Loader

09 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Comfort food.
Όρος που, σαν το old school, έχει παραχρησιμοποιηθεί χωρίς να είμαι σίγουρη για το τι, ακριβώς, σημαίνει. Ίσως γιατί είναι υποκειμενικός. Ποια είναι τα φαγητά που μας “παρηγορούν”? Τα φαγητά της μαμάς μας? Της οικογένειας? Αυτά που έχουμε συνηθίσει να τρώμε συγκεκριμένες μέρες του χρόνου? Που τα έχουμε συνδέσει με εποχές? Με χώρες?, μέρες?, ώρες?, ανθρώπους?

Ο δικός μου ορισμός είναι όλα τα ανωτέρω. Οι πίτες και τα τυροπιτάκια της μαμάς μου. Η κοτόσουπα, χοιρινό ψητό, ρώσικη σαλάτα, των Χριστουγέννων by θεία Αλίκη. Ο πρώτος καγιανάς του καλοκαιριού, η pizza των παιδικών μου ασθενειών αλλά και η Greek lover’s της καλοκαιρινής Κυριακής, μετά από μπάνιο, με τον Rommel να ζητιανεύει κι εμένα να ενδίδω. Οι φρυγανιές με βούτυρο και μέλι. Κι αυτό, που εγώ ονομάζω το κινέζικο της επόμενης μέρας.

Μερικές φορές τα δικά μου ΠΣΚ είναι περισσότερο κουραστικά κι απ τις εργάσιμες μέρες. Έχω την τάση να μεταφέρω σ’ αυτά ότι δε μου βγαίνει μέσα στην εβδομάδα. Ξυπνάω την ίδια ώρα, δηλαδή, αυτήν που όλη η φύση ησυχάζει κι αναστενάζουν τα κλεφτόπουλα, ενώ έχω κοιμηθεί αργά, γιατί θέλω, κι εγώ, να δω τους αγαπημένους μου.

Κάπου λοιπόν προς το μεσημέρι της Κυριακής η συσσωρευμένη κούραση, ο ελάχιστος ύπνος και η προοπτική της εβδομάδος που ξεκινά, μεταφράζονται σε έναν, ελαφρύ, πονοκέφαλο, διάθεση ‘’και πεινάω και βαριέμαι και πονώ και…(τη συνέχεια την ξέρετε)” με μοναδικό αντίδοτο το κινέζικο.

Ούσα σε τέτοιο mood κι αφού μελέτησα το ask (διότι αυτό μελετώ πρωτίστως κι όχι το e-table) παρέσυρα τη sagrada familia στο Asian Taste. Είχε μπουφέ. Κανένα πρόβλημα. Τους λατρεύω, εξάλλου, αν και αποτελώ εφιάλτη για τους ανθρώπους πίσω από αυτούς. Βλέπετε είμαι ικανή να κάνω ατελείωτες βόλτες μπροστά τους μελετώντας τα προσφερόμενα είδη ενώ σχεδιάζω, νοερά, τον συνδυασμό σαλάτας, ορεκτικών, κυρίως, γλυκών που θα επιλέξω αφού, είμαι κι εγώ, κάθετα, αντίθετη της λογικής που προστάζει να γεμίζεις ξέχειλα πιάτα, με κάθε είδους γεύσεις, τα οποία δε φαγωθούν καταλήγοντας στον σκουπιδοτενεκέ.

Εντυπωσιακό απέξω, με εύκολο παρκάρισμα. Αίσθηση κόκκινου και χρυσού. Ενυδρεία, νερό που τρέχει, ψαράκια, ζωντανοί αστακοί και καβούρια. Πιο πλαστικοποιημένος κι ουδέτερος ο όροφος. Ναι. Βλέπει Ακρόπολη στο βάθος. Μέσα από γκρίζες ταράτσες, σύρματα και κεραίες τηλεόρασης. Δε μου είπε κάτι.

Δεν ξέρω αν επιτρέπεται να βαθμολογήσω την εξυπηρέτηση μια τέτοια μέρα γιατί, εκ φύσεως, δεν αλληλεπιδράσαμε με τους σερβιτόρους. Μας έφεραν εμφιαλωμένο νερό, μπύρα, σάκε που παραγγείλαμε κι αυτό ήταν όλο. Ή μάλλον… θα σχολιάσω εδώ τις, απαράδεκτα, ακριβές τιμές αυτών. 2.80 για απλό νερό, 3.80 για τη Mythos σε μικρό μπουκάλι, 7 ή 8e για το νερωμένο sake? I don’t think so…

Ο μπουφές ήταν, εντυπωσιακά, μεγάλος με πλήρη επάρκεια αν και late noon. Δύο σούπες (ωραία η hot and sour), πιατέλα με sushi (ω! ξέρετε τώρα), άκυρες επιλογές όπως ντοματοσαλάτα, πατάτες τηγανιτές, παναρισμένα schnitzel κοτόπουλου (περιέργως αυτά είδα να τρώνε οι ασιάτες εργαζόμενοι), spring rolls, won tons, dumplings με διαφορετική γέμιση το καθένα πιθανώς (στην τελική γεύση δεν υπήρχε καμία διαφορά), φτερούγες κοτόπουλου (συμπαθείς), λουκουμαδένιες μπουκιές κοτόπουλου, χοιρινού με την sweet n’ sour sauce χωριστά, chop suey, oyster, ίσως και κάτι άλλο σε μοσχάρι. Φυσικά egg fried rice and noodles. Κάποια λαχανικά εκ των οποίων ξεχώρισα τα φύκια wakame. Κλασική μπανάνα και ανανάς τηγανιτός (μ’ αυτό το σιρόπι που αποκαλείται μέλι αλλά ανάθεμα κι αν ξέρω τι είναι), ως γλυκά.

Μπορεί να γίνω άδικη αφού το γνώρισα μια μέρα με μπουφέ. Ήταν κι αργά οπότε τα φαγητά είχαν μείνει να ζεσταίνονται στα réchaud για αρκετή ώρα/ώρες. Κρατήστε όμως στα υπόψη ότι τρία πράγματα μου αρέσει να τρώω κρύα. Την pizza, το αρνί του Πάσχα, το κινέζικο και στο συγκεκριμένο μαγαζί δε θα σκεφτόμουν ποτέ να πάρω doggy bag.

Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι? Πείτε μου το αγαπημένο σας κινέζικο. Υπόσχομαι να το δοκιμάσω. Αν βρω αυτή την comforting αίσθηση θα είστε καλεσμένοι σε μια βραδιά γευσιγνωσίας νέων πιάτων και περιβάλλοντος στον Oroscopo…. τι λέτε? Πάει?
Ουφ! Πρόλαβα... (διότι τώρα οι κριτικές δημοσιεύονται στο 10λεπτο)... Επίσης δωρεάν πρόσκληση θα έχει όποιος μου φέρει τον... Τζίμη Δεληπέτρου... Μουάαχ! Ακόμα κλαίω Βαγγέλη!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

09 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Comfort food.
Όρος που, σαν το old school, έχει παραχρησιμοποιηθεί χωρίς να είμαι σίγουρη για το τι, ακριβώς, σημαίνει. Ίσως γιατί είναι υποκειμενικός. Ποια είναι τα φαγητά που μας “παρηγορούν”? Τα φαγητά της μαμάς μας? Της οικογένειας? Αυτά που έχουμε συνηθίσει να τρώμε συγκεκριμένες μέρες του χρόνου? Που τα έχουμε συνδέσει με εποχές? Με χώρες?, μέρες?, ώρες?, ανθρώπους?

Ο δικός μου ορισμός είναι όλα τα ανωτέρω. Οι πίτες και τα τυροπιτάκια της μαμάς μου. Η κοτόσουπα, χοιρινό ψητό, ρώσικη σαλάτα, των Χριστουγέννων by θεία Αλίκη. Ο πρώτος καγιανάς του καλοκαιριού, η pizza των παιδικών μου ασθενειών αλλά και η Greek lover’s της καλοκαιρινής Κυριακής, μετά από μπάνιο, με τον Rommel να ζητιανεύει κι εμένα να ενδίδω. Οι φρυγανιές με βούτυρο και μέλι. Κι αυτό, που εγώ ονομάζω το κινέζικο της επόμενης μέρας.

Μερικές φορές τα δικά μου ΠΣΚ είναι περισσότερο κουραστικά κι απ τις εργάσιμες μέρες. Έχω την τάση να μεταφέρω σ’ αυτά ότι δε μου βγαίνει μέσα στην εβδομάδα. Ξυπνάω την ίδια ώρα, δηλαδή, αυτήν που όλη η φύση ησυχάζει κι αναστενάζουν τα κλεφτόπουλα, ενώ έχω κοιμηθεί αργά, γιατί θέλω, κι εγώ, να δω τους αγαπημένους μου.

Κάπου λοιπόν προς το μεσημέρι της Κυριακής η συσσωρευμένη κούραση, ο ελάχιστος ύπνος και η προοπτική της εβδομάδος που ξεκινά, μεταφράζονται σε έναν, ελαφρύ, πονοκέφαλο, διάθεση ‘’και πεινάω και βαριέμαι και πονώ και…(τη συνέχεια την ξέρετε)” με μοναδικό αντίδοτο το κινέζικο.

Ούσα σε τέτοιο mood κι αφού μελέτησα το ask (διότι αυτό μελετώ πρωτίστως κι όχι το e-table) παρέσυρα τη sagrada familia στο Asian Taste. Είχε μπουφέ. Κανένα πρόβλημα. Τους λατρεύω, εξάλλου, αν και αποτελώ εφιάλτη για τους ανθρώπους πίσω από αυτούς. Βλέπετε είμαι ικανή να κάνω ατελείωτες βόλτες μπροστά τους μελετώντας τα προσφερόμενα είδη ενώ σχεδιάζω, νοερά, τον συνδυασμό σαλάτας, ορεκτικών, κυρίως, γλυκών που θα επιλέξω αφού, είμαι κι εγώ, κάθετα, αντίθετη της λογικής που προστάζει να γεμίζεις ξέχειλα πιάτα, με κάθε είδους γεύσεις, τα οποία δε φαγωθούν καταλήγοντας στον σκουπιδοτενεκέ.

Εντυπωσιακό απέξω, με εύκολο παρκάρισμα. Αίσθηση κόκκινου και χρυσού. Ενυδρεία, νερό που τρέχει, ψαράκια, ζωντανοί αστακοί και καβούρια. Πιο πλαστικοποιημένος κι ουδέτερος ο όροφος. Ναι. Βλέπει Ακρόπολη στο βάθος. Μέσα από γκρίζες ταράτσες, σύρματα και κεραίες τηλεόρασης. Δε μου είπε κάτι.

Δεν ξέρω αν επιτρέπεται να βαθμολογήσω την εξυπηρέτηση μια τέτοια μέρα γιατί, εκ φύσεως, δεν αλληλεπιδράσαμε με τους σερβιτόρους. Μας έφεραν εμφιαλωμένο νερό, μπύρα, σάκε που παραγγείλαμε κι αυτό ήταν όλο. Ή μάλλον… θα σχολιάσω εδώ τις, απαράδεκτα, ακριβές τιμές αυτών. 2.80 για απλό νερό, 3.80 για τη Mythos σε μικρό μπουκάλι, 7 ή 8e για το νερωμένο sake? I don’t think so…

Ο μπουφές ήταν, εντυπωσιακά, μεγάλος με πλήρη επάρκεια αν και late noon. Δύο σούπες (ωραία η hot and sour), πιατέλα με sushi (ω! ξέρετε τώρα), άκυρες επιλογές όπως ντοματοσαλάτα, πατάτες τηγανιτές, παναρισμένα schnitzel κοτόπουλου (περιέργως αυτά είδα να τρώνε οι ασιάτες εργαζόμενοι), spring rolls, won tons, dumplings με διαφορετική γέμιση το καθένα πιθανώς (στην τελική γεύση δεν υπήρχε καμία διαφορά), φτερούγες κοτόπουλου (συμπαθείς), λουκουμαδένιες μπουκιές κοτόπουλου, χοιρινού με την sweet n’ sour sauce χωριστά, chop suey, oyster, ίσως και κάτι άλλο σε μοσχάρι. Φυσικά egg fried rice and noodles. Κάποια λαχανικά εκ των οποίων ξεχώρισα τα φύκια wakame. Κλασική μπανάνα και ανανάς τηγανιτός (μ’ αυτό το σιρόπι που αποκαλείται μέλι αλλά ανάθεμα κι αν ξέρω τι είναι), ως γλυκά.

Μπορεί να γίνω άδικη αφού το γνώρισα μια μέρα με μπουφέ. Ήταν κι αργά οπότε τα φαγητά είχαν μείνει να ζεσταίνονται στα réchaud για αρκετή ώρα/ώρες. Κρατήστε όμως στα υπόψη ότι τρία πράγματα μου αρέσει να τρώω κρύα. Την pizza, το αρνί του Πάσχα, το κινέζικο και στο συγκεκριμένο μαγαζί δε θα σκεφτόμουν ποτέ να πάρω doggy bag.

Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι? Πείτε μου το αγαπημένο σας κινέζικο. Υπόσχομαι να το δοκιμάσω. Αν βρω αυτή την comforting αίσθηση θα είστε καλεσμένοι σε μια βραδιά γευσιγνωσίας νέων πιάτων και περιβάλλοντος στον Oroscopo…. τι λέτε? Πάει?
Ουφ! Πρόλαβα... (διότι τώρα οι κριτικές δημοσιεύονται στο 10λεπτο)... Επίσης δωρεάν πρόσκληση θα έχει όποιος μου φέρει τον... Τζίμη Δεληπέτρου... Μουάαχ! Ακόμα κλαίω Βαγγέλη!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

tzia

Παρασκευή 19 Απριλίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

Comfort food.
Όρος που, σαν το old school, έχει παραχρησιμοποιηθεί χωρίς να είμαι σίγουρη για το τι, ακριβώς, σημαίνει. Ίσως γιατί είναι υποκειμενικός. Ποια είναι τα φαγητά που μας “παρηγορούν”? Τα φαγητά της μαμάς μας? Της οικογένειας? Αυτά που έχουμε συνηθίσει να τρώμε συγκεκριμένες μέρες του χρόνου? Που τα έχουμε συνδέσει με εποχές? Με χώρες?, μέρες?, ώρες?, ανθρώπους?

Ο δικός μου ορισμός είναι όλα τα ανωτέρω. Οι πίτες και τα τυροπιτάκια της μαμάς μου. Η κοτόσουπα, χοιρινό ψητό, ρώσικη σαλάτα, των Χριστουγέννων by θεία Αλίκη. Ο πρώτος καγιανάς του καλοκαιριού, η pizza των παιδικών μου ασθενειών αλλά και η Greek lover’s της καλοκαιρινής Κυριακής, μετά από μπάνιο, με τον Rommel να ζητιανεύει κι εμένα να ενδίδω. Οι φρυγανιές με βούτυρο και μέλι. Κι αυτό, που εγώ ονομάζω το κινέζικο της επόμενης μέρας.

Μερικές φορές τα δικά μου ΠΣΚ είναι περισσότερο κουραστικά κι απ τις εργάσιμες μέρες. Έχω την τάση να μεταφέρω σ’ αυτά ότι δε μου βγαίνει μέσα στην εβδομάδα. Ξυπνάω την ίδια ώρα, δηλαδή, αυτήν που όλη η φύση ησυχάζει κι αναστενάζουν τα κλεφτόπουλα, ενώ έχω κοιμηθεί αργά, γιατί θέλω, κι εγώ, να δω τους αγαπημένους μου.

Κάπου λοιπόν προς το μεσημέρι της Κυριακής η συσσωρευμένη κούραση, ο ελάχιστος ύπνος και η προοπτική της εβδομάδος που ξεκινά, μεταφράζονται σε έναν, ελαφρύ, πονοκέφαλο, διάθεση ‘’και πεινάω και βαριέμαι και πονώ και…(τη συνέχεια την ξέρετε)” με μοναδικό αντίδοτο το κινέζικο.

Ούσα σε τέτοιο mood κι αφού μελέτησα το ask (διότι αυτό μελετώ πρωτίστως κι όχι το e-table) παρέσυρα τη sagrada familia στο Asian Taste. Είχε μπουφέ. Κανένα πρόβλημα. Τους λατρεύω, εξάλλου, αν και αποτελώ εφιάλτη για τους ανθρώπους πίσω από αυτούς. Βλέπετε είμαι ικανή να κάνω ατελείωτες βόλτες μπροστά τους μελετώντας τα προσφερόμενα είδη ενώ σχεδιάζω, νοερά, τον συνδυασμό σαλάτας, ορεκτικών, κυρίως, γλυκών που θα επιλέξω αφού, είμαι κι εγώ, κάθετα, αντίθετη της λογικής που προστάζει να γεμίζεις ξέχειλα πιάτα, με κάθε είδους γεύσεις, τα οποία δε φαγωθούν καταλήγοντας στον σκουπιδοτενεκέ.

Εντυπωσιακό απέξω, με εύκολο παρκάρισμα. Αίσθηση κόκκινου και χρυσού. Ενυδρεία, νερό που τρέχει, ψαράκια, ζωντανοί αστακοί και καβούρια. Πιο πλαστικοποιημένος κι ουδέτερος ο όροφος. Ναι. Βλέπει Ακρόπολη στο βάθος. Μέσα από γκρίζες ταράτσες, σύρματα και κεραίες τηλεόρασης. Δε μου είπε κάτι.

Δεν ξέρω αν επιτρέπεται να βαθμολογήσω την εξυπηρέτηση μια τέτοια μέρα γιατί, εκ φύσεως, δεν αλληλεπιδράσαμε με τους σερβιτόρους. Μας έφεραν εμφιαλωμένο νερό, μπύρα, σάκε που παραγγείλαμε κι αυτό ήταν όλο. Ή μάλλον… θα σχολιάσω εδώ τις, απαράδεκτα, ακριβές τιμές αυτών. 2.80 για απλό νερό, 3.80 για τη Mythos σε μικρό μπουκάλι, 7 ή 8e για το νερωμένο sake? I don’t think so…

Ο μπουφές ήταν, εντυπωσιακά, μεγάλος με πλήρη επάρκεια αν και late noon. Δύο σούπες (ωραία η hot and sour), πιατέλα με sushi (ω! ξέρετε τώρα), άκυρες επιλογές όπως ντοματοσαλάτα, πατάτες τηγανιτές, παναρισμένα schnitzel κοτόπουλου (περιέργως αυτά είδα να τρώνε οι ασιάτες εργαζόμενοι), spring rolls, won tons, dumplings με διαφορετική γέμιση το καθένα πιθανώς (στην τελική γεύση δεν υπήρχε καμία διαφορά), φτερούγες κοτόπουλου (συμπαθείς), λουκουμαδένιες μπουκιές κοτόπουλου, χοιρινού με την sweet n’ sour sauce χωριστά, chop suey, oyster, ίσως και κάτι άλλο σε μοσχάρι. Φυσικά egg fried rice and noodles. Κάποια λαχανικά εκ των οποίων ξεχώρισα τα φύκια wakame. Κλασική μπανάνα και ανανάς τηγανιτός (μ’ αυτό το σιρόπι που αποκαλείται μέλι αλλά ανάθεμα κι αν ξέρω τι είναι), ως γλυκά.

Μπορεί να γίνω άδικη αφού το γνώρισα μια μέρα με μπουφέ. Ήταν κι αργά οπότε τα φαγητά είχαν μείνει να ζεσταίνονται στα réchaud για αρκετή ώρα/ώρες. Κρατήστε όμως στα υπόψη ότι τρία πράγματα μου αρέσει να τρώω κρύα. Την pizza, το αρνί του Πάσχα, το κινέζικο και στο συγκεκριμένο μαγαζί δε θα σκεφτόμουν ποτέ να πάρω doggy bag.

Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι? Πείτε μου το αγαπημένο σας κινέζικο. Υπόσχομαι να το δοκιμάσω. Αν βρω αυτή την comforting αίσθηση θα είστε καλεσμένοι σε μια βραδιά γευσιγνωσίας νέων πιάτων και περιβάλλοντος στον Oroscopo…. τι λέτε? Πάει?
Ουφ! Πρόλαβα... (διότι τώρα οι κριτικές δημοσιεύονται στο 10λεπτο)... Επίσης δωρεάν πρόσκληση θα έχει όποιος μου φέρει τον... Τζίμη Δεληπέτρου... Μουάαχ! Ακόμα κλαίω Βαγγέλη!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.