Loader

05 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Kiki de Montparnasse
Μια iconic γυναίκα της οποίας η μορφή σφράγισε την καλλιτεχνική σκηνή, στη δεκαετία του ’20, στο Παρίσι. Μοντέλο και πηγή έμπνευσης πολλών ζωγράφων, μούσα και σύντροφος του εμβληματικού φωτογράφου Man Ray. Ποιος δε θυμάται το Le Violon d’Ingres?
Ανήσυχη, αντισυμβατική, σκανδαλώδης για τα ήθη της εποχής, εθισμένη, αυτοκαταστροφική στο τέλος, δεν παρέμεινε, παρόλα αυτά, μόνο μοντέλο αλλά υπήρξε και η ίδια ζωγράφος, τραγουδίστρια σε cabaret, όσο και συγγραφέας του αυτοβιογραφικού βιβλίου Kiki’s Memoires το οποίο ήταν απαγορευμένο στη, γνωστή για τον πουριτανισμό της, Αμερική μέχρι το 1970. Δεν πρόκειται για αριστούργημα της λογοτεχνίας, αλλά περιγράφει με ζωντάνια κι αμεσότητα τόσο το κλίμα της εποχής, όσο και την προσωπικότητα της γράφουσας.

Kiki de Grèce
Ένα wine bar στα καθ’ ημάς. Στην Ηπίτου. Ένας, πολύ χαριτωμένος και ήσυχος, πεζόδρομος κάθετος στην Βουλής. Το είχα ακούσει και, λόγω ονόματος αλλά και καλών κριτικών, μου είχε δημιουργηθεί η επιθυμία να το επισκεφτώ χωρίς να βρίσκεται, είναι η αλήθεια, στην A list μου. Έχω περίεργη σχέση με το κρασί. Μου έχει τύχει να υποφέρω από πονοκέφαλο, έστω και, μετά από ένα ποτήρι. Φυσικά δε φταίει το κρασί για αυτό. Μάλλον ο οργανισμός μου και η σχέση του με τις τανίνες. Εκτιμώ αφάνταστα την αμφίδρομη σχέση του με το φαγητό. Ένας ταιριαστός συνδυασμός αυτών των δύο εκτοξεύει την κάθε μπουκιά τονίζοντας τις αρετές κι ελαχιστοποιώντας τις ατέλειες.

Θα σας πω ότι είμαι από αυτούς που θα διαλέξουν πρώτα το φαγητό και μετά το κρασί κι όχι the other way round. Μου φάνηκε όμως, εξαιρετικά, ενδιαφέρουσα η ιδέα της δοκιμής κρασιών συνοδεία πιάτων, τα οποία σκοπό είχαν να συμπληρώσουν, ταιριάξουν, αναδείξουν τα κρασιά συν ότι επρόκειτο για το Κτήμα Τσέλεπου που βρίσκεται στη Μαντινεία, ο ιδρυτής του οποίου είναι από τους πρώτους που ανέσυραν αναδεικνύοντας την, σχεδόν ξεχασμένη, τοπική ποικιλία Μοσχοφίλερο.

Η ελληνίδα Κική είναι μικρή το δέμας, ρομαντική, χαριτωμένη, φασαριόζα, καθόλου στημένη, άκαπνη, όμορφα διακοσμημένη και φωτισμένη, με γαλλικό αέρα αλλά και, απελπιστικά, στριμωγμένη εκείνη τη βραδιά. Αν υπέφερα από αγοραφοβία θα είχα μεταφερθεί, άμεσα, σε κλινική. Θα τη δικαιολογήσω, γιατί είμαι στις καλές μου, λόγω της ιδιαίτερης βραδιάς ενώ πιστεύω ότι θα την απολαύσω, καλύτερα, την άνοιξη στον εξωτερικό χώρο που μου άρεσε πολύ.

Τα αγόρια της Κικής ήταν ευγενή, γρήγορα, γενναιόδωρα αφού συμπλήρωναν στα ποτήρια κρασί, κάθε φορά που το παρατηρούσαν, όμως το σερβίρισμα κρασιού απαιτεί χειρουργικό χέρι, σταθερότητα κι ακρίβεια. Σταγόνες οι οποίες ξεπετάγονται από το ποτήρι, κάνοντάς με να ανησυχώ ότι θα λεκιάσουν το φόρεμά μου, δεν πρέπει να υπάρχουν, τουλάχιστον σε εξειδικευμένα μαγαζιά, σε τέτοιες εκδηλώσεις, έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες λόγω κόσμου.

Στη βραδιά ήταν παρούσες η γλυκύτατη κόρη του οινοποιού και η, τόσο, stylish, οινολόγος του κτήματος (πόσο μου αρέσει να βλέπω γυναίκες σ΄ αυτό το επάγγελμα) οι οποίες έκαναν μια σύντομη παρουσίαση καθόλου βαρετή και ξεκινήσαμε:

AMALIA BRUT/Καρπάτσιο λαχανικών με καπνιστή πέστροφα.
Δαντελένιες φέτες λαχανικών καρότου, ρέβας, κι άλλων που μου διαφεύγουν, οι οποίες είχαν μια λεμονάτη φρέσκια γεύση την οποία κόντραρε ιδανικά η καπνιστή πέστροφα κάνοντας εξαιρετική παρέα στις φυσαλίδες του κρασιού.

ΜΕΛΙΣΣΟΠΕΤΡΑ/Spring roll με καβούρι και μυρωδικά.
Δυστυχώς έβγαλε μια οσμή ψαριού αντί του αναμενόμενου λεπτού αρώματος του καβουριού. Λάθος επίσης η τοποθέτηση του πάνω στη συνοδευτική σαλάτα που είχε σαν αποτέλεσμα να πανιάσει σε κάποια σημεία. Η τελική γεύση όμως δεν ήταν κακή και σ’ αυτό βοήθησαν τόσο τα μυρωδικά όσο και η απουσία λαδίλας. Η Μελισσόπετρα δε, με την ευχάριστη, δροσιστική της οξύτητα και τα αρώματά της, υπήρξε αποκάλυψη. Μου άρεσε τόσο που δε δίστασα να την προτείνω στην τελευταία έξοδο. Αγαπημένοι F&E ελπίζω να άρεσε και σε σας διότι με τα ταξίδια μου δεν έχουμε προλάβει να κουτσομπολέψουμε.

GRIS DE NUIT/Ριζότο με πράσινο μήλο, σταφίδες και ψαρονέφρι μαρινέ.
Το καλύτερο πιάτο της βραδιάς κατ’ εμέ. Σωστά χυλωμένο, κρεμώδες, αρωματικό, ισορροπημένο στα επί μέρους συστατικά του. Παιχνίδι με τις υφές, πλούσιο κι όμως φίνο. Τα συγχαρητήριά μου στoν chef Δημήτρη Κασίμη, ο οποίος έβγαλε εις πέρας τον ηράκλειο άθλο του σερβίρειν, ταυτόχρονα, τόσες μερίδες ριζότο μαγειρεύοντας, από ότι έμαθα, σε επαγωγικές εστίες.

ΔΡΥΟΠΗ ΝΕΜΕΑ/Αλμυρό cup cake, με πιπεριά και φιλετάκια καπνιστής μπριζόλας.
Δεν ήταν cup cake. Ήταν ένα mignon ταρτάκι, που θύμιζε γευστικά μια quiche Lorraine, χωρίς περιττή λιπαρότητα, γεμάτης γεύσης. Ο συνδυασμός του με το πρώτο ελαφρύ κόκκινο κρασί της βραδιάς ήταν ακαταμάχητος.

ΑΥΛΟΤΟΠΙ/Χουνκιάρ μπεγιεντί
Το καλύτερο παράδειγμα αλληλοσυμπλήρωσης και εξηγούμαι… όταν ήπια την πρώτη γουλιά κρασιού κόντεψα να το φτύσω στο ειδικό κουβαδάκι που υπήρχε σε κάθε τραπέζι. Το άρωμα καπνού ήταν τόσο έντονο που νόμισα ότι βρίσκομαι στο Tennessee μασώντας ταμπάκο. Η πρώτη μπουκιά φαγητού αποκάλυψε ένα μοσχάρι, εξαιρετικής ποιότητας και νοστιμιάς, σε μια μπαχαρένια, δουλεμένη, πυκνή σάλτσα. Ο πουρές μελιτζάνας από την άλλη στερείτο παντελώς κάθε καπνιστού αρώματος με αποτέλεσμα να φαντάζει άνευρος. Φανταστείτε αυτά τα δύο μαζί … το κρασί να δίνει άρωμα καπνού, καφέ, στυφάδας και το φαγητό μπαχάρια και γλυκύτητα. Ονειρικός συνδυασμός υπερθετικού βαθμού.

ΣΟΚΟΛΑΤΟΠΙΤΑ ΜΕ ΦΡΟΥΤΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ
Δε θέλω να τη θυμάμαι. Μάλλον κανένας από τους παρισταμένους δε θα θέλει να τη θυμάται. Ήταν αχρείαστη και αποτυχημένη. Θέλω να θυμάμαι το ποσό που πληρώσαμε για τα ανωτέρω (28e) και τις vmf τιμές του κανονικού καταλόγου στον οποίο έριξα μια ματιά.

Γνωρίζω ανθρώπους που ασχολούνται κι αγαπούν με πάθος το κρασί έχοντας βαθιά γνώση του αντικειμένου. Είναι εξαιρετικά απλοί, πρόθυμοι να δώσουν πληροφορίες, να συζητήσουν, να εξηγήσουν, να προτείνουν.

Ξέρω και κάποιους, στην καλύτερη άσχετοι στη χειρότερη ημιμαθείς, που με τουπέ και ύφος 100 καρδιναλίων αποτελούν τροχοπέδη στη γνωριμία μας μαζί του. Αν λοιπόν πέσετε πάνω σε κάποιον από τους δεύτερους προτείνω, ανερυθρίαστα, να πάρετε το πιο μπλαζέ ύφος σας, πείτε μια ακατάληπτη πρόταση με τις λέξεις … terroir, αργιλοπετρώδες έδαφος, ζύμωση, οινολάσπη, χρονιά, χρώμα, μύτη, ποικιλία, βαρέλι, ridding, λικέρ d’expedition … χαλαρώστε κι απολαύστε τη λέξη "κοκομπλόκο" να παίρνει μορφή μπροστά στα μάτια σας.

Το κρασί είναι αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής ιστορίας, παράδοσης, καθημερινότητας κι έτσι οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε. Γνωρίστε το λοιπόν και βρείτε τις δικές σας προτιμήσεις. Στην τελική χτυπήστε κι ένα
“De gustibus non est disputandum” κι αφήστε τους ξερούς.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

05 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Kiki de Montparnasse
Μια iconic γυναίκα της οποίας η μορφή σφράγισε την καλλιτεχνική σκηνή, στη δεκαετία του ’20, στο Παρίσι. Μοντέλο και πηγή έμπνευσης πολλών ζωγράφων, μούσα και σύντροφος του εμβληματικού φωτογράφου Man Ray. Ποιος δε θυμάται το Le Violon d’Ingres?
Ανήσυχη, αντισυμβατική, σκανδαλώδης για τα ήθη της εποχής, εθισμένη, αυτοκαταστροφική στο τέλος, δεν παρέμεινε, παρόλα αυτά, μόνο μοντέλο αλλά υπήρξε και η ίδια ζωγράφος, τραγουδίστρια σε cabaret, όσο και συγγραφέας του αυτοβιογραφικού βιβλίου Kiki’s Memoires το οποίο ήταν απαγορευμένο στη, γνωστή για τον πουριτανισμό της, Αμερική μέχρι το 1970. Δεν πρόκειται για αριστούργημα της λογοτεχνίας, αλλά περιγράφει με ζωντάνια κι αμεσότητα τόσο το κλίμα της εποχής, όσο και την προσωπικότητα της γράφουσας.

Kiki de Grèce
Ένα wine bar στα καθ’ ημάς. Στην Ηπίτου. Ένας, πολύ χαριτωμένος και ήσυχος, πεζόδρομος κάθετος στην Βουλής. Το είχα ακούσει και, λόγω ονόματος αλλά και καλών κριτικών, μου είχε δημιουργηθεί η επιθυμία να το επισκεφτώ χωρίς να βρίσκεται, είναι η αλήθεια, στην A list μου. Έχω περίεργη σχέση με το κρασί. Μου έχει τύχει να υποφέρω από πονοκέφαλο, έστω και, μετά από ένα ποτήρι. Φυσικά δε φταίει το κρασί για αυτό. Μάλλον ο οργανισμός μου και η σχέση του με τις τανίνες. Εκτιμώ αφάνταστα την αμφίδρομη σχέση του με το φαγητό. Ένας ταιριαστός συνδυασμός αυτών των δύο εκτοξεύει την κάθε μπουκιά τονίζοντας τις αρετές κι ελαχιστοποιώντας τις ατέλειες.

Θα σας πω ότι είμαι από αυτούς που θα διαλέξουν πρώτα το φαγητό και μετά το κρασί κι όχι the other way round. Μου φάνηκε όμως, εξαιρετικά, ενδιαφέρουσα η ιδέα της δοκιμής κρασιών συνοδεία πιάτων, τα οποία σκοπό είχαν να συμπληρώσουν, ταιριάξουν, αναδείξουν τα κρασιά συν ότι επρόκειτο για το Κτήμα Τσέλεπου που βρίσκεται στη Μαντινεία, ο ιδρυτής του οποίου είναι από τους πρώτους που ανέσυραν αναδεικνύοντας την, σχεδόν ξεχασμένη, τοπική ποικιλία Μοσχοφίλερο.

Η ελληνίδα Κική είναι μικρή το δέμας, ρομαντική, χαριτωμένη, φασαριόζα, καθόλου στημένη, άκαπνη, όμορφα διακοσμημένη και φωτισμένη, με γαλλικό αέρα αλλά και, απελπιστικά, στριμωγμένη εκείνη τη βραδιά. Αν υπέφερα από αγοραφοβία θα είχα μεταφερθεί, άμεσα, σε κλινική. Θα τη δικαιολογήσω, γιατί είμαι στις καλές μου, λόγω της ιδιαίτερης βραδιάς ενώ πιστεύω ότι θα την απολαύσω, καλύτερα, την άνοιξη στον εξωτερικό χώρο που μου άρεσε πολύ.

Τα αγόρια της Κικής ήταν ευγενή, γρήγορα, γενναιόδωρα αφού συμπλήρωναν στα ποτήρια κρασί, κάθε φορά που το παρατηρούσαν, όμως το σερβίρισμα κρασιού απαιτεί χειρουργικό χέρι, σταθερότητα κι ακρίβεια. Σταγόνες οι οποίες ξεπετάγονται από το ποτήρι, κάνοντάς με να ανησυχώ ότι θα λεκιάσουν το φόρεμά μου, δεν πρέπει να υπάρχουν, τουλάχιστον σε εξειδικευμένα μαγαζιά, σε τέτοιες εκδηλώσεις, έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες λόγω κόσμου.

Στη βραδιά ήταν παρούσες η γλυκύτατη κόρη του οινοποιού και η, τόσο, stylish, οινολόγος του κτήματος (πόσο μου αρέσει να βλέπω γυναίκες σ΄ αυτό το επάγγελμα) οι οποίες έκαναν μια σύντομη παρουσίαση καθόλου βαρετή και ξεκινήσαμε:

AMALIA BRUT/Καρπάτσιο λαχανικών με καπνιστή πέστροφα.
Δαντελένιες φέτες λαχανικών καρότου, ρέβας, κι άλλων που μου διαφεύγουν, οι οποίες είχαν μια λεμονάτη φρέσκια γεύση την οποία κόντραρε ιδανικά η καπνιστή πέστροφα κάνοντας εξαιρετική παρέα στις φυσαλίδες του κρασιού.

ΜΕΛΙΣΣΟΠΕΤΡΑ/Spring roll με καβούρι και μυρωδικά.
Δυστυχώς έβγαλε μια οσμή ψαριού αντί του αναμενόμενου λεπτού αρώματος του καβουριού. Λάθος επίσης η τοποθέτηση του πάνω στη συνοδευτική σαλάτα που είχε σαν αποτέλεσμα να πανιάσει σε κάποια σημεία. Η τελική γεύση όμως δεν ήταν κακή και σ’ αυτό βοήθησαν τόσο τα μυρωδικά όσο και η απουσία λαδίλας. Η Μελισσόπετρα δε, με την ευχάριστη, δροσιστική της οξύτητα και τα αρώματά της, υπήρξε αποκάλυψη. Μου άρεσε τόσο που δε δίστασα να την προτείνω στην τελευταία έξοδο. Αγαπημένοι F&E ελπίζω να άρεσε και σε σας διότι με τα ταξίδια μου δεν έχουμε προλάβει να κουτσομπολέψουμε.

GRIS DE NUIT/Ριζότο με πράσινο μήλο, σταφίδες και ψαρονέφρι μαρινέ.
Το καλύτερο πιάτο της βραδιάς κατ’ εμέ. Σωστά χυλωμένο, κρεμώδες, αρωματικό, ισορροπημένο στα επί μέρους συστατικά του. Παιχνίδι με τις υφές, πλούσιο κι όμως φίνο. Τα συγχαρητήριά μου στoν chef Δημήτρη Κασίμη, ο οποίος έβγαλε εις πέρας τον ηράκλειο άθλο του σερβίρειν, ταυτόχρονα, τόσες μερίδες ριζότο μαγειρεύοντας, από ότι έμαθα, σε επαγωγικές εστίες.

ΔΡΥΟΠΗ ΝΕΜΕΑ/Αλμυρό cup cake, με πιπεριά και φιλετάκια καπνιστής μπριζόλας.
Δεν ήταν cup cake. Ήταν ένα mignon ταρτάκι, που θύμιζε γευστικά μια quiche Lorraine, χωρίς περιττή λιπαρότητα, γεμάτης γεύσης. Ο συνδυασμός του με το πρώτο ελαφρύ κόκκινο κρασί της βραδιάς ήταν ακαταμάχητος.

ΑΥΛΟΤΟΠΙ/Χουνκιάρ μπεγιεντί
Το καλύτερο παράδειγμα αλληλοσυμπλήρωσης και εξηγούμαι… όταν ήπια την πρώτη γουλιά κρασιού κόντεψα να το φτύσω στο ειδικό κουβαδάκι που υπήρχε σε κάθε τραπέζι. Το άρωμα καπνού ήταν τόσο έντονο που νόμισα ότι βρίσκομαι στο Tennessee μασώντας ταμπάκο. Η πρώτη μπουκιά φαγητού αποκάλυψε ένα μοσχάρι, εξαιρετικής ποιότητας και νοστιμιάς, σε μια μπαχαρένια, δουλεμένη, πυκνή σάλτσα. Ο πουρές μελιτζάνας από την άλλη στερείτο παντελώς κάθε καπνιστού αρώματος με αποτέλεσμα να φαντάζει άνευρος. Φανταστείτε αυτά τα δύο μαζί … το κρασί να δίνει άρωμα καπνού, καφέ, στυφάδας και το φαγητό μπαχάρια και γλυκύτητα. Ονειρικός συνδυασμός υπερθετικού βαθμού.

ΣΟΚΟΛΑΤΟΠΙΤΑ ΜΕ ΦΡΟΥΤΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ
Δε θέλω να τη θυμάμαι. Μάλλον κανένας από τους παρισταμένους δε θα θέλει να τη θυμάται. Ήταν αχρείαστη και αποτυχημένη. Θέλω να θυμάμαι το ποσό που πληρώσαμε για τα ανωτέρω (28e) και τις vmf τιμές του κανονικού καταλόγου στον οποίο έριξα μια ματιά.

Γνωρίζω ανθρώπους που ασχολούνται κι αγαπούν με πάθος το κρασί έχοντας βαθιά γνώση του αντικειμένου. Είναι εξαιρετικά απλοί, πρόθυμοι να δώσουν πληροφορίες, να συζητήσουν, να εξηγήσουν, να προτείνουν.

Ξέρω και κάποιους, στην καλύτερη άσχετοι στη χειρότερη ημιμαθείς, που με τουπέ και ύφος 100 καρδιναλίων αποτελούν τροχοπέδη στη γνωριμία μας μαζί του. Αν λοιπόν πέσετε πάνω σε κάποιον από τους δεύτερους προτείνω, ανερυθρίαστα, να πάρετε το πιο μπλαζέ ύφος σας, πείτε μια ακατάληπτη πρόταση με τις λέξεις … terroir, αργιλοπετρώδες έδαφος, ζύμωση, οινολάσπη, χρονιά, χρώμα, μύτη, ποικιλία, βαρέλι, ridding, λικέρ d’expedition … χαλαρώστε κι απολαύστε τη λέξη "κοκομπλόκο" να παίρνει μορφή μπροστά στα μάτια σας.

Το κρασί είναι αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής ιστορίας, παράδοσης, καθημερινότητας κι έτσι οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε. Γνωρίστε το λοιπόν και βρείτε τις δικές σας προτιμήσεις. Στην τελική χτυπήστε κι ένα
“De gustibus non est disputandum” κι αφήστε τους ξερούς.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

tzia

Κυριακή 21 Απριλίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

17-25

Kiki de Montparnasse
Μια iconic γυναίκα της οποίας η μορφή σφράγισε την καλλιτεχνική σκηνή, στη δεκαετία του ’20, στο Παρίσι. Μοντέλο και πηγή έμπνευσης πολλών ζωγράφων, μούσα και σύντροφος του εμβληματικού φωτογράφου Man Ray. Ποιος δε θυμάται το Le Violon d’Ingres?
Ανήσυχη, αντισυμβατική, σκανδαλώδης για τα ήθη της εποχής, εθισμένη, αυτοκαταστροφική στο τέλος, δεν παρέμεινε, παρόλα αυτά, μόνο μοντέλο αλλά υπήρξε και η ίδια ζωγράφος, τραγουδίστρια σε cabaret, όσο και συγγραφέας του αυτοβιογραφικού βιβλίου Kiki’s Memoires το οποίο ήταν απαγορευμένο στη, γνωστή για τον πουριτανισμό της, Αμερική μέχρι το 1970. Δεν πρόκειται για αριστούργημα της λογοτεχνίας, αλλά περιγράφει με ζωντάνια κι αμεσότητα τόσο το κλίμα της εποχής, όσο και την προσωπικότητα της γράφουσας.

Kiki de Grèce
Ένα wine bar στα καθ’ ημάς. Στην Ηπίτου. Ένας, πολύ χαριτωμένος και ήσυχος, πεζόδρομος κάθετος στην Βουλής. Το είχα ακούσει και, λόγω ονόματος αλλά και καλών κριτικών, μου είχε δημιουργηθεί η επιθυμία να το επισκεφτώ χωρίς να βρίσκεται, είναι η αλήθεια, στην A list μου. Έχω περίεργη σχέση με το κρασί. Μου έχει τύχει να υποφέρω από πονοκέφαλο, έστω και, μετά από ένα ποτήρι. Φυσικά δε φταίει το κρασί για αυτό. Μάλλον ο οργανισμός μου και η σχέση του με τις τανίνες. Εκτιμώ αφάνταστα την αμφίδρομη σχέση του με το φαγητό. Ένας ταιριαστός συνδυασμός αυτών των δύο εκτοξεύει την κάθε μπουκιά τονίζοντας τις αρετές κι ελαχιστοποιώντας τις ατέλειες.

Θα σας πω ότι είμαι από αυτούς που θα διαλέξουν πρώτα το φαγητό και μετά το κρασί κι όχι the other way round. Μου φάνηκε όμως, εξαιρετικά, ενδιαφέρουσα η ιδέα της δοκιμής κρασιών συνοδεία πιάτων, τα οποία σκοπό είχαν να συμπληρώσουν, ταιριάξουν, αναδείξουν τα κρασιά συν ότι επρόκειτο για το Κτήμα Τσέλεπου που βρίσκεται στη Μαντινεία, ο ιδρυτής του οποίου είναι από τους πρώτους που ανέσυραν αναδεικνύοντας την, σχεδόν ξεχασμένη, τοπική ποικιλία Μοσχοφίλερο.

Η ελληνίδα Κική είναι μικρή το δέμας, ρομαντική, χαριτωμένη, φασαριόζα, καθόλου στημένη, άκαπνη, όμορφα διακοσμημένη και φωτισμένη, με γαλλικό αέρα αλλά και, απελπιστικά, στριμωγμένη εκείνη τη βραδιά. Αν υπέφερα από αγοραφοβία θα είχα μεταφερθεί, άμεσα, σε κλινική. Θα τη δικαιολογήσω, γιατί είμαι στις καλές μου, λόγω της ιδιαίτερης βραδιάς ενώ πιστεύω ότι θα την απολαύσω, καλύτερα, την άνοιξη στον εξωτερικό χώρο που μου άρεσε πολύ.

Τα αγόρια της Κικής ήταν ευγενή, γρήγορα, γενναιόδωρα αφού συμπλήρωναν στα ποτήρια κρασί, κάθε φορά που το παρατηρούσαν, όμως το σερβίρισμα κρασιού απαιτεί χειρουργικό χέρι, σταθερότητα κι ακρίβεια. Σταγόνες οι οποίες ξεπετάγονται από το ποτήρι, κάνοντάς με να ανησυχώ ότι θα λεκιάσουν το φόρεμά μου, δεν πρέπει να υπάρχουν, τουλάχιστον σε εξειδικευμένα μαγαζιά, σε τέτοιες εκδηλώσεις, έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες λόγω κόσμου.

Στη βραδιά ήταν παρούσες η γλυκύτατη κόρη του οινοποιού και η, τόσο, stylish, οινολόγος του κτήματος (πόσο μου αρέσει να βλέπω γυναίκες σ΄ αυτό το επάγγελμα) οι οποίες έκαναν μια σύντομη παρουσίαση καθόλου βαρετή και ξεκινήσαμε:

AMALIA BRUT/Καρπάτσιο λαχανικών με καπνιστή πέστροφα.
Δαντελένιες φέτες λαχανικών καρότου, ρέβας, κι άλλων που μου διαφεύγουν, οι οποίες είχαν μια λεμονάτη φρέσκια γεύση την οποία κόντραρε ιδανικά η καπνιστή πέστροφα κάνοντας εξαιρετική παρέα στις φυσαλίδες του κρασιού.

ΜΕΛΙΣΣΟΠΕΤΡΑ/Spring roll με καβούρι και μυρωδικά.
Δυστυχώς έβγαλε μια οσμή ψαριού αντί του αναμενόμενου λεπτού αρώματος του καβουριού. Λάθος επίσης η τοποθέτηση του πάνω στη συνοδευτική σαλάτα που είχε σαν αποτέλεσμα να πανιάσει σε κάποια σημεία. Η τελική γεύση όμως δεν ήταν κακή και σ’ αυτό βοήθησαν τόσο τα μυρωδικά όσο και η απουσία λαδίλας. Η Μελισσόπετρα δε, με την ευχάριστη, δροσιστική της οξύτητα και τα αρώματά της, υπήρξε αποκάλυψη. Μου άρεσε τόσο που δε δίστασα να την προτείνω στην τελευταία έξοδο. Αγαπημένοι F&E ελπίζω να άρεσε και σε σας διότι με τα ταξίδια μου δεν έχουμε προλάβει να κουτσομπολέψουμε.

GRIS DE NUIT/Ριζότο με πράσινο μήλο, σταφίδες και ψαρονέφρι μαρινέ.
Το καλύτερο πιάτο της βραδιάς κατ’ εμέ. Σωστά χυλωμένο, κρεμώδες, αρωματικό, ισορροπημένο στα επί μέρους συστατικά του. Παιχνίδι με τις υφές, πλούσιο κι όμως φίνο. Τα συγχαρητήριά μου στoν chef Δημήτρη Κασίμη, ο οποίος έβγαλε εις πέρας τον ηράκλειο άθλο του σερβίρειν, ταυτόχρονα, τόσες μερίδες ριζότο μαγειρεύοντας, από ότι έμαθα, σε επαγωγικές εστίες.

ΔΡΥΟΠΗ ΝΕΜΕΑ/Αλμυρό cup cake, με πιπεριά και φιλετάκια καπνιστής μπριζόλας.
Δεν ήταν cup cake. Ήταν ένα mignon ταρτάκι, που θύμιζε γευστικά μια quiche Lorraine, χωρίς περιττή λιπαρότητα, γεμάτης γεύσης. Ο συνδυασμός του με το πρώτο ελαφρύ κόκκινο κρασί της βραδιάς ήταν ακαταμάχητος.

ΑΥΛΟΤΟΠΙ/Χουνκιάρ μπεγιεντί
Το καλύτερο παράδειγμα αλληλοσυμπλήρωσης και εξηγούμαι… όταν ήπια την πρώτη γουλιά κρασιού κόντεψα να το φτύσω στο ειδικό κουβαδάκι που υπήρχε σε κάθε τραπέζι. Το άρωμα καπνού ήταν τόσο έντονο που νόμισα ότι βρίσκομαι στο Tennessee μασώντας ταμπάκο. Η πρώτη μπουκιά φαγητού αποκάλυψε ένα μοσχάρι, εξαιρετικής ποιότητας και νοστιμιάς, σε μια μπαχαρένια, δουλεμένη, πυκνή σάλτσα. Ο πουρές μελιτζάνας από την άλλη στερείτο παντελώς κάθε καπνιστού αρώματος με αποτέλεσμα να φαντάζει άνευρος. Φανταστείτε αυτά τα δύο μαζί … το κρασί να δίνει άρωμα καπνού, καφέ, στυφάδας και το φαγητό μπαχάρια και γλυκύτητα. Ονειρικός συνδυασμός υπερθετικού βαθμού.

ΣΟΚΟΛΑΤΟΠΙΤΑ ΜΕ ΦΡΟΥΤΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ
Δε θέλω να τη θυμάμαι. Μάλλον κανένας από τους παρισταμένους δε θα θέλει να τη θυμάται. Ήταν αχρείαστη και αποτυχημένη. Θέλω να θυμάμαι το ποσό που πληρώσαμε για τα ανωτέρω (28e) και τις vmf τιμές του κανονικού καταλόγου στον οποίο έριξα μια ματιά.

Γνωρίζω ανθρώπους που ασχολούνται κι αγαπούν με πάθος το κρασί έχοντας βαθιά γνώση του αντικειμένου. Είναι εξαιρετικά απλοί, πρόθυμοι να δώσουν πληροφορίες, να συζητήσουν, να εξηγήσουν, να προτείνουν.

Ξέρω και κάποιους, στην καλύτερη άσχετοι στη χειρότερη ημιμαθείς, που με τουπέ και ύφος 100 καρδιναλίων αποτελούν τροχοπέδη στη γνωριμία μας μαζί του. Αν λοιπόν πέσετε πάνω σε κάποιον από τους δεύτερους προτείνω, ανερυθρίαστα, να πάρετε το πιο μπλαζέ ύφος σας, πείτε μια ακατάληπτη πρόταση με τις λέξεις … terroir, αργιλοπετρώδες έδαφος, ζύμωση, οινολάσπη, χρονιά, χρώμα, μύτη, ποικιλία, βαρέλι, ridding, λικέρ d’expedition … χαλαρώστε κι απολαύστε τη λέξη "κοκομπλόκο" να παίρνει μορφή μπροστά στα μάτια σας.

Το κρασί είναι αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής ιστορίας, παράδοσης, καθημερινότητας κι έτσι οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε. Γνωρίστε το λοιπόν και βρείτε τις δικές σας προτιμήσεις. Στην τελική χτυπήστε κι ένα
“De gustibus non est disputandum” κι αφήστε τους ξερούς.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.