Loader

09 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Bad hair day!

Οι κυρίες του site με κατανοούν. Οι κύριοι θα κουνήσουν, απλά, το κεφάλι. Οι δικοί μου κύριοι θα αναστενάξουν πονεμένα.

Ποία εξ ημών δεν έχει ξεσπάσει στο τριχωτό της κεφαλής? Δεν αφήνω έξω τους άνδρες διότι το έχω ζήσει κι αυτό. Όσον αφορά σε μένα έχω φύγει από το σπίτι με μαλλί μέχρι τη μέση και έχω γυρίσει με δύο πόντων, plus μίας μπλε τούφας, κάνοντας τη μαμά μου να, literally, λιποθυμήσει στον καναπέ. Έχω εμφανιστεί σε συναυλία των James με καροτοπορτοκαλί ορατό από τη στρατόσφαιρα και, πολλά, μα πάρα πολλά, άλλα. Το κόβω όμως διότι, ήδη, κάνω εικόνα τη φάτσα του Frat, τις σκέψεις και τον, δικαιολογημένα, αναμενόμενο εξάψαλμο.

Εκείνη η Παρασκευή λοιπόν ήταν μία από αυτές τις μέρες που το πείραμα δεν είχε πετύχει. Κι όμως ήταν special day και σιχαίνομαι να αφήνω τέτοιες μέρες να πηγαίνουν χαμένες λόγω δουλειάς, έντασης, νεύρων, κακής διάθεσης. Το θέμα βέβαια ήταν ότι δεν είχα καμία όρεξη λόγω των παραπάνω να σκεφτώ μαγαζί, ούτε ξέρω πως μου ήρθε το συγκεκριμένο, διότι για κάποιον λόγο ο Βασίλαινας δεν υπήρξε, ποτέ, στις προτεραιότητές μου. Για τους συνήθεις αδιευκρίνιστους λόγους. Καθότι μαγαζί που υπάρχει τόσα χρόνια… δε μπορεί… κάτι καλό θα κάνει. Καμιά φορά βέβαια μπορεί να το κάνει για τους άλλους κι όχι για σένα, αλλά, αυτή τη φορά, δε συνέβησαν έτσι τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς “κάνει” υπέροχα τον χώρο του. Ένα λιτό urban chic εστιατόριο το οποίο θα μπορούσε να σταθεί, δρέποντας διακοσμητικές δάφνες, σε οποιαδήποτε μητρόπολη. Τίποτα κραυγαλέο. Στιλπνές μαύρες/γκρι/μπεζ επιφάνειες. Κομψή, όσο κι ολόσωστη, art de table. Άνεση και privacy. Ο τοίχος που ενσωματώνει, θαυμαστά, παραδοσιακά κομμάτια περασμένων δεκαετιών της Αθήνας αποτελώντας, ταυτόχρονα, τη νοητή συνέχεια του Hilton το οποίο βλέπετε. Αφήστε τη ματιά σας να περιπλανηθεί προς κι από και θα καταλάβετε. Η walk in κάβα την οποία σας προτρέπω να τσεκάρετε. Ο πιο ωραίος φωτισμός που έχω συναντήσει. Αποτελείται από ένα πλέγμα μπουκαλιών με οπτικές ίνες. Αυτός που αισθάνεστε ότι σας κολακεύει, σας “προστατεύει” ενώ, ταυτόχρονα, επιτρέπει να βλέπετε, πολύ καλά, τι τρώτε και τι πίνετε. Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά, στα τόσα χρόνια, που θα σχολιάσω τη μουσική που ακούγεται στην, πλέον, κατάλληλη ένταση. Δε θα εμποδίσει τις συζητήσεις σας όμως θα αναγνωρίσετε κομμάτια τα οποία θα συμβάλλουν στο mood, εδικά αν πετύχετε κάποιο αγαπημένο σας, όπως έτυχε σε μένα όταν άκουσα Amy Winehouse.

“Κάνει” καλά την εξυπηρέτηση η οποία ακροβατεί, με θαυμαστή ισορροπία, μεταξύ της πρέπουσας και της οικειότητας. Τα πιάτα θα αλλαχθούν στην ώρα τους. Τα κρασιά θα σερβιριστούν στο κατάλληλο ποτήρι. Τα ποτήρια του wine pairing, το οποίο επιλέξαμε, θα παραμείνουν στο τραπέζι ως οφείλουν. Θα σας εξηγήσουν, λεπτομερώς, τι τρώτε και τι πίνετε. Θα υποδείξουν, αλλά, και θα συγκρατήσουν. Θα τολμήσουν να σας πουν τα αγαπημένα τους πιάτα. Θα ακούσουν τις διαφωνίες σας. Από τις ελάχιστες φορές που αισθάνθηκα την ανάγκη να αποχαιρετήσω, δια χειραψίας, τους ανθρώπους που μας φρόντισαν. Άψογοι.

“Κάνει” εξαίρετα το φαγητό που προσφέρει. Μην το δείτε ως, αμιγώς, ψαροφαγικό. Μην επικεντρωθείτε στην πρώτη, ατόφια, ύλη. Μην περιμένετε κάτι που δεν έχετε φανταστεί. Ένα up to date αστικό εστιατόριο το οποίο, ενώ πατά, σταθερά, στον πυρήνα των παραδοσιακών συνταγών, ταυτόχρονα, τις εξελίσσει, εφαρμόζοντας νέες μαγειρικές τεχνικές, βάζοντας δημιουργικές πινελιές, παίζοντας με τις υφές, χρησιμοποιώντας φρέσκες πρώτες ύλες χωρίς να ξεχνά την αισθητική διάσταση της παρουσίασης.

Διαλέξαμε το menu degustation που μας φάνηκε υποσχόμενο όσον αφορά στην επίδειξη των δυνατοτήτων του chef. Wine pairing για να τσεκάρουμε τον sommelier. Ψεύδομαι ασύστολα. Όπως σας είπα ήμουν στραβωμένη. Ήταν η εύκολη λύση. Όμως οφείλω να ομολογήσω ότι απεδείχθη άριστη επιλογή, ανέλπιστα χορταστική, και με ενδιαφέρουσες οινικές επιλογές. Το μόνο που έχω να προσάψω είναι η αύξηση της τιμής. Επίσης οφείλω να πω ότι το wine pairing δε συμφέρει οικονομικά. Αλλά … δε μετανιώσαμε για καμία από τις δύο.

• Αρχή με ζυμωτό άσπρο και μαύρο ψωμάκι. Ωραία αλλά όχι αξέχαστα.
• Ταραμοσαλάτα με αραβικές πίτες. Signature dish. Αέρινη και λεμονάτη. Δικαίωσε τη φήμη της.
• Ψαρόσουπα με κεφάλι φρέσκιας σφυρίδας. Δε μου αρέσει αυτή η σούπα. Τη συγκεκριμένη την αδικεί κατάφωρα η περιγραφή της αφού πρόκειται, περισσότερο, για μία bisque με άρωμα θάλασσας, οστρακοειδών, γαρίδων. Πορτοκαλόχρους, πηχτή, αρωματική, σαφρανάτη. Συμπυκνωμένη γεύση.
• Tartar από φαγκρί. Με ξινόμηλο, φύκια, sorbet κόκκινης πιπεριάς. Φίνο.
• Tartar τόνου (Παραγγέλθηκε extra. Κλαίω, πραγματικά, από τα γέλια διότι ο καλός μου ήταν απελπιστικά ελληνικών προτιμήσεων όσον αφορά στο ψήσιμο των κρεάτων και στα ωμά. Τον έχω κάνει χειρότερο από μένα). Με καπνιστή μαγιονέζα, πίκλες celery, μαραθόριζα. Λόγω ψαριού με, σαφώς, πιο έντονη γεύση. Ισορροπία, κρουστή σάρκα, βαθιά νοστιμιά. 16e.
• Καλαμάρι σχάρας το οποίο ξαπλώνει σε μια σαλάτα από μαυρομάτικα ενώ συνοδεύεται από mousse καπνιστής μελιτζάνας και πινελιές μαρμελάδας ντομάτας με λουκάνικο Δράμας. Μη σας ξενίσει ο συνδυασμός. Είναι υπέροχος.
• Γιουβετσάκι γαρίδας με καπνιστή ντομάτα και βασιλικό. Όχι ότι δεν ήταν νόστιμο. Ήταν. Και το κριθαράκι και οι γαρίδες. Ήταν όμως ένα ήσυχο πιάτο σε σχέση με τα υπόλοιπα και για μένα έχασε πόντους. Δεν κατάλαβα το κάπνισμα ούτε τον βασιλικό.
• Μοσχαρίσιο διάφραγμα. Με porcini, gnocchi πατάτας, καπνιστό κρεμμύδι. Δεν ερωτηθήκαμε για το ψήσιμο. Ήρθε medium well. Το ψήσιμο σε σχέση με την τελική γεύση ήταν πταίσμα. Θα ήθελα όμως τα gnocchi λίγο διαφορετικά. Πιο αέρινα. Πιο συννεφένια.
• Το κλείσιμο με το υπέροχο γλυκό με φρέσκιες φράουλες, mousse γιαούρτι, μαρέγκες με άρωμα lime, παγωτό περγαμόντο και πέρλες σιροπιού μέντας απέδειξε ότι “κάνουν” κάτι παραπάνω κι από καλά και τα επιδόρπιά τους. Το ιδανικό κλείσιμο.

Το ανωτέρω μενού τιμάται στα 45e το άτομο. Νομίζω ότι χρεώθηκε το νερό χωρίς να είμαι βεβαία. 20e το wine pairing. Ο συνδυασμός που θυμάμαι είναι αυτός της ταραμοσαλάτας με μια ρετσίνα νέας γενιάς. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να εντρυφήσω σ αυτό το τόσο παρεξηγημένο κρασί.

Κακές στιγμές. Ζόρια. Αίσθηση ματαιότητας. Καυγάδες. Απώλειες. Και ποιος δεν τα έχει ζήσει? Ξεπεράστε τα. See the bigger picture. Κάποιες σχέσεις έχουν φτιαχτεί για να αντέχουν. Κάποιες άλλες όχι. Ποτέ δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο. Κι όπως λέει ο Μικρός Πρίγκιπας στο ωραιότερο παραμύθι για μεγάλους που έχει γραφτεί "Την αλήθεια δεν την βλέπουν τα μάτια.. Μόνο η καρδιά τη βλέπει". Μια όμορφη βραδιά με καλό φαγητό, κρασί κι αγαπημένους ανθρώπους βοηθά, πάντα, στην ορθότερη αντίληψη. Για μένα τουλάχιστον. Γιατί πάνω από όλα πρέπει να ξέρουμε τον εαυτό μας. Τα όριά μας. Τα θέλω μας. Μην κάνετε εκπτώσεις. Ούτε στη ζωή ούτε στα εστιατόρια.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

09 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Bad hair day!

Οι κυρίες του site με κατανοούν. Οι κύριοι θα κουνήσουν, απλά, το κεφάλι. Οι δικοί μου κύριοι θα αναστενάξουν πονεμένα.

Ποία εξ ημών δεν έχει ξεσπάσει στο τριχωτό της κεφαλής? Δεν αφήνω έξω τους άνδρες διότι το έχω ζήσει κι αυτό. Όσον αφορά σε μένα έχω φύγει από το σπίτι με μαλλί μέχρι τη μέση και έχω γυρίσει με δύο πόντων, plus μίας μπλε τούφας, κάνοντας τη μαμά μου να, literally, λιποθυμήσει στον καναπέ. Έχω εμφανιστεί σε συναυλία των James με καροτοπορτοκαλί ορατό από τη στρατόσφαιρα και, πολλά, μα πάρα πολλά, άλλα. Το κόβω όμως διότι, ήδη, κάνω εικόνα τη φάτσα του Frat, τις σκέψεις και τον, δικαιολογημένα, αναμενόμενο εξάψαλμο.

Εκείνη η Παρασκευή λοιπόν ήταν μία από αυτές τις μέρες που το πείραμα δεν είχε πετύχει. Κι όμως ήταν special day και σιχαίνομαι να αφήνω τέτοιες μέρες να πηγαίνουν χαμένες λόγω δουλειάς, έντασης, νεύρων, κακής διάθεσης. Το θέμα βέβαια ήταν ότι δεν είχα καμία όρεξη λόγω των παραπάνω να σκεφτώ μαγαζί, ούτε ξέρω πως μου ήρθε το συγκεκριμένο, διότι για κάποιον λόγο ο Βασίλαινας δεν υπήρξε, ποτέ, στις προτεραιότητές μου. Για τους συνήθεις αδιευκρίνιστους λόγους. Καθότι μαγαζί που υπάρχει τόσα χρόνια… δε μπορεί… κάτι καλό θα κάνει. Καμιά φορά βέβαια μπορεί να το κάνει για τους άλλους κι όχι για σένα, αλλά, αυτή τη φορά, δε συνέβησαν έτσι τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς “κάνει” υπέροχα τον χώρο του. Ένα λιτό urban chic εστιατόριο το οποίο θα μπορούσε να σταθεί, δρέποντας διακοσμητικές δάφνες, σε οποιαδήποτε μητρόπολη. Τίποτα κραυγαλέο. Στιλπνές μαύρες/γκρι/μπεζ επιφάνειες. Κομψή, όσο κι ολόσωστη, art de table. Άνεση και privacy. Ο τοίχος που ενσωματώνει, θαυμαστά, παραδοσιακά κομμάτια περασμένων δεκαετιών της Αθήνας αποτελώντας, ταυτόχρονα, τη νοητή συνέχεια του Hilton το οποίο βλέπετε. Αφήστε τη ματιά σας να περιπλανηθεί προς κι από και θα καταλάβετε. Η walk in κάβα την οποία σας προτρέπω να τσεκάρετε. Ο πιο ωραίος φωτισμός που έχω συναντήσει. Αποτελείται από ένα πλέγμα μπουκαλιών με οπτικές ίνες. Αυτός που αισθάνεστε ότι σας κολακεύει, σας “προστατεύει” ενώ, ταυτόχρονα, επιτρέπει να βλέπετε, πολύ καλά, τι τρώτε και τι πίνετε. Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά, στα τόσα χρόνια, που θα σχολιάσω τη μουσική που ακούγεται στην, πλέον, κατάλληλη ένταση. Δε θα εμποδίσει τις συζητήσεις σας όμως θα αναγνωρίσετε κομμάτια τα οποία θα συμβάλλουν στο mood, εδικά αν πετύχετε κάποιο αγαπημένο σας, όπως έτυχε σε μένα όταν άκουσα Amy Winehouse.

“Κάνει” καλά την εξυπηρέτηση η οποία ακροβατεί, με θαυμαστή ισορροπία, μεταξύ της πρέπουσας και της οικειότητας. Τα πιάτα θα αλλαχθούν στην ώρα τους. Τα κρασιά θα σερβιριστούν στο κατάλληλο ποτήρι. Τα ποτήρια του wine pairing, το οποίο επιλέξαμε, θα παραμείνουν στο τραπέζι ως οφείλουν. Θα σας εξηγήσουν, λεπτομερώς, τι τρώτε και τι πίνετε. Θα υποδείξουν, αλλά, και θα συγκρατήσουν. Θα τολμήσουν να σας πουν τα αγαπημένα τους πιάτα. Θα ακούσουν τις διαφωνίες σας. Από τις ελάχιστες φορές που αισθάνθηκα την ανάγκη να αποχαιρετήσω, δια χειραψίας, τους ανθρώπους που μας φρόντισαν. Άψογοι.

“Κάνει” εξαίρετα το φαγητό που προσφέρει. Μην το δείτε ως, αμιγώς, ψαροφαγικό. Μην επικεντρωθείτε στην πρώτη, ατόφια, ύλη. Μην περιμένετε κάτι που δεν έχετε φανταστεί. Ένα up to date αστικό εστιατόριο το οποίο, ενώ πατά, σταθερά, στον πυρήνα των παραδοσιακών συνταγών, ταυτόχρονα, τις εξελίσσει, εφαρμόζοντας νέες μαγειρικές τεχνικές, βάζοντας δημιουργικές πινελιές, παίζοντας με τις υφές, χρησιμοποιώντας φρέσκες πρώτες ύλες χωρίς να ξεχνά την αισθητική διάσταση της παρουσίασης.

Διαλέξαμε το menu degustation που μας φάνηκε υποσχόμενο όσον αφορά στην επίδειξη των δυνατοτήτων του chef. Wine pairing για να τσεκάρουμε τον sommelier. Ψεύδομαι ασύστολα. Όπως σας είπα ήμουν στραβωμένη. Ήταν η εύκολη λύση. Όμως οφείλω να ομολογήσω ότι απεδείχθη άριστη επιλογή, ανέλπιστα χορταστική, και με ενδιαφέρουσες οινικές επιλογές. Το μόνο που έχω να προσάψω είναι η αύξηση της τιμής. Επίσης οφείλω να πω ότι το wine pairing δε συμφέρει οικονομικά. Αλλά … δε μετανιώσαμε για καμία από τις δύο.

• Αρχή με ζυμωτό άσπρο και μαύρο ψωμάκι. Ωραία αλλά όχι αξέχαστα.
• Ταραμοσαλάτα με αραβικές πίτες. Signature dish. Αέρινη και λεμονάτη. Δικαίωσε τη φήμη της.
• Ψαρόσουπα με κεφάλι φρέσκιας σφυρίδας. Δε μου αρέσει αυτή η σούπα. Τη συγκεκριμένη την αδικεί κατάφωρα η περιγραφή της αφού πρόκειται, περισσότερο, για μία bisque με άρωμα θάλασσας, οστρακοειδών, γαρίδων. Πορτοκαλόχρους, πηχτή, αρωματική, σαφρανάτη. Συμπυκνωμένη γεύση.
• Tartar από φαγκρί. Με ξινόμηλο, φύκια, sorbet κόκκινης πιπεριάς. Φίνο.
• Tartar τόνου (Παραγγέλθηκε extra. Κλαίω, πραγματικά, από τα γέλια διότι ο καλός μου ήταν απελπιστικά ελληνικών προτιμήσεων όσον αφορά στο ψήσιμο των κρεάτων και στα ωμά. Τον έχω κάνει χειρότερο από μένα). Με καπνιστή μαγιονέζα, πίκλες celery, μαραθόριζα. Λόγω ψαριού με, σαφώς, πιο έντονη γεύση. Ισορροπία, κρουστή σάρκα, βαθιά νοστιμιά. 16e.
• Καλαμάρι σχάρας το οποίο ξαπλώνει σε μια σαλάτα από μαυρομάτικα ενώ συνοδεύεται από mousse καπνιστής μελιτζάνας και πινελιές μαρμελάδας ντομάτας με λουκάνικο Δράμας. Μη σας ξενίσει ο συνδυασμός. Είναι υπέροχος.
• Γιουβετσάκι γαρίδας με καπνιστή ντομάτα και βασιλικό. Όχι ότι δεν ήταν νόστιμο. Ήταν. Και το κριθαράκι και οι γαρίδες. Ήταν όμως ένα ήσυχο πιάτο σε σχέση με τα υπόλοιπα και για μένα έχασε πόντους. Δεν κατάλαβα το κάπνισμα ούτε τον βασιλικό.
• Μοσχαρίσιο διάφραγμα. Με porcini, gnocchi πατάτας, καπνιστό κρεμμύδι. Δεν ερωτηθήκαμε για το ψήσιμο. Ήρθε medium well. Το ψήσιμο σε σχέση με την τελική γεύση ήταν πταίσμα. Θα ήθελα όμως τα gnocchi λίγο διαφορετικά. Πιο αέρινα. Πιο συννεφένια.
• Το κλείσιμο με το υπέροχο γλυκό με φρέσκιες φράουλες, mousse γιαούρτι, μαρέγκες με άρωμα lime, παγωτό περγαμόντο και πέρλες σιροπιού μέντας απέδειξε ότι “κάνουν” κάτι παραπάνω κι από καλά και τα επιδόρπιά τους. Το ιδανικό κλείσιμο.

Το ανωτέρω μενού τιμάται στα 45e το άτομο. Νομίζω ότι χρεώθηκε το νερό χωρίς να είμαι βεβαία. 20e το wine pairing. Ο συνδυασμός που θυμάμαι είναι αυτός της ταραμοσαλάτας με μια ρετσίνα νέας γενιάς. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να εντρυφήσω σ αυτό το τόσο παρεξηγημένο κρασί.

Κακές στιγμές. Ζόρια. Αίσθηση ματαιότητας. Καυγάδες. Απώλειες. Και ποιος δεν τα έχει ζήσει? Ξεπεράστε τα. See the bigger picture. Κάποιες σχέσεις έχουν φτιαχτεί για να αντέχουν. Κάποιες άλλες όχι. Ποτέ δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο. Κι όπως λέει ο Μικρός Πρίγκιπας στο ωραιότερο παραμύθι για μεγάλους που έχει γραφτεί "Την αλήθεια δεν την βλέπουν τα μάτια.. Μόνο η καρδιά τη βλέπει". Μια όμορφη βραδιά με καλό φαγητό, κρασί κι αγαπημένους ανθρώπους βοηθά, πάντα, στην ορθότερη αντίληψη. Για μένα τουλάχιστον. Γιατί πάνω από όλα πρέπει να ξέρουμε τον εαυτό μας. Τα όριά μας. Τα θέλω μας. Μην κάνετε εκπτώσεις. Ούτε στη ζωή ούτε στα εστιατόρια.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

tzia

Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

37-49

Bad hair day!

Οι κυρίες του site με κατανοούν. Οι κύριοι θα κουνήσουν, απλά, το κεφάλι. Οι δικοί μου κύριοι θα αναστενάξουν πονεμένα.

Ποία εξ ημών δεν έχει ξεσπάσει στο τριχωτό της κεφαλής? Δεν αφήνω έξω τους άνδρες διότι το έχω ζήσει κι αυτό. Όσον αφορά σε μένα έχω φύγει από το σπίτι με μαλλί μέχρι τη μέση και έχω γυρίσει με δύο πόντων, plus μίας μπλε τούφας, κάνοντας τη μαμά μου να, literally, λιποθυμήσει στον καναπέ. Έχω εμφανιστεί σε συναυλία των James με καροτοπορτοκαλί ορατό από τη στρατόσφαιρα και, πολλά, μα πάρα πολλά, άλλα. Το κόβω όμως διότι, ήδη, κάνω εικόνα τη φάτσα του Frat, τις σκέψεις και τον, δικαιολογημένα, αναμενόμενο εξάψαλμο.

Εκείνη η Παρασκευή λοιπόν ήταν μία από αυτές τις μέρες που το πείραμα δεν είχε πετύχει. Κι όμως ήταν special day και σιχαίνομαι να αφήνω τέτοιες μέρες να πηγαίνουν χαμένες λόγω δουλειάς, έντασης, νεύρων, κακής διάθεσης. Το θέμα βέβαια ήταν ότι δεν είχα καμία όρεξη λόγω των παραπάνω να σκεφτώ μαγαζί, ούτε ξέρω πως μου ήρθε το συγκεκριμένο, διότι για κάποιον λόγο ο Βασίλαινας δεν υπήρξε, ποτέ, στις προτεραιότητές μου. Για τους συνήθεις αδιευκρίνιστους λόγους. Καθότι μαγαζί που υπάρχει τόσα χρόνια… δε μπορεί… κάτι καλό θα κάνει. Καμιά φορά βέβαια μπορεί να το κάνει για τους άλλους κι όχι για σένα, αλλά, αυτή τη φορά, δε συνέβησαν έτσι τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς “κάνει” υπέροχα τον χώρο του. Ένα λιτό urban chic εστιατόριο το οποίο θα μπορούσε να σταθεί, δρέποντας διακοσμητικές δάφνες, σε οποιαδήποτε μητρόπολη. Τίποτα κραυγαλέο. Στιλπνές μαύρες/γκρι/μπεζ επιφάνειες. Κομψή, όσο κι ολόσωστη, art de table. Άνεση και privacy. Ο τοίχος που ενσωματώνει, θαυμαστά, παραδοσιακά κομμάτια περασμένων δεκαετιών της Αθήνας αποτελώντας, ταυτόχρονα, τη νοητή συνέχεια του Hilton το οποίο βλέπετε. Αφήστε τη ματιά σας να περιπλανηθεί προς κι από και θα καταλάβετε. Η walk in κάβα την οποία σας προτρέπω να τσεκάρετε. Ο πιο ωραίος φωτισμός που έχω συναντήσει. Αποτελείται από ένα πλέγμα μπουκαλιών με οπτικές ίνες. Αυτός που αισθάνεστε ότι σας κολακεύει, σας “προστατεύει” ενώ, ταυτόχρονα, επιτρέπει να βλέπετε, πολύ καλά, τι τρώτε και τι πίνετε. Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά, στα τόσα χρόνια, που θα σχολιάσω τη μουσική που ακούγεται στην, πλέον, κατάλληλη ένταση. Δε θα εμποδίσει τις συζητήσεις σας όμως θα αναγνωρίσετε κομμάτια τα οποία θα συμβάλλουν στο mood, εδικά αν πετύχετε κάποιο αγαπημένο σας, όπως έτυχε σε μένα όταν άκουσα Amy Winehouse.

“Κάνει” καλά την εξυπηρέτηση η οποία ακροβατεί, με θαυμαστή ισορροπία, μεταξύ της πρέπουσας και της οικειότητας. Τα πιάτα θα αλλαχθούν στην ώρα τους. Τα κρασιά θα σερβιριστούν στο κατάλληλο ποτήρι. Τα ποτήρια του wine pairing, το οποίο επιλέξαμε, θα παραμείνουν στο τραπέζι ως οφείλουν. Θα σας εξηγήσουν, λεπτομερώς, τι τρώτε και τι πίνετε. Θα υποδείξουν, αλλά, και θα συγκρατήσουν. Θα τολμήσουν να σας πουν τα αγαπημένα τους πιάτα. Θα ακούσουν τις διαφωνίες σας. Από τις ελάχιστες φορές που αισθάνθηκα την ανάγκη να αποχαιρετήσω, δια χειραψίας, τους ανθρώπους που μας φρόντισαν. Άψογοι.

“Κάνει” εξαίρετα το φαγητό που προσφέρει. Μην το δείτε ως, αμιγώς, ψαροφαγικό. Μην επικεντρωθείτε στην πρώτη, ατόφια, ύλη. Μην περιμένετε κάτι που δεν έχετε φανταστεί. Ένα up to date αστικό εστιατόριο το οποίο, ενώ πατά, σταθερά, στον πυρήνα των παραδοσιακών συνταγών, ταυτόχρονα, τις εξελίσσει, εφαρμόζοντας νέες μαγειρικές τεχνικές, βάζοντας δημιουργικές πινελιές, παίζοντας με τις υφές, χρησιμοποιώντας φρέσκες πρώτες ύλες χωρίς να ξεχνά την αισθητική διάσταση της παρουσίασης.

Διαλέξαμε το menu degustation που μας φάνηκε υποσχόμενο όσον αφορά στην επίδειξη των δυνατοτήτων του chef. Wine pairing για να τσεκάρουμε τον sommelier. Ψεύδομαι ασύστολα. Όπως σας είπα ήμουν στραβωμένη. Ήταν η εύκολη λύση. Όμως οφείλω να ομολογήσω ότι απεδείχθη άριστη επιλογή, ανέλπιστα χορταστική, και με ενδιαφέρουσες οινικές επιλογές. Το μόνο που έχω να προσάψω είναι η αύξηση της τιμής. Επίσης οφείλω να πω ότι το wine pairing δε συμφέρει οικονομικά. Αλλά … δε μετανιώσαμε για καμία από τις δύο.

• Αρχή με ζυμωτό άσπρο και μαύρο ψωμάκι. Ωραία αλλά όχι αξέχαστα.
• Ταραμοσαλάτα με αραβικές πίτες. Signature dish. Αέρινη και λεμονάτη. Δικαίωσε τη φήμη της.
• Ψαρόσουπα με κεφάλι φρέσκιας σφυρίδας. Δε μου αρέσει αυτή η σούπα. Τη συγκεκριμένη την αδικεί κατάφωρα η περιγραφή της αφού πρόκειται, περισσότερο, για μία bisque με άρωμα θάλασσας, οστρακοειδών, γαρίδων. Πορτοκαλόχρους, πηχτή, αρωματική, σαφρανάτη. Συμπυκνωμένη γεύση.
• Tartar από φαγκρί. Με ξινόμηλο, φύκια, sorbet κόκκινης πιπεριάς. Φίνο.
• Tartar τόνου (Παραγγέλθηκε extra. Κλαίω, πραγματικά, από τα γέλια διότι ο καλός μου ήταν απελπιστικά ελληνικών προτιμήσεων όσον αφορά στο ψήσιμο των κρεάτων και στα ωμά. Τον έχω κάνει χειρότερο από μένα). Με καπνιστή μαγιονέζα, πίκλες celery, μαραθόριζα. Λόγω ψαριού με, σαφώς, πιο έντονη γεύση. Ισορροπία, κρουστή σάρκα, βαθιά νοστιμιά. 16e.
• Καλαμάρι σχάρας το οποίο ξαπλώνει σε μια σαλάτα από μαυρομάτικα ενώ συνοδεύεται από mousse καπνιστής μελιτζάνας και πινελιές μαρμελάδας ντομάτας με λουκάνικο Δράμας. Μη σας ξενίσει ο συνδυασμός. Είναι υπέροχος.
• Γιουβετσάκι γαρίδας με καπνιστή ντομάτα και βασιλικό. Όχι ότι δεν ήταν νόστιμο. Ήταν. Και το κριθαράκι και οι γαρίδες. Ήταν όμως ένα ήσυχο πιάτο σε σχέση με τα υπόλοιπα και για μένα έχασε πόντους. Δεν κατάλαβα το κάπνισμα ούτε τον βασιλικό.
• Μοσχαρίσιο διάφραγμα. Με porcini, gnocchi πατάτας, καπνιστό κρεμμύδι. Δεν ερωτηθήκαμε για το ψήσιμο. Ήρθε medium well. Το ψήσιμο σε σχέση με την τελική γεύση ήταν πταίσμα. Θα ήθελα όμως τα gnocchi λίγο διαφορετικά. Πιο αέρινα. Πιο συννεφένια.
• Το κλείσιμο με το υπέροχο γλυκό με φρέσκιες φράουλες, mousse γιαούρτι, μαρέγκες με άρωμα lime, παγωτό περγαμόντο και πέρλες σιροπιού μέντας απέδειξε ότι “κάνουν” κάτι παραπάνω κι από καλά και τα επιδόρπιά τους. Το ιδανικό κλείσιμο.

Το ανωτέρω μενού τιμάται στα 45e το άτομο. Νομίζω ότι χρεώθηκε το νερό χωρίς να είμαι βεβαία. 20e το wine pairing. Ο συνδυασμός που θυμάμαι είναι αυτός της ταραμοσαλάτας με μια ρετσίνα νέας γενιάς. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να εντρυφήσω σ αυτό το τόσο παρεξηγημένο κρασί.

Κακές στιγμές. Ζόρια. Αίσθηση ματαιότητας. Καυγάδες. Απώλειες. Και ποιος δεν τα έχει ζήσει? Ξεπεράστε τα. See the bigger picture. Κάποιες σχέσεις έχουν φτιαχτεί για να αντέχουν. Κάποιες άλλες όχι. Ποτέ δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο. Κι όπως λέει ο Μικρός Πρίγκιπας στο ωραιότερο παραμύθι για μεγάλους που έχει γραφτεί "Την αλήθεια δεν την βλέπουν τα μάτια.. Μόνο η καρδιά τη βλέπει". Μια όμορφη βραδιά με καλό φαγητό, κρασί κι αγαπημένους ανθρώπους βοηθά, πάντα, στην ορθότερη αντίληψη. Για μένα τουλάχιστον. Γιατί πάνω από όλα πρέπει να ξέρουμε τον εαυτό μας. Τα όριά μας. Τα θέλω μας. Μην κάνετε εκπτώσεις. Ούτε στη ζωή ούτε στα εστιατόρια.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.