Loader

13 Φεβ 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

“Οικίας περιβάλλον, κέντρων, συνοικίας
που βλέπω κι όπου περπατώ χρόνια και χρόνια. ”
Κ. Π. Καβάφης.

Το αγαπώ το Παγκράτι. Αγαπώ την αίσθηση του κέντρου. Την πολυσυλλεκτικότητά του. Το urban περιβάλλον που διατηρεί, όμως, την αίσθηση της γειτονιάς.

Βγαίνω, χαιρετιέμαι, ξέρω τους ανθρώπους, δεν ανησυχώ που η, όχι και τόσο, μικρή κυκλοφορεί κι αυτή με τη σειρά της, η φουρνάρισσα μόλις με βλέπει να μπαίνω τυλίγει, ήδη, το ψωμί που αγοράζω, ξέρουν τον καφέ που πίνω κι ότι, πλέον, με τη μπύρα μου δε θέλω πατατάκια.

Παρατηρώ τις αλλαγές. Τα καινούργια σπίτια που χτίζονται (ω ναι! Υπάρχουν και τέτοια). Κλειστά μαγαζιά που ανακαινίζονται. Τι ήταν πριν, τι θα γίνουν, ποιος βρίσκεται πίσω από αυτά.

Είδα το Frater & Soror εν τω γίγνεσθαι. Στους παλαιολιθικούς χρόνους, δηλαδή όταν ήμουν μαθήτρια λεγόταν Maxwell’s και ήταν ένα υποτιθέμενο κυριλέ εστιατόριο/καφετέρια στο οποίο το σωτήριο έτος 1982 μία ομάδα εξαγριωμένων γονέων μπήκε μέσα μοιράζοντας, πολλαπλά, χαστούκια στα παιδιά της τρίτης λυκείου του 28ου που είχαν κάνει τη μαζική, καθιερωμένη, κοπάνα.

Στη νεώτερη ιστορία εκεί λειτούργησε το Ρολόι. Μαγαζί που είχα φάει πολλές φορές και το οποίο μνημονεύθηκε, πρόσφατα, σε συζήτηση.

Γιατί ενώ είχα διαβάσει ενδιαφέροντα πράγματα για το μαγαζί δεν είχα πάει παρόλο που το είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου? Άγνωσται αι βουλαί των ανθρώπων, του σκεπτικού και των συγκυριών. Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι προβαλλόταν ως Gintoneria κι εγώ σιχαίνομαι το gin…

Να όμως που πέφτει το μάτι μου(ελέω VAGELIS) στο μενού που προτείνουν στα πλαίσια του Dine Athens… όπου εγώ και ο συγκεκριμένος θεσμός δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις παρόλο που κάναμε μία last minute, χλιαρή, επίσκεψη πέρσι έτσι για την τιμή των όπλων.

Η πρώτη φορά είχε το suspense της καθότι με άλλο κορίτσι σκόπευα να πάω (καταραμένη γρίπη, μας τσάκισες φέτος) και με άλλο πήγα τελικά. Η δεύτερη επίσκεψη απεδείχθη ότι είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Ο χώρος είναι η επιτομή του so, called, industrial. Εμφανές μπετόν. Σωληνώσεις. Γκρίζο. Με πινελιές που δίνονται από το πολύχρωμο bar, τον φωτισμό όσο και τις λεπτομέρειες. Σε δύο επίπεδα. Έμαθα ότι ο πάνω χώρος είναι πιο ωραίος αλλά εγώ δεν έκανα τον κόπο να τον επισκεφθώ.

Στην πρώτη επίσκεψη μπήκα μέσα και περίμενα για, τουλάχιστον, πέντε λεπτά να μου δώσει κάποιος σημασία οδηγώντας με στο κρατημένο τραπέζι. Στη δεύτερη δεν υπήρξαν τέτοια ζητήματα. Υπήρξαν θέματα με την πόρτα αλλά ο VAGELIS θα τα αναλύσει καλύτερα.

Και στις δύο επισκέψεις όμως από την ώρα που καθίσαμε η εξυπηρέτηση υπήρξε άμεση, χαμογελαστή, επεξηγηματική με κάθε διάθεση βοήθειας.

Το lunch μενού καθορισμένο στα 15e.
-Σούπα ημέρας ήτοι, και στις δύο περιπτώσεις, μία εξαιρετική, ίσως ελάχιστα αλμυρή, τυρένια με άρωμα και γεύση παρμεζάνας. Ότι έπρεπε για τις κρύες μέρες. Λίγο σχοινόπρασο on top έδινε φρεσκάδα και πιπεράτη νότα.

- Σαλάτα με διάφορες πρασινάδες, πορτοκάλι, στήθος κοτόπουλου ελευθέρας βοσκής και ονομασίας προέλευσης, μικρές crunchy μπουκιές από κάτι σαν τηγανισμένο φύλλο σφολιάτας, φλοίδες γραβιέρας πιπεράτης και dressing εσπεριδοειδών που έκανε τη διαφορά για μένα. Επιτέλους… αν θέλω να φάω γλυκό, θα παραγγείλω ένα. Δροσερή, όξινη, φρέσκια, τραγανή με ιδιαίτερη μνεία στα εξαιρετικά, πραγματικά, φιλετάκια κοτόπουλου. Στεκόντουσαν, άνετα, μόνα τους.

- Τάρτα πράσου με ανθότυρο και αμύγδαλα. Εξαιρετική ζύμη, τραγανή και βουτυρένια όσο έπρεπε. Το πράσο, επιτέλους, κυριαρχούσε χωρίς να καπελώνεται από το τυρί. Τα αμύγδαλα, ομολογώ ότι, δεν έκαναν, ιδιαίτερα, αισθητή την παρουσία τους παρά μόνον προσθέτοντας μια αδιόρατη πινελιά στο τελικό αποτέλεσμα.

-Ravioli, μου φάνηκαν φρέσκα, γεμιστά με κρέμα παρμεζάνας, κιμά, σάλτσα ντομάτας και μανιτάρια δύο ειδών. Νόστιμα πολύ δε λέω.. αλλά λίγο συμβατικά. Comfort food.

- Αρνίσια κεφτεδάκια με φασολάκια στη σχάρα (ξέρετε τα κλασσικά, αυτά που κάποιοι από μας δεν τρώμε) τα οποία αναπαύονταν σε μία στρώση από γιαούρτι με σφένδαμο και είχαν αράπικα φιστίκια, πασπαλισμένα πάνω.
Εξαιρετικά. Τόσο τα ίδια τα, αρωματικά, κεφτεδάκια τα οποία στερούνταν, παντελώς, μυρωδιάς και λίπους, όσο και ο ευφάνταστος συνδυασμός με τα υπόλοιπα. Θα σας πω ότι κατέληξα να τρώω όλα τα φασολάκια τα οποία σε συνδυασμό με την υπόξινη/υπόγλυκη γεύση της sauce ήταν όλα τα λεφτά.

-Τάρτα με αμύγδαλα, κυδωνόπαστο, ελαφριά κρέμα και μαρέγκα. Εκτός μενού. Δε θυμάμαι την τιμή της αλλά άξιζε τα λεφτά της. Ελαφριά, αρωματική, όσο έπρεπε γλυκιά. Ελπίζω να με συγχώρεσαν οι συνδαιτυμόνες που την, short of, επέβαλα. Ήθελαν κάτι σε σοκολάτα..

Το vmf για το συγκεκριμένο lunch menu αξίζει παραπάνω από 4 ντοματούλες. Πλούσιες μερίδες, εξαιρετικές γεύσεις. Αξιοπρεπής τιμολόγηση της wine list.

Με άφησε με την αίσθηση του θέλω να ξαναπάω δοκιμάζοντας τον κανονικό κατάλογο και το private dinning που παίζει στον “μυστικό” χώρο του υπογείου.

Ναι. Αναπολώ το φαγητό. Όμως…περισσότερο αναπολώ το μετά… έτσι ήμουν πάντοτε.

Η συνέχεια γράφτηκε στο απέναντι καφέ έστω κι αν δε μπόρεσα να φρεσκάρω το μακιγιάζ μου. Με τσάι, συμπάθεια, άνεση και φυσικότητα.

Αδημονώ για το επόμενο Σάββατο στο οποίο, αν και στην καρδιά των απόκρεω, θα πέσουν οι μάσκες και θα γίνουν αποκαλύψεις.

Θα σας αφήσω, όμως, τώρα, διότι πρέπει να προβάρω την παρουσίαση που πρέπει να εκφωνήσω. Κι επειδή όλοι βρίσκουμε τον μάστορά μας.. βρήκα κι εγώ τον δικό μου ο οποίος εντοπίζει τα λάθη που κάνω. Καθότι μοναχοπαίδι και ως εκ τούτου τελειομανής πρέπει να φροντίσω για την άρτια απόδοσή της!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

13 Φεβ 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

“Οικίας περιβάλλον, κέντρων, συνοικίας
που βλέπω κι όπου περπατώ χρόνια και χρόνια. ”
Κ. Π. Καβάφης.

Το αγαπώ το Παγκράτι. Αγαπώ την αίσθηση του κέντρου. Την πολυσυλλεκτικότητά του. Το urban περιβάλλον που διατηρεί, όμως, την αίσθηση της γειτονιάς.

Βγαίνω, χαιρετιέμαι, ξέρω τους ανθρώπους, δεν ανησυχώ που η, όχι και τόσο, μικρή κυκλοφορεί κι αυτή με τη σειρά της, η φουρνάρισσα μόλις με βλέπει να μπαίνω τυλίγει, ήδη, το ψωμί που αγοράζω, ξέρουν τον καφέ που πίνω κι ότι, πλέον, με τη μπύρα μου δε θέλω πατατάκια.

Παρατηρώ τις αλλαγές. Τα καινούργια σπίτια που χτίζονται (ω ναι! Υπάρχουν και τέτοια). Κλειστά μαγαζιά που ανακαινίζονται. Τι ήταν πριν, τι θα γίνουν, ποιος βρίσκεται πίσω από αυτά.

Είδα το Frater & Soror εν τω γίγνεσθαι. Στους παλαιολιθικούς χρόνους, δηλαδή όταν ήμουν μαθήτρια λεγόταν Maxwell’s και ήταν ένα υποτιθέμενο κυριλέ εστιατόριο/καφετέρια στο οποίο το σωτήριο έτος 1982 μία ομάδα εξαγριωμένων γονέων μπήκε μέσα μοιράζοντας, πολλαπλά, χαστούκια στα παιδιά της τρίτης λυκείου του 28ου που είχαν κάνει τη μαζική, καθιερωμένη, κοπάνα.

Στη νεώτερη ιστορία εκεί λειτούργησε το Ρολόι. Μαγαζί που είχα φάει πολλές φορές και το οποίο μνημονεύθηκε, πρόσφατα, σε συζήτηση.

Γιατί ενώ είχα διαβάσει ενδιαφέροντα πράγματα για το μαγαζί δεν είχα πάει παρόλο που το είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου? Άγνωσται αι βουλαί των ανθρώπων, του σκεπτικού και των συγκυριών. Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι προβαλλόταν ως Gintoneria κι εγώ σιχαίνομαι το gin…

Να όμως που πέφτει το μάτι μου(ελέω VAGELIS) στο μενού που προτείνουν στα πλαίσια του Dine Athens… όπου εγώ και ο συγκεκριμένος θεσμός δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις παρόλο που κάναμε μία last minute, χλιαρή, επίσκεψη πέρσι έτσι για την τιμή των όπλων.

Η πρώτη φορά είχε το suspense της καθότι με άλλο κορίτσι σκόπευα να πάω (καταραμένη γρίπη, μας τσάκισες φέτος) και με άλλο πήγα τελικά. Η δεύτερη επίσκεψη απεδείχθη ότι είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Ο χώρος είναι η επιτομή του so, called, industrial. Εμφανές μπετόν. Σωληνώσεις. Γκρίζο. Με πινελιές που δίνονται από το πολύχρωμο bar, τον φωτισμό όσο και τις λεπτομέρειες. Σε δύο επίπεδα. Έμαθα ότι ο πάνω χώρος είναι πιο ωραίος αλλά εγώ δεν έκανα τον κόπο να τον επισκεφθώ.

Στην πρώτη επίσκεψη μπήκα μέσα και περίμενα για, τουλάχιστον, πέντε λεπτά να μου δώσει κάποιος σημασία οδηγώντας με στο κρατημένο τραπέζι. Στη δεύτερη δεν υπήρξαν τέτοια ζητήματα. Υπήρξαν θέματα με την πόρτα αλλά ο VAGELIS θα τα αναλύσει καλύτερα.

Και στις δύο επισκέψεις όμως από την ώρα που καθίσαμε η εξυπηρέτηση υπήρξε άμεση, χαμογελαστή, επεξηγηματική με κάθε διάθεση βοήθειας.

Το lunch μενού καθορισμένο στα 15e.
-Σούπα ημέρας ήτοι, και στις δύο περιπτώσεις, μία εξαιρετική, ίσως ελάχιστα αλμυρή, τυρένια με άρωμα και γεύση παρμεζάνας. Ότι έπρεπε για τις κρύες μέρες. Λίγο σχοινόπρασο on top έδινε φρεσκάδα και πιπεράτη νότα.

- Σαλάτα με διάφορες πρασινάδες, πορτοκάλι, στήθος κοτόπουλου ελευθέρας βοσκής και ονομασίας προέλευσης, μικρές crunchy μπουκιές από κάτι σαν τηγανισμένο φύλλο σφολιάτας, φλοίδες γραβιέρας πιπεράτης και dressing εσπεριδοειδών που έκανε τη διαφορά για μένα. Επιτέλους… αν θέλω να φάω γλυκό, θα παραγγείλω ένα. Δροσερή, όξινη, φρέσκια, τραγανή με ιδιαίτερη μνεία στα εξαιρετικά, πραγματικά, φιλετάκια κοτόπουλου. Στεκόντουσαν, άνετα, μόνα τους.

- Τάρτα πράσου με ανθότυρο και αμύγδαλα. Εξαιρετική ζύμη, τραγανή και βουτυρένια όσο έπρεπε. Το πράσο, επιτέλους, κυριαρχούσε χωρίς να καπελώνεται από το τυρί. Τα αμύγδαλα, ομολογώ ότι, δεν έκαναν, ιδιαίτερα, αισθητή την παρουσία τους παρά μόνον προσθέτοντας μια αδιόρατη πινελιά στο τελικό αποτέλεσμα.

-Ravioli, μου φάνηκαν φρέσκα, γεμιστά με κρέμα παρμεζάνας, κιμά, σάλτσα ντομάτας και μανιτάρια δύο ειδών. Νόστιμα πολύ δε λέω.. αλλά λίγο συμβατικά. Comfort food.

- Αρνίσια κεφτεδάκια με φασολάκια στη σχάρα (ξέρετε τα κλασσικά, αυτά που κάποιοι από μας δεν τρώμε) τα οποία αναπαύονταν σε μία στρώση από γιαούρτι με σφένδαμο και είχαν αράπικα φιστίκια, πασπαλισμένα πάνω.
Εξαιρετικά. Τόσο τα ίδια τα, αρωματικά, κεφτεδάκια τα οποία στερούνταν, παντελώς, μυρωδιάς και λίπους, όσο και ο ευφάνταστος συνδυασμός με τα υπόλοιπα. Θα σας πω ότι κατέληξα να τρώω όλα τα φασολάκια τα οποία σε συνδυασμό με την υπόξινη/υπόγλυκη γεύση της sauce ήταν όλα τα λεφτά.

-Τάρτα με αμύγδαλα, κυδωνόπαστο, ελαφριά κρέμα και μαρέγκα. Εκτός μενού. Δε θυμάμαι την τιμή της αλλά άξιζε τα λεφτά της. Ελαφριά, αρωματική, όσο έπρεπε γλυκιά. Ελπίζω να με συγχώρεσαν οι συνδαιτυμόνες που την, short of, επέβαλα. Ήθελαν κάτι σε σοκολάτα..

Το vmf για το συγκεκριμένο lunch menu αξίζει παραπάνω από 4 ντοματούλες. Πλούσιες μερίδες, εξαιρετικές γεύσεις. Αξιοπρεπής τιμολόγηση της wine list.

Με άφησε με την αίσθηση του θέλω να ξαναπάω δοκιμάζοντας τον κανονικό κατάλογο και το private dinning που παίζει στον “μυστικό” χώρο του υπογείου.

Ναι. Αναπολώ το φαγητό. Όμως…περισσότερο αναπολώ το μετά… έτσι ήμουν πάντοτε.

Η συνέχεια γράφτηκε στο απέναντι καφέ έστω κι αν δε μπόρεσα να φρεσκάρω το μακιγιάζ μου. Με τσάι, συμπάθεια, άνεση και φυσικότητα.

Αδημονώ για το επόμενο Σάββατο στο οποίο, αν και στην καρδιά των απόκρεω, θα πέσουν οι μάσκες και θα γίνουν αποκαλύψεις.

Θα σας αφήσω, όμως, τώρα, διότι πρέπει να προβάρω την παρουσίαση που πρέπει να εκφωνήσω. Κι επειδή όλοι βρίσκουμε τον μάστορά μας.. βρήκα κι εγώ τον δικό μου ο οποίος εντοπίζει τα λάθη που κάνω. Καθότι μοναχοπαίδι και ως εκ τούτου τελειομανής πρέπει να φροντίσω για την άρτια απόδοσή της!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

tzia

Κυριακή 23 Φεβρουαρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

“Οικίας περιβάλλον, κέντρων, συνοικίας
που βλέπω κι όπου περπατώ χρόνια και χρόνια. ”
Κ. Π. Καβάφης.

Το αγαπώ το Παγκράτι. Αγαπώ την αίσθηση του κέντρου. Την πολυσυλλεκτικότητά του. Το urban περιβάλλον που διατηρεί, όμως, την αίσθηση της γειτονιάς.

Βγαίνω, χαιρετιέμαι, ξέρω τους ανθρώπους, δεν ανησυχώ που η, όχι και τόσο, μικρή κυκλοφορεί κι αυτή με τη σειρά της, η φουρνάρισσα μόλις με βλέπει να μπαίνω τυλίγει, ήδη, το ψωμί που αγοράζω, ξέρουν τον καφέ που πίνω κι ότι, πλέον, με τη μπύρα μου δε θέλω πατατάκια.

Παρατηρώ τις αλλαγές. Τα καινούργια σπίτια που χτίζονται (ω ναι! Υπάρχουν και τέτοια). Κλειστά μαγαζιά που ανακαινίζονται. Τι ήταν πριν, τι θα γίνουν, ποιος βρίσκεται πίσω από αυτά.

Είδα το Frater & Soror εν τω γίγνεσθαι. Στους παλαιολιθικούς χρόνους, δηλαδή όταν ήμουν μαθήτρια λεγόταν Maxwell’s και ήταν ένα υποτιθέμενο κυριλέ εστιατόριο/καφετέρια στο οποίο το σωτήριο έτος 1982 μία ομάδα εξαγριωμένων γονέων μπήκε μέσα μοιράζοντας, πολλαπλά, χαστούκια στα παιδιά της τρίτης λυκείου του 28ου που είχαν κάνει τη μαζική, καθιερωμένη, κοπάνα.

Στη νεώτερη ιστορία εκεί λειτούργησε το Ρολόι. Μαγαζί που είχα φάει πολλές φορές και το οποίο μνημονεύθηκε, πρόσφατα, σε συζήτηση.

Γιατί ενώ είχα διαβάσει ενδιαφέροντα πράγματα για το μαγαζί δεν είχα πάει παρόλο που το είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου? Άγνωσται αι βουλαί των ανθρώπων, του σκεπτικού και των συγκυριών. Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι προβαλλόταν ως Gintoneria κι εγώ σιχαίνομαι το gin…

Να όμως που πέφτει το μάτι μου(ελέω VAGELIS) στο μενού που προτείνουν στα πλαίσια του Dine Athens… όπου εγώ και ο συγκεκριμένος θεσμός δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις παρόλο που κάναμε μία last minute, χλιαρή, επίσκεψη πέρσι έτσι για την τιμή των όπλων.

Η πρώτη φορά είχε το suspense της καθότι με άλλο κορίτσι σκόπευα να πάω (καταραμένη γρίπη, μας τσάκισες φέτος) και με άλλο πήγα τελικά. Η δεύτερη επίσκεψη απεδείχθη ότι είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Ο χώρος είναι η επιτομή του so, called, industrial. Εμφανές μπετόν. Σωληνώσεις. Γκρίζο. Με πινελιές που δίνονται από το πολύχρωμο bar, τον φωτισμό όσο και τις λεπτομέρειες. Σε δύο επίπεδα. Έμαθα ότι ο πάνω χώρος είναι πιο ωραίος αλλά εγώ δεν έκανα τον κόπο να τον επισκεφθώ.

Στην πρώτη επίσκεψη μπήκα μέσα και περίμενα για, τουλάχιστον, πέντε λεπτά να μου δώσει κάποιος σημασία οδηγώντας με στο κρατημένο τραπέζι. Στη δεύτερη δεν υπήρξαν τέτοια ζητήματα. Υπήρξαν θέματα με την πόρτα αλλά ο VAGELIS θα τα αναλύσει καλύτερα.

Και στις δύο επισκέψεις όμως από την ώρα που καθίσαμε η εξυπηρέτηση υπήρξε άμεση, χαμογελαστή, επεξηγηματική με κάθε διάθεση βοήθειας.

Το lunch μενού καθορισμένο στα 15e.
-Σούπα ημέρας ήτοι, και στις δύο περιπτώσεις, μία εξαιρετική, ίσως ελάχιστα αλμυρή, τυρένια με άρωμα και γεύση παρμεζάνας. Ότι έπρεπε για τις κρύες μέρες. Λίγο σχοινόπρασο on top έδινε φρεσκάδα και πιπεράτη νότα.

- Σαλάτα με διάφορες πρασινάδες, πορτοκάλι, στήθος κοτόπουλου ελευθέρας βοσκής και ονομασίας προέλευσης, μικρές crunchy μπουκιές από κάτι σαν τηγανισμένο φύλλο σφολιάτας, φλοίδες γραβιέρας πιπεράτης και dressing εσπεριδοειδών που έκανε τη διαφορά για μένα. Επιτέλους… αν θέλω να φάω γλυκό, θα παραγγείλω ένα. Δροσερή, όξινη, φρέσκια, τραγανή με ιδιαίτερη μνεία στα εξαιρετικά, πραγματικά, φιλετάκια κοτόπουλου. Στεκόντουσαν, άνετα, μόνα τους.

- Τάρτα πράσου με ανθότυρο και αμύγδαλα. Εξαιρετική ζύμη, τραγανή και βουτυρένια όσο έπρεπε. Το πράσο, επιτέλους, κυριαρχούσε χωρίς να καπελώνεται από το τυρί. Τα αμύγδαλα, ομολογώ ότι, δεν έκαναν, ιδιαίτερα, αισθητή την παρουσία τους παρά μόνον προσθέτοντας μια αδιόρατη πινελιά στο τελικό αποτέλεσμα.

-Ravioli, μου φάνηκαν φρέσκα, γεμιστά με κρέμα παρμεζάνας, κιμά, σάλτσα ντομάτας και μανιτάρια δύο ειδών. Νόστιμα πολύ δε λέω.. αλλά λίγο συμβατικά. Comfort food.

- Αρνίσια κεφτεδάκια με φασολάκια στη σχάρα (ξέρετε τα κλασσικά, αυτά που κάποιοι από μας δεν τρώμε) τα οποία αναπαύονταν σε μία στρώση από γιαούρτι με σφένδαμο και είχαν αράπικα φιστίκια, πασπαλισμένα πάνω.
Εξαιρετικά. Τόσο τα ίδια τα, αρωματικά, κεφτεδάκια τα οποία στερούνταν, παντελώς, μυρωδιάς και λίπους, όσο και ο ευφάνταστος συνδυασμός με τα υπόλοιπα. Θα σας πω ότι κατέληξα να τρώω όλα τα φασολάκια τα οποία σε συνδυασμό με την υπόξινη/υπόγλυκη γεύση της sauce ήταν όλα τα λεφτά.

-Τάρτα με αμύγδαλα, κυδωνόπαστο, ελαφριά κρέμα και μαρέγκα. Εκτός μενού. Δε θυμάμαι την τιμή της αλλά άξιζε τα λεφτά της. Ελαφριά, αρωματική, όσο έπρεπε γλυκιά. Ελπίζω να με συγχώρεσαν οι συνδαιτυμόνες που την, short of, επέβαλα. Ήθελαν κάτι σε σοκολάτα..

Το vmf για το συγκεκριμένο lunch menu αξίζει παραπάνω από 4 ντοματούλες. Πλούσιες μερίδες, εξαιρετικές γεύσεις. Αξιοπρεπής τιμολόγηση της wine list.

Με άφησε με την αίσθηση του θέλω να ξαναπάω δοκιμάζοντας τον κανονικό κατάλογο και το private dinning που παίζει στον “μυστικό” χώρο του υπογείου.

Ναι. Αναπολώ το φαγητό. Όμως…περισσότερο αναπολώ το μετά… έτσι ήμουν πάντοτε.

Η συνέχεια γράφτηκε στο απέναντι καφέ έστω κι αν δε μπόρεσα να φρεσκάρω το μακιγιάζ μου. Με τσάι, συμπάθεια, άνεση και φυσικότητα.

Αδημονώ για το επόμενο Σάββατο στο οποίο, αν και στην καρδιά των απόκρεω, θα πέσουν οι μάσκες και θα γίνουν αποκαλύψεις.

Θα σας αφήσω, όμως, τώρα, διότι πρέπει να προβάρω την παρουσίαση που πρέπει να εκφωνήσω. Κι επειδή όλοι βρίσκουμε τον μάστορά μας.. βρήκα κι εγώ τον δικό μου ο οποίος εντοπίζει τα λάθη που κάνω. Καθότι μοναχοπαίδι και ως εκ τούτου τελειομανής πρέπει να φροντίσω για την άρτια απόδοσή της!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.