Loader

22 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Αν έμπαινε, έστω κι ένα cent, στον τραπεζικό μου λογαριασμό κάθε φορά που κάποιος χαρακτηρίζει τις ιδέες, τη συμπεριφορά, ή και, εμένα την ίδια ως ακατανόητη, μη συμβατή, αλλοπρόσαλλη, θα ήμουν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη Γη.

Βλέπετε άρχισα ανάποδα σε πολλούς τομείς της ζωής μου.

Ξεκίνησα διαβάζοντας, δύσκολων εννοιών, βιβλία και πολύ μετά την ενηλικίωσή μου ήρθα σε επαφή με τα old time classics της παιδικής/εφηβικής λογοτεχνίας. Το Καπλάνι της βιτρίνας ήταν ένα από αυτά. Άσχετο αλλά διαφωνώ πλήρως με τέτοιου είδους ετικέτες. Σας προτείνω να κάνετε ένα πείραμα ξαναδιαβάζοντας σε διαφορετικές ηλικίες και στιγμές της ζωής σας τα βιβλία που είτε σας άρεσαν είτε όχι. Το αποτέλεσμα θα σας εκπλήξει.

Ήρθα, πρωτίστως, σε επαφή με ξένες κουζίνες ενώ, μόλις, τα τελευταία χρόνια άρχισα να εντρυφώ και να καταλαβαίνω την εντόπια, εποχική, οικιακή γαστρονομία της Χώρας.

Έχω ταξιδέψει και ζήσει στο εξωτερικό ντρεπόμενη να ομολογήσω ότι αγνοώ, ακόμα, ολόκληρα γεωγραφικά κομμάτια της Ελλάδας. Αυτά που έχω επισκεφτεί μετριούνται στα δάχτυλα. Κάποια δεν ξέρω, ούτε, κατά που πέφτουν. Η Κρήτη είναι ανάμεσά τους. Τι κι αν έχω κουμπάρα από την Ιεράπετρα? Έχω πάει μόνο μια φορά για τη βάφτιση. Έφαγα φοβερά, ομολογώ, ενθυμούμενη μέχρι σήμερα τα ντολμαδάκια, το ξύγαλο, τα μαριναρισμένα σε ξύδι σουβλάκια, το γαμοπίλαφο και πολλά άλλα, όμως, τίποτα εκ των προτέρων δε με καθιστά ειδήμονα της συγκεκριμένης κουζίνας.

Δε μπορώ, λοιπόν, να κρίνω το Καπλάνι ως άξιο εκπρόσωπο της κρητικής κουζίνας. Μπορώ να το κρίνω ως προς…

Τον χώρο:
Καθαρός. Τριζάτος. Λιτός. Χωρίς αίσθηση στριμώγματος. Άνετα τραπέζια και καρέκλες. Ζεστός. Λευκός, πολύ λευκός, όμως, για την παγωμένη βραδιά του Γενάρη που πήγαμε. Το καλοκαίρι θα του έβαζα 4. Άκαπνος.

Την εξυπηρέτηση:
Τόσο οι νεαρές κυρίες που μας σέρβιραν όσο και ο ιδιοκτήτης υπήρξαν άψογοι. Μας βοήθησαν στην παραγγελία με τις προτάσεις τους, μας φρέναραν όταν χρειάστηκε. Τα πάντα στην ώρα τους με χαμόγελο. Ακόμη κι όταν είχε πάει αργά και ήμασταν η τελευταία παρέα δε μα έκαναν να αισθανθούμε ότι ήθελαν να μας ξεφορτωθούν. Αντίθετα. Μας προέτρεψαν να μείνουμε κι άλλο κερνώντας μας κιόλας.

Το φαγητό:

- Καλωσόρισμα με υπέροχο, φρέσκο, προζυμένιο ψωμί το οποίο συνοδευόταν από μπολάκια με ξύγαλο, ελίτσες και ρακή ελαφριά κι αρωματική.

- Ντάκο υπέροχο. Νόστιμο παξιμάδι, ντομάτα τριμμένη κι εξαιρετική ξινομυζήθρα (Σπιτική όπως αναφέρεται αλλά δεν παίρνω κι όρκο).

- Σταμναγκαθοσαλάτα. Αμάν. Μου πήρε ώρα να το γράψω. Μεταφράζεται σε φρέσκο πικρούτσικο, ωμό σταμναγκάθι με μαρούλι, απάκι, τσαπέλα (ξερά σύκα), παξιμαδάκια χαρουπιού, φλοίδες γραβιέρας και sauce από λευκό βαλσάμικο και λάδι. Φρέσκια, δροσερή, τραγανή, σε τεράστια ποσότητα.

- Φαβέτα. Δηλαδή μια βελούδινη φάβα με … ασκορδουλάκους (όπερ σημαίνει βολβούς). Μόνο σε μένα φαίνονται αστεία ορισμένα ονόματα? Μόνον εγώ γελώ με την κρητική προφορά και τους ιδιωματισμούς? Άσχετο no 2…στην βάφτιση του αγαπημένου μας αγοριού είχα πει να μην τολμήσουν να βγάλουν κανένα κουμπούρι. Είμαι, κάθετα, αντίθετη σ’αυτό το, ας πούμε, έθιμο. Ο παππούς ηκούσθη να λέει… Τσε τι τώρα?.. δε θα παίξει μία ο σύντεκνος για τον φιλιότσο? Θα ντροπιαστούμε!

- Γαμοπίλαφο ή γαμόρυζο. Πάλι γελάω… Δεν ορκίζομαι για την αυθεντικότητα. Οι γνώμες διχάστηκαν. Εμένα μου άρεσε καθότι ελαφρύ και λεμονάτο. Άλλοι το ήθελαν διαφορετικό, πιο έντονο. Το βραστό ζυγούρι που το συνόδευε κατά γενική ομολογία εξαιρετικό.

- Κουνέλι λεμονοριγανάτο. Δεν έχω μαγειρέψει ποτέ στη ζωή μου, το συγκεκριμένο ζωντανό, γιατί δεν αντέχω την εικόνα. Μου θυμίζει γδαρμένη γάτα κι εγώ είμαι cat people. Μας το σύστησαν με θέρμη, ενώ είχαμε επιφυλάξεις, και ήταν υπέροχο. Τρυφερό, αρωματικό, με ξύσμα περγαμόντου που έκανε τη διαφορά. Λόγος επιστροφής.

- Οφτό αρνί. Δύο κομμάτια εκ των οποίων το ένα ήταν κακό. Πολλά κόκκαλα και λίπος. Το άλλο, όμως, χωρίς καμία μυρωδιά, άψογα ψημένο με όλους τους χυμούς του και με την, αναμενόμενη, rustique νοστιμιά του συγκεκριμένου κρέατος.

- Ντολμαδάκια με κιμά. Τρυφερό φύλλο, μικρούτσικα, νόστιμη γέμιση.

- Το απάκι που ήρθε ως συνοδεία της τελευταίας ρακής. Νομίζω το πιο ωραίο που έχω φάει. Καθαρό κρέας, χωρίς λίπος, καπνιστό άρωμα.

- Η σφακιανόπιτα του τέλους ήταν αποκάλυψη. Όχι, τόσο, για την ίδια την πίτα που ήταν εξαιρετικά ισορροπημένη, αλάδωτη, τραγανή, όσο για το παγωτό κανέλας που τη συνοδεύει. Το ίδιο και για το μαστιχάτο. Δηλαδή ένα ραβανί που έρχεται με παγωτό, επίσης, αλλά αυτή τη φορά με άρωμα περγαμόντου. Αμφότερα εξαίσια.

Για τον Κορνήλιο Καστοριάδη.
Είχα την τιμή να τον έχω δάσκαλο. Τον ευχαριστώ γιατί υπήρξε το αντίπαλον δέος στην αμερικανική κουλτούρα μου εξισορροπώντας την ελληνική /ευρωπαϊκή πλευρά μου. Μου σύστησε την Άλκη Ζέη και τον Henri Troyat. Πάνω από όλα με έμαθε ότι η φιλοσοφία δεν είναι κάτι δυσνόητο. Είναι καθημερινή. Και είναι πάνω από όλα αυτόνομη.

Για τον Νίκο Πουλαντζά.
Γιατί μετά από πολλά πολλά χρόνια με έκανε να καταλάβω τι σημαίνει η βασκική λέξη abertzale. Όσο δύσκολο κι αν είναι να την υποστηρίξεις.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

22 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Αν έμπαινε, έστω κι ένα cent, στον τραπεζικό μου λογαριασμό κάθε φορά που κάποιος χαρακτηρίζει τις ιδέες, τη συμπεριφορά, ή και, εμένα την ίδια ως ακατανόητη, μη συμβατή, αλλοπρόσαλλη, θα ήμουν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη Γη.

Βλέπετε άρχισα ανάποδα σε πολλούς τομείς της ζωής μου.

Ξεκίνησα διαβάζοντας, δύσκολων εννοιών, βιβλία και πολύ μετά την ενηλικίωσή μου ήρθα σε επαφή με τα old time classics της παιδικής/εφηβικής λογοτεχνίας. Το Καπλάνι της βιτρίνας ήταν ένα από αυτά. Άσχετο αλλά διαφωνώ πλήρως με τέτοιου είδους ετικέτες. Σας προτείνω να κάνετε ένα πείραμα ξαναδιαβάζοντας σε διαφορετικές ηλικίες και στιγμές της ζωής σας τα βιβλία που είτε σας άρεσαν είτε όχι. Το αποτέλεσμα θα σας εκπλήξει.

Ήρθα, πρωτίστως, σε επαφή με ξένες κουζίνες ενώ, μόλις, τα τελευταία χρόνια άρχισα να εντρυφώ και να καταλαβαίνω την εντόπια, εποχική, οικιακή γαστρονομία της Χώρας.

Έχω ταξιδέψει και ζήσει στο εξωτερικό ντρεπόμενη να ομολογήσω ότι αγνοώ, ακόμα, ολόκληρα γεωγραφικά κομμάτια της Ελλάδας. Αυτά που έχω επισκεφτεί μετριούνται στα δάχτυλα. Κάποια δεν ξέρω, ούτε, κατά που πέφτουν. Η Κρήτη είναι ανάμεσά τους. Τι κι αν έχω κουμπάρα από την Ιεράπετρα? Έχω πάει μόνο μια φορά για τη βάφτιση. Έφαγα φοβερά, ομολογώ, ενθυμούμενη μέχρι σήμερα τα ντολμαδάκια, το ξύγαλο, τα μαριναρισμένα σε ξύδι σουβλάκια, το γαμοπίλαφο και πολλά άλλα, όμως, τίποτα εκ των προτέρων δε με καθιστά ειδήμονα της συγκεκριμένης κουζίνας.

Δε μπορώ, λοιπόν, να κρίνω το Καπλάνι ως άξιο εκπρόσωπο της κρητικής κουζίνας. Μπορώ να το κρίνω ως προς…

Τον χώρο:
Καθαρός. Τριζάτος. Λιτός. Χωρίς αίσθηση στριμώγματος. Άνετα τραπέζια και καρέκλες. Ζεστός. Λευκός, πολύ λευκός, όμως, για την παγωμένη βραδιά του Γενάρη που πήγαμε. Το καλοκαίρι θα του έβαζα 4. Άκαπνος.

Την εξυπηρέτηση:
Τόσο οι νεαρές κυρίες που μας σέρβιραν όσο και ο ιδιοκτήτης υπήρξαν άψογοι. Μας βοήθησαν στην παραγγελία με τις προτάσεις τους, μας φρέναραν όταν χρειάστηκε. Τα πάντα στην ώρα τους με χαμόγελο. Ακόμη κι όταν είχε πάει αργά και ήμασταν η τελευταία παρέα δε μα έκαναν να αισθανθούμε ότι ήθελαν να μας ξεφορτωθούν. Αντίθετα. Μας προέτρεψαν να μείνουμε κι άλλο κερνώντας μας κιόλας.

Το φαγητό:

- Καλωσόρισμα με υπέροχο, φρέσκο, προζυμένιο ψωμί το οποίο συνοδευόταν από μπολάκια με ξύγαλο, ελίτσες και ρακή ελαφριά κι αρωματική.

- Ντάκο υπέροχο. Νόστιμο παξιμάδι, ντομάτα τριμμένη κι εξαιρετική ξινομυζήθρα (Σπιτική όπως αναφέρεται αλλά δεν παίρνω κι όρκο).

- Σταμναγκαθοσαλάτα. Αμάν. Μου πήρε ώρα να το γράψω. Μεταφράζεται σε φρέσκο πικρούτσικο, ωμό σταμναγκάθι με μαρούλι, απάκι, τσαπέλα (ξερά σύκα), παξιμαδάκια χαρουπιού, φλοίδες γραβιέρας και sauce από λευκό βαλσάμικο και λάδι. Φρέσκια, δροσερή, τραγανή, σε τεράστια ποσότητα.

- Φαβέτα. Δηλαδή μια βελούδινη φάβα με … ασκορδουλάκους (όπερ σημαίνει βολβούς). Μόνο σε μένα φαίνονται αστεία ορισμένα ονόματα? Μόνον εγώ γελώ με την κρητική προφορά και τους ιδιωματισμούς? Άσχετο no 2…στην βάφτιση του αγαπημένου μας αγοριού είχα πει να μην τολμήσουν να βγάλουν κανένα κουμπούρι. Είμαι, κάθετα, αντίθετη σ’αυτό το, ας πούμε, έθιμο. Ο παππούς ηκούσθη να λέει… Τσε τι τώρα?.. δε θα παίξει μία ο σύντεκνος για τον φιλιότσο? Θα ντροπιαστούμε!

- Γαμοπίλαφο ή γαμόρυζο. Πάλι γελάω… Δεν ορκίζομαι για την αυθεντικότητα. Οι γνώμες διχάστηκαν. Εμένα μου άρεσε καθότι ελαφρύ και λεμονάτο. Άλλοι το ήθελαν διαφορετικό, πιο έντονο. Το βραστό ζυγούρι που το συνόδευε κατά γενική ομολογία εξαιρετικό.

- Κουνέλι λεμονοριγανάτο. Δεν έχω μαγειρέψει ποτέ στη ζωή μου, το συγκεκριμένο ζωντανό, γιατί δεν αντέχω την εικόνα. Μου θυμίζει γδαρμένη γάτα κι εγώ είμαι cat people. Μας το σύστησαν με θέρμη, ενώ είχαμε επιφυλάξεις, και ήταν υπέροχο. Τρυφερό, αρωματικό, με ξύσμα περγαμόντου που έκανε τη διαφορά. Λόγος επιστροφής.

- Οφτό αρνί. Δύο κομμάτια εκ των οποίων το ένα ήταν κακό. Πολλά κόκκαλα και λίπος. Το άλλο, όμως, χωρίς καμία μυρωδιά, άψογα ψημένο με όλους τους χυμούς του και με την, αναμενόμενη, rustique νοστιμιά του συγκεκριμένου κρέατος.

- Ντολμαδάκια με κιμά. Τρυφερό φύλλο, μικρούτσικα, νόστιμη γέμιση.

- Το απάκι που ήρθε ως συνοδεία της τελευταίας ρακής. Νομίζω το πιο ωραίο που έχω φάει. Καθαρό κρέας, χωρίς λίπος, καπνιστό άρωμα.

- Η σφακιανόπιτα του τέλους ήταν αποκάλυψη. Όχι, τόσο, για την ίδια την πίτα που ήταν εξαιρετικά ισορροπημένη, αλάδωτη, τραγανή, όσο για το παγωτό κανέλας που τη συνοδεύει. Το ίδιο και για το μαστιχάτο. Δηλαδή ένα ραβανί που έρχεται με παγωτό, επίσης, αλλά αυτή τη φορά με άρωμα περγαμόντου. Αμφότερα εξαίσια.

Για τον Κορνήλιο Καστοριάδη.
Είχα την τιμή να τον έχω δάσκαλο. Τον ευχαριστώ γιατί υπήρξε το αντίπαλον δέος στην αμερικανική κουλτούρα μου εξισορροπώντας την ελληνική /ευρωπαϊκή πλευρά μου. Μου σύστησε την Άλκη Ζέη και τον Henri Troyat. Πάνω από όλα με έμαθε ότι η φιλοσοφία δεν είναι κάτι δυσνόητο. Είναι καθημερινή. Και είναι πάνω από όλα αυτόνομη.

Για τον Νίκο Πουλαντζά.
Γιατί μετά από πολλά πολλά χρόνια με έκανε να καταλάβω τι σημαίνει η βασκική λέξη abertzale. Όσο δύσκολο κι αν είναι να την υποστηρίξεις.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

tzia

Κυριακή 23 Φεβρουαρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

-

Αν έμπαινε, έστω κι ένα cent, στον τραπεζικό μου λογαριασμό κάθε φορά που κάποιος χαρακτηρίζει τις ιδέες, τη συμπεριφορά, ή και, εμένα την ίδια ως ακατανόητη, μη συμβατή, αλλοπρόσαλλη, θα ήμουν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη Γη.

Βλέπετε άρχισα ανάποδα σε πολλούς τομείς της ζωής μου.

Ξεκίνησα διαβάζοντας, δύσκολων εννοιών, βιβλία και πολύ μετά την ενηλικίωσή μου ήρθα σε επαφή με τα old time classics της παιδικής/εφηβικής λογοτεχνίας. Το Καπλάνι της βιτρίνας ήταν ένα από αυτά. Άσχετο αλλά διαφωνώ πλήρως με τέτοιου είδους ετικέτες. Σας προτείνω να κάνετε ένα πείραμα ξαναδιαβάζοντας σε διαφορετικές ηλικίες και στιγμές της ζωής σας τα βιβλία που είτε σας άρεσαν είτε όχι. Το αποτέλεσμα θα σας εκπλήξει.

Ήρθα, πρωτίστως, σε επαφή με ξένες κουζίνες ενώ, μόλις, τα τελευταία χρόνια άρχισα να εντρυφώ και να καταλαβαίνω την εντόπια, εποχική, οικιακή γαστρονομία της Χώρας.

Έχω ταξιδέψει και ζήσει στο εξωτερικό ντρεπόμενη να ομολογήσω ότι αγνοώ, ακόμα, ολόκληρα γεωγραφικά κομμάτια της Ελλάδας. Αυτά που έχω επισκεφτεί μετριούνται στα δάχτυλα. Κάποια δεν ξέρω, ούτε, κατά που πέφτουν. Η Κρήτη είναι ανάμεσά τους. Τι κι αν έχω κουμπάρα από την Ιεράπετρα? Έχω πάει μόνο μια φορά για τη βάφτιση. Έφαγα φοβερά, ομολογώ, ενθυμούμενη μέχρι σήμερα τα ντολμαδάκια, το ξύγαλο, τα μαριναρισμένα σε ξύδι σουβλάκια, το γαμοπίλαφο και πολλά άλλα, όμως, τίποτα εκ των προτέρων δε με καθιστά ειδήμονα της συγκεκριμένης κουζίνας.

Δε μπορώ, λοιπόν, να κρίνω το Καπλάνι ως άξιο εκπρόσωπο της κρητικής κουζίνας. Μπορώ να το κρίνω ως προς…

Τον χώρο:
Καθαρός. Τριζάτος. Λιτός. Χωρίς αίσθηση στριμώγματος. Άνετα τραπέζια και καρέκλες. Ζεστός. Λευκός, πολύ λευκός, όμως, για την παγωμένη βραδιά του Γενάρη που πήγαμε. Το καλοκαίρι θα του έβαζα 4. Άκαπνος.

Την εξυπηρέτηση:
Τόσο οι νεαρές κυρίες που μας σέρβιραν όσο και ο ιδιοκτήτης υπήρξαν άψογοι. Μας βοήθησαν στην παραγγελία με τις προτάσεις τους, μας φρέναραν όταν χρειάστηκε. Τα πάντα στην ώρα τους με χαμόγελο. Ακόμη κι όταν είχε πάει αργά και ήμασταν η τελευταία παρέα δε μα έκαναν να αισθανθούμε ότι ήθελαν να μας ξεφορτωθούν. Αντίθετα. Μας προέτρεψαν να μείνουμε κι άλλο κερνώντας μας κιόλας.

Το φαγητό:

- Καλωσόρισμα με υπέροχο, φρέσκο, προζυμένιο ψωμί το οποίο συνοδευόταν από μπολάκια με ξύγαλο, ελίτσες και ρακή ελαφριά κι αρωματική.

- Ντάκο υπέροχο. Νόστιμο παξιμάδι, ντομάτα τριμμένη κι εξαιρετική ξινομυζήθρα (Σπιτική όπως αναφέρεται αλλά δεν παίρνω κι όρκο).

- Σταμναγκαθοσαλάτα. Αμάν. Μου πήρε ώρα να το γράψω. Μεταφράζεται σε φρέσκο πικρούτσικο, ωμό σταμναγκάθι με μαρούλι, απάκι, τσαπέλα (ξερά σύκα), παξιμαδάκια χαρουπιού, φλοίδες γραβιέρας και sauce από λευκό βαλσάμικο και λάδι. Φρέσκια, δροσερή, τραγανή, σε τεράστια ποσότητα.

- Φαβέτα. Δηλαδή μια βελούδινη φάβα με … ασκορδουλάκους (όπερ σημαίνει βολβούς). Μόνο σε μένα φαίνονται αστεία ορισμένα ονόματα? Μόνον εγώ γελώ με την κρητική προφορά και τους ιδιωματισμούς? Άσχετο no 2…στην βάφτιση του αγαπημένου μας αγοριού είχα πει να μην τολμήσουν να βγάλουν κανένα κουμπούρι. Είμαι, κάθετα, αντίθετη σ’αυτό το, ας πούμε, έθιμο. Ο παππούς ηκούσθη να λέει… Τσε τι τώρα?.. δε θα παίξει μία ο σύντεκνος για τον φιλιότσο? Θα ντροπιαστούμε!

- Γαμοπίλαφο ή γαμόρυζο. Πάλι γελάω… Δεν ορκίζομαι για την αυθεντικότητα. Οι γνώμες διχάστηκαν. Εμένα μου άρεσε καθότι ελαφρύ και λεμονάτο. Άλλοι το ήθελαν διαφορετικό, πιο έντονο. Το βραστό ζυγούρι που το συνόδευε κατά γενική ομολογία εξαιρετικό.

- Κουνέλι λεμονοριγανάτο. Δεν έχω μαγειρέψει ποτέ στη ζωή μου, το συγκεκριμένο ζωντανό, γιατί δεν αντέχω την εικόνα. Μου θυμίζει γδαρμένη γάτα κι εγώ είμαι cat people. Μας το σύστησαν με θέρμη, ενώ είχαμε επιφυλάξεις, και ήταν υπέροχο. Τρυφερό, αρωματικό, με ξύσμα περγαμόντου που έκανε τη διαφορά. Λόγος επιστροφής.

- Οφτό αρνί. Δύο κομμάτια εκ των οποίων το ένα ήταν κακό. Πολλά κόκκαλα και λίπος. Το άλλο, όμως, χωρίς καμία μυρωδιά, άψογα ψημένο με όλους τους χυμούς του και με την, αναμενόμενη, rustique νοστιμιά του συγκεκριμένου κρέατος.

- Ντολμαδάκια με κιμά. Τρυφερό φύλλο, μικρούτσικα, νόστιμη γέμιση.

- Το απάκι που ήρθε ως συνοδεία της τελευταίας ρακής. Νομίζω το πιο ωραίο που έχω φάει. Καθαρό κρέας, χωρίς λίπος, καπνιστό άρωμα.

- Η σφακιανόπιτα του τέλους ήταν αποκάλυψη. Όχι, τόσο, για την ίδια την πίτα που ήταν εξαιρετικά ισορροπημένη, αλάδωτη, τραγανή, όσο για το παγωτό κανέλας που τη συνοδεύει. Το ίδιο και για το μαστιχάτο. Δηλαδή ένα ραβανί που έρχεται με παγωτό, επίσης, αλλά αυτή τη φορά με άρωμα περγαμόντου. Αμφότερα εξαίσια.

Για τον Κορνήλιο Καστοριάδη.
Είχα την τιμή να τον έχω δάσκαλο. Τον ευχαριστώ γιατί υπήρξε το αντίπαλον δέος στην αμερικανική κουλτούρα μου εξισορροπώντας την ελληνική /ευρωπαϊκή πλευρά μου. Μου σύστησε την Άλκη Ζέη και τον Henri Troyat. Πάνω από όλα με έμαθε ότι η φιλοσοφία δεν είναι κάτι δυσνόητο. Είναι καθημερινή. Και είναι πάνω από όλα αυτόνομη.

Για τον Νίκο Πουλαντζά.
Γιατί μετά από πολλά πολλά χρόνια με έκανε να καταλάβω τι σημαίνει η βασκική λέξη abertzale. Όσο δύσκολο κι αν είναι να την υποστηρίξεις.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.