Loader
Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Κάπου είχα διαβάσει τη δηλωση του εθνικού μας σεξολογου ότι, όταν το σεξ είναι καλό σε μια σχέση μετράει μόλις 3 στα δέκα, ενώ, αν είναι κακό, χτυπάει 9/10 στην κλίμακα σοβαρότητας. Απόλυτη εφαρμογή αυτής της επαναστατικής ατάκας βρίσκω προσωπικά στα εστιατόρια, απλά όπου σεξ βάλε φαγητό. Πόσοι από εμάς δεν θα δικαιολογούσαμε έναν χώρο βγαλμένο από χιτσκοκικο background ή μια μουγκριζουσα, ανεπαρκή σερβιτόρα αν το φαγητό που μας σέρβιρε έκανε τα σάλια μας να λιμνάζουν στα παπούτσια μας. Στον αντίποδα, όταν το φαγητό είναι μια απογοήτευση, ξαφνικά σε ενοχλεί το υλικό του σουπλα, τα κουρτινακια στο wc και το χρώμα της ποδιάς του μάγειρα.

Αυτό έπαθα με τις Φυσαλίδες. Αν το φαγητό με άρπαζε απ τη μύτη και τη γλώσσα, ούτε που θα με ενοχλούσε το άβολο, στριμωγμένο κάθισμα, απ το οποίο η τσάντα μου έκανε ελεύθερη πτώση δις. Ούτε θα πρόσεχα το τσαντισμενο ύφος της κυρίας της κουζίνας στο αίτημα μας για περισσότερο ψωμί. Και σίγουρα δεν θα στεφτομουν ότι η τσέπη μου πλήρωσε περισσότερα απ όσα ο οισοφάγος μου απόλαυσε.

Δεν το έκανε όμως. Καθόλου δε το έκανε. Άλλη εικόνα είχα χτίσει στο λαίμαργο μυαλουδάκι μου και άλλα τελικά γέμισαν το λαίμαργο στομαχάκι μου. Όταν προσκλήθηκα από νούμερο ένα γυμνασμένο, αθλητικό γευσιγνώστη του σάιτ είχα ήδη πλάσει στο μυαλό μου ένα Χαλανδριωτικο «Ταξιδεύοντας». Λυπάμαι, αλλά για μένα αυτό είναι το κριτήριο στην Ψαροφαγία που αξιώνει γκουρμεδιαρικες δάφνες. Χωρίς να είναι κακό, είναι αυτό που δεν έπιθυμω ούτε στον καφέ μου καν: μέτριο.

Τον χώρο δε θα τον σχολασω καν, ψαροταβέρνισιος είναι, ακριβώς όπως τον φαντάζεστε. Δίνω μπόνους πόντους για τις εκπληκτικά παστρικες τουαλέτες, τους οποίους κόβω από την κρύα ατμόσφαιρα, θερμοκρασιακα. Βγάζει όμως μια καθαριότητα που δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω.

Το σέρβις ήταν ευχάριστο, ειδικά απ το χαρούμενο γίγαντα σερβιτόρο μας, ο οποίος ερχόταν σε κάθε νεύμα και ήταν γελαστός και κεφάτος. Μου έλειψε, όμως, το λίγο πιο προσωπικό στοιχείο και σε αυτό δε βοήθησε το αρκετά πομπώδες των τρόπων τους όταν παρουσίαζαν τα πιάτα σα να φερναν τη Γκουερνικα. Καλε μου, κρατάς ένα ψάρι. Όσο και αν το κραδαίνεις σα το ιερό δισκοπότηρο, όσο κι αν το παινευεις και το παιδευεις, δεν παύει να είναι ένα κακομουτσουνο λαβράκι.

Στα του φαγητού, ήταν ένας παράξενος συνδυασμός 70’ies κυριλοταβερνας, οπου έβγαζε όλη την οικογένεια ο πλούσιος μυστακατος μπάρμπας, που ανέμιζε τα πεντοχίλιαρα στη μούρη των σερβιτόρων για να έχει σπέσιαλ περιποίηση η φαμελια, και νεόκοπης τρεντι ψαροφαγερί. Απ τη μια θα φας μια εντελώς ξεπερασμένη σε γεύση και εμφάνιση Αθηναϊκή, και αμέσως μετά ένα ντελικάτο σεβιτσε και θα απορείς αν ο μάγειρας είναι διχασμένη προσωπικότητα.

Για εμάς την παραγγελία αποφάσισαν τα 2 Β, με σκοπό να καλύψει όλα τα γούστα και να ανιχνεύσει και τις 2 ταυτότητες του σεφ και περιλάμβανε:

Κυκλαδίτικη σαλάτα με πολλές κατσαρές πρασινάδες, ρόκα, ντοματίνια, μικρά παξιμαδενια κομματάκια και κούταλιτσες νόστιμο ξινοτυρι. Ωραια σαλάτα, δροσερή, απ αυτές που θες απλές για να μην κλέβουν την παράσταση. (7€)

Αθηναϊκή, σε τεράστια γυάλινη ραβιερα. Κατ ουσίαν πατατοσαλάτα σε ροδέλες, με καροτακια, το πιο άγευστο φιλέτο λευκού ψαριού που βρήκαν, το οποίο ακόμα δεν γνωρίζω τι ήταν, και ένα λόφο μαγιονέζας από πάνω. Καλή και η πατάτα η baby, καλή και η μαγιονέζα για ανθρώπους σαν εμένα που την τιμούν με το παραπάνω, αλλά αυτή η σαλάτα κοστολογείται 9.5€ με γνώμονα ότι έχει μέσα ψάρι. Ξέρετε κάτι; Τέτοιο που ήταν, ας έλειπε.

Ταραμοσαλάτα. Ένα πιάτο που αγαπώ και που στο σπίτι μου χρόνια τώρα είναι πολύπαθο, με τη μάνα μου να προσθετει στην ήδη αλλόκοτη συνταγή της αγαυη φέτος. Ήρθε αρκετά βελούδινη και υδαρης, με ελαιόλαδο να τη στολίζει. Προσωπικά μου άρεσε πολύ. Δεν ισχύει για όλους αυτό. Στα 5€.

Πατάτες τηγανίτες, πολλές, ζεστές και τραγανές. Τι παραπάνω να ζητήσω; Να παίζουν και πιανο; (3.5€)

Καπνιστό σκουμπρί. Πολύ στεγνό για καπνιστό, πολύ αλμυρό για βρώσιμο. Αγαπώ τα καπνιστά παρά πολύ, αυτό... nah, not that much. Δεν το προτείνω. (7€)

ΚαρπΑτσιο φρέσκου ψαριού με μόσχολεμονο και γλυκά φύκια (12€). Αυτό μάλιστα. Ινσταγκραμικο, με τα δαντελένια φιλετάκια απλωμένα κυκλικά στο πιάτο και τα γουακαμε στο κέντρο, λωρίδες ελαιολάδου και λουλουδάκια για ντεκόρ. Καταπληκτική γεύση, ντελικάτο και σε υπέροχη μαρινάδα. Έτρωγα ένα κιλό εύκολα.

Χαλούμι ψητό με μαρμελάδα λεμόνι. Το τυρί αυτό ποτέ δεν χάνει, η μαρμελάδα δεν μου είπε και πολλά. (7€)

Γαύρος τηγανητός. Οκ. Τρυφερός αλλά όχι τραγανος. Φαγώσιμος. Ακριβός και λίγος για τα 7 εουρα που στοίχισε.

Παριανά γαριδοπιτακια με σάλτσα πιπεριάς Φλωρίνης. 4 μεγάλα ρολά με πεντανόστιμη γέμιση. Η συνοδευτική σάλτσα αχρείαστη. (9.5€)

Ψητό θραψαλο με τις ροδέλες του ανοιχτές περιμετρικά σαν στρογγυλά πόδια. Όμορφο και άγευστο. Σαν τη μέση χολιγουντιανή ηθοποιό. (10€)

Στα ζυμαρικοριζοτα, πήραμε 4. Με μηδενική βαθμολογία ξεκινά η εντελώς ανάλατη, αρκετά γλυκερη γαριδομακαρονάδα, στα 25€. Καλές, παρότι ακαθάριστες, οι 4 γαρίδες, αλλά μακαρόνι χωρίς αλάτι, ποσό μπορείς να το κρίνεις; Μακαρονάδα θαλασσινών, με γαρίδες, καραβιδοψιχα και μυδακια, πολύ πιο νοστιμη, κυρίως γιατί αυτή είχε καλές σχέσεις με το ιωδιούχο νάτριο και ανάμεικτες μπουκιές θαλασσινών μέσα στα ζυμαρικά. (13.5€)

Risottowise, το μαύρο ριζότο με μελάνι σουπιάς ήταν.... παράξενο. Δεν είχε εντάσεις, ήταν αρκετά φλατ, με μια βαριά κρεμωδη υφη. Δεν ήταν άσχημο, αλλά έχω φάει και καλύτερα. (14€). Το ριζότο φρέσκου ψαριού δεν ήταν όσο φρέσκο διαφημίζει, ούτε τόσο καλομαγειρεμένο. Γενικά την ιταλική κουζίνα την έχει λίγο άχτι ο σεφ τους τώρα που το σκέφτομαι. (16€).

Το λαβράκι ψημένο σε κρουστά αλατιού, αφίχθη φλαμπέ και συναρπαστικό, αλλά γευστικά δεν ήταν το πιο φρέσκοψαρεμενο βραγχιοφορο που έχω φάει ποτέ. Καλό με το λαδολέμονο και τα βραστά λαχανικά του, αλλά προτείνω να αλλάξετε προμηθευτή. Και, σε δεύτερη ανάγνωση, και ξεκοκκαλιστη. Βρήκα πάνω από 10 κοκαλάκια, ως άλλος Κοντιζάς. (17€)

Στα 3 γλυκά, πρωτίστως με χάλασε ότι δεν μας κεραστηκε τουλάχιστον το ένα. Με 300+ λογαριασμό, ένα γλυκάκι επιβάλλεται. Το τιραμισού στο ποτήρι είναι ερασιτεχνικό γλυκό φοιτητή, καμία τέχνη ή τεχνική. Η πορτοκαλοπιτα με παγωτό βανίλια λίγο καλύτερη. Η πικρή, πικρότατη σοκολατοπιτα με μαύρη σοκολάτα εμένα μου φάνηκε υπέροχη, αφού πεθαίνω για πικρή σοκολάτα. Στα 6€ έκαστο.

Συνολικά, μια μέτρια εμπειρία ψαροφαγικα, που κρύφτηκε πίσω από μια διασκεδαστικοτατη βραδιά με αγαπημένους φίλους. Αυτό δεν την κάνει καλύτερη γευστικά, ούτε αξία 32 ευρώ το κεφάλι κοστολογικά. Αν ξαναπάω, θα δείξει. Αλλά, για να λέμε τα σύκα σύκα και το ψάρι ψάρι, όταν έχω την ευκαιρία να φάω τα ίδια πιάτα πιο φρέσκα, πιο καλοφτιαγμένα, πιο... πιο, γιατί να ξαναπάω; Food for thought.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Κάπου είχα διαβάσει τη δηλωση του εθνικού μας σεξολογου ότι, όταν το σεξ είναι καλό σε μια σχέση μετράει μόλις 3 στα δέκα, ενώ, αν είναι κακό, χτυπάει 9/10 στην κλίμακα σοβαρότητας. Απόλυτη εφαρμογή αυτής της επαναστατικής ατάκας βρίσκω προσωπικά στα εστιατόρια, απλά όπου σεξ βάλε φαγητό. Πόσοι από εμάς δεν θα δικαιολογούσαμε έναν χώρο βγαλμένο από χιτσκοκικο background ή μια μουγκριζουσα, ανεπαρκή σερβιτόρα αν το φαγητό που μας σέρβιρε έκανε τα σάλια μας να λιμνάζουν στα παπούτσια μας. Στον αντίποδα, όταν το φαγητό είναι μια απογοήτευση, ξαφνικά σε ενοχλεί το υλικό του σουπλα, τα κουρτινακια στο wc και το χρώμα της ποδιάς του μάγειρα.

Αυτό έπαθα με τις Φυσαλίδες. Αν το φαγητό με άρπαζε απ τη μύτη και τη γλώσσα, ούτε που θα με ενοχλούσε το άβολο, στριμωγμένο κάθισμα, απ το οποίο η τσάντα μου έκανε ελεύθερη πτώση δις. Ούτε θα πρόσεχα το τσαντισμενο ύφος της κυρίας της κουζίνας στο αίτημα μας για περισσότερο ψωμί. Και σίγουρα δεν θα στεφτομουν ότι η τσέπη μου πλήρωσε περισσότερα απ όσα ο οισοφάγος μου απόλαυσε.

Δεν το έκανε όμως. Καθόλου δε το έκανε. Άλλη εικόνα είχα χτίσει στο λαίμαργο μυαλουδάκι μου και άλλα τελικά γέμισαν το λαίμαργο στομαχάκι μου. Όταν προσκλήθηκα από νούμερο ένα γυμνασμένο, αθλητικό γευσιγνώστη του σάιτ είχα ήδη πλάσει στο μυαλό μου ένα Χαλανδριωτικο «Ταξιδεύοντας». Λυπάμαι, αλλά για μένα αυτό είναι το κριτήριο στην Ψαροφαγία που αξιώνει γκουρμεδιαρικες δάφνες. Χωρίς να είναι κακό, είναι αυτό που δεν έπιθυμω ούτε στον καφέ μου καν: μέτριο.

Τον χώρο δε θα τον σχολασω καν, ψαροταβέρνισιος είναι, ακριβώς όπως τον φαντάζεστε. Δίνω μπόνους πόντους για τις εκπληκτικά παστρικες τουαλέτες, τους οποίους κόβω από την κρύα ατμόσφαιρα, θερμοκρασιακα. Βγάζει όμως μια καθαριότητα που δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω.

Το σέρβις ήταν ευχάριστο, ειδικά απ το χαρούμενο γίγαντα σερβιτόρο μας, ο οποίος ερχόταν σε κάθε νεύμα και ήταν γελαστός και κεφάτος. Μου έλειψε, όμως, το λίγο πιο προσωπικό στοιχείο και σε αυτό δε βοήθησε το αρκετά πομπώδες των τρόπων τους όταν παρουσίαζαν τα πιάτα σα να φερναν τη Γκουερνικα. Καλε μου, κρατάς ένα ψάρι. Όσο και αν το κραδαίνεις σα το ιερό δισκοπότηρο, όσο κι αν το παινευεις και το παιδευεις, δεν παύει να είναι ένα κακομουτσουνο λαβράκι.

Στα του φαγητού, ήταν ένας παράξενος συνδυασμός 70’ies κυριλοταβερνας, οπου έβγαζε όλη την οικογένεια ο πλούσιος μυστακατος μπάρμπας, που ανέμιζε τα πεντοχίλιαρα στη μούρη των σερβιτόρων για να έχει σπέσιαλ περιποίηση η φαμελια, και νεόκοπης τρεντι ψαροφαγερί. Απ τη μια θα φας μια εντελώς ξεπερασμένη σε γεύση και εμφάνιση Αθηναϊκή, και αμέσως μετά ένα ντελικάτο σεβιτσε και θα απορείς αν ο μάγειρας είναι διχασμένη προσωπικότητα.

Για εμάς την παραγγελία αποφάσισαν τα 2 Β, με σκοπό να καλύψει όλα τα γούστα και να ανιχνεύσει και τις 2 ταυτότητες του σεφ και περιλάμβανε:

Κυκλαδίτικη σαλάτα με πολλές κατσαρές πρασινάδες, ρόκα, ντοματίνια, μικρά παξιμαδενια κομματάκια και κούταλιτσες νόστιμο ξινοτυρι. Ωραια σαλάτα, δροσερή, απ αυτές που θες απλές για να μην κλέβουν την παράσταση. (7€)

Αθηναϊκή, σε τεράστια γυάλινη ραβιερα. Κατ ουσίαν πατατοσαλάτα σε ροδέλες, με καροτακια, το πιο άγευστο φιλέτο λευκού ψαριού που βρήκαν, το οποίο ακόμα δεν γνωρίζω τι ήταν, και ένα λόφο μαγιονέζας από πάνω. Καλή και η πατάτα η baby, καλή και η μαγιονέζα για ανθρώπους σαν εμένα που την τιμούν με το παραπάνω, αλλά αυτή η σαλάτα κοστολογείται 9.5€ με γνώμονα ότι έχει μέσα ψάρι. Ξέρετε κάτι; Τέτοιο που ήταν, ας έλειπε.

Ταραμοσαλάτα. Ένα πιάτο που αγαπώ και που στο σπίτι μου χρόνια τώρα είναι πολύπαθο, με τη μάνα μου να προσθετει στην ήδη αλλόκοτη συνταγή της αγαυη φέτος. Ήρθε αρκετά βελούδινη και υδαρης, με ελαιόλαδο να τη στολίζει. Προσωπικά μου άρεσε πολύ. Δεν ισχύει για όλους αυτό. Στα 5€.

Πατάτες τηγανίτες, πολλές, ζεστές και τραγανές. Τι παραπάνω να ζητήσω; Να παίζουν και πιανο; (3.5€)

Καπνιστό σκουμπρί. Πολύ στεγνό για καπνιστό, πολύ αλμυρό για βρώσιμο. Αγαπώ τα καπνιστά παρά πολύ, αυτό... nah, not that much. Δεν το προτείνω. (7€)

ΚαρπΑτσιο φρέσκου ψαριού με μόσχολεμονο και γλυκά φύκια (12€). Αυτό μάλιστα. Ινσταγκραμικο, με τα δαντελένια φιλετάκια απλωμένα κυκλικά στο πιάτο και τα γουακαμε στο κέντρο, λωρίδες ελαιολάδου και λουλουδάκια για ντεκόρ. Καταπληκτική γεύση, ντελικάτο και σε υπέροχη μαρινάδα. Έτρωγα ένα κιλό εύκολα.

Χαλούμι ψητό με μαρμελάδα λεμόνι. Το τυρί αυτό ποτέ δεν χάνει, η μαρμελάδα δεν μου είπε και πολλά. (7€)

Γαύρος τηγανητός. Οκ. Τρυφερός αλλά όχι τραγανος. Φαγώσιμος. Ακριβός και λίγος για τα 7 εουρα που στοίχισε.

Παριανά γαριδοπιτακια με σάλτσα πιπεριάς Φλωρίνης. 4 μεγάλα ρολά με πεντανόστιμη γέμιση. Η συνοδευτική σάλτσα αχρείαστη. (9.5€)

Ψητό θραψαλο με τις ροδέλες του ανοιχτές περιμετρικά σαν στρογγυλά πόδια. Όμορφο και άγευστο. Σαν τη μέση χολιγουντιανή ηθοποιό. (10€)

Στα ζυμαρικοριζοτα, πήραμε 4. Με μηδενική βαθμολογία ξεκινά η εντελώς ανάλατη, αρκετά γλυκερη γαριδομακαρονάδα, στα 25€. Καλές, παρότι ακαθάριστες, οι 4 γαρίδες, αλλά μακαρόνι χωρίς αλάτι, ποσό μπορείς να το κρίνεις; Μακαρονάδα θαλασσινών, με γαρίδες, καραβιδοψιχα και μυδακια, πολύ πιο νοστιμη, κυρίως γιατί αυτή είχε καλές σχέσεις με το ιωδιούχο νάτριο και ανάμεικτες μπουκιές θαλασσινών μέσα στα ζυμαρικά. (13.5€)

Risottowise, το μαύρο ριζότο με μελάνι σουπιάς ήταν.... παράξενο. Δεν είχε εντάσεις, ήταν αρκετά φλατ, με μια βαριά κρεμωδη υφη. Δεν ήταν άσχημο, αλλά έχω φάει και καλύτερα. (14€). Το ριζότο φρέσκου ψαριού δεν ήταν όσο φρέσκο διαφημίζει, ούτε τόσο καλομαγειρεμένο. Γενικά την ιταλική κουζίνα την έχει λίγο άχτι ο σεφ τους τώρα που το σκέφτομαι. (16€).

Το λαβράκι ψημένο σε κρουστά αλατιού, αφίχθη φλαμπέ και συναρπαστικό, αλλά γευστικά δεν ήταν το πιο φρέσκοψαρεμενο βραγχιοφορο που έχω φάει ποτέ. Καλό με το λαδολέμονο και τα βραστά λαχανικά του, αλλά προτείνω να αλλάξετε προμηθευτή. Και, σε δεύτερη ανάγνωση, και ξεκοκκαλιστη. Βρήκα πάνω από 10 κοκαλάκια, ως άλλος Κοντιζάς. (17€)

Στα 3 γλυκά, πρωτίστως με χάλασε ότι δεν μας κεραστηκε τουλάχιστον το ένα. Με 300+ λογαριασμό, ένα γλυκάκι επιβάλλεται. Το τιραμισού στο ποτήρι είναι ερασιτεχνικό γλυκό φοιτητή, καμία τέχνη ή τεχνική. Η πορτοκαλοπιτα με παγωτό βανίλια λίγο καλύτερη. Η πικρή, πικρότατη σοκολατοπιτα με μαύρη σοκολάτα εμένα μου φάνηκε υπέροχη, αφού πεθαίνω για πικρή σοκολάτα. Στα 6€ έκαστο.

Συνολικά, μια μέτρια εμπειρία ψαροφαγικα, που κρύφτηκε πίσω από μια διασκεδαστικοτατη βραδιά με αγαπημένους φίλους. Αυτό δεν την κάνει καλύτερη γευστικά, ούτε αξία 32 ευρώ το κεφάλι κοστολογικά. Αν ξαναπάω, θα δείξει. Αλλά, για να λέμε τα σύκα σύκα και το ψάρι ψάρι, όταν έχω την ευκαιρία να φάω τα ίδια πιάτα πιο φρέσκα, πιο καλοφτιαγμένα, πιο... πιο, γιατί να ξαναπάω; Food for thought.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

Χρυσανθεμακι

Τετάρτη 21 Αυγούστου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

26-36

Κάπου είχα διαβάσει τη δηλωση του εθνικού μας σεξολογου ότι, όταν το σεξ είναι καλό σε μια σχέση μετράει μόλις 3 στα δέκα, ενώ, αν είναι κακό, χτυπάει 9/10 στην κλίμακα σοβαρότητας. Απόλυτη εφαρμογή αυτής της επαναστατικής ατάκας βρίσκω προσωπικά στα εστιατόρια, απλά όπου σεξ βάλε φαγητό. Πόσοι από εμάς δεν θα δικαιολογούσαμε έναν χώρο βγαλμένο από χιτσκοκικο background ή μια μουγκριζουσα, ανεπαρκή σερβιτόρα αν το φαγητό που μας σέρβιρε έκανε τα σάλια μας να λιμνάζουν στα παπούτσια μας. Στον αντίποδα, όταν το φαγητό είναι μια απογοήτευση, ξαφνικά σε ενοχλεί το υλικό του σουπλα, τα κουρτινακια στο wc και το χρώμα της ποδιάς του μάγειρα.

Αυτό έπαθα με τις Φυσαλίδες. Αν το φαγητό με άρπαζε απ τη μύτη και τη γλώσσα, ούτε που θα με ενοχλούσε το άβολο, στριμωγμένο κάθισμα, απ το οποίο η τσάντα μου έκανε ελεύθερη πτώση δις. Ούτε θα πρόσεχα το τσαντισμενο ύφος της κυρίας της κουζίνας στο αίτημα μας για περισσότερο ψωμί. Και σίγουρα δεν θα στεφτομουν ότι η τσέπη μου πλήρωσε περισσότερα απ όσα ο οισοφάγος μου απόλαυσε.

Δεν το έκανε όμως. Καθόλου δε το έκανε. Άλλη εικόνα είχα χτίσει στο λαίμαργο μυαλουδάκι μου και άλλα τελικά γέμισαν το λαίμαργο στομαχάκι μου. Όταν προσκλήθηκα από νούμερο ένα γυμνασμένο, αθλητικό γευσιγνώστη του σάιτ είχα ήδη πλάσει στο μυαλό μου ένα Χαλανδριωτικο «Ταξιδεύοντας». Λυπάμαι, αλλά για μένα αυτό είναι το κριτήριο στην Ψαροφαγία που αξιώνει γκουρμεδιαρικες δάφνες. Χωρίς να είναι κακό, είναι αυτό που δεν έπιθυμω ούτε στον καφέ μου καν: μέτριο.

Τον χώρο δε θα τον σχολασω καν, ψαροταβέρνισιος είναι, ακριβώς όπως τον φαντάζεστε. Δίνω μπόνους πόντους για τις εκπληκτικά παστρικες τουαλέτες, τους οποίους κόβω από την κρύα ατμόσφαιρα, θερμοκρασιακα. Βγάζει όμως μια καθαριότητα που δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω.

Το σέρβις ήταν ευχάριστο, ειδικά απ το χαρούμενο γίγαντα σερβιτόρο μας, ο οποίος ερχόταν σε κάθε νεύμα και ήταν γελαστός και κεφάτος. Μου έλειψε, όμως, το λίγο πιο προσωπικό στοιχείο και σε αυτό δε βοήθησε το αρκετά πομπώδες των τρόπων τους όταν παρουσίαζαν τα πιάτα σα να φερναν τη Γκουερνικα. Καλε μου, κρατάς ένα ψάρι. Όσο και αν το κραδαίνεις σα το ιερό δισκοπότηρο, όσο κι αν το παινευεις και το παιδευεις, δεν παύει να είναι ένα κακομουτσουνο λαβράκι.

Στα του φαγητού, ήταν ένας παράξενος συνδυασμός 70’ies κυριλοταβερνας, οπου έβγαζε όλη την οικογένεια ο πλούσιος μυστακατος μπάρμπας, που ανέμιζε τα πεντοχίλιαρα στη μούρη των σερβιτόρων για να έχει σπέσιαλ περιποίηση η φαμελια, και νεόκοπης τρεντι ψαροφαγερί. Απ τη μια θα φας μια εντελώς ξεπερασμένη σε γεύση και εμφάνιση Αθηναϊκή, και αμέσως μετά ένα ντελικάτο σεβιτσε και θα απορείς αν ο μάγειρας είναι διχασμένη προσωπικότητα.

Για εμάς την παραγγελία αποφάσισαν τα 2 Β, με σκοπό να καλύψει όλα τα γούστα και να ανιχνεύσει και τις 2 ταυτότητες του σεφ και περιλάμβανε:

Κυκλαδίτικη σαλάτα με πολλές κατσαρές πρασινάδες, ρόκα, ντοματίνια, μικρά παξιμαδενια κομματάκια και κούταλιτσες νόστιμο ξινοτυρι. Ωραια σαλάτα, δροσερή, απ αυτές που θες απλές για να μην κλέβουν την παράσταση. (7€)

Αθηναϊκή, σε τεράστια γυάλινη ραβιερα. Κατ ουσίαν πατατοσαλάτα σε ροδέλες, με καροτακια, το πιο άγευστο φιλέτο λευκού ψαριού που βρήκαν, το οποίο ακόμα δεν γνωρίζω τι ήταν, και ένα λόφο μαγιονέζας από πάνω. Καλή και η πατάτα η baby, καλή και η μαγιονέζα για ανθρώπους σαν εμένα που την τιμούν με το παραπάνω, αλλά αυτή η σαλάτα κοστολογείται 9.5€ με γνώμονα ότι έχει μέσα ψάρι. Ξέρετε κάτι; Τέτοιο που ήταν, ας έλειπε.

Ταραμοσαλάτα. Ένα πιάτο που αγαπώ και που στο σπίτι μου χρόνια τώρα είναι πολύπαθο, με τη μάνα μου να προσθετει στην ήδη αλλόκοτη συνταγή της αγαυη φέτος. Ήρθε αρκετά βελούδινη και υδαρης, με ελαιόλαδο να τη στολίζει. Προσωπικά μου άρεσε πολύ. Δεν ισχύει για όλους αυτό. Στα 5€.

Πατάτες τηγανίτες, πολλές, ζεστές και τραγανές. Τι παραπάνω να ζητήσω; Να παίζουν και πιανο; (3.5€)

Καπνιστό σκουμπρί. Πολύ στεγνό για καπνιστό, πολύ αλμυρό για βρώσιμο. Αγαπώ τα καπνιστά παρά πολύ, αυτό... nah, not that much. Δεν το προτείνω. (7€)

ΚαρπΑτσιο φρέσκου ψαριού με μόσχολεμονο και γλυκά φύκια (12€). Αυτό μάλιστα. Ινσταγκραμικο, με τα δαντελένια φιλετάκια απλωμένα κυκλικά στο πιάτο και τα γουακαμε στο κέντρο, λωρίδες ελαιολάδου και λουλουδάκια για ντεκόρ. Καταπληκτική γεύση, ντελικάτο και σε υπέροχη μαρινάδα. Έτρωγα ένα κιλό εύκολα.

Χαλούμι ψητό με μαρμελάδα λεμόνι. Το τυρί αυτό ποτέ δεν χάνει, η μαρμελάδα δεν μου είπε και πολλά. (7€)

Γαύρος τηγανητός. Οκ. Τρυφερός αλλά όχι τραγανος. Φαγώσιμος. Ακριβός και λίγος για τα 7 εουρα που στοίχισε.

Παριανά γαριδοπιτακια με σάλτσα πιπεριάς Φλωρίνης. 4 μεγάλα ρολά με πεντανόστιμη γέμιση. Η συνοδευτική σάλτσα αχρείαστη. (9.5€)

Ψητό θραψαλο με τις ροδέλες του ανοιχτές περιμετρικά σαν στρογγυλά πόδια. Όμορφο και άγευστο. Σαν τη μέση χολιγουντιανή ηθοποιό. (10€)

Στα ζυμαρικοριζοτα, πήραμε 4. Με μηδενική βαθμολογία ξεκινά η εντελώς ανάλατη, αρκετά γλυκερη γαριδομακαρονάδα, στα 25€. Καλές, παρότι ακαθάριστες, οι 4 γαρίδες, αλλά μακαρόνι χωρίς αλάτι, ποσό μπορείς να το κρίνεις; Μακαρονάδα θαλασσινών, με γαρίδες, καραβιδοψιχα και μυδακια, πολύ πιο νοστιμη, κυρίως γιατί αυτή είχε καλές σχέσεις με το ιωδιούχο νάτριο και ανάμεικτες μπουκιές θαλασσινών μέσα στα ζυμαρικά. (13.5€)

Risottowise, το μαύρο ριζότο με μελάνι σουπιάς ήταν.... παράξενο. Δεν είχε εντάσεις, ήταν αρκετά φλατ, με μια βαριά κρεμωδη υφη. Δεν ήταν άσχημο, αλλά έχω φάει και καλύτερα. (14€). Το ριζότο φρέσκου ψαριού δεν ήταν όσο φρέσκο διαφημίζει, ούτε τόσο καλομαγειρεμένο. Γενικά την ιταλική κουζίνα την έχει λίγο άχτι ο σεφ τους τώρα που το σκέφτομαι. (16€).

Το λαβράκι ψημένο σε κρουστά αλατιού, αφίχθη φλαμπέ και συναρπαστικό, αλλά γευστικά δεν ήταν το πιο φρέσκοψαρεμενο βραγχιοφορο που έχω φάει ποτέ. Καλό με το λαδολέμονο και τα βραστά λαχανικά του, αλλά προτείνω να αλλάξετε προμηθευτή. Και, σε δεύτερη ανάγνωση, και ξεκοκκαλιστη. Βρήκα πάνω από 10 κοκαλάκια, ως άλλος Κοντιζάς. (17€)

Στα 3 γλυκά, πρωτίστως με χάλασε ότι δεν μας κεραστηκε τουλάχιστον το ένα. Με 300+ λογαριασμό, ένα γλυκάκι επιβάλλεται. Το τιραμισού στο ποτήρι είναι ερασιτεχνικό γλυκό φοιτητή, καμία τέχνη ή τεχνική. Η πορτοκαλοπιτα με παγωτό βανίλια λίγο καλύτερη. Η πικρή, πικρότατη σοκολατοπιτα με μαύρη σοκολάτα εμένα μου φάνηκε υπέροχη, αφού πεθαίνω για πικρή σοκολάτα. Στα 6€ έκαστο.

Συνολικά, μια μέτρια εμπειρία ψαροφαγικα, που κρύφτηκε πίσω από μια διασκεδαστικοτατη βραδιά με αγαπημένους φίλους. Αυτό δεν την κάνει καλύτερη γευστικά, ούτε αξία 32 ευρώ το κεφάλι κοστολογικά. Αν ξαναπάω, θα δείξει. Αλλά, για να λέμε τα σύκα σύκα και το ψάρι ψάρι, όταν έχω την ευκαιρία να φάω τα ίδια πιάτα πιο φρέσκα, πιο καλοφτιαγμένα, πιο... πιο, γιατί να ξαναπάω; Food for thought.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.