Loader

ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ

Κριτικές: 238
Μέλος από: Σεπ 2011

Εμφάνιση:

13 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Τον Γυροπιτούλη τον ανακάλυψα μέσα από ένα άρθρο στο οποίο παρουσιάζονταν οι καλύτερες προτάσεις για σουβλάκια στην Αθήνα. Νομίζω πως το άρθρο το διάβασα στην LIFO. Μάλιστα, αν θυμάμαι καλά, ανάμεσα στον μεγάλο συναγωνισμό μεταξύ των εκατοντάδων (τουλάχιστον) σουβλατζίδικων της πρωτεύουσας, είχε πάρει την 3η θέση. Χάλκινο μετάλλιο λοιπόν…not bad…not bad at all…

Βράδυ Παρασκευής, αποφασίζουμε να το επισκεφτούμε. Το εντοπίσαμε πολύ εύκολα αφού είναι σε απόσταση 50 μέτρων από την Λένορμαν. Ήμασταν ποδαράτοι οπότε δεν δώσαμε και μεγάλη προσοχή για το αν υπήρχαν θέσεις παρκαρίσματος στην γειτονιά.

Η πρώτη εντύπωση όταν μπαίνεις μέσα είναι πως σαν χώρος δεν σε τρελαίνει. Ο κλασικός που θα συναντήσεις σε σχεδόν όλα τα σουβλατζίδικα. Όμως τότε παρατηρείς πως στο βάθος υπάρχει κι άλλη, πιο μεγάλη αίθουσα και αυτό σου τραβάει το ενδιαφέρον. Εκεί θα δείτε να κυριαρχεί μια άλλη αισθητική. Χμ… λίγο μπερδεμένη για να είμαι ειλικρινής αφού δεν έχει σταθερή ταυτότητα. Τα τραπεζοκαθίσματα είναι αυτά που θα συναντήσεις σε κάθε ταβερνάκι/μεζεδοπωλείο. Λευκά τραπέζια και ομοιόμορφες καρέκλες με ψάθινο μαξιλαράκι. Επάνω τους τα λαδόξιδα κτλ. Όμως ο υπόλοιπος χώρος είναι industrial. Ψηλοτάβανος, με πολύ μεγάλη βιτρίνα και πολύ μα πάρα πολύ μέταλλο. Σε αρκετά σημεία, μεγάλες οθόνες που παίζουν συνεχόμενα εικόνες από διάφορα πιάτα τους, κάτι που μου θύμισε fast food. Μουσική από ραδιοφωνικό σταθμό. Για να το συνοψίσω, ο χώρος είναι λίγο αχταρμάς μεταξύ του κλασικού και του μοντέρνου. Δεν με ενθουσίασε αλλά δεν με χάλασε κιόλας…

Συνεχίζω με τον χώρο…

Νομίζω πως το πιο μεγάλο και ίσως το μοναδικό τους μειονέκτημα είναι η φασαρία. Επειδή μεγάλο μέρος των θαμώνων τους είναι 15χρονα που το κατακλύζουν και μάλιστα σε παρέες που μπορεί αριθμούν η καθεμία τους μέχρι και 10 άτομα, φαντάζεστε τι γίνεται… Ο χαμός ο κακός. Είμαι σίγουρος πως το service τους θα φεύγει κάθε μέρα με πονοκέφαλο. Χωρίς υπερβολή, ήμασταν 2 άτομα και επικοινωνούσαμε μεταξύ μας με δυσκολία. Ματαίως προσπαθούσε η Shakira να μας πείσει πως οι γοφοί δεν ψεύδονται (Τελικά μόνο η Σούζη ψεύδεται?). Με το ζόρι καταλάβαινες πιο τραγούδι έπαιζε από τα μεγάφωνά τους. Μάλλον θα πρέπει να ξανασκεφτούν τα υλικά που έχουν χρησιμοποιήσει για την διακόσμηση και να προσθέσουν και κάποιο μέρος με ύφασμα για να απορροφά τον ήχο. Σίγουρα ένας χώρος που δεν μπορείς να μείνεις πολλές ώρες γιατί από ένα σημείο και μετά σου είναι δυσάρεστο. Εκτός κι αν τύχαμε εμείς σε κακιά στιγμή που πλάκωσαν οι ορδές από το διπλανό σχολείο. Αν και σε κάποια ψιλοκουβέντα που είχαμε με το service τους, η κατάσταση αυτή είναι μάλλον παγιωμένη…

Η εξυπηρέτηση νεανική και πολύ γλυκιά. Επίσης να σχολιάσω πως όταν μπήκαμε και προχωρούσαμε προς τον χώρο που τελικά κάτσαμε, μας καλωσόρισε χαμογελαστά όποιο μέλος της εξυπηρέτησης πέρασε από μπροστά μας. Σωστή «κατεύθυνση» από τον επιχειρηματία γιατί ποιος από εμάς δεν θέλει να νοιώθει ευπρόσδεκτος κάπου.

Μικρές καθυστερήσεις στο σερβίρισμα παρατηρήθηκαν, όμως το θεωρήσαμε λογικό με την κίνηση που είχαν.

Από τον κατάλογο πήραμε:

· Μια σαλάτα «φωλιά». Σε μία φωλιά από κριθαρένια ζύμη είχαν τοποθετήσει υλικά μιας ντοματοσαλάτας (ντομάτα, κάπαρη, αγγούρι, πιπεριά) και μεγάλες μπάλες από δυνατή, ερυθρόχρωμη τυροκαυτερή. Νόστιμη σαλάτα αλλά πιστεύω πως θα πρέπει να βρουν κάποιο τρόπο να μαλακώνουν την κριθαρένια βάση-σκεύος πριν σου την προσφέρουν. Ο ζωμός που βγήκε από τα λαχανικά και το λάδι που είχε ήταν ελάχιστα οπότε χρειάστηκε αρκετή προσπάθεια για να την κόψουμε σε κομμάτια. Ο κατάλογος έλεγε και κάτι για ελίτσες αλλά δεν συναντήσαμε καμιά… Η τιμή της στα 5,50€.

· Λουκάνικο με μάραθο. Σε ένα μακρόστενο, λευκό πιάτο μας προσφέρθηκαν 2 χωριάτικα λουκάνικα με μάραθο, κομμένα στην μέση και πασπαλισμένα με μαϊντανό. Εντάξει… νόστιμο λουκάνικο, σωστά ψημένο. Τιμή στα 3,60€

· 2 χοιρινές ΤΟΜΑΧΩΚ. Σύμφωνα και με το άρθρο και με τον κατάλογο τους, είναι η μεγαλύτερη χοιρινή μπριζόλα που έχεις φάει. Επίσης, σύμφωνα με τον κατάλογό τους είναι 600 γραμμαρίων. Είναι η μεγαλύτερη που μου έχουν προσφέρει ποτέ? Όχι. Επίσης θα κρατήσω μια επιφύλαξη και για το αναφερόμενο βάρος της αν και το μεγαλύτερο μέρος της ήταν κόκκαλο. Η αλήθεια είναι πως ήταν αρκετά μεγάλη. Σωστά ψημένη και ζουμερή. Την συνόδευαν με πατάτες-προ (δυστυχώς), μια ψημένη πιπεριά και δύο μικρές ντομάτες επίσης ψημένες στην σχάρα. Για τα 9€ που κόστισε η κάθε μία της, σίγουρα είναι ένα πιάτο που αξίζει να παραγγέλλετε. Πιστεύω πως θα το απολαύσετε.

Μαζί με αυτά που ήπιαμε, κληθήκαμε να πληρώσουμε 30 ευρουδάκια και φύγαμε σκασμένοι από το φαγητό.

Αν αξίζει να πάτε? Αξίζει. Το φαγητό είναι προσεγμένο και έχει γίνει μια συνολικά πολύ καλή προσπάθεια. Τα παιδιά που εργάζονται εκεί είναι εξαιρετικά και θα σας κάνουν να νοιώσετε πολύ άνετα. Αν δεν είχε όλη αυτή την βαβούρα μάλλον θα με έβλεπαν αρκετά συχνά. Επειδή όμως η κριτική μου στηρίζεται στην μόνη επίσκεψή μου και λόγω του ότι η τόση φασαρία ήταν κάτι που μας χάλασε πολύ, η βαθμολογία μου στον χώρο και το V4M θα πέσει, έστω κι αν νοιώθω πως ίσως τους αδικώ

Πάντως, το σίγουρο είναι πως θα τους κάνω και νέα επίσκεψη κι ελπίζω τα πράγματα να είναι πιο χαλαρά και ήρεμα…

ΥΓ Παρατήρησα πως ο Γυροπιτούλης ήταν ήδη καταχωρημένος στο ask4food αλλά δεν είχε καμία μέχρι τώρα κριτική. Οπότε φαντάζομαι πους τους έχει «ανεβάσει» ο ιδιοκτήτης τους. Με την ίδια λογική, υποθέτω πως ίσως να ελέγχει και τις κριτικές που τυχόν ανεβαίνουν για την επιχείρησή του. Ελπίζω τα καλοπροαίρετα σχόλια μου να βοηθήσουν στην βελτίωσή τους και να μην τον ενοχλήσουν…

25 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να εξερευνήσω και χαρτογραφήσω τις τυχόν καλές προτάσεις για φαγητό στον Κολωνό.
Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντικά αφού ό, τι έβρισκα άνηκε κυρίως στην κατηγορία των σουβλατζίδικων. Όχι πως με χαλάνε οι χώροι αυτού του είδους εστίασης όμως όπως για τους υπόλοιπους έτσι και για εμένα, είναι κυρίως λύσεις ανάγκης και λειτουργούν διεκπεραιωτικά.
Τι γίνετε όμως όταν θέλεις να χαλαρώσεις σε ένα πιο φιλόξενο περιβάλλον? Όταν θέλεις να μείνεις κάπου πάνω από 1 ώρα και να αφήσεις το μυαλό και το σώμα σου να ξεκουραστεί?

Πριν από μερικές ημέρες, γυρίζοντας Σάββατο νωρίς το βράδυ από μία δύσκολη εργασιακή ημέρα, περάσαμε μπροστά από τον Χαμηλό. Δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή του και ίσως να μην την μαθαίναμε ποτέ αν δεν περνάγαμε από εκεί. Η πρώτη εικόνα του συνοικιακού μεζεδοπωλείου μας έκανε κλικ και αν μη τι άλλο κέρδισε την επιθυμία μας να του δώσουμε μία ευκαιρία. Αντίθετα από ό, τι κάνουμε συνήθως δεν αποταθήκαμε στο διαδίκτυο για να μην επηρεαστούμε θετικά ή αρνητικά.
Έτσι, λίγο αργότερα, με καθαρό μυαλό και καλή διάθεση, περάσαμε το κατώφλι τους γύρω στις 9 το βράδυ.

Ο χώρος αποτελείται από δύο μετρίου μεγέθους δωμάτια που ενώνονται μέσω ενός μεγάλου ανοίγματος. Στον πρώτο χώρο που αντικρίσαμε περνώντας στα ενδότερα υπήρχε στο βάθος η ψησταριά τους ενώ στο δεύτερο δωμάτιο υπήρχε σημείο που ήταν ειδικά διαμορφωμένο για να φιλοξενήσει την μπάντα τους.
Η διακόσμηση απλή αλλά γλυκιά. Το βλέμμα σου τραβάνε τα χιλιάρια, ξύλινα βαρέλια με κρασί που βρίσκονται εκεί υπερυψωμένα. Κάτω από αυτά δεσπόζει μια μεγάλη, ασπρόμαυρη αφίσα που καλύπτει έναν ολόκληρο τοίχο. Για όσους κυκλοφορούν στην Πλάκα θα αναγνωρίσουν το σημείο που απεικονίζεται. Ενώ η αφίσα είναι ασπρόμαυρη, η ολάνθιστη βουκαμβίλια που στεφανώνει το δρομάκι έχει «κρατήσει» το φούξια χρώμα της. Το πάτωμα είναι ένα μωσαϊκό, γλυκά φθαρμένο σε κάποια σημεία του, που μαρτυράει πως βρίσκεται εκεί πολλές πολλές δεκαετίες. Τα τραπεζάκια φροντισμένα και στρωμένα με σερβίτσια, έτοιμα να σε υποδεχτούν. Οι ξύλινες καρέκλες χρώματος σκούρου καφέ και τα τραπεζάκια με λευκή (και αν θυμάμαι καλά) μαρμάρινη επιφάνεια.
Γενικά το περιβάλλον σου έβγαζε μία τάξη και μια καθαριότητα που όλοι μας επιζητούμε για τις εξόδους μας. Η πρώτη εντύπωση κάτι παραπάνω από θετική λοιπόν…

Την σκυτάλη πήρε μία ευγενέστατη κυρία που λίγο αργότερα μάθαμε πως ονομάζεται Έφη. Δεν ξέρω αν επειδή ήταν νωρίς και δεν είχε πλακώσει ακόμα πολύς κόσμος ή αν είναι γενική τακτική της, αλλά μας αφιέρωσε υπεραρκετό χρόνο για να μας πει για την ιστορία του «Χαμηλού». Και αγαπητοί μου, η ιστορία του είναι εντυπωσιακή...

Ξεκίνησε το 1929 από τον Παναγιώτη Χαμηλό, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα από την Αμερική. Στο υπόγειο του κτίσματος δημιουργήθηκε ένα ταβερνάκι με ρετσίνα από τα Μεσόγεια και μεζεδάκια. Στο ισόγειο ο χώρος φιλοξενούσε ένα παντοπωλείο και ένα ταβερνείο. Έφτιαξα εικόνες στο μυαλό μου. Εικόνες στις οποίες πρωταγωνιστούσαν θαμώνες με λευκό, φαρδύ, καλοσιδερωμένο πουκαμισάκι και λεπτό μουστάκι και κοριτσόπουλα με φλοράλ φορεματάκια. Που μέσα στις δυσκολίες της εποχής, είχαν βγει για να περάσουν απλά μα τόσο όμορφα το βραδάκι τους. Που τσούγκριζαν τα ποτήρια τους και τα σήκωναν στην συνέχεια στον αέρα προκειμένου να πουν ευχαριστώ στην διπλανή παρέα που τους είχε στείλει πριν από λίγο κέρασμα. Ήδη ένοιωθα γοητευμένος και κάτι παραπάνω από χαρούμενος που αυτός ο χώρος υπάρχει μέχρι και σήμερα…
Συνεχιστές του εγχειρήματος ήταν οι γιοι του μαζί με τις συζύγους τους.
Κι ερχόμαστε στο σήμερα που οι εγγονές του Παναγιώτη Χαμηλού, Έφη και Ευαγγελία παίρνουν πάνω τους την βαριά ιστορία που ακολουθεί αυτόν τον χώρο και τον συνεχίζουν επάξια με μεράκι. Τρεις γενιές λοιπόν! Κάτι που μόνο αν κρύβονται από πίσω γερές δόσεις από αγάπη θα ήταν εφικτό.
Η Έφη με περηφάνια μας εξήγησε πως ό, τι μπορούμε να δοκιμάσουμε είναι ετοιμασμένο με μεγάλη προσοχή, φροντίδα και μεράκι. Είναι αυτή η ένδειξη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης που σε κάνει να νοιώθεις άνετα να παραγγείλεις όλον τον κατάλογο, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως ό, τι κι αν γευτείς θα σου αρέσει…
Ρωτήσαμε αν υπάρχει ροζέ κρασί και μόλις μάθαμε πως είναι από την Ζίτσα ήμασταν σίγουροι που θα ακολουθήσει η παραγγελία του. Όμως η Έφη τρύπωσε στην σκέψη μας λέγοντάς μας πως πρέπει να δοκιμάσουμε επίσης το λευκό και κυρίως το κόκκινό τους που είναι και τα δύο βιολογικής καλλιέργειας. Μάλιστα είχε την ευγενική καλοσύνη να μας προσφέρει λίγο κόκκινο να δοκιμάσουμε.
Κι εκεί έγινε το εξής παράδοξο. Δεν θα αρνηθώ πως το δοκίμασα πιστεύοντας που δεν θα είναι μέσα στα γούστα μου και τελικά θα παραγγείλω το ροζέ που ξέρω και αγαπώ. Όμως το κόκκινο κρασί τους ήταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!! Τόσο γλυκόπιοτο και ευχάριστο σε γεύση που λίγο αργότερα μία κανάτα μισού λίτρου στόλιζε με το έντονο και ζωηρό χρώμα του, το τραπέζι μας. Ανεξάρτητα από τις προσωπικές προτιμήσεις σας σε κρασί, θα σας πρότεινα να το δοκιμάσετε γιατί έχω μια υποψία πως θα ξετρελαθείτε επίσης…
Αρχικά στο τραπέζι ήρθε νερό σε κανάτα και ψημένο ψωμάκι με ρίγανη και χοντρό αλάτι.
Από ορεκτικά πήραμε:
• Τζατζικάκι. Σπιτικότατο!!! Δυναμίτης!!! Έτσι ακριβώς όπως οφείλει να είναι ένα τζατζικάκι. Γιατί αν ήθελα να φάω απλώς γιαουρτάκι θα πήγαινα στο ψυγείο της ΦΑΓΕ… Εγώ που αγαπώ το σκόρδο, το λάτρεψα γιατί ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής η παρουσία του! Είχε αρκετό άνηθο και κομμάτια από αγγουράκι που το δρόσιζε. Πλούσιο σε γεύση που έκανε άψογη παρέα με το ψημένο ψωμάκι, το οποίο αν και ήταν υπεραρκετό, σχεδόν το τελειώσαμε με τα ορεκτικά μας. Η τιμή του στα 3,5€.
• Βραστά χόρτα. Μια χορταστικότατη μερίδα, σε βαθύ λευκό πιάτο, συνοδευμένη από το λεμονάκι της. Προσωπικά θα τα ήθελα λίγο λιγότερο βρασμένα αλλά εγώ δεν είμαι το μέτρο αφού τρώω όλα τα λαχανικά σχεδόν ωμά. Με τέτοια «παρέα» μην απορείτε που τελειώσαμε το ψωμί στο πρώτο 15λεπτο… Η τιμή τους στα 4€.

Πάμε τώρα στα κυρίως.
• Σεφταλιά. Τόσο μα τόσο ζουμερή που και τώρα που την σκέφτομαι παθαίνω σιελόρροια!!! Επιτέλους γιατί εδώ στην Αθήνα και γενικά στην Ελλάδα, όσες φορές παραγγείλω σεφταλιά το αποτέλεσμα μου κάνει πολύ τυποποιημένο. Αυτές ήταν εξαιρετικές!!! 3 Μεγάλα και παχουλά τεμάχια συνοδευόμενα από φρέσκιες (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! ) πατατούλες!!! Σε μία άκρη του πιάτου υπήρχε ψιλοκομμένο ξηρό κρεμμυδάκι ενώ το σύνολο είχαν πασπαλίσει με μαϊντανό. Μακράν οι πιο νόστιμες σεφταλιές που έχω φάει στην Ελλάδα!!! Τιμή στα 8€.
• Σταβλίσια χοιρινή σπαλομπριζόλα. Αυτό το πιάτο ήταν πρόταση της Έφης σε αντίστοιχο ερώτημά μας. Μας προσφέρθηκε πάνω σε μία ξύλινη τάβλα, καρφωμένη με ένα μαχαίρι που θα μας διευκόλυνε στο κόψιμο της, άφθονες φρέσκες τηγανητές πατατούλες και ντομάτα. Το μέγεθός της ήταν εντυπωσιακό!! Όμως τα καλά δεν σταματάνε εκεί… Το ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν πως το μέγεθός της συναγωνίζονταν το ΑΡΙΣΤΟΤΕΧΝΙΚΟ ψήσιμό της και την νοστιμιά της!! Πολλά συγχαρητήρια στον ψήστη!!! Ένα ακόμα πιάτο που μας ενθουσίασε και που καρφώθηκε σαν μέλι στην σκέψη μας για την μεθεπόμενη επίσκεψή μας ( Και λέω «μεθεπόμενη» γιατί ήδη σκεφτόμαστε να ξαναπάμε στην Εθνική εορτή που έρχεται ώστε να απολαύσουμε τον μπακαλιάρο τους… ). Η τιμή της μπριζόλας στα 13€ και επιτρέψτε μου να σας πω πως άξιζε το κάθε cent της!!!!!!!!!!!
Στο τέλος μας κέρασαν σφηνάκι με cheese cake που ετοιμάζουν οι ίδιοι και που στο ένα είχαν βάλει γλυκό κουταλιού κυδώνι και στο άλλο από δαμάσκηνο. Το εκτιμήσαμε πολύ!
Δυστυχώς φύγαμε την στιγμή που θα ξεκινούσε η μπάντα τους και που αν κρίνω από το ρεπερτόριο που ακούγαμε για όση ώρα μείναμε εκεί, μάλλον θα προσανατολίζεται σε Ελληνική μουσική της ίδιας εποχής με αυτήν που πρωτοξεκίνησε ο Χαμηλός. Δεν σας κρύβω πως έχω μεγάλη περιέργεια να δω πως ταιριάζει το κόντρα μπάσο που είδα να κουρδίζει ο Αλέξανδρος (το 2ο άτομο που είχαμε την χαρά να γνωρίσουμε και συνομιλήσουμε εκείνο το βράδυ), με αυτού του είδους την μουσική…

Συχνά-πυκνά κλείνω τις κριτικές μου λέγοντας που εκεί που είχα φάει ναι μεν το ευχαριστήθηκα αλλά που όμως ό, τι δοκίμασα δεν δικαιολογεί την όποια πρότασή μου να το επισκεφτεί κάποιος που μένει η κυκλοφορεί σε μακρινή του περιοχή. Εδώ αυτό δεν ισχύει. Αξίζει να φύγετε από τα άκρα του λεκανοπεδίου για να ζήσετε αυτή την ξεχωριστή ατμόσφαιρα και να απολαύσετε το προσεγμένο φαγητό τους.
Μια παράκληση μόνο. Το «Χαμηλός» δεν είναι ένα ακόμα μεζεδοπωλείο ή ένα ψευτοκουτουκάκι. Απευθύνεται σε άτομα που δίνουν σημασία στην ουσία κι όχι στην «χρυσόσκονη και τα στρασάκια». Το ότι υπάρχει ριζωμένο, σεμνά στο ίδιο σημείο εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, κάτι λέει. Έχει ήδη αποδείξει την αξία του και δεν ποντάρει σε εφήμερες μόδες και «ξεπετάγματα». Το λιγότερο που του οφείλετε κατά την επίσκεψή σας είναι σεβασμός. Μόνο έτσι θα σας δοθεί η ευκαιρία να απολαύσετε την όλη εμπειρία και να γίνεται κι εσείς μέρος της.

ΥΓ Αγαπητέ ΤΡΩΓΩΝ, γνωρίζω την αγάπη σου και προτίμηση στα κουτουκάκια. Πιστεύω πως αξίζει να το βάλεις στο πρόγραμμά σου…
ΥΓ2 Το «4» στον χώρο υπάρχει περίπτωση σε κάποιους να φανεί υπερβολικό. Μα πως μπορείς να βαθμολογήσεις διαφορετικά έναν χώρο με τέτοια ιστορία?

19 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Χρόνια ζαχάρωνα να πάω στον Κυρ Αρίστο. Ο λόγος ήταν περισσότερο γιατί όσες φορές είχα περάσει απ έξω, πάντα επικρατούσε το αδιαχώρητο.

Σε χαλαρή βόλτα, μεσημέρι καθημερινής, την βδομάδα του 15Αύγουστου έπεσε πρόταση από φιλική μου οικογένεια που είχαμε βγει για καφέ, να συνεχίσουμε λίγο ακόμα την παρέα μας και να πάμε να τσιμπήσουμε κάτι. Ανέλαβαν οι ίδιοι το τιμόνι και λίγο αργότερα, η παρέα μας που αριθμούσε 6 άτομα (2 εκ των οποίων ήταν μικρά παιδάκια) περνούσε το κατώφλι τους. Όπως μου είπαν, το ότι βρήκαμε τόσο εύκολα τραπέζι ήταν πως λόγω των ημερών έχει αδειάσει η Αθήνα. Αλλά και πάλι, για καθημερινή μεσημέρι το να έχεις το εστιατόριο σου κατά τα 4/5 γεμάτο, το λες και άθλο…
Η παρέα μου δεν παρέλειψε να μου σχολιάσει πως ο Κυρ Αρίστος, μετά την μεγάλη επιτυχία στο κεμπαπτζίδικό του, έχει αγοράσει αρκετούς ακόμα χώρους στην γειτονιά όπου έχει ανοίξει από μακαρονάδικο μέχρι εστιατόριο θαλασσινών. Φυσικά το ήξερα ήδη από το Ask4food γιατί υπήρχαν σχετικές αναφορές σε κριτικές που είχα διαβάσει…
Τον χώρο θα τον χαρακτήριζα απλό, λίγο «κλισέ» (λόγω των λευκών τραπεζοκαθισμάτων και φωτιστικών και των αρμαθιών από σκόρδα), με αρκετό πράσινο (άλλο πλαστικό κι άλλο εν ζωή…). Ήταν ζεστό μεσημεράκι αλλά την πάλευε με τους ανεμιστήρες που βοηθούσαν στο να είναι πιο ανεκτή η ατμόσφαιρα.

Η εξυπηρέτηση ήταν κάτι παραπάνω από ταχύτατη. Όλα έγιναν στο τσακ-μπαμ. Η παραγγελία και το σερβίρισμά της. Τα άτομα που μας ανέλαβαν φαίνονταν να είναι χρόνια στο «κουρμπέτι» αφού εξυπηρετούσαν με απίστευτη άνεση. Και το χαμόγελο στην θέση του. Κάποιες μικροκαθυστερήσεις στο να μας φέρουν extra ποτήρια για τις μπύρες μας και ανανέωση στο εμφιαλωμένο νερό, τα θεωρήσαμε πταισματάκια. Σε τέτοια μέρη που ο κόσμος ρέει άφθονος και συνεχόμενα, είναι συχνό φαινόμενο το service να είναι αρκετά βαριεστημένο. Εδώ ήταν εξαιρετικό και μπράβο τους. Μέρος των ευσήμων πρέπει να πάει και στον ιδιοκτήτη γιατί έχει επιλέξει να έχει πολυάριθμο προσωπικό ώστε να υπερκαλύπτει τις ανάγκες των πελατών τους.

Πρώτη φορά που λέμε πως απλώς θα τσιμπήσουμε και το τηρούμε!!!
Από σαλάτες πήραμε 2 ταμπουλέ. Τουτέστιν πλιγούρι, ντομάτα, μαϊντανός, μυρωδικά και λεμονάκι. Καλή μερίδα αλλά κάπου υστερούσε σε γεύση. Νομίζω πως ο μαϊντανός του ήταν πολύ λιγότερος από όσο θα έπρεπε. Όπως επίσης και τα μυρωδικά που θα έκαναν την σαλάτα λίγο πιο ιδιαίτερη. Πάντως ήταν δροσερή και ευχάριστη. Η τιμής της στα 4,5€ που την θεωρώ αντιπροσωπευτική.
Μερίδες με κεμπάπ κανονικό και κασερλί, άλλες ολόκληρες κι άλλες μισές. Συνοδεύονταν με ντομάτα και ψημένες πιπεριές. Στον κατάλογο ανέφεραν πως στα κασερλί υπάρχει «πλούσιο λιωμένο τυρί μέσα κι έξω» από το κεμπάπ. Για να είμαι ειλικρινής δεν πολυκατάλαβα διαφορά του κασερλί από το κλασικό κεμπάπ. Η γεύση του τυριού περνούσε απαρατήρητη. Επίσης επειδή είχε –προφανώς- λιώσει ούτε οπτικά σημάδια είδαμε που θα μαρτυρούσαν την ύπαρξή τους… Πάντως οι μερίδες ήταν νόστιμες και το κεμπάπ πολύ ζουμερό. Αν κρίνω από την ταχύτητα που μας ήρθαν μετά την παραγγελία μας, υποθέτω πως δεν περιμένουν να τα ζητήσει κάποιος ώστε να τα βάλουν να ψηθούν. Η σχάρα τους είναι πάντα γεμάτη, αφού έχουν συνεχόμενη ζήτηση και κατανάλωση. Ακόμα και οι ντελιβεράδες μπαινόβγαιναν συνεχώς στο κατάστημα. Η τιμή της μερίδας κεμπάπ ήταν 8,20€, της ολόκληρης μερίδας κεμπάπ κασερλί 8,70€ και της μισής της στα 5,50€.
Εκτός αυτών πήραμε και τυλιχτά με κλασικό κεμπάπ και κασερλί. Στεγνή πίτα με ντομάτα και κρεμμύδι. Μετά από απαίτηση του πελάτη μπορούν να προσθέσουν και τζατζικάκι. Στα πολύ θετικά το ότι η ντομάτα ήταν ευχάριστα ώριμη. Εμένα μου έδωσε την εντύπωση που την είχαν περάσει κι από ελαφρύ ψήσιμο και είχε «μελώσει». Εντάξει…για τα 2,40€ και 2,50€ που έκαναν τα τυλιχτά τους δεν θα πω πως ήταν και ικανοποιητικά σε μέγεθος. Τα βρήκα λίγο μικρά και με όχι όσο θα ήθελα υλικό. Αν έχετε συνηθίσει σε σουβλακερί να τρώτε στην καθισιά σας 2 τυλιχτά με γύρο, μάλλον θα χρειαστείτε τουλάχιστον 3 στον Κυρ Αρίστο. Χμ… ίσως και 4 για να μην έχετε παρατράγουδα και φύγετε πεινασμένοι. Οφείλω όμως να ομολογήσω πως ήταν αρκετά νόστιμο και το καταχάρηκα.

Για να πάνε κάτω οι μπουκιές πήραμε μπυρίτσες και αναψυκτικά. Στον τομέα «Ζύθος» χρειάζεται να αυξήσει λίγο τους «ορίζοντές» του. Κάποιοι από εμάς δεν ενδιαφέρονται για τις κλασικές μπύρες του εμπορίου. Ευτυχώς υπήρχε και η Άλφα (έστω και lager) και σώσαν την κατάσταση.

Γενική αποτίμηση.
Συμπαθητικός χώρος.
Εξαιρετικό service.
Αξιοπρεπέστατο κεμπάπ αλλά ίσως λίγο πιο τσιμπημένο στην τιμή από όσο θα έπρεπε.

09 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Κεφάλαιο: Fish & chips στην Αθήνα.
Πονεμένο κεφάλαιο…
Πιάτο που πραγματικά αγαπώ και που δεν καταλαβαίνω πως σε μια πόλη σαν την Αθήνα που έχουν ξεφυτρώσει παντού μαγαζάκια που προσανατολίζονται σε ξένες κουζίνες και κουλτούρες, δεν έχουμε fish & chipsάδικα. Πόσο μάλιστα που σαν γεύση δεν μας είναι και τόσο άγνωστη αφού κι εμείς τιμάμε συχνά-πυκνά τον παναρισμένο μπακαλιάρο.
Θυμάμαι πως χρόνια πριν είχα διαβάσει για κάποιο που είχε ανοίξει στο Μικρολίμανο. Είχα τρέξει γιατί πρέπει να ήταν το πρώτο είχα καταφέρει να εντοπίσω στην πρωτεύουσα. Συμπαθητικό το fish & chips τους αλλά η μερίδα μικρή και υπεκοστολογημένη. Κάτι που δεν δέχομαι για ένα πιάτο που στην ουσία είναι «λαϊκό» στην γενέτειρα του. Νομίζω πως το συγκεκριμένο εστιατόριο έκλεισε 1-2 χρόνια μετά.
Μία ακόμα απόπειρα που γευστικά είχε στεφθεί με επιτυχία αλλά ήταν άλλοι οι λόγοι που με απότρεψαν από το να το ξαναεπισκεφτώ, ήταν στο Lazy Bulldog.
Έχω ξετρυπώσει ένα ακόμα μικρό μαγαζάκι στα στενά του κέντρου κοντά στην Αιόλου (που απ’ έξω έχει ζωγραφισμένο τον Ποσειδώνα) αλλά ανάθεμα κι αν έχω καταλάβει ποιες μέρες και ώρες ανοίγει. Θα έχω περάσει από εκεί πάνω από 20-30 φορές και είναι πάντα με τα ρολά κατεβασμένα.
Πάμε παρακάτω λοιπόν…
Το Athens sports bar το ανακάλυψα ένα βράδυ που ήμασταν στην ευρύτερη περιοχή του Μουσείου της Ακρόπολης και θέλαμε να πιούμε μια χαλαρή μπυρίτσα. Το είδαμε απ’ έξω, μας άρεσε η μουσική και περάσαμε στα ενδότερά του. Από εκείνο το βράδυ και μετά, δεν είναι και λίγα τα βράδια που έχουμε ξαναπάει.
Ο χώρος είναι ένα διαμπερές ισόγειο του οποίου η διαρρύθμιση είναι τέτοια που δεν σε «πνίγει» αφού έχεις ορατότητα σε δύο παράλληλους δρόμους ταυτόχρονα. Μπορείς να επιλέξεις τραπέζι πάνω στον δρόμο αλλά και στο εσωτερικό του. Εσωτερικό που θυμίζει αρκετά τα Sports bar του εξωτερικού. Πολύχρωμα Κασκόλ ομάδων και μεγάλες οθόνες tv σου χαρίζουν γερές δόσεις από Αυστραλιανό ποδόσφαιρο. Εντάξει… πολλά από αυτό το άθλημα και τους κανόνες του δεν ξέρω. Πρέπει όμως να ανοίγουν πολλές μύτες σε κάθε αγώνα και να διαλύονται μπόλικα πλευρά και νεφραμιές. Τον Χειμώνα ίσως να είναι διαφορετική η κατάσταση και να υπάρχει μεγαλύτερη ισορροπία μεταξύ ντόπιων και τουριστών.
Χωρίς υπερβολή, όσες φορές κι αν έχουμε πάει, πρέπει να είμαστε οι μοναδικοί Έλληνες πελάτες τους! Μάλλον γιατί ακριβώς από επάνω τους υπάρχει χώρος διαμονής που προσανατολίζεται κυρίως σε τουρίστες. Εμένα προσωπικά δεν με ενόχλησε καθόλου αυτό. Ακριβώς το αντίθετο μάλιστα. Φυσικά μπορεί να είχε την εικόνα αυτή γιατί ήταν κατακαλόκαιρο που η Αθήνα κατακλύζεται από τουρίστες.
Στα πολύ θετικά τους είναι η εξυπηρέτησή τους. Κοινός παράγοντας και των τριών ατόμων που μέχρι στιγμής έχουμε έρθει σε επαφή, είναι η ευγένεια εμπλουτισμένη με μια γερή δόση «τρελιάρικης διάθεσης». Χαμόγελο που στο μεταδίδουν και σε κάνουν να νοιώσεις πιο άνετα. Γνωρίσαμε 2 άτομα που χειρίζονται το μπαρ τους (που δεν καταλάβαμε κι αν είναι και οι ιδιοκτήτες/συνιδιοκτήτες του ASB). Ο ένας από την Νέα Ζηλανδία (που αυτό μάλλον εξηγεί και το Αυστραλιανό ποδόσφαιρο) και ο δεύτερος από Ελλάδα. Το 3ο μέλος της παρέας ήταν η νεαρή που μας εξυπηρέτησε στην παραγγελία που σχετίζονταν με το φαγητό. Όλοι τους άνετοι και ατακαδόροι. Σε μικροκουβεντούλα που στήσαμε με καθέναν τους, απολαύσαμε την αμεσότητά τους και το κέφι τους.

Όσες φορές κι αν έχουμε πάει, παίρνουμε πάντα Weiss Schneider. Αγαπημένη Weiss με δυνατή και μεστή γεύση που αν θυμάμαι καλά έχω ξαναπετύχει στην Μπυραρία ΤΑΡ στα Πατήσια. Στις προτάσεις τους έχουν και διάφορα cocktails τα οποία όμως δεν τιμήσαμε αφού δεν μας πολυκόλλαγε η ιδέα της συνοδείας τους με το αλμυρό πιάτο.
Επίσης, κάθε φορά που έχουμε πάει έχουμε πάρει το εξαιρετικό τους Fish & chips! Ακόμα θυμάμαι την στιγμή που δειλά (μετά από την πόρτα που έφαγα στο Lazy Bulldog) ρώτησα αν υπάρχει διαθέσιμο ξύδι για να το συνοδέψω, για να λάβω την απάντηση «Φυσικά! Εδώ σερβίρουμε γνήσιο Αυστραλιανό Fish & chips! ». Στο πιάτο μας υπήρχαν 3 κομμάτια ψαριού, ετοιμασμένα σωστότατα αφού είχαν παραμείνει εσωτερικά άκρως ζουμερά ενώ εξωτερικά ήταν τραγανά και χωρίς την παραμικρή «λαδίλα». Παναρισμένος με ξανθιά μπύρα. Συνοδεύονταν από ένα μπολάκι με παιχνιδιάρικη σάλτσα ταρτάρ και τηγανητές πατατούλες. Νομίζω πως το fish & chips τους έχει επάξια κατακτήσει την ψηλότερη θέση στο βάραθρο μεταξύ των υπολοίπων που έχω δοκιμάσει στην Ελλάδα αλλά και πάρα πολλών ακόμα που έχω γευτεί στο εξωτερικό. Η τιμή του στα 8€ που την βρήκαμε αντιπροσωπευτική.
Σαν ορεκτικό επιλέξαμε «δικά» τους onion rings που συνοδεύονταν από δυνατή, σκουρόχρωμη σος.
Στον κατάλογό τους θα βρείτε και διαφόρων τύπων burgers που από τις κλεφτές ματιές που έριξα σε διπλανά τραπέζια, έδειχναν πλούσια και νόστιμα!
Έχω την εντύπωση πως η κουζίνα τους είναι μία σύμπραξη με το γειτονικό Fish Café.
Όπως και να έχει… είτε για ένα ποτάκι/μπύρα να το επιλέξετε, είτε για να τσιμπήσετε κάτι και να ικανοποιήσετε το αίσθημα της πείνας σας, το Athens sport bar δεν νομίζω να σας απογοητεύσει…
«Φορέστε» την καλή και άνετη διάθεσή σας, εκτιμήστε το χιούμορ τους και τον τρόπο που λειτουργούν και πιστεύω πως θα το καταφχαριστηθείτε.

27 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Είναι πραγματικά απορίας άξιον πως η Μεξικάνικη κουζίνα δεν γνωρίζει στην Ελλάδα την αναγνώριση που θα μπορούσε να έχει κερδίσει. Όσα χρόνια θυμάμαι την ζωή μου στην πρωτεύουσα σπάνια φέρνω στην μνήμη μου να υπάρχουν ταυτόχρονα πάνω από 6-7 εστιατόρια που να προσανατολίζονται στην Μεξικάνικη κουζίνα…

Σαν γεύσεις είναι πολύ πιο κοντά στις δικές μας γαστρονομικές συνήθειες από πολλές άλλες κουζίνες. Αν το αναλογιστείς, ο οισοφάγος μας είναι σαφώς πιο γνώριμος φίλος με τον κιμά, τα φασόλια και με προϊόντα ζύμης από καλαμπόκι παρά με το ωμό ψάρι και την miso soup…

Για να μη βγάζω την ουρά μου απ’ έξω, δεν παίρνω την σκούφια μου να σας βαρέσω γιατί κι εγώ άντε να έχω επισκεφτεί Μεξικάνικο εστιατόριο γύρω στις 5-6 φορές. Και πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να αποχωρεί με μάλλον ανάμικτα συναισθήματα. Αυτό γιατί ενώ μου άρεσαν αρκετά οι γεύσεις, πάντα μου έμενε η εντύπωση πως από πού πριν λίγη ώρα γεύτηκα άνηκε μάλλον στην κατηγορία του «ετοιματζίδικου».

Ένας άλλος παράγοντας ήταν πως οι «αλλοδαπές» κουζίνες και τα εστιατόρια που τις αντιπροσώπευαν, σπάνια διαφέντευαν άτομα που είχαν ουσιαστικές γνώσεις στην κουζίνα και πάνω απ’ όλα στην κουλτούρα του ενίοτε λαού. Για να εξηγήσω το σκεπτικό μου. Είχε κάποιος κατάστημα με ρούχα αλλά δεν πήγαινε καλά? Το έκλεινε κι άνοιγε σουσάδικο γιατί αυτή την εποχή έχει μεγάλη πέραση και κοινό. Η σχέση του με το αντικείμενο? Όση και του Ronaldo με την υποκριτική (μη μου πείτε πως δεν έχετε προσέξει πως το μπουκαλάκι του Ultrex παίζει καλύτερα από τον ίδιο στην διαφήμιση…).

Θα ξεκινήσω από τον χώρο. Μάθαμε πως έχει διαθέσιμο και πάνω όροφο αλλά εμείς χαρήκαμε μόνο το ισόγειο. Αυτός χωρίζεται στον εσωτερικό και στην αυλή τους. Μου άρεσαν και οι δύο αλλά σαφώς λάτρεψα την αυλή τους… Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον που την πρωτοαντικρίζει χωρίς να χαμογελάσει. Όλα σε απόλυτη αρμονία. Τα χρώματα, τα φαναράκια, τα έπιπλα, τα φυτά, τα διακοσμητικά…. Ο φωτισμός ατμοσφαιρικός και προσεγμένος. Στο βάθος δεσπόζει το πορτραίτο της Φρίντα Κάλο. Μιας μορφής άκρως συνδεδεμένης με το Μεξικό. Αυτός ο χώρος θα μπορούσε να είναι το ατελιέ της γιατί είναι γνωστό πως λάτρευε τα έντονα χρώματα.

Η εξυπηρέτηση απίστευτα φιλική και χαμογελαστή. Όμως από κινήσεις τους, όπως ο τρόπος που σε σέρβιραν, μαρτυρούσαν επίσης την επαγγελματική τους κατάρτιση. Όλοι μας όλοι όσοι είχαμε τιμή να γνωρίσουμε μας έκαναν να νοιώσουμε άνετα και κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι. Μέχρι και ο DJ βγήκε από το πόστο του και φωτογραφήθηκε μαζί μας φορώντας μεξικάνικο καπέλο.

Και σιγά σιγά οι μύθοι που είχα σχηματίσει από την μέχρι στιγμής εμπειρίες μου άρχισαν να διαλύονται σαν πύργος με τραπουλόχαρτα.
Το συμπαθέστατο ζεύγος που είναι οι ιδιοκτήτες του DOS HERMANOS είναι ξεκάθαρο πως όχι απλώς έχουν γνώσεις πάνω στην Μεξικάνικη κουλτούρα, κουζίνα και συνήθειες αλλά έχουν ζήσει με τον τρόπο ζωής τους. Μας αφιέρωσαν χρόνο και διάθεση για να μας εξηγήσουν λεπτομέρειες που μας έφεραν πιο κοντά σε αυτόν τον λαό.

Μας ανέλυσαν την τεχνοτροπία που παράγονται τα διάφορα πιάτα τους και φυσικά η τεκίλα. Την ίδια τακτική ακολούθησαν και κάθε φορά που μας προσφέρονταν κάποιο πιάτο. Γνωρίζοντας πως για τους περισσότερους από εμάς η Μεξικάνικη κουζίνα είναι ακόμα αχαρτογράφητη, μας ανέλυαν τα πάντα. Πραγματικά το εκτίμησα.

Ξεκινήσαμε την βραδιά με μία μαργαρίτα. Αν θυμάμαι καλά έχουν εκδοχή της σε πάνω από 7-8 γεύσεις φρούτου. Ενδεικτικά αναφέρω το lime, το passion fruit, το μάνγκο, την φράουλα και το καρπούζι. Εγώ ως κλασικός συντηρητικός, επέλεξα την αγαπημένη μαργαρίτα lime. Θεϊκή!! Η τεκίλα που είχαν χρησιμοποιήσει ήταν εξαιρετικής ποιότητας και το αλάτι στο χείλος του ποτηριού έκαναν την γεύση παιχνιδιάρικη και δροσερή. Φυσικά σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς μας δόθηκε η δυνατότητα να δοκιμάσουμε τεκίλα με γεύση σε τόνους σοκολάτας, ροδόχρωμη τεκίλα με φραγκόσυκο (διακοσμημένη με ένα κομμάτι βρώσιμου κάκτου) αλλά και το παραδοσιακό cocktail τους που ονομάζεται Paloma.
Το παρεάκι δεν ήθελε και πολύ για να μπει ακόμα περισσότερο στο γενικό «πικάντικο», λόγω γεύσεων, κλίμα και να το επισφραγίσει τόσο κι άλλο τόσο με «καυτά» ενήλικα σχόλια και πειράγματα. Από τα πιο απολαυστικά σημεία εκείνης της βραδιάς…
Πρώτα μας έφεραν στο τραπέζι μπολς με νάτσος κλασικά και με σπανάκι, συνοδευόμενα από ντιπ που έκαιγε διαολεμένα. Παραδόξως η όποια αψάδα μου προκάλεσε τόσο αυτό όσο και κάποια ακόμα πιάτα που δοκίμασα, ήταν εντελώς παροδική. Αυτό το λέω για όσους τους προβληματίζει πως ίσως έχουν ενοχλήσεις από κάποιες γεύσεις τους που είναι παραπάνω από το σύνηθες καυτερές.
Ακολούθησαν τρία είδη διαφορετικής σαλάτας.
• Mango. Ονομασία που λογικά έλαβε λόγω της σος που χρησιμοποιούν και που έχει ως βάση το mango. Για εμένα ο πρωταγωνιστής ήταν κατά κύριο λόγο το αβοκάντο και τα cranberries. Εκτός του πράσινου μέρους της, συνυπήρχαν κομμάτια από φιλετίνια ψαρονέφρι. Το μοναδικό που θα ήθελα να πω είναι πως στην θέση τους ίσως να πειραματιζόμουν και με κάποιο πιο όξινο υλικό όπως το λεμόνι αφού κολλάει απόλυτα με το αβοκάντο (που αν δεν κάνω λάθος, το βοηθάει στο να αποδώσει και τα ευεργετικά του οφέλη)
• Tortilla. Πράσινη βάση, με μεγάλες λωρίδες tortilla. Φιλέτο πορτοκαλιού, τριμμένα τυριά και parmezzana balsamico vinaigrette σος. Δροσερή και πολύ ευχάριστη σαλάτα. Νομίζω πως ήταν αυτή που αγάπησα περισσότερο
• Guacamole. Ίσως η πιο γνωστή και αντιπροσωπευτική σαλάτα αυτής της κουζίνας. Καμία σχέση με όποια άλλη guacamole είχα δοκιμάσει. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες τα υλικά ήταν πιο χοντροκομμένα και τα «έβρισκες» στην γλώσσα σου. Το ότι ήταν τόσο ξεκάθαρο πως ήταν χειροποίητη με έκανε να της αποδώσω έξτρα πόντους. Μου άρεσε… μου άρεσε πάρα πολύ! Έκλεψα όσα νάτσος υπήρχαν στο τραπέζι και με την βοήθειά τους απόλαυσα γερές δόσεις από αυτή την φίνα και διακριτική σε γεύση σαλάτα. Σύμφωνα με τον κατάλογό τους χρησιμοποιούν και κάποιο είδος «μυστικού» μπαχαρικού.

Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα! Μου είναι αδύνατον να θυμηθώ το κάθε ένα από τα κυρίως που μας προσφέρθηκαν αναλύοντας ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά και γεύση του καθενός. Εξάλλου ήταν τόσο πολλά που από ένα σημείο και μετά είχα αποπροσανατολιστεί!!! Είμαι σίγουρος πως άλλα άτομα της παρέας με πιο καθαρό μυαλό και θυμητικό, θα είναι σε θέση να δώσουν περισσότερες πληροφορίες. Εγώ απλώς θα προσπαθήσω να μεταφέρω την αίσθηση που αποκόμισα. Ποια είναι αυτή? Πως όλα ετοιμάζονται στην κουζίνα τους. Πως έχουν γνώσεις και μεράκι. Πως και σε εμφάνιση/παρουσίαση αλλά και σε γεύση έχουν προσέξει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Πως οι γεύσεις εναλλάσσονταν από το πικάντικο στο πιο γλυκό, τόσο μα τόσο ευχάριστα στον ουρανίσκο μου… Είναι από τις λίγες φορές που μου άρεσαν πραγματικά όλα όσα δοκίμασα.
Επίσης να προσθέσω πως στα περισσότερα πιάτα τους, εκτός των σταθερών υλικών, σου δίνεται η δυνατότητα να επιλέξεις την γέμιση που σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να είναι κοτόπουλο, μοσχάρι, κιμάς (με ή χωρίς φασόλια), θαλασσινά (γαρίδες, πέρκα).
Για να καταλάβετε το τι παρέλασε στα πιάτα μας και στα καλά ακονισμένα πιρούνια μας, ακολουθεί μία απλή λίστα:
• Μεξικάνικο ρύζι με λαχανικά και κόλιανδρο
• Chimichanga με πικάντικο κιμά και sour cream
• Taquitos κοτόπουλου
• Quesadilla κοτόπουλου
• Enchiladas κοτόπουλου
• Burrito με κιμά
• Fajitas. Εδώ θα παρεκκλίνω λίγο από την αρχική μου απόφαση γιατί ήταν το πιάτο που με εντυπωσίασε περισσότερο. Δεν ήταν μόνο το ότι προσγειώθηκε στο τραπέζι μας μέσα σε μαντεμένιο, καυτό σκεύος. Ο συνδυασμός μοσχάρι, κοτόπουλο και πιπεριές με τα οποία μπορούσες να γεμίσεις τις πίτες που σου είχαν φέρει, ήταν άψογος. Εγώ όπως πάντα υπερέβαλα μην ακούγοντας τις συμβουλές της μετρ του είδους που κάθονταν στην κεφαλή του τραπεζιού μας κι έτσι ήταν αδύνατον να τυλιχθεί η πίτα με τόσα υλικά που περιείχε. Μέχρι ρύζι έβαλα. Με πτόησε αυτό? Φυσικά και όχι… Δεν τυλίχθηκε η πίτα. So what? Ψίχουλο δεν άφησα!

• Χοιρινό ψαρονέφρι με mango και πιπεριές.
Είναι απίστευτη η αίσθηση όταν έχεις ήδη σκάσει από το φαγητό αλλά και πάλι δεν μπορείς να σταματήσεις τον εαυτό σου από το να απολαύσει άλλη μία μπουκιά (την τελευταία! ) κι άλλη μία (την τελευταία! ) και μία ακόμα (την τελευταία) κτλ κτλ κτλ…
Κι εκεί που νομίζαμε πως τα είχαμε δει όλα, άρχισαν να μαζεύουν τα πιάτα από μπροστά μας για να μας φέρουν γλυκό. Είναι απίστευτο το πόσο επιλεκτική μνήμη αποδείχτηκε πως όλοι μας είχαμε, αφού ενώ τόση ώρα γκρινιάζαμε πως έχουμε σκάσει (γουργουρίζοντας σαν τρισευτυχισμένες γάτες μπροστά από το τζάκι), πήραμε πάλι τα κουταλάκια στο χέρι και επιτεθήκαμε στα Oreo cookies cheesecakes, τα σουφλέ σοκολάτας και τις τηγανητές μπάλες παγωτού. Για μία ακόμα φορά επιβεβαιώθηκε το ότι δεν έχουν αφήσει τίποτα στην τύχη κι έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά σε όλους τους τομείς. Γιατί δεν είναι και λίγες οι φορές που τρώμε πολύ καλά σε ένα εστιατόριο και το γλυκό τους μας απογοητεύει χαλώντας την εικόνα που είχαμε σχηματίσει.

Κλείνοντας, ευχαριστώ:

• Το ζεύγος των ιδιοκτητών, που απέπνεαν απίστευτη φινέτσα και ευγένεια, για την εξαιρετική περιποίηση και φιλοξενία τους.
• Το service τους (από την εξυπηρέτηση στο σερβίρισμα, το μπαρ, την κουζίνα τους μέχρι τον DJ τους) που βοήθησαν να περάσουμε ένα τόσο όμορφο βράδυ.
• Τους συντελεστές του Ask4food που διοργάνωσαν άψογα αυτή την συνάντηση και που όσο τους γνωρίζω τόσο πιο πολύ τους συμπαθώ και εκτιμώ
• Και φυσικά το παρεάκι με τους συνήθεις ύποπτους που όσο πάει δένει και πιο πολύ αλλά και τα new entries. Απλά να σας πω πως σας αγαπώ ακόμα περισσότερο όταν παρεκτρέπεστε «πιπεράτα» …

Όμως δεν μπορώ να πω κι ένα μεγάλο «λυπάμαι» για την πρόσφατη, τραγική δοκιμασία που περνάει το Μεξικό λόγω του δυνατού σεισμού που βίωσαν.

17 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Για το ERGON είχα ακούσει πολύ θετικά σχόλια από φιλική μου παρέα. Μάλιστα θυμάμαι πως τα εκθειάστηκα σχόλια είχαν να κάνουν με ένα πιάτο ριζότο με άγρια μανιτάρια.
Βράδυ καθημερινής, που έχω επισκέπτες φίλους από το εξωτερικό για τους οποίους καλούμαι να γίνω ξεναγός τους στο κέντρο της Αθήνας.

Όπως είναι φυσικό, κάποια στιγμή οι βόλτες τελειώνουν και το συνηθέστερο είναι να παίρνει την σκυτάλη μία επίσκεψη σε εστιατόριο. Κι εκεί σχεδόν πάντα βρίσκομαι αντιμέτωπος με το δίλλημα της επιλογής του χώρου που θα διαλέξω καθώς δεν είμαι και ιδιαίτερα φίλος των πόλων έλξης τουριστών. Για κάποιον λόγο, το ERGON το εξαιρούσα από αυτήν την κατηγορία κι έτσι πήρα την απόφαση να πάω εκεί την παρέα μου.
Ο χώρος χωρίζεται σε 3 επίπεδα. Τον εξωτερικό χώρο που είναι στην ουσία η προέκταση του πεζοδρομίου της Μητροπόλεως, τον εσωτερικό τους χώρο και έναν ακόμα εξωτερικό που είναι ο πίσω δρόμος του εστιατορίου τους. Εμείς δυστυχώς δεν σταθήκαμε τυχεροί κι έτσι μας βολέψανε στον εσωτερικό τους και μάλιστα ακριβώς μπροστά από το πάσο της κουζίνας τους. Ένα ακόμα αρνητικό ήταν το ότι το τεχνητό μέσο που χρησιμοποιούσαν για να δροσίζουν τον χώρο δεν ήταν ακριβώς ευχάριστο (αν και σαφώς άκρως απαραίτητο) αφού σου έστελνε γερές δόσεις κρύου αέρα. Άλλοι μπορεί να το απολάμβαναν αυτό, το μέλος της παρέας μας που ήταν όμως ο κύριος αποδέκτης του την επόμενη ημέρα ήταν με deponάκια.
Και λίγα παραπάνω πράγματα για τον εσωτερικό χώρο που μας φιλοξένησε. Απλός και χωρίς ιδιαίτερες διακοσμητικές ιδέες εκτός ίσως του λίγο πιο βιομηχανικού ύφους οροφή. Όχι πως και αυτό μπορεί να θεωρηθεί παρθενογένεση στις μέρες μας…

Ο κατάλογός τους σχετικά μικρός αλλά ιδιαίτερος. Όπως έχω ξαναπεί είμαι φίλος των μικρών καταλόγων…
Η εξυπηρέτηση ήταν καταπληκτική από άποψη ευγένειας και άνεσης επικοινωνίας με τους πελάτες τους αλλά δυστυχώς αργή. Σε αυτό μάλλον ρόλο έπαιξε το ότι πέσαμε σε ώρα έντονης αιχμής αλλά και στην συνεργασία μεταξύ κουζίνας και εξωτερικού service. Για να δώσω και μερικές ακόμα πινελιές… μου φάνηκε εντελώς ακαλαίσθητο να γίνουμε μάρτυρες στιγμής έντασης μεταξύ του υπεύθυνου που διαχειρίζεται το πάσο τους και του προσωπικού της κουζίνας τους. Όπως προείπα, ήμασταν σε απόσταση μισού μέτρου από το πάσο τους και το βρήκα ενοχλητικό. Άκρως ενοχλητικό βρήκα επίσης το ότι ο ντάκος που παραγγείλαμε «φώλιασε» (χωρίς καμιά υπερβολή) για τουλάχιστον 15-20 λεπτά πάνω στον πάγκο τους μέχρι να μας προσφερθεί. Αυτό μάλλον είχε να κάνει πως περίμεναν να ετοιμαστεί και το 2ο ορεκτικό μας ώστε να μας σερβιριστούν μαζί. Το κακό είναι πως ακόμα και το 2ο ορεκτικό μας ήρθε χλιαρό οπότε υποθέτουμε πως έμεινε κι αυτό για αρκετή ώρα πριν μας προσφερθεί. Αυτά τα συμβάντα θα ρίξουν αρκετά την βαθμολογία του κατά τα άλλα ευγενέστατου και χαμογελαστού service.
Παραγγείλαμε:

• Ντάκος χαρουπιού με στέγη από ντομάτα, λευκό τυρί και κάπαρη. Νόστιμο ορεκτικό χωρίς όμως να χρειάζεται να το μνημονεύσω περισσότερο. Η τιμή του στα 7,7€.

• Επιλογή από λουκάνικα. Μας ήρθε σε όχι σωστή θερμοκρασία κάτι που σε ένα πιάτο με λουκάνικα έχει σημασία. Επίσης ένα συμπαθητικό ορεκτικό χωρίς όμως να μας καταπλήξει. Για την τιμή των 9€ που μας κόστισε θα χαρακτήριζα το μέγεθος και την ποιότητά της ως μη αντιπροσωπευτική. Δεν ξεχώρισα κάποιο είδος λουκάνικου σε σχέση με αυτά που συναντώ στο ευρύ εμπορικό κύκλο. Μας σερβιρίστηκαν με μια πολύ μικρή πινελιά από μουστάρδα που φαντάζομαι πως έπαιξε αποκλειστικά και μόνο τον ρόλο της διακόσμησης αφού δεν έφτασε ούτε για γιούχου.

• Κριθαράκι με θαλασσινά. Εμφανίσιμο πιάτο αλλά πολύ μικρή και φτωχότατη μερίδα. Τα θαλασσινά ήταν 4-5 μύδια, 1-2 μικρές ροδέλες από καλαμαράκι, 2 γαρίδες και ίσως 4-5 cm από την άκρη του πλοκαμιού χταποδιού. Σε αντίθεση με τα θαλασσινά, στο πιάτο είχαν υπερβάλει με την χρήση του βασιλικού και του κόκκινου πιπεριού. Υπερβολικά πολλά και μεγάλα φύλλα από βασιλικό που είχαν πλέον πικρίσει και είχαν καλύψει εντελώς την γεύση του πιάτου. Ένα πιάτο που σαφώς δεν απόλαυσα για να μη πω πως μου ήταν μάλλον δυσάρεστο στον ουρανίσκο. Η τιμή του στα 11,50 € που ήταν υπερβολική για την ποσότητα και δυστυχώς για την γεύση αυτού του πιάτου.

• Τυλιχτός χειροποίητος γύρος. Πιάτο που μάλλον λειτουργεί σαν κράχτης για τους τουρίστες που μας επισκέπτονται αφού οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ήδη δοκιμάσει και αγαπήσει αυτό το πιάτο. Δεν βρήκα κάτι ιδιαίτερο σε αυτό το πιάτο, εκτός από την τιμή του. 9,5€ για ένα λίγο πιο μεγάλο τυλιχτό από αυτό που μου προσφέρουν στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς μου, τα λες και πολλά…

• Ριζότο με άγρια μανιτάρια και λάδι τρούφας. Δεν μπορώ να πάρω θέση για το αν τα μανιτάρια ήταν άγρια, αλλά δεν έχω και κανένα λόγο να τους αμφισβητήσω. Επίσης έχω συμβιβαστεί με την ιδέα του ότι κάθε φορά που βλέπω την αναφορά για «λάδι τρούφας» αυτό επί το πλείστων αφορά σε συνθετικό λάδι τρούφας. Όμως το λατρεύω! Είναι συστατικό που πρέπει να προστίθεται στο τέλος του μαγειρέματος κι όχι κατά την παρασκευή. Επίσης είχε γίνει υπερβολική χρήση του που από την μία έκανε το πιάτο τρομερά αρωματικό αλλά που όμως το έκανε επίσης και αρκετά βαρύ, κάτι που επιβεβαιώνονταν για αρκετές ώρες μετά την αποχώρησή μας από το Ergon. Το πιάτο δεν ήταν δικό μου αλλά το ζήλεψα. Πήρα μόνο 2-3 μικρές πιρουνιές και κάθε φορά η μυρωδιά του μου έσπαγε την μύτη και με ξετρέλαινε. Δεν ήταν τυχαίο που 2 τουρίστριες από το διπλανό μας τραπέζι μας ζήτησαν πληροφορίες για το πιάτο αυτό. Και σίγουρα αυτό δεν έγινε ορμώμενες από την εμφάνισή του. Παρά του ότι ήταν βαρύ σε γεύση, νομίζω πως ήταν το πιο νόστιμο πιάτο που δοκίμασα εκείνο το βράδυ. Η τιμή του στα 10,5€.

Στο τέλος μας κέρασαν σφηνάκια με νερό και βανίλια υποβρύχιο. Καλοδεχούμενο αν και θα το ήθελα με παγωμένο νερό κι όχι σε νερό θερμοκρασίας βρύσης (μάλλον μου έχει βγει η γκρίνια…)

Κλείνω κάνοντας γενικό απολογισμό της εμπειρίας μου/μας.
Από άποψη γεύσης που είναι και ο γνώμονας που καθορίζει την επιτυχία μιας εξόδου μας, έμεινα μάλλον μέτρια ικανοποιημένος.
Οι τιμές είναι τσιμπημένες σε σχέση με την ποσότητα που σου προσφέρεται.

Χώρο και service ίσως τα αδικώ λίγο γιατί ίσως οι συνθήκες να μην ήταν οι ιδανικές. Όμως έχω επισκεφτεί και άλλα εστιατόρια που έχουν κληθεί να εξυπηρετήσουν τόσο κι ακόμα περισσότερο κόσμο με πιο επιτυχημένα αποτελέσματα.

Την επόμενη μέρα και χαζεύοντας την απόδειξη, διαπίστωσα πως μας χρέωσαν ψωμί σαν να μας έφεραν και δεύτερη φορά. Δεν βαριέσαι όμως… μου πήραν 1,5 ευρουδάκι παραπάνω…

05 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Έλα να πάμε στο νησί, έλα να πάμε στο νησί, η μάνα σου εγώ κι εσύ. Μετρημένα πράγματα δηλαδή. Τρεις νοματαίοι. Γιατί σε τέτοια μέρη που υπάρχει φιξαρισμένη τιμή φαγητού ανά άτομο, καλύτερα η κατάσταση να είναι ελεγχόμενη. Κι εδώ μιλάω για την νοοτροπία του Έλληνα που όταν του δίνεται η ευκαιρία να ξεκοιλιαστεί χωρίς τον κίνδυνο του να ξεφύγει στον λογαριασμό, αφήνεται έρμαιο των κοιλιοδουλικών τάσεών του.

Θα χαρακτήριζα μάλλον παράτολμο το εγχείρημά τους να ανοίξουν εστιατόριο με τέτοια τακτική στην χώρα μας γιατί ο Έλληνας διακατέχεται από το σύνδρομο του «μπουφέ». Αν δεν ξεχειλίζει το πιάτο/τραπέζι, θεωρεί ως ανεπιτυχή την κίνησή του. Σα να πάει να βγάλει τα σπασμένα από κάθε υπερχρέωση υπέστη σε κάθε Κυκλαδίτικο νησί τον 15Αύγουστο.

Μετά από σχετική κράτηση, πήγαμε εκεί Παρασκευή βράδυ στα τέλη Ιουλίου. Αριθμούσαμε 9 άτομα και μας είχαν κρατήσει μία τραπεζούκλα ικανή να μας βολέψει άνετα όλους. Ο χώρος ανοιχτός χωρίς ιδιαίτερη διακόσμηση, με τεράστιους κινούμενους ανεμιστήρες που χάριζαν δροσιά αλλά και μεγάλες πιθανότητες για μια ξεγυρισμένη ψύξη. Φυσικά χωρίς αυτούς η ατμόσφαιρα θα ήταν μάλλον αποπνικτική αφού εκείνες τις ημέρες ο υδράργυρος είχε πάρει την ανηφόρα.
Η εξυπηρέτηση ευγενική αλλά στην αρχή μου φάνηκε λίγο μαγκωμένη. Μου έδωσαν την αίσθηση πως είναι μόνιμα στο άγχος μην ξεφύγει στην παραγγελία ο πελάτη- εκμεταλλευόμενος της κατάστασης- και δεν θα ξέρουν πώς να τον μαζέψουν διακριτικά και χωρίς να προσβάλουν ούτε τον ίδιο, αλλά ούτε και τα δικαιώματα της επιχείρησής τους για επιβίωση…

Πάντως σε γενική ομολογία ήταν πολύ καλοί στην δουλειά και καθήκοντά τους.
Ευτυχώς εμείς σαν παρέα ήμασταν στην παραγγελία μας ελάχιστα έως και καθόλου καταχρηστικοί. Και εκτός των πιάτων που προσέφεραν στην φιξαρισμένη τιμή τους πήραμε και extra πιάτα από τον κατάλογό τους που μας χρεώθηκαν ξεχωριστά.
Θα ξεκινήσω από τα extra.
• Γαριδομακαρονάδα. Μέτριο πιάτο με παραβρασμένα ζυμαρικά και ψιλοαδιάφορη σάλτσα με κατεψυγμένες γαρίδες. Δεν μου έκανε «κούκου» και την τίμησα ελάχιστα.
• Ριζότο θαλασσινών. Πονεμένος όρος το «ριζότο» οπότε ανασκευάζω σύμφωνα με αυτό του δοκίμασα. Πιλάφι με θαλασσινά λοιπόν. Στα λίγο καλύτερο επίπεδο από την γαριδομακαρονάδα αλλά και πάλι δεν μας ενθουσίασε.
Κι εκεί συνέβη το παράδοξο. Τα μεζεδάκια που είχαν στην φιξ τιμή, προσωπικά τα βρήκα σε καλύτερη κατάσταση από τα extra.
Ιδίως οι ψητές σαρδέλες ήταν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπέστατες και μαζί με τον τηγανητό γαύρο ανακηρύχτηκαν ως τα καλύτερα της βραδιάς.
Η φάβα, το τζατζίκι, τα αχνιστά μύδια, η χωριάτικη σαλάτα και η πατατοσαλάτα ήταν συμπαθητικά. Η καβουροσαλάτα με απομίμηση καβουριού (όπως το περιμέναμε), τα τηγανητά καλαμαράκια και οι γαρίδες δεν με πολυενθουσίασαν…
Όπως και να έχει, όταν στην τιμή των 13€ μπορείς να φας θαλασσινά αλλά να πιείς και την μπυρίτσα σου, νομίζω πως δεν μπορείς να έχεις και παράλογες απαιτήσεις. Υπό αυτό το πρίσμα, το «Νησί» είναι μια χαρά πρόταση για να έχεις μια χαλαρή έξοδο χωρίς παρατράγουδα που θα κάνουν την τσέπη σας να βελάξει.

28 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Πάντα θυμόμουν την πρώτη μου επίσκεψη στο Μυκηνών Γωνία ως μια πολύ γλυκιά ανάμνηση. Κι όλο αυτό είχε κυρίως συνδεθεί με την χαλαρή ατμόσφαιρα που επικρατούσε.

Έτσι, μερικές ημέρες πριν που σουλάτσαρα στα στενά της εκεί περιοχής το θεώρησα σαν Νο 1 Επιλογή για να περάσω το βραδάκι μου.

Πλησιάζοντας είδαμε πως πλέον δεν είχαν όπως κατά την πρώτη μας επίσκεψη ζωντανή μουσική. Και για να μη παρεξηγηθώ, μόνο λάτρης της ζωντανής μουσικής δεν είμαι. Για να είμαι ειλικρινής, η ύπαρξή της σε μέρος που τρώω είναι μάλλον αποτρεπτικός παράγοντας… Όμως εκείνο το είδος μουσικής και η χαμηλή έντασή της κόλλαγε απόλυτα στα γούστα μου.

Αντί αυτού, όταν κάτσαμε συνειδητοποιήσαμε πως επικρατούσε μια απίστευτη φασαρία από μια παρέα πιτσιρικάδων (θα αριθμούσαν γύρω στα 15) τα οποία είχαν κάνει κατάληψη στην μικρή πλατεία. Μιλάμε για χαλασμό Κυρίου! Θα μου πείτε «παιδιά είναι, δεν θα φωνάξουν, δεν θα παίξουν?». Φυσικά και να παίξουν αλλά όχι με τα νεύρα μου. Η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου!

Το είπαμε στον ευγενέστατο νεαρό που ήρθε να μας πάρει παραγγελία αλλά μας καθησύχασε λέγοντάς μου πως σε λίγο (η ώρα ήταν γύρω στις 9:30 μ. μ. ) θα μαζευτούνε σπίτι τους και θα ηρεμήσει η κατάσταση.

Αμ δε! Πίσω από την πλάτη μας και σε απόσταση μικρότερη των 2-3 μέτρων γινόταν τέτοιος πανικός που μόνο όσοι έχουν δει την μάχη του 4ου επεισοδίου, του 7ου κύκλου του Game of Thrones μπορούν να καταλάβουν. Ήταν Παρασκευή βράδυ και στο τέλος μιας απαιτητικής βδομάδας, το μόνο που θέλαμε ήταν να απολαύσουμε με ηρεμία το γεύμα μας. Όμως μπουκιά δεν πήγαινε κάτω…

Ο νεαρός στο service προφανώς έβλεπε το όλο απόγνωση βλέμμα με τον οποίο τον κοίταζα ανά διαστήματα και πήγε και τους έκανε παρατήρηση προσπαθώντας να θίξει κυρίως το φιλότιμό τους. Καταλαβαίνω πως δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο… Η παρέμβασή του είχε μικρά αποτελέσματα αλλά το εκτιμήσαμε.
Αυτό ήταν όμως αρκετό για να χαλάσει τη διάθεσή μας… Σε αυτό οφείλεται και η βαθμολογία μου στον χώρο.

Πάμε τώρα στα υπόλοιπα.
Όπως είπα, η εξυπηρέτηση ήταν εξαιρετική. Άνετοι και ευδιάθετοι νεαροί, σωστοί επαγγελματίες.
Παραγγείλαμε τα:

• Σαλάτα ντάκο. Αξιοπρεπής μερίδα. Όμως κάτι της έλειπε στην γεύση της. Ίσως κάποιο μυρωδικό για να το ξεπετάξει. Λίγο φρέσκο πιπέρι. Λίγο χοντρό αλάτι. Κάτι στην ντομάτα. Κάπου τέλος πάντων. Ήταν μόνο τριμμένη ντομάτα και τυρί πάνω σε κομματιασμένο παξιμάδι.

• Τυροκαυτερή. Αλοιφή με έντονη πικάντικη γεύση και σε επίσης αξιοπρεπέστατη ποσότητα. Το μόνο που θα ήθελα να σχολιάσω εδώ είναι πως αφού παραγγείλαμε και την κρεατοποικιλία τους που έχει κι αυτή μέσα την ίδια αλοιφή, γιατί δεν μας το επισήμαναν ώστε να διαλέξουμε από τον κατάλογό τους κάποιο άλλο ορεκτικό.

• Ποικιλία κρεατικών για 2 άτομα. Αν θυμάμαι καλά, στον κατάλογο την χαρακτηρίζουν ως «μικρή» και κοστίζει 12€. Είναι η ίδια που είχαμε πάρει και κατά την πρώτη μας επίσκεψη. Όμως αυτή την φορά δεν είχαν μέσα τα ίδια υλικά. Σε σχέση με την παλιότερη δεν είχαν βάλει κοτόπουλο και κάτι ψιλοζαρζαβατικά που την «δρόσιζαν» (αγγούρι & ντομάτα). Αυτή είχε 2 μπιφτέκια που ήταν πολύ νόστιμα, λουκάνικο και λεπτά χοιρινά μπριζολάκια. Δυστυχώς τα τελευταία είχαν παραψηθεί και δεν ήταν πλέον ζουμερά. Σε αυτό ρόλο έπαιξε το ότι ήταν πολύ λεπτά κομμένα. Ένα ακόμα αρνητικό ήταν το ότι προφανώς είχαν ρίξει ρίγανη κατά το ψήσιμό τους και το αποτέλεσμα ήταν πολύ παραπάνω πικρό από όσο θα έπρεπε. Μια ποικιλία που δεν ικανοποίησε κανέναν από τους δύο μας και σχολιάστηκε όχι και με τόσο κολακευτικά λόγια…

Όταν ζητήσαμε να πληρώσουμε, μας κέρασαν μια μπύρα. Μας φάνηκε ως μια κίνηση για να εκφράσουν την απολογία τους για τις συνθήκες φασαρίας που επικρατούσαν για όση ώρα τρώγαμε. Μία κίνηση που εκτιμήσαμε αν και μετά τις μπύρες που είχαμε ήδη πιεί, δεν πήγαινε κάτω κι άλλη ποσότητα…

Για να κλείσω. Κάπου κάτι δεν πήγε καλά εκείνο το βράδυ. Θες η αναστάτωση λόγω της φασαρίας, θες κάποιες αστοχίες στο φαγητό… δεν μας επέτρεψαν να θεωρήσουμε εκείνο το γεύμα ως επιτυχημένο.
Μπορεί απλά να μας έκατσαν στραβές και να φταίει η γκαντεμιά μας.
Νομίζω πως αξίζει να το δώσετε μια ευκαιρία και να αποφασίσετε μόνοι σας αν θα καλύψει τις απαιτήσεις σας.
Εγώ και η παρέα μου μάλλον δεν θα το ξανατιμήσουμε…

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ.

10 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Σάββατο μεσημέρι, με τον ήλιο και τον υδράργυρο να σου τσακίζουν το νευρικό σύστημα, ψάχναμε κάποιο μέρος να ξαποστάσουμε το ταλαίπωρο κορμάκι μας, να τσιμπήσουμε κάτι και να δροσιστούμε με παγωμένη μπύρα.

Πολλά από την περιοχή του Κολωνού δεν γνωρίζαμε κι έτσι είπαμε να μη περιπλανηθούμε άσκοπα –ίσως- στα στενά του αλλά να επιλέξουμε την πιο ελπιδοφόρα ιδέα της πλατείας του και των περιχώρων της. Αν είχαμε περισσότερο χρόνο ίσως και να ξετρυπώναμε κανένα μικρομάγαζο, θαμμένο στις γειτονιές τους αλλά για κάτι τέτοιο επιφυλάσσομαι στο άμεσο μέλλον…

Εντάξει, δεν θα πω πως ενθουσιάστηκα με τα όσα αντίκρισαν τα μάτια μου. Αισθητική άλλης εποχής, κλειστά μαγαζιά που προφανώς δεν κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα με την κρίση κι αρκετά σημεία που μαρτυρούσαν εγκατάλειψη. Και είναι κρίμα γιατί αυτή η πλατεία έχει προοπτικές να αναδειχθεί σε ένα πολύ γλυκό σημείο. Αυτό που έχει ανάγκη είναι αγάπη και φροντίδα.

Ανάμεσά σε αυτή την γενική εικόνα, το μακράν πιο περιποιημένο μαγαζάκι που βρήκαμε ήταν οι Γυροβολιές. Το οποίο σήμερα ανακάλυψα με μεγάλη έκπληξη πως είναι ήδη καταχωρημένο στο Ask4food έστω και με ανενεργές πλέον κριτικές.
Μια αφίσα στην είσοδό τους με μια πιτσιρίκα που κρατούσε στο χέρι ένα τυλιχτό ίσα με το μπόι της και την ατάκα «Καθαρό σουβλάκι. Ελέγξτε μας! » ήταν αρκετά για να μας κάνουν να νοιώσουμε μια σχετική σιγουριά και να τους επισκεφτούμε. Ευκολόπιστοι? Ίσως. Αλλά με το ελαφρυντικό πως ήμασταν ήδη εξαντλημένοι και χωρίς πολλές αντοχές.

Ένα πολύ καλό σημάδι ήταν οι μεγάλη ποσότητα από γύρους που ετοίμαζαν κάτι που συνήθως αντικατοπτρίζει και την μεγάλη συνήθως ζήτηση μέσα στην ημέρα.
Επιλέξαμε να περάσουμε στον χώρο που έχουν πιάσει πάνω στην πλατεία κι έχουν φτιάξει σε αυτόν μια κλειστή αυλή.

Ο χώρος συμπαθητικός αλλά κινδυνεύοντας να χαρακτηριστώ ως ολίγον τι «Καντακουζινός», πιστεύω πως έχρηζε περισσότερης προσοχής και καθαριότητας αφού θα έπρεπε να είχαν ήδη απομακρύνει μικροσκουπιδάκια προηγούμενων επισκεπτών που έφαγαν κι αποχώρησαν. Όταν διατηρείς χώρο εστίασης δεν είναι ποτέ αρκετό να γίνεται η όποια καθαριότητα στην αρχή και το τέλος της λειτουργίας. Πρέπει όλοι να βρίσκουν έναν διακριτικό τρόπο να καθαρίζουν τον χώρο καθ’ όλη την διάρκεια που παραμένουν ανοιχτοί και εξυπηρετούν το κοινό. Ίσως όμως να ήμουν και λίγο επηρεασμένος κι από την εικόνα της γύρω περιοχής και να μην είχα αποβάλει ακόμα την αίσθηση που μου είχε δημιουργήσει, κάνοντάς με να τους κρίνω λίγο πιο αυστηρά…

Ο νεαρός που αρχικά ήρθε στο τραπέζι μας για παραγγελία και σερβίρισμα αλλά και η νεαρή που ανέλαβε στην συνέχεια την εξυπηρέτησή μας (γιατί μάλλον έληξε η βάρδια του πρώτου) ήταν εξαιρετικοί. Πολύ ευγενικοί, χαμογελαστοί και γρήγοροι. Ήταν δίπλα μας κάθε φορά που τους χρειαζόμασταν και είχαν το νου τους να αντικαθιστούν το νερό της κανάτας μας ώστε να έχουμε συνέχεια φρέσκο και δροσερό.
Οι επιλογές στις μπύρες τους μάλλον χρειάζονται μια σχετική διεύρυνση αφού έχουν κυρίως τις κλασικές, εμπορικές που δεν θεωρώ πλέον καν μπύρες… Έτσι καταλήξαμε στο να ζητήσουμε να μας φέρουν cokes τις οποίες προνοώντας μας πρόσφεραν με αρκετό πάγο.
Οι σαλάτες τους διατίθενται σε δύο μεγέθη. Σε ατομική και κανονική. Άκρως βολικό. Και οι τιμές τους πολύ προσιτές αφού η πιο ακριβή τους έφτανε λίγο παραπάνω από τα 5€.

Μειδίασα ελαφρά όταν είδα την ονομασία «πανδαισία» με την οποία βάφτισαν μια από τις σαλάτες τους, όμως όταν διάβασα τα υλικά της ήταν αυτή που τελικά παραγγείλαμε. Σε ένα βαθύ πιάτο, μας προσφέρθηκε υπεραρκετή ποσότητα από αϊσμπεργκ, baby σπανάκι, ντομάτα, δίχρωμη λόλα, κρουτόν, τυρί gouda και πέστο βασιλικού. Μου αρέσει το πέστο βασιλικού και ταίριαζε αρκετά στην σαλάτα αλλά είχαν υπερβάλει στην ποσότητά του και με την έντονη γεύση του είχε υπερκαλύψει τα υπόλοιπα.

Πάντως είναι μια σαλάτα που θα ξανάπαιρνα. Η τιμή της στα 4,90€.
Κοτόπουλο σχάρας σε παϊδάκια. Εκεί μας τα χάλασαν λίγο. Η μερίδα ήταν απογοητευτικά μικρή και η παρουσία του κοτόπουλου σαν Guest star που κάνει πέρασμα σε κάποια εκπομπή της τηλεόρασης. 4-5 μικρά κοψιδάκια που αν κι από αυτά αφαιρούσες το κόκκαλο ζήτημα να είχαν 100 γραμμάρια ψαχνού. Το σύνολο συμπλήρωναν τηγανητές πατάτες και κομμένες πίτες αλλά δεν έσωζαν την κατάσταση. Τιμή στα 6,10€ αλλά παρ΄ότι ήταν χαμηλή, μας φάνηκε ακόμα κι αυτή ως μη αντιπροσωπευτική.

Αντιθέτως, τα χοιρινά καλαμάκια που παραγγείλαμε ήταν αξιοπρεπέστατα και σε ποσότητα και σε ποιότητα. Χωρίς να έχω σαφή εικόνα από τα υπόλοιπα πιάτα τους δεν θα μου έκανε εντύπωση να είναι από τα δυνατά τους χαρτιά.
Στα συν τους η δυνατότητα που παρέχουν στους πελάτες τους για πληρωμή του λογαριασμού με πιστωτική κάρτα.

Για να κλείσω, σαφώς δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος να ξενιτευτείτε από άλλα σημεία της Αθήνας για να επισκεφτείτε το Γυροβολιές. Λίγο πάνω-λίγο κάτω οι γεύσεις τους είναι αυτές που θα βρείτε σε αρκετούς αντίστοιχους χώρους εστίασης που συγκαταλέγονται στην σουβλακοφιλοσοφία. Όμως αν είστε στην περιοχή και περάσετε το κατώφλι του, δεν σας λέω πως θα ενθουσιαστείτε αλλά δεν νομίζω και πως θα απογοητευτείτε.

20 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Κυριακή μεσημεράκι. Ώρα και μέρα που στο μυαλό μου είναι συνυφασμένη με Κινέζικο μπουφεδάκι.

Πρώτη σκέψη μας το Asian Taste στο Γκάζι. Με το που ανεβήκαμε τις σκάλες τους, ανακαλύψαμε πως έχουν πλέον αλλάξει τις συνήθειές τους κι έχουν μεταφέρει το μπουφέ τους για την Πέμπτη βράδυ. Μου έκανε εντύπωση αυτό γιατί δεν ξέρω τι απήχηση θα έχει αυτή η απόφασή τους στο κοινό. Πιο πολύ γιατί οι εποχές που το Γκάζι «βούλιαζε» από κόσμο όλες τις μέρες της εβδομάδας, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Άλλες Κυριακές η σάλα τους ήταν κατάμεστη από κόσμο. Τώρα ζήτημα να είχαν 3-4 παρέες. Μακάρι να τους βγει σε καλό…
Έτσι καταλήξαμε στο να googlάρουμε ψάχνοντας κινέζικα εστιατόρια της Αθήνας με Κυριακάτικο μπουφέ.

Σε αυτή την αναζήτησή μας, πέσαμε πάνω στο Chef Panda. Δεν ήξερα καν την ύπαρξή του. Από κάποιες φώτο που είδαμε αναρτημένες, μας φάνηκε γλυκό και αποφασίσαμε να το επισκεφτούμε.

Μάλλον ο πιο εύκολος τρόπος να το προσεγγίσετε είναι μέσω της Θησέως αφού απέχει από αυτή μερικές μόνο δεκάδες μέτρα. Το parking εύκολο. Η περιοχή θυμίζει γειτονιά.

Η μέρα ήταν βροχερή. Ίσως αν είχε καλύτερο καιρό να είχαν αφαιρέσει το προστατευτικό με το οποίο είχαν καλύψει τα παράθυρά τους. Νομίζω πως όταν ο χώρος τους θα είναι ανοιχτός, θα κερδίζουν πολλούς πόντους.
Σε αντίθεση με τους κλασικούς χώρους των Κινέζικων εστιατορίων, θα βρεθείτε σε έναν χώρο που δεν μεσουρανεί το κόκκινο και οι χρυσοί δράκοι. Μάλλον φέρνει περισσότερο στα «δικά» μας μεζεδοπωλεία, με τραπεζοκαθίσματα σε τόνους του ανοιχτού πράσινου. Γενικά ο χώρος είναι φωτεινός κι εμένα τουλάχιστον με προδιάθεσε ευχάριστα και θετικά.

Σε αυτό συντέλεσε το πολύ ευγενικό και χαμογελαστό καλωσόρισμα από την –μάλλον- συνιδιοκτήτρια του Chef Panda. Από ότι κατάλαβα, την όλη επιχείρηση «τρέχει» ένα ζευγάρι ασιατικής καταγωγής. Ο σύζυγος στην κουζίνα και η σύζυγος στο service. Η κοράκλα τους που τα γέλια της έδιναν ζωή στον χώρο, είχε κάτσει σε ένα διπλανό μας τραπέζι και μετέδιδε την διάθεση και παιδικότητά τους σε μια παρέα πελατών. Δεν κατάλαβα αν ήταν συχνοί τους πελάτες, οπότε και είχε την σχετική οικειότητα, αλλά εγώ το βρήκα πολύ γλυκό.

Η μητέρα της, της έκανε παρατήρηση 1-2 φορές για την περίπτωση που ενοχλούσε την παρέα των πελατών, αλλά οι ίδιοι μόνο ενοχλημένοι δεν φαίνονταν. Το απολάμβαναν!

Πάμε τώρα στον μπουφέ με τα καλούδια τους!
Μια εξαιρετική σαλάτα με μάνγκο, δροσερή και ελαφριά. Κράκερ με γεύση από γαρίδα (δεν δοκίμασα γιατί παραείναι τυποποιημένα για τα γούστα μου).
Ρύζι ατμού που πλέον το προτιμώ πολύ περισσότερο από το τηγανητό ρύζι και τα νούντλς (που επίσης υπήρχαν διαθέσιμα) γιατί δεν αλλοιώνει την γεύση των κυρίως με τα οποία το συνοδεύω. Το ρύζι ήταν προστατευμένο σε κλειστό με καπάκι ατμομάγειρα κι έτσι δεν στέγνωνε από την ατμόσφαιρα.
Δύο είδη από σούπες. Οι κλασικές που βρίσκεις σε όλους τους κινέζικους μπουφέδες. Η μία με κοτόπουλο, καλαμπόκι και ασπράδι αβγού και η άλλη η γνωστή σε όλους μας, hot & sour. Προτίμησα τη δεύτερη. Νόστιμη, δυνατή και χωρίς εκπλήξεις.

Από ορεκτικά υπήρχαν, φτερούγες κοτόπουλου (συμπαθητικές), τριγωνάκια ζύμης με τυρί κρέμα και καβουρόσαρκα-σουρίμι (που ήταν αξιοπρεπέστατα και μου αρέσει να συνδυάζω με σάλτσα γλυκόξινου), σπρινγκ ρολς (τα οποία δεν δοκίμασα), παιδάκια χοιρινά (που ήταν μια χαρά αλλά σαφώς πιο λιπόσαρκα από τα «δικά» μας αρνίσια παιδάκια ), τηγανητές πατάτες (για τους μικρούς μας φίλους, στους οποίους δεν ανήκω εδώ κι αρκετές δεκαετίες…) και κάτι ακόμα που μου θύμισε τηγανητή ζύμη ίσως με κάποια γέμιση (το οποίο επίσης δεν δοκίμασα). Γενικά αποφεύγω σε μπουφέδες (κινέζικους ή μη) τα τηγανητά και τα προϊόντα με πολύ ζύμη. Συνήθως μου φαίνονται βαριά κι επίσης επειδή ετοιμάζονται αρκετή ώρα πριν κι έχουν ήδη μείνει στον μπουφέ, έχουν χάσει ήδη αρκετά από την γεύση τους. Για να μη μιλήσω για τις θερμίδες…

Από κυρίως υπήρχαν κεφτεδάκια με λαχανικά (πικάντικο πιάτο που ταίριαζε πολύ με το ρύζι ατμού), φιλέτο κοτόπουλο με λαχανικά και κίτρινο κάρυ (ζουμερό και καλοετοιμασμένο), παναρισμένες μπουκίτσες κοτόπουλου οι οποίες ήταν σε ξεχωριστό σκεύος από την γλυκόξινη σάλτσα, οπότε παρέμεναν τραγανές (αν και βρίσκω το συγκεκριμένο πιάτο λίγο βαρετό, οφείλω να ομολογήσω πως ήταν από τα πιο νόστιμα που δοκίμασα), αρνάκι με λαχανικά και μία σάλτσα που μου θύμισε oyster sauce (επίσης αξιοπρεπέστατο) και ένα ακόμα πιάτο με σκέτα λαχανικά και φύκια (που μπορώ να πω πως τράβηξε έντονα την προσοχή μου κι έβαλα και δεύτερη μερίδα…). Λίγο κακή εικόνα μου έκανε πως ένα από τα σκεύη του μπουφέ είχε αδειάσει από την γεύση που είχαν αρχικά τοποθετήσει σε αυτό και δεν ανανεώθηκε για όση ώρα μείναμε (14:20-15:30). Το θεωρώ φάουλ γιατί το μπουφέ τους παραμένει διαθέσιμο μέχρι και τις 6 το απόγευμα και είναι υποχρέωσή τους να το κρατάνε συνεχώς ανανεωμένο.

Στον πάγκο τους υπήρχαν επίσης 3 είδη από σούσι τα οποία βρήκα συμπαθητικά. Το wasabi τους δεν ήταν τόσο δυνατό όσο το έχω συνηθίσει. Δεν ξέρω αν το ετοιμάζουν μόνοι τους γιατί και η υφή του ήταν λίγο διαφορετική. Κάπου είχα διαβάσει πως όλοι εμείς που νομίζουμε πως δοκιμάζουμε wasabi στα ασιατικά εστιατόρια που επισκεπτόμαστε, είμαστε βαριά νυχτωμένοι. Πως η ζήτηση για το πραγματικό wasabi που βγαίνει αποκλειστικά από την ρίζα του αυθεντικού φυτού τείνει να γίνει δυσεύρετη (και πανάκριβη). Οπότε αυτό που συνήθως μας προσφέρουν είναι χρένο (ανήκει στην ίδια οικογένεια με το wasabi) στο οποίο έχουν προσθέσει χρωστικές για να του δώσουν το γνωστό πράσινο χρώμα. Και τι είναι το «χρένο». Αν έχετε πάει Πολωνία, θα έχετε σίγουρα δοκιμάσει έναν λευκοκίτρινο πολτό που στο προσφέρουν με τα ψητά τους (και κυρίως με το κότσι) και καίει σαν την κόλαση!!! Αν σκεφτώ πως στις προθήκες των super market του Λονδίνου ένα σκεύασμα μικρής ποσότητας wasabi φτάνει τις 5-6 λίρες, μάλλον επαληθεύεται αυτή η θεωρία…
Το κόστος ανά άτομο είναι 12€.
Πέρασα καλά? Πέρασα μια χαρά!
Έφαγα καλά? Δεν δοκίμασα κάτι που να με ξετρελάνει αλλά ούτε και κάτι που να με απογοητεύσει. Σε γενική ομολογία, όλα ήταν νόστιμα.
Έμεινα ικανοποιημένος από την εξυπηρέτηση? Και με το παραπάνω!!! Ήταν γλυκύτατοι και άμεσοι!!!

Στο τέλος μας έφεραν για κέρασμα τηγανητό ανανά. Στην διπλανή παρέα έφεραν παγωτάκι. Δεν ξέρω όμως αν το παρήγγειλαν οι ίδιοι (αν και δεν το νομίζω, από τα επιφωνήματα έκπληξής τους όταν τους το πρόσφεραν). Μπορεί να ήταν καλοί τους πελάτες, μπορεί επειδή ήταν 3πλάσια σε μέγεθος παρέα από τη δική μας. Δεν βαριέσαι… η ζωή είναι μικρή για τέτοιες λεπτομέρειες…
Θα ξαναπάω!!!

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ