο για πάω στην Αρκαδία. Με φίλους. Ακούγοντας μουσική και έχοντας την πολυτέλεια της σιωπής.

Η κορυφή της ταξιδιωτικής μου βαριεστιμάρας ανήκει, αδιαμφισβήτητα, στα πλοία. Ο τρόπος που έχω βρει για την αντιμετώπισή της είναι: α) φροντίζω να μείνω άυπνη το προηγούμενο βράδυ και, β) παίρνω ένα, ωραιότατο, atarax καμιά ώρα πριν. Αποτέλεσμα? Προλαβαίνω να διαβάσω τις πρώτες είκοσι σελίδες του, πρώτου, βιβλίου των διακοπών και μετά βυθίζομαι στην ανυπαρξία. Το εννοώ. Το καράβι μπορεί να βυθιστεί, εγώ δεν πρόκειται να ξυπνήσω. Δεν ξύπνησα ούτε φέτος, παρόλο που ταξίδεψα με 8 και, κατά τόπους, 9 μποφόρ. Η αλήθεια είναι ότι μισάνοιξα το μάτι όταν άκουσα τους συνταξιδιώτες μου Σωκράτη και Θανασάκη (ο νοών νοείτω) να ανακοινώνουν “ Μη φοβάστε. Αν βουλιάξει θα παίζουμε μουσική όπως στον Τιτανικό”, σκεπτόμενη να πάω να πέσω στη θάλασσα, αυτοβούλως, πριν το ζήσω αυτό αλλά μετά αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να πληρώσω για όλες τις παλιές μου αμαρτίες, οπότε συνέχισα τον ύπνο μου.

Κι όμως … υπάρχει ένα καράβι στο οποίο επιβιβάζομαι με χαρά κάθε φορά και απολαμβάνω το ταξίδι, αν και διαφωνώ κάθετα με τον τίτλο ΕΓ γιατί πιστεύω ότι είναι πολλά παραπάνω.

Είναι άσπρο και γαλάζιο. Άνετο. Ζεστό τον χειμώνα, δροσερό το καλοκαίρι. Πεντακάθαρο. Διακοσμημένο με δίχτυα, όστρακα και την τοιχογραφία μιας γοργόνας που δε με έχει ρωτήσει, ποτέ, αν ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος.

Φεγγοβολά. Σαν τα κεράκια γενέθλιας τούρτας, σαν τις λαμπάδες του Πάσχα, σαν τα φωτάκια μιας γιορτινής μέρας.

Αντηχεί χαμόγελα. Γιατί, πολλές φορές, ένα χαμόγελο μπορεί να είναι πιο ηχηρό κι από ένα δυνατό γέλιο.

Είναι κόκκινο. Σαν την υπέροχη ντομάτα της σαλάτας Ταξιδεύοντας. Μαζί με χοντρό αλάτι, κάπαρη κι υπέροχο λάδι. Δε χρειάζεται τίποτα άλλο. Ακόμα και στο καταχείμωνο έχει τη γεύση καλοκαιριού.

Είναι πράσινο σαν το χρώμα των υπέροχα βρασμένων χόρτων του. Αλμύρα το καλοκαίρι και κάτι, αξέχαστοι, ζοχοί που ζηλεύτηκαν και παραγγέλθηκαν στην τελευταία επίσκεψη, μία εβδομάδα πριν. Σαν τα ντολμαδάκια του επίσης. Η κόρη θα με σκότωνε αν ξεχνούσα να τα αναφέρω. Πάντα ζητά και δεύτερη μερίδα. Αν είμαι τυχερή προλαβαίνω να φάω ένα.

Είναι ροζ. Σαν τα κοριτσίστικα όνειρα. Κι ας μη μου ταίριαξε ποτέ αυτό το χρώμα. Όμως λατρεύω τα ροζ, ελαφρά, τραγανά, αλάδωτα σύννεφα αυτού που πεζά αποκαλείται τηγανιτή γαριδόψιχα ή καραβιδόψιχα.

Είναι χρυσαφένιο. Σαν οτιδήποτε βγαίνει από το τηγάνι του. Πάνω από όλα νόστιμο. Τα καλαμαράκια το φετινό καλοκαίρι υπήρξαν μία αποτυχία. Μόνο εκεί βρήκα τη γεύση τους.

Είναι πάνω από όλα λευκό. Σαν τα φιλέτα του ψαριού του. Διάβαζα ή μου έλεγαν ότι το φρέσκο ψάρι μυρίζει θάλασσα. Εμένα μου μύριζε πάντα ψαρίλα. Ε! Εκεί κατάλαβα για ποιο πράγμα μιλούν αυτοί που ξέρουν. Θαλασσινή ευωδιά. Σφιχτή, κρουστή σάρκα. Τολμούν να το φέρουν χωρίς λαδολέμονο ή έστω αλατοπίπερο. Κάτι λέει αυτό έτσι?

Είναι κι ασπρόμαυρο. Τουλάχιστον έτσι καταλήγει η εμβληματική τους στρειδομακαρονάδα, μετά από το πιπέρι που της βάζω. Αυτή η υπέροχα βουτυρώδης σάρκα των, ολόσωστα ετοιμασμένων, στρειδιών. Μαζί με al dente linguini. Ελαφρύ άρωμα σκόρδου. Λίγος μαϊντανός για δροσιά. Μερικές σταγόνες λεμόνι, για μένα, συμπληρώνουν την παρηγορητική ευωχία που μου προσφέρει αυτό το πιάτο.

Έχει ένα άρωμα καπνού. Σαν τα μύδια του. Τι υπέροχος μεζές για τσίπουρο ή ούζο. Το σκουμπρί του. Τι να πω γι’ αυτό? Αποτελεί το υπέρτατο μέτρο σύγκρισης. Ισάξιο του δεν έχω γευθεί πουθενά αλλού. Το χέλι του, που είναι τόσο φίνο.

Είναι γλυκό. Σαν την τελευταία γεύση που σου μένει από τα κεράσματά τους. Γρανίτα λεμόνι, πορτοκαλόπιτα, που τρώω μόνο εκεί και ένα θεϊκό, ανάλαφρο, πάνφρεσκο προφιτερόλ.

Το Ταξιδεύοντας κρύβει εκπλήξεις. Ποτέ δυσάρεστες. Πάντα υπάρχει ένα καινούργιο πιάτο. Δε μου έχουν αρέσει όλα το ίδιο, όμως, κανένα δε με έχει απογοητεύσει.

Κρατά σοφές ισορροπίες. Ακόμα και στις πιο πολύπλοκες παρασκευές του αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής είναι η πρώτη ύλη. Τα υπόλοιπα συστατικά, απλά, την αναδεικνύουν χωρίς να την καπελώνουν.

Έχει καπετάνιο που δεν κάνει εκπτώσεις και κρατά ψηλά τη σημαία του motto που έχει διαλέξει για το σκαρί του. “Τα αμέσως πιο φρέσκα κολυμπούν στη θάλασσα”.

Έχει ταχύτατο κι ευγενέστατο πλήρωμα. Όσο απασχολημένο κι αν είναι θα σε νοιαστεί, θα σε φροντίσει, θα βρει χρόνο να σου μιλήσει, θα κινητοποιήσει το άπαν σύμπαν για να σε ειδοποιήσει ότι ξέχασες τα γυαλιά σου, πριν ακόμα το καταλάβεις, εσύ, ο ίδιος. Θα σε καλοδεχτεί αλλά πάνω από όλα θα σε αποχαιρετήσει με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Όμως…

Θανάση, Ιωάννη, Φίλιππε, Βιργινία, Valentino…. εμείς σας ευχαριστούμε!

Για τη μαμά μου.
Tης άρεσε πολύ όταν την πηγαίναμε για φαγητό εκεί και το θεωρούσε, όπως κι εμείς εξάλλου, ξεχωριστό.
Την έλεγαν Ευανθία κι έφυγε, ξαφνικά, από κοντά μας, μέσα στα λουλούδια της. Όπως ταίριαζε στο όνομά της.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

tzia

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

-

Τώρα που μεγάλωσα βαριέμαι τα ταξίδια. Αλήθεια. Θέλω, απλώς, να φτάσω στον προορισμό μου και να μπω στους ρυθμούς της εκεί πραγματικότητας. Επιλέγω πάντα τον πιο σύντομο δρόμο. Μοναδική εξαίρεση τα ταξίδια με αυτοκίνητο για πάω στην Αρκαδία. Με φίλους. Ακούγοντας μουσική και έχοντας την πολυτέλεια της σιωπής.

Η κορυφή της ταξιδιωτικής μου βαριεστιμάρας ανήκει, αδιαμφισβήτητα, στα πλοία. Ο τρόπος που έχω βρει για την αντιμετώπισή της είναι: α) φροντίζω να μείνω άυπνη το προηγούμενο βράδυ και, β) παίρνω ένα, ωραιότατο, atarax καμιά ώρα πριν. Αποτέλεσμα? Προλαβαίνω να διαβάσω τις πρώτες είκοσι σελίδες του, πρώτου, βιβλίου των διακοπών και μετά βυθίζομαι στην ανυπαρξία. Το εννοώ. Το καράβι μπορεί να βυθιστεί, εγώ δεν πρόκειται να ξυπνήσω. Δεν ξύπνησα ούτε φέτος, παρόλο που ταξίδεψα με 8 και, κατά τόπους, 9 μποφόρ. Η αλήθεια είναι ότι μισάνοιξα το μάτι όταν άκουσα τους συνταξιδιώτες μου Σωκράτη και Θανασάκη (ο νοών νοείτω) να ανακοινώνουν “ Μη φοβάστε. Αν βουλιάξει θα παίζουμε μουσική όπως στον Τιτανικό”, σκεπτόμενη να πάω να πέσω στη θάλασσα, αυτοβούλως, πριν το ζήσω αυτό αλλά μετά αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να πληρώσω για όλες τις παλιές μου αμαρτίες, οπότε συνέχισα τον ύπνο μου.

Κι όμως … υπάρχει ένα καράβι στο οποίο επιβιβάζομαι με χαρά κάθε φορά και απολαμβάνω το ταξίδι, αν και διαφωνώ κάθετα με τον τίτλο ΕΓ γιατί πιστεύω ότι είναι πολλά παραπάνω.

Είναι άσπρο και γαλάζιο. Άνετο. Ζεστό τον χειμώνα, δροσερό το καλοκαίρι. Πεντακάθαρο. Διακοσμημένο με δίχτυα, όστρακα και την τοιχογραφία μιας γοργόνας που δε με έχει ρωτήσει, ποτέ, αν ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος.

Φεγγοβολά. Σαν τα κεράκια γενέθλιας τούρτας, σαν τις λαμπάδες του Πάσχα, σαν τα φωτάκια μιας γιορτινής μέρας.

Αντηχεί χαμόγελα. Γιατί, πολλές φορές, ένα χαμόγελο μπορεί να είναι πιο ηχηρό κι από ένα δυνατό γέλιο.

Είναι κόκκινο. Σαν την υπέροχη ντομάτα της σαλάτας Ταξιδεύοντας. Μαζί με χοντρό αλάτι, κάπαρη κι υπέροχο λάδι. Δε χρειάζεται τίποτα άλλο. Ακόμα και στο καταχείμωνο έχει τη γεύση καλοκαιριού.

Είναι πράσινο σαν το χρώμα των υπέροχα βρασμένων χόρτων του. Αλμύρα το καλοκαίρι και κάτι, αξέχαστοι, ζοχοί που ζηλεύτηκαν και παραγγέλθηκαν στην τελευταία επίσκεψη, μία εβδομάδα πριν. Σαν τα ντολμαδάκια του επίσης. Η κόρη θα με σκότωνε αν ξεχνούσα να τα αναφέρω. Πάντα ζητά και δεύτερη μερίδα. Αν είμαι τυχερή προλαβαίνω να φάω ένα.

Είναι ροζ. Σαν τα κοριτσίστικα όνειρα. Κι ας μη μου ταίριαξε ποτέ αυτό το χρώμα. Όμως λατρεύω τα ροζ, ελαφρά, τραγανά, αλάδωτα σύννεφα αυτού που πεζά αποκαλείται τηγανιτή γαριδόψιχα ή καραβιδόψιχα.

Είναι χρυσαφένιο. Σαν οτιδήποτε βγαίνει από το τηγάνι του. Πάνω από όλα νόστιμο. Τα καλαμαράκια το φετινό καλοκαίρι υπήρξαν μία αποτυχία. Μόνο εκεί βρήκα τη γεύση τους.

Είναι πάνω από όλα λευκό. Σαν τα φιλέτα του ψαριού του. Διάβαζα ή μου έλεγαν ότι το φρέσκο ψάρι μυρίζει θάλασσα. Εμένα μου μύριζε πάντα ψαρίλα. Ε! Εκεί κατάλαβα για ποιο πράγμα μιλούν αυτοί που ξέρουν. Θαλασσινή ευωδιά. Σφιχτή, κρουστή σάρκα. Τολμούν να το φέρουν χωρίς λαδολέμονο ή έστω αλατοπίπερο. Κάτι λέει αυτό έτσι?

Είναι κι ασπρόμαυρο. Τουλάχιστον έτσι καταλήγει η εμβληματική τους στρειδομακαρονάδα, μετά από το πιπέρι που της βάζω. Αυτή η υπέροχα βουτυρώδης σάρκα των, ολόσωστα ετοιμασμένων, στρειδιών. Μαζί με al dente linguini. Ελαφρύ άρωμα σκόρδου. Λίγος μαϊντανός για δροσιά. Μερικές σταγόνες λεμόνι, για μένα, συμπληρώνουν την παρηγορητική ευωχία που μου προσφέρει αυτό το πιάτο.

Έχει ένα άρωμα καπνού. Σαν τα μύδια του. Τι υπέροχος μεζές για τσίπουρο ή ούζο. Το σκουμπρί του. Τι να πω γι’ αυτό? Αποτελεί το υπέρτατο μέτρο σύγκρισης. Ισάξιο του δεν έχω γευθεί πουθενά αλλού. Το χέλι του, που είναι τόσο φίνο.

Είναι γλυκό. Σαν την τελευταία γεύση που σου μένει από τα κεράσματά τους. Γρανίτα λεμόνι, πορτοκαλόπιτα, που τρώω μόνο εκεί και ένα θεϊκό, ανάλαφρο, πάνφρεσκο προφιτερόλ.

Το Ταξιδεύοντας κρύβει εκπλήξεις. Ποτέ δυσάρεστες. Πάντα υπάρχει ένα καινούργιο πιάτο. Δε μου έχουν αρέσει όλα το ίδιο, όμως, κανένα δε με έχει απογοητεύσει.

Κρατά σοφές ισορροπίες. Ακόμα και στις πιο πολύπλοκες παρασκευές του αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής είναι η πρώτη ύλη. Τα υπόλοιπα συστατικά, απλά, την αναδεικνύουν χωρίς να την καπελώνουν.

Έχει καπετάνιο που δεν κάνει εκπτώσεις και κρατά ψηλά τη σημαία του motto που έχει διαλέξει για το σκαρί του. “Τα αμέσως πιο φρέσκα κολυμπούν στη θάλασσα”.

Έχει ταχύτατο κι ευγενέστατο πλήρωμα. Όσο απασχολημένο κι αν είναι θα σε νοιαστεί, θα σε φροντίσει, θα βρει χρόνο να σου μιλήσει, θα κινητοποιήσει το άπαν σύμπαν για να σε ειδοποιήσει ότι ξέχασες τα γυαλιά σου, πριν ακόμα το καταλάβεις, εσύ, ο ίδιος. Θα σε καλοδεχτεί αλλά πάνω από όλα θα σε αποχαιρετήσει με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Όμως…

Θανάση, Ιωάννη, Φίλιππε, Βιργινία, Valentino…. εμείς σας ευχαριστούμε!

Για τη μαμά μου.
Tης άρεσε πολύ όταν την πηγαίναμε για φαγητό εκεί και το θεωρούσε, όπως κι εμείς εξάλλου, ξεχωριστό.
Την έλεγαν Ευανθία κι έφυγε, ξαφνικά, από κοντά μας, μέσα στα λουλούδια της. Όπως ταίριαζε στο όνομά της.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.