algi



Κριτικές: 18

Μέλος από:
Αυγ 2011
Δεν είναι στη λίστα
των έμπιστών σου
.



Εμφάνιση:

Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Πειραιάς κέντρο, Αθήνα
Μάρ
23
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ μας έφερε ένας φίλος, έχοντας κατά καιρούς διαβάσει εγκωμιαστικά σχόλια για αυτό το ταβερνάκι στην Δραπετσώνα.

Πρόκειται ίσως για την παλαιότερη ταβέρνα της έρμης αυτής πατρίδας, που οι άνθρωποι της ποτέ δεν μόνιασαν μεταξύ τους, και που την εποχή που πρωτοάνοιξε τις πόρτες της – σαν μπακάλικο αρχικά το 1920 - οι βενιζελικοί σκοτώνονταν με τους βασιλικούς στους δρόμους.

Η αλύπητη πατίνα του χρόνου έχει καλύψει τον χώρο, και θα ήταν άδικο να αξιολογήσει κανείς το ΕΙΔΙΚΟΝ με την πρώτη εντύπωση, αυστηρά με τα τέσσερα πεδία αξιολόγησης. Αφού όμως ούτε η ιστορικότητα, ούτε η αυθεντικότητα βαθμολογούνται στο Α4F, θα κινηθούμε υποχρεωτικά εντός του προκαθορισμένου πλαισίου.

Περνώντας κανείς το κατώφλι του ΕΙΔΙΚΟΝ, θα βρεθεί σε ένα χώρο που έχει μείνει ίδιος και απαράλαχτος εδώ και κάποιες δεκαετίες. Τον χώρο κοσμούν ετερόκλητα αντικείμενα, πολλά από τα οποία στο παρελθόν πετάχθηκαν στα σκουπίδια, και σήμερα αναζητούνται εναγωνίως από τους πρώην ιδιοκτήτες τους, ξανά στα διάφορα παλαιοπωλεία. Παλιά ραδιόφωνα, στέρεο 3 σε 1, ραπτομηχανές, πολυέλαιοι, τσαγιέρες, βάζα, άγκυρες, σόμπες, φιγούρες από θέατρο σκιών, ζυγαριές, κονσέρβες, σερβάντες, κάδρα, ένα εντυπωσιακό ψυγείο με ξυλόγλυπτο σκάλισμα. Ένα εικόνισμα. Παλιές φωτογραφίες από σπουδαίους Έλληνες που πέρασαν από εδώ, κυρίως καλλιτέχνες, από εκείνους που η χώρα μας έχει σταματήσει πλέον να βγάζει.

Και από μέσα και απ’έξω, το ΕΙΔΙΚΟΝ αποτελεί ένα μικρό κόσμημα, σε αυτή την ούτως ή άλλως όμορφη γειτονιά του Πειραιά. Σε μία πολιτισμένη χώρα, θα είχε αναδειχθεί σαν ένα αξιοπρόσεκτο μνημείο, στοιχείο μιας ιστορικής κληρονομιάς. Στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, το ΕΙΔΙΚΟΝ παραμένει δυστυχώς – μόνο - ένα γραφικό ταβερνάκι. Μοναδικό ίσως ντεσού, το "back office" του ΕΙΔΙΚΟΝ, που χρειάζεται μία... φροντίδα, όσο το επιτρέπει η παλαιότητα και η χωροταξία του χώρου.

Η εξυπηρέτηση από ένα χαμογελαστό (πολύ) κύριο με κόκκινα όμως (πολύ) μάγουλα εκείνο το βράδυ, την κυρία στην κουζίνα και τέλος, τον ιδιοκτήτη που συντονίζει και παρακολουθεί πίσω από τον πάγκο/ψυγείο, είναι καλύτερη από αυτή που θα περίμενε κανείς, μπαίνοντας σε ένα τέτοιο χώρο. Αποτελεσματική, άγρυπνη, σχετικά γρήγορη, χωρίς πολλά-πολλά, δεν χρειάζεται άλλωστε και τίποτε παραπάνω. Κάθεσαι, παραγγέλνεις στο παρλέ (δεν υπάρχει κατάλογος), ξεχνιέσαι χαζεύοντας τον χώρο, δεν σε πολυνοιάζει και αν κάτι καθυστερήσει (που δεν καθυστερεί), κοιτάζεις μήπως πεταχτεί σκονισμένος από καμιά αποθήκη ου Ζήκους, για να εμποδίσει τα μυρμήγκια που κίνησαν με την φακή στη πλάτη, να πάρουν τον ανήφορο. Συζητάς με τους φίλους για εκείνες τις ωραίες μέρες που η ζωή και οι αξίες ήταν αλλοιώς. Χαίρεσαι που αποφάσισες να κατέβεις στον Πειραιά, που αξίζει συχνότερες επισκέψεις.

Στην γεύση, τα πράγματα είναι …δύσκολα. Ένα περιορισμένο μενού με 7-8 πιάτα (καγιανάς, ομελέτα με κορν-μπηφ, αυγά μάτια με τηγανητές πατάτες, λουκάνικο, κεφτεδάκια, γραβιέρα, φάβα, σαλάτα, συκώτι) που μια παρέα μπορεί να τα δοκιμάσει όλα σε μία επίσκεψη, κρασί αποκλειστικά και μόνο ρετσίνα, οι αναμενόμενες 2-3 μπύρες που διαθέτει το 95% της εστιατορικής επικράτειας, ψωμί καλημέρα θλίψη, χαλβάς από ταχίνι κέρασμα στο τέλος. Και αυτό που κάνει τα πράγματα δυσκολότερα, είναι ότι δυστυχώς τα προσφερόμενα πιάτα εκτός από το ότι είναι περιορισμένα (πολύ) σε ποικιλία, στερούνται ακόμη και της στοιχειώδους πρωτοτυπίας. Κανένα δεν ήταν άνοστο, αλλά και κανένα δεν ήταν και άξιο μνείας. Ίσως ο καγιανάς και τα κεφτεδάκια να έβγαιναν λίγο μπροστά από τα υπόλοιπα, αλλά μέχρι εκεί.

Και όσο και αν καταλαβαίνω το συνταίριασμα των πιάτων μιας άλλης εποχής με τον χώρο που τα τρως, θα πω ότι το ΕΙΔΙΚΟΝ είναι και χώρος που κανείς έρχεται και για το φαγητό, και έτσι προσωπικά θα περίμενα και κάτι πιο περιπετειώδες, από τις εκατοντάδες απλές και νόστιμες συνταγές της Ελληνικής "φτωχικής" κουζίνας.

Οι τιμές του τέλος, είναι ένα “κλικ” ψηλότερες απότι θα περίμενε κανείς για αυτό το απλοικό φαγητό, καθώς και από τον περιορισμό στο κρασί - για τον πολύ κόσμο που δεν μπορεί να πιεί την ρετσίνα. Και νομίζω ότι επειδή στο ΕΙΔΙΚΟΝ σερβίρουν Coca-Cola, με την ίδια ευκολία θα μπορούσαν να σερβίρουν και ένα αξιοπρεπές χύμα αρετσίνωτο. Μία παρέα με περισσότερα από 2 άτομα, θα μπορέσει να δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα, και σε κόστος που είναι απίθανο να ξεπεράσει τα 17-18 ευρώ το άτομο. Αλλά όπως ήδη ανέφερα, ίσως δύσκολα ξαναέρχεσαι, αν κριτήριο είναι κυρίως το φαγητό.

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ ξαναέρχεσαι όμως για να φέρεις τους γονείς σου, να θυμηθούν τα νιάτα τους και να τους ευχαριστήσεις - γιατί ήταν πάντα εκεί για σένα. Ξαναέρχεσαι γιατί νοστιμότερο φαγητό εύκολα βρίσκεις, τέτοιο ξεχωριστό και κυρίως Αυθεντικό χώρο, δύσκολα βρίσκεις. Ξαναέρχεσαι γιατί σέβεσαι την ιστορικότητα του χώρου και τον αγώνα και την αντοχή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που ενώ θα έπρεπε να ξεκουράζεται σπίτι του, είναι εκεί και φυλάει αυτό το μικρό “μουσείο”.

Ξαναέρχεσαι γιατί θέλεις να εξηγήσεις στα παιδιά σου την λειτουργία και - κυρίως – την σημαντικότητα μίας “χρονοκάψουλας”, που κατά τα φαινόμενα, δεν υπάρχει μόνο στα comics που παρακολουθούν.

Και τέλος, για να τους εξηγήσεις γιατί πρέπει να χαίρονται (πολύ) όταν βλέπουν ένα εστιατόριο εκτός Χαλανδρίου και Γλυφάδας, σε μια εργατική γειτονιά, Τρίτη βράδυ να σφύζει από ζωή.

Και πόσο πιο ζοφερή θα ήταν η γειτονιά, αν στην θέση του βρισκόταν ένα στεγνοκαθαριστήριο…

Meat Restaurants - Πετράλωνα, Αθήνα
Μάρ
13
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Δευτέρα βράδυ με τον γυιο μου σΤΟ KREAS στην γειτονιά της Δημοφώντος, στα Πετράλωνα.

Ζεστός, οικείος, πολυεπίπεδος χώρος, ολοκληρωτική μετατροπή παλαιάς μονοκατοικίας σε εστιατόριο. Προσεγμένος διάκοσμος, ζεστή κουζίνα μέσα στην κεντρική σάλα, κρύα κουζίνα σε μη ορατό χώρο. Ξυλόφουρνος Josper.

Δεν πεινάμε πάρα πολύ, έχουμε περισσότερη όρεξη για κουβέντα. Θέλει να μου μιλήσει για τα πρώτα βήματα του στην HTML. Θέλω να του μιλήσω για την "Χυδαία Κανονικότητα", ένα άρθρο του Θοδωρή Γεωργακόπουλου στην Καθημερινή. Θέλει να μου πει για την εξέταση του στα σήματα την ερχόμενη Τετάρτη. Θέλω να του υπενθυμίσω ότι όταν θα αρχίσει να οδηγεί, θα πρέπει να το κάνει με σύνεση, γιατί κάτω από το δεξί του πόδι θα ορίζει 1.5 τόνο σίδερα που εύκολα μετακινούνται, αλλά δύσκολα σταματάνε. Θέλει να μου πει για την κοπέλλα του που την αγαπάει πολύ. Θέλω να του πω ότι εφόσον το αισθάνεται πραγματικά, πρέπει να της λέει ότι την λατρεύει, το ότι την αγαπάει μόνο, δεν φτάνει. Θέλει να μου μιλήσει για την ταινία The Unbelievers που είδε πρόσφατα και τον "αναστάτωσε"- την προσεγγίζει με τόση ωριμότητα για την ηλικία του, που θυμώνω που δεν μοιράστηκα νωρίτερα μαζί του το κείμενο "Γιατί δεν είμαι Χριστιανός" του B. Russell. Η λίγο ξεσηκωτική rockenrolla τρόπω τινά μουσική, όσο πρέπει όμως δυνατά ανεβάζει την ήδη πολύ καλή μας διάθεση, εδώ σΤΟ KREAS στα Πετράλωνα, σε ένα σε πολύ ζεστό χώρο, σε άλλη μία από αυτές τις μικροτελετές ενηλικίωσης με τον γυιο μου.

Μας εξυπηρετεί ένας πρόσχαρος νεαρός που μας κερδίζει με την καλή του διάθεση και την ευγένεια του. Θέλω να πω στον γυιο μου για την σημασία αυτού που η προγιαγιά του συνήθιζε να μου λέει - "η ευγένεια ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες παιδάκι μου... ".

Παραγγέλνουμε μία σαλάτα με σπανάκι, κουκουνάρι και κατσικίσιο τυρί. Tα αυγά με το λουκάνικο και cheddar σε πήλινο. Ένα ταρτάρ μοσχαριού και ένα t-bone steak 600 γραμμαρίων. Μία Alfa Weiss για τον νεαρό και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί για εμένα.

“Για αυτούς που έχουν τα αυτιά να ακούσουν, την όραση να δουν, και την ευστροφία για να κατανοήσουν” – σε πιστή μετάφραση του περί Aural sculpture μανιφέστου των Stranglers (που επίσης ακούστηκε εκείνο το βράδυ), οι εντυπώσεις ακολουθούν.

O επιχειρηματίας του KREAS, είναι μερακλής, εκτός πεπατημένης και από αυτούς τους επαγγελματίες που έχει ανάγκη η εστίαση στην Ελλάδα. Έχει στήσει ένα χώρο με πολύ μεράκι και αυτό είναι εμφανές. Τίποτε δεν είναι περιττό και τίποτε δεν είναι κακόγουστο. Από την λεπτομέρεια στο σχέδιο της μεταλλικής βάσης στα τραπέζια, μέχρι το πολυεπίπεδο του χώρου, και από το πλακάκι στην κεντρική σάλα, μέχρι το σημείο που έχει στηθεί η κεντρική ιδέα του μαγαζιού, ο ξυλόφουρνος JOSPER.

Μόνο αυτός ο ξυλόφουρνος του στοίχισε 9-10 χιλιάρικα. Θα μπορούσε να τα είχε βάλει στην τσέπη και να είχε αγοράσει μια γκριλιέρα και ένα sous vide στο ¼ της τιμής (του Josper). Αν ήταν και μεταχειρισμένα στο 1/6 της τιμής (του Josper). Με έναν καλό μαγειράκο, θα πετύχαινε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Δεν το έκανε.

Αγόρασε την LaFerrari (το La έχει την σημασία του) του ψηστικού εξοπλισμού, αλλά δεν την βάζει στην πίστα. Την κυκλοφορεί γύρω από το γκαράζ. Τουλάχιστον εκείνη την Δευτέρα. Δεν ξέρω που την πάει τις άλλες μέρες.

Μας φέρνουν στην αρχή 4 διαφορετικά αλάτια, ένα υπέροχο ελαιόλαδο (σαν αγουρέλαιο), δικό τους ψωμί (ωραίο) και με τα κρέατα, επιλογή από γαρνιτούρες που δεν έχει κανένας. Γιατί μας έρχεται ένα κρέας μέτριο γευστικά; Μην παρεξηγηθώ, τα λέω στην νύφη για να τ’ακούσει η πεθερά, έρχεται και η σειρά του μάγειρα...

Έχει ένα έξυπνο μενού, σχεδιασμένο με όλους τους κανόνες του menu engineering, που εξιτάρει τα μάτι, αλλά και που δημιουργεί υψηλές προσδοκίες. Με μία ατελείωτη – και ίσως άσκοπη για το εύρος της - ποικιλία κρεάτων και κοπών, προσφέρει επιλογές σε όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια. Έχει ενδιαφέρουσα κάρτα κρασιών μικρών Ελλήνων οινοποιών, όμως επειδή μιλάμε για κόκκινο κυρίως κρέας, λείπουν μερικά πιο "βαριά" χαρτιά στις επιλογές κόκκινου κρασιού. Οι τιμές τους είναι καλές. Έλα όμως που εκείνο το βράδυ επειδή θα οδηγήσω, και ο γυιος δεν πίνει κρασί, δεν μπορώ να πιω ένα μπουκάλι κρασί μόνος μου. Παραγγέλνω ένα ποτήρι κόκκινο. Μου έρχεται ένα χύμα, που στο χρώμα μοιάζει με βυσσινάδα, και στην γεύση με νερό. Δικό τους Αγιωργείτικο. Παίρνει κίτρινη κάρτα.

Έχει αξιοπρεπέστατες τιμές για αυτά που σερβίρει. Είναι μπροστά από τον ανταγωνισμό της περιοχής. Καιρός να βάλει την LaFerrari στην πίστα.

Η σαλάτα φρεσκότατη, δροσερή και ευχάριστη στη γεύση. Τα αυγά με το λουκάνικα και το τυρί στο πήλινο σαν πιάτο μέτριο, και για την επιλογή ενός πλαστικού τυριού (cheddar), αλλά και επειδή το λουκάνικο δεν σωταρίσθηκε και μπήκε ωμό στον φούρνο, οπότε απλά έβρασε θαμένο κάτω από το τυρί. Η σάλτσα με τα αυγά όμως από κάτω, πολύ νόστιμη και καθόλου λιγωτική.

Ο μάγειρας – κατά περίπτωση – δείχνει να είναι φέρελπις. Το μοσχαρίσιο ταρτάρ που έρχεται στο τραπέζι έχει θεσπέσια γεύση - σημειωτέον με ελάχιστα συστατικά. Σε σωστή ποσότητα. Και παρουσίαση.

Μας στέλνει στα ουράνια.

Έρχεται το t-bone. Ψημένο στον Josper. Εκεί, είναι ακόμη μαθητευόμενος μάγος. Έχει στα χέρια του ένα θάλαμο με πυρακτωμένα κάρβουνα, που του επιτρέπει να δουλέψει από 300 έως 450 βαθμούς Κελσίου. Πολλοί συμμαθητές του από την σχολή μαγείρων, δεν είναι το ίδιο τυχεροί. Είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν συνήθως με φτηνιάρικους ηλεκτρικούς Κινέζικους φούρνους πίτσας. Το t-bone που φθάνει στο τραπέζι μας, είναι εμφανισιακά ΙΔΙΟ με την ροζέ μοσχαρίσια μπριζόλα που έψηνε η γιαγιά μου σε μία ψηστιέρα - ρομπότ τη λέγανε τότε – 30 χρόνια πριν στον Βόλο. Στο δόντι, τρυφερό. Στη γεύση μέτριο, μιας και είναι εντελώς άπαχο, χωρίς καθόλου λίπος. Είναι επίσης, εντελώς ανάλατο. Πριν προσθέσουμε εμείς στο τραπέζι, ήθελε και λίγο το δικό του αλάτι στο ψήσιμο.

Μας στέλνει στα τάρταρα.

Στο πιάτο με το t-bone και φέτα λεμονάκι! Αιδώς Αργείοι! Καταλαβαίνω την αξία της προσθήκης λεμονιού ως βελτιωτικού γεύσης στο βαρετό σπανακόρυζο. Στο μοσχάρι που θυσιάστηκε για την δική μας απόλαυση, του πρέπει σεβασμός. Σε εκείνο το t-bone steak, το ζώο μόλις είχε θανατωθεί και δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Μάγειρα... Θέλεις να βάλεις τη LaFerrari στην πίστα; Kάθεσαι και διαβάζεις. Μαθαίνεις για την ώσμωση, τις αντιδράσεις Maillard και το καραμέλωμα του κρέατος. Και πειραματίζεσαι. Αν τα Αγγλικά σου δεν είναι καλά, ξενυχτάς και μαθαίνεις. Ξεχνάς το συνάφι. Το Modernist Cuisine, γίνεται ο νέος καλύτερος φίλος σου. Αν σκοπεύεις να εντρυφήσεις πάνω στον Josper, λίγα βασικά Ισπανικά θα σε βοηθήσουν. Επενδύεις στον εαυτό σου, μην το ξεχνάς. Αποκτάς Εξειδικευμένη γνώση που ελάχιστοι κατέχουν. Ειδικά στην Ελλάδα. Ξεχνάς την καλοκαιρινή άδεια με τα φιλαράκια στην Ηρακλειά. Αναβάλλεις το επόμενο τατουάζ. Έχεις χρόνο γι αυτά. Κάνεις οικονομίες, βγάζεις ένα φτηνό εισιτήριο, ζητάς εκπαιδευτική άδεια από το αφεντικό σου, και πηγαίνεις στη Βαρκελώνη. Στο εργοστάσιο της Josper ζητάς τον Alvar Lorca. Αν λείπει – και λείπει πολύ συχνά – στήνεσαι και τον περιμένεις. Η βοηθός του η Milena, θα σε βοηθήσει. Τους λες ότι έρχεσαι από την Grecia, και δεν θα φύγεις μέχρι να μάθεις πως να δαμάσεις τον Josper. Τους παρακαλείς να σου αφιερώσουν χρόνο. Γυρνάς πίσω μετά από μία εβδομάδα. Είσαι σε πολύ καλύτερη θέση για να βάλεις την LaFerrari στην πίστα.

Ο νεαρός σερβιτόρος κάνει καλά την δουλειά του. Θέλει να εξυπηρετήσει και το κάνει σωστά. Στεναχωριέται όταν βλέπει ότι έχουν τελειώσει οι Mcfarland. Δεν χρεώνει το κακό κρασί στον λογαριασμό μας. Έρχεται στο τέλος και θέλει να προσφέρει ένα γλυκό ή ένα ποτό, Εξηγεί ότι αφήνει στο τραπέζι μας, και συστήνει πιο αλάτι ταιριάζει με τι. Επιλογή για περισσότερες από μία γαρνιτούρες με το κρέας, χωρίς επιπλέον χρέωση. Νοιώθει λίγο αμήχανα με την κυρία στο διπλανό τραπέζι που έχει λυσσάξει να είναι καλοψημένη η μπριζόλα που παρήγγειλε, γιατί δεν θέλει να δει αίμα!

Επειδή όμως - ειδικά σε ένα θεματικό εστιατόριο, δεν είναι κακό (δοθείσης της ευκαιρίας) να "εκπαιδεύεται" ο πελάτης, (για να μπορέσει κάποια στιγμή να πάει και στην Πόλη), ίσως να της έλεγε με ευγένεια και χωρίς καμία διάθεση χειραγώγησης, ότι δεν θα έπρεπε να ανησυχεί. Όλο το αίμα του ζώου έχει παραμείνει στο σφαγείο, και ότι για τα υγρά που πλημμυρίζουν το πιάτο στις διάφορες άλλες ψησταριές του συρμού μόλις πέσει η πρώτη μαχαιριά, δεν ευθύνεται ο βαθμός ψησίματος του κρέατος, ευθύνεται η ξεπέτα όταν το πιάτο φθάνει αμέσως στο τραπέζι, χωρίς να προλάβει το κρέας να "ηρεμήσει" λίγα λεπτά, ώστε να ανακατανεμηθούν οι χυμοί του στο κέντρο του κομματιού.

Καλωσόρισμα στην αρχή, ευγενικό ξεπροβόδισμα στο τέλος. Κανείς δεν κάπνιζε από τις άλλες 2 παρέες, έτσι εικάζω ότι στο KREAS πιθανότατα δεν επιτρέπουν το κάπνισμα. Εάν ναι, μπράβο τους και συγχαρητήρια.

Κανείς δεν θα δυασαρεστηθεί με την συνολική πρόταση. Το αντίθετο. Θα δοκιμάσει ποικιλία από ενδιαφέρουσες προτάσεις από έναν ψαγμένο κατάλογο, θα εξυπηρετηθεί με ευγένεια, και ειδικά μία μεγαλύτερη παρέα που μπορεί να μοιρασθεί πολλά πιάτα, θα περάσει όμορφα σε έναν παρεείστικο χώρο. Η τιμή ανά άτομο δεν θα ξεπεράσει τα 27-30 ευρώ. Θα ακούσει καλή μουσική. Θα περάσει καλά και θα αισθανθεί την έγνοια.

Και επειδή θα περάσει καλά, θα δικαιολογήσει και τυχόν αστοχίες. Που στην περίπτωση του KREAS, ίσως εύκολα βελτιώνονται. Στο πίσω τραπέζι μας, η παρέα μόνο που δεν χειροκρότησε για τα μοσχαρίσια μπιφτέκια, και ένα ανοιχτό; ψητό κοτόπουλο.

Μέχρι την επόμενη φορά.

Ιταλία - Αμπελόκηποι, Αθήνα
Ιαν
24
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

To Maltagliati είναι μία χαλαρή, φιλική, οικογενειακή τρατορία, 3-4 στενά πάνω από τον πύργο της Πανόρμου προς την Ν. Φιλοθέη. Το parking – για Παρασκευή βράδυ στις 21.30 ήταν μια δοκιμασία, αλλά κρίνοντας και από την γενικότερη διαμόρφωση των πολλών στενών δρόμων στην περιοχή, κάποιος θα χρειασθεί γενικά λίγη παραπάνω υπομονή με το αυτοκίνητο του.

Κράτηση έξι (6) ατόμων. Μας κάθησαν σε ένα ευρύχωρο ρουστίκ τραπέζι στο βάθος του καταστήματος κοντά στην κουζινα. Παρ’όλο που ο χώρος στερείται κάποιας ιδιαίτερης διακόσμησης, είναι οικείος και ζεστός, με ένα μεγάλο καναπέ, τραπέζια σε σωστή διάταξη, όμορφα σερβίτσια φαγητού και κρασιού και επιτέλους, τραπεζομάντηλα.

Μετά την πρόσχαρη υποδοχή, ένας ευγενικός κύριος ήρθε σύντομα στο τραπέζι μας με ένα δίσκο που περιείχε τα 4-5 διαφορετικά φρέσκα ζυμαρικά, περιέγραψε τα πιάτα ημέρας, έλυσε απορίες και κατέγραψε την παραγγελία μας.

Στην αρχή προσφέρθηκε μία συμπαθητική σούπα από καρότο και πατάτα.

Το ψωμί που συνόδευε ένα dip γιαουρτιού με καρύδι, θα άφηνε μάλλον αδιάφορο ακόμη και ξενηστικωμένο περιστέρι. Η γνωστή ευκολία, από ότι πιο κοντινό υπάρχει σε φούρνο στη γειτονιά. Αντιθέτως, οι 2 σαλάτες – μαρούλι με sauce gorgonzola, αχλάδι και καρύδι, καθώς και μία με ρόκα και brezaola ήταν ολόφρεσκιες και καλές - στην απλότητα τους. Δροσερές, νόστιμες και σε αρκετή ποσότητα για όλους μας. Ένα ορεκτικό με φέτες mozzarella, γαύρο και μελιτζάνα, κακό όχι μόνο από την ανάλατη μελιτζάνα, αλλά κυρίως από την παντελώς άγευστη ντομάτα. Αυτό είναι ένα από τα λάθη δυστυχώς ακόμη και έμπειρων μαγείρων – να γίνονται δηλ. “όμηροι” από την ανάγκη κάποιων πιάτων μιας κουζίνας που επιβάλλει να χρησιμοποιούνται άνοστα υλικά εκτός εποχής, όπως η ντομάτα. Πόσο πειράζει δηλαδή να μην φάει κανείς για παράδειγμα χωριάτικη - ή στην περίπτωση μας αυτή την παραλλαγή της caprese στο καταχείμωνο;

Τα έξι πιάτα με τα ζυμαρικά ήταν όλα πλούσιες μερίδες και αρκετά νόστιμα, με εξαίρεση τα maltagliati με μπρόκολο και bacon, που η γεύση τους ήταν επίπεδη, και βελτιωνόταν μόνο με προσθήκη τυριού. Το πιάτο στα 10 ευρώ.

Η carbonara και η puttaneska στα 11 και 10 ευρώ αντίστοιχα με φρέσκα linguine, εξαιρετικές κατά δήλωση των φίλων της παρέας.

Tα επίσης φρέσκα fettuccine με speck, σάλτσα ντομάτας και μυρωδικών στα 12 ευρώ ήταν επίσης νόστιμα, αν και η εικόνα τους με την σάλτσα να έχει στεγνώσει πάνω στα φρέσκο ζυμαρικό που ήρθε στο τραπέζι μας, ήταν λίγο αποκαρδιωτική.

Τέλος, το linguine με μύδια, αχιβάδες και γυαλιστερές στα 14 ευρώ, πολύ τίμια πρόταση και αρκετά νόστιμο. Ήρθε δυστυχώς πιο στεγνό απ´ότι έπρεπε, δείγμα ταραχής και πίεσης στην κουζίνα. Είχε και την σχετική άμμο του, τσίμπαγε και στο αλάτι του λίγο παραπάνω, αλλά αυτό το πιάτο έχει συχνά το σχετικό ρίσκο με την αλμυρότητα του ανάλογα με την προέλευση των οστράκων, ενώ σε ότι αφορά το καθάρισμα από την άμμο που μπορεί να έχουν κυρίως τα κυδώνια και οι γυαλιστερές, λίγοι επαγγελματίες μάγειρες πλέον τους αλλάζουν αλατισμένα διαλύματα συχνά, μέχρι να μην υπάρχει άμμος στον πάτο της λεκάνης – και έτσι, ούτε και στο πιάτο του πελάτη.

Στα γλυκά, βρήκαμε το αποδομημένο τιραμισού πολύ φρέσκο και ισορροπημένο, με μία ευχάριστη νότα λίγου ίσως παραπάνω κονιάκ. Έμοιαζε σαν να το είχαν φτιάξει εκείνη τη στιγμή. Κλασσικό και στην γεύση το semifredo. H κρέμα με σοκολάτα, ουίσκυ και αμύγδαλα ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά κανείς στην κουζίνα δεν πρόσεξε την τελική υφή, έτσι εκτός από το κουτάλι θα βοηθούσε αν προσφερόταν και μία σμίλη.

Το χύμα κόκκινο κρασί που δοκιμάσαμε από σύσταση φίλων που το είχαν ξαναδοκιμάσει, ήταν πολύ καλό, μια ευχάριστη έκπληξη για χύμα κρασί σε εστιατόριο viva popolo.

Οι τουαλέττες του Μaltagliati πρέπει να γκρεμιστούν πάραυτα και να ανοικοδομηθούν εκ νέου. Πηγαίνοντας για να πλύνω τα χέρια μου μπήκα, έριξα μια πρώτη ματιά, έκανα αμέσως μεταβολή και βγήκα. Δεν υπήρχε θέμα καθαριότητας - σε καμία περίπτωση, αλλά η διαμόρφωση και η γενικότερη εικόνα τους, προσβάλλουν βάναυσα τόσο την στοιχειώδη αισθητική, όσο και την “αίσθηση” υγιεινής που μπορεί να έχει κανείς. Θα ταίριαζαν σε παλιό συνεργείο αυτοκινήτων, αλλά όχι σε εστιατόριο. Δεν υπάρχει λόγος να επεκταθώ σε γλαφυρότητα. Με λίγα λόγια, συχνουριακοί, αρχιτέκτονες εσωτ. χώρων και διακοσμητές, μόνο με καθετήρα στο εστιατόριο. Η φωτο της Sophia Loren ως ένδειξη της γυναικείας τουαλέττας, μου σπάραξε την καρδιά. Sophia μου, άφησε με να σου πω ότι σου άξιζε καλύτερη θέα.

Ο λογαριασμός για έξι (6) άτομα έφθασε στα 156 ευρώ – περίπου 55 ευρώ το ζευγάρι που για την ποιότητα και ποσότητα του φαγητού, απολύτως λογικός και αναμενόμενος. Κανονική φορολογική απόδειξη με συνημμένο το δελτίο παραγγελίας με περιγραφή όλων των πιάτων.

Στο τέλος, κέρασμα από επιλογή amaro, limoncello, grappa ή μαστίχα. Προς τιμήν τους, το κάπνισμα δεν επιτρέπεται στην κλειστή/κύρια αίθουσα του εστιατορίου.

Δεν συμμερίζομαι την άποψη όσων βάλλουν κατά του Maltagliati, κρίνοντας το ως υπερβολικά ακριβό. Ακόμη και αν η ιταλική κουζίνα έχει φθηνότερες πρώτες ύλες, δεν είναι όλες φθηνές. Και σε κάθε περίπτωση, υπενθυμίζω ότι ακόμη και οι φθηνές από αυτές, πρέπει αφού αγορασθούν, να μεταφερθούν, να καθαρισθούν, να πλυθούν, να κοπούν, να μεριδοποιηθούν και τέλος, να αποθηκευθούν με ασφάλεια. Το ίδιο ισχύει και με την παρασκευή των φρέσκων ζυμαρικών, που δεν γίνεται στον αυτόματο…αλλά είναι διαδικασία Έντασης Εργασίας, με ότι αυτό συνεπάγεται σε κόστος.

Θα ξαναπήγαινα στο Maltagliati για δεύτερη επίσκεψη; Ίσως ναι, αλλά δεν θα τα έβαζα και με τον εαυτό μου αν όχι. Κρίμα γιατί μένουμε (σχετικά) κοντά.

Το Maltagliati με κέρδισε αρχικά με την σάλα του και την ευγένεια των δύο κυρίων που μας εξυπηρέτησαν, αλλά με στράβωσε στη συνέχεια με την εικόνα στις τουαλέττες. Σε ότι αφορά τις γεύσεις του, θα έλεγα ότι είναι καλές σε γενικές γραμμές, αλλά ο κατάλογος του στερείται πρωτοτυπίας. Τα ορεκτικά του είναι αδιάφορα, δεν σερβίρει πίτσα, δεν σερβίρει κρέας, oι σαλάτες του ακολουθούν την πεπατημένη, ενώ το ψωμί που σερβίρει, είναι επιεικώς απαράδεκτο. Βαδίζει (επί) του - πολύ - ασφαλούς, και δεν παίρνει κανένα ρίσκο που θα έδινε εκείνη την σπίθα που θα το διαφοροποιούσε στα μάτια των επισκεπτών που στις σπανιότερες πλέον εξόδους τους, αναζητούν το κάτι παραπάνω.

Έτσι, σε σχέση με πιο ενδιαφέρουσες εγγύς προτάσεις Ιταλικής κουζίνας, το Μaltagliati έχει ακόμη δρόμο για να βγει μπροστά. Για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω, αλλά και επειδή έχει την σχετική κίνηση του, δεν φαίνεται να έχει και κανένα ιδιαίτερο κίνητρο για να προσπαθήσει να κερδίσει “στα σημεία”.

Και αυτό, μάλλον φαίνεται και να το περιορίζει τελικά σαν ένα ενδιαφέρον εστιατόριο γειτονιάς, αλλά σε καμία περίπτωση σαν εστιατόριο προορισμού.

Μεζεδοπωλεία - Ηλιούπολη - Καρέας, Αθήνα
Δεκ
22
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Παρασκευή βράδυ στα ΦΜ. Μία χαμογελαστή νεαρή κοπέλλα μας ανοίγει την πόρτα και μας καλωσορίζει με ευγένεια. Στην αριστερά πλευρά μπαίνοντας στο εστιατόριο, μία αγέλη 15 περίπου απολίτιστων δίποδων, κραυγάζει, χειρονομεί και χειροκροτεί σαν να βρίσκονται σε γήπεδο. Γιορτάζουν προφανώς ονομαστική εορτή και οι περισσότεροι τυχαίνει να είναι συνονόματοι. Αποκαλούν δυνατά και ακατάπαυστα ο ένας τον άλλον με το χαρακτηριστικό όνομα του Ελληνικού μας εορτολογίου που αρχίζει από Μα... δεν λέγονται όμως ούτε Μανώλης, ούτε Μάριος, ούτε Ματθαίος, ούτε Μάξιμος... Ούτε Μάρκελος. Νομίζω ότι γίνομαι αντιληπτός.

Αδιαφορούν πλήρως για τις υπόλοιπες 5-6 παρέες στο χώρο. Για το ζευγάρι δεξιά μου που μάταια προσπαθούν να ενώσουν τις ματιές και τις ψυχές τους, αλλά διακόπτονται ασταμάτητα από τους αλαλαγμούς της αγέλης, για το νεαρό αγόρι απέναντι μου μαζί με τους γονείς του, που παρακολουθεί με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του, ή για τις 2 κοπέλλες δίπλα μας που τους ρίχνουν δολοφονικές ματιές. Αγνοούν ότι δεν βρίσκονται στο σπίτι τους, αλλά σε ξένη ιδιοκτησία, όπου εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις. Ο φίλος στο τραπέζι μας μετράει με το κινητό του θόρυβο 91db στον χώρο. 100 db είναι ή ένταση του θορύβου μιας επαγγελματικής μηχανής γκαζόν στο 1 μέτρο, και 110 db η ένταση στην έναρξη απογείωσης ενός 737.

Η βραδυά μας στα ΦΜ αρχίζει με τις χειρότερες συνθήκες...

Θα τελείωνε με τις καλύτερες...

Η φιλοξενία - έχουν ξεπεράσει προ πολλού την βασική εξυπηρέτηση, στα ΦΜ αδικείται πλήρως από τις 4 μόνο ντομάτες. Και από το συγκεκριμένο δείκτη/φρούτο. Η φιλοξενία/εξυπηρέτηση έπρεπε να βαθμολογείται με μετάλλια. Ειδικά στα ΦΜ. Οι πελάτες εξυπηρετούνται από μία κυρία και ένα κύριο. Η φιλοξενία στα ΦΜ είναι ειλικρινής, αυθεντική, έχει προσωπική έγνοια και συνάμα είναι... έξυπνη.

Μία σύντομη παρένθεση εδώ προκειμένου να εξηγήσω το.. έξυπνη φιλοξενία.

Όταν η υπομονή μας με τα χαμερπή απέναντι είχε φθάσει στο απροχώρητο, ζήτησα διστακτικά από την νεαρή κυρία που μας εξυπηρετούσε (δεν ήθελα να την φέρω σε δύσκολη θέση, στέλνοντας την ίδια στον λάκκο των λεόντων) να γίνει από τον υπεύθυνο μία ευγενική σύσταση. Μου είπε ότι θα το φροντίσει. Πριν περάσει 1 λεπτό, ο κύριος που πήρε και την παραγγελία μας λίγο αργότερα, πλησίασε την αγέλη και έκανε αυτό που θα έκανε κάθε έξυπνος άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με έναν όχλο...

Ζήτησε συγγνώμη για την διακοπή, περιέγραψε με ευγένεια το πρόβλημα, πήρε όλο το λάθος ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ πάνω του δικαιολογώντας το σαν «πολύ κακή ακουστική του χώρου», και τότε η αγέλη - αφού κοίταξε και γύρω της και είδε και τα... κόκκινα μάτια και τις πεταγμένες φλέβες στον λαιμό όλων μας – κατά κάποιο τρόπο ησύχασε. Από αγέλη, έγινε παρέα και - με μικροδιαλείματα εξάρσεων - το κράτησε μέχρι το τέλος της υπόλοιπης βραδυάς. Είχαμε αρχίσει να πίνουμε και εμείς, σιγά-σιγά μειώθηκαν οι αντιστάσεις, αμβλύνθηκαν οι εντυπώσεις, “τέλος καλό, όλα καλά” όπως λέει και ο Shakespeare.

Επιστροφή στα της απαράμιλλης φιλοξενίας, με την νεαρή κυρία και τον κύριο στο service να είναι ευγενέστατοι, φιλικοί, ανθρώπινοι, με απόλυτο συντονισμό μεταξύ τους, με εξαιρετικό χρονισμό ανάμεσα στην επεξηγηματικότατη παραγγελία, και την σειρά άφιξης των πιάτων στο τραπέζι μας.

Στα του φαγητού, ξεκινήσαμε με ευωδιαστό φρέσκο ψωμί (πλησιάστε το στην μύτη σας πριν την πρώτη μπουκιά και θα με θυμηθείτε), και με ένα dip πατάτας, μαγιονέζας και πάπρικας. Μεγάλο συν το χειροποίητο ψωμί σε ένα εστιατόριο.

Η ρηξικέλευθη σαλάτα new age προτείνεται για βραβείο πρωτοτυπίας. Του μάγειρα που αποφασίζει να πειραματισθεί με το άγευστο λάχανο σαν κύριο συστατικό, το λέει η καρδιά του. Γλυκύτατη η σως, σωστή ισορροπία με τους ξηρούς καρπούς και τα αποξηραμένα φρούτα, φρεσκότατο κηπευτικό, το συνολικό αποτέλεσμα όμως στη σαλάτα νομίζω ότι αδικείται, γιατί η σως δεν “ποτίζει” συνολικά το λάχανο, αλλά πέφτει από πάνω.

Η μελιτζανοσαλάτα σε μορφή σχεδόν αλοιφής, ήταν γευστικά αδιάφορη. Το multi αποδεκάτισε την γεύση του νοστιμότερου κηπευτικού. Η παρουσίαση σε τσέρκι και κάποια κομμάτια παξιμάδι στη βάση, έδιναν στο πιάτο ένα έξυπνο σκέρτσο και δείχνει αγάπη σε αυτό που κάνουν.

Νοστιμότατη η ψητή φέτα που βγήκε από τον φούρνο την στιγμή που έπρεπε. Το γλυκό μπούκοβο ενέτεινε την γεύση της. Στο τελείωμα της βραδυάς πήραμε και δεύτερη, μαζί και με μία πίτα με ροκφόρ.

Ενστάσεις για την παστουρμαδόπιτα (και την πίτα με σως ροκφόρ). Ενώ ήταν γευστικά ισορροπημένες και νόστιμες, το σχήμα τους (λεπτός φάκελλος με λίγη γέμιση) δεν παρέπεμπε σε αυτό που κανείς συνήθως αναζητά στην πίτα - που είναι ένα τραγανό πλούσιο φύλλο με γέμιση που απλώνεται στο στόμα στην κάθε μπουκιά. Γκιουζλεμές ίσως. Πρωτότυπη παραλλαγή πίτας ναι. Πίτα ως πίτα, όχι. Δεκτή όμως και η άλλη προσέγγιση.

Το λουκάνικο που ήρθε στο τραπέζι μας ήταν ίσως το νοστιμότερο λουκάνικο που εγώ τουλάχιστον έχω δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια. Διακριτά κομμάτια κρέατος, σωστή αναλογία μυρωδικών, διακριτικό άρωμα και παραδόξως ελαφρύ, παρά τον καπνιστό χαρακτήρα και την πλούσια υφή του.

Το πολίτικο μπιφτέκι σχετικά αφράτο, σχετικά νόστιμο και μαμαδέ. Μέχρι εκεί. Και αυτό γιατί δυστυχώς το ψήσιμο του (χωρίς άμεση επαφή της ύλης με θερμότητα επαφής) σε φούρνο σε θερμοκρασία που δεν ξεπερνά τους 280 βαθμούς, απλά δεν επιτρέπει την έναρξη των πολύπλοκων αντιδράσεων Μaillard (σύντηξη των αμινοξέων της πρωτείνης με τα σάκχαρα της) που δίνουν στο κρέας (και ειδικά στο μπιφτέκι) το χαρακτηριστικό “καραμέλωμα” και απελευθερώνουν χιλιάδες νέα γευστικά μόρια και ενώσεις, που εντείνουν τόσο την γεύση, όσο και το άρωμα.

Στο χουνκιάρ μπεγεντί και το χοιρινό μπούτι, τα πέντε εκατομύρια αισθητηριακά κύτταρα της μύτης, οι δέκα χιλιάδες γευστικοί κάλυκες της γλώσσας και μερικά εκατομύρια νευροδιαβιβαστές μπήκαν σε κόκκινο συναγερμό. Το χουνκιάρ μπεγιεντί απλά ΕΞΑΙΣΙΟ! Μικρές μπουκιές άπαχου κοκκινιστού μοσχαριού με όσο έπρεπε μπαχαρικά, απίστευτα δεμένη σάλτσα (δεν διαχώριζε χιλιοστό βουτύρου από την ντομάτα), πάνω στην πιο νόστιμη και μαστιχωτή στρώση πουρέ καπνισμένης μελιτζάνας, μπεσαμέλ και λιωμένου τυριού.
Το συγκεκριμένο πιάτο το αναζητώ όπου το εντοπίσω. Το καλύτερο που είχα κάποτε δοκιμάσει στην Κωνσταντινούπολη, ωχριούσε μπροστά σε αυτό των ΦΜ.

Το χοιρινό μπούτι επίσης αποκάλυψη. Έξοχα τρυφερό, με την χαρακτηριστική γεύση του μελωμένου χοιρινού, μαγειρεμένο μέχρι το κόκκαλο προφανώς με τεχνική sous vide και τελειωμένο στον φούρνο με μία λεπτή επίγευση μουστάρδας, πέρα από την συνοδευτική. Ωραία παρουσίαση (για όσο διαρκεί), γιατί σε αυτό το συγκεκριμένο πιάτο, εξέλιπαν και οι τελευταίες ευγένειες στο τραπέζι μας..

Το (χύμα) κρασί – ροζέ ημίγλυκο Σταύρου Φράγκου από την Σαντορίνη (να μείνει μεταξύ μας) εξαιρετικά γλυκόπιοτο (γι αυτό και ελαφρώς επικίνδυνο), καταναλώθηκε σε ικανή ποσότητα τόσο επί πληρωμή και άλλο τόσο επί κεράσματι. Με άρωμα – και επίγευση – τριαντάφυλλου, έδεσε παράδοξα με την πλειονότητα των πιάτων μας, κάνοντας την βραδυά ακόμη πιο αξέχαστη.

Στο τέλος παραγγείλαμε 2 γλυκά, ένα θαυμάσιο cheesecake και ένα λιγότερο ενδιαφέρον με δίπλες με μέλι και παγωτό καιμάκι. Το cheesecake απίστευτης σπιτικής γεύσης και γλυκύτητας. Πλέον αυτών, μας κέρασαν και έναν εξαιρετικό χαλβά με γάλα…παλιά Πολίτικη συνταγή, όπως μας είπαν, καθώς και μια μους σοκολάτας σε σφηνάκια.

Το κόστος για 4 άτομα (με υπερβολική όμως κατανάλωση) φαγητού και κρασιού, στα 110 περίπου ευρώ. Αξιοπρεπέστατο, και κατά τη γνώμη μου οικονομικό αν αναλογισθεί κανείς το συνολικό προιόν και υπηρεσία.

Όλη η ομάδα αφιέρωσε χρόνο ουσίας, από τους ανθρώπους της εξυπηρέτησης μέχρι τον μάγειρα και την ζαχαροπλάστρια που πέρασαν από το τραπέζι μας και με σεμνότητα και ενδιαφέρον, ζήτησαν την γνώμη μας και μοιράστηκαν μαζί μας κάποιες από τις σκέψεις τους και τα όνειρα τους για το εστιατόριο.

Ο χώρος έχει μία ιδιαίτερη αισθητική που εμένα προσωπικά με παραξένεψε, και άλλο τόσο με ξένισε. Από την είσοδο με την διαφημιστικού τύπου coca-cola ταμπέλα, μέχρι τα παιδικά puzzle δαπέδου στους τοίχους και άλλα παρόμοιου ύφους μικροαντικείμενα και παιχνίδια, βρήκα την διακόσμηση όχι περίεργη και αμήχανη, την βρήκα μάλλον περιττή. Δεν χρειάζονται τα ΦΜ στυλιζαρισμένα ευρήματα, κατά τη γνώμη μου, ή τουλάχιστον όχι πια.

Και αυτό γιατί τα ΦΜ, για την πρόταση που φέρνουν κυρίως στην Φιλοξενία και την συνολική ατμόσφαιρα - κατάτι λιγότερο στην Γεύση

(παρά τις παραπάνω παρατηρήσεις, πρέπει να της αναγνωρισθεί αναμφισβήτητα η τεχνική επάρκεια, η τολμηρότητα και ο πειραματισμός, και μάλλον και η παγκόσμια πρώτη στον τρόπο μαγειρέματος),

αποτελούν μία ευχάριστα "φρέσκια" και κυρίως αυθεντική πρόταση στο - εν πολλοίς, πρόχειρο εστιατορικό σκηνικό τύπου μεζεδοπωλείο. Πιστεύω ότι θα έχουν πάντα μεγάλη πληρότητα, ακόμη και αν οι άνθρωποι που το λειτουργούν, είχαν αφήσει τον χώρο με εμφανή μπετά, ρωγμές στους τοίχους, τζαμαρίες που μπάζουν κρύο και φωτισμό από παλιές λάμπες πυράκτωσης.

Γιατί τελικά, τα ΦΜ δεν είναι τόσο ένα μεζεδοπωλείο όπως αυτοαποκαλείται. Είναι ένα ζωντανό Εστιατόριο αξιώσεων με κέφι και ψυχή, με αυτή την μυστική και άλλο τόσο σπάνια συνταγή φιλοξενίας και ατμόσφαιρας, που δεν περιγράφεται στον κατάλογο του αλλά που είναι τόσο άψογα εκτελεσμένη, που δύσκολα θα κακοκαρδίσει κάποιον.

Και σε κάθε περίπτωση, και αν κανένας δεν θα το θυμάται για την διακόσμηση του, και κάποιοι ίσως να αντιδικήσουν πάνω σε 3-4 πιάτα του, το σίγουρο είναι ότι δύσκολα κανείς θα το ξεχάσει, για την απολαυστική συνολική εμπειρία που θα σας προσφέρει μια βραδυά εκεί, στο νούμερο 19 της οδού Ηρώς Κωνσταντοπούλου, στην Ηλιούπολη.

Μοντέρνα κουζίνα - Ακρόπολη, Αθήνα
Οκτ
28
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
26-36

Πρόσφατη καλοκαιρινή πανσέληνος και κράτηση τραπεζιού έξι (6) ατόμων στο εστιατόριο POINT-a του ξενοδοχείου HERODION δίπλα στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Κατάμεστο το roof garden που στεγάζει το εν λόγω εστιατόριο-bar – τόσο λόγω του καταπληκτικής θέας στον “ιερό βράχο”, όσο και της ιδιαιτερότητας της βραδυάς. Ζητήθηκε από το πρώτο ζευγάρι που έφθασε στον χώρο, να περιμένουν λίγο γιατί το τραπέζι δεν ήταν ελεύθερο, ενώ όταν λίγο μετά κατέφθασαν και τα άλλα δύο ζευγάρια, η παράκληση επαναλήφθηκε.

25 λεπτά αργότερα, το τραπέζι μας εξακολουθούσε να μην είναι διαθέσιμο και με την γενικότερη αντιμετώπιση μας από την υπεύθυνη υποδοχής, να απέχει από το να θεωρηθεί επαγγελματική, και την υπομονή μας να αρχίζει να εξαντλείται, εμφανίσθηκε ένας από μηχανής θεός. Αυτή τη φορά όχι με τη μορφή του άρματος με τους δράκοντες στην “Μήδεια” (συνειρμός λόγω του χώρου), αλλά με την μορφή μίας νέας ευγενέστατης σερβιτόρας που ενημέρωσε την υπεύθυνη κρατήσεων, ότι επιτέλους το τραπέζι μας ήταν ελεύθερο. Τέλος καλό, όλα καλά...

Το τραπέζι που καθήσαμε ήταν από τα πλέον προνομιούχα από πλευράς θέας της Ακρόπολης. Η βραδυά θαυμάσια, σωστή μουσική στην σωστή ένταση, καλός κόσμος και παρά την έντονη κινητικότητα και πληρότητα στον χώρο, καμία ιδιαίτερη αίσθηση αναστάτωσης ή πολυκοσμίας.

Η κυρία που πήρε την παραγγελία μας ήταν πρόθυμη να απαντήσει στα ερωτήματα μας, ενώ ο κύριος που στη συνέχεια ανέλαβε το σερβίρισμα ήταν εξίσου αποτελεσματικός και γρήγορος.

Το concept της κουζίνας του POINT-a είναι μία ιδιαίτερα δημιουργική Ελληνική κουζίνα, με προσεγμένες πρώτες ύλες και σαφώς έξυπνα δομημένο menu με ταυτότητα και επιλογές για όλους. Τα πιάτα έρχονται επίσης στο τραπέζι με το σκεπτικό - “το μάτι χορταίνει πρώτο”.

Πολύ δημιουργικά στησίματα, πρωτότυπα σερβίτσια, σωστοί χρόνοι σερβιρίσματος και – κατά ριπάς, άκρως ενδιαφέρουσες αλλά και μη - γεύσεις στην πλειονότητα των πιάτων.

Αντίθετα με το μάτι, το στομάχι στο POINT-a δεν χορταίνει – και δεν θα χορτάσει ποτέ. Εικάζω παρακάτω που μπορεί να οφείλεται αυτό, μιας και τόσο – ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ – μικρές μερίδες δεν έχω ξαναδεί ΠΟΤΕ σε εστιατόριο τουλάχιστον τέτοιας κατηγορίας. Στα πρώτα πιάτα,

- Λουκουμάδες με μανούρι, μέλι και σουσάμι στα 9 ευρώ. Πολύ νόστιμο και ισορροπημένο, σπάνιας επίγευσης, πολύ πρωτότυπα παρουσιασμένο. Πήραμε αζιμούθιο και διόπτευση για να μοιράσουμε 4 λουκουμάδες σε 6 άτομα, κάποιοι στο τραπέζι υποχώρησαν, ένα τρίμμα που έφθασε στο στόμα μου ήταν έκρηξη γεύσης.

- Σαλάτα Χιώτικη με σπανάκι, πατζάρι, καρύδι και τυρί μαστέλλο στα 8.5 ευρώ. Φρεσκότατη, όσο έπρεπε ψημένο το τυρί ώστε να μην σκληρύνει μέχρι να φθάσει στο τραπέζι, ενδιαφέρουσα η βινεγκρέτ μαστίχας, ποσότητα ανεπαρκής - ούτε καν για 4 άτομα, εμείς είμασταν 6, οι ίδιες ευγένειες πάλι... μας σας παρακαλώ, μα δεν το τρώμε το κοπτόν, δεν είμαι φίλος της σαλάτας – με νυστάζει το σπανάκι, αφήστε θα κρατηθώ για το κυρίως, κλπ. κλπ.. Έγινε ο σχετικός δειγματισμός σε όλα τα πιάτα, ε, εντάξει, ενδιαφέροντα τα 1-2 φύλλα που δοκίμασα, αλλά μέχρι εκεί.

- Το τρίτο πιάτο (από τα πρώτα) ήταν και η αποθέωση της “ανυπαρξίας”. Το πεινιρλί με αυγό ορτυκιού, τρούφα και ενός τυριού από την Ξάνθη που κατέφθασε στο τραπέζι μας, ήταν ίδιο ακριβώς σε διαστάσεις, με το κρουασανάκι κέρασμα που προσφέρουν στα ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ με τον πρωινό καφέ – αν έχει τύχει να το δοκιμάσετε. Δεν ξεπερνούσε τα 5-6 εκατοστά σε μήκος, και οι πρεσβύωπες της παρέας, έπρεπε να φορέσουν τα γυαλιά τους για να το σχολιάσουν. Το μοιράσαμε στα 3 για τις 3 κυρίες του τραπεζιού και εκεί τελείωσε η υπόθεση, έτσι δεν μπορώ να αναφερθώ στη γεύση του, δεν παρατήρησα όμως και καμία ψυχική ανάταση – για τα 9 ευρώ του πιάτου-μπουκιά παρακαλώ.

- Όπως γίνεται αντιληπτό, στο τραπέζι είχε αρχίσει να γίνεται ένας ευχάριστος ψιλοχαβαλές με το μέγεθος των πρώτων πιάτων, αλλά παράλληλα μας έζωναν και τα φίδια για τα κυρίως πιάτα, γιατί ναι μεν θαυμάσιο το σημείο και ο περίβλεπτος Παρθενώνας, εξαιρετική η παρέα μας, ωραίο το κρασί και σε πολύ καλή τιμή (για το σημείο) αλλά θέλαμε να μην φύγουμε και εντελώς νηστικοί.

- Στα κυρίως, 2 “κάπρικα” χοιρινά. Ως γνωστό, η κοινή πρακτική εστιατορίων είναι ότι αν το πιάτο βγαίνει γευστικά αδιάφορο, του δίνει κανείς πρωτότυπη ονομασία για να το κάνει ενδιαφέρον. Το POINT-a δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα. Αδιάφορο γευστικά το χοιρινό, περιορισμένη ποσότητα στην μία άκρη του πιάτου πάνω σε φύλλα, εξαιρετική η άψογα δεμένη και γευστικότατη λεμονάτη σάλτσα που το συνόδευε. Αυτή την σάλτσα εγγυημένα δεν την φτιάχνει τυχαίος μάγειρας. Το ίδιο δυστυχώς δεν ισχύει και για την γεύση του κρέατος που ήταν αδιάφορο και "σπογγώδες". Στα 16 ευρώ. Αν δεήσετε να πάτε στο POINT-a, απλά προσπεράστε το σαν πιάτο. Ή ζητήστε μία μερίδα λεμονάτη σάλτσα. Μόνον. Δεν θα σας την φέρουν, αλλά μπορείτε να γίνετε στιγμιαία και εσείς προκλητικοί, όταν η κουζίνα του POINT-a το κάνει με την ποσότητα σχεδόν κάθε πιάτου που στέλνει στα τραπέζια.

- Σοφρίτο. Ενδιαφέρον σαν συμβατικό φιλέτο με μια τυχαία σάλτσα, καμία σχέση με το Κερκυραικό έδεσμα που περιέχει σκόρδο, μαιντανό, βούτυρο, αλεύρι και ξύδι. Στα 21 ευρώ. Σωστή ποσότητα σαν μερίδα – για πρώτη φορά στο τραπέζι μας. Έμελλε να είναι και η μοναδική.

- Κριθαρώτο με καλαμάρι – σε εμένα. Απογειωτική γεύση, από τα signature εκείνα πιάτα που σε ξαναφέρνουν στο εστιατόριο μόνο και μόνο για να ξαναγευθείς αυτή την απόλαυση. Στο χύλωμα του, πέρασε οπωσδήποτε από τα χέρια του μάγειρα που συνθέτει την λεμονάτη σάλτσα στο Κάπρικο που αναφέρθηκε πριν λίγο. Στα της ποσότητας – take a wild guess…4 στην κυριολεξία πηρουνιές και 1.5 καλαμαράκι γόνος. Το τελείωσα σε ένα λεπτό και βάλθηκα να χαζεύω τα πέριξ. Στα 14 ευρώ.

- Ραβιόλια με χταπόδι ραγού και πατζάρι. Πολύ νόστιμο από ότι άκουσα, 4 μικρά ραβιόλια ή 4 μπουκίτσες ή 4 πηρουνιές. Στα 13 ευρώ.

- Κεμπάπ από αρνίσιο και μοσχαρίσιο κιμά σε κυπριακή πίτα με ψητή ντομάτα. Γευστικά εφάμιλλο καλών ψητοπωλείων. Μέχρι εκεί. Στα 14 ευρώ. Εδώ ειδικά, αξίζει να κάνεις το food cost math.

Με τα πολλά, μόνο μία εξήγηση υπάρχει που να εξηγεί επαρκώς την ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ επαναλαμβάνω ΕΛΑΧΙΣΤΗ (όχι μικρή, όχι περιορισμένη) ποσότητα σχεδόν όλων των πιάτων που πέρασαν από το τραπέζι μας: ): )

Οι επικεφαλής μάγειρες του POINT-a πιθανολογώ ότι συμμετείχαν λίαν προσφάτως σε εκπαιδευτικό σεμινάριο προβεβλημένου chef στο εξωτερικό. Εκεί στη διάρκεια της σεμιναρίου, ο ξένος chef έκανε αναφορά στην ποσότητα των 380 γραμμαρίων, και τον τρόπο που πρέπει να σχεδιάζεται σε ποσότητες ένα μενού γευσιγνωσίας, ώστε να μην ξεπερασθεί ο σχετικός κορεσμός. Τα 380 γραμμάρια είναι η μέση καταγεγραμμένη παραδεκτή σε βάρος ποσότητα τροφής, που ένας ενήλιξ φυσιολογικός στόμαχος (όχι ο στόμαχος 18χρονου στοιχηματία σε σουβλατζίδικο) χρειάζεται ώστε να κορεσθεί, ώστε ο κάτοχος του να απολαύσει ένα γεύμα χωρίς να παρουσιάσει συμπτώματα φουσκώματος, δυσφορίας κλπ.. Αυτό τον κανόνα χρησιμοποιούν πολλοί chef στον σχεδιασμό μενού γευσιγνωσίας με πολυάριθμα πιάτα, ώστε να μοιράζουν ανάλογα τη μερίδα που παρουσιάζεται.

Επειδή όμως οι δικοί μας – ως συνήθως - μιλούσαν μεταξύ τους μέσα στο σεμινάριο, την κρίσιμη στιγμή της αναφοράς από τον ξένο chef στο concept των 380 γραμμαρίων, κάποιοι από αυτούς άκουσαν 180 γραμμάρια, και κάποιοι από αυτούς άκουσαν 80 γραμμάρια. Όταν επέστρεψαν στην Αθήνα, μη μπορώντας να συμφωνήσουν μεταξύ τους, αποφάσισαν να πάνε σε ένα μέσο όρο και έτσι να σχεδιάσουν πιάτα που η ποσότητα τους απευθύνεται σε πελάτες, που τελείωσαν το κανονικό δείπνο τους αλλού, πριν από μόλις 30 λεπτά...

Προσοχή εδώ για τον συσχετισμό με άλλα εστιατόρια που το μενού τους εκ σχεδιασμού δεν μπορεί να υποστηρίξει το φαγητό σε πιάτα που μπορεί να μοιραστεί η παρέα, αλλά αφορούν πρώτο, κυρίως και γλυκό ανά άτομο. Το POINT-a δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Προσφέρει πιάτα - κυριολεκτικά - μινιατούρες, με έξυπνη τιμολογιακή πολιτική που εύκολα τα παραγγέλνεις, αλλά δύσκολα τα χωνεύεις, ειδικά στο VFM. Οι 3 ντομάτες παραπάνω στο VFM αφορούν τον συσχετισμό πρωτίστως της θέας και του χώρου, και δευτερευόντως του φαγητού vfm, που δεν θα έδινα παραπάνω από 2.

Και τα 5 γλυκά του καταλόγου που πήραμε στο τέλος, εξαιρετικά στυλιζαρισμένα και από πλευράς γεύσης, το ένα καλύτερο από το άλλο. Επαρκή σε ποσότητα, από 5 έως 7 ευρώ, πρέπει να τα δοκιμάσει κανείς. Ειδικά το μαύρο λεμόνι και το αμυγδαλωτό, που ήταν πολύ ιδιαίτερα.

Εν κατακλείδι, ένας υπέροχος χώρος με άπλετη θέα στην Ακρόπολη (το καλοκαίρι στην ταράτσα), αποτελεσματική και επαγγελματική εξυπηρέτηση, καθόλου αποστειρωμένη – όχι όμως με την έννοια της φιλοξενίας (αναμενόμενο γιατί κατά την άποψη μου στοχεύει σε περαστικούς ενοίκους του ξενοδοχείου, παρά σε σταθερούς πελάτες), κόστος ανά ζευγάρι 45-50 ευρώ με 2 μπουκάλια κρασί σε μία παρέα 6 ατόμων, κάποια ενδιαφέροντα και κάποια κορυφαία πιάτα - προκλητικά μικρής ποσότητας, ξεκάθαρη αίσθηση ότι κάποιοι μάγειρες στην κουζίνα του POINT-a ξέρουν τι κάνουν (δυστυχώς όχι όλοι), εξαιρετική λίστα κρασιών σε πολύ καλές τιμές για τον χώρο που τα απολαμβάνεις, εύκολη στάθμευση σε παρακείμενα parking.

Αν πάτε μεγάλη παρέα με πρόθεση να μοιρασθείτε πιάτα, πιθανότατα θα απογοητευθείτε. Συστήνεται οπωσδήποτε για επίσκεψη σε ρομαντική καλοκαιρνή έξοδο ενός - το πολύ-πολύ 2 ζευγαριών. Το αυτόν και για επαγγελματικά δείπνα – περιορισμένου πάντα αριθμού ατόμων - για να θαυμάζουν οι ξένοι καλεσμένοι απέναντι τους, το σημείο απαρχής της κοιτίδας του πολιτισμού και της δημοκρατίας στην ανθρωπότητα.

Ταβέρνες με τραγούδι - Καμίνια - Ν.Φάληρο, Αθήνα
Οκτ
12
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Δύο (2) επισκέψεις σε διάστημα τριών (3) μηνών, μία με ένα καλόβολο φίλο με απαιτητικό όμως ουρανίσκο, και άλλη μία με παρέα τεσσάρων ατόμων με διερευνητική διάθεση, για το τι είναι τελοσπάντων αυτό το οινομαγειρείο, ΠΟΥ σχεδόν όλες οι κριτικές - οπουδήποτε έχει μπει μελάνι για το “Ο-Ζ-Π” - είτε αυτές προέρχονται από επ’ αμοιβή επαγγελματίες δημοσιογράφους/κριτικούς γεύσης, είτε από καλοπροαίρετους ερασιτέχνες γραφείς της φιλοξενίας και της γεύσης – το περιγράφουν σαν ένα γευστικό El Dorado.

Το "Οινομαγειρείον Ζωοδόχος Πηγή", είναι σίγουρα ένα ενδιαφέρον οινομαγειρείο στα Καμίνια. Κατεβαίνοντας κανείς την Πειραιώς, στρίβει δεξιά στο φανάρι της “ΕΛΑΙΣ”, στο τελείωμα του δρόμου κάνει δεξιά και στον δεύτερο δρόμο αριστερά (Κατσούλη), οπότε και συναντά το οινομαγειρείο στο αριστερό του χέρι. Χαμηλά σπιτάκια νοικοκυραίων, παρέες γειτόνων να τα λένε καθισμένοι έξω από τις εισόδους των σπιτιών, λαντάνες, ιβίσκοι και γιασεμί στα περβάζια, το ομώνυμο εκκλησάκι στη πρώτη γωνία αριστερά, μια όμορφη γειτονιά που σε προδιαθέτει θετικά πριν ακόμη μπεις στο “Ο-Ζ-Π”.

Ο ΧΩΡΟΣ στο “Ο-Ζ-Π” αποπνέει μία ιδιαίτερη νοσταλγία και μέσα στην ταβέρνα. H αισθητική επέμβαση από την νεότερη γενιά, πρόσθεσε έναν άλλο αέρα που ταξιδεύει το βλέμμα με περιέργεια. Επίσης, διαφοροποίησε καλόγουστα και αρτίστικα μία συνοικιακή ταβέρνα, εντείνοντας την ατμόσφαιρα, χωρίς όμως να "ενοχλήσει" αισθητικά την παράδοση και την ιστορία του μαγαζιού, όταν ο ανταγωνισμός του “Ο-Ζ-Π” στην ευρύτερη περιοχή, πιστεύει ακόμη ότι μπορεί να αντιμετωπίσει ένα εξόχως πλέον υποψιασμένο και καχύποπτο κοινό, με τραπεζοκαθίσματα σαν αυτά που κάθισε να ξαποστάσει ο Κολοκοτρώνης όταν πάτησε την Τροπολιτσά, ή με βαφή τεχνοτροπίας ασβέστη - aka - “δείτε με, έρχομαι από τα παλιά”…

Η διαφορετικότητα των πελατών - για αυτό το μαγαζί - έχει επίσης το ενδιαφέρον της. Ένας μεγαλόσχημος με εντυπωσιακό αυτοκίνητο, 1-2 συμπαθέστατοι συνταξιούχοι της γειτονιάς, απαιτητικοί μεσήλικες με τις συμβίες τους, πολλά νέα (κυρίως) παιδιά, ευχάριστες φατσούλες, γέλιο και χαρά, τι τον ήθελα τον Καλαματιανό στο Σύνταγμα, όλα ωραία και καλά.

Μία κάποια ένσταση για το κάπνισμα στον χώρο. Ως Μη Καπνιστής όμως και όχι ως Αντικαπνιστής, αντιλαμβάνομαι ότι το “Ο-Ζ-Π” με αυτό τον ιδιαίτερο παρεείστικο χαρακτήρα που έχει, πιθανότατα θα είχε αυτοευνουχισθεί αν δεν “ενθάρρυνε” τρόπον τινά το κάπνισμα. Και δεν υπάρχει ντουμάνι - από το κάπνισμα - σε καμία περίπτωση. Δυστυχώς, το ίδιο δεν ισχύει και για τον εξαερισμό της κουζίνας που στην περίπτωση μας, έτερψε τις μύτες μας μέσα στη σάλα, αλλά τις ερέθισε στο δρόμο της επιστροφής μέσα στο αυτοκίνητο.

Η ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ στο “Ο-Ζ-Π” είναι διαβαθμισμένη.

O (πιθανότατα) πάτερ-φαμίλιας της οικογενειακής αυτής επιχείρησης, ασκεί την Φιλοξενία/Hospitality. Πανταχού παρών (αλλά διακριτικότατος) έχει μάτια και στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και σπεύδει να βοηθήσει με ένα χαμόγελο τύπου “και αυτό θα περάσει βρε παιδιά”. Στην πρώτη επίσκεψη μας, μία καθημερινή με έναν φίλο - σε μία κατάμεστη ταβέρνα, καθόταν 2 τραπέζια μακρυά μας και κουτσόπινε με έναν ηλικιωμένο, αλλά ο νους του ήταν αλλού. Παρατήρησε (πως;) ότι το κουτάλι σερβιρίσματος της σαλάτας μας είχε πέσει μέσα στο μπωλ και πριν προλάβουμε εμείς να το βγάλουμε χωρίς να λαδωθούμε, είχει σηκωθεί, μας έφερε καινούργιο, ενώ αφαίρεσε με χειρουργική ακρίβεια – και χαρτοπετσέτα – το λαδωμένο, από τον πάτο της σαλάτας. Πριν από αυτό, είχε “εντοπίσει” ότι μάλλον κάτι συνέβαινε με τις όντως ζεστές μπύρες μας, και έσπευσε να μας ρωτήσει. Τις πήρε για να τις βάλει στον καταψύκτη, μας έφερε σε λίγα λεπτά 2 καινούργιες, και μετά από λίγο και τις αρχικές, σαφώς παγωμένες αυτή τη φορά. Στο ενδιάμεσο είχε ρωτήσει τα 2-3 τραπέζια για το πως πάνε τα πράγματα, ενώ είχε καλωσορίσει εγκάρδια ένα νέο ζευγάρι που μάλλον ερχόταν στο “Ο-Ζ-Π” για πρώτη φορά. Οι αρχικές ζεστές μπύρες παρότι στη συνέχεια ξαναήλθαν παγωμένες, δεν χρεώθηκαν ποτέ.
Οικοδεσπότης παλαιάς κοπής, σεμνός, αθόρυβος, προσηνής, αυτός ο άνθρωπος σε άλλες εποχές θα έμενε νηστικός για να φάει ο ξένος που ζήτησε φιλοξενία στο σπίτι του.. Απίστευτος. Και άλλο τόσο σπάνιος και αυθεντικός.

Ένας αδύνατος μουσάτος νεαρός, ασκεί την Εξυπηρέτηση/Customer Responsiveness. Αρκετά οικείος και πρόσχαρος, πρόθυμος να προτείνει κάποια πιάτα (ελλείψει καταλόγου και τις 2 φορές που πήγαμε), μας έβαλε φρένο διακριτικά την 2η φορά που το παρακάναμε με τα πιάτα, ενώ πέρασε να ρωτήσει με ενδιαφέρον πως είναι το φαγητό. Εκεί, τουλάχιστον στη δεύτερη επίσκεψη που πήραμε σχεδόν τον μισό κατάλογο, ήρθαμε σε δύσκολη θέση, και τα μασήσαμε λίγο – εξηγούμαι πιο κάτω.

Δύο άλλοι νεαροί, ασκούν το Επαγγελματικό Νταλαβέρι/Customer Service. Οικείοι και φιλικοί με τους τακτικούς πελάτες του μαγαζιού, τυπικοί με τους νεοφερμένους, μονίμως βιαστικοί, παίρνουν παραγγελία κοιτώντας ένα γύρο και άλλα τραπέζια, εκτελούν άμεσα και επαγγελματικά, αλλά χωρίς πολλά-πολλά. Στη δεύτερη επίσκεψη αρχές Σεπτέμβρη, ο ένας εξυπηρετούσε φορώντας βερμούδα. Το βρήκα λάθος. Ο πελάτης επιτρέπεται να φοράει βερμούδα. Ο άνθρωπος που σε εξυπηρετεί σε ένα χώρο εστίασης, δεν επιτρέπεται να φοράει βερμούδα. Για σειρά λόγων. Παρ’εκτός και αν ο χώρος είναι beach-bar. Και το “O-Z-Π” δεν είναι beach-bar. Είναι ένα ωραίο ταβερνάκι στο κέντρο των Καμινίων και απέχει τουλάχιστον 3 χιλιόμετρα από την πλησιέστερη ακρογιαλιά.

5 στα 4 λοιπόν για τον μεγαλύτερο σε ηλικία κύριο, 3 στα 4 για τον Customer Responsive, 2 στα 4 για τoυς Customer Servers γιατί αυτό που κάνουν, σήμερα δεν είναι αρκετό, μέσος όρος 3 στα 4.

Η ΓΕΥΣΗ στο "Ο-Ζ-Π" είναι - κατά την ταπεινή άποψη των περισσοτέρων από την παρέα μας – το λιγότερο δυνατό σημείο του μαγαζιού, και δεν εντυπωσίασε (τουλάχιστον σύμφωνα με τους διθυράμβους από σχεδόν άπαντες τους προλαλήσαντες) σε καμία από τις 2 επισκέψεις.

Συνοπτικά:

1. Η κουζίνα του “O-Z-Π” έχει μία άνευ λόγου εμμονή με το ΤΥΡΙ στα περισσότερα πιάτα. Αυτό βάζει κάποιον από την αρχή σε προβληματισμό για την δεινότητα όλης της μαγειρικής ομάδας, διότι ως γνωστόν, και πάνω σε χαρτόνι να ρίξεις λειωμένο τυρί, το ενδιαφέρον του γευστικά θα το έχει. Αλλά και επί της ουσίας, σε τουλάχιστον 9-10 από τα συνολικά 13-14 πιάτα που δοκιμάσαμε και στις 2 επισκέψεις, το τυρί έπαιζε κυρίαρχο ρόλο και δυστυχώς ενίοτε, κάλυπτε κάθε άλλη γεύση στο πιάτο.
2. Έχει κατά τη γνώμη μου, ασαφή ταυτότητα στο μενού. Που νομίζω δεν ταιριάζει σε μία ιστορική ταβέρνα που σερβίρει ίσως τους νοστιμότερους λαχανοντολμάδες που έχω δοκιμάσει ποτέ, αλλά θέλει να πειραματίζεται με ένα συκώτι με σως πορτοκάλι!, τόσο άτεχνα ψημένο που θύμιζε σπλήνα. Ή όταν σερβίρεις ένα κεμπάπ με τόσο προσεγμένο και νόστιμο κιμά, το μπρόκολο ογκρατέν με τυρί (πολύ) και bacon!, είναι παραφωνία. Ιδίως όταν είναι και γευστικά αδιάφορο.
3. Oι γεύσεις, κυρίως στα μη κλασσικά ιστορικής ταβέρνας πιάτα (κοτόπουλο με παπαρδέλλες – εντελώς άτονο, μους πατζαριού – με περίσσιο μήλο αλλά και σκόρδο, μπρόκολο ογκρατέν – παραμαγειρεμένο και με πολύ τυρί, μελιτζάνα φούρνου – αμάν ρε παιδιά με το τυρί! ), δεν είναι γευστικά “ισορροπημένες”, και έρχονται σε αντίθεση με τις μαμαδίστικες τηγανητές πατάτες, τους σπάνιους λαχανοντολμάδες, την γευστικότατη φάβα και το ευωδιαστό λιβανέζικο, που όμως συνολικά νομίζω ότι δεν ισορροπεί θετικά το συνολικό ισοζύγιο του menu.
4. Το χύμα – ελλείψει εμφιαλωμένου – λευκό κρασί (νομίζω Ροδίτης) που ζητήσαμε να δοκιμάσουμε στην δεύτερη επίσκεψη μας, το αφήσαμε στο τραπέζι και το ξαναρίξαμε στις μπύρες. Λυπάμαι μόνο που αυτο συνέβει σε ένα μαγαζί που πιθανότατα έχτισε την φήμη από ένα κρασί που στα μεταπολεμικά χρόνια, ευωδίαζε σταφύλι – και όχι μόνο. Και υπό αυτή την έννοια, θα έπρεπε να το προσέξουν περισσότερο.
5. Ένα γλυκό με λεμονάτη κρέμα και μπισκότο που προσφέρεται σαν κέρασμα στο τέλος είναι επιπέδου baby master chef, από αυτά που δημιουργικές φατσούλες ετοιμάζουν με αγωνία κανένα Κυριακάτικο πρωινό για να πάνε στους γονείς τους στο κρεβάτι. Αξίζει όμως μνείας και για την ενέργεια - κυρίως όταν απευθύνεται σε τέτοιο πλήθος κόσμου που συρρέει στο “O-Z-Π”, αλλά και γιατί ξεφεύγει ίσως ευχάριστα από τον θλιβερό χαλβά και το έρμο γιαούρτι με το μέλι της συμφοράς που για χάρη ευκολίας και κόστους, προσφέρεται αλλού.
6. Τιμές ΕΥΓΕ! για την συνολική εμπειρία, αλλά και την διαφορετικότητα – και γιατί όχι, κάποιες στιγμές – ευρηματικότητα του “O-Z-Π”.

Στα ηχεία, εξαίρετη επιλογή ρεμπέτικων τραγουδιών παλαιάς κοπής και ιστορικότητας, και όχι η πολυπαιγμένη πεπατημένη των πιο εμπορικών δειγμάτων του μεταγενέστερου “ρεμπέτικου”. Ρίτα Αμπατζή και Ρόζα Εσκενάζυ είχα πολλά, μα πολλά χρόνια να ακούσω σε ταβέρνα.

Θα ξαναπήγαινα στο "O-Z-Π"; Ναι, αλλά θα έλεγα στους φίλους να πάρουμε τους λαχανοντολμάδες, τη φάβα, το λιβανέζικο, τα αυγά με κανονικές τηγανητές πατάτες και όχι τα μικρά sticks στυλ Τσακίρης του συγκεκριμένου πιάτου, που δοκιμάζουν και το πηρούνι και την υπομονή σου. Από σαλάτα, θα ζητάγαμε μία χωριάτικη ή μία ντομάτα βεντάλια με τσακιστές ελιές, χοντρό αλάτι και Ελληνικό ελαιόλαδο. Μόνο αν δεν τις βάζουν στο ψυγείο (τις ντομάτες). Την εποχή της καλοκαιρινής ντομάτας, δεν θα βρίσκαμε αγουρέλαιο. Κρίμα. Δεν θα πίναμε κρασί. Λόγω κρεατικών, θα ζήταγα τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο. Κατά προτίμηση εμφιαλωμένο. Θα τσουγκρίζαμε στην υγεία και μακροημέρευση τέτοιων μαγαζιών που ολοένα και σπανίζουν. Θα τους ζητούσα να μην φέρουν όλα τα πιάτα μαζί. Θα πίναμε αργά, θα φιλοσοφούσαμε για την κατάντια της χώρας μας, θα καταλαβαίναμε ότι η αισιοδοξία μας στερεύει, θα χαζεύαμε τα τραπέζια να γεμίζουν με φασαριόζικες παρέες. Θα παρατηρούσα τον πάτερ φαμίλια αυτού του μαγαζιού, να περιφέρεται σε ένα προσεγμένο χώρο και να χαίρεται με αυτό που κάνει. Θα έκανα νόημα στον πιτσιρίκο σερβιτόρο, να ασχολείται περισσότερο με αυτόν (τον πάτερ φαμίλια - και να μαθαίνει από αυτόν), και να ασχολείται λιγότερο με το κινητό του. Θα κοίταζα μήπως εντοπίσω καμιά φωτογραφία του μακαρίτη του Ηλία Πετρόπουλου στους τοίχους. Θα του άρεσε πολύ εδώ. Θα πήγαινα νωρίς για να βρούμε ένα τραπέζι κοντά σε ένα ηχείο, για να ακούσουμε αυτή τη σπάνια μουσική που παίζουν. Θα ζητάγαμε και άλλο τσίπουρο. Προς το τέλος της βραδυάς, λίγο πριν τον λογαριασμό, θα αρνιόμασταν με ευγένεια το γλυκό, και θα ζητάγαμε ένα ψημένο τυρί, με λίγο μέλι και κανένα φρούτο.

Θα φεύγαμε. Και θα ξαναπηγαίναμε.

Κίνα & Ν. Ασία - Αγ. Σώστης, Αθήνα
Ιούλ
08
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Το MR. DIM είναι ένα κυριολεκτικά λιλιπούτειο νέο ασιατικό εστιατόριο, πίσω από τον Άγιο Σώστη στην Ν. Σμύρνη, που άνοιξε τις πόρτες του, μόλις πριν από 3.5 μήνες. Ο σχεδιασμός του παραπέμπει σε εστιατόριο με κατά βάση – delivery – προσανατολισμό, που όπως o σχεδιαστής του εκμεταλλεύθηκε έξυπνα τα περιορισμένα διαθέσιμα τετραγωνικά, και κατάφερε να βολέψει στον εσωτερικό χώρο 4-5 τραπέζια και 9-10 σκαμπώ στο πάσο της εξωτερικής – ανοιχτής – κουζίνας (υπάρχει και μία δεύτερη εσωτερική). Υπάρχουν και 2 διπλά, καθώς και ένα μονό τραπέζι στο πεζοδρόμιο, ακριβώς έξω από την είσοδο του εστιατορίου.

Η εσωτερική διακόσμηση του είναι αναμενόμενα minimal, με γκρί τσιμεντοκονία στους τοίχους, και μία υπέροχη τοιχογραφία μίας κατά τι βλοσυρής, αλλά πανέμορφης γκέισας που.. παρακολουθεί τα τεκταινόμενα.

Αν όμως το MR. DIM “καταχωρείται” στην μνήμη σαν delivery λόγω της συνεργασίας του με πολλαπλά e-deliveries, η εξυπηρέτηση που παρέχεται στο εστιατόριο από ένα ζευγάρι νέα παιδιά, μόνο σε εξυπηρέτηση - που μας έχει συνηθίσει η πλειοψηφία - των deliveries δεν παραπέμπει. Τα παιδιά φαίνεται να έχουν επενδύσει όλο τους τον εαυτό - και όχι μόνο – στο μικρό τους εστιατόριο. Τέτοιο επίπεδο φιλοξενίας – κυρίως από τον νεαρό - δύσκολα το συναντά κανείς σε πρόσφατες παρόμοιες προσπάθειες, όπου η μαζικότητα και η παραγωγή, αφήνουν πίσω την λεπτομέρεια και την συνολική εμπειρία. Ήταν ευγενέστατος, διακριτικός, μετρημένος, πρόθυμος και όσο έπρεπε παρών. Ευγενική και η νεαρή κοπέλλα που είχε επιφορτισθεί με το κυρίως service, αλλά λίγο “σφιγμένη” - τουλάχιστον εκείνο το βράδυ.

Σε ότι αφορά την κάρτα της κουζίνας, οι προτάσεις έχουν κατηγοριοποιηθεί πολύ αποτελεσματικά. Μέσα από ένα φαινομενικά μικρό, αλλά ουσιαστικό menu, κάποιος πολύ εύκολα μπορεί εύκολα να κάνει την επιλογή του. Οι προτάσεις αφορούν dim sum (μικρά πουγκάκια) στον ατμό, dim sum τηγανητά, σαλάτες, μαριναρισμένα καλαμάκια κοτόπουλου και χοιρινού (satay), noodles, 2 κυρίως και παραλλαγές σε burgers και bans.

Θαυμάσιο το dim sum shumai με την γαρίδα, τα μανιτάρια και τα αυγά χελιδονόψαρου – μία έκρηξη γεύσεων σε όλους τους θύλακες της γλώσσας που αποκωδικοποιούν το αλμυρό, το γλυκό και το umami – ούτε ξυνό, ούτε πικρό, υπήρχε σε αυτή την μπουκιά. Δώστε της μόνο 1 λεπτό να πέσει λίγο η θερμοκρασία της από το αχνίζον ψάθινο καλαθάκι ατμού, πριν τη βυθίσετε στο dip σόγιας και τη φέρετε στο στόμα σας. Ενδιαφέρον και το dim sum με το κοτόπουλο, αλλά σε γευστική απόσταση από το προηγούμενο shumai.

Εξαιρετικό τα noodles με τις γαρίδες και τις πίκλες πιπερόριζας στην κορυφή τους, γευστικότατο με συμπυκνωμένη και ιδιαίτερα ισορροπημένη γεύση και το Asian curry beef με γάλα καρύδας που συνοδευόταν από αρωματικό ρύζι.

Οι λάτρεις του φυστικοβούτυρου, πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσουν αυτή τη sauce με τα satay sticks. Οι εχθροί του φυστικοβούτυρου, πρέπει και αυτοί να κάνουν το ίδιο.

Τα edamame (μία παραλλαγή - σε μικρότερο μέγεθος – όπως τα δικά μας φρέσκα φασολάκια) σερβιρισμένα με χοντρό αλάτι, αδιάφορα στη γεύση αλλά ενδιαφέροντα στη σημειολογία της τροφής με το χέρι, που μειώνει τις αποστάσεις, και χαλαρώνει την ατμόσφαιρα στο τραπέζι.

Η κουζίνα του MR. DIM έχει επίσης ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό. Παρά την πολυπλοκότητα των γεύσεων, ότι δοκιμάσαμε ήταν ευχάριστα ελαφρύ. Οι ποσότητες στα πιάτα είναι όσο πρέπει, και επειδή οι τιμές είναι χαμηλές (2-4 ευρώ οι σαλάτες, 3,90 ευρώ τα satay sticks, 5-6 ευρώ τα dim sum και 6-7 ευρώ τα κυρίως), μια παρέα, ακόμη και ένα ζευγάρι, μπορεί να δοκιμάσει ποικιλία γεύσεων με ένα πολύ χαμηλό τίμημα, που δύσκολα θα ξεπεράσει - στον κορεσμό - τα 15 ευρώ το άτομο.

Η μικρή λίστα των 4 λευκών κρασιών έχει σωστούς ποικιλιακούς συνδυασμούς με την κουζίνα που συνοδεύει, ενώ υπάρχει και μία επιλογή κόκκινου, 5-6 επιλογές sake, asti και prosecco. Καλή και η τιμολόγηση τους.

Μοναδική ενοχλητική παραφωνία στον - εξωτερικό - χώρο που καθήσαμε εμείς εκείνο το βράδυ του Σαββάτου, οι γνωστοί βαζιβουζούκοι* με τα παπάκια χωρίς εξάτμιση, που λόγω της ανηφόρας στο σημείο, συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο στο ποιος θα επιβεβαιώσει πρώτος, το γνωστό αξίωμα της εξελικτικής ψυχολογίας που καταγράφει ότι - όσο εντονότερο το μαρσάρισμα και η ενόχληση προς τρίτους, τόσο μικρότερο το πουλί αυτού που την προκαλεί...

Νομίζω ότι μία τζαμαρία περιμετρικά των εξωτερικών τραπεζιών, θα βοηθούσε ιδιαίτερα σε αυτού του είδους την “φασαρία” της οδού Πλαστήρα. Ίσως και κανένα spike stripe (η λωρίδα με τα καρφιά που ρίχνουν οι αστυνομικοί για να ακινητοποιήσουν ένα όχημα) και τέλος, κανένας πεινασμένος Ελληνικός ποιμενικός στην καβάντζα, να ομαλοποιούσαν λίγο την κατάσταση.

Εν κατακλείδι, πολύ ευχάριστη η συνολική εμπειρία στο MR. DIM. Ιδιαίτερες γεύσεις, εξαιρετική εξυπηρέτηση, superb vfm (που λέμε και στο νησί), προσεγμένος χώρος, τάξη στην art de la table, πεντακάθαρες τουαλέττες, ένα bonsai, διαφορετική γραφή στη σελίδα τους στο facebook, χαμογελαστοί πιτσιρικάδες μάγειροι σε μία ρυμοτομημένη και αστραφτερή κουζίνα. Ένα εστιατόριο που αξίζει να μπει σε wish list και να γίνει προορισμός.

Και αν θα μπορούσα να “καθησυχάσω” έστω και στο ελάχιστο, την κάποια αγωνία στα πρόσωπα του νέου αυτού ζευγαριού εκείνο το βράδυ για το νέο τους αυτό εγχείρημα, να τους πω ότι βρίσκονται στον σωστό δρόμο και ότι δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν - όσο παραμένουν συνεπείς σε αυτή την πρόταση τους.

Καλύτεροι κριτές στο a4f το έγραψαν αυτό πριν από μένα, και ακόμη περισσότεροι και καλύτεροι, θα το γράψουν μετά..

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

*βαζιβουζούκος: Από το τουρκικό basibozuk που σημαίνει "ανεξάρτητος, άτακτος".
Κατά λέξη σημαίνει χαλασμένο (bozuk) κεφάλι (bas). Η λέξη σήμαινε μετά γενικά τον βάρβαρο, τον άξεστο και ωμό, τον φωνακλά. (slang. gr).

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Σουβλάκι & Σχάρα - Κυψέλη, Αθήνα
Μαι
31
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

"Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;"

"Γιατί έχει πάει για σουβλάκι στη Ρίγανη παιδί μου! "…

Μια Κυριακή μεσημέρι στη Ρίγανη, επόμενη επίσκεψη δική μου, αυτή τη φορά και με την σύζυγο και την κόρη μας.

Στη Ρίγανη – ένα ΤΑΠΕΙΝΟ σουβλατζίδικο στην αρχή της Φωκίωνος Νέγρη στην Κυψέλη δίπλα στα Goodies - όλοι χαμογελούν. Ο σερβιτόρος που παίρνει την παραγγελία χαμογελά. Ο νεαρός ψήστης χαμογελά. Τα πιτσιρίκια του διπλανού τραπεζιού (γνωστά του;;), πειράζουν τον ψήστη και γελούν. Ο ιδιοκτήτης; στην ταμειακή χαμογελά, Ο νεαρός που φέρνει την ευωδιαστή γραβιέρα Νάξου, τον πληθωρικό ντάκο και το turbo τζατζίκι χαμογελά. Ο ντελιβεράς μπαινοβγαίνει και χαμογελά. Οι πελάτες - θέλοντας και μη – χαμογελούν.

“Λοιπόν σήμερα δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε», όπως θα έλεγε και ο Ηλιόπουλος.

Οι μόνοι που δεν χαμογελούν είναι οι "από δω πάνω ολούθε" ανταγωνιστές που βλέπουν την Ρίγανη γεμάτη... και είναι γνωστή η αγάπη που τρέφουν ο ένας για τον άλλον οι Έλληνες ανταγωνιστές (στο πλαίσιο της σοφής λαικής ρήσης – “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”).

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Στια μέσα της δεκατίας του ’80, τρείς (3) επιφανείς καθηγητές του Business Management στο Πανεπιστήμιο Harvard - οι Earl Sasser, Leonard Schlesinger και James Heskett - σε συνεργασία με ερευνητές ψυχολόγους εξειδικευμένους στο αντικείμενο της Συναισθηματικής Νοημοσύνης, εκπόνησαν μία λεπτομερή μελέτη όπου ανέλυσαν σε βάθος μία “επαγγελματική φυλή” η οποία ενώ δεν είχε ποτέ “φωτογραφηθεί” και αναδειχθεί στο παρελθόν, φάνηκε να είναι υπεύθυνη τόσο για την αυξημένη επαναληψιμότητα των επισκέψεων των πελατών σε μια επιχείρηση, όσο και για την “παράδοξη” ανοχή (των τελευταίων) σε μικροαβλεψίες των κατά τα άλλα, εξαίρετων αυτών υπαλλήλων μιας επιχείρησης.

Έδωσαν σε αυτή την μελέτη - που έκανε πάταγο - τον τίτλο “Τhe Service-Profit Chain”, και ονόμασαν την (περι ου ο λόγος) επαγγελματική αυτή φυλή ως “Employees with a servant’s heart”. Εδώ, για να μην βιαστεί κανένας καλοθελητής Ελληνάρας να κακοχαρακτηρίσει την έκφραση “υπάλληλοι με καρδιά υπηρέτη”, να πω ότι δεν χρειάζεται να πάει ο νους του στο κακό. Οι διακεκριμένοι αυτοί καθηγητές, αναφέρονταν σε αυτούς τους σπάνιους ανθρώπους/επαγγελματίες στην αρένα της σύγχρονης εξυπηρέτησης, που έχουν το εξής ιδιαίτερο χαρακτηριστικό:

Αντλούν προσωπική ευχαρίστηση, γεμίζουν περηφάνεια και “λάμπουν”, όταν ο άνθρωπος που εξυπηρετούν – ή βοηθούν (η αλληλοεπίδραση δεν είναι απαραίτητα σε επαγγελματικό πλαίσιο) – μένει ικανοποιημένος.

Αυτοί οι “υπηρέτες” έχουν συγκεκριμένα προσωπικά χαρακτηριστικά, και ένας οξυδερκής head hunter ή επιχειρηματίας με σχετικό ένστικτο, μπορεί να τους εντοπίσει και να τους βάλει να αντιμετωπίζουν ζόρικους πελάτες - επειδή αυτοί οι ιδιαίτεροι υπάλληλοι - αργά ή γρήγορα - θα τους μετατρέψουν (τους ζόρικους πελάτες) σε ευαγγελιστές της επιχείρησης. Ναι, είναι τόσο καλοί και αποτελεσματικοί. Και δυστυχώς, και άλλο τόσο σπάνιοι.

Τα χαρακτηριστικά αυτής της επαγγελματικής “φυλής” είναι πολλά. Δεν είναι όμως αντικείμενο αυτής της κριτικής γιατί και θα έπαιρνε σελίδες να αναλυθεί και ίσως θα κούραζε. Ας κρατήσει κανείς ένα από τα τρία (3) κύρια χαρακτηριστικά αυτών των σπάνιων ανθρώπων. Έχουν ένα αυθόρμητο χαμόγελο, γεμάτο ειλικρινή περιέργεια.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Δεν ξέρω αν στη Ρίγανη το προσωπικό επιλέχθηκε με τέτοια κριτήρια. Εικάζω πως όχι. Και έτσι να είναι, καμία σημασία δεν έχει, διότι εκ του αποτελέσματος και όχι εκ της προθέσεως, κρίνεται κανείς. Ούτε και πρακτική αξία έχει να κάνει κανείς ερασιτεχνικά ψυχογραφήματα του ποδαριού σε ένα χώρο που κανείς τρώει καλά και περνάει ευχάριστα – μην ξεχνάτε, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, όλοι χαμογελούν στη Ρίγανη - με 9/10 ευρώ max το άτομο.

Ούτε θα έμπαινα στον κόπο να γράψω κριτική για ένα σουβλατζίδικο. Τα περισσότερα είναι καλά.

Επειδή όμως πέρασα από αυτή την σπάνια εκπαίδευση που ανέφερα προηγουμένως,

όπου μου δόθηκε – η πληροφορία και η γνώση να εντοπίζω τέτοιους ανθρώπους – αλλά συνάμα και η κατάρα πλέον να καταλαβαίνω αν θα εγώ και η παρέα μου θα περάσουμε καλά από την στιγμή που θα διαβούμε την πόρτα ενός εστιατορίου μέχρι να καθίσουμε στο τραπέζι – και δυστυχώς να μην μπορούμε να κάνουμε πίσω...

γι αυτό το λόγο, θέλω ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ την δουλειά που γίνεται στη Ρίγανη – και για να μην ξεχνιόμαστε, να επιστήσω εκ νέου την προσοχή σας στο γεγονός ότι όλοι χαμογελούν στη Ρίγανη.

Και σαν αυτό να μην ήταν αρκετό, στη Ρίγανη φτιάχνουν ωραίο σουβλάκι με πίτα. Ας δοκιμάσει κανείς το κεμπάπ. Δεν ξέρω αν έτυχε αυτή τη φορά, αλλά στο σωστό σουβλάκι, το κρέας μπαίνει τελευταίο και όχι πρώτο, γιατί αυτό που ενδιαφέρει στο άρωμα στην μύτη και στην γεύση της πρώτης μπουκιάς, είναι το νόστιμο κρέας και όχι η συνήθως χαρτονένια ντομάτα και το ιδαρές κρεμμύδι – δεν μιλάω καν για τηγανητές πατάτες, τις σύγχρονες εξωτικές σάλτσες, τα μαρούλια και λοιπά στολίδια, που έχουν μετατρέψει το σουβλάκι - έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους του γαστρονομικού μας πολιτισμού - σε γαιτανάκι...

Και εδώ ήταν καλή και η ντομάτα και το κρεμύδι που ήταν crispy.

Τα καλαμάκια είναι εξίσου καλά. Συνοδεύονται με καλοψημένες πίττες, πασπαλισμένες με πάπρικα. H γεύση του κρέατος είναι ευχάριστη, και δεν είχε την μυρωδιά που μερικές φορές έχει ο χοιρινός λαιμός.

Οι προτηγανισμένες πατάτες – όπως ίσως θα περίμενε κανείς – στη Ρίγανη αποτελούν άγνωστη ήπειρο. Για τα ορεκτικά, τα είπαμε στην αρχή. Επίσης, στη Ρίγανη, αν παραγγείλεις coca-cola, σε ρωτούν αν θέλεις λεμόνι και παγάκια. Πως είπατε;…Kαι φέρνουν την μπύρα σε κανονικό - και όχι παγωμένο ποτήρι – που αδρανοποιεί και το άρωμα και τη γεύση της.

Έχει και καλαμάκι ψητής προβατίνας που είναι σχετικά τρυφερό και νόστιμο – για αυτούς που είναι εξοικειωμένοι με τη γεύση. Πρέπει όμως να το καταναλώσει κανείς στο μαγαζί, γιατί η ψητή προβατίνα δεν ταξιδεύει καλά – μέχρι να έρθει στο σπίτι στη περίπτωση του delivery, θα έχει γίνει μετζεσόλα.

Δεν είδα τις τουαλέτες και έτσι δεν μπορώ να σχολιάσω αυτόν τον κρίσιμο και σημαντικότατο κρίκο χώρων εστίασης. Κρίνοντας από το επίπεδο της εξυπηρέτησης και την ποιότητα του φαγητού, εικάζω ότι θα ήταν σε ανάλογα υψηλό επίπεδο. Όλο το μαγαζί πάντως έδινε μια πολύ καλή αίσθηση καθαριότητας.

Ας γραφτεί λοιπόν σε χαρτί και ας σκαλιστεί σε πέτρα - γιατί είναι η πρώτη και τελευταία κριτική που γράφω για σουβλατζίδικο. Μου αρέσει πολύ το σωστό σουβλάκι και - γενικώς - το ψάχνω. Η Ρίγανη είναι - by far - το καλύτερο σουβλατζίδικο της ευρύτερης περιοχής της Κυψέλης, Πεδίου του Άρεως, Πατησίων, Αμπελοκήπων, Εξαρχείων και Κ. Φιλοθέης. Τα άλλα γνωστά της περιοχής το ακολουθούν από απόσταση.

Το μοναδικό - τρόπον τινά - Αντίπαλον Δέος της Ρίγανης, δεν είναι άλλο από το εξαιρετικό ΑΣΙΑ στην Πλ. Αμερικής, για το οποίο ΔΙΚΑΙΩΣ έχει επίσης χυθεί αρκετό μελάνι από έγκριτους σχολιαστές του A4F, αλλά εδώ είναι διαφορετική η γευστική ταυτότητα και το concept. Στο ΑΣΙΑ υπάρχουν έντονες καταβολές από την νοστιμότερη κουζίνα στην παγκόσμια ιστορία της γαστρονομίας - την βυζαντινή κουζίνα. Στο ΑΣΙΑ υπάρχει εμπειρία, μεγαλείο και αγωνία. Στη Ρίγανη ενηλικιώνονται γρήγορα και αναμενόμενα σωστά.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Είναι περίπου δέκα και μισή το βράδυ μιας Τρίτης. Ο ντελιβεράς από τη Ρίγανη, φέρνει μια παραγγελία στο σπίτι μας. Χαιρετά ευγενικά, μιλά στον πληθυντικό και – για να μην ξεχνιόμαστε – χαμογελά. Νομίζω, από την ψυχή του. Μου δίνει μία σωστή φορολογική απόδειξη, με αυτά που παραγγείλαμε. Αυτή η φορολογική απόδειξη εκδόθηκε την ώρα της παραγγελίας μας και έχει αναλυτική περιγραφή. Η απόδειξη αυτή δεν είναι η γνωστή απόδειξη ντελιβεράδικων για παραγγελίες καθημένων στο μαγαζί που με εύρος 1-1.30 ώρας, στη συνέχεια βολτάρει από σπίτι σε σπίτι για την περίπτωση που θα ζητηθεί. Ο ντελιβεράς παίρνει ένα καλό μπουρμπουάρ και φεύγει ευχαριστημένος γιατί έκανε καλά, αυτό που όχι μόνο ξέρει, αλλά θέλει να κάνει καλά.

Εγώ κάθομαι να γράψω αυτή την κριτική.

Μοντέρνα κουζίνα - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Μαι
24
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Πρέπει να πω εξ’αρχής ότι πήγα λίγο προβληματισμένος στο Zampano – μία μερικών μηνών άφιξη στην οδό Σαρρή στην περιοχή του Ψυρρή, λόγω του κατ’αρχήν άκομψου και διεκπεραιωτικού τρόπου που αντιμετωπίσθηκα, όταν τηλεφώνησα για να κλείσω τραπέζι.

Ο 1ος λόγος είναι η (αναμενόμενα) κοινή λογική. Η πρώτη αυτή “συναλλαγή” μεταξύ του πελάτη και του υπεύθυνου της κράτησης – αν ο/η τελευταίος/α την διαχειρισθεί σωστά – μπορεί να φέρει από την πρώτη στιγμή εντελώς άκοπα, τον επισκέπτη με πολύ θετική προδιάθεση στο εστιατόριο (και ποιος εστιάτορας δεν θα το ήθελε αυτό). Ο 2ος λόγος είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα του κόσμου, προτιμά την ευγένεια από την μουρτζούφλα. Και επειδή και τα δύο “ακούγονται” στο τηλέφωνο, προσωπικά βρίσκω πολύ ενοχλητικό το τελευταίο. Μία ντομάτα μείον εδώ λοιπόν - στην εξυπηρέτηση.

Όταν έφθασα όμως μπροστά στο Zampano, πρέπει να πω ότι πραγματικά εντυπωσιάσθηκα από την πρώτη εικόνα και την "κοσμοθεωρία" που φέρνει στην πόλη μας. Tέτοιας ιδιαίτερης αισθητικής εστιατόρια λείπουν από την Αθήνα, και το Zampano έρχεται να συμπληρώσει ένα μέρος αυτού του - αναλογικά με άλλες μητροπόλεις - δυσανάλογου κενού.

Το Zampano έχει έναν image αλλοτινής εποχής, που δύσκολα συναντά κανείς στις μέρες μας, σε επενδύσεις με αντικείμενο την εστίαση. Eδώ συνεργάσθηκε έμπειρος – πολύ – διακοσμητής μαζί με ταξιδεμένο ιδιοκτήτη. Από την πρώτη εντύπωση, θα θαυμάσει κανείς την διαφανή περιμετρική σκεπή με τα περίτεχνα μεταλλικά πλαίσια, τον υποβλητικό φωτισμό και την χαρισματική γωνιακή τοπογραφία του σημείου, που αποπνέει μία αστική ανάμνηση και κουλτούρα των αρχών του περασμένου αιώνα.

Ο σχεδιαστής συγκέρασε σε ένα τέλειο puzzle, επιλεγμένα μεταλλικά στοιχεία (του κατά τα άλλα βαρετού πλέον vintage βιομηχανικού σχεδιασμού), με εν είδει μόνο "πολυκαιρισμένα" έπιπλα διαφορετικά μεταξύ τους, πρωτότυπα φωτιστικά και τέλος, εντυπωσιακά art-deco στοιχεία - μόλις κανείς περάσει την είσοδο, δεν μπορεί παρά να μην θαυμάσει το σκαλιστό μαρμάρινο bar αριστερά με τα σκαμπό που έρχονται από μια άλλη εποχή.

To Zampano δεν ένα εύκολο copy & paste του εστιατορίου του γείτονα, δεν έχει σχέση με τυποποιημένους χώρους που κανείς προσπαθεί (όταν φύγουν οι εργολάβοι και οι προμηθευτές), να "ζεστάνει" με διάφορα μικροαντικείμενα. Όλο το εστιατόριο (ή σχεδόν όλο - εξηγώ στη συνέχεια) είναι σχεδιασμένο πάνω σε μία πολύ έντεχνη και συμπαγή κεντρική ιδέα με αρχή, μέση και τέλος. Ίσως ο Jeremy Clarkson, να αναφωνούσε και για αυτόν τον χώρο... "το ξέρω ότι έχεις ψυχή"…

Μοναδική παραφωνία (κατά τη γνώμη μου) αποτελούν, 1. οι (ευτυχώς περιορισμένες σε αριθμό) πολυφορεμένες καρέκλες Tolix καθώς και κάτι άλλες σχολικού τύπου που έχουν;; το όποιο στυλ τους, αλλά λειτουργικά δεν επιτρέπουν σε κανένα πισινό - "πλούσιο ή πένη" - να καθίσει παραπάνω από 45 λεπτά, άντε μία ώρα χωρίς να βογγήξει (βασικός κανόνας σχεδιασμού σε ένα εστιατόριο), και στο Zampano κανείς κολλάει με την ατμόσφαιρα και χρειάζεται χρόνο και 2. οι μάλλον αδιάφορες τουαλέττες που είναι ξένες με αυτόν τον συγκεκριμένο χώρο.

Στα της εξυπηρέτησης τώρα. Στο τραπέζι μας περιποιήθηκε ένας χαμογελαστός και ευγενικός νεαρός, που ήταν πρόθυμος να βοηθήσει στην παραγγελία μας, να συστήσει ένα διαφορετικό - εξαιρετικό - κρασί όταν η πρώτη επιλογή μας είχε μόλις τελειώσει, ενώ όταν ρωτήσαμε κάτι πιο τεχνικό, ζήτησε να το επιβεβαιώσει πρώτα με την κουζίνα. Σέρβιρε το κρασί στην ποσότητα που έπρεπε σε κάθε ποτήρι, ώστε και για να βγάλει στη μύτη τα αρώματα του, αλλά και για να μην ζεσταθεί στα ποτήρια Ήπιαμε ένα εξαιρετικό παλαιωμένο λευκο viognier (Σταθμός, Αμπελώνες Λαλίκου) του 2012 στα 23 ευρώ. Όπου το βρείτε, να το δοκιμάσετε ανεπιφύλακτα.

Και η κοπέλλα που επίσης βοήθησε στο τραπέζι μας ήταν όσο έπρεπε ευγενική, αλλά λίγο αποστασιοποιημένη, και σε χώρους comfort food, βοηθά στην ατμόσφαιρα μια κάποια αναλαμπή "φιλικότητας". Μου έκανε επίσης πολύ καλή εντύπωση, ο τρόπος που ήταν ντυμένη. Αν αυτό που φορούσε ήταν στολή εργασίας και επιλογή του διακοσμητή ή του ιδιοκτήτη, μπράβο σε αυτούς. Αν ήταν δική της επιλογή, μπράβο της και συγχαρητήρια!

Αυτό που κατά τη γνώμη μου το Zampano θέλει ακόμη πολύ δουλειά, είναι η κουζίνα του, που ειλικρινά ελπίζω να έχει απλά προβλήματα “οδοντοφυίας” και όχι εγγενείς αδυναμίες.

Ενώ το εστιατόριο έχει σαφή γευστική ταυτότητα και τύπο κουζίνας - δεν έχει επικάλυψη υλικών, έχει ίντριγκα στην ποικιλία των προτάσεων (από κατσίκι σε γαρίδες, και από kale σε αβοκάντο), παίρνει ρίσκο σερβίροντας υλικά με μεγάλη φύρα και υψηλό κόστος (π. χ. χταπόδι), ακροβατεί πρωτότυπα ανάμεσα στην Ελληνική κουζίνα της ανάμνησης και τον νεωτερισμό του twist και ενίοτε της αποδόμησης - δυστυχώς δεν καταφέρνει να παρουσιάσει ένα συνεπές γευστικό αποτέλεσμα.

Έχει ένα εξαίσιο προζυμένιο ψωμί, που θα στεκόταν απλά με λίγο extra παρθένο ελαιόλαδο, χωρίς ανάγκη για όλα τα επιπλέον ενδιαφέροντα συνοδευτικά που έρχονται από την κουζίνα. Η σαλάτα με την ρόκα, το αχλάδι, το κατσικίσιο τυρί και τα καρύδια ήταν πολύ δροσερή και σωστά βρεγμένη. Τα πιτάκια με γέμιση σπετζοφάι ενδιαφέροντα και σαν σύλληψη και σαν νοστιμιά, αλλά ήρθαν ψιλομαυροτηγανισμένα. Πρωτότυπη στη γεύση η μαρμελάδα ντομάτα που τα συνόδευε, με ωραία υφή. Το χταπόδι με την ψητή μελιτζάνα, καλύτερα να το προσπεράσει κανείς - το χταπόδι έπρεπε να ήταν ψητό, αλλά είχε υφή βραστού, ενώ η μελιτζάνα παρ'όλο που είχε αφαιρεθεί προσεκτικά σε μεγάλα κομμάτια από το περίβλημα της και ήταν σωστά καπνισμένη, ήταν ιδαρής και άνοστη.

Τα πρώτα πιάτα μαζεύτηκαν και εδώ δυστυχώς μεσολάβησε ένα μεγάλο διάστημα – κοντά μιας ώρας! μέχρι να έρθουν τα κυρίως πιάτα - με το εστιατόριο μισογεμάτο. Όταν αξιώθηκαν να φθάσουν, κάποια ήταν του ύψους, όπως

το πολύ νόστιμο λεμονάτο κατσικάκι και εντελώς Κυριακάτικες και πεντανόστιμες οι μαμαδέ ψητές πατάτες που το συνόδευαν (παρά την "άψητη" εικόνα τους, είχαν μία πολύ μεστή γεύση). Πολύ νόστιμες και οι πέννες με τα ψητά λαχανικά και το ginger, όπως επίσης και το κριθαράκι με το αργομαγειρεμένο μοσχάρι, που όμως ήταν λίγο στεγνό για κριθαράκι/ώτο. Το κοτόπουλο με το σουτζούκι και το πληγούρι μέτριο (για να είμαστε και σωστοί βέβαια, τι γεύση να έχει τώρα το πληγούρι, η κινόα, το κεχρί, φαγόπυροι, σόγιες και λοιπές αφίξεις), με κάποιο μόνο ενδιαφέρον στην πικάντικη sauce γιαουρτιού του και τις ίνες από πιπεριά chili,

και κάποια ήταν του βάθους, όπως

το κριθαρώτο με τις γαρίδες και το φινόκιο, που εκτός από το ότι είχε στεγνώσει εντελώς όταν ήρθε, είχε και μία υπέρ του δέοντος έντονη γεύση λεμονιού. Καλές είναι μερικές σταγόνες λεμονιού σε ριζότα και κριθαρώτα γιατί αναδεικνύουν τη γεύση λόγω οξύτητας και σπιρτάδας, αλλά στο πιάτο μας πρέπει να το έστιψε πολύ γυμνασμένος μάγειρας. Ένα λαβράκι στο βάθος του τραπεζιού, δεν το δοκίμασα, αλλά ούτε και άκουσα κανένα επιφώνημα ανάτασης.

Το περιστατικό με την μεγάλη καθυστέρηση στα κύρια πιάτα, χάλασε λίγο την διάθεση όλων, και αυτό γιατί δυστυχώς, σε όλο αυτό το διάστημα της μίας ώρας που μεσολάβησε (ούτε και αφού ήρθαν τα πιάτα) κανένας από την ομάδα της σάλας (έξω και μέσα από το bar, μιας και είμασταν δίπλα τους), δεν ένοιωσε την ανάγκη να “διασκεδάσει” κάπως την κατάσταση, να πεί μία στοιχειώδη δικαιολογία. Θα το ήθελα αυτό στο Zampano. Άλλη μία ντομάτα down the drain γι αυτό το λόγο στην εξυπηρέτηση, που – μακάρι να κάνω λάθος – φαίνεται να είναι root και όχι instant cause στο Zampano. Λίγη αλλεγκρία και σκέρτσο (στην ουσία λίγη καπατσοσύνη) θα περιμέναμε, δεν περιμέναμε δήλωση μετανοίας.

Τα γλυκά που δοκιμάσαμε ήταν αδιάφορα, χωρίς την πινελιά της φροντίδας. Η – φρεσκότατη κατά τα άλλα - μαρέγκα στην lemon pie κάλυπτε τα πάντα, ο πειραματισμός του άγευστου ανθότυρου; στο cheesecake το έστειλε στα τάρταρα, η πανακότα ήταν λανθασμένα άγλυκη και το παγωτό βανίλια μανταρίνι, ενώ ήταν πολύ εύγευστο, κατέφθασε σχεδόν λειωμένο.

Δεν αναφέρθηκα καθόλου στις τιμές των επιμέρους πιάτων, γιατί το Zampano για τις συνθέσεις τους - και τον χώρο - έχει θεαματικά (το τονίζω) ΧΑΜΗΛΕΣ τιμές (5-7,5 ευρώ οι σαλάτες του και τα ορεκτικά του, 4-5 ευρώ τα γλυκά του και 13 ή 14 ευρώ το ακριβότερο κυρίως πιάτο του). Και αν κανείς το συνδυάσει αυτό με την εκτενή και καλά δομημένη λίστα κρασιών του, που πολλά σερβίρονται και σε ποτήρι, τότε το κατά κεφαλήν κόστος για φαγητό/ποτό στο Zampano, είναι μια ευχάριστη έκπληξη.

Επίσης, πολύ “καλός” κόσμος στο εστιατόριο με πλατύ ηλικιακό εύρος που έδειχνε να περνάει καλά, smart jazz και swing μουσική σε σωστή ένταση, non smoking αίθουσα όταν σε όλη την ευρύτερη περιοχή ο ανταγωνισμός είναι “Καπνιστήριον Η ΟΜΙΧΛΗ”, πεντακάθαρες τουαλέττες, “χάρακες” στη φορολογική απόδειξη.

Τα του εμφιαλωμένου ή μη νερού καθώς και των αρχικών ή τελικών κερασμάτων, προσωπικά δεν τα αξιολογώ - πλέον – καν, σαν στοιχεία της πολιτικής των εστιατορίων. Μπορεί να μου φανεί ενδιαφέρον να με ρωτήσουν αν προτιμώ εμφιαλωμένο ή νερό από την βρύση, ή να κεράσουν ένα σφηνάκι στο τέλος του γεύματος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μου λέει κάτι - εφόσον η συνολική πρόταση/εμπειρία αφήνει θετική ανάμνηση και είναι συνεπής με ότι υπόσχεται, κυρίως αν συνυπολογίσει κανείς τα πολύ μικρά περιθώρια κέρδους στην εστίαση και την χαμηλή μεσοσταθμική πληρότητα της εβδομάδας στην πλειονότητα των εστιατορίων στη χώρα μας.

Εύχομαι ειλικρινά τα παραπάνω σημεία να προβληματίσουν. Ακόμη περισσότερο ελπίζω να ήταν απλά κάποιες πρόσκαιρες αστοχίες της βραδυάς. Θα παρακολουθώ το Zampano γιατί είναι ένας θαυμάσιος χώρος με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, και εφόσον ανεβεί λίγο η εξυπηρέτηση - κάποια πράγματα είναι στοιχειώδη - και βελτιωθεί σημαντικά η κουζίνα, θα το έκανα ευχαρίστως συχνό προορισμό.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Bar Restaurants - Πετράλωνα, Αθήνα
Μάρ
23
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, δύο (2) γερμανοί σπουδαστές ενός πρότυπου μουσικού σχολείου/ωδείου στο Ντίσσελντορφ, αφού ταυτίστηκαν μέσα από τις ιδιαίτερες μουσικές αναζητήσεις τους και τους πρωτόγνωρους ηχητικά πειραματισμούς τους, αποφάσισαν να στήσουν ένα μουσικό duo. Εκεί, άρχισαν να πειραματίζονται - σε πρώτο άκουσμα - σε εντελώς άναρχες αρμονικά μουσικές φόρμες, χρησιμοποιώντας στην αρχή συμβατικά μουσικά όργανα (ηλεκτρική κιθάρα, αρμόνιο, βιολί, φλάουτο, μπάσσο, κρουστά, άντε και κανένα αρμόνιο) της εποχής.

Η μουσική τους ήταν υπνωτική, εντελώς πειραματική, έβρισκαν με δυσκολία ανταπόκριση για να παίξουν την μουσική τους ζωντανά σε clubs περιορισμένης χωρητικότητας, και οι περισσότεροι που άκουγαν την μουσική τους, ίσως έφθαναν γρήγορα στο εύκολο - αλλά λανθασμένο - συμπέρασμα: "LSD rules ok".

Στα πρώτα τρία (3) χρόνια της επίμονης μουσικής τους προσπάθειας, δεν μιμήθηκαν, δεν το έβαλαν κάτω, δεν τους ενδιέφερε να γίνουν πλούσιοι και διάσημοι, που στα πόδια τους - μπροστά στη σκηνή, θα λιποθυμούσαν τα chicks. Δεν διαχειρίσθηκαν την βελτίωση της τεχνολογίας, την κατασκεύασαν μόνοι τους.

Όταν τα περισσότερα ψαγμένα μουσικά σχήματα της εποχής χρησιμοποιούσαν το mellotron σαν το απόλυτο extreme μουσικό keyboard, αυτοί σχεδίασαν και παρήγγειλαν ένα custom vocoder (συνθετητή φωνής).

Στην εποχή των μονοφωνικών synthesizers, προβληματίζονταν ήδη για την πιθανή κατασκευή ενός πολυφωνικού sequencer, ενώ επένδυσαν τις τελευταίες οικονομίες τους για να αγοράσουν το Polymoog, το κορυφαίο synthesizer της εποχής. Σχεδίασαν και κατασκεύασαν την πρώτη ηλεκτρονική drums με καλωδιωμένες! μπαγκέτες, συνέθεσαν μελωδικά μοτίβα "λευκού θορύβου" (white noise) και σταδιακά κατήργησαν όλα τα συμβατικά μουσικά όργανα που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν, επενδύοντας αποκλειστικά και μόνο στη χρήση synthesizers. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, εισήγαγαν πρώτοι την έννοια της μουσικής απαγγελίας και διέκοψαν κάθε αρμονική φωνητική στις συνθέσεις τους.

Στα πρώτα τρία (3) albums τους, ένα κάπως εκπαιδευμένο αλλά κυρίως διατεθειμένο σε ένα δεύτερο και τρίτο άκουσμα αυτί, μπορούσε να εντοπίσει μία διαφορετικότητα, που σύντομα έμελλε να γίνει μία - παγκόσμια - αποδεκτή μοναδικότητα.

Το 1974, οι Kraftwerk παρουσίασαν το AUTOBAHN, το 4ο album τους, που ήταν ένας σταθμός στα παγκόσμια μουσικά δεδομένα, μιας και εισήγαγε πρωτόγνωρα μουσικά ακούσματα, πρωτάκουστα φωνητικά και ηλεκτρικές minimal μελωδίες όλες παιγμένες μέσα από high end συνθετητές. Οι Kraftwerk διαμόρφωσαν την σχολή synth pop, και στην μετέπειτα εξέλιξη τους, συνέθεσαν εκπληκτικά έργα, επηρεάζοντας - άμεσα ή έμμεσα - εκατοντάδες σπουδαίους νέους καλλιτέχνες. Μαζί με τον Elvis Presley και τους Fab Four (Beatles) θεωρούνται από κορυφαίους μουσικολόγους και έγκριτους κριτικούς, σαν τους τρεις (3) σημαντικότερους καλλιτέχνες που επηρέασαν την σύγχρονη μουσική, όσο κανείς άλλος. Σήμερα, παίζουν στις συναυλίες τους σε 3D και ο κόσμος τους, τους απολαμβάνει φορώντας τα αντίστοιχα γυαλιά.

Ο κόσμος εξελίσσεται μέσα από το όραμα, το πάθος, το τσαγανό, την υπομονή και την επιμονή. Από το λάθος, τη διόρθωση, το πέσιμο και το κουράγιο να ξαναπροσπαθήσεις ξανά και ξανά. Από την αποτελεσματική διαχείριση της αλλαγής. Από την διάθεση να μοιρασθεί. Από την αυθεντικότητα. Από την απλότητα. Από την καλλιτεχνία. Από την κατεύθυνση και την υλοποίηση. Από τον πειραματισμό.

Ο chef που καθοδηγεί την μπριγκάτα (μαγειρική ομάδα) στο Θείο Τραγί, στην 2η φορά που το επισκεφθήκαμε, έχει κοινά χαρακτηριστικά με τον Ralf Hutter και τον Florian Schneider των Kraftwerk. Έχει μεράκι, έχει επιμονή, πειραματίζεται ασυστόλως (δεν του βγαίνει πάντα, αλλά δεν δουλεύει με μπριζόλες, τυροκαυτερή, σπεντζοφάι και άλλα συνηθισμένα ας τα πούμε πιάτα), χρησιμοποιεί σίγουρα τεχνολογία αιχμής (thermomix, sous vide, vacuum, φιάλες CO2, διαλύματα αλγινικού νατρίου και ασβεστίου για σφαιροποιήσεις, κλπ), αδιαφορεί για την κοινοτυπία, είναι αναμφίβολα στο αντικείμενο του καλλιτέχνης ολκής, είναι ξεκάθαρα "κατσαρολάς" (όρος που αποδίδεται σε μάγειρες με υψηλή τεχνική και πλούσια γεύση στις σάλτσες και στα εν γένει σιγομαγειρεμένα φαγητά) είναι νέος και αδιάφορος προς τις μαγειρικές απάτες της πεπατημένης όπως των υπερκαρυκευμένων πιάτων που συνήθως κρύβουν κακές/ύποπτες πρώτες ύλες και τέλος, είναι εντυπωσιακός στυλίστας στο στήσιμο του πιάτου.

Αν κάνει και καλό food cost που του επιτρέπει να πουλάει κυρίως πιάτα με κύριο συστατικό τον τόνο, την πάπια και το μοσχάρι προς 12-13 ευρώ!, σε αυτούς τους συνδυασμούς υλικών που κάνει, τότε είναι και πρωτοπόρος για την εστιατορική σκηνή στην Αθήνα, γιατί τέτοια πιάτα σε άλλα εστιατόρια δεν πέφτουν κάτω από 20 συν ευρώ και αυτό, για πολύ λιγότερο ευφάνταστους συνδυασμούς και ποικιλία συνοδευτικών.

Βεβαίως οι μερίδες του είναι σχετικά μικρές. Το ίδιο ισχύει και για τα ακριβά αρώματα και τα μπουκαλάκια που τα βάζουν. Μόνο που το φαγητό στο ΘΤ δεν είναι ακριβό. Εδώ, δεν έρχεται κάποιος για την ποσότητα. Έρχεται για να έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει πολύ καλή ποιότητα, εξαιρετικά πλούσια γεύση, αρτίστικα στημένα πιάτα που προκαλούν στο μάτι και βελτιώνουν την διαδικασία της γεύσης, και όλα αυτά έναντι ενός χαμηλού βαλάντιου, που απλά δεν υφίσταται πουθενά αλλού. Και αυτό νομίζω, κάνει και το ΘΤ μοναδικό στο είδος του.

Από τα πρώτα, δοκιμάσαμε το πιάτο με τα μανιτάρια και το κάστανο και η γεύση που έβγαζε ήταν ασύγκριτη, για τα δεδομένα και του μανιταριού και του κάστανου.

Εξαιρετικό και πλούσιας πολυπλοκότητας το κριθαρότο με τα αυγά αχινού, bacon και φύκια, ενώ μελωμένο και πολύ νόστιμο ήταν το αρνί με την σοκολάτα, που έλιωνε στο στόμα.

Ενδιαφέρον αλλά σαφώς υποδεέστερο από τα προηγούμενα το ριζότο με το κατσικίσιο τυρί και λεμόνι. Η μπανάνα με κρέμα μαύρης καρμπονάρα και τζίτζερ που διάλεξα εγώ, ήταν απροσδιόριστης γεύσης, το τζίτζερ δεν εντοπιζόταν, ενώ η μπανάνα - που συστήθηκε να φαγωθεί με την φλούδα, ήταν άνοστη. Ένας "γενναίος" πειραματισμός που στην δική μου γεύση, απλά δεν ταίριαξε.

Από τον πειραματισμό όμως, προέκυψαν και τα αστέρια στο ΘΤ. Επειδή όμως περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα (με εξαίρεση μερικούς κανόνες που αφορούν κυρίως το ψήσιμο του κρέατος και του ψαριού), ίσως αξίζει να διαθέσετε τα 6 ευρώ που στοιχίζει αυτό το περίεργο πιάτο και να το δοκιμάσετε, ή έστω να το φωτογραφίσετε! "Ήσυχη¨ γευστικά η σούπα τοπιναμπούρ (θα την έχετε ακούσει σαν αγκινάρα της Ιερουσαλήμ, ή κολοκάσι) αλλά πρωτότυπη η σύλληψη και παρουσίαση, ήθελε λίγη παραπάνω ένταση. Ίσως η αγκινάρα να ήταν εκτός εποχής.

Στα κυρίως εξαιρετικά ψημένη η πάπια, ζουμερή και νόστιμη, αλλά το πιάτο της βραδυάς ήταν ο γευστικότατος τόνος με τα noodles λαχανικών. Έσπαγε σε φολίδες, αναδύοντας ένα εξαιρετικό άρωμα και άφηνε μία βαθειά επίγευση.

Πολύ καλές τιμές στα κρασιά, αλλά περιορισμένη κάβα και για τέτοια πολυπλοκότητα γεύσεων, καλό θα ήταν να προστεθούν κάποιες ακόμη ποικιλίες.

Ο χώρος έως και το τελείωμα του bar - πρώτος αμέσως μετά την είσοδο, είναι αυτός που πρέπει να προτιμήσετε. Είναι το κυρίως spot του ΘΤ, είναι πολύ πιο ζωντανός, είναι όμως χώρος για πελάτες που καπνίζουν. Ο μέσα χώρος είναι αδιάφορα βιομηχανικός, για μη καπνίζοντες πελάτες, αλλά με μεγαλύτερη ησυχία και ευκολία στην συζήτηση.

Άφησα τελευταία την εξυπηρέτηση, γιατί δυστυχώς αυτή την φορά δεν ήταν καλή. Το μέλος του προσωπικού που μας εξυπηρέτησε - που λέει ο λόγος, απλά δεν το είχε, και φοβάμαι ότι δεν θα το αποκτήσει και ποτέ.. Βαρυεστημένο ύφος, περιγραφή πιάτων με το τσιγγέλι, και το κορυφαίο!

Άνοιξε το πρώτο μπουκάλι κρασιού, σέρβιρε στα 2 πρώτα - από τα συνολικά 6 ποτήρια της παρέας, άφησε το μπουκάλι και έφυγε. Ένα δεύτερο μέλος του προσωπικού που μας έφερε αργότερα το επόμενο μπουκάλι κρασί και πήρε την παραγγελία των γλυκών, ήταν πρόσχαρο και ευγενικό.

Στην πρώτη επίσκεψη μας στο ΘΤ, μας είχε εξυπηρετήσει μία νέα κοπέλλα με ευγένεια, σκέρτσο, και η λεπτομέρεια στην περιγραφή των πιάτων ήταν το κάτι άλλο, μόνο o chef ίσως θα τα παρουσίαζε καλύτερα. Η βαθμολογία δεν θα πρέπει να είναι μεσοσταθμική, αλλά και από την άλλη, θα ήταν άδικο για το ΘΤ να κριθεί στην εξυπηρέτηση μόνο από τη μεμονωμένη συμπεριφορά, γι αυτό - για αυτή τη φορά, 2. Στην πρώτη επίσκεψη στο ΘΤ, στην εξυπηρέτηση θα έβαζα 4.

Εν περιλήψει:

- Το Θείο Τραγί έχει καταφέρει να γίνει ένα UGP (Unique Gathering Point στην γλώσσα του mkng), γιατί καταφέρνει να συνδυάζει εξαίσιο φαγητό, γενικά πολύ καλή εξυπηρέτηση (το ατυχές περιστατικό αυτή τη φορά δεν πρέπει να κακοχαρακτηρίσει το ΘΤ), και τέλος ένα χώρο που σε προδιαθέτει θετικά με την απλότητα, την φιλικότητα, και την εν γένει ζεστή αύρα του.

- Έχει ένα περιορισμένο κατάλογο, πρακτικά χωρίς σαλάτα, 1 σούπα, 5-6 πρώτα και 3 κυρίως πιάτα (μοσχάρι, πάπια και τόνο) αυτή τη φορά, και 3 γλυκά (αυτό απολύτως εντάξει). Οι εξαίσιες όμως γεύσεις του, τα εποχιακά menu, οι σπάνιες συνθέσεις υλικών σε συνδυασμό με το χαμηλό κόστος είναι μοναδικές στην Αθήνα. Το φαγητό άλλωστε είναι το εξαιρετικά δυνατό χαρτί του εστιατορίου.

- Στο ΘΤ, είναι φρόνιμο να μην καταφθάσει κανείς με σκοπό το χλαπάκιασμα, γιατί θα στεναχωρηθεί. Η πρακτική είναι ένα πρώτο και ένα κυρίως πιάτο για τον καθένα, όχι μοίρασμα στη μέση για να δοκιμάσουν όλοι από όλα. Αυτό δεν ισχύει για τα γλυκά, που σαφώς μπορούν να μοιρασθούν και να δοκιμάσουν όλοι.

- Το κόστος για ένα ζευγάρι με 2 πρώτα πιάτα, 2 κυρίως, ένα γλυκό και ένα μπουκάλι κρασί δεν θα ξεπεράσει τα 55-60 ευρώ.

- Παίζει απίστευτη μουσική! Δεν θυμάμαι ποτέ να έχω φάει υπό την μουσική συνοδεία Dead Kennedys, Joy Division και Bikini Lovers και να το έχω απολαύσει τόσο πολύ.

- Έχει πολύ καλές τιμές στην λίστα κρασιών του. Και εδώ χάρηκα πολύ παρατηρώντας νέα παιδιά - με πιθανά περιορισμένο χρηματικό διαθέσιμο, να απολαμβάνουν εξαιρετικό εμφιαλωμένο ποιοτικό Ελληνικό κρασί, και όχι υποχρεωτικά - λόγω της υπερτιμολόγησης πολλών επιτήδειων "επιχειρηματιών εστίασης" - το γνωστό χύμα ξύδι, που δεν κάνει ούτε για τη μαρουλοσαλάτα το Πάσχα.

- Σε συνδυασμό με την αναμφισβήτητα Fine Dining κουζίνα του, πήρε ένα υψηλό ρίσκο αφού επέλεξε να απευθυνθεί σε ένα (πολύ) νεανικό κοινό - σαν κύριο customer segment, και του βγήκε! Προσφέρει προσιτή γαστρονομία υψηλού επιπέδου και σίγουρα έρχεται να βελτιώσει την γαστριμαργική παιδεία, κυρίως των μικρότερων ηλικιών που ανταποκρίνονται en mass!

- Νερό σε κανάτα, ψωμί μετά από ερώτηση, φορολογική απόδειξη με την πρώτη.

- Τέλος, πρόκειται για ένα συνεταιριστικό bar-εστιατόριo που λειτουργεί υπό την επίβλεψη και προσωπική εργασία δώδεκα (12) νοματαίων, που ο καθένας τους επανδρώνει και ένα διαφορετικό πόστο. Αν όπως φαίνεται, 12! νέα παιδιά, Έλληνες και Ελληνίδες!, με το χρήμα στη μέση, καταφέρνουν και συνεννοούνται τόσο αρμονικά μεταξύ τους χωρίς να τρώγονται σαν τα σκυλιά, ώστε να βγαίνει αυτή η πρωτότυπη συνολική εμπειρία στον πελάτη, τότε αυτό λέει πολλά πράγματα για την ποιότητα των ανθρώπων, αλλά και τον ξεκάθαρα επιτυχημένο, εμπορικό - αλλά και διασκεδαστικό στόχο τους.

Να πάτε ανεπιφύλακτα! Και αν τύχει να σερβίρουν κρασί μόνο στους μισούς από εσάς, βάλτε λίγο πάγο! αλλά παραβλέψτε το αμέσως. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο χώρο, σίγουρα με κάποιες "διαφορετικότητες", που όμως παρόμοιο του θα δυσκολευθείτε να βρείτε στην Αθήνα.

Γι αυτό - σε παράφραση του Ανδρέα Λασκαράτου "Μην πάτε με το πνεύμα σας προκατειλημμένο. Αυτή σας η προκατάληψη, θα βλάψει πιότερο εσάς, παρά εμέ"..