Loader

12 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Καλά τα λέει η φιλενάδα παρακάτω.
Πολύ καλά,
έως άριστα, θα σας έλεγα αλλά, μεταξύ μας, αυτή φοράει γάντια. Πείτε μου τώρα... Έχετε δει εκδοροσφαγέα να φορά γαντάκια? Not! Οπότε πάρτε μια πιο brutal κριτική να σας βρίσκεται σε ώρα ανάγκης..

Δεν είχα κανένα πρόβλημα να δοκιμάσω το καινούργιο μαγαζί. Εξάλλου οι προτάσεις της μέχρι στιγμής έχουν αποδειχθεί flush royale από χέρι (για τους γνωρίζοντες την ορολογία του πόκερ).
Το όνομα μου έκανε Κωνσταντινούπολη. Το γιατί, δεν είναι της παρούσης διότι αν αρχίσουμε να αναλύουμε πως δουλεύει, συνειρμικά, το δικό μου μυαλό δε θα μας φτάσει ούτε η επόμενη χιλιετία. Συν του ότι ξεκινούσε η άδεια μου με την κυκλοφόρηση, εσωτερικής, αυστηρής οδηγίας να μη με ενοχλήσει κανείς και για κανέναν λόγο. Άδεια! Τι ωραία λέξη! Πότε θα την ξανακούσω..

Ο χώρος είναι όμορφος. Έξω θυμίζει λίγο Ιταλία με τις τέντες, τα λουλούδια, τις πέργκολες που το οριοθετούν. Μέσα πιο παραδοσιακός με ένα jukebox να δεσπόζει. Δεν αντιστάθηκα και το έβγαλα φωτογραφία την οποία έστειλα αμέσως σε κάποιον που ήξερα ότι θα το εκτιμήσει.

Καλωσόρισμα ωραίο με νόστιμο ψωμί και ένα μπολάκι με ελίτσες και τουρσί.

Θαυμάσια, πραγματικά, σαλάτα με κολοκυθάκια, καρότα, πατάτες και άλλα. Τέλεια αρτυμένη με λάδι, λεμόνι, μυρωδικά σε πλήρη ισορροπία.

Και κάπου εδώ τελειώνουν τα ωραία κι αρχίζουν τα παρατράγουδα..
Τα πιάτα "κράχτες" που αποτελούσαν τον λόγο επίσκεψης δίνοντας ένα διαφορετικό στίγμα, απουσίαζαν όλα.
Τα υπόλοιπα συμβατικά χωρίς κάποια πρωτοτυπία.
Οι, γεμιστοί με τυρί, κολοκυθοανθοί είχαν ελαφρύ τηγάνι μεν, μου γέννησαν υποψίες δε. Αν κάνετε μια βόλτα στο Makro ή όπως αλλιώς ονομάζεται πλέον θα δείτε στα ράφια του το 90% των εδεσμάτων που προσφέρονται σε εστιατόρια.
Το κρασοτύρι από την Κρήτη ήταν ουδέτερο χωρίς να έχει καμία σχέση με τη νοστιμάδα, την ένταση και την πολυπλοκότητα της γεύσης που βγάζει το συγκεκριμένο τυρί.
Το ψητό θράψαλο ήταν απλά μαλακό. Ούτε άρωμα σχάρας, ούτε θάλασσας.
Τα αχνιστά μύδια, που ξέχασε να αναφέρει η φιλενάς, ήταν, μάλλον, το πιο συμπαθητικό πιάτο.
Ο πανωλεθρίαμβος που ακούει στο όνομα καπνιστό σκουμπρί. Που αν ήμουν καπνιστό σκουμπρί θα τους είχα μηνύσει για παραποίηση ταυτότητος και ψυχική οδύνη. Μου σηκώνονται ακόμα οι τρίχες στην ανάμνηση της αλμύρας του. Μια μπουκιά ήταν αρκετή για να καταναλωθεί άμεσα το νερό που μας είχαν φέρει και να ζητηθεί νέο μπουκάλι.
Σ αυτό το σημείο ζητήθηκε και ανανέωση του τσίπουρου διότι, στη σκηνή που με τόση ακρίβεια και γλαφυρότητα περιέγραψε η Nemo, πρέπει να ήπια ένα μπουκάλι μόνη μου προσπαθώντας να κρατήσω το στόμα μου κλειστό και να μη γίνει το έλα να δεις κι άκου ν'ακούσεις.

Είναι ακλόνητη πεποίθησή μου ότι τα όρια έχουν φτιαχτεί για να ξεπερνιούνται. Τα προσωπικά όρια όμως που αφορούν στις δυνατότητες που έχει ο κάθε άνθρωπος.
Οι κανόνες πάλι που ορίζουν τη σχέση και τα επιτρεπτά όρια στη σχέση ενός πελάτη με έναν εργαζόμενο καλό είναι να παραμένουν ως οφείλουν και από τις δύο πλευρές.
Εδώ ξεπεράστηκαν με τον χείριστο τρόπο. Αναίδεια, αγένεια, κουτοπονηριά.

Μία ατυχής επιλογή. Δεν είναι η πρώτη δε θα είναι η τελευταία. Γελάς μετά στην ανάμνησή της. Κι εκτιμάς περισσότερο τα αγαπημένα σου μαγαζιά και τους ανθρώπους τους κάτι που πολλές φορές το έχουμε ως δεδομένο κι όμως δεν είναι.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

12 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Καλά τα λέει η φιλενάδα παρακάτω.
Πολύ καλά,
έως άριστα, θα σας έλεγα αλλά, μεταξύ μας, αυτή φοράει γάντια. Πείτε μου τώρα... Έχετε δει εκδοροσφαγέα να φορά γαντάκια? Not! Οπότε πάρτε μια πιο brutal κριτική να σας βρίσκεται σε ώρα ανάγκης..

Δεν είχα κανένα πρόβλημα να δοκιμάσω το καινούργιο μαγαζί. Εξάλλου οι προτάσεις της μέχρι στιγμής έχουν αποδειχθεί flush royale από χέρι (για τους γνωρίζοντες την ορολογία του πόκερ).
Το όνομα μου έκανε Κωνσταντινούπολη. Το γιατί, δεν είναι της παρούσης διότι αν αρχίσουμε να αναλύουμε πως δουλεύει, συνειρμικά, το δικό μου μυαλό δε θα μας φτάσει ούτε η επόμενη χιλιετία. Συν του ότι ξεκινούσε η άδεια μου με την κυκλοφόρηση, εσωτερικής, αυστηρής οδηγίας να μη με ενοχλήσει κανείς και για κανέναν λόγο. Άδεια! Τι ωραία λέξη! Πότε θα την ξανακούσω..

Ο χώρος είναι όμορφος. Έξω θυμίζει λίγο Ιταλία με τις τέντες, τα λουλούδια, τις πέργκολες που το οριοθετούν. Μέσα πιο παραδοσιακός με ένα jukebox να δεσπόζει. Δεν αντιστάθηκα και το έβγαλα φωτογραφία την οποία έστειλα αμέσως σε κάποιον που ήξερα ότι θα το εκτιμήσει.

Καλωσόρισμα ωραίο με νόστιμο ψωμί και ένα μπολάκι με ελίτσες και τουρσί.

Θαυμάσια, πραγματικά, σαλάτα με κολοκυθάκια, καρότα, πατάτες και άλλα. Τέλεια αρτυμένη με λάδι, λεμόνι, μυρωδικά σε πλήρη ισορροπία.

Και κάπου εδώ τελειώνουν τα ωραία κι αρχίζουν τα παρατράγουδα..
Τα πιάτα "κράχτες" που αποτελούσαν τον λόγο επίσκεψης δίνοντας ένα διαφορετικό στίγμα, απουσίαζαν όλα.
Τα υπόλοιπα συμβατικά χωρίς κάποια πρωτοτυπία.
Οι, γεμιστοί με τυρί, κολοκυθοανθοί είχαν ελαφρύ τηγάνι μεν, μου γέννησαν υποψίες δε. Αν κάνετε μια βόλτα στο Makro ή όπως αλλιώς ονομάζεται πλέον θα δείτε στα ράφια του το 90% των εδεσμάτων που προσφέρονται σε εστιατόρια.
Το κρασοτύρι από την Κρήτη ήταν ουδέτερο χωρίς να έχει καμία σχέση με τη νοστιμάδα, την ένταση και την πολυπλοκότητα της γεύσης που βγάζει το συγκεκριμένο τυρί.
Το ψητό θράψαλο ήταν απλά μαλακό. Ούτε άρωμα σχάρας, ούτε θάλασσας.
Τα αχνιστά μύδια, που ξέχασε να αναφέρει η φιλενάς, ήταν, μάλλον, το πιο συμπαθητικό πιάτο.
Ο πανωλεθρίαμβος που ακούει στο όνομα καπνιστό σκουμπρί. Που αν ήμουν καπνιστό σκουμπρί θα τους είχα μηνύσει για παραποίηση ταυτότητος και ψυχική οδύνη. Μου σηκώνονται ακόμα οι τρίχες στην ανάμνηση της αλμύρας του. Μια μπουκιά ήταν αρκετή για να καταναλωθεί άμεσα το νερό που μας είχαν φέρει και να ζητηθεί νέο μπουκάλι.
Σ αυτό το σημείο ζητήθηκε και ανανέωση του τσίπουρου διότι, στη σκηνή που με τόση ακρίβεια και γλαφυρότητα περιέγραψε η Nemo, πρέπει να ήπια ένα μπουκάλι μόνη μου προσπαθώντας να κρατήσω το στόμα μου κλειστό και να μη γίνει το έλα να δεις κι άκου ν'ακούσεις.

Είναι ακλόνητη πεποίθησή μου ότι τα όρια έχουν φτιαχτεί για να ξεπερνιούνται. Τα προσωπικά όρια όμως που αφορούν στις δυνατότητες που έχει ο κάθε άνθρωπος.
Οι κανόνες πάλι που ορίζουν τη σχέση και τα επιτρεπτά όρια στη σχέση ενός πελάτη με έναν εργαζόμενο καλό είναι να παραμένουν ως οφείλουν και από τις δύο πλευρές.
Εδώ ξεπεράστηκαν με τον χείριστο τρόπο. Αναίδεια, αγένεια, κουτοπονηριά.

Μία ατυχής επιλογή. Δεν είναι η πρώτη δε θα είναι η τελευταία. Γελάς μετά στην ανάμνησή της. Κι εκτιμάς περισσότερο τα αγαπημένα σου μαγαζιά και τους ανθρώπους τους κάτι που πολλές φορές το έχουμε ως δεδομένο κι όμως δεν είναι.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

tzia

Τετάρτη 22 Ιανουαρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

-

Καλά τα λέει η φιλενάδα παρακάτω.
Πολύ καλά,
έως άριστα, θα σας έλεγα αλλά, μεταξύ μας, αυτή φοράει γάντια. Πείτε μου τώρα... Έχετε δει εκδοροσφαγέα να φορά γαντάκια? Not! Οπότε πάρτε μια πιο brutal κριτική να σας βρίσκεται σε ώρα ανάγκης..

Δεν είχα κανένα πρόβλημα να δοκιμάσω το καινούργιο μαγαζί. Εξάλλου οι προτάσεις της μέχρι στιγμής έχουν αποδειχθεί flush royale από χέρι (για τους γνωρίζοντες την ορολογία του πόκερ).
Το όνομα μου έκανε Κωνσταντινούπολη. Το γιατί, δεν είναι της παρούσης διότι αν αρχίσουμε να αναλύουμε πως δουλεύει, συνειρμικά, το δικό μου μυαλό δε θα μας φτάσει ούτε η επόμενη χιλιετία. Συν του ότι ξεκινούσε η άδεια μου με την κυκλοφόρηση, εσωτερικής, αυστηρής οδηγίας να μη με ενοχλήσει κανείς και για κανέναν λόγο. Άδεια! Τι ωραία λέξη! Πότε θα την ξανακούσω..

Ο χώρος είναι όμορφος. Έξω θυμίζει λίγο Ιταλία με τις τέντες, τα λουλούδια, τις πέργκολες που το οριοθετούν. Μέσα πιο παραδοσιακός με ένα jukebox να δεσπόζει. Δεν αντιστάθηκα και το έβγαλα φωτογραφία την οποία έστειλα αμέσως σε κάποιον που ήξερα ότι θα το εκτιμήσει.

Καλωσόρισμα ωραίο με νόστιμο ψωμί και ένα μπολάκι με ελίτσες και τουρσί.

Θαυμάσια, πραγματικά, σαλάτα με κολοκυθάκια, καρότα, πατάτες και άλλα. Τέλεια αρτυμένη με λάδι, λεμόνι, μυρωδικά σε πλήρη ισορροπία.

Και κάπου εδώ τελειώνουν τα ωραία κι αρχίζουν τα παρατράγουδα..
Τα πιάτα "κράχτες" που αποτελούσαν τον λόγο επίσκεψης δίνοντας ένα διαφορετικό στίγμα, απουσίαζαν όλα.
Τα υπόλοιπα συμβατικά χωρίς κάποια πρωτοτυπία.
Οι, γεμιστοί με τυρί, κολοκυθοανθοί είχαν ελαφρύ τηγάνι μεν, μου γέννησαν υποψίες δε. Αν κάνετε μια βόλτα στο Makro ή όπως αλλιώς ονομάζεται πλέον θα δείτε στα ράφια του το 90% των εδεσμάτων που προσφέρονται σε εστιατόρια.
Το κρασοτύρι από την Κρήτη ήταν ουδέτερο χωρίς να έχει καμία σχέση με τη νοστιμάδα, την ένταση και την πολυπλοκότητα της γεύσης που βγάζει το συγκεκριμένο τυρί.
Το ψητό θράψαλο ήταν απλά μαλακό. Ούτε άρωμα σχάρας, ούτε θάλασσας.
Τα αχνιστά μύδια, που ξέχασε να αναφέρει η φιλενάς, ήταν, μάλλον, το πιο συμπαθητικό πιάτο.
Ο πανωλεθρίαμβος που ακούει στο όνομα καπνιστό σκουμπρί. Που αν ήμουν καπνιστό σκουμπρί θα τους είχα μηνύσει για παραποίηση ταυτότητος και ψυχική οδύνη. Μου σηκώνονται ακόμα οι τρίχες στην ανάμνηση της αλμύρας του. Μια μπουκιά ήταν αρκετή για να καταναλωθεί άμεσα το νερό που μας είχαν φέρει και να ζητηθεί νέο μπουκάλι.
Σ αυτό το σημείο ζητήθηκε και ανανέωση του τσίπουρου διότι, στη σκηνή που με τόση ακρίβεια και γλαφυρότητα περιέγραψε η Nemo, πρέπει να ήπια ένα μπουκάλι μόνη μου προσπαθώντας να κρατήσω το στόμα μου κλειστό και να μη γίνει το έλα να δεις κι άκου ν'ακούσεις.

Είναι ακλόνητη πεποίθησή μου ότι τα όρια έχουν φτιαχτεί για να ξεπερνιούνται. Τα προσωπικά όρια όμως που αφορούν στις δυνατότητες που έχει ο κάθε άνθρωπος.
Οι κανόνες πάλι που ορίζουν τη σχέση και τα επιτρεπτά όρια στη σχέση ενός πελάτη με έναν εργαζόμενο καλό είναι να παραμένουν ως οφείλουν και από τις δύο πλευρές.
Εδώ ξεπεράστηκαν με τον χείριστο τρόπο. Αναίδεια, αγένεια, κουτοπονηριά.

Μία ατυχής επιλογή. Δεν είναι η πρώτη δε θα είναι η τελευταία. Γελάς μετά στην ανάμνησή της. Κι εκτιμάς περισσότερο τα αγαπημένα σου μαγαζιά και τους ανθρώπους τους κάτι που πολλές φορές το έχουμε ως δεδομένο κι όμως δεν είναι.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.