Loader
10 medium

03 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Επανέρχομαι για το Αλέρια, σε σχετικά σύντομο διάστημα από την προηγούμενη κριτική μου, για δύο λόγους:

Πρώτον επειδή στην τελευταία μου επίσκεψη δοκίμασα ένα ανανεωμένο, σχεδόν ολοκαίνουριο μενού.
Δεύτερον, λόγω του επαγγελματισμού υψηλών προδιαγραφών που πάντα με εντυπωσιάζει στο εστιατόριο αυτό.
H επίσκεψη πραγματοποιήθηκε αρχές Μαΐου. H κριτική στα βασικά της σημεία γράφτηκε τότε, σήμερα επιτέλους την δημοσιεύω.

…………………………………………………………………………


Για το Αλέρια δεν θα μακρηγορήσω. Εξάλλου έχω αναφερθεί αναλυτικά στο ύφος του σε παλαιότερες κριτικές μου. Το επίπεδο παραμένει σταθερά υψηλό. Πρόκειται ένα από τα δέκα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας, όπου το δείπνο αποτελεί γευστική εμπειρία, που κάθε γαστρονομικά ανήσυχος Αθηναίος πρέπει να γευτεί έστω μία φορά. Η φήμη του είναι τέτοια, που κάθε, μα κάθε φορά θα συναντήσετε ξένους επισκέπτες, οι οποίοι αναζητούν υψηλού επιπέδου ελληνική κουζίνα. Νομίζω ότι ο σεφ, Γκίκας Ξενάκης υπηρετεί άριστα, με συνέπεια και εξαιρετική φαντασία την ελληνική γαστρονομία. Ναι, είναι «γκουρμέ», είναι ακριβό (για το μέσο ελληνικό εισόδημα), αλλά σε αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο και με την αδημονία της επιστροφής.

Αυτή την φορά, το επισκεφθήκαμε τις πρώτες μέρες μετά το Πάσχα. Η μαγική του αυλή δεν είχε ανοίξει ακόμα, κι έτσι μεταφερθήκαμε στην μία από τις σάλες του πρώτου ορόφου, όπου δεν είχα την ευκαιρία να πάω σε προηγούμενες επισκέψεις. Ο χώρος είναι διακριτικά πολυτελής, με φινέτσα και ατμόσφαιρα αρχοντικού σπιτιού. Άλλωστε το κτίριο στο οποίο στεγάζεται είναι διατηρητέο και πανέμορφο. Υπάρχουν δύο χώροι στον πρώτο όροφο. Όπου και να καθίσετε θα αισθανθείτε σαν επίσημοι προσκεκλημένοι. Το αρτ ντε λα ταμπλ αυστηρό, με βαριά τραπεζομάντιλα, πετσέτες, κλασικά- βαριά μαχαιροπίρουνα, που αλλάζουν πριν από κάθε πιάτο. Γενικά προτιμώ την αυλή του, αλλά και η σάλα είναι εξίσου καλαίσθητη.

Ο κατάλογος στην φιλοσοφία που γνωρίζουμε: τρία tasting menus: ένα μικρότερο, ένα λίγο μεγαλύτερο κι ένα χορτοφαγικό. Παρατήρησα μια αισθητή αύξηση στις τιμές σε σχέση με την τελευταία μου επίσκεψη (στα 55 και 75 ευρώ, χωρίς το wine pairing, αν συγκράτησα καλά). Δίνεται επίσης η δυνατότητα να φτιάξεις και το δικό σου μενού, με πιάτα από την α λα καρτ λίστα και να τα σερβίρουν δια του 2. Εμείς ακολουθήσαμε την τελευταία επιλογή, ώστε να επιλέξουμε τα πιάτα που θέλουμε. Πριν αναφέρω τις γεύσεις που δοκιμάσαμε, θα τονίσω ότι τρία από τα διαχρονικά δημοφιλή πιάτα του Aleria παραμένουν πάντα στον κατάλογο: η χορτόπιτα, το παστίτσιο και το κουσκουσάκι μπουρδέτο. Όσοι δεν έχετε δοκιμάσει κάποιο απ’ αυτά (και ιδιαίτερα το αποδομημένο παστίτσιο του Αλέρια), να το κάνετε οπωσδήποτε στην πρώτη επίσκεψη.

Πριν αρχίσει η γευστική πανδαισία των πιάτων, προηγούνται δύο εξίσου ευχάριστες εκπλήξεις: το καταπληκτικό ευφάνταστο amuse bouche και το πανεράκι με τα υπέροχα δικά τους ψωμάκια συνοδεία σπιτικού βουτύρου.

Δεν ξέρω αν σας τυχαίνει συχνά στα ακριβά εστιατόρια να σας μένει στη μνήμη το amuse bouche, στο Αλέρια πάντως, ακόμα και αυτό είναι ένας λόγος επίσκεψης. Οι τρεις ονειρεμένες- ινσταγκραμικές μπουκίτσες καλωσορίσματος είναι ακόμα εκεί, γευστική έκρηξη στο στόμα!

Τα δε ψωμάκια είναι δικής τους παρασκευής, τριών ειδών: φετούλες λευκού προζυμένιου, μαύρου με καρύδι (αν θυμάμαι καλά) και αφράτα σαν μάφιν με μυρωδικά, το ένα καλύτερο από το άλλο. Το δε σπιτικό βούτυρο που συνοδεύει, αρωματίζεται από μανιτάρια πορτσίνι. Χρεώνονται 4 ευρώ το άτομο, αλλά αξίζουν πραγματικά και ανανεώνονται, αν το θελήσετε.

Και περνάω στα του φαγητού. Δύο άτομα δοκιμάσαμε πέντε αριστοτεχνικά πιάτα. Η ευγενέστατη υπεύθυνη παραγγελιών μάς οργάνωσε την σειρά των πιάτων και η κουζίνα φρόντισε να τα χωρίσει όλα στη μέση, ώστε να έχουμε την αίσθηση ότι κάνουμε το δικό μας tasting. Δεν θα σχολιάσω το καθένα ξεχωριστά, γιατί όλα ήταν άψογα σε γεύση, παρουσίαση και σύλληψη.
- Παλαμίδα με αχινό και κραμπλ (από κάποιο λαχανικό).
- Ταρτάρ με μοσχάρι, άνηθο και αυγολέμονο. Το αυγολέμονο, όπως μας εξήγησαν, δεν είχε καθόλου αυγό, αλλά είχε παρασκευαστεί από ρύζι.
- Ψητό καλαμάρι με σταφίδες, ρόκα και μάραθο. Ψημένο με την τεχνική sous vide, δηλαδή σε κενό αέρος, που το άφηνε τραγανό και ταυτόχρονα ζουμερό. Ο μάραθος σε μορφή αφρού, που έλιωνε και έδινε τα αρώματά του στις υπόλοιπες γεύσεις.
- Χοιρινά Μάγουλα με πουρέ πατάτας, μήλο και αντίβ. Η σάλτσα μεστή, δεμένη, ο πουρές αέρινος.
- Ορτύκι, με φάβα, αχλάδι και κόκκινο λάχανο. Πάνω σε ένα κραμπλ σοκολάτας.

Δεν υπάρχουν λόγια. Θαυμάσαμε και απολαύσαμε το καθένα ξεχωριστά. Το μόνο που μας «δυσκόλεψε» κάπως ήταν η καθυστέρηση ανάμεσα στα πιάτα, η οποία όμως είναι λογική για το οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα που παρουσιάζεται. Ωστόσο, για λόγους καθαρά πρακτικούς, θα πρότεινα να οργανώσετε νωρίς την επίσκεψή σας, γιατί η γευστική εμπειρία στο Αλέρια, χρειάζεται περίπου 2 ώρες για να ολοκληρωθεί.

Συνοδεύσαμε με δύο ποτήρια κρασί έκαστος - μαλαγουζιά Ρωξάνη Μάτσα – ένα ελαφρύ, αρωματικό κρασί, που έχουμε ξαναδοκιμάσει στο Αλέρια και μας αρέσει πολύ.

Και εδώ να αναφέρω τον λόγο που κάνει τέτοιου τύπου εστιατόρια να ξεχωρίζουν σε επαγγελματισμό και σεβασμό στον πελάτη.

Στην αρχή του δείπνου, όπως πήγα να ξεδιπλώσω την πετσέτα μου, παρατήρησα μια μικρή αστοχία, που δεν χρειάζεται να αναλύσω εδώ, τίποτα σπουδαίο. Πολύ διακριτικά ζήτησα να την αντικαταστήσουν, όπως κι έγινε. Φυσικά απολογήθηκαν για την αβλεψία, τόσο η κοπέλα που μας σέρβιρε όσο και η υπεύθυνη παραγγελιών. Στο τέλος του δείπνου λοιπόν, με δική τους πρωτοβουλία, και χωρίς να έχουμε παραγγείλει ακόμα γλυκό, μας έφεραν σερβίτσια και μας είπαν ότι μας κερνούν και τα δύο νέα γλυκά που υπάρχουν στον κατάλογο, για να τα δοκιμάσουμε και να πούμε την γνώμη μας. Σημειώνω ότι το καθένα, σε τιμές α λα καρτ κοστίζει 10 ή 12 ευρώ. Ένας σημαντικός λόγος αυτής της κριτικής λοιπόν που αφιερώνω στο Aleria, είναι για να επιβραβεύσω αυτή την χειρονομία και τα δύο υπέροχα γλυκά που δοκιμάσαμε.

- Τάρτα με φράουλες και δυόσμο
- Μπακλαβάς με μους από φυστίκι Αιγίνης, στρώσεις από ζελέ κόκκινων φρούτων, κρέμα και μαστίχα.

Περιττό να πω ότι πρόκειται για υψηλό επίπεδο ζαχαροπλαστικής, η περιγραφή μου εδώ είναι πολύ απλοϊκή μπροστά στο οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα. Ειδικότερα η τάρτα ήταν εξόχως αρωματική και δροσερή, με κέρδισε σίγουρα, προτείνεται για τα καλοκαιρινά βράδια. Ο μοντέρνος μπακλαβάς με το φιστίκι, κάτι μοναδικό, που σίγουρα δεν έχετε ξαναδοκιμάσει.

Στο σύνολο, φύγαμε γι’ άλλη μια φορά ενθουσιασμένοι, παρ’ όλο που είχαμε πληρώσει περίπου 60 ευρώ το άτομο (με τα γλυκά κερασμένα). Το νέο μενού του Αλέρια είναι αντάξιο της φήμης του, που χτίζεται μεθοδικά, χωρίς να γίνεται καμιά έκπτωση στην ποιότητά του. Είναι σίγουρα ένα (ακριβό) δώρο, που πάντως πρέπει να κάνετε στον εαυτό σας.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

10 medium

03 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Επανέρχομαι για το Αλέρια, σε σχετικά σύντομο διάστημα από την προηγούμενη κριτική μου, για δύο λόγους:

Πρώτον επειδή στην τελευταία μου επίσκεψη δοκίμασα ένα ανανεωμένο, σχεδόν ολοκαίνουριο μενού.
Δεύτερον, λόγω του επαγγελματισμού υψηλών προδιαγραφών που πάντα με εντυπωσιάζει στο εστιατόριο αυτό.
H επίσκεψη πραγματοποιήθηκε αρχές Μαΐου. H κριτική στα βασικά της σημεία γράφτηκε τότε, σήμερα επιτέλους την δημοσιεύω.

…………………………………………………………………………


Για το Αλέρια δεν θα μακρηγορήσω. Εξάλλου έχω αναφερθεί αναλυτικά στο ύφος του σε παλαιότερες κριτικές μου. Το επίπεδο παραμένει σταθερά υψηλό. Πρόκειται ένα από τα δέκα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας, όπου το δείπνο αποτελεί γευστική εμπειρία, που κάθε γαστρονομικά ανήσυχος Αθηναίος πρέπει να γευτεί έστω μία φορά. Η φήμη του είναι τέτοια, που κάθε, μα κάθε φορά θα συναντήσετε ξένους επισκέπτες, οι οποίοι αναζητούν υψηλού επιπέδου ελληνική κουζίνα. Νομίζω ότι ο σεφ, Γκίκας Ξενάκης υπηρετεί άριστα, με συνέπεια και εξαιρετική φαντασία την ελληνική γαστρονομία. Ναι, είναι «γκουρμέ», είναι ακριβό (για το μέσο ελληνικό εισόδημα), αλλά σε αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο και με την αδημονία της επιστροφής.

Αυτή την φορά, το επισκεφθήκαμε τις πρώτες μέρες μετά το Πάσχα. Η μαγική του αυλή δεν είχε ανοίξει ακόμα, κι έτσι μεταφερθήκαμε στην μία από τις σάλες του πρώτου ορόφου, όπου δεν είχα την ευκαιρία να πάω σε προηγούμενες επισκέψεις. Ο χώρος είναι διακριτικά πολυτελής, με φινέτσα και ατμόσφαιρα αρχοντικού σπιτιού. Άλλωστε το κτίριο στο οποίο στεγάζεται είναι διατηρητέο και πανέμορφο. Υπάρχουν δύο χώροι στον πρώτο όροφο. Όπου και να καθίσετε θα αισθανθείτε σαν επίσημοι προσκεκλημένοι. Το αρτ ντε λα ταμπλ αυστηρό, με βαριά τραπεζομάντιλα, πετσέτες, κλασικά- βαριά μαχαιροπίρουνα, που αλλάζουν πριν από κάθε πιάτο. Γενικά προτιμώ την αυλή του, αλλά και η σάλα είναι εξίσου καλαίσθητη.

Ο κατάλογος στην φιλοσοφία που γνωρίζουμε: τρία tasting menus: ένα μικρότερο, ένα λίγο μεγαλύτερο κι ένα χορτοφαγικό. Παρατήρησα μια αισθητή αύξηση στις τιμές σε σχέση με την τελευταία μου επίσκεψη (στα 55 και 75 ευρώ, χωρίς το wine pairing, αν συγκράτησα καλά). Δίνεται επίσης η δυνατότητα να φτιάξεις και το δικό σου μενού, με πιάτα από την α λα καρτ λίστα και να τα σερβίρουν δια του 2. Εμείς ακολουθήσαμε την τελευταία επιλογή, ώστε να επιλέξουμε τα πιάτα που θέλουμε. Πριν αναφέρω τις γεύσεις που δοκιμάσαμε, θα τονίσω ότι τρία από τα διαχρονικά δημοφιλή πιάτα του Aleria παραμένουν πάντα στον κατάλογο: η χορτόπιτα, το παστίτσιο και το κουσκουσάκι μπουρδέτο. Όσοι δεν έχετε δοκιμάσει κάποιο απ’ αυτά (και ιδιαίτερα το αποδομημένο παστίτσιο του Αλέρια), να το κάνετε οπωσδήποτε στην πρώτη επίσκεψη.

Πριν αρχίσει η γευστική πανδαισία των πιάτων, προηγούνται δύο εξίσου ευχάριστες εκπλήξεις: το καταπληκτικό ευφάνταστο amuse bouche και το πανεράκι με τα υπέροχα δικά τους ψωμάκια συνοδεία σπιτικού βουτύρου.

Δεν ξέρω αν σας τυχαίνει συχνά στα ακριβά εστιατόρια να σας μένει στη μνήμη το amuse bouche, στο Αλέρια πάντως, ακόμα και αυτό είναι ένας λόγος επίσκεψης. Οι τρεις ονειρεμένες- ινσταγκραμικές μπουκίτσες καλωσορίσματος είναι ακόμα εκεί, γευστική έκρηξη στο στόμα!

Τα δε ψωμάκια είναι δικής τους παρασκευής, τριών ειδών: φετούλες λευκού προζυμένιου, μαύρου με καρύδι (αν θυμάμαι καλά) και αφράτα σαν μάφιν με μυρωδικά, το ένα καλύτερο από το άλλο. Το δε σπιτικό βούτυρο που συνοδεύει, αρωματίζεται από μανιτάρια πορτσίνι. Χρεώνονται 4 ευρώ το άτομο, αλλά αξίζουν πραγματικά και ανανεώνονται, αν το θελήσετε.

Και περνάω στα του φαγητού. Δύο άτομα δοκιμάσαμε πέντε αριστοτεχνικά πιάτα. Η ευγενέστατη υπεύθυνη παραγγελιών μάς οργάνωσε την σειρά των πιάτων και η κουζίνα φρόντισε να τα χωρίσει όλα στη μέση, ώστε να έχουμε την αίσθηση ότι κάνουμε το δικό μας tasting. Δεν θα σχολιάσω το καθένα ξεχωριστά, γιατί όλα ήταν άψογα σε γεύση, παρουσίαση και σύλληψη.
- Παλαμίδα με αχινό και κραμπλ (από κάποιο λαχανικό).
- Ταρτάρ με μοσχάρι, άνηθο και αυγολέμονο. Το αυγολέμονο, όπως μας εξήγησαν, δεν είχε καθόλου αυγό, αλλά είχε παρασκευαστεί από ρύζι.
- Ψητό καλαμάρι με σταφίδες, ρόκα και μάραθο. Ψημένο με την τεχνική sous vide, δηλαδή σε κενό αέρος, που το άφηνε τραγανό και ταυτόχρονα ζουμερό. Ο μάραθος σε μορφή αφρού, που έλιωνε και έδινε τα αρώματά του στις υπόλοιπες γεύσεις.
- Χοιρινά Μάγουλα με πουρέ πατάτας, μήλο και αντίβ. Η σάλτσα μεστή, δεμένη, ο πουρές αέρινος.
- Ορτύκι, με φάβα, αχλάδι και κόκκινο λάχανο. Πάνω σε ένα κραμπλ σοκολάτας.

Δεν υπάρχουν λόγια. Θαυμάσαμε και απολαύσαμε το καθένα ξεχωριστά. Το μόνο που μας «δυσκόλεψε» κάπως ήταν η καθυστέρηση ανάμεσα στα πιάτα, η οποία όμως είναι λογική για το οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα που παρουσιάζεται. Ωστόσο, για λόγους καθαρά πρακτικούς, θα πρότεινα να οργανώσετε νωρίς την επίσκεψή σας, γιατί η γευστική εμπειρία στο Αλέρια, χρειάζεται περίπου 2 ώρες για να ολοκληρωθεί.

Συνοδεύσαμε με δύο ποτήρια κρασί έκαστος - μαλαγουζιά Ρωξάνη Μάτσα – ένα ελαφρύ, αρωματικό κρασί, που έχουμε ξαναδοκιμάσει στο Αλέρια και μας αρέσει πολύ.

Και εδώ να αναφέρω τον λόγο που κάνει τέτοιου τύπου εστιατόρια να ξεχωρίζουν σε επαγγελματισμό και σεβασμό στον πελάτη.

Στην αρχή του δείπνου, όπως πήγα να ξεδιπλώσω την πετσέτα μου, παρατήρησα μια μικρή αστοχία, που δεν χρειάζεται να αναλύσω εδώ, τίποτα σπουδαίο. Πολύ διακριτικά ζήτησα να την αντικαταστήσουν, όπως κι έγινε. Φυσικά απολογήθηκαν για την αβλεψία, τόσο η κοπέλα που μας σέρβιρε όσο και η υπεύθυνη παραγγελιών. Στο τέλος του δείπνου λοιπόν, με δική τους πρωτοβουλία, και χωρίς να έχουμε παραγγείλει ακόμα γλυκό, μας έφεραν σερβίτσια και μας είπαν ότι μας κερνούν και τα δύο νέα γλυκά που υπάρχουν στον κατάλογο, για να τα δοκιμάσουμε και να πούμε την γνώμη μας. Σημειώνω ότι το καθένα, σε τιμές α λα καρτ κοστίζει 10 ή 12 ευρώ. Ένας σημαντικός λόγος αυτής της κριτικής λοιπόν που αφιερώνω στο Aleria, είναι για να επιβραβεύσω αυτή την χειρονομία και τα δύο υπέροχα γλυκά που δοκιμάσαμε.

- Τάρτα με φράουλες και δυόσμο
- Μπακλαβάς με μους από φυστίκι Αιγίνης, στρώσεις από ζελέ κόκκινων φρούτων, κρέμα και μαστίχα.

Περιττό να πω ότι πρόκειται για υψηλό επίπεδο ζαχαροπλαστικής, η περιγραφή μου εδώ είναι πολύ απλοϊκή μπροστά στο οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα. Ειδικότερα η τάρτα ήταν εξόχως αρωματική και δροσερή, με κέρδισε σίγουρα, προτείνεται για τα καλοκαιρινά βράδια. Ο μοντέρνος μπακλαβάς με το φιστίκι, κάτι μοναδικό, που σίγουρα δεν έχετε ξαναδοκιμάσει.

Στο σύνολο, φύγαμε γι’ άλλη μια φορά ενθουσιασμένοι, παρ’ όλο που είχαμε πληρώσει περίπου 60 ευρώ το άτομο (με τα γλυκά κερασμένα). Το νέο μενού του Αλέρια είναι αντάξιο της φήμης του, που χτίζεται μεθοδικά, χωρίς να γίνεται καμιά έκπτωση στην ποιότητά του. Είναι σίγουρα ένα (ακριβό) δώρο, που πάντως πρέπει να κάνετε στον εαυτό σας.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

10 medium

ram

Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

50-64

Επανέρχομαι για το Αλέρια, σε σχετικά σύντομο διάστημα από την προηγούμενη κριτική μου, για δύο λόγους:

Πρώτον επειδή στην τελευταία μου επίσκεψη δοκίμασα ένα ανανεωμένο, σχεδόν ολοκαίνουριο μενού.
Δεύτερον, λόγω του επαγγελματισμού υψηλών προδιαγραφών που πάντα με εντυπωσιάζει στο εστιατόριο αυτό.
H επίσκεψη πραγματοποιήθηκε αρχές Μαΐου. H κριτική στα βασικά της σημεία γράφτηκε τότε, σήμερα επιτέλους την δημοσιεύω.

…………………………………………………………………………


Για το Αλέρια δεν θα μακρηγορήσω. Εξάλλου έχω αναφερθεί αναλυτικά στο ύφος του σε παλαιότερες κριτικές μου. Το επίπεδο παραμένει σταθερά υψηλό. Πρόκειται ένα από τα δέκα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας, όπου το δείπνο αποτελεί γευστική εμπειρία, που κάθε γαστρονομικά ανήσυχος Αθηναίος πρέπει να γευτεί έστω μία φορά. Η φήμη του είναι τέτοια, που κάθε, μα κάθε φορά θα συναντήσετε ξένους επισκέπτες, οι οποίοι αναζητούν υψηλού επιπέδου ελληνική κουζίνα. Νομίζω ότι ο σεφ, Γκίκας Ξενάκης υπηρετεί άριστα, με συνέπεια και εξαιρετική φαντασία την ελληνική γαστρονομία. Ναι, είναι «γκουρμέ», είναι ακριβό (για το μέσο ελληνικό εισόδημα), αλλά σε αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο και με την αδημονία της επιστροφής.

Αυτή την φορά, το επισκεφθήκαμε τις πρώτες μέρες μετά το Πάσχα. Η μαγική του αυλή δεν είχε ανοίξει ακόμα, κι έτσι μεταφερθήκαμε στην μία από τις σάλες του πρώτου ορόφου, όπου δεν είχα την ευκαιρία να πάω σε προηγούμενες επισκέψεις. Ο χώρος είναι διακριτικά πολυτελής, με φινέτσα και ατμόσφαιρα αρχοντικού σπιτιού. Άλλωστε το κτίριο στο οποίο στεγάζεται είναι διατηρητέο και πανέμορφο. Υπάρχουν δύο χώροι στον πρώτο όροφο. Όπου και να καθίσετε θα αισθανθείτε σαν επίσημοι προσκεκλημένοι. Το αρτ ντε λα ταμπλ αυστηρό, με βαριά τραπεζομάντιλα, πετσέτες, κλασικά- βαριά μαχαιροπίρουνα, που αλλάζουν πριν από κάθε πιάτο. Γενικά προτιμώ την αυλή του, αλλά και η σάλα είναι εξίσου καλαίσθητη.

Ο κατάλογος στην φιλοσοφία που γνωρίζουμε: τρία tasting menus: ένα μικρότερο, ένα λίγο μεγαλύτερο κι ένα χορτοφαγικό. Παρατήρησα μια αισθητή αύξηση στις τιμές σε σχέση με την τελευταία μου επίσκεψη (στα 55 και 75 ευρώ, χωρίς το wine pairing, αν συγκράτησα καλά). Δίνεται επίσης η δυνατότητα να φτιάξεις και το δικό σου μενού, με πιάτα από την α λα καρτ λίστα και να τα σερβίρουν δια του 2. Εμείς ακολουθήσαμε την τελευταία επιλογή, ώστε να επιλέξουμε τα πιάτα που θέλουμε. Πριν αναφέρω τις γεύσεις που δοκιμάσαμε, θα τονίσω ότι τρία από τα διαχρονικά δημοφιλή πιάτα του Aleria παραμένουν πάντα στον κατάλογο: η χορτόπιτα, το παστίτσιο και το κουσκουσάκι μπουρδέτο. Όσοι δεν έχετε δοκιμάσει κάποιο απ’ αυτά (και ιδιαίτερα το αποδομημένο παστίτσιο του Αλέρια), να το κάνετε οπωσδήποτε στην πρώτη επίσκεψη.

Πριν αρχίσει η γευστική πανδαισία των πιάτων, προηγούνται δύο εξίσου ευχάριστες εκπλήξεις: το καταπληκτικό ευφάνταστο amuse bouche και το πανεράκι με τα υπέροχα δικά τους ψωμάκια συνοδεία σπιτικού βουτύρου.

Δεν ξέρω αν σας τυχαίνει συχνά στα ακριβά εστιατόρια να σας μένει στη μνήμη το amuse bouche, στο Αλέρια πάντως, ακόμα και αυτό είναι ένας λόγος επίσκεψης. Οι τρεις ονειρεμένες- ινσταγκραμικές μπουκίτσες καλωσορίσματος είναι ακόμα εκεί, γευστική έκρηξη στο στόμα!

Τα δε ψωμάκια είναι δικής τους παρασκευής, τριών ειδών: φετούλες λευκού προζυμένιου, μαύρου με καρύδι (αν θυμάμαι καλά) και αφράτα σαν μάφιν με μυρωδικά, το ένα καλύτερο από το άλλο. Το δε σπιτικό βούτυρο που συνοδεύει, αρωματίζεται από μανιτάρια πορτσίνι. Χρεώνονται 4 ευρώ το άτομο, αλλά αξίζουν πραγματικά και ανανεώνονται, αν το θελήσετε.

Και περνάω στα του φαγητού. Δύο άτομα δοκιμάσαμε πέντε αριστοτεχνικά πιάτα. Η ευγενέστατη υπεύθυνη παραγγελιών μάς οργάνωσε την σειρά των πιάτων και η κουζίνα φρόντισε να τα χωρίσει όλα στη μέση, ώστε να έχουμε την αίσθηση ότι κάνουμε το δικό μας tasting. Δεν θα σχολιάσω το καθένα ξεχωριστά, γιατί όλα ήταν άψογα σε γεύση, παρουσίαση και σύλληψη.
- Παλαμίδα με αχινό και κραμπλ (από κάποιο λαχανικό).
- Ταρτάρ με μοσχάρι, άνηθο και αυγολέμονο. Το αυγολέμονο, όπως μας εξήγησαν, δεν είχε καθόλου αυγό, αλλά είχε παρασκευαστεί από ρύζι.
- Ψητό καλαμάρι με σταφίδες, ρόκα και μάραθο. Ψημένο με την τεχνική sous vide, δηλαδή σε κενό αέρος, που το άφηνε τραγανό και ταυτόχρονα ζουμερό. Ο μάραθος σε μορφή αφρού, που έλιωνε και έδινε τα αρώματά του στις υπόλοιπες γεύσεις.
- Χοιρινά Μάγουλα με πουρέ πατάτας, μήλο και αντίβ. Η σάλτσα μεστή, δεμένη, ο πουρές αέρινος.
- Ορτύκι, με φάβα, αχλάδι και κόκκινο λάχανο. Πάνω σε ένα κραμπλ σοκολάτας.

Δεν υπάρχουν λόγια. Θαυμάσαμε και απολαύσαμε το καθένα ξεχωριστά. Το μόνο που μας «δυσκόλεψε» κάπως ήταν η καθυστέρηση ανάμεσα στα πιάτα, η οποία όμως είναι λογική για το οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα που παρουσιάζεται. Ωστόσο, για λόγους καθαρά πρακτικούς, θα πρότεινα να οργανώσετε νωρίς την επίσκεψή σας, γιατί η γευστική εμπειρία στο Αλέρια, χρειάζεται περίπου 2 ώρες για να ολοκληρωθεί.

Συνοδεύσαμε με δύο ποτήρια κρασί έκαστος - μαλαγουζιά Ρωξάνη Μάτσα – ένα ελαφρύ, αρωματικό κρασί, που έχουμε ξαναδοκιμάσει στο Αλέρια και μας αρέσει πολύ.

Και εδώ να αναφέρω τον λόγο που κάνει τέτοιου τύπου εστιατόρια να ξεχωρίζουν σε επαγγελματισμό και σεβασμό στον πελάτη.

Στην αρχή του δείπνου, όπως πήγα να ξεδιπλώσω την πετσέτα μου, παρατήρησα μια μικρή αστοχία, που δεν χρειάζεται να αναλύσω εδώ, τίποτα σπουδαίο. Πολύ διακριτικά ζήτησα να την αντικαταστήσουν, όπως κι έγινε. Φυσικά απολογήθηκαν για την αβλεψία, τόσο η κοπέλα που μας σέρβιρε όσο και η υπεύθυνη παραγγελιών. Στο τέλος του δείπνου λοιπόν, με δική τους πρωτοβουλία, και χωρίς να έχουμε παραγγείλει ακόμα γλυκό, μας έφεραν σερβίτσια και μας είπαν ότι μας κερνούν και τα δύο νέα γλυκά που υπάρχουν στον κατάλογο, για να τα δοκιμάσουμε και να πούμε την γνώμη μας. Σημειώνω ότι το καθένα, σε τιμές α λα καρτ κοστίζει 10 ή 12 ευρώ. Ένας σημαντικός λόγος αυτής της κριτικής λοιπόν που αφιερώνω στο Aleria, είναι για να επιβραβεύσω αυτή την χειρονομία και τα δύο υπέροχα γλυκά που δοκιμάσαμε.

- Τάρτα με φράουλες και δυόσμο
- Μπακλαβάς με μους από φυστίκι Αιγίνης, στρώσεις από ζελέ κόκκινων φρούτων, κρέμα και μαστίχα.

Περιττό να πω ότι πρόκειται για υψηλό επίπεδο ζαχαροπλαστικής, η περιγραφή μου εδώ είναι πολύ απλοϊκή μπροστά στο οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα. Ειδικότερα η τάρτα ήταν εξόχως αρωματική και δροσερή, με κέρδισε σίγουρα, προτείνεται για τα καλοκαιρινά βράδια. Ο μοντέρνος μπακλαβάς με το φιστίκι, κάτι μοναδικό, που σίγουρα δεν έχετε ξαναδοκιμάσει.

Στο σύνολο, φύγαμε γι’ άλλη μια φορά ενθουσιασμένοι, παρ’ όλο που είχαμε πληρώσει περίπου 60 ευρώ το άτομο (με τα γλυκά κερασμένα). Το νέο μενού του Αλέρια είναι αντάξιο της φήμης του, που χτίζεται μεθοδικά, χωρίς να γίνεται καμιά έκπτωση στην ποιότητά του. Είναι σίγουρα ένα (ακριβό) δώρο, που πάντως πρέπει να κάνετε στον εαυτό σας.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.