Loader

23 Μαι 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Εχθρός του καλού … το καλύτερο.

Ορκισμένος εχθρός και των δύο … το βέλτιστο.

Είμαι, αφάνταστα, υποστηρικτική και βρίθω δικαιολογιών όταν έρχομαι αντιμέτωπη με περιορισμένες δυνατότητες.

Είμαι, ταυτόχρονα, αυστηρή και απαιτητική όταν βλέπω δυνατότητες οι οποίες δε χρησιμοποιούνται στο max.

Οι fishαλίδες ανήκουν, ξεκάθαρα, στη δεύτερη κατηγορία.

Τι κάνεις όταν ξεκινάς με ένα υπέροχης παρουσίασης και γεύσης carpaccio (σε μας έτυχε λαβράκι) με μοσχολέμονο και φύκια? Όξινο, φρέσκο, κρουστό. Φορμαρισμένο με ένα βρώσιμο λουλούδι να το στολίζει. Στο γνωστό και μη εξαιρετέο αστεράτο εστιατόριο που στεγάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τα βρώσιμα λουλούδια, που υπάρχουν σε κάθε πιάτο, συμμετέχουν στην τελική επίγευση. Εδώ δε συμβαίνει το ίδιο αλλά δε θα τους το χρέωνα.

Συνοδεύεται από ένα home made προζυμένιο ψωμί νόστιμο και ξινούτσικο. Όταν ζητείται επανάληψη και μετά από αρκετές υπενθυμίσεις σε ενημερώνουν ότι τώρα ψήνεται γιατί τους τελείωσε. Τη Μεγάλη Πέμπτη? Που μετά από την προσπάθεια αλλαγής κράτησης για ένα επιπλέον άτομο μου είπαν ότι δε μπορούσαν να μας εξυπηρετήσουν? Άρα? Θεωρώ ότι είχαν μία καθαρή εικόνα για τον αριθμό των ατόμων που περίμεναν.

Το θράψαλο ήρθε άψογα παρουσιασμένο σε σχήμα κορώνας. Μπορείτε να το δείτε, εξάλλου, στη φωτογραφία του εστιατορίου. Ήταν καλά ψημένο χωρίς να έχει χάσει τους χυμούς του, όμορφα μαστιχωτό, έβγαζε μια γλύκα αλλά χρειαζόταν, παρόλα αυτά, το συνοδευτικό λαδολέμονο.

Η ταραμοσαλάτα ήταν αέρινη. Λίγο υδαρής. Ήρθε, όμως, κι έφυγε χωρίς να μου αφήσει καμία ανάμνηση πέραν της υφής της.

Αθηναϊκή. Πόσο, απόλυτα, 70’s. Κράτησα τη φόρμα, σε σχήμα ψαριού, που χρησιμοποιούσε η μαμά μου όταν την έφτιαχνε. Αξέχαστη αυτή του, RIP, Ideal. Την έτρωγα, μετά μανίας, όταν δεν έτρωγα ψάρι. Μάλλον δε μου το είχαν σφυρίξει. Κι εδώ η εικόνα του πιάτου ήταν όμορφη. Ανανεωτική ιδέα η χρήση baby πατάτας με τη φλούδα σε ροδέλες. Όμως η συνολική συνοχή και γεύση δεν αντιστοίχισε σε καμία ανάμνηση ούτε ξύπνησε κανέναν γευστικό κάλυκα.

Καπνιστό σκουμπρί. Το ιδανικό πιάτο σε περίπτωση που θελήσετε να ανεβάσετε συστολική πίεση, σε dt, από 2 στο 15. Οι, πιθανές, προσπάθειες ανάνηψης θα αποδώσουν το μέγιστο. Προτείνω την προμήθειά του στα κρατικά νοσοκομεία αλλά σε περίπτωση που αντιμετωπίζετε κι εσείς παρόμοιο πρόβλημα, προμηθευτείτε ένα κομμάτι. Με τόσο αλάτι που έχει μπορείτε να το κρατήσετε τον αιώνα τον άπαντα. Δε θα υποστεί καμία αλλοίωση. Η μόνη πιθανή θα είναι, αυτή, της γλώσσας σας.

Μαύρο ριζότο με μελάνι σουπιάς. Κοκκώδες, λασπώδες κι ότι άλλο σας έρχεται σε –ωδες. Επίπεδο και βαρετό. Δεν το έσωσε η ωραία μαγειρεμένη σουπιά.

Το αυτό και για το ριζότο με φρέσκο ψάρι. Εδώ το –ωδες έγκειται στο βουτυρώδες. Το δε flat του θέματος αναγάγετέ το στη νιοστή.

Γαριδομακαρονάδα. Το αντίθετο από το σκουμπρί. Παντελώς ανάλατη. Τα ζυμαρικά σωστά βρασμένα. Οι γαρίδες όχι, μιας και ήταν παραβρασμένες. Έστω και λίγο. Plus ότι ήταν πλημμελώς καθαρισμένες. Εντάξει το κεφάλι κι η ουρά, κόντεψα να πνιγώ, όμως, με κομμάτι του κελύφους του σώματός τους.

Αντίθετα η μακαρονάδα θαλασσινών ήταν πολύ νόστιμη. Σωστή ισορροπία γλυκύτητας κι αλμύρας. Χαριτωμένα μέσα στο σύνολο τα θαλασσινά.

Το ψάρι δε, που ψήθηκε στο αλάτι, ήταν ο καλύτερος ορισμός των δυνατοτήτων που υπάρχουν και σώζουν μία αδύναμη πρώτη ύλη.

Πως ορίζετε τη σχιζοφρένεια? Εκλαϊκευμένα πάντα και με παιγνιώδη διάθεση?

Για μένα οι fishαλίδες είναι το ultimate παράδειγμα…

Διάθεση κι επίτευξη σε κάποιες περιπτώσεις του ενός σκαλιού παραπάνω που θα έκανε τη διαφορά. Twist, διαφορετικότητα, τόλμη, προσπάθεια. Χώρος, service, τιμές δύο ταχυτήτων. Γλυκά... ας μην τα σχολιάσω... όσο για το κέρασμα μιας, ο Θεός να την κάνει, μαστίχας, ας μην το σχολιάσω κι αυτό. Τελική αποτίμηση…

“ Όπου υπάρχει ο μαθητής, ο δάσκαλος θα εμφανιστεί” Παλιά κινέζικη παροιμία..

Υπήρξα, κι εξακολουθώ να θέλω να είμαι, μαθήτρια. Ναι οι δάσκαλοι εμφανίστηκαν μαθαίνοντάς μου πράγματα. Τα μαθήματα που παίρνουμε δεν είναι πάντα ευχάριστα. Ένα από τα πρώτα, αποκαλώντας με όσο ψωνάκι θέλετε, ήταν η γνωριμία μου με τη σαμπάνια. Με έμαθαν να εκτιμώ τις φυσαλίδες. Την πορεία που ακολουθούν στο ποτήρι. Το festive του πράγματος. Την έκρηξη, έστω και στιγμιαία, στο στόμα.

Πάνω από όλα με έκαναν να αποστασιοποιηθώ από τα ανωτέρω εκτιμώντας την τελική επίγευση. Αυτό που μένει βρε παιδί μου. Αυτό που θα θυμάσαι, κάνοντάς σε να το αποζητήσεις εκ νέου.

Οι fishaλίδες έχουν την τεχνική. Όχι όμως την πρώτη κάθε αυτό ύλη. Το bubbly αλλά όχι το τελικό αποτέλεσμα που είναι κι αυτό που μένει. Μπορεί να προσπαθήσω ξανά. Αλλά.. ως γνωστόν δε διακρίνομαι για τη υπομονή μου. I want it all and I want it now.! I know that "you can't always get what you want".. But I am still feeling" In between days "... So.. Not my kind of thing!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

23 Μαι 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Εχθρός του καλού … το καλύτερο.

Ορκισμένος εχθρός και των δύο … το βέλτιστο.

Είμαι, αφάνταστα, υποστηρικτική και βρίθω δικαιολογιών όταν έρχομαι αντιμέτωπη με περιορισμένες δυνατότητες.

Είμαι, ταυτόχρονα, αυστηρή και απαιτητική όταν βλέπω δυνατότητες οι οποίες δε χρησιμοποιούνται στο max.

Οι fishαλίδες ανήκουν, ξεκάθαρα, στη δεύτερη κατηγορία.

Τι κάνεις όταν ξεκινάς με ένα υπέροχης παρουσίασης και γεύσης carpaccio (σε μας έτυχε λαβράκι) με μοσχολέμονο και φύκια? Όξινο, φρέσκο, κρουστό. Φορμαρισμένο με ένα βρώσιμο λουλούδι να το στολίζει. Στο γνωστό και μη εξαιρετέο αστεράτο εστιατόριο που στεγάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τα βρώσιμα λουλούδια, που υπάρχουν σε κάθε πιάτο, συμμετέχουν στην τελική επίγευση. Εδώ δε συμβαίνει το ίδιο αλλά δε θα τους το χρέωνα.

Συνοδεύεται από ένα home made προζυμένιο ψωμί νόστιμο και ξινούτσικο. Όταν ζητείται επανάληψη και μετά από αρκετές υπενθυμίσεις σε ενημερώνουν ότι τώρα ψήνεται γιατί τους τελείωσε. Τη Μεγάλη Πέμπτη? Που μετά από την προσπάθεια αλλαγής κράτησης για ένα επιπλέον άτομο μου είπαν ότι δε μπορούσαν να μας εξυπηρετήσουν? Άρα? Θεωρώ ότι είχαν μία καθαρή εικόνα για τον αριθμό των ατόμων που περίμεναν.

Το θράψαλο ήρθε άψογα παρουσιασμένο σε σχήμα κορώνας. Μπορείτε να το δείτε, εξάλλου, στη φωτογραφία του εστιατορίου. Ήταν καλά ψημένο χωρίς να έχει χάσει τους χυμούς του, όμορφα μαστιχωτό, έβγαζε μια γλύκα αλλά χρειαζόταν, παρόλα αυτά, το συνοδευτικό λαδολέμονο.

Η ταραμοσαλάτα ήταν αέρινη. Λίγο υδαρής. Ήρθε, όμως, κι έφυγε χωρίς να μου αφήσει καμία ανάμνηση πέραν της υφής της.

Αθηναϊκή. Πόσο, απόλυτα, 70’s. Κράτησα τη φόρμα, σε σχήμα ψαριού, που χρησιμοποιούσε η μαμά μου όταν την έφτιαχνε. Αξέχαστη αυτή του, RIP, Ideal. Την έτρωγα, μετά μανίας, όταν δεν έτρωγα ψάρι. Μάλλον δε μου το είχαν σφυρίξει. Κι εδώ η εικόνα του πιάτου ήταν όμορφη. Ανανεωτική ιδέα η χρήση baby πατάτας με τη φλούδα σε ροδέλες. Όμως η συνολική συνοχή και γεύση δεν αντιστοίχισε σε καμία ανάμνηση ούτε ξύπνησε κανέναν γευστικό κάλυκα.

Καπνιστό σκουμπρί. Το ιδανικό πιάτο σε περίπτωση που θελήσετε να ανεβάσετε συστολική πίεση, σε dt, από 2 στο 15. Οι, πιθανές, προσπάθειες ανάνηψης θα αποδώσουν το μέγιστο. Προτείνω την προμήθειά του στα κρατικά νοσοκομεία αλλά σε περίπτωση που αντιμετωπίζετε κι εσείς παρόμοιο πρόβλημα, προμηθευτείτε ένα κομμάτι. Με τόσο αλάτι που έχει μπορείτε να το κρατήσετε τον αιώνα τον άπαντα. Δε θα υποστεί καμία αλλοίωση. Η μόνη πιθανή θα είναι, αυτή, της γλώσσας σας.

Μαύρο ριζότο με μελάνι σουπιάς. Κοκκώδες, λασπώδες κι ότι άλλο σας έρχεται σε –ωδες. Επίπεδο και βαρετό. Δεν το έσωσε η ωραία μαγειρεμένη σουπιά.

Το αυτό και για το ριζότο με φρέσκο ψάρι. Εδώ το –ωδες έγκειται στο βουτυρώδες. Το δε flat του θέματος αναγάγετέ το στη νιοστή.

Γαριδομακαρονάδα. Το αντίθετο από το σκουμπρί. Παντελώς ανάλατη. Τα ζυμαρικά σωστά βρασμένα. Οι γαρίδες όχι, μιας και ήταν παραβρασμένες. Έστω και λίγο. Plus ότι ήταν πλημμελώς καθαρισμένες. Εντάξει το κεφάλι κι η ουρά, κόντεψα να πνιγώ, όμως, με κομμάτι του κελύφους του σώματός τους.

Αντίθετα η μακαρονάδα θαλασσινών ήταν πολύ νόστιμη. Σωστή ισορροπία γλυκύτητας κι αλμύρας. Χαριτωμένα μέσα στο σύνολο τα θαλασσινά.

Το ψάρι δε, που ψήθηκε στο αλάτι, ήταν ο καλύτερος ορισμός των δυνατοτήτων που υπάρχουν και σώζουν μία αδύναμη πρώτη ύλη.

Πως ορίζετε τη σχιζοφρένεια? Εκλαϊκευμένα πάντα και με παιγνιώδη διάθεση?

Για μένα οι fishαλίδες είναι το ultimate παράδειγμα…

Διάθεση κι επίτευξη σε κάποιες περιπτώσεις του ενός σκαλιού παραπάνω που θα έκανε τη διαφορά. Twist, διαφορετικότητα, τόλμη, προσπάθεια. Χώρος, service, τιμές δύο ταχυτήτων. Γλυκά... ας μην τα σχολιάσω... όσο για το κέρασμα μιας, ο Θεός να την κάνει, μαστίχας, ας μην το σχολιάσω κι αυτό. Τελική αποτίμηση…

“ Όπου υπάρχει ο μαθητής, ο δάσκαλος θα εμφανιστεί” Παλιά κινέζικη παροιμία..

Υπήρξα, κι εξακολουθώ να θέλω να είμαι, μαθήτρια. Ναι οι δάσκαλοι εμφανίστηκαν μαθαίνοντάς μου πράγματα. Τα μαθήματα που παίρνουμε δεν είναι πάντα ευχάριστα. Ένα από τα πρώτα, αποκαλώντας με όσο ψωνάκι θέλετε, ήταν η γνωριμία μου με τη σαμπάνια. Με έμαθαν να εκτιμώ τις φυσαλίδες. Την πορεία που ακολουθούν στο ποτήρι. Το festive του πράγματος. Την έκρηξη, έστω και στιγμιαία, στο στόμα.

Πάνω από όλα με έκαναν να αποστασιοποιηθώ από τα ανωτέρω εκτιμώντας την τελική επίγευση. Αυτό που μένει βρε παιδί μου. Αυτό που θα θυμάσαι, κάνοντάς σε να το αποζητήσεις εκ νέου.

Οι fishaλίδες έχουν την τεχνική. Όχι όμως την πρώτη κάθε αυτό ύλη. Το bubbly αλλά όχι το τελικό αποτέλεσμα που είναι κι αυτό που μένει. Μπορεί να προσπαθήσω ξανά. Αλλά.. ως γνωστόν δε διακρίνομαι για τη υπομονή μου. I want it all and I want it now.! I know that "you can't always get what you want".. But I am still feeling" In between days "... So.. Not my kind of thing!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

tzia

Δευτέρα 17 Ιουνίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

-

Εχθρός του καλού … το καλύτερο.

Ορκισμένος εχθρός και των δύο … το βέλτιστο.

Είμαι, αφάνταστα, υποστηρικτική και βρίθω δικαιολογιών όταν έρχομαι αντιμέτωπη με περιορισμένες δυνατότητες.

Είμαι, ταυτόχρονα, αυστηρή και απαιτητική όταν βλέπω δυνατότητες οι οποίες δε χρησιμοποιούνται στο max.

Οι fishαλίδες ανήκουν, ξεκάθαρα, στη δεύτερη κατηγορία.

Τι κάνεις όταν ξεκινάς με ένα υπέροχης παρουσίασης και γεύσης carpaccio (σε μας έτυχε λαβράκι) με μοσχολέμονο και φύκια? Όξινο, φρέσκο, κρουστό. Φορμαρισμένο με ένα βρώσιμο λουλούδι να το στολίζει. Στο γνωστό και μη εξαιρετέο αστεράτο εστιατόριο που στεγάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τα βρώσιμα λουλούδια, που υπάρχουν σε κάθε πιάτο, συμμετέχουν στην τελική επίγευση. Εδώ δε συμβαίνει το ίδιο αλλά δε θα τους το χρέωνα.

Συνοδεύεται από ένα home made προζυμένιο ψωμί νόστιμο και ξινούτσικο. Όταν ζητείται επανάληψη και μετά από αρκετές υπενθυμίσεις σε ενημερώνουν ότι τώρα ψήνεται γιατί τους τελείωσε. Τη Μεγάλη Πέμπτη? Που μετά από την προσπάθεια αλλαγής κράτησης για ένα επιπλέον άτομο μου είπαν ότι δε μπορούσαν να μας εξυπηρετήσουν? Άρα? Θεωρώ ότι είχαν μία καθαρή εικόνα για τον αριθμό των ατόμων που περίμεναν.

Το θράψαλο ήρθε άψογα παρουσιασμένο σε σχήμα κορώνας. Μπορείτε να το δείτε, εξάλλου, στη φωτογραφία του εστιατορίου. Ήταν καλά ψημένο χωρίς να έχει χάσει τους χυμούς του, όμορφα μαστιχωτό, έβγαζε μια γλύκα αλλά χρειαζόταν, παρόλα αυτά, το συνοδευτικό λαδολέμονο.

Η ταραμοσαλάτα ήταν αέρινη. Λίγο υδαρής. Ήρθε, όμως, κι έφυγε χωρίς να μου αφήσει καμία ανάμνηση πέραν της υφής της.

Αθηναϊκή. Πόσο, απόλυτα, 70’s. Κράτησα τη φόρμα, σε σχήμα ψαριού, που χρησιμοποιούσε η μαμά μου όταν την έφτιαχνε. Αξέχαστη αυτή του, RIP, Ideal. Την έτρωγα, μετά μανίας, όταν δεν έτρωγα ψάρι. Μάλλον δε μου το είχαν σφυρίξει. Κι εδώ η εικόνα του πιάτου ήταν όμορφη. Ανανεωτική ιδέα η χρήση baby πατάτας με τη φλούδα σε ροδέλες. Όμως η συνολική συνοχή και γεύση δεν αντιστοίχισε σε καμία ανάμνηση ούτε ξύπνησε κανέναν γευστικό κάλυκα.

Καπνιστό σκουμπρί. Το ιδανικό πιάτο σε περίπτωση που θελήσετε να ανεβάσετε συστολική πίεση, σε dt, από 2 στο 15. Οι, πιθανές, προσπάθειες ανάνηψης θα αποδώσουν το μέγιστο. Προτείνω την προμήθειά του στα κρατικά νοσοκομεία αλλά σε περίπτωση που αντιμετωπίζετε κι εσείς παρόμοιο πρόβλημα, προμηθευτείτε ένα κομμάτι. Με τόσο αλάτι που έχει μπορείτε να το κρατήσετε τον αιώνα τον άπαντα. Δε θα υποστεί καμία αλλοίωση. Η μόνη πιθανή θα είναι, αυτή, της γλώσσας σας.

Μαύρο ριζότο με μελάνι σουπιάς. Κοκκώδες, λασπώδες κι ότι άλλο σας έρχεται σε –ωδες. Επίπεδο και βαρετό. Δεν το έσωσε η ωραία μαγειρεμένη σουπιά.

Το αυτό και για το ριζότο με φρέσκο ψάρι. Εδώ το –ωδες έγκειται στο βουτυρώδες. Το δε flat του θέματος αναγάγετέ το στη νιοστή.

Γαριδομακαρονάδα. Το αντίθετο από το σκουμπρί. Παντελώς ανάλατη. Τα ζυμαρικά σωστά βρασμένα. Οι γαρίδες όχι, μιας και ήταν παραβρασμένες. Έστω και λίγο. Plus ότι ήταν πλημμελώς καθαρισμένες. Εντάξει το κεφάλι κι η ουρά, κόντεψα να πνιγώ, όμως, με κομμάτι του κελύφους του σώματός τους.

Αντίθετα η μακαρονάδα θαλασσινών ήταν πολύ νόστιμη. Σωστή ισορροπία γλυκύτητας κι αλμύρας. Χαριτωμένα μέσα στο σύνολο τα θαλασσινά.

Το ψάρι δε, που ψήθηκε στο αλάτι, ήταν ο καλύτερος ορισμός των δυνατοτήτων που υπάρχουν και σώζουν μία αδύναμη πρώτη ύλη.

Πως ορίζετε τη σχιζοφρένεια? Εκλαϊκευμένα πάντα και με παιγνιώδη διάθεση?

Για μένα οι fishαλίδες είναι το ultimate παράδειγμα…

Διάθεση κι επίτευξη σε κάποιες περιπτώσεις του ενός σκαλιού παραπάνω που θα έκανε τη διαφορά. Twist, διαφορετικότητα, τόλμη, προσπάθεια. Χώρος, service, τιμές δύο ταχυτήτων. Γλυκά... ας μην τα σχολιάσω... όσο για το κέρασμα μιας, ο Θεός να την κάνει, μαστίχας, ας μην το σχολιάσω κι αυτό. Τελική αποτίμηση…

“ Όπου υπάρχει ο μαθητής, ο δάσκαλος θα εμφανιστεί” Παλιά κινέζικη παροιμία..

Υπήρξα, κι εξακολουθώ να θέλω να είμαι, μαθήτρια. Ναι οι δάσκαλοι εμφανίστηκαν μαθαίνοντάς μου πράγματα. Τα μαθήματα που παίρνουμε δεν είναι πάντα ευχάριστα. Ένα από τα πρώτα, αποκαλώντας με όσο ψωνάκι θέλετε, ήταν η γνωριμία μου με τη σαμπάνια. Με έμαθαν να εκτιμώ τις φυσαλίδες. Την πορεία που ακολουθούν στο ποτήρι. Το festive του πράγματος. Την έκρηξη, έστω και στιγμιαία, στο στόμα.

Πάνω από όλα με έκαναν να αποστασιοποιηθώ από τα ανωτέρω εκτιμώντας την τελική επίγευση. Αυτό που μένει βρε παιδί μου. Αυτό που θα θυμάσαι, κάνοντάς σε να το αποζητήσεις εκ νέου.

Οι fishaλίδες έχουν την τεχνική. Όχι όμως την πρώτη κάθε αυτό ύλη. Το bubbly αλλά όχι το τελικό αποτέλεσμα που είναι κι αυτό που μένει. Μπορεί να προσπαθήσω ξανά. Αλλά.. ως γνωστόν δε διακρίνομαι για τη υπομονή μου. I want it all and I want it now.! I know that "you can't always get what you want".. But I am still feeling" In between days "... So.. Not my kind of thing!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.