Loader

28 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μια βραδιά στο θέατρο.

Τα κανονίσματα.
Διάθεση για μια, ελαφρώς, διαφορετική έξοδο. Κάτι νέο. Στο κέντρο για να βολέψει τον aikidoka της οικογένειας. Ο καλός μου Rantanplan, η φίλη, της οποίας η τελευταία δημόσια φωτογραφία αποτελεί κατάφωρη αδικία προς τη μύτη της κι εγώ, απαρτίζουμε την υπόλοιπη παρέα.

Feedέλ
Μ’ αρέσει ο τίτλος. Συμπαθούσα άλλωστε, εξαιρετικά, τον comandante όπως και όσους μένουν σταθεροί στα πιστεύω τους, κουβαλούν μια επαναστατική τρέλα μέχρι το βαθύ γήρας και εκτιμούν ένα καλό πούρο.

Ο σκηνοθέτης
Δε βλέπω τηλεόραση. Πρέπει να είμαι από τους λίγους που δεν έχουν δει ούτε μία σκηνή από τηλεreality, δεν έχω εικόνα λοιπόν. Σκέφτομαι όμως ότι, εφόσον έχει τη θέση κριτή στις δημιουργίες άλλων, θα πρέπει να είναι σίγουρος για τον εαυτό του άρα αναμένω μια διαφορετική οπτική, φρέσκιες ιδέες, προσωπικό ύφος, το στοιχείο της έκπληξης, μια ολοκληρωμένη εμπειρία.

Το σκηνικό
Μου δίνει την αίσθηση του σκοτεινού, υποφωτισμένου, στριμωγμένου. Ξύλο και μέταλλο. Ως γνωστή γαϊδούρα υποχρεώνω την παρέα να κάτσουμε στον εξωτερικό χώρο για να καπνίσω. Είναι σαφώς ομορφότερος για μένα κι αν, ποτέ, ξαναβρεθώ εκεί θα τον προτιμήσω. Έχουν αλλάξει την όψη μιας, παντελώς, άγνωστης, κρυμμένης, μικρής πλατείας του κέντρου με χαριτωμένες πινελιές σαν τις πολύχρωμες κορδέλες που έχουν κρεμάσει στα δέντρα. Τα καθίσματα σχετικά άνετα, για μένα τουλάχιστον, που δεν είχα κάποιον στην πλάτη μου. Ο Rantanplan που είχε ζορίστηκε λίγο. Είναι και μεγαλόσωμος τι να τον κάνω? Το τραπέζι επαρκές αν και ασταθές οπότε χρειάστηκε να επέμβουμε.

Ο θίασος
Τυπική απόδοση με αστοχίες. Δε μπορώ να πω ότι ξεχώρισα κάποιον για την ερμηνεία του. Υπήρξε μία στιγμή αλληλεπίδρασης όταν διαλέξαμε κρασί πέραν τούτου, όμως, η εντύπωση ήταν ότι, απλά, διάβαζαν τα λόγια τους, χωρίς να έχουν κατακτήσει το κείμενο.

Το έργο
Αποτελείτο από μονόπρακτα το οποίο μου άρεσε ως ιδέα. Φτάνοντας όμως εκεί διαπιστώνουμε ότι κάποια έχουν αλλάξει. Κρίμα γιατί για κάποια είχα ακούσει καλά λόγια. Τέλος πάντων…

Εισαγωγή
Ωραία αρτοσκευάσματα κι ένα καυτερό ντιπ που αρέσει πολύ.

Πράσινη φάβα με ζαμπόνι Νάξου, λάδι τρούφας, θυμάρι.
Το ζαμπόνι είναι ένα παραδοσιακό αλλαντικό της Νάξου το οποίο είναι, εξαιρετικά, δυσεύρετο και σπάνιο εκτός νησιού. Μπράβο τους αν το βρήκαν. Εγώ πάντως δεν το βρήκα στη γεύση του πιάτου του οποίου τόσο η υφή όσο και το τελικό αποτέλεσμα, με άφησε παραπάνω από ικανοποιημένη.

Τζατζίκι αβοκάντο με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο, kimchi.
Σαν alternative guacamole διότι τζατζίκι, έστω και με την ευρεία έννοια του όρου, δεν το έλεγες με τίποτα. Ως σύνολο νόστιμο κι, εξαιρετικά, ενδιαφέρον χωρίς, όμως πάλι, την ευκρίνεια των επί μέρους συστατικών. Έρχεται συνοδεία τριών φετών baguette με τσίλι οι οποίες, ήταν επίσης ωραιότατες, αλλά τρεις? Θεωρώ τους ζυγούς αριθμούς ως τον χρυσό κανόνα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Cannoli με νιβατό τυρί, φιστίκι Αιγίνης και καρεδάκια ζελέ μελιού.
Ένα ελληνικό παιχνίδι με το γνωστό γλυκό της Σικελίας. Ενδιαφέρουσα σύλληψη και απόδοση αλλά εμένα με παρέπεμψε, περισσότερο, σε επιδόρπιο (το οποίο θα θεωρούσα κορυφαίο) παρά σε, ας πούμε, ορεκτικό. Κανένα παράπονο για την εκτέλεσή του όμως.

Πατάτες με στάκα, κρόκο αυγού, τρούφα, ρίγανη
Οι πατάτες σα λουκουμάδες, η τρούφα δεν ακούστηκε, οι κρόκοι ολόφρεσκοι, το σύνολο μπουχτιστικό και χωρίς ταυτότητα. Απλά χορταστικό.

Πεϊνιρλί με γλυκάδια, τοματίνια, μανιτάρια.
Ζύμη βαριά, άνοστη. Έχω φάει κατεψυγμένες οι οποίες ήταν ανώτερες. Τα μανιτάρια είχαν τη γεύση που έπρεπε. Τα υπόλοιπα…. μάλλον είχαν πάει να επισκεφτούν άλλα πιάτα κι απουσίαζαν.

Κοκοράκι σχάρας με πατάτες.
Ακόμα κι αν έκανε “κικιρικικί” εγώ ούτε το άκουσα ούτε με ξύπνησε. Μου θύμισε, απλά, τον χαμό που είχε γίνει με τα κοτόπουλα που ονομάζονταν “νανάκια” πριν από πολλά χρόνια. Σαφώς καλής ποιότητας, ψησίματος και μέχρι εκεί. Κανένα άρωμα, twist, ή οτιδήποτε άλλο. Το ψητοπωλείο της γειτονιάς μου το στέλνει ξεκοκαλισμένο. Εδώ έπρεπε να ασχοληθούμε και με αυτό. Μου έκατσε μπουκιά στον λαιμό ταυτόχρονα με τον καλό μου. Ευτυχώς, απλά, γελάσαμε χωρίς περαιτέρω συνέπειες.

Αυλαία
Cheesecake σε γλαστράκι με φράουλες.
Φράουλες? Αρχές Νοέμβρη? Δε μπορούσαν να βρουν κάτι πιο εποχικό? Πιο ευφάνταστο? Ανάλαφρη κρέμα τυριού και τραγανά τρίμματα μπισκότου. Παρουσίαση, όντως, που θύμιζε άμμο για γάτες. Με ένα μικρό φυλλαράκι στο κέντρο που προκάλεσε τον σύζυγο να πει, μόλις είδε ότι στράβωσα, “Σώπα βρε παιδί μου…τώρα φυτρώνει κατά πως φαίνεται”.

Μία τριλογία? Τετραλογία? Κάτι τέλος πάντων σοκολάτας το οποίο μου θύμισε, απελπιστικά, τις κρέμες στιγμής. Ποτέ δε μου άρεσαν. Απλοϊκό.

Το αντίτιμο
120 ευρώ, με ένα μπουκάλι κρασί, για τέσσερα άτομα. Δε δικαίωσε την τιμή.

Συνολική αποτίμηση της βραδιάς.
Ματαιωμένες προσδοκίες σε διάφορα επίπεδα κι η, αξέχαστη, ατάκα της βραδιάς, καθώς γυρνούσαμε σπίτι, περνώντας μπροστά από τον Γατούλη… “δεν πάμε τώρα μία να φάμε τίποτα να το ευχαριστηθούμε?” Γέλια και σχόλια την επόμενη μέρα. Η ενίσχυση της απόλυτης πεποίθησης μου ότι η παρέα μετράει πάνω από όλα.

Όπως και οι φίλοι. Που ακόμα κι αν έχουν
χαθεί εμφανίζονται στις δύσκολες στιγμές. Ο καθένας με τον τρόπο του. Με παρουσία ισχυρή, εμφανή και παρηγορητική. Τους ευχαριστώ.

Καλές γιορτές! Να περάσετε υπέροχα… απλά θα σας παρακαλέσω… πείτε στους ανθρώπους της ζωής σας ότι τους αγαπάτε. Καμιά φορά το αναβάλουμε γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι το ξέρουν. Όμως ο χρόνος παίζει περίεργα παιχνίδια και κάποιες φορές μας προλαβαίνει.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

28 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μια βραδιά στο θέατρο.

Τα κανονίσματα.
Διάθεση για μια, ελαφρώς, διαφορετική έξοδο. Κάτι νέο. Στο κέντρο για να βολέψει τον aikidoka της οικογένειας. Ο καλός μου Rantanplan, η φίλη, της οποίας η τελευταία δημόσια φωτογραφία αποτελεί κατάφωρη αδικία προς τη μύτη της κι εγώ, απαρτίζουμε την υπόλοιπη παρέα.

Feedέλ
Μ’ αρέσει ο τίτλος. Συμπαθούσα άλλωστε, εξαιρετικά, τον comandante όπως και όσους μένουν σταθεροί στα πιστεύω τους, κουβαλούν μια επαναστατική τρέλα μέχρι το βαθύ γήρας και εκτιμούν ένα καλό πούρο.

Ο σκηνοθέτης
Δε βλέπω τηλεόραση. Πρέπει να είμαι από τους λίγους που δεν έχουν δει ούτε μία σκηνή από τηλεreality, δεν έχω εικόνα λοιπόν. Σκέφτομαι όμως ότι, εφόσον έχει τη θέση κριτή στις δημιουργίες άλλων, θα πρέπει να είναι σίγουρος για τον εαυτό του άρα αναμένω μια διαφορετική οπτική, φρέσκιες ιδέες, προσωπικό ύφος, το στοιχείο της έκπληξης, μια ολοκληρωμένη εμπειρία.

Το σκηνικό
Μου δίνει την αίσθηση του σκοτεινού, υποφωτισμένου, στριμωγμένου. Ξύλο και μέταλλο. Ως γνωστή γαϊδούρα υποχρεώνω την παρέα να κάτσουμε στον εξωτερικό χώρο για να καπνίσω. Είναι σαφώς ομορφότερος για μένα κι αν, ποτέ, ξαναβρεθώ εκεί θα τον προτιμήσω. Έχουν αλλάξει την όψη μιας, παντελώς, άγνωστης, κρυμμένης, μικρής πλατείας του κέντρου με χαριτωμένες πινελιές σαν τις πολύχρωμες κορδέλες που έχουν κρεμάσει στα δέντρα. Τα καθίσματα σχετικά άνετα, για μένα τουλάχιστον, που δεν είχα κάποιον στην πλάτη μου. Ο Rantanplan που είχε ζορίστηκε λίγο. Είναι και μεγαλόσωμος τι να τον κάνω? Το τραπέζι επαρκές αν και ασταθές οπότε χρειάστηκε να επέμβουμε.

Ο θίασος
Τυπική απόδοση με αστοχίες. Δε μπορώ να πω ότι ξεχώρισα κάποιον για την ερμηνεία του. Υπήρξε μία στιγμή αλληλεπίδρασης όταν διαλέξαμε κρασί πέραν τούτου, όμως, η εντύπωση ήταν ότι, απλά, διάβαζαν τα λόγια τους, χωρίς να έχουν κατακτήσει το κείμενο.

Το έργο
Αποτελείτο από μονόπρακτα το οποίο μου άρεσε ως ιδέα. Φτάνοντας όμως εκεί διαπιστώνουμε ότι κάποια έχουν αλλάξει. Κρίμα γιατί για κάποια είχα ακούσει καλά λόγια. Τέλος πάντων…

Εισαγωγή
Ωραία αρτοσκευάσματα κι ένα καυτερό ντιπ που αρέσει πολύ.

Πράσινη φάβα με ζαμπόνι Νάξου, λάδι τρούφας, θυμάρι.
Το ζαμπόνι είναι ένα παραδοσιακό αλλαντικό της Νάξου το οποίο είναι, εξαιρετικά, δυσεύρετο και σπάνιο εκτός νησιού. Μπράβο τους αν το βρήκαν. Εγώ πάντως δεν το βρήκα στη γεύση του πιάτου του οποίου τόσο η υφή όσο και το τελικό αποτέλεσμα, με άφησε παραπάνω από ικανοποιημένη.

Τζατζίκι αβοκάντο με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο, kimchi.
Σαν alternative guacamole διότι τζατζίκι, έστω και με την ευρεία έννοια του όρου, δεν το έλεγες με τίποτα. Ως σύνολο νόστιμο κι, εξαιρετικά, ενδιαφέρον χωρίς, όμως πάλι, την ευκρίνεια των επί μέρους συστατικών. Έρχεται συνοδεία τριών φετών baguette με τσίλι οι οποίες, ήταν επίσης ωραιότατες, αλλά τρεις? Θεωρώ τους ζυγούς αριθμούς ως τον χρυσό κανόνα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Cannoli με νιβατό τυρί, φιστίκι Αιγίνης και καρεδάκια ζελέ μελιού.
Ένα ελληνικό παιχνίδι με το γνωστό γλυκό της Σικελίας. Ενδιαφέρουσα σύλληψη και απόδοση αλλά εμένα με παρέπεμψε, περισσότερο, σε επιδόρπιο (το οποίο θα θεωρούσα κορυφαίο) παρά σε, ας πούμε, ορεκτικό. Κανένα παράπονο για την εκτέλεσή του όμως.

Πατάτες με στάκα, κρόκο αυγού, τρούφα, ρίγανη
Οι πατάτες σα λουκουμάδες, η τρούφα δεν ακούστηκε, οι κρόκοι ολόφρεσκοι, το σύνολο μπουχτιστικό και χωρίς ταυτότητα. Απλά χορταστικό.

Πεϊνιρλί με γλυκάδια, τοματίνια, μανιτάρια.
Ζύμη βαριά, άνοστη. Έχω φάει κατεψυγμένες οι οποίες ήταν ανώτερες. Τα μανιτάρια είχαν τη γεύση που έπρεπε. Τα υπόλοιπα…. μάλλον είχαν πάει να επισκεφτούν άλλα πιάτα κι απουσίαζαν.

Κοκοράκι σχάρας με πατάτες.
Ακόμα κι αν έκανε “κικιρικικί” εγώ ούτε το άκουσα ούτε με ξύπνησε. Μου θύμισε, απλά, τον χαμό που είχε γίνει με τα κοτόπουλα που ονομάζονταν “νανάκια” πριν από πολλά χρόνια. Σαφώς καλής ποιότητας, ψησίματος και μέχρι εκεί. Κανένα άρωμα, twist, ή οτιδήποτε άλλο. Το ψητοπωλείο της γειτονιάς μου το στέλνει ξεκοκαλισμένο. Εδώ έπρεπε να ασχοληθούμε και με αυτό. Μου έκατσε μπουκιά στον λαιμό ταυτόχρονα με τον καλό μου. Ευτυχώς, απλά, γελάσαμε χωρίς περαιτέρω συνέπειες.

Αυλαία
Cheesecake σε γλαστράκι με φράουλες.
Φράουλες? Αρχές Νοέμβρη? Δε μπορούσαν να βρουν κάτι πιο εποχικό? Πιο ευφάνταστο? Ανάλαφρη κρέμα τυριού και τραγανά τρίμματα μπισκότου. Παρουσίαση, όντως, που θύμιζε άμμο για γάτες. Με ένα μικρό φυλλαράκι στο κέντρο που προκάλεσε τον σύζυγο να πει, μόλις είδε ότι στράβωσα, “Σώπα βρε παιδί μου…τώρα φυτρώνει κατά πως φαίνεται”.

Μία τριλογία? Τετραλογία? Κάτι τέλος πάντων σοκολάτας το οποίο μου θύμισε, απελπιστικά, τις κρέμες στιγμής. Ποτέ δε μου άρεσαν. Απλοϊκό.

Το αντίτιμο
120 ευρώ, με ένα μπουκάλι κρασί, για τέσσερα άτομα. Δε δικαίωσε την τιμή.

Συνολική αποτίμηση της βραδιάς.
Ματαιωμένες προσδοκίες σε διάφορα επίπεδα κι η, αξέχαστη, ατάκα της βραδιάς, καθώς γυρνούσαμε σπίτι, περνώντας μπροστά από τον Γατούλη… “δεν πάμε τώρα μία να φάμε τίποτα να το ευχαριστηθούμε?” Γέλια και σχόλια την επόμενη μέρα. Η ενίσχυση της απόλυτης πεποίθησης μου ότι η παρέα μετράει πάνω από όλα.

Όπως και οι φίλοι. Που ακόμα κι αν έχουν
χαθεί εμφανίζονται στις δύσκολες στιγμές. Ο καθένας με τον τρόπο του. Με παρουσία ισχυρή, εμφανή και παρηγορητική. Τους ευχαριστώ.

Καλές γιορτές! Να περάσετε υπέροχα… απλά θα σας παρακαλέσω… πείτε στους ανθρώπους της ζωής σας ότι τους αγαπάτε. Καμιά φορά το αναβάλουμε γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι το ξέρουν. Όμως ο χρόνος παίζει περίεργα παιχνίδια και κάποιες φορές μας προλαβαίνει.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

tzia

Τετάρτη 23 Ιανουαρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

Μια βραδιά στο θέατρο.

Τα κανονίσματα.
Διάθεση για μια, ελαφρώς, διαφορετική έξοδο. Κάτι νέο. Στο κέντρο για να βολέψει τον aikidoka της οικογένειας. Ο καλός μου Rantanplan, η φίλη, της οποίας η τελευταία δημόσια φωτογραφία αποτελεί κατάφωρη αδικία προς τη μύτη της κι εγώ, απαρτίζουμε την υπόλοιπη παρέα.

Feedέλ
Μ’ αρέσει ο τίτλος. Συμπαθούσα άλλωστε, εξαιρετικά, τον comandante όπως και όσους μένουν σταθεροί στα πιστεύω τους, κουβαλούν μια επαναστατική τρέλα μέχρι το βαθύ γήρας και εκτιμούν ένα καλό πούρο.

Ο σκηνοθέτης
Δε βλέπω τηλεόραση. Πρέπει να είμαι από τους λίγους που δεν έχουν δει ούτε μία σκηνή από τηλεreality, δεν έχω εικόνα λοιπόν. Σκέφτομαι όμως ότι, εφόσον έχει τη θέση κριτή στις δημιουργίες άλλων, θα πρέπει να είναι σίγουρος για τον εαυτό του άρα αναμένω μια διαφορετική οπτική, φρέσκιες ιδέες, προσωπικό ύφος, το στοιχείο της έκπληξης, μια ολοκληρωμένη εμπειρία.

Το σκηνικό
Μου δίνει την αίσθηση του σκοτεινού, υποφωτισμένου, στριμωγμένου. Ξύλο και μέταλλο. Ως γνωστή γαϊδούρα υποχρεώνω την παρέα να κάτσουμε στον εξωτερικό χώρο για να καπνίσω. Είναι σαφώς ομορφότερος για μένα κι αν, ποτέ, ξαναβρεθώ εκεί θα τον προτιμήσω. Έχουν αλλάξει την όψη μιας, παντελώς, άγνωστης, κρυμμένης, μικρής πλατείας του κέντρου με χαριτωμένες πινελιές σαν τις πολύχρωμες κορδέλες που έχουν κρεμάσει στα δέντρα. Τα καθίσματα σχετικά άνετα, για μένα τουλάχιστον, που δεν είχα κάποιον στην πλάτη μου. Ο Rantanplan που είχε ζορίστηκε λίγο. Είναι και μεγαλόσωμος τι να τον κάνω? Το τραπέζι επαρκές αν και ασταθές οπότε χρειάστηκε να επέμβουμε.

Ο θίασος
Τυπική απόδοση με αστοχίες. Δε μπορώ να πω ότι ξεχώρισα κάποιον για την ερμηνεία του. Υπήρξε μία στιγμή αλληλεπίδρασης όταν διαλέξαμε κρασί πέραν τούτου, όμως, η εντύπωση ήταν ότι, απλά, διάβαζαν τα λόγια τους, χωρίς να έχουν κατακτήσει το κείμενο.

Το έργο
Αποτελείτο από μονόπρακτα το οποίο μου άρεσε ως ιδέα. Φτάνοντας όμως εκεί διαπιστώνουμε ότι κάποια έχουν αλλάξει. Κρίμα γιατί για κάποια είχα ακούσει καλά λόγια. Τέλος πάντων…

Εισαγωγή
Ωραία αρτοσκευάσματα κι ένα καυτερό ντιπ που αρέσει πολύ.

Πράσινη φάβα με ζαμπόνι Νάξου, λάδι τρούφας, θυμάρι.
Το ζαμπόνι είναι ένα παραδοσιακό αλλαντικό της Νάξου το οποίο είναι, εξαιρετικά, δυσεύρετο και σπάνιο εκτός νησιού. Μπράβο τους αν το βρήκαν. Εγώ πάντως δεν το βρήκα στη γεύση του πιάτου του οποίου τόσο η υφή όσο και το τελικό αποτέλεσμα, με άφησε παραπάνω από ικανοποιημένη.

Τζατζίκι αβοκάντο με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο, kimchi.
Σαν alternative guacamole διότι τζατζίκι, έστω και με την ευρεία έννοια του όρου, δεν το έλεγες με τίποτα. Ως σύνολο νόστιμο κι, εξαιρετικά, ενδιαφέρον χωρίς, όμως πάλι, την ευκρίνεια των επί μέρους συστατικών. Έρχεται συνοδεία τριών φετών baguette με τσίλι οι οποίες, ήταν επίσης ωραιότατες, αλλά τρεις? Θεωρώ τους ζυγούς αριθμούς ως τον χρυσό κανόνα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Cannoli με νιβατό τυρί, φιστίκι Αιγίνης και καρεδάκια ζελέ μελιού.
Ένα ελληνικό παιχνίδι με το γνωστό γλυκό της Σικελίας. Ενδιαφέρουσα σύλληψη και απόδοση αλλά εμένα με παρέπεμψε, περισσότερο, σε επιδόρπιο (το οποίο θα θεωρούσα κορυφαίο) παρά σε, ας πούμε, ορεκτικό. Κανένα παράπονο για την εκτέλεσή του όμως.

Πατάτες με στάκα, κρόκο αυγού, τρούφα, ρίγανη
Οι πατάτες σα λουκουμάδες, η τρούφα δεν ακούστηκε, οι κρόκοι ολόφρεσκοι, το σύνολο μπουχτιστικό και χωρίς ταυτότητα. Απλά χορταστικό.

Πεϊνιρλί με γλυκάδια, τοματίνια, μανιτάρια.
Ζύμη βαριά, άνοστη. Έχω φάει κατεψυγμένες οι οποίες ήταν ανώτερες. Τα μανιτάρια είχαν τη γεύση που έπρεπε. Τα υπόλοιπα…. μάλλον είχαν πάει να επισκεφτούν άλλα πιάτα κι απουσίαζαν.

Κοκοράκι σχάρας με πατάτες.
Ακόμα κι αν έκανε “κικιρικικί” εγώ ούτε το άκουσα ούτε με ξύπνησε. Μου θύμισε, απλά, τον χαμό που είχε γίνει με τα κοτόπουλα που ονομάζονταν “νανάκια” πριν από πολλά χρόνια. Σαφώς καλής ποιότητας, ψησίματος και μέχρι εκεί. Κανένα άρωμα, twist, ή οτιδήποτε άλλο. Το ψητοπωλείο της γειτονιάς μου το στέλνει ξεκοκαλισμένο. Εδώ έπρεπε να ασχοληθούμε και με αυτό. Μου έκατσε μπουκιά στον λαιμό ταυτόχρονα με τον καλό μου. Ευτυχώς, απλά, γελάσαμε χωρίς περαιτέρω συνέπειες.

Αυλαία
Cheesecake σε γλαστράκι με φράουλες.
Φράουλες? Αρχές Νοέμβρη? Δε μπορούσαν να βρουν κάτι πιο εποχικό? Πιο ευφάνταστο? Ανάλαφρη κρέμα τυριού και τραγανά τρίμματα μπισκότου. Παρουσίαση, όντως, που θύμιζε άμμο για γάτες. Με ένα μικρό φυλλαράκι στο κέντρο που προκάλεσε τον σύζυγο να πει, μόλις είδε ότι στράβωσα, “Σώπα βρε παιδί μου…τώρα φυτρώνει κατά πως φαίνεται”.

Μία τριλογία? Τετραλογία? Κάτι τέλος πάντων σοκολάτας το οποίο μου θύμισε, απελπιστικά, τις κρέμες στιγμής. Ποτέ δε μου άρεσαν. Απλοϊκό.

Το αντίτιμο
120 ευρώ, με ένα μπουκάλι κρασί, για τέσσερα άτομα. Δε δικαίωσε την τιμή.

Συνολική αποτίμηση της βραδιάς.
Ματαιωμένες προσδοκίες σε διάφορα επίπεδα κι η, αξέχαστη, ατάκα της βραδιάς, καθώς γυρνούσαμε σπίτι, περνώντας μπροστά από τον Γατούλη… “δεν πάμε τώρα μία να φάμε τίποτα να το ευχαριστηθούμε?” Γέλια και σχόλια την επόμενη μέρα. Η ενίσχυση της απόλυτης πεποίθησης μου ότι η παρέα μετράει πάνω από όλα.

Όπως και οι φίλοι. Που ακόμα κι αν έχουν
χαθεί εμφανίζονται στις δύσκολες στιγμές. Ο καθένας με τον τρόπο του. Με παρουσία ισχυρή, εμφανή και παρηγορητική. Τους ευχαριστώ.

Καλές γιορτές! Να περάσετε υπέροχα… απλά θα σας παρακαλέσω… πείτε στους ανθρώπους της ζωής σας ότι τους αγαπάτε. Καμιά φορά το αναβάλουμε γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι το ξέρουν. Όμως ο χρόνος παίζει περίεργα παιχνίδια και κάποιες φορές μας προλαβαίνει.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.