Loader

09 Δεκ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ξεκινάμε με τις άγνωστες λέξεις: ΦΙΤΑ - Δουργούτι - Ντουρμ. Το όνομα ΦΙΤΑ του εστιατορίου προέκυψε ως λογοπαίγνιο από τα ονόματα των δύο σεφ-ιδιοκτητών, Φώτης και Θόδωρος. Το Δουργούτι πάλι, όπου βρίσκεται το νέο αυτό διαμαντάκι του γαστρονομικού χάρτη της πρωτεύουσας, είναι η αρχική ονομασία του νυν Νέου Κόσμου, μια παραγκούπολη προϊόν του 1922, με εθνολογικά κυρίαρχο το αρμένικο στοιχείο και αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό τις έξι προσφυγικές πολυκατοικίες που φτιάχτηκαν το 1936 στη γωνία που σχηματίζουν η Λεωφόρος Συγγρού και η οδός Λαγουμιτζή – και σώζονται μέχρι σήμερα. Και, για να τελειώνουμε με τα εισαγωγικά, το ΦΙΤΑ βρίσκεται στην οδό Ντουρμ 1, γωνία με την οδό Κασομούλη, ακριβώς απέναντι από την ομώνυμη στάση του τροχιοδρόμου (λέγε με τραμ). Ο Γιόζεφ Ντουρμ ήταν ονομαστός Γερμανός αρχιτέκτονας, που περιηγήθηκε την Ελλάδα τον 19ο αιώνα και έγραψε δύο βιβλία για την ελληνική αρχιτεκτονική.
Το ΦΙΤΑ λοιπόν επέλεξε να επισκεφθεί το δίδυμο fratzia (= fratello + tzia) μία ωραία Κυριακή μεσημέρι. Είχε προηγηθεί κράτηση αρκετές μέρες πριν, σας συμβουλεύω να κάνετε το ίδιο, το μαγαζί ήταν κυριολεκτικά φίσκα, τα καλά νέα διαδίδονται βλέπετε γρήγορα.
Τα αρχιτεκτονικά δεδομένα εν συντομία (ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου): ισόγειο, τρίφατσο, θέα προς τη γραμμή του τραμ, κλεισμένο γύρω γύρω με λυόμενη τζαμαρία, βιομηχανικό design, συνδυασμός λευκού και γκρι. Η κουζίνα ημιανοικτή μπαίνοντας δεξιά, τραπέζια τύπου καφενείου, άνετες ομοιόχρωμες πολυθρόνες. Εξαερισμός άριστα 10, όσο για την εφαρμογή του αντικαπνιστικού επίσης άριστα 10. Όποιος δεν αντέχει βρίσκει καταφύγιο σε μια μικρή αυλίτσα στο πλάι. Λέτε να αρχίζουμε να εκπολιτιζόμαστε; Οι τουαλέτες, με καζανάκι Niagara (! ) παρακαλώ, φροντισμένες. Μουσική υπόκρουση γιοκ, δεν μας έλειψε.
Το προσωπικό επαρκές, καταρτισμένο και καλοσυντονισμένο, δεν νιώσαμε ούτε μια στιγμή ξεχασμένοι ή παραμελημένοι, το αντίθετο μάλιστα: ιδιαίτερα επικοινωνιακοί όλοι, πάντα με το χαμόγελο, με απροσποίητο ενδιαφέρον για το πώς εξελίσσεται το γεύμα μας και έτοιμοι, παρά την έξαψη της ώρας αιχμής, να κοντοσταθούν, να αστειευτούν και να σχολιάσουν καλοπροαίρετα τα πάντα.
Μια και ήταν η πρώτη επίσκεψη, δεν είχα τη δυνατότητα να επιβεβαιώσω το κατά πόσο ο κατάλογος αλλάζει, όπως λέγεται, καθημερινά, ανάλογα με τα υλικά, κυρίως ψαρικά βέβαια, που είναι διαθέσιμα. Μας έφεραν εν πάση περιπτώσει ένα κατάλογο φαγητών (γύρω στις 20 επιλογές) και ένα κατάλογο ποτών. Η λογική «όλα στη μέση» προκύπτει αβίαστα, ειδικά αν ή παρέα, όπως η δική μας, αποτελείται από ορκισμένους ψαροφάγους. Παραγγείλαμε, είναι αλήθεια, πολλά, και φύγαμε ίσως με ελαφρά βαρύ κεφάλι έχοντας καταναλώσει 2,5 λίτρα κρασί χύμα και ρακή κερασμένη από το κατάστημα, σίγουρα όμως όχι βαρυστομαχιασμένοι. Οι μερίδες κανονικές.
Σε πρώτη φάση πήραμε ταραμοσαλάτα (αυθεντική και αφράτη), παντζάρια ψητά (εξαιρετικά ψημένα al dente έβγαζαν όλη τη γλύκα τους), μελιτζανοσαλάτα τύπου αγιορείτικη με γενναιόδωρο φιλέτο καπνιστού ψαριού από πάνω (μου διαφεύγει το όνομα, must order χωρίς δεύτερη κουβέντα), σεβίτσε (και εδώ μου διαφεύγει το όνομα, εξαιρετικό, όμως απελπιστικά μικρή μερίδα, με το ζόρι μεζές για δύο) και τσιπς (κακώς αναγράφονται ως πατάτες τηγανιτές, πραγματικά θεϊκά, καταναλώσαμε τελικά τέσσερις μερίδες! ).
Στο δεύτερο γύρο έφθασαν στο τραπέζι μας οι λεγόμενες «ουρίτσες» (πεσκανδριτσούλες δηλαδή, πραγματικός αφρός), φιλέτο μελανούρι με ρεβίθια (νοστιμότατο, must order επίσης), θράψαλο με φαγόπυρο και μύδια αχνιστά, τα οποία ήρθαν τελευταία και για τιμωρία τα ξαναπαραγγείλαμε. Το γεύμα συνοδεύτηκε από κρασί χύμα λευκό (μαλαγουζιά) για τις κυρίες και τριποικιλιακό κόκκινο για τους κυρίους. Στην αρχή μας ρώτησαν τι νερό θέλουμε και αν θέλουμε ψωμί, ενώ στο τέλος μας κέρασαν έναν ωραιότατο παραδοσιακό χαλβά.
Ο λογαριασμός γι’ αυτό το king size γεύμα έφθασε τα 25 με 30 ευρώ το κεφάλι, σε σύγκριση με το πόσα φάγαμε και ήπιαμε εγώ το βρίσκω λογικό. Σίγουρα θα ξαναπάμε (βλέπε υστερόγραφο που ακολουθεί). Το γεγονός άλλωστε ότι μετά από αρκετό καιρό εμφανίζομαι πάλι με κριτική στο a4f οφείλεται στο ότι νιώθω πως οφείλω να επισημάνω την έλευση ενός διαφορετικού καινούριου μαγαζιού. Καλές γιορτές σε όλους!
Υ. Γ.: Χαρακτηριστικό του πόσο μας άρεσε το ΦΙΤΑ (που στην απόδειξη είδα να γράφεται «Φ & Θ») είναι ότι ξαναπήγαμε – ο fratello μετά της συμβίας του – προχθές Σάββατο, παρέα με δύο άλλους φίλους. Ο κατάλογος των φαγητών αλλαγμένος κατά τα 2/3, σιγά σιγά καταλαβαίνω καλύτερα τη φιλοσοφία του μαγαζιού. Μοιάζει πολύ με τη ΣΤΕΡΝΑ στο Μαρούσι ως προς την επιλογή των υλικών (φθηνά και ημέρας), διαφέρει όμως στην εκτέλεση (πιο εξεζητημένες γεύσεις και μεγαλύτερη ποικιλία, προσεγμένο επιδόρπιο) και βέβαια στο στήσιμο και τη διαρρύθμιση. Αυτή τη φορά το τραπέζι μας ήταν προς τα μέσα και μας ενόχλησε όλους πολύ η διάχυτη βαβούρα στο χώρο. Αυτή τη φορά δοκιμάσαμε μπακαλιαράκια (όνομα και πράγμα) με σκορδαλιά (υπερβολικά αδύνατη, έμοιαζε πιο πολύ με σφικτό πουρέ πατάτας) και μυξινάρι (= ξαδελφάκι του κέφαλου) καπνιστό και ψητό. Δεν μου άρεσε που το επιδόρπιο (μπαμπάς με ρούμι) είχε τελειώσει και στη θέση του προσφέρθηκε ένας γλυκίζων αφρός γιαουρτιού με σιρόπι τριαντάφυλλο, όπως δεν μου άρεσε η για δεύτερη φορά προφορική ανακοίνωση του πληρωτέου ποσού. Πλήρωσα με κάρτα και ταμειακή απόδειξη δεν ήρθε. Ο λογαριασμός αυτή τη φορά 20 ευρώ το κεφάλι. Θα δώσω στο ΦΙΤΑ την επόμενη ευκαιρία σε λίγους μήνες, έχει όλα τα φόντα να επιτύχει, φτάνει να προσέξει κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

09 Δεκ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ξεκινάμε με τις άγνωστες λέξεις: ΦΙΤΑ - Δουργούτι - Ντουρμ. Το όνομα ΦΙΤΑ του εστιατορίου προέκυψε ως λογοπαίγνιο από τα ονόματα των δύο σεφ-ιδιοκτητών, Φώτης και Θόδωρος. Το Δουργούτι πάλι, όπου βρίσκεται το νέο αυτό διαμαντάκι του γαστρονομικού χάρτη της πρωτεύουσας, είναι η αρχική ονομασία του νυν Νέου Κόσμου, μια παραγκούπολη προϊόν του 1922, με εθνολογικά κυρίαρχο το αρμένικο στοιχείο και αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό τις έξι προσφυγικές πολυκατοικίες που φτιάχτηκαν το 1936 στη γωνία που σχηματίζουν η Λεωφόρος Συγγρού και η οδός Λαγουμιτζή – και σώζονται μέχρι σήμερα. Και, για να τελειώνουμε με τα εισαγωγικά, το ΦΙΤΑ βρίσκεται στην οδό Ντουρμ 1, γωνία με την οδό Κασομούλη, ακριβώς απέναντι από την ομώνυμη στάση του τροχιοδρόμου (λέγε με τραμ). Ο Γιόζεφ Ντουρμ ήταν ονομαστός Γερμανός αρχιτέκτονας, που περιηγήθηκε την Ελλάδα τον 19ο αιώνα και έγραψε δύο βιβλία για την ελληνική αρχιτεκτονική.
Το ΦΙΤΑ λοιπόν επέλεξε να επισκεφθεί το δίδυμο fratzia (= fratello + tzia) μία ωραία Κυριακή μεσημέρι. Είχε προηγηθεί κράτηση αρκετές μέρες πριν, σας συμβουλεύω να κάνετε το ίδιο, το μαγαζί ήταν κυριολεκτικά φίσκα, τα καλά νέα διαδίδονται βλέπετε γρήγορα.
Τα αρχιτεκτονικά δεδομένα εν συντομία (ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου): ισόγειο, τρίφατσο, θέα προς τη γραμμή του τραμ, κλεισμένο γύρω γύρω με λυόμενη τζαμαρία, βιομηχανικό design, συνδυασμός λευκού και γκρι. Η κουζίνα ημιανοικτή μπαίνοντας δεξιά, τραπέζια τύπου καφενείου, άνετες ομοιόχρωμες πολυθρόνες. Εξαερισμός άριστα 10, όσο για την εφαρμογή του αντικαπνιστικού επίσης άριστα 10. Όποιος δεν αντέχει βρίσκει καταφύγιο σε μια μικρή αυλίτσα στο πλάι. Λέτε να αρχίζουμε να εκπολιτιζόμαστε; Οι τουαλέτες, με καζανάκι Niagara (! ) παρακαλώ, φροντισμένες. Μουσική υπόκρουση γιοκ, δεν μας έλειψε.
Το προσωπικό επαρκές, καταρτισμένο και καλοσυντονισμένο, δεν νιώσαμε ούτε μια στιγμή ξεχασμένοι ή παραμελημένοι, το αντίθετο μάλιστα: ιδιαίτερα επικοινωνιακοί όλοι, πάντα με το χαμόγελο, με απροσποίητο ενδιαφέρον για το πώς εξελίσσεται το γεύμα μας και έτοιμοι, παρά την έξαψη της ώρας αιχμής, να κοντοσταθούν, να αστειευτούν και να σχολιάσουν καλοπροαίρετα τα πάντα.
Μια και ήταν η πρώτη επίσκεψη, δεν είχα τη δυνατότητα να επιβεβαιώσω το κατά πόσο ο κατάλογος αλλάζει, όπως λέγεται, καθημερινά, ανάλογα με τα υλικά, κυρίως ψαρικά βέβαια, που είναι διαθέσιμα. Μας έφεραν εν πάση περιπτώσει ένα κατάλογο φαγητών (γύρω στις 20 επιλογές) και ένα κατάλογο ποτών. Η λογική «όλα στη μέση» προκύπτει αβίαστα, ειδικά αν ή παρέα, όπως η δική μας, αποτελείται από ορκισμένους ψαροφάγους. Παραγγείλαμε, είναι αλήθεια, πολλά, και φύγαμε ίσως με ελαφρά βαρύ κεφάλι έχοντας καταναλώσει 2,5 λίτρα κρασί χύμα και ρακή κερασμένη από το κατάστημα, σίγουρα όμως όχι βαρυστομαχιασμένοι. Οι μερίδες κανονικές.
Σε πρώτη φάση πήραμε ταραμοσαλάτα (αυθεντική και αφράτη), παντζάρια ψητά (εξαιρετικά ψημένα al dente έβγαζαν όλη τη γλύκα τους), μελιτζανοσαλάτα τύπου αγιορείτικη με γενναιόδωρο φιλέτο καπνιστού ψαριού από πάνω (μου διαφεύγει το όνομα, must order χωρίς δεύτερη κουβέντα), σεβίτσε (και εδώ μου διαφεύγει το όνομα, εξαιρετικό, όμως απελπιστικά μικρή μερίδα, με το ζόρι μεζές για δύο) και τσιπς (κακώς αναγράφονται ως πατάτες τηγανιτές, πραγματικά θεϊκά, καταναλώσαμε τελικά τέσσερις μερίδες! ).
Στο δεύτερο γύρο έφθασαν στο τραπέζι μας οι λεγόμενες «ουρίτσες» (πεσκανδριτσούλες δηλαδή, πραγματικός αφρός), φιλέτο μελανούρι με ρεβίθια (νοστιμότατο, must order επίσης), θράψαλο με φαγόπυρο και μύδια αχνιστά, τα οποία ήρθαν τελευταία και για τιμωρία τα ξαναπαραγγείλαμε. Το γεύμα συνοδεύτηκε από κρασί χύμα λευκό (μαλαγουζιά) για τις κυρίες και τριποικιλιακό κόκκινο για τους κυρίους. Στην αρχή μας ρώτησαν τι νερό θέλουμε και αν θέλουμε ψωμί, ενώ στο τέλος μας κέρασαν έναν ωραιότατο παραδοσιακό χαλβά.
Ο λογαριασμός γι’ αυτό το king size γεύμα έφθασε τα 25 με 30 ευρώ το κεφάλι, σε σύγκριση με το πόσα φάγαμε και ήπιαμε εγώ το βρίσκω λογικό. Σίγουρα θα ξαναπάμε (βλέπε υστερόγραφο που ακολουθεί). Το γεγονός άλλωστε ότι μετά από αρκετό καιρό εμφανίζομαι πάλι με κριτική στο a4f οφείλεται στο ότι νιώθω πως οφείλω να επισημάνω την έλευση ενός διαφορετικού καινούριου μαγαζιού. Καλές γιορτές σε όλους!
Υ. Γ.: Χαρακτηριστικό του πόσο μας άρεσε το ΦΙΤΑ (που στην απόδειξη είδα να γράφεται «Φ & Θ») είναι ότι ξαναπήγαμε – ο fratello μετά της συμβίας του – προχθές Σάββατο, παρέα με δύο άλλους φίλους. Ο κατάλογος των φαγητών αλλαγμένος κατά τα 2/3, σιγά σιγά καταλαβαίνω καλύτερα τη φιλοσοφία του μαγαζιού. Μοιάζει πολύ με τη ΣΤΕΡΝΑ στο Μαρούσι ως προς την επιλογή των υλικών (φθηνά και ημέρας), διαφέρει όμως στην εκτέλεση (πιο εξεζητημένες γεύσεις και μεγαλύτερη ποικιλία, προσεγμένο επιδόρπιο) και βέβαια στο στήσιμο και τη διαρρύθμιση. Αυτή τη φορά το τραπέζι μας ήταν προς τα μέσα και μας ενόχλησε όλους πολύ η διάχυτη βαβούρα στο χώρο. Αυτή τη φορά δοκιμάσαμε μπακαλιαράκια (όνομα και πράγμα) με σκορδαλιά (υπερβολικά αδύνατη, έμοιαζε πιο πολύ με σφικτό πουρέ πατάτας) και μυξινάρι (= ξαδελφάκι του κέφαλου) καπνιστό και ψητό. Δεν μου άρεσε που το επιδόρπιο (μπαμπάς με ρούμι) είχε τελειώσει και στη θέση του προσφέρθηκε ένας γλυκίζων αφρός γιαουρτιού με σιρόπι τριαντάφυλλο, όπως δεν μου άρεσε η για δεύτερη φορά προφορική ανακοίνωση του πληρωτέου ποσού. Πλήρωσα με κάρτα και ταμειακή απόδειξη δεν ήρθε. Ο λογαριασμός αυτή τη φορά 20 ευρώ το κεφάλι. Θα δώσω στο ΦΙΤΑ την επόμενη ευκαιρία σε λίγους μήνες, έχει όλα τα φόντα να επιτύχει, φτάνει να προσέξει κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

fratello

Τετάρτη 22 Ιανουαρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

Ξεκινάμε με τις άγνωστες λέξεις: ΦΙΤΑ - Δουργούτι - Ντουρμ. Το όνομα ΦΙΤΑ του εστιατορίου προέκυψε ως λογοπαίγνιο από τα ονόματα των δύο σεφ-ιδιοκτητών, Φώτης και Θόδωρος. Το Δουργούτι πάλι, όπου βρίσκεται το νέο αυτό διαμαντάκι του γαστρονομικού χάρτη της πρωτεύουσας, είναι η αρχική ονομασία του νυν Νέου Κόσμου, μια παραγκούπολη προϊόν του 1922, με εθνολογικά κυρίαρχο το αρμένικο στοιχείο και αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό τις έξι προσφυγικές πολυκατοικίες που φτιάχτηκαν το 1936 στη γωνία που σχηματίζουν η Λεωφόρος Συγγρού και η οδός Λαγουμιτζή – και σώζονται μέχρι σήμερα. Και, για να τελειώνουμε με τα εισαγωγικά, το ΦΙΤΑ βρίσκεται στην οδό Ντουρμ 1, γωνία με την οδό Κασομούλη, ακριβώς απέναντι από την ομώνυμη στάση του τροχιοδρόμου (λέγε με τραμ). Ο Γιόζεφ Ντουρμ ήταν ονομαστός Γερμανός αρχιτέκτονας, που περιηγήθηκε την Ελλάδα τον 19ο αιώνα και έγραψε δύο βιβλία για την ελληνική αρχιτεκτονική.
Το ΦΙΤΑ λοιπόν επέλεξε να επισκεφθεί το δίδυμο fratzia (= fratello + tzia) μία ωραία Κυριακή μεσημέρι. Είχε προηγηθεί κράτηση αρκετές μέρες πριν, σας συμβουλεύω να κάνετε το ίδιο, το μαγαζί ήταν κυριολεκτικά φίσκα, τα καλά νέα διαδίδονται βλέπετε γρήγορα.
Τα αρχιτεκτονικά δεδομένα εν συντομία (ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου): ισόγειο, τρίφατσο, θέα προς τη γραμμή του τραμ, κλεισμένο γύρω γύρω με λυόμενη τζαμαρία, βιομηχανικό design, συνδυασμός λευκού και γκρι. Η κουζίνα ημιανοικτή μπαίνοντας δεξιά, τραπέζια τύπου καφενείου, άνετες ομοιόχρωμες πολυθρόνες. Εξαερισμός άριστα 10, όσο για την εφαρμογή του αντικαπνιστικού επίσης άριστα 10. Όποιος δεν αντέχει βρίσκει καταφύγιο σε μια μικρή αυλίτσα στο πλάι. Λέτε να αρχίζουμε να εκπολιτιζόμαστε; Οι τουαλέτες, με καζανάκι Niagara (! ) παρακαλώ, φροντισμένες. Μουσική υπόκρουση γιοκ, δεν μας έλειψε.
Το προσωπικό επαρκές, καταρτισμένο και καλοσυντονισμένο, δεν νιώσαμε ούτε μια στιγμή ξεχασμένοι ή παραμελημένοι, το αντίθετο μάλιστα: ιδιαίτερα επικοινωνιακοί όλοι, πάντα με το χαμόγελο, με απροσποίητο ενδιαφέρον για το πώς εξελίσσεται το γεύμα μας και έτοιμοι, παρά την έξαψη της ώρας αιχμής, να κοντοσταθούν, να αστειευτούν και να σχολιάσουν καλοπροαίρετα τα πάντα.
Μια και ήταν η πρώτη επίσκεψη, δεν είχα τη δυνατότητα να επιβεβαιώσω το κατά πόσο ο κατάλογος αλλάζει, όπως λέγεται, καθημερινά, ανάλογα με τα υλικά, κυρίως ψαρικά βέβαια, που είναι διαθέσιμα. Μας έφεραν εν πάση περιπτώσει ένα κατάλογο φαγητών (γύρω στις 20 επιλογές) και ένα κατάλογο ποτών. Η λογική «όλα στη μέση» προκύπτει αβίαστα, ειδικά αν ή παρέα, όπως η δική μας, αποτελείται από ορκισμένους ψαροφάγους. Παραγγείλαμε, είναι αλήθεια, πολλά, και φύγαμε ίσως με ελαφρά βαρύ κεφάλι έχοντας καταναλώσει 2,5 λίτρα κρασί χύμα και ρακή κερασμένη από το κατάστημα, σίγουρα όμως όχι βαρυστομαχιασμένοι. Οι μερίδες κανονικές.
Σε πρώτη φάση πήραμε ταραμοσαλάτα (αυθεντική και αφράτη), παντζάρια ψητά (εξαιρετικά ψημένα al dente έβγαζαν όλη τη γλύκα τους), μελιτζανοσαλάτα τύπου αγιορείτικη με γενναιόδωρο φιλέτο καπνιστού ψαριού από πάνω (μου διαφεύγει το όνομα, must order χωρίς δεύτερη κουβέντα), σεβίτσε (και εδώ μου διαφεύγει το όνομα, εξαιρετικό, όμως απελπιστικά μικρή μερίδα, με το ζόρι μεζές για δύο) και τσιπς (κακώς αναγράφονται ως πατάτες τηγανιτές, πραγματικά θεϊκά, καταναλώσαμε τελικά τέσσερις μερίδες! ).
Στο δεύτερο γύρο έφθασαν στο τραπέζι μας οι λεγόμενες «ουρίτσες» (πεσκανδριτσούλες δηλαδή, πραγματικός αφρός), φιλέτο μελανούρι με ρεβίθια (νοστιμότατο, must order επίσης), θράψαλο με φαγόπυρο και μύδια αχνιστά, τα οποία ήρθαν τελευταία και για τιμωρία τα ξαναπαραγγείλαμε. Το γεύμα συνοδεύτηκε από κρασί χύμα λευκό (μαλαγουζιά) για τις κυρίες και τριποικιλιακό κόκκινο για τους κυρίους. Στην αρχή μας ρώτησαν τι νερό θέλουμε και αν θέλουμε ψωμί, ενώ στο τέλος μας κέρασαν έναν ωραιότατο παραδοσιακό χαλβά.
Ο λογαριασμός γι’ αυτό το king size γεύμα έφθασε τα 25 με 30 ευρώ το κεφάλι, σε σύγκριση με το πόσα φάγαμε και ήπιαμε εγώ το βρίσκω λογικό. Σίγουρα θα ξαναπάμε (βλέπε υστερόγραφο που ακολουθεί). Το γεγονός άλλωστε ότι μετά από αρκετό καιρό εμφανίζομαι πάλι με κριτική στο a4f οφείλεται στο ότι νιώθω πως οφείλω να επισημάνω την έλευση ενός διαφορετικού καινούριου μαγαζιού. Καλές γιορτές σε όλους!
Υ. Γ.: Χαρακτηριστικό του πόσο μας άρεσε το ΦΙΤΑ (που στην απόδειξη είδα να γράφεται «Φ & Θ») είναι ότι ξαναπήγαμε – ο fratello μετά της συμβίας του – προχθές Σάββατο, παρέα με δύο άλλους φίλους. Ο κατάλογος των φαγητών αλλαγμένος κατά τα 2/3, σιγά σιγά καταλαβαίνω καλύτερα τη φιλοσοφία του μαγαζιού. Μοιάζει πολύ με τη ΣΤΕΡΝΑ στο Μαρούσι ως προς την επιλογή των υλικών (φθηνά και ημέρας), διαφέρει όμως στην εκτέλεση (πιο εξεζητημένες γεύσεις και μεγαλύτερη ποικιλία, προσεγμένο επιδόρπιο) και βέβαια στο στήσιμο και τη διαρρύθμιση. Αυτή τη φορά το τραπέζι μας ήταν προς τα μέσα και μας ενόχλησε όλους πολύ η διάχυτη βαβούρα στο χώρο. Αυτή τη φορά δοκιμάσαμε μπακαλιαράκια (όνομα και πράγμα) με σκορδαλιά (υπερβολικά αδύνατη, έμοιαζε πιο πολύ με σφικτό πουρέ πατάτας) και μυξινάρι (= ξαδελφάκι του κέφαλου) καπνιστό και ψητό. Δεν μου άρεσε που το επιδόρπιο (μπαμπάς με ρούμι) είχε τελειώσει και στη θέση του προσφέρθηκε ένας γλυκίζων αφρός γιαουρτιού με σιρόπι τριαντάφυλλο, όπως δεν μου άρεσε η για δεύτερη φορά προφορική ανακοίνωση του πληρωτέου ποσού. Πλήρωσα με κάρτα και ταμειακή απόδειξη δεν ήρθε. Ο λογαριασμός αυτή τη φορά 20 ευρώ το κεφάλι. Θα δώσω στο ΦΙΤΑ την επόμενη ευκαιρία σε λίγους μήνες, έχει όλα τα φόντα να επιτύχει, φτάνει να προσέξει κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.