Loader
10 medium

30 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Επισκεφθήκαμε το Feedελ Asador μια Τετάρτη βράδυ τρία άτομα. Το αποφασίσαμε το ίδιο απόγευμα, πάντως βρήκαμε εύκολα τραπέζι.

Ο χώρος του είναι πολύ όμορφος και εντυπωσιακός. Σε ένα αναπαλαιωμένο κτίριο στη γωνία της οδού Κύπρου με την Ν. Ζέρβα (μεγάλο πάρκιγκ Γλυφάδας) έχει στηθεί ένα εντυπωσιακό εστιατόριο σε δύο επίπεδα, με βασικά υλικά την πέτρα, το ξύλο και τον ζεστό φωτισμό, που αναδεικνύει όσο πρέπει τα επιμέρους στοιχεία, πχ. το όμορφο μπαρ, το graffity του Φιντέλ Κάστρο στο δεύτερο επίπεδο και, ευτυχώς, τα τραπέζια. Ενώ δηλαδή δημιουργείται μια ρομαντική ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα o φωτισμός είναι αρκετός για να φας με άνεση. Ως χώρος είναι πολύ πιο άνετος από το αδελφάκι του κέντρου και μπορεί να εξυπηρετήσει πολύ περισσότερα άτομα. Την βραδιά που πήγαμε εμείς ήταν χαλαρά, δειπνούσαν άλλες 4-5 παρέες. Μας έδωσαν ένα πολύ άνετο τραπέζι των τεσσάρων στο ισόγειο.

Ως φιλοσοφία φαγητού, ακολουθεί τον δρόμο που χάραξε και καθιέρωσε το Feedελ (= feed ελ (-ληνικά), το οποίο είχα λατρέψει όσες φορές είχα δοκιμάσει την κουζίνα του. Μία καρτέλα καταλόγου με περίπου 20 πιάτα, που δεν διαχωρίζονται μεταξύ τους σε ορεκτικά και κυρίως και προτείνονται για τη μέση. Δημιουργική ελληνική κουζίνα με βάση τα αγνά υλικά και την ελληνική πρώτη ύλη. Στο νέο κατάλογο (που ανανεώνεται ανά διαστήματα) θα δείτε υλικά όπως το ταχίνι, τη στάκα, τον παστουρμά, το σύγκλινο, το χαρουπόμελο, το αυγοτάραχο… να συνοδεύουν παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις, όπως γίγαντες, κουνέλι, γιουβέτσι, μελιτζάνα παπουτσάκι, κοκορέτσι (! )... Όλα βέβαια με την δημιουργική φαντασία του γνωστού σεφ και μια γκουρμέ πινελιά από το πάντρεμά τους με μοντέρνα υλικά και τεχνικές.

Κοντά σ’ αυτά υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας βέβαια. Εμάς μας πρότειναν μια χορτόπιτα, ένα ριζότο με σπαράγγια και μια ταλιάτα (skirt) 350 γραμμαρίων (αν θυμάμαι καλά) με πουρέ γλυκοπατάτας και πράσινη σαλάτα.

Μαζί με τον κατάλογο του φαγητού δίνονται άλλες δύο ενδιαφέρουσες καρτέλες, μία με κοκτέιλ και μία με το κρασί. Η λίστα κοκτέιλ έχει αρκετές επιλογές, τα περισσότερα με βάση την Λατινική Αμερική (ρούμι, τεκίλα, pisco). Στα 9-11 ευρώ. Την λίστα κρασιών δεν την κοίταξα και δεν μπορώ να σας ενημερώσω. Μείναμε στα κοκτέιλ.

Για το art de la table δεν χρειάζεται να αναφέρω πολλά. Λιτό και όμορφο, με πήλινα- διαλεγμένα σερβίτσια, σουπλά και χαρτοπετσέτες πολυτελείας με το τύπωμα του εστιατορίου, όλα δεμένα με το γενικό ύφος. Στην αρχή μας σέρβιραν εμφιαλωμένο νερό σε χαμηλά ποτήρια, που χρεώθηκε 2 ευρώ και μας έφεραν ψωμάκια, κατόπιν δικής μας επιθυμίας, στα 3 ευρώ.
Το πανεράκι ήταν πολύ πλούσιο σε νόστιμο, μαύρο φρυγανισμένο ψωμί και σε μαλακό, λευκό με σπανάκι ή τυρί. Συνοδευόταν από ντιπ γιαουρτιού.

Από τον κατάλογο δοκιμάσαμε:

- Το Τζατζίκι Αβοκάντο: με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο (7/10).
Μια διαφορετική εκδοχή «τζατζικιού», που ευτυχώς δεν ήταν ακριβώς τζατζίκι. Μάλλον ελαφρύ γιαούρτι με αβοκάντο, κομμάτια αυγοτάραχου και ευδιάκριτες φετούλες πιπεριάς τσίλι. Τριγύρω στο σκεύος τέσσερις μακρόστενες φετούλες φρυγανισμένου ψωμιού ποτισμένες σε λάδι και τσίλι. Νόστιμο, αλλά δεν έπαυε να είναι απλώς ένα κρεμώδες ορεκτικό.

- Πιτάκια Κουνέλι: Μας είπαν ότι την ημέρα εκείνη είχαν dumplings αντί για πιτάκια. Δεν μας πείραξε καθόλου, ίσα ίσα. Συνοδεύονταν από σαλάτα λάχανο μέσα σε μια γλυκόξινη σάλτσα από χαρουπόμελο.
Πάρα πολύ νόστιμα. Κατέφθασαν πέντε στον αριθμό. Τα μοιραστήκαμε και τα απολαύσαμε. Γεύση ελαφριά, φίνα. (9/10)

Νομίζαμε ότι είχαμε δοκιμάσει το καλύτερο πιάτο, μέχρι που έφτασαν τα:

- Τορτελίνια Κόκορα. Ό, τι ετοιμάζει ο σεφ με κοτόπουλο ή κόκορα, το απογειώνει. Ακόμα θυμάμαι τα υπέροχα κανελόνια με κόκορα που είχα φάει στο Feedελ του Κέντρου.

Εδώ ήταν γενναιόδωρα τορτελίνια, μεγαλούτσικα, με πολλή- πολλή γέμιση και μια ωραία σάλτσα ντομάτας με λευκό τυρί (ανθότυρο;), που αντί να το βαραίνουν, έδιναν χαρακτήρα στο πιάτο. Ωραία υφή στη γέμιση, σωστό ζυμαρικό, κάθε μπουκιά απόλαυση! και η έκπληξη, κρούστα από την πέτσα, που ταίριαζε απόλυτα στο σύνολο. (9,5/ 10)

- Παπουτσάκι μελιτζάνα: ένα ακόμα χάρμα γεύσης στο στόμα.
Μοσχαρίσια ουρά, πιπεριά Φλωρίνης και μπεσαμέλ γραβιέρας, αντικαθιστούσαν τα παραδοσιακά υλικά. Πολύ πρωτότυπο και ελαφρύ επίσης. (9/10)

- Και τέλος πήραμε την Ταλιάτα με τον πουρέ γλυκοπατάτας. Εντάξει, όχι η καλύτερη που έχω φάει ποτέ, αν και ήρθε ψημένη όπως ακριβώς την ζητήσαμε και ήταν ζουμερη και μυρωδάτη. Ως πιάτο ήταν χορταστικό, αρκετό και για κυρίως (για έναν, όχι για δύο). (8/10)

Ήπιαμε τρία κοκτέιλ, που το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο.

Γλυκό δεν θέλαμε, γιατί είχαμε φάει αρκετά και ήταν περασμένη η ώρα, αλλά μας πρότειναν προφορικά τέσσερα γλυκά:
- λουκουμάδες γεμιστούς με κρέμα dulcey, αν θυμάμαι
- κύβο μους σοκολάτα
- τσιζκέικ
- μαρέγκα με φρούτα
όλα σε πειραγμένη και άκρως λαχταριστή μορφή εννοείται, με τους πετυχημένους πειραματισμούς του pastry chef. Αν κρίνω από τα εντυπωσιακά σε σύλληψη και γεύση γλυκά που έχω δοκιμάσει στο αδελφάκι Feedέλ, δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο κι εδώ.

Εν πάση περιπτώσει, φύγαμε χορτάτοι και ικανοποιημένοι από το Feedέλ Asador.

Η εξυπηρέτηση είναι προσωπική, από σερβιτόρο που αναλαμβάνει το τραπεζι σας. Σε εμάς ήταν καλή σε γενικές γραμμές, αν και λίγο βαριεστημένη. Ίσως λόγω μέρας. Αλλά οι χρόνοι σερβιρίσματος κύλησαν ομαλά.

Αν θα έπρεπε για κάτι να γκρινιάξω -που δεν είναι καθόλου αμελητέο- είναι οι τιμές. Παρατήρησα ότι τα περισσότερα πιάτα έχουν ξεφύγει προς τα πάνω, κοντά στα 15 ευρώ. Η δε ταλιάτα χρεώθηκε 33! Μας είχαν ενημερώσει βέβαια (ήταν πιάτο ημέρας), αλλά μας είπαν ότι είναι υπεραρκετή για 2 άτομα. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να σταθεί ως κυρίως για έναν, αλλά και πάλι 33 ευρώ πάει πάρα πολύ! Επίσης σε πιάτα που έχουν ως βασική ύλη όσπρια ή ρύζι, όσο δημιουργικά κι αν είναι, βρίσκω υπερβολική την χρέωση άνω των 10 ευρώ.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι περίπου 25- 30 τιμάται η κουζίνα του κ. Κουτσόπουλου / άτομο, χωρίς τα ποτά. Δεν είναι υπερβολικά, αλλά για το στιλ δείπνου που πρεσβεύει και μάλιστα στην Αθήνα του σήμερα, νομίζω ότι δεν είναι και λίγα.

Όσον αφορά την γεύση και το ύφος της κουζίνας, εννοείται ότι προτείνω το Feedέλ Asador, γιατί είναι κάτι το διαφορετικό και τα πάντα είναι πολύ νόστιμα. Αποκεί και πέρα, να είστε προετοιμασμένοι για τις τιμές. Είναι ανάλογες μάλλον της περιοχής και της φήμης του σεφ...


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

10 medium

30 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Επισκεφθήκαμε το Feedελ Asador μια Τετάρτη βράδυ τρία άτομα. Το αποφασίσαμε το ίδιο απόγευμα, πάντως βρήκαμε εύκολα τραπέζι.

Ο χώρος του είναι πολύ όμορφος και εντυπωσιακός. Σε ένα αναπαλαιωμένο κτίριο στη γωνία της οδού Κύπρου με την Ν. Ζέρβα (μεγάλο πάρκιγκ Γλυφάδας) έχει στηθεί ένα εντυπωσιακό εστιατόριο σε δύο επίπεδα, με βασικά υλικά την πέτρα, το ξύλο και τον ζεστό φωτισμό, που αναδεικνύει όσο πρέπει τα επιμέρους στοιχεία, πχ. το όμορφο μπαρ, το graffity του Φιντέλ Κάστρο στο δεύτερο επίπεδο και, ευτυχώς, τα τραπέζια. Ενώ δηλαδή δημιουργείται μια ρομαντική ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα o φωτισμός είναι αρκετός για να φας με άνεση. Ως χώρος είναι πολύ πιο άνετος από το αδελφάκι του κέντρου και μπορεί να εξυπηρετήσει πολύ περισσότερα άτομα. Την βραδιά που πήγαμε εμείς ήταν χαλαρά, δειπνούσαν άλλες 4-5 παρέες. Μας έδωσαν ένα πολύ άνετο τραπέζι των τεσσάρων στο ισόγειο.

Ως φιλοσοφία φαγητού, ακολουθεί τον δρόμο που χάραξε και καθιέρωσε το Feedελ (= feed ελ (-ληνικά), το οποίο είχα λατρέψει όσες φορές είχα δοκιμάσει την κουζίνα του. Μία καρτέλα καταλόγου με περίπου 20 πιάτα, που δεν διαχωρίζονται μεταξύ τους σε ορεκτικά και κυρίως και προτείνονται για τη μέση. Δημιουργική ελληνική κουζίνα με βάση τα αγνά υλικά και την ελληνική πρώτη ύλη. Στο νέο κατάλογο (που ανανεώνεται ανά διαστήματα) θα δείτε υλικά όπως το ταχίνι, τη στάκα, τον παστουρμά, το σύγκλινο, το χαρουπόμελο, το αυγοτάραχο… να συνοδεύουν παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις, όπως γίγαντες, κουνέλι, γιουβέτσι, μελιτζάνα παπουτσάκι, κοκορέτσι (! )... Όλα βέβαια με την δημιουργική φαντασία του γνωστού σεφ και μια γκουρμέ πινελιά από το πάντρεμά τους με μοντέρνα υλικά και τεχνικές.

Κοντά σ’ αυτά υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας βέβαια. Εμάς μας πρότειναν μια χορτόπιτα, ένα ριζότο με σπαράγγια και μια ταλιάτα (skirt) 350 γραμμαρίων (αν θυμάμαι καλά) με πουρέ γλυκοπατάτας και πράσινη σαλάτα.

Μαζί με τον κατάλογο του φαγητού δίνονται άλλες δύο ενδιαφέρουσες καρτέλες, μία με κοκτέιλ και μία με το κρασί. Η λίστα κοκτέιλ έχει αρκετές επιλογές, τα περισσότερα με βάση την Λατινική Αμερική (ρούμι, τεκίλα, pisco). Στα 9-11 ευρώ. Την λίστα κρασιών δεν την κοίταξα και δεν μπορώ να σας ενημερώσω. Μείναμε στα κοκτέιλ.

Για το art de la table δεν χρειάζεται να αναφέρω πολλά. Λιτό και όμορφο, με πήλινα- διαλεγμένα σερβίτσια, σουπλά και χαρτοπετσέτες πολυτελείας με το τύπωμα του εστιατορίου, όλα δεμένα με το γενικό ύφος. Στην αρχή μας σέρβιραν εμφιαλωμένο νερό σε χαμηλά ποτήρια, που χρεώθηκε 2 ευρώ και μας έφεραν ψωμάκια, κατόπιν δικής μας επιθυμίας, στα 3 ευρώ.
Το πανεράκι ήταν πολύ πλούσιο σε νόστιμο, μαύρο φρυγανισμένο ψωμί και σε μαλακό, λευκό με σπανάκι ή τυρί. Συνοδευόταν από ντιπ γιαουρτιού.

Από τον κατάλογο δοκιμάσαμε:

- Το Τζατζίκι Αβοκάντο: με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο (7/10).
Μια διαφορετική εκδοχή «τζατζικιού», που ευτυχώς δεν ήταν ακριβώς τζατζίκι. Μάλλον ελαφρύ γιαούρτι με αβοκάντο, κομμάτια αυγοτάραχου και ευδιάκριτες φετούλες πιπεριάς τσίλι. Τριγύρω στο σκεύος τέσσερις μακρόστενες φετούλες φρυγανισμένου ψωμιού ποτισμένες σε λάδι και τσίλι. Νόστιμο, αλλά δεν έπαυε να είναι απλώς ένα κρεμώδες ορεκτικό.

- Πιτάκια Κουνέλι: Μας είπαν ότι την ημέρα εκείνη είχαν dumplings αντί για πιτάκια. Δεν μας πείραξε καθόλου, ίσα ίσα. Συνοδεύονταν από σαλάτα λάχανο μέσα σε μια γλυκόξινη σάλτσα από χαρουπόμελο.
Πάρα πολύ νόστιμα. Κατέφθασαν πέντε στον αριθμό. Τα μοιραστήκαμε και τα απολαύσαμε. Γεύση ελαφριά, φίνα. (9/10)

Νομίζαμε ότι είχαμε δοκιμάσει το καλύτερο πιάτο, μέχρι που έφτασαν τα:

- Τορτελίνια Κόκορα. Ό, τι ετοιμάζει ο σεφ με κοτόπουλο ή κόκορα, το απογειώνει. Ακόμα θυμάμαι τα υπέροχα κανελόνια με κόκορα που είχα φάει στο Feedελ του Κέντρου.

Εδώ ήταν γενναιόδωρα τορτελίνια, μεγαλούτσικα, με πολλή- πολλή γέμιση και μια ωραία σάλτσα ντομάτας με λευκό τυρί (ανθότυρο;), που αντί να το βαραίνουν, έδιναν χαρακτήρα στο πιάτο. Ωραία υφή στη γέμιση, σωστό ζυμαρικό, κάθε μπουκιά απόλαυση! και η έκπληξη, κρούστα από την πέτσα, που ταίριαζε απόλυτα στο σύνολο. (9,5/ 10)

- Παπουτσάκι μελιτζάνα: ένα ακόμα χάρμα γεύσης στο στόμα.
Μοσχαρίσια ουρά, πιπεριά Φλωρίνης και μπεσαμέλ γραβιέρας, αντικαθιστούσαν τα παραδοσιακά υλικά. Πολύ πρωτότυπο και ελαφρύ επίσης. (9/10)

- Και τέλος πήραμε την Ταλιάτα με τον πουρέ γλυκοπατάτας. Εντάξει, όχι η καλύτερη που έχω φάει ποτέ, αν και ήρθε ψημένη όπως ακριβώς την ζητήσαμε και ήταν ζουμερη και μυρωδάτη. Ως πιάτο ήταν χορταστικό, αρκετό και για κυρίως (για έναν, όχι για δύο). (8/10)

Ήπιαμε τρία κοκτέιλ, που το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο.

Γλυκό δεν θέλαμε, γιατί είχαμε φάει αρκετά και ήταν περασμένη η ώρα, αλλά μας πρότειναν προφορικά τέσσερα γλυκά:
- λουκουμάδες γεμιστούς με κρέμα dulcey, αν θυμάμαι
- κύβο μους σοκολάτα
- τσιζκέικ
- μαρέγκα με φρούτα
όλα σε πειραγμένη και άκρως λαχταριστή μορφή εννοείται, με τους πετυχημένους πειραματισμούς του pastry chef. Αν κρίνω από τα εντυπωσιακά σε σύλληψη και γεύση γλυκά που έχω δοκιμάσει στο αδελφάκι Feedέλ, δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο κι εδώ.

Εν πάση περιπτώσει, φύγαμε χορτάτοι και ικανοποιημένοι από το Feedέλ Asador.

Η εξυπηρέτηση είναι προσωπική, από σερβιτόρο που αναλαμβάνει το τραπεζι σας. Σε εμάς ήταν καλή σε γενικές γραμμές, αν και λίγο βαριεστημένη. Ίσως λόγω μέρας. Αλλά οι χρόνοι σερβιρίσματος κύλησαν ομαλά.

Αν θα έπρεπε για κάτι να γκρινιάξω -που δεν είναι καθόλου αμελητέο- είναι οι τιμές. Παρατήρησα ότι τα περισσότερα πιάτα έχουν ξεφύγει προς τα πάνω, κοντά στα 15 ευρώ. Η δε ταλιάτα χρεώθηκε 33! Μας είχαν ενημερώσει βέβαια (ήταν πιάτο ημέρας), αλλά μας είπαν ότι είναι υπεραρκετή για 2 άτομα. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να σταθεί ως κυρίως για έναν, αλλά και πάλι 33 ευρώ πάει πάρα πολύ! Επίσης σε πιάτα που έχουν ως βασική ύλη όσπρια ή ρύζι, όσο δημιουργικά κι αν είναι, βρίσκω υπερβολική την χρέωση άνω των 10 ευρώ.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι περίπου 25- 30 τιμάται η κουζίνα του κ. Κουτσόπουλου / άτομο, χωρίς τα ποτά. Δεν είναι υπερβολικά, αλλά για το στιλ δείπνου που πρεσβεύει και μάλιστα στην Αθήνα του σήμερα, νομίζω ότι δεν είναι και λίγα.

Όσον αφορά την γεύση και το ύφος της κουζίνας, εννοείται ότι προτείνω το Feedέλ Asador, γιατί είναι κάτι το διαφορετικό και τα πάντα είναι πολύ νόστιμα. Αποκεί και πέρα, να είστε προετοιμασμένοι για τις τιμές. Είναι ανάλογες μάλλον της περιοχής και της φήμης του σεφ...


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable
10 medium

ram

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

26-36

Επισκεφθήκαμε το Feedελ Asador μια Τετάρτη βράδυ τρία άτομα. Το αποφασίσαμε το ίδιο απόγευμα, πάντως βρήκαμε εύκολα τραπέζι.

Ο χώρος του είναι πολύ όμορφος και εντυπωσιακός. Σε ένα αναπαλαιωμένο κτίριο στη γωνία της οδού Κύπρου με την Ν. Ζέρβα (μεγάλο πάρκιγκ Γλυφάδας) έχει στηθεί ένα εντυπωσιακό εστιατόριο σε δύο επίπεδα, με βασικά υλικά την πέτρα, το ξύλο και τον ζεστό φωτισμό, που αναδεικνύει όσο πρέπει τα επιμέρους στοιχεία, πχ. το όμορφο μπαρ, το graffity του Φιντέλ Κάστρο στο δεύτερο επίπεδο και, ευτυχώς, τα τραπέζια. Ενώ δηλαδή δημιουργείται μια ρομαντική ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα o φωτισμός είναι αρκετός για να φας με άνεση. Ως χώρος είναι πολύ πιο άνετος από το αδελφάκι του κέντρου και μπορεί να εξυπηρετήσει πολύ περισσότερα άτομα. Την βραδιά που πήγαμε εμείς ήταν χαλαρά, δειπνούσαν άλλες 4-5 παρέες. Μας έδωσαν ένα πολύ άνετο τραπέζι των τεσσάρων στο ισόγειο.

Ως φιλοσοφία φαγητού, ακολουθεί τον δρόμο που χάραξε και καθιέρωσε το Feedελ (= feed ελ (-ληνικά), το οποίο είχα λατρέψει όσες φορές είχα δοκιμάσει την κουζίνα του. Μία καρτέλα καταλόγου με περίπου 20 πιάτα, που δεν διαχωρίζονται μεταξύ τους σε ορεκτικά και κυρίως και προτείνονται για τη μέση. Δημιουργική ελληνική κουζίνα με βάση τα αγνά υλικά και την ελληνική πρώτη ύλη. Στο νέο κατάλογο (που ανανεώνεται ανά διαστήματα) θα δείτε υλικά όπως το ταχίνι, τη στάκα, τον παστουρμά, το σύγκλινο, το χαρουπόμελο, το αυγοτάραχο… να συνοδεύουν παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις, όπως γίγαντες, κουνέλι, γιουβέτσι, μελιτζάνα παπουτσάκι, κοκορέτσι (! )... Όλα βέβαια με την δημιουργική φαντασία του γνωστού σεφ και μια γκουρμέ πινελιά από το πάντρεμά τους με μοντέρνα υλικά και τεχνικές.

Κοντά σ’ αυτά υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας βέβαια. Εμάς μας πρότειναν μια χορτόπιτα, ένα ριζότο με σπαράγγια και μια ταλιάτα (skirt) 350 γραμμαρίων (αν θυμάμαι καλά) με πουρέ γλυκοπατάτας και πράσινη σαλάτα.

Μαζί με τον κατάλογο του φαγητού δίνονται άλλες δύο ενδιαφέρουσες καρτέλες, μία με κοκτέιλ και μία με το κρασί. Η λίστα κοκτέιλ έχει αρκετές επιλογές, τα περισσότερα με βάση την Λατινική Αμερική (ρούμι, τεκίλα, pisco). Στα 9-11 ευρώ. Την λίστα κρασιών δεν την κοίταξα και δεν μπορώ να σας ενημερώσω. Μείναμε στα κοκτέιλ.

Για το art de la table δεν χρειάζεται να αναφέρω πολλά. Λιτό και όμορφο, με πήλινα- διαλεγμένα σερβίτσια, σουπλά και χαρτοπετσέτες πολυτελείας με το τύπωμα του εστιατορίου, όλα δεμένα με το γενικό ύφος. Στην αρχή μας σέρβιραν εμφιαλωμένο νερό σε χαμηλά ποτήρια, που χρεώθηκε 2 ευρώ και μας έφεραν ψωμάκια, κατόπιν δικής μας επιθυμίας, στα 3 ευρώ.
Το πανεράκι ήταν πολύ πλούσιο σε νόστιμο, μαύρο φρυγανισμένο ψωμί και σε μαλακό, λευκό με σπανάκι ή τυρί. Συνοδευόταν από ντιπ γιαουρτιού.

Από τον κατάλογο δοκιμάσαμε:

- Το Τζατζίκι Αβοκάντο: με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο (7/10).
Μια διαφορετική εκδοχή «τζατζικιού», που ευτυχώς δεν ήταν ακριβώς τζατζίκι. Μάλλον ελαφρύ γιαούρτι με αβοκάντο, κομμάτια αυγοτάραχου και ευδιάκριτες φετούλες πιπεριάς τσίλι. Τριγύρω στο σκεύος τέσσερις μακρόστενες φετούλες φρυγανισμένου ψωμιού ποτισμένες σε λάδι και τσίλι. Νόστιμο, αλλά δεν έπαυε να είναι απλώς ένα κρεμώδες ορεκτικό.

- Πιτάκια Κουνέλι: Μας είπαν ότι την ημέρα εκείνη είχαν dumplings αντί για πιτάκια. Δεν μας πείραξε καθόλου, ίσα ίσα. Συνοδεύονταν από σαλάτα λάχανο μέσα σε μια γλυκόξινη σάλτσα από χαρουπόμελο.
Πάρα πολύ νόστιμα. Κατέφθασαν πέντε στον αριθμό. Τα μοιραστήκαμε και τα απολαύσαμε. Γεύση ελαφριά, φίνα. (9/10)

Νομίζαμε ότι είχαμε δοκιμάσει το καλύτερο πιάτο, μέχρι που έφτασαν τα:

- Τορτελίνια Κόκορα. Ό, τι ετοιμάζει ο σεφ με κοτόπουλο ή κόκορα, το απογειώνει. Ακόμα θυμάμαι τα υπέροχα κανελόνια με κόκορα που είχα φάει στο Feedελ του Κέντρου.

Εδώ ήταν γενναιόδωρα τορτελίνια, μεγαλούτσικα, με πολλή- πολλή γέμιση και μια ωραία σάλτσα ντομάτας με λευκό τυρί (ανθότυρο;), που αντί να το βαραίνουν, έδιναν χαρακτήρα στο πιάτο. Ωραία υφή στη γέμιση, σωστό ζυμαρικό, κάθε μπουκιά απόλαυση! και η έκπληξη, κρούστα από την πέτσα, που ταίριαζε απόλυτα στο σύνολο. (9,5/ 10)

- Παπουτσάκι μελιτζάνα: ένα ακόμα χάρμα γεύσης στο στόμα.
Μοσχαρίσια ουρά, πιπεριά Φλωρίνης και μπεσαμέλ γραβιέρας, αντικαθιστούσαν τα παραδοσιακά υλικά. Πολύ πρωτότυπο και ελαφρύ επίσης. (9/10)

- Και τέλος πήραμε την Ταλιάτα με τον πουρέ γλυκοπατάτας. Εντάξει, όχι η καλύτερη που έχω φάει ποτέ, αν και ήρθε ψημένη όπως ακριβώς την ζητήσαμε και ήταν ζουμερη και μυρωδάτη. Ως πιάτο ήταν χορταστικό, αρκετό και για κυρίως (για έναν, όχι για δύο). (8/10)

Ήπιαμε τρία κοκτέιλ, που το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο.

Γλυκό δεν θέλαμε, γιατί είχαμε φάει αρκετά και ήταν περασμένη η ώρα, αλλά μας πρότειναν προφορικά τέσσερα γλυκά:
- λουκουμάδες γεμιστούς με κρέμα dulcey, αν θυμάμαι
- κύβο μους σοκολάτα
- τσιζκέικ
- μαρέγκα με φρούτα
όλα σε πειραγμένη και άκρως λαχταριστή μορφή εννοείται, με τους πετυχημένους πειραματισμούς του pastry chef. Αν κρίνω από τα εντυπωσιακά σε σύλληψη και γεύση γλυκά που έχω δοκιμάσει στο αδελφάκι Feedέλ, δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο κι εδώ.

Εν πάση περιπτώσει, φύγαμε χορτάτοι και ικανοποιημένοι από το Feedέλ Asador.

Η εξυπηρέτηση είναι προσωπική, από σερβιτόρο που αναλαμβάνει το τραπεζι σας. Σε εμάς ήταν καλή σε γενικές γραμμές, αν και λίγο βαριεστημένη. Ίσως λόγω μέρας. Αλλά οι χρόνοι σερβιρίσματος κύλησαν ομαλά.

Αν θα έπρεπε για κάτι να γκρινιάξω -που δεν είναι καθόλου αμελητέο- είναι οι τιμές. Παρατήρησα ότι τα περισσότερα πιάτα έχουν ξεφύγει προς τα πάνω, κοντά στα 15 ευρώ. Η δε ταλιάτα χρεώθηκε 33! Μας είχαν ενημερώσει βέβαια (ήταν πιάτο ημέρας), αλλά μας είπαν ότι είναι υπεραρκετή για 2 άτομα. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να σταθεί ως κυρίως για έναν, αλλά και πάλι 33 ευρώ πάει πάρα πολύ! Επίσης σε πιάτα που έχουν ως βασική ύλη όσπρια ή ρύζι, όσο δημιουργικά κι αν είναι, βρίσκω υπερβολική την χρέωση άνω των 10 ευρώ.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι περίπου 25- 30 τιμάται η κουζίνα του κ. Κουτσόπουλου / άτομο, χωρίς τα ποτά. Δεν είναι υπερβολικά, αλλά για το στιλ δείπνου που πρεσβεύει και μάλιστα στην Αθήνα του σήμερα, νομίζω ότι δεν είναι και λίγα.

Όσον αφορά την γεύση και το ύφος της κουζίνας, εννοείται ότι προτείνω το Feedέλ Asador, γιατί είναι κάτι το διαφορετικό και τα πάντα είναι πολύ νόστιμα. Αποκεί και πέρα, να είστε προετοιμασμένοι για τις τιμές. Είναι ανάλογες μάλλον της περιοχής και της φήμης του σεφ...


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.