Loader

ram

Κριτικές: 130
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

03 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Το Krabo, μια από τις πιο πολυσυζητημένες αφίξεις του φετινού καλοκαιριού, βρίσκεται στον κόλπο Ζώσκα, στην ευρύτερη περιοχή της Βουλιαγμένης, κάπου μεταξύ Λαιμού και μεγάλης παραλίας Καβουρίου.

Το σημείο είναι ειδυλλιακό. Συγκρίνεται μόνο με επιλεγμένα σημεία της αθηναϊκής ριβιέρας και των ελληνικών νησιών. Θέα ελεύθερη προς την θάλασσα, ακριβώς απέναντι από τον Αστέρα και την χερσόνησο της Βουλιαγμένης (Λαιμό). Η διακόσμηση boho, χωρίς βαριά στολίδια, ξύλο παντού, μαξιλάρες, αέρινα υφάσματα, ψάθα, άμμο στο δάπεδο και αμμοβολή στα σερβίτσια, σε συνδυασμό με την γνωστή lounge μουσική, δημιουργούν ένα σκηνικό που σε στέλνει απευθείας σε νύχτες καλοκαιρινές κι ονειρεμένες. Το γεγονός ότι καταλαμβάνει ολόκληρο τον μικρό αυτό κόλπο (μην αφήνοντας χώρο για ανταγωνιστή), σημαίνει ότι για να απολαύσεις το κρυμμένο αυτό μαγικό σημείο, πρέπει να είσαι από τους λίγους τυχερούς που θα καταφέρουν να κλείσουν τραπέζι.

Το εστιατόριο έχει στηθεί στη λογική του boho chic beach restaurant (οκ, μπορεί να μην σκέφτηκαν αυτό ακριβώς οι εμπνευστές, αλλά επειδή εμάς μας αρέσει να δίνουμε μια ταυτότητα στα μέρη που επισκεπτόμαστε, νομίζω ότι ο όρος αυτός το περιγράφει ακριβώς). Με απλά λόγια, ο χώρος είναι ανοιχτός όλη την ημέρα και εξυπηρετεί τους λουόμενους στις ξαπλώστρες, που έχουν τοποθετηθεί ακριβώς μπροστά και όσους θέλουν να γευματίσουν μετά το μπάνιο τους. Το βράδυ, το σκηνικό αλλάζει και υποδέχεται πιο επίσημες καταστάσεις. Όμως εξακολουθεί να διατηρεί την ανεμελιά και την καλοκαιρινή του διάθεση. Δηλαδή, δεν χρειάζεται να ντυθείτε αυστηρά, αλλά όπως θα ντυνόσασταν σε ένα εστιατόριο σε νησί, σε βραδινή έξοδο. Η άμμος που έχει καλύψει το πάτωμα, στο κάτω επίπεδο, θα υπενθυμίσει στις κυρίες με ψιλοτάκουνα, ότι μάλλον υπερβάλλουν.

Ως προς την κουζίνα, όπως ωραία αναφέρει ο antonius665, την επιμελούνται και την αναλαμβάνουν καταξιωμένοι σεφ, όπως η ομάδα του ξενοδοχείου The Margi, οπότε καταλαβαίνετε τον χαρακτήρα της και το ύφος των πιάτων. Προσωπικά, εκτός από την μοναδική κριτική του antonius665 (που ήταν θετικότατη), η παρουσία μιας καλής ομάδας μαγείρων ήταν ισχυρό κίνητρο για μένα, για να κάνω κράτηση στο Krabo. Συνήθως έχω αμφιβολίες για τα διάφορα νέα παραλιακά εστιατόρια που ξεπετάγονται κάθε χρονο και πουλάνε περισσότερο θέα παρά φαγητό.

Ο κατάλογος είναι μαζεμένος αλλά όχι περιορισμένος. Κάνει διαχωρισμό μεταξύ ορεκτικών, σαλάτας, κυρίως με ψάρι- θαλασσινά και με κρέας, ζυμαρικά. Δεν θα σας δυσκολέψει. Η έμφαση, και λόγω τοποθεσίας υποθέτω, δίνεται στα θαλασσινά. Αλλά και οι αμετανόητοι του κρέατος θα βρουν ενδιαφέρουσες επιλογές (rib eye, Τ- Bone για δύο, μπριζολάκια μαύρου χοίρου, spare ribs... ). Όσο για τα ψάρια και τα θαλασσινά, εκτός από τις πολλές επιλογές πιάτων με χταπόδι, γαρίδα, αστακό, αχινό, υπάρχουν και επιλογές σε ψάρια ημέρας. Εμάς μας προτάθηκε φαγκρί και αστακός στη σχάρα.

Πολύ ενδιαφέρουσα και εκτενής λίστα κρασιών (με έμφαση στις ξένες ετικέτες) και δελεαστική λίστα κοκτέιλ.

Οι τιμές, όπως καταλαβαίνετε και από την συνοπτική παρουσίαση του μενού, δεν είναι για όλα τα βαλάντια, αλλά για γερά πορτοφόλια που μπορούν συχνά ή λιγότερο συχνά να διαθέσουν τουλάχιστον 50 ευρώ το άτομο για το δείπνο τους. Αν μείνουν, φυσικά, σε μια μέτρια (σε κοστολόγηση) και μετρημένη (σε ποσότητα) παραγγελία από τον κατάλογο. Αν κινηθούν σε φρέσκο ψάρι με το κιλό, σε αστακομακαρονάδα ή σε καλές κοπές κρέατος για δύο (βλ. tomahawk) τα 50 ευρώ/ άτομο είναι μόνο η αρχή. Και κατ' εμέ είναι υπερβολική η κοστολόγηση των πιάτων αυτών, σε ποσά κοντά στα 100 ευρώ! Νομίζω ότι κάπου έχουμε ξεφύγει...

Εμείς επισκεφθήκαμε το Krabo δύο άτομα, με κράτηση που έκανα μία εβδομάδα νωρίτερα. Ζήτησα όμορφο τραπέζι για δύο, και πραγματικά μας έδωσαν ένα μπροστά- μπροστά στο πρώτο επίπεδο, με τα πόδια μας να πατάνε άμμο! Από τον κατάλογο δοκιμάσαμε τα παρακάτω:

- Καλαμάρι με αχινό και κρέμα ταραμά: από τα ιδιαίτερα ορεκτικά του καταλόγου. Λωρίδες καλαμαριού που ξεγελούν γιατί μοιάζουν με ζυμαρικό, πλούσια συνοδεία αχινού και τούφες ταραμά. Όμορφο σε παρουσίαση, σε σύλληψη και σε γεύση. Όμως, ο αστερίσκος στον κατάλογο που δήλωνε ότι το καλαμάρι είναι κατεψυγμένο, αφαιρεί για μένα από την μαγεία αυτού του πιάτου.

- Γαρίδες με βινεγκέ μαϊντανού. Το ορεκτικό που γευστικά έκλεψε την παράσταση. Ψητές γαρίδες, με πολύ ταιριαστή βινεγκρέ. Η υφή και η επίγευση σχάρας που άφηνε αυτό το πιάτο ήταν κάτι μοναδικό! Αν και μόλις τέσσερις στο πιάτο, προς 16 ευρώ, αξίζουν. Δοκιμάστε τις!

- Μπριζολάκια black angus (20 ευρώ). Δύο κλασικά, ψημένα στη σχάρα μπριζολάκια με το κόκαλό τους, που συνοδεύονταν από τραγανές τηγανιτές πατάτες. Ζουμερά, μυρωδάτα από την σχάρα, αλλά οκ, έχετε φάει παρόμοια, ενδεχομένως καλύτερα.

- Κριθαρώτο με καβούρι. Ήταν το δικό μου πιάτο (21 ευρώ). Ο σερβιτόρος με διαβεβαίωσε ότι βάζουν φρέσκο καβούρι, αφού ξεψαχνίσουν τις δαγκάνες. Πράγματι το καβούρι μου φάνηκε φρέσκο, αλλά μην φανταστείτε ποσότητα. Το κριθαρώτο ήταν σωστά ψημένο, al dente και πασπαλισμένο με ένα τραγανό κινέζικο υλικό, σαν τριμμένο τυρί, που μας το είπαν panko. Στο σύνολο, το πιάτο είναι μικρότερο από αυτό που έχουμε συνηθίσει ως ριζότο. Σε κάποιους μπορεί να φανεί λίγο. Γευστικά, διατηρεί μια όξινη γεύση από κάποιον ζωμό, που συχνά συναντάς στα ριζότο, αλλά προσωπικά δεν μου αρέσει. Αν ξαναπήγαινα, θα δοκίμαζα κάτι άλλο. Όχι επειδή δεν ήταν σωστό, αλλά επειδή δεν ταίριαζε απόλυτα με τις γεύσεις μου.

- Γλυκό caramelia. Μας το πρότεινε προφορικά ο σερβιτόρος, ως το πιο ιδιαίτερο από τα τρία γλυκά του καταλόγου. Βασικά ήταν σορμπέ μάνγκο, πάνω σε ένα τραγανό καραμελένιο crumble, με τούφες σοκολάτας και καραμέλα σε διάφορες εκδοχές. Κακό δεν ήταν, αλλά μάλλον δεν μου άρεσε ο συνδυασμός ξινό- καραμέλα. Αν εσάς σας αρέσει η έντονη αντίθεση, είναι μια καλή επιλογή.

Στη γεύση αμφιταλαντεύομαι μεταξύ του 3 και του 4, επειδή δεν υπήρξε κάτι που να μην μου άρεσε καθόλου, αλλά ούτε και ενθουσιάστηκα συνολικά από το γεύμα. Προς το παρόν βάζω 4, με κάποια αμφιβολία.

Μαζί με δύο ποτήρια λευκό Κτήμα Άλφα (8 x2), ο λογαριασμός διαμορφώθηκε στα 120 ευρώ.

Η εξυπηρέτηση ήταν γενικά σωστή και σοβαρή στο μεγαλύτερο μέρος της. Επικρατεί η προσωπική εξυπηρέτηση, με σερβιτόρο που σας συστήνεται και αναλαμβάνει το τραπέζι σας, επεξηγεί τον κατάλογο, κάνει προτάσεις. Το νερό ανανεωνόταν διαρκώς. Απλά από την στιγμή που ολοκληρώσαμε το κυρίως γεύμα και περάσαμε σε γλυκό και λογαριασμό, το τραπέζι μας ξεχάστηκε. Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές ζητήσαμε τον λογαριασμό. Όμως το εστιατόριο είχε γεμίσει και ασχολούνταν με μεγαλύτερες παρέες. Οπότε και η όλη καλή και προσωποποιημένη εξυπηρέτηση της αρχής μου φάνηκε κάπως στημένη. 3/4, όχι επειδή έφυγα δυσαρεστημένη, αλλά επειδή μιλάμε για ένα εστιατόριο των 60 ευρώ το άτομο.

Στο σύνολο το Krabo προτείνεται, αν γιορτάζετε κάποια ιδιαίτερη περίσταση, αν σας αρέσουν οι μοντέρνες γεύσεις, αν βρεθείτε καλεσμένος ή αν απλά θέλετε να συνεχίσετε τις casual chic μυκονιάτικες βραδιές σας, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις διακοπές σας. Ή αν απλά διαθέτετε τα χρήματα για μια μαγική βραδιά στην προνομιακή αυτή τοποθεσία.

Σημείωση: οι τιμές για τις ξαπλώστρες στην παραλία ακριβώς μπροστά, είναι άκρως αποτρεπτικές! Καλύτερα να πάτε απευθείας Μύκονο...

10 medium

25 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Μια πολύ ευχάριστη και ενδιαφέρουσα γευστική βραδιά είχαμε στο Nolan του γνωστού τηλε-κριτή Σωτήρη Κοντιζά την προηγούμενη Πέμπτη. Το εστιατόριο αυτό το είχα στα υπόψιν από πέρσι για μια πιθανή έξοδο φαγητού στο κέντρο, αλλά μέχρι πρόσφατα δεν μπορώ να πω ότι το είχα επιδιώξει. Φέτος τον χειμώνα το προσπάθησα κάποιες βραδιές αλλά ποτέ δεν έβρισκα τραπέζι. Κι όσο έβλεπα την δυσκολία, τόσο αυξανόταν η περιέργεια.

Καταφέραμε τελικά να πάμε μια Πέμπτη βράδυ με κράτηση που προηγήθηκε τέσσερις μέρες πριν. Από το Σάββατο έως την Τετάρτη δεν υπήρχε τίποτα, από τις 7 ως τις 10 το βράδυ. Τι συμβαίνει λοιπόν μ' αυτό το Nolan?

Σίγουρα το δεύτερο Μαστερ Σεφ με την συμμετοχή του ιδιοκτήτη, του έχει δώσει φτερά. Aν πέρσι υπήρχε περίπτωση να βρει τραπέζι ο περαστικός, φέτος χρειάζεται κράτηση 3 μέρες νωρίτερα. Αν πέρσι λίγοι ήξεραν πώς παντρεύεται η πλούσια, μεστή ελληνική κουζίνα, με την σοφή, υγιεινή ιαπωνέζικη, φέτος όλοι μιλούν για το σεβίτσε φρικασέ, το θράψαλο μαραθόριζα και τα soba noodles με ταχίνι. Δεν θα συνέβαινε αυτό, αν όλες οι γεύσεις δεν ήταν μοναδικές. Γιατί βασικά περί αυτού πρόκειται. Η δημοσιότητα και η διαφήμιση μόνες τους δεν φτάνουν.

Μ΄αρέσει να γράφω για τέτοια παιχνιδιάρικα, μοντέρνα εστιατόρια, που πάνε τις γεύσεις μας μερικά βηματάκια πιο μπροστά. Που τολμούν να παντρεύουν διαφορετικές κουζίνες και να συστήνουν το παραδοσιακό σε μια νέα του εκδοχή. Που δεν χρειάζεται να ντυθείς επισήμως για να φας ωραία, ούτε να πληρώσεις μισό μισθό για τρία πιάτα φαγητό. Βεβαίως θα δώσεις το κατιτίς παραπάνω σε σχέση με το αγαπημένο σου μεζεδοπωλείο (που εδώ υπολογίζεται 25-30 ευρώ), αλλά θα δοκιμάσεις διάφορα πρωτότυπα πιάτα και θα έχεις μια ωραία έξοδο. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αξίζει τον κόπο και το χρήμα. Είναι ίσως η φιλοσοφία που έχουν πολλοί από εμάς για το φαγητό.

Το Nolan βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας- Σύνταγμα- Βουλής- πίσω από την Ερμού. Πιο κέντρο δεν γίνεται. Και μάλιστα σε μια περιοχή με πολλά έθνικ εστιατόρια (το καινούριο Gaku κι ένα ινδικό βρίσκονται ακριβώς δίπλα), όπου όλο και κάτι ενδιαφέρον θα βρεις να δοκιμάσεις, αν δεν καταφέρεις να καθίσεις στο Nolan.

Εμείς, όπως είπα, πήγαμε 3 άτομα Πέμπτη βράδυ. Απ' ότι κατάλαβα, νωρίτερα γευμάτιζαν άλλοι στο τραπέζι που προοριζόταν για εμάς, καθώς το είχα κλείσει κατά τις 10. Όταν φτάσαμε μας ενημέρωσαν να περιμένουμε λιγάκι, για να ετοιμάσουν το τραπέζι μας. Μας είπαν να καθίσουμε προσωρινά σε ένα εξωτερικό, που ήταν άδειο, μας πρόσφεραν νερό και μας έδωσαν κατάλογο κοκτέιλ. Μεταφερθήκαμε μετά από 15 λεπτά σε ένα από τα επτά εσωτερικά τραπέζια. Ο χώρος είναι μικρός και γεμίζει γρήγορα.

Η διακόσμηση και τα τραπεζοκαθίσματα είναι πολύ λιτά, τίποτα ιδιαίτερο. Η βασική κουζίνα βρίσκεται σε ένα επίπεδο πιο πάνω, το οποίο επίσης μου φάνηκε στριμωγμένο, όπως είδα τον χώρο, οι τουαλέτες στο υπόγειο, όπου κατεβαίνεις από μια στενή σκάλα. Στο ισόγειο, πίσω από τα τραπέζια, ένας ακόμη βοηθητικός πάγκος, όπου εργάζονται οι σερβιτόροι, ετοιμάζουν τις παραγγελίες, φέρνουν τα σερβίτσια κτλ. Όλα αυτά μικρή σημασία έχουν, απλά περιγράφω λίγο σύντομα τον χώρο, για να εξηγήσω ότι δεν χρειάζεται να πάτε με επισημότητα. Πάντως τα τραπέζια είναι αρκετά άνετα.

Η φιλοσοφία του Nolan (απ' όσα είδα κι έχω διαβάσει) είναι το μοίρασμα των πιάτων, για να δοκιμάσουν όλοι. Προτείνονται όλα για τη μέση από έναν κατάλογο που ανανεώνεται συχνά, αλλά διατηρεί και κάποια από τα αγαπημένα πιάτα. Για τον λόγο αυτό, υποθέτω, ότι είναι τόσο λιτός στην παρουσίαση - πραγματικά ένα φύλλο χαρτιού Α4 προσαρμοσμένο πάνω σε μια ξύλινη πλάκα- με τα πιάτα γραμμένα με πέντε λέξεις το πολύ. Αρκετά θα σας προκαλέσουν απορία και θα χρειαστείτε τη βοήθεια ενός έμπειρου σερβιτόρου. Εμάς, η βοήθεια αυτή δεν μας προσφέρθηκε με μεγάλη προθυμία. Και γενικά βρήκα την εξυπηρέτηση λίγο πιο τυπική και "ξινισμένη" απ΄ότι θα ήθελα (οκ, πνίγονταν στη δουλειά), γι' αυτό θα της αφαιρέσω μια ντοματούλα.

Από τα 18 πιάτα του καταλόγου, τα 2 ημέρας και τα 4 συνοδευτικά, εμείς δοκιμάσαμε 6 πιάτα, 1 ημέρας και 2 συνοδευτικά. Τα οποία ήταν τα εξής:

- πρώτο κατέφθασε το σεβίτσε φρικασέ με δράκαινα (15). Μέσα σε ένα μπολ που την βάση του αποτελούσε ένα μείγμα πράσων και άλλων λαχανικών σε ένα πράσινο ζωμό, αναπαυόταν ωμό φιλεταρισμένο ψάρι, σωστά μαριναρισμένο σε όξινο μείγμα. Γιαπωνέζικη φιλοσοφία με ελληνική πινελιά.

- καπνιστό φιλέτο παλαμίδας με φρέσκα λαχανικά (πράσα, φασόλια... δεν θυμάμαι ακριβώς) στα 6 ευρώ. Ήταν πιάτο ημέρας. Αγαπώ το ψάρι αυτό με την έντονη γεύση, ψητό συνήθως, αλλά και σε αυτή την μορφή το απόλαυσα.

- Καραβίδα και παλαμίδα σε φύλλο ρυζιού (14 ευρώ): Μικρές μπουκίτσες, περίπου 8, με βάση και σκέπασμα λεπτό φύλλο ρυζιού και γέμιση όμορφο ανακάτεμα καραβίδας- παλαμίδας με λαχανικά. Κάθε μπουκιά λαχταριστή, αλλά λίγη. Μεζεδάκι.

- Μαζί ήρθε και το πρώτο συνοδευτικό, το πατατόψωμο (3 ευρώ). Τέσσερις μικρές φετούλες σε μπολ, αρκετά μαλακές και νόστιμες. Δεν είχα ξαναδοκιμάσει, μου άρεσε.

Στο σημείο αυτό διαπιστώσαμε ότι είχαμε δοκιμάσει σχεδόν τα μισά πιάτα απ' όσα είχαμε παραγγείλει, και όχι απλά δεν είχαμε χορτάσει, αλλά μάλλον μας είχε ανοίξει η όρεξη. Ευτυχώς η συνέχεια ήταν πολύ πιο χορταστική. Αν και καθυστέρησαν αρκετά. Τα επόμενα 4 πιάτα μας, που ήταν ζεστά (εκτός το θράψαλο), μας ενθουσίασαν και μας χόρτασαν.

- θράψαλο με μαραθόριζα (12). Κλασικό, αγαπημένο πιάτο του Nolan. Μέσα σε μπολ μικρές ροδέλες θράψαλου, τραγανές, πάνω σε τρυφερά μπαστουνάκια μαραθόριζας και δίπλα λαχανικά ατμού (?). Μου άρεσε, αν και δεν το βρήκα το καλύτερο από όσα δοκιμάσαμε.

- Nolan Fried Chicken (12,5). Παναρισμένες μπουκίτσες πραγματικού κοτόπουλου, που συνοδεύονταν από μια σαλάτα πράσινων λαχανικών. Νόστιμο και χορταστικό και ως κυρίως. Να μια επιλογή για τους κλασικούς της γεύσης.

- Μοσχίδα με καμμένο πράσο (17). Ίσως το καλύτερο πιάτο απ' όσα δοκιμάσαμε. Μαζί με τον απίστευτα αρωματικό πουρέ (3), που κατέφθασε ως συνοδευτικό, αποτελεί ένα ολοκληρωμένο, λαχταριστό γεύμα. Το κρέας, φιλεταρισμένο σε λωρίδες, μέτρια ψημένο και μαλακό, έλιωνε στο στόμα. Αν δεν είστε πολύ των ψαγμένων γεύσεων, των θαλασσινών και του ωμού ψαριού, να τι θα φάτε στο Nolan για να φύγετε πραγματικά ικανοποιημένοι.

- Πάπια με πίκλα γλυκοπατάτας (18). Κι αυτό απ΄τα διάσημα πιάτα του Nolan. Έρχεται σε μπολ, ξεψαχνισμένη πάπια, μαζί με αρκετό ρύζι και ένα άρωμα εσπεριδοειδών (πορτοκάλι). Σπάνια τρώω τόσο τρυφερή και ταυτόχρονα ξεροψημένη πάπια. Μου άρεσε.

Μ' αυτά και με εκείνα φύγαμε απολύτως ικανοποιημένοι με το γεύμα μας. Ευτυχώς πράξαμε σοφά και δεν μείναμε μόνο στα μικρά μεζεδάκια. Εκ πρώτης όψεως, θα έλεγε κανείς ότι το Nolan προσφέρει μικρές μερίδες, αλλά αν καθοδηγηθείς και παραγγείλεις σωστά, χορταίνεις και με το παραπάνω. Και μην παραβλέπουμε το ωφέλιμο της υπόθεσης. Σωστό ψήσιμο, χωρίς βαριά υλικά, χωρίς λάδια, φεύγεις και αισθάνεσαι ότι έφαγες ελαφριά και υγιεινά.

Θα ήθελα να δοκιμάσω και τα bao buns με χοιρινά μάγουλα, και τα noodles (soba kai bean) και το φημισμένο nolan cod burger. Την επόμενη φορά.

Ο λογαριασμός, από τις τιμές που ανέφερα, μπορείτε να υποθέσετε που κυμάνθηκε. Εμείς βέβαια ξεφύγαμε λίγο στην παραγγελία, γιατί θέλαμε να δοκιμάσουμε πολλά πιάτα. Αλλά θεωρώ ότι με 25 ευρώ το άτομο, τρως καλά στο Nolan.

Nα προσθέσω ότι δοκιμάσαμε και δύο διαφορετικά κρασιά (σε ποτήρι). Το κόκκινο, ένα βαθύ Cabernet που μου διαφεύγει η ετικέτα, αρκετά καλό. Αυτό όμως που έκλεψε την παράσταση ήταν το λευκό blanc Παπαργυρίου. Δροσερό, ελαφρύ, αρωματικό. Είχα καιρό να πιω ένα τόσο απολαυστικό λευκό κρασί. Αναζητήστε το!

Γλυκό δεν δοκιμάσαμε, γιατί η ώρα είχε περάσει και βασικά είχαμε χορτάσει. Πάντως δεν είδα γλυκά στον κατάλογο. Ίσως τα παρουσιάζουν κι αυτά προφορικά.

Εμένα μου άρεσε το Nolan. Μείναμε πολύ ευχαριστημένοι απ' όλα τα πιάτα, κι επειδή είναι στο στιλ εστιατορίου και γεύσεων που μ' αρέσουν, σίγουρα θα το ξαναεπισκεφθώ, έστω και μόνο για να δοκιμάσω 1-2 πιάτα του. Και σίγουρα θα το προτείνω σε φίλους που έρχονται από το εξωτερικό. Είναι μια πολύ δυνατή πρόταση καλού, αλλά όχι πανάκριβου φαγητού, πρωτότυπου αλλά όχι έξω απ' τις συνήθειές μας, ελληνικού και απω-ασιατικού ταυτόχρονα. Αν σου αρέσουν αυτού του τύπου οι γκουρμεδιές και η δοκιμή νέων γεύσεων, μην το χάσεις!

10 medium

22 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
37-49

To Aleria είναι ένα από τα εστιατόρια με εντυπωσίασαν πολύ θετικά από την πρώτη επίσκεψη και εξακολουθούν να με εντυπωσιάζουν πάντα. Θα διαφοροποιηθώ σε σχέση με την προηγούμενη βαθμολογία μου σε ένα μόνο σημείο: θα βάλω το απόλυτο 4/4, κάτι που δεν κάνω καθόλου συχνά. Όμως το Aleria το αξίζει.

Με σταθερή ποιότητα πρώτης ύλης, φαντασίας, δημιουργικών πιάτων, εξυπηρέτησης, όμορφου περιβάλλοντος. Επιμένω να επισκέπτομαι το εστιατόριο αυτό όταν ανοίγει ο καιρός (κι εφόσον μου το επιτρέπουν τα οικονομικά μου βεβαίως) για να απολαμβάνω την πάντα όμορφη, χαλαρωτική αυλή, με τα πολυτελώς επιμελημένα φερ φορζέ.

Πρόσφατη επίσκεψη την δεύτερη εβδομάδα του Μαϊου, ημέρα Τρίτη, δύο άτομα. Τηλεφωνήσαμε για κράτηση το μεσημέρι της ίδιας ημέρας και βρήκαμε τραπέζι. Διαπιστώσαμε ότι, ενώ τα περισσότερα τραπέζια της αυλής ήταν γεμάτα, υπήρχαν αρκετά ελεύθερα. Παρατήρησα γι' άλλη μια φορά πολλούς τουρίστες, ζευγάρια, που κατά την γνώμη μου, έκαναν μια πολύ καλή επιλογή για να δοκιμάσουν ποιοτικό ελληνικό φαγητό, πέρα από το greek taverna. Το περιβάλλον ήταν πολύ ήρεμο, χαλαρωτικό, μια πολύ ρομαντική βραδιά.

Το προσωπικά άριστα καταρτισμένο, πολύ ευγενικό, μιλάει σωστά αγγλικά (όσον αφορά το μενού και την εξυπηρέτηση τουλάχιστον). Μου άρεσε που οι περισσότεροι ήταν νέα παιδιά, ευγενικά, πρόθυμα, δεν τους λείπει το χαμόγελο. Κατά τ' άλλα η εξυπηρέτηση προσεγμένη στο έπακρο, υψηλοτάτου επιπέδου, όπως αρμόζει στο ύφος του εστιατορίου. Θα αναφερθώ αναλυτικά.

Ο σεφ Γκίκας Ξενάκης εξακολουθεί να δημιουργεί κορυφαία πιάτα, που απογειώνουν τις αισθήσεις, άρτια παρουσιασμένα, μεστά στη γεύση. Γενικά είναι μια απόλαυση το δείπνο στο Aleria. Μια ολοκληρωμένη εμπειρία, που ξεκινά από τον χώρο, επεκτείνεται στην εξυπηρέτηση και κορυφώνεται στη γεύση.

Η κοπέλα που μας εξυπηρέτησε, μας έφερε πρώτα την λίστα κοκτέιλ και κρασιών, απ' όπου επιλέξαμε ένα κοκτέιλ με μόκα (δεν το θυμάμαι ακριβώς) κι ένα ποτήρι λευκό Μαλαγουζιά, Ρωξάνη Μάτσα από κτήμα της Αττικής. Εντύπωση μου έκανε που στη λίστα κρασιών δεν αναγνώριζα πολλές από τις γνωστές ετικέτες (θυμάμαι μόνο το Thema Pavlidi), αλλά παραγγείλαμε με βάση κυρίως τις ποικιλίες. Αυτό δείχνει ότι ο/η sommelier τους είναι ανήσυχος/η, δεν εφησυχάζει στις αναγνωρίσιμες ετικέτες, αλλά στοχεύει να αναδείξει κι άλλα αξιόλογα ελληνικά κτήματα. Στη διάρκεια της βραδιάς μας δοκιμάσαμε επίσης δύο κόκκινα, το Ραψάνη (τρεις ποικιλίες σταφυλιών), ένα υπέροχο, βαθύ κρασί, με φραουλένια επίγευση, και το κόκκινο Cabernet από το Κτήμα Χατζηγεωργίου. Μάλιστα το δεύτερο, ευγενικά μας το κέρασαν για την γευστική δοκιμή.

Η κοπέλα που ανέλαβε να μας εξυπηρετήσει ήταν πολύ επεξηγηματική. Για καθετί που έφερνε, μας έκανε και την απαραίτητη ανάλυση. Σε κάποιους μπορεί να φανεί κουραστικό. Εγώ το θεωρώ χρήσιμο, γιατί, σε εστιατόρια με ιδιαίτερα πιάτα και σύνθετες γεύσεις, ο χρόνος που μεσολαβεί από την παραγγελία στην κατανάλωση σε οδηγεί να ξεχνάς τι ακριβώς έχεις παραγγείλει. Επίσης, θα επαινέσω την προθυμία τους να μας χωρίσουν οι ίδιοι από την κουζίνα όλα τα πιάτα στα δύο, ώστε να μην χρειαστεί να μοιράζουμε μεταξύ μας. Εφόσον τους είπαμε ότι όλα πάνε για τη μέση. Και φυσικά είχαν επιμεληθεί την όμορφη παρουσίαση της κάθε μερίδας ξεχωριστά!

Ο κατάλογος περιλαμβάνει 3 tasting menus (το 3ο είναι μια μοντέρνα vegeterian προσθήκη). Τα δύο πρώτα περιλαμβάνουν 4 πιάτα +γλυκό και 6 πιάτα+ γλυκό αντίστοιχα, στα 48 και στα 64 ευρώ. Έχουν τον περιορισμό ότι θα πρέπει να τα παραγγείλει όλο το τραπέζι και προσφέρονται έως τις 22.45. Κάποια πιάτα τους είναι μοναδικά, αλλά τα περισσότερα, μπορείς να τα βρεις και a la carte. Και φυσικά wine pairing με επιπλέον χρέωση.

Εμείς, επειδή έχουμε δοκιμάσει αρκετά πιάτα του Aleria, είπαμε να κινηθούμε πιο στοχευμένα, με a la carte. Οι προτάσεις χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Ορεκτικά και Κυρίως, με 7 περίπου επιλογές στο καθένα. Οι ιδέες κινούνται σε ελληνικά πιάτα στην πιο γκουρμέ εκτέλεσή τους, σε κρέας, χορτοφαγικά και θαλασσινά.

Το δείπνο μας λοιπόν εξελίχθηκε ως εξής:

Amuse bouche: μια τριπλή πανδαισία απόλαυσης, προάγγελος του τι θα ακολουθούσε.
Ένα κράκερ (σαν ρυζόχαρτο) από ρεβυθι, με μπαλίτσες μους κατσικισιου τυριου και κομματάκια παντζάρι, μια χρυσαφένια μπαλίτσα, παραλλαγη του fish and chips και μια μικρογραφία κλαμπ σάντουιτς με χελι, ξινομηλο και ρεβα. Λαχαριστές και οι τρεις μπουκίτσες! Πραγματική διασκέδαση για το στόμα.

- Μοσχαρίσιο ταρτάρ με μανιτάρια και tapioca chips (15 ευρώ). Πολύ νόστιμο, ελαφρύ, ενδιαφέρουσα έναρξη.

- Το "Παστίτσιο" (16). Signature πιάτο του Aleria, ευτυχώς εξακολουθεί χρόνια να είναι στη λίστα του. Μια πιο ελεύθερη πρόταση για παστίτσιο, με χοντρό μακαρόνι, ουρά μόσχου και μανιτάρια shitake και μια ρευστή κρέμα μπεσαμέλ να αγκαλιάζει όλα τα υλικά. Για τους λάτρεις του είδους, όνειρο! Επαρκές και ως κυρίως, παρ'όλο που περιλαμβάνεται στα ορεκτικά.

Σε κάθε αλλαγή πιάτου, μαζεύονταν τα προηγούμενα σερβίτσια και άλλαζαν τα μαχαιροπίρουνα.

Κυρίως: - Κουσκουσάκι Μπουρδέτο (19): σκορπίνα, μύδια, καλαμάρι. Νόστιμο και κάπως πικάντικο. Ίσως επειδή μοιράστηκε στα δύο πιάτα η μερίδα, δεν δοκίμασα παρά 2-3 μπουκιές με θαλασσινά.

- Bavette μόσχου (24): απάκι, πεκορίνο αμφιλοχίας, σέσκουλα. Τρία μικρά φιλετάκια μέτρια ψημένου κρέατος είχε η μερίδα μου (υπολογίστε διπλάσια ποσότητα όλο το πιάτο). Μεστή γεύση, μυρωδάτο, ταίριαζε τέλεια με το κόκκινο Ραψάνη που πίναμε.

- Γλυκό: Σοκολάτα (12 ευρώ). Τέσσερα γλυκά έχει ο κατάλογος, όλα, επιτρέψτε μου, κάπως υπερτιμημένα. 10- 12 ευρώ, νομίζω είναι υπερβολή. Αυτό που επιλέξαμε εμείς, είχε 3 μπουκίτσες σοκολάτας όλες κι όλες κι ανάμεσα 2 κουταλιές παγωτό μέντα (πολύ αρωματικό).

Πριν τον λογαριασμό, το τραπέζι καθαρίστηκε σχολαστικά και ερωτηθήκαμε αν θέλουμε καφέ. Πληρώσαμε με κάρτα, περίπου 85 ευρώ (+30 ευρώ περίπου για τα ποτά). Ένα ποσό που δικαιολογεί την όλη γευστική εμπειρία και την ποιότητα του Aleria. Θα έλεγα λοιπόν, ότι ένα ποσό κοντά στα 40 ευρώ είναι το μίνιμουν που θα πληρώσει κανείς για να δειπνήσει σ΄αυτό το όμορφο εστιατόριο.

Φυσικά και προτείνεται για τους ανήσυχους ουρανίσκους, φυσικά και παραμένει στις τοπ επιλογές μου!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

19 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το Αλαργινό Ρακάδικο ήταν μία από τις πρώτες κριτικές μου, ίσως ένας από τους λόγους που άνοιξα λογαριασμό στο σάιτ. Όταν είχε πρωτοανοίξει, όλη η τότε παρέα είχαμε ενθουσιαστεί. Ήταν από τις πρώτες νεο-ψαρο-ταβέρνες των Ν. Π., όπου μπορούσες να βρεις φρέσκα θαλασσινά και ψαράκια, μεζεδάκια και διάφορες άλλες γκουρμεδιές θαλασσινού τύπου.

Μάλιστα τότε, ακόμα και τις καθημερινές, έπρεπε να έχεις κάνει την κράτησή σου για να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις τραπέζι. Ο καιρός πέρασε. Όποτε τύχαινε να περάσω από τον πολυσύχναστο δρόμο της Γερουλανου, έβλεπα ότι λειτουργούσε κανονικά, είχε πάντα παρέες. Απλά εγώ, μετά την επέλαση των τόσο νεοταβερνών και μοντέρνων μπιστρο-εστιατορίων, που όλο και ήθελα να δοκιμάσω, το είχα εκτοπίσει από την λίστα μου.

Εδώ και δυο βδομάδες το ξαναθυμηθήκαμε, απορώντας μάλιστα πώς είχαμε απορρίψει μια τόσο εύκολη και κοντινή μας λύση. Δύο λοιπόν επισκέψεις σε σύντομο διάστημα, μου επιτρέπουν να ανανεώσω την παλιά κριτική μου και να συγκρίνω το τότε με το τώρα.

Το Αλαργινό Ρακάδικο λοιπόν βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο της Αργυρούπολης. 'Οπως και άλλες ταβέρνες εκεί γύρω, έχει την αυλή του και βγαζει και 2-3 τραπεζάκια στην μέσα άκρη του πεζοδρομίου. Ως χώρος είναι γενικά απλός κι ευχάριστος, αν δεν σε ενοχλεί η ένταση της μουσικής, που ήταν αρκετά δυνατή, όπως μου φάνηκε στην τελευταία επίσκεψη. Τα τραπεζοκαθίσματα, δεν έχουν ανανεωθεί: κουρασμένα και ξεβαμμένα πλέον λευκά, κλασικά τραπεζοκαθίσματα νεοταβέρνας, χρειάζονται μια ζωντάνια.

Το μενού των εδεσμάτων, ούτε αυτό έχει ανανεωθεί. Μια μικρή επιφύλαξη έχω για τα κρεατικά, αν αποτελούν νέα προσθήκη, στα οποία ποτέ δεν είχα δώσει σημασία. Άλλωστε ο λόγος που το επισκεπτόμουν ήταν τα πάντα λαχταριστά θαλασσινά του.

Στην πιο πρόσφατη επίσκεψη, βραδάκι Κυριακής, τέσσερα άτομα, παραγγείλαμε τα εξής. Θα τα βαθμολογήσω με άριστα το 10:

- πράσινη σαλάτα, με ρόκα, μαρούλι, μήλο, καρύδι και μαστέλο (6/10): την παρήγγειλα κυρίως για το μαστέλο, το οποίο, δυστυχώς, ήρθε σε ελάχιστη ποσότητα σε σχέση με την τεράστια ποσότητα της πρασινάδας. Η σως ήταν ξινούτσικη, η ξινίλα επιδεινωνόταν από το μήλο και γενικώς δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα.

- παντζαροσαλάτα (7/10): περιμέναμε κομμάτια παντζαριού τεμαχισμένα και σερβιρισμένα με λαδάκι. Ήρθε πολτός παντζαριού, περασμένος από το μπλέντερ με μπόλικο σκόρδο και κάποιο άλλο συστατικό που την έκανε πικάντικη. Έμοιαζε πολύ με σκορδαλιά, την έτρωγες με ψωμί. Ο ξάδελφός μου που την παράγγειλε, έφαγε μια μπουκιά. Εμένα μου φάνηκε καλή γι αυτό που ήταν.

- ρολάκια μελιτζάνας με γέμιση μαστέλο (αγαπάμε μαστέλο! ): ήταν νόστιμα (8/10), όχι απογειωτικά, όπως διαβάζω σε άλλες κριτικές. Το μαστέλο πάλι το τσιγκουνεύτηκαν, πάντως τρώγονταν ευχάριστα. Θα τα παράγγελνα ξανά.

- χταπόδι ξυδάτο (7/10): έρχεται τεμαχισμένο σε σκεύος τύπου πιρόγα. Εγώ όταν βλέπω τεμαχισμένο χταπόδι, πάει το μυαλό μου στην κονσέρβα. Εδώ όμως, με φόβο Θεού, λέω ότι ήταν απλά κατεψυγμένο (θα το χαιρόμουν πάρα πολύ να ήταν φρέσκο! ).

- καλαμάρι τηγανιτό (7/10): ένα κατεψυγμένο, σε ροδέλες καλαμάρι. Τίποτα περισσότερο, τίποτα χειρότερο απ' αυτό. Το λάδι του ήταν καλό, σε ποσότητα ήταν οριακά επαρκές για 4 άτομα.

- Ριζότο γαρίδας (8/10): το είχα παραγγείλει και την πρώτη φορά που πήγα. Έρχεται σε βαθύ, μεγάλο πιάτο, υπεραρκετή ποσότητα. Γενικώς- παρένθεση- τα κυρίως πιάτα στο Αλαργινό Ρακάδικο, είναι τεράστια. Προτείνονται για τη μέση. Στα ριζότο έχεις την επιλογή να διαλέξεις το κοκκινιστό ( με σάλτσα ντομάτας) ή το πιο ελαφρύ λευκό, σβησμένο με ούζο. Εμείς πήραμε την λευκή εκδοχή. Συνοδεύεται από 5 μεγάλες γαρίδες ολόκληρες, μοιράσαμε όσο μπορούσαμε και το υπόλοιπο έμεινε στο πιάτο.

- Αχινομακαρονάδα (7,5/10): από την αρχή φλερτάραμε με τον αχινό (αγαπημένη οικογενειακή λιχουδιά), αλλά δεν ξέραμε σε ποια μορφή να τον παραγγείλουμε: αχινοσαλάτα στα 10ευρώ, σφηνάκι αχινού ή αχινομακαρονάδα; Τελικά επικράτησε η πιο χορταστική επιλογή. Όταν προσγειώθηκε η πιατέλα στο τραπέζι, θυμήθηκα εκείνον τον σχολιασμό που είχα κάνει στην πρώτη μου κριτική: τόσα καρυκεύματα και κόκκινη σάλτσα, που καλύπτει την ιώδη γεύση του αχινού. Πόσο προτιμώ την αχινομακαρονάδα στην απλή εκδοχή της δεν λέγεται: σπαγγέτι με βούτυρο και πλούσιο αχινό να δίνει χρώμα και άρωμα, μμμ! Βέβαια και αυτή η αχινομακαρονάδα, δεν μας χάλασε. Ευτυχώς είχε αρκετό αχινό για όλους μας, μια χαρά βουτήξαμε τα πιρούνια κι αρχίσαμε το... ψάρεμα.

Για τα παραπάνω εδέσματα, το καλωσόρισμα- ψωμί, 2 εμφιαλωμένα και ένα μπουκάλι λευκό Θηβαϊκή Γη (24 ευρώ) - πρόσφατη ανακάλυψή μου, καταπληκτικό κρασί! -, ο λογαριασμός ανήλθε στα 90 ευρώ. Λίγο άουτς μου φάνηκε εμένα, αλλά βλέποντας ότι μόνο το ριζότο και η αχινομακαρονάδα έκαναν σχεδόν 35 ευρώ, έβγαλα συμπέρασμα.

Το vfm, όπως καταλαβαίνετε δεν είναι το καλύτερο. Θεωρώ ότι 20 ευρώ το άτομο θα χρειαστείτε μίνιμουμ για μια νορμάλ παραγγελία. Εκτός αν πάτε για αστακομακαρονάδα ή κινηθείτε αποκλειστικά σε θαλασσινά, που δύσκολα χορταίνουν και ανεβάζουν την παραγγελία. Πάντως στο Αλαργινό Ρακάδικο αυτό που θα έλεγα ότι αξίζει την επίσκεψη είναι οι ποικιλίες θαλασσινών και τα ριζότα.

Σε προηγούμενη επίσκεψη είχαμε δοκιμάσει και 2 πιάτα με κρέας: τα κεφτεδάκια και τα μπιφτέκια από τα κυρίως. Ήταν πολύ νόστιμα και τα δύο, δεν το περίμενα από ταβέρνα που ειδικεύεται στα θαλασσινά. Κι ένα ακόμα πολύ ωραίο πιάτο κρεατικών, όπως το θυμάμαι, είναι το Σαντορινιό. Δοκιμάστε το!

Η εξυπηρέτηση λίγο μπερδεμένη. Τα πρώτα ήρθαν γρήγορα, τα κυρίως άργησαν αρκετά. Ένα δεύτερο ποτήρι κρασί που ζητήσαμε, ξεχάστηκε και το υπενθυμίσαμε σε όλους τους σερβιτόρους για να το θυμηθεί κάποιος να το φέρει. Επιεικώς 3/4.

Στο τέλος κερνάνε στο κλασικό σφηνάκι μαστίχα με βανίλια υποβρύχιο. Ένα κέρασμα, που κάποτε με είχε ενθουσιάσει. Τώρα μου φάνηκε μια απ΄ τα ίδια.

Συμπέρασμα: περίμενα μια ανανέωση. Γενική. Δεν θα ήθελα να έχουν μείνει όλα ίδια εκτός από τις τιμές που έχουν πάρει την ανιούσα. Κάτι μου έλειψε. Ωστόσο το έβαλα ξανά στη λίστα μου, όχι την άμεση. Θα το πρότεινα, με κάποιες επιφυλάξεις, σε κάποιον που δεν έχει πάει, θα πήγαινα κάποιον φίλο που δεν το έχει δοκιμάσει. Απλά θα το σύστηνα ως μια ακόμα ψαρο-νεο-ταβέρνα.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

17 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Επίσκεψη στο Peccati di Gola το Σάββατο 5/5, μετά από μια έντονη μέρα δουλειάς, είπαμε να πάμε για Ιταλικό στη Γλυφάδα και να συνδυάσουμε βραδινή έξοδο στην περιοχή.

Το Peccati di Gola το γνώριζα, αλλά δεν είχε τύχει να πάω ποτέ. Πρόσφατα μας το πρότειναν φίλοι που το είχαν επισκεφθεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου γέμισε το μάτι διαβάζοντας ότι "συγγενεύει" με το Vicenzo της Πλατείας Εσπερίδων, το οποίο θεωρώ μέτριο, ωστόσο είπαμε μια φορά να το δοκιμάσουμε.

Βρίσκεται στην Κύπρου (πρώτη "βόρεια" παράλληλη της Α. Μεταξά), πιο ήσυχο σημείο, δίπλα ακριβώς στο καινούριο και πολύ ενδιαφέρον Oh Mama με τα νόστιμα brunch και τα δυνατά κοκτέιλ του. Η περιοχή είναι πιο ήρεμη από το κατα-κεντρο Γλυφάδας, κι αν φτάσετε νωρίς, δεν θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να παρκάρετε.

Ο χώρος δεν λέει πολλά (2,5-3). Μια απλή τρατορία, λίγα μέτρα πιο μέσα από τον δρόμο, με έναν μικρό κήπο, μια ξύλινη βεράντα (κλειστή με τζαμαρία, λόγω βροχής την βραδιά που πήγαμε), σχεδόν απουσία διακόσμησης, με απλά ξύλινα τραπεζάκια, χαμηλό φωτισμό στο εσωτερικό, τίποτα αξιοσημείωτο. Φωνάζει ότι πρόκειται για κάζουαλ επιλογή. Δίπλα μας μια παρέα αγοριών Λυκείου είχαν βγει με τις φόρμες τους για να φάνε πίτσα. Παρολ' αυτά, σύντομα γέμισε με κόσμο αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας μέσα και έξω, που το επέλεξαν για την σαββατιάτικη έξοδό τους.

Η εξυπηρέτηση σ΄εμάς ήταν σχετικά ικανοποιητική, είχε όμως και τα προβλήματά της (2,5 /4). 2 ή 3 σερβιτόροι και μία κυρία μελαχρινή φέρνουν βόλτα όλα τα τραπέζια. Η μελαχρινή κυρία, που εμάς μας σέρβιρε, ήταν πολύ ευγενική και με αυτό το διακριτικό χιούμορ, που σπάει τον πάγο. Ένας άλλος όμως σερβιτόρος δεν είχε καμία διακριτικότητα, καθώς περνούσε ξυστά από δίπλα μας για να εξυπηρετήσει άλλα τραπέζια ή να πάει στον πάγκο με τα κρασιά (ακριβώς πίσω μας), με αποτέλεσμα να σπρώχνει τις καρέκλες μας, να μετακινεί τα σακάκια μας και γενικώς να μην μας αφήνει σε ησυχία να φάμε. Αναγκαστήκαμε να μετακινήσουμε λίγο πιο μέσα το τραπέζι μας, για να μην τον "ενοχλούμε" στο διάβα του...! Κατά τ' άλλα, τα πιάτα ήρθαν σχετικά γρήγορα, τα σερβίτσια αλλάχτηκαν πριν το κυρίως. Από αυτήν την άποψη δεν έχουμε παράπονο.

Γεύση (3/4). Η αλήθεια είναι ότι στον κατάλογο θα βρεις ό, τι ακριβώς προσφέρει μια ελληνοποιημένη τρατορία, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Από αυτά τα πιάτα που δεν αλλάζουν ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν: καρμπονάρα και άλλες κλασικές ή ελληνοποιημένες προτάσεις ζυμαρικών, καπρέζε, ρόκα- παρμεζάνα και άλλες ελληνοποιημένες σαλάτες, τις γνωστές πίτσες, λίγες φοκάτσιες... Σε πρόσφατο ταξίδι μου στη Βόρεια Ιταλία, θυμήθηκα πραγματικά τι πάει να πει γνήσια ιταλική κουζίνα και πόσες μοντέρνες επιλογές έχει, τις οποίες σπάνια βλέπουμε σε ιταλικά εστιατόρια στην Ελλάδα. Τα οποία επιμένουν να λειτουργούν με τον ίδιο κατάλογο για χρόνια. Βεβαίως δεν περίμενα την ίδια ποικιλία από το Peccati, αλλά τουλάχιστον τα φαγητά του να είναι νόστιμα.

Τελικά παραγγείλαμε την καπρέζε, μια φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια, μια πίτσα μαργαρίτα και μια κλασική σπαγγέτι aglio, olio και peperoncino. Αυτά τα κάπως λιτά πιάτα, με τις πιο καθαρές γεύσεις.

- Η καπρέζε ήταν όπως την περίμενα. Ικανοποιητικό μέγεθος, υπεραρκετή για δύο άτομα, με φρέσκια ντομάτα και μοτσαρέλα. Θα ήθελα λίγο παραπάνω πέστο. Υπήρχε και η παραλλαγή με μοτσαρέλα buffala, με ακριβότερη χρέωση.

- Η φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια ήταν απλά καλή. Αρκετά γλυκιά, το ζυμάρι τραγανό. Ίσως ήμουν και λίγο προκατειλημμένη, γιατί στην Ιταλία έφαγα φοκάτσια σε τόσες διαφορετικές παραλλαγές- όπως ξέρετε την πουλάνε στους φούρνους σε μεγάλη ποικιλία - (με κολοκύθι, με πεκορίνο- προσούτο, με μοτσαρέλα- ντομάτα, με σάλτσα ντομάτας- μελιτζάνα... ) και όλες τόσο φρέσκιες και λαχταριστές, που ο πήχυς είχε ανέβει ψηλά.

- η πίτσα μαργαρίτα μας άρεσε πολύ. Ξεροψημένο, καπνιστό ζυμάρι από τον φούρνο, νόστιμη μοτσαρέλα και σάλτσα ντομάτας, την τσακίσαμε εν ριπή οφθαλμού.

- και πάμε στην σπαγγέτι μου, που ήταν απλή και νόστιμη (και τεράστια σε ποσότητα). Το μόνο που με παραξένεψε ήταν ότι είχαν βάλει τόσο πολλές σκελίδες σκόρδου, που δεν έχω ξαναδεί σε αντίστοιχο πιάτο. Παρμεζάνα τριμμένη ήρθε άφθονη σε μπολάκι.

Από κρασιά, είδα κάποια ελληνικά, είδα και μερικά ιταλικά που δεν γνώριζα. Μοναδική εξαίρεση το κόκκινο Montepulciano (Τοσκάνη), ένα βαθύ, έντονο κρασί, που ευχαρίστως θα παράγγελνα, αλλά δυστυχώς προσφερόταν μόνο σε μπουκάλι. Έτσι πήρα το μοναδικό ιταλικό της λίστας που προσφερόταν σε ποτήρι, το οποίο τελικά παραήταν βαρύ για τα γούστα μου (3,5 ευρώ).

Στο vfm, νομίζω ότι το 2/4 αντικατοπτρίζει ακρβώς την σχέση ποιότητας και τιμής. Όλα τα πιάτα τους είναι υπερτιμημένα, για το είδος πάντα του εστιατορίου. Υπάρχουν κάποιες λίγες επιλογές σε πιο προσιτές τιμές, αλλά όσο το μάτι πέφτει σε πιο σύνθετες γεύσεις τόσο οι τιμές ξεφεύγουν. Ενδεικτικά, οι σαλάτες, όλες πάνω από 10 ευρώ (εκτός την κλασική καπρέζε), τα ζυμαρικά και οι πίτσες, όλα σχεδόν κοντά στα 15 (εκτός τα πολύ λιτά), τα ορεκτικά γύρω στο 10ρικο. Το περίφημο πιάτο ταλιατέλες (αν θυμάμαι) με σολωμό στα 18,5 ευρώ! Δε νομίζω ότι για τον χώρο και την πρώτη ύλη δικαιολογούνται αυτές οι τιμές.

Εμείς πληρώσαμε λίγο πάνω από 40 ευρώ, με υποχρεωτικό εμφιαλωμένο νερό. Υπολογίστε λοιπόν μίνιμουν 20 ευρώ το άτομο για να πει κανείς ότι δοκίμασε 2-3 πιάτα και χόρτασε.

Στο τέλος κέρασαν λιμοντσέλο (ή μαστίχα, για όποιον προτιμούσε).

Οι εντυπώσεις ανάμεικτες. Δεν ξετρελάθηκα. Δεν έφυγα όμως και παραπονεμένη με τις γεύσεις. Δεν θα το πρότεινα σε κάποιον που μένει μακριά, ούτε όμως ξέρω αν θα το πρότεινα σε κάποιον που κινειται/ βρέθηκε στη Γλυφαδα (την στιγμή που έχω υπόψη ενα-δυο πολύ καλύτερα ιταλικά, αλλά όχι τρατορίες). Παρολ' αυτά, εγώ δεν αποκλείεται να το επισκεφθώ ξανά ως μια εύκολη λύση ιταλικού κοντά στην περιοχή μου.

Με προσοχή βέβαια στις επιλογές. Γιατί, να πληρώνω ένα πιάτο ζυμαρικών ή μια πίτσα 17-18 ευρώ, δεν λέει...

10 medium

18 Απρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Σ' εμένα έλαχε λοιπόν να δώσω την πρώτη κριτική για το Παντός Καιρού, το όνομα του οποίου είχε καταχωρηθεί στο site, αλλά δεν είχε τύχει σχολιασμού έως τώρα.

Το επισκεφθήκαμε βράδυ Παρασκευής του Απρίλη, με ένα ζευγάρι φίλων, τέσσερα άτομα. Το Παντός Καιρού είναι ένα από αυτά τα χωμένα στις γειτονιές μεζεδοπωλεία, που τα ανακαλύπτουν πρώτα οι περίοικοι και, αν είναι αξιολόγα, διαδίδουν την φήμη τους κι εκτός συνόρων ή κρατούν καλά το μυστικό για τον εαυτό τους. Μόνο που η γειτονιά του Παντός Καιρού τυχαίνει να είναι το κέντρο του Πειραιά (δίπλα στο Δημοτικό Θέατρο, κρυμμένο πίσω από τα έργα μετρό της Πλατείας Κοραή). Υπό άλλες συνθήκες, θα το είχα ήδη ακούσει/ δει, δεδομένου ότι επισκέπτομαι την περιοχή τακτικά μέσα στην εβδομάδα, όμως εκεί πίσω, προς το παρόν, μάλλον αδικείται.

Είναι ένα μοντέρνο μεζεδοπωλείο με παλαϊκή διακόσμηση. Έχει δύο μικρούς χώρους, με περίπου 20 τραπέζια σύνολο, άνετα και σε καλές αποστάσεις. Η μία αίθουσα κοσμείται από τις κλασικές επιγραφές- κορνίζες από μπύρες, ελληνικές ταινίες, διαφημίσεις, διακοσμητικά βαρέλια και ψεύτικα αλλαντικά που κρέμονται από τα δοκάρια. Ο φίλος Πειραιώτης που το πρότεινε, έχει ξετρυπώσει όλα τα μεζεδοπωλεία- μπαράκια- εστιατόρια του κέντρου Πειραιά και μας πληροφόρησε ότι κανονικά, μαζεύει πολύ κόσμο όλη την ημέρα, ιδιαίτερα τα μεσημέρια και μετά τις ώρες γραφείου. Είναι η ιδανική- οικονομική λύση για κρασάκι/ τσιπουράκι και τσιμπολόγημα. Εμείς, την μέρα- ώρα που πήγαμε το βρήκαμε με λίγες παρέες.

Τα εδέσματα που προσφέρει έχουν ποικιλία, αν και οι κατάλογοι είναι κάπως πρόχειροι και ταλαιπωρημένοι (φωτοτυπίες φύλλων Α4). Πρώτη σελίδα σαλάτες, δεύτερη- τρίτη ορεκτικά και μεζεδάκια, τέταρτη κυρίως, μερίδες- κρέας, πέμπτη θαλασσινά, και ακολουθούν τα ποτά. Μεγάλη ποικιλία σε τσίπουρα και ούζα. Μέτρησα περίπου 5-6 ετικέτες τσίπουρου, με γλυκάνισο ή χωρίς, και περισσότερες ούζου. Μου έκανε μάλιστα εντύπωση ότι ήταν ιδιαίτερα ενημερωμένοι στο χιώτικο ούζο, σπάνιο για Αθήνα (Απαλλαρίνα, Τέττερη, Στουπάκη, δεν θυμάμαι αν είχε και Ψυχή).

Σχεδόν όλα τα μεζεδάκια που παραγγείλαμε μας ικανοποίησαν αρκετά ή πολύ. Βαθμολογώ με 4 τη γεύση, λίγο υπερβολικό σ' αυτή την πρώτη δοκιμή, όμως η εμπειρία μου ήταν για 3,5 και θεωρώ αδικία να του στερήσω την μισή ντοματούλα.

Παραγγείλαμε:

- Μια σαλάτα με πρασινάδες, μανούρι ψητό και σως μπαλσάμικο. Τίποτα περισσότερο από αυτό. Το καλό ήταν ότι επαρκούσε άνετα για τέσσερα άτομα, δεν τσιγκουνεύτηκαν καθόλου το μανούρι. Το κακό ήταν ότι ήταν λίγο στεγνή. Ζητήσαμε λάδι, το οποίο προσφέρθηκε αμέσως.

- Πατάτες τηγανιτές. Μεγάλες λωρίδες, χοντροκομμένες, σωστά ψημένες, τραγανές.

- Ρολάκια κολοκυθιού με γέμιση κιμά και λιωμένη γραβιέρα. Πολύ ωραίο πιάτο. Είχαν ψηθεί ως ογκρατέν σε πυρίμαχο σκεύος, με κρέμα γάλακτος, αλλά δεν ήταν καθόλου βαρύ.

- Μπουγιουρντί: Λιωμένα τυριά με σάλτσα και ιδέα πιπεριάς, αν διέκρινα καλά. Δεν μου γέμισε το μάτι οπτικά, αλλά στη γεύση ήταν νοστιμότατο. Πρέπει να πω ότι χρησιμοποιούν γευστικότατα, ελαφριά τυριά.

- Κεφτεδάκια τηγανιτά, με σάλτσα ντομάτας: οι κεφτέδες 6-7 στον αριθμό, η σάλτσα σε παρακείμενο μπολάκι. Άσχημοι δεν ήταν αλλά ούτε ενθουσίασαν σε όψη, γεύση και ποσότητα.

- Αυγά με σουτζούκι: Δύο αυγά μάτια πάνω σε ροδέλες σουτζουκιού, έσπασαν οι κρόκοι, πότισαν το σουτζούκι κι έγινε χαμός. Αποκεί και πέρα μην με ρωτάτε πολλά, δεν ξέρω από αλλαντικά και δη παραδοσιακά. Το συγκεκριμένο καυτερό δεν ήταν και γι' αυτό το καταβροχθίσαμε άπαντες. Το ίδιο πιάτο προσφέρεται και σε παραλλαγή με παστουρμά καραμανλίδικο.

- Χοιρινά μπριζολάκια (από τα κυρίως. Εμείς το βάλαμε στη μέση). Πλούσια ως ατομική μερίδα δύο "μπριζολακίων" με τις ίδιες χοντρο-τραγανιστές πατάτες. Ήταν ζουμερά, όχι πολύ καθαρά, πάντως αυτοί που τα ζήτησαν (οι άντρες της παρέας δλδ), τα τσάκισαν. Εγώ πήρα το κομματάκι μου και συνέχισα να τρώω ρολάκια κολοκυθιού.

- Ποικιλία λουκάνικων (από τα κυρίως επίσης). Βασικά δεν ήταν ποικιλία, ήταν δύο λουκάνικα x 2, με τις τηγανιτές πατάτες τους. Το ένα πιο νόστιμο, το άλλο πιο λιπαρό, δεν μου άφησαν καμιά εντύπωση, δεν έχω γνώμη επί του θέματος "λουκάνικα" γενικώς, αν ήταν στο χέρι μου, δεν θα τα παράγγελνα.

Ήπιαμε τσίπουρο και 2 ποτηράκια κόκκινο κρασί χύμα και πληρώσαμε περί τα 15 ευρώ το άτομο.

Η εξυπηρέτηση εκείνη την βραδιά γινόταν από μία και μοναδική σερβιτόρα, που όμως δεν είχε κενά και έφερνε βόλτα όλα τα τραπέζια. Η μία ντοματούλα αφαιρείται, γιατί δεν δούλεψε το μηχάνημα POS και δημιουργήθηκε μια καθυστέρηση μέχρι να καταφέρουμε να πληρώσουμε, τελικά με μετρητά.

Στα παρελκόμενα: - μας έφεραν νερό βρύσης σε κανάτα, με το που καθίσαμε.
- ψωμί φρέσκο, λευκό και μπόλικο.
- προσφέρθηκε κέρασμα καρυδόπιτα, ατομικό κομμάτι σε καθέναν μας.
- Το κάθε τραπέζι είχε στο κέντρο φρέσκο λουλούδι σε βαζάκι.

Αυτά για να πάρετε μια εικόνα τι εστί το Παντός Καιρού: ένα τίμιο, μοντέρνο και με παραδοσιακά στοιχεία μεζεδοπωλείο, για όλες τις ώρες. Δεν ξέρω αν είναι καινούριο, παλιό ή ανερχόμενο, πάντως αξίζει να το αναζητήσετε αν βρεθείτε στο κέντρο του Πειραιά.

10 medium

13 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στη Μάνη δεν έχω πάει. Αλλά θέλω πολύ. Στο ΜάνηΜάνη επίσης δεν είχα καταφέρει να πάω, αλλά κι εκεί ήθελα πολύ να πάω, γιατί τα τελευταία χρονια είχα ακούσει και διαβάσει τα καλύτερα. Ωστόσο, όσες φορές προσπάθησα χωρίς κράτηση, ήταν αδύνατο. Ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, που ο τουρισμός στην περιοχή είναι αυξημένος, ίσως χρειάζεται κράτηση κάποιες μέρες νωρίτερα.

Την προηγούμενη Παρασκευή 23/2 κατάφερα να κλείσω ένα τραπέζι για τέσσερις, με τηλεφώνημα που προηγήθηκε μία μέρα πριν.

Βρίσκεται πολύ κοντά στο Μετρό Ακρόπολη, στην οδό Φαλήρου. Στεγάζεται σε ένα όμορφο νεοκλασικό κτίριο, με γυριστή, ξύλινη σκάλα και δύο αίθουσες, δεξιά και αριστερά της κουζίνας. Εμείς καθίσαμε στην αίθουσα με τα όμορφα φωτιστικά και τα μεγάλα παράθυρα, σ' ένα όμορφο, γωνιακο τραπέζι. Ο χώρος είναι αριστοκρατικά κομψός, με μοντέρνα, μίνιμαλ αισθητική, που σέβεται το ύφος του κτιρίου. Mainstream μουσικη με γλυκιες μελωδιες, εφτιαχνε ατμοσφαιρα... Θετική εντύπωση μου έκανε ότι είχε αρκετό νεανικό κόσμο και επίσης αρκετους ξένους επισκέπτες.

Το τραπέζι ήταν όμορφα στρωμένο με σερβίτσια, πετσέτες και μεγάλα ποτήρια κρασιού, τα οποία μαζεύτηκαν μόλις δώσαμε την παραγγελία. Και τα σερβίτσια επίσης αλλάχτηκαν μετά τα πρώτα πιάτα.

Η εξυπηρέτηση ήταν ευγενική, πρόθυμη, διακριτική και χαμογελαστή. Εξυπηρετηθήκαμε από έναν νεαρό σερβιτόρο, ο οποίος μας καλωσόρισε στο τραπέζι, με προθυμία μας έλυσε απορίες, μας έκανε προτάσεις, μας σέρβιρε. Εντύπωση μου έκανε ότι μόλις άνοιξε το κρασί που είχαμε παραγγείλει, έβγαλε και μύρισε τον φελλό και μας προειδοποίησε ότι μάλλον το κρασί είχε ξινίσει. Πράγματι στην γευστική δοκιμή, το άρωμα και η γεύση του κρασιού έδειξαν ότι το συγκεκριμένο μπουκάλι δεν ήταν καλό, και μας το αντικατέστησε. Επειδή σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο στα εστιατόρια (τουλαχιστον εμένα δεν μου έχει ξανατύχει), εκτιμώ πολύ την κίνησή του και επιβραβεύω με 4/4 την εξυπηρέτηση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παραβλέπω κάτι άλλο αρνητικό. Στο σύνολο της εξυπηρέτησης δεν είχαμε κανένα παράπονο.

Ο κατάλογος είναι λιτός. Έχει κάποια δημιουργικά πιάτα ελληνικής κουζίνας κι δυο-τρία παραδοσιακά της Μάνης, στην πιο γκουρμέ εκτέλεσή τους. Περίπου 10 ορεκτικά, 5 σαλάτες, 3-4 ζυμαρικά, κάποια βασικά πιάτα με κρέας/ ψάρι (μπιφτέκια, ψαρονέφρι, κόκορας, πανσέτα, ψάρι) και κάποια γλυκά. Κατά την γνώμη μου, αρκετά καλή αναλογία. Ίσως θα ήθελα κάτι ακόμα στα κυρίως... κοτόπουλο ίσως, φιλετάκια, μοσχάρι...

Η λίστα κρασιών προσφέρει ποιοτικές επιλογές: στα κόκκινα αμφιταλαντευτήκαμε μεταξύ Βίβλιας Χώρας, Syrah Αβαντις και Thema Παυλίδη (καταλήξαμε στο τελευταίο, στα 31 ευρώ, το πιο ακριβο, μαζι με τη Βιβλια Χωρα). Στα λευκα παρατηρησα κι ενα απο τα αγαπημενα μου κρασια, τον Οβηλο- βιβλια Χωρα στα 34).

- Στην αρχή παραγγείλαμε την σαλάτα Απλά Ελληνικά: μας άρεσε πολύ. Ήταν ευφάνταστη σε παρουσία και εκτέλεση. Τέσσερις φωλιές καταϊφιού γεμιστές με φέτα, παρατεταγμένες σε ημικύκλιο μέσα σε ένα πιάτο, μαζί με μείγμα από πλιγούρι, αγγούρι, δυόσμο, τομάτα, πιπεριά. Με ενθουσίασε στην όψη. Η φέτα όμως ήταν λίγο πικάντικη για τα γούστα μου.

- Από τα ορεκτικά πήραμε τις "τραβηχτές" τηγανιτές πιτούλες με κεφαλοτύρι, ένα παραδοσιακό μανιάτικο ορεκτικό, λιτό και ενδιαφέρον στην απλότητά του: Ευτυχώς ήταν αρκετά στεγνές, δεν είχαν τραβήξει λάδι. Δίπλα μπαστουνάκια κεφαλοτύρι. Θα ταίριαζε πολύ το μέλι ή λίγη γέμιση γραβιέρας, αλλά κι έτσι μια χαρά ήταν. Το δοκιμάσαμε για μια φορά, για να πούμε ότι φάγαμε και κάτι μανιάτικο. (7 ευρώ)

- Πήραμε και δύο από τα πουγκάκια (4ευρώ/ τεμάχιο) για την μέση. Μου άρεσαν και αυτά. Η κρούστα έσπαγε τραγανή και η γέμιση από πιπεριά Φλωρίνης, παστουρμά, κατσικίσιο τυρί, μανούρι, δεντρολίβανο, έφτιαχναν έναν πολύ νόστιμο συνδυασμό. Βέβαια, για κάποιον που θέλει να γευτεί τον παστουρμά, πρέπει να πω ότι δεν ήταν καθόλου έντονη η γεύση του.

Στα κυρίως επιλέξαμε:

- 2 μερίδες ψαρονέφρι
- μία μερίδα μοσχαρίσια μπιφτεκάκια
- μία μερίδα κόκορα.

Επειδή δοκίμασα και από τα τρία πιάτα, μπορώ να πω ότι όποιο κι αν είχα επιλέξει θα μου άρεσε εξίσου. Ιδιαίτερα με εντυπωσίασε η παρουσίασή τους. Προσφέρονταν όλα σε μεγάλα σερβίτσια, οι μπουκιές, τα χρώματα και οι γεύσεις ήταν ωραία τοποθετημένες, πρώτα χόρταινε το μάτι και μετά η όρεξη. Σε ποσότητα, είναι μάλλον μέτριες μερίδες, σίγουρα δεν χορταίνουν αυτόν που σε κανονικές συνθήκες θέλει τρεις πίτες με γύρο για να χορτάσει, αλλά πιστεύω ότι σε συνδυασμό με τα ορεκτικά συναποτελούν ένα σωστό γεύμα.

Το ψαρονέφρι που προτίμησα εγώ, ήταν τέσσερα μικρά κομμάτια, με μανούρι ψημένο από πάνω. Συνοδεύονταν από μια σάλτσα με μέλι, και κριθαράκι με ξινομυζήθρα. Πολύ νόστιμο, αν και λίγο πιο γλυκό, απ' όσο θα ήθελα. Αλλά γούστα είναι αυτά...

Τα μπιφτεκάκια ήταν πέντε, τοποθετημένα εναλλάξ ανάμεσα σε κομμάτια πίτας. Συνοδεύονταν από σάλτσα γιαουρτιού και λίγη μελιτζανοσαλάτα. Ήταν μυρωδάτα, σωστά ψημένα και λαχταριστά.

Ο κόκορας ήταν το καλύτερο πιάτο, κατ' εμέ. Ένα κομμάτι, μάλλον μπούτι, γεμιστό με μανιτάρια και πεκορίνο Αμφιλοχίας. Συνοδευόταν από σπασμένη πατάτα, καπνιστό χοιρινό και πράσο.

Επιλέξαμε κι ένα επιδόρπιο, αυτό που μας προτάθηκε ως γλυκό ημέρας, ένα υπέροχο μιλφέιγ με νουτέλα ή σοκολάτα πραλίνας, δεν το θυμάμαι ακριβώς. Ήταν γευστικός πειρασμός. Από τα "λαχταριστότερα" μιλφέιγ που έχω δοκιμάσει, σε υφή, σε τραγανότητα, σε κρέμα. Μου άρεσε πάρα πολύ!

Μας κέρασαν λικέρ μαστίχας.

Ο λογαριασμός για όλα αυτά τα πιάτα ανήλθε στα 130 ευρώ περίπου. Δηλαδή, χωρίς το κρασί, γύρω στα 100, πάνω-κάτω 25 ευρώ το άτομο. Σίγουρα δεν είναι ένα φτηνό εστιατόριο, αλλά η κουζίνα του είναι πρωτότυπη, με ελληνική πρώτη ύλη, ανεβάζει την παράδοση ένα σκαλί πιο πάνω. Σίγουρα μια στο τόσο αξίζει την επίσκεψη. Και φυσικά είναι μια πολύ καλή πρόταση όταν έχεις ξένους επισκέπτες.

10 medium

06 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Δεν ξέρω αν είναι εστιατόριο το Noel. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να υπάρχει ψηλά σε κάποια λίστα με τα Bar restaurants του κέντρου, όπου αξίζει να πας για το φαγητό και να πιεις και το ποτό σου ή τελικά είναι ένα πανέμορφο μπαρ, από τα πιο συζητημένα του κέντρου και το φαγητό μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Αυτό που ξέρω είναι ότι προσπαθώ να κάνω μια αξιοπρεπή έξοδο σ' αυτό το μέρος περί τα δύο χρόνια... Την μια είναι χαλασμένο το τηλέφωνό τους, την άλλη δεν κάνουν κρατήσεις, τις περισσότερες φορές έχει τόσο κόσμο που δεν μπορείς να μπεις... το αποκορύφωμα ήταν τις φετινές Γιορτές, που πήρα να κλείσω τραπέζι για φαγητό και με ενημέρωσαν ότι οι επόμενες διαθέσιμες ημερομηνίες ήταν μετά των Φώτων... Κατέληξα να το σκέφτομαι σαν ένα από τα αξιοθέατα της πόλης, για να δείχνω σε φίλους που δεν το γνώριζαν (πλέον όλοι το ξέρουν), να περνάμε και να μπαίνουμε βιαστικά, απλά για να δούμε το υπέροχα στολισμένο εσωτερικό του, άντε να βγούμε και καμιά φωτογραφία, μέχρι του σημείου που θα σε σταματήσει η ευγενική κοπέλα στην υποδοχή, για να μην προχωρήσεις μέσα στο, οριοθετημένο με σχοινί, τμήμα του εστιατορίου.

Ένα άσχετο βράδυ Τετάρτης λοιπόν του Φεβρουαρίου, που ξεκινήσαμε δύο φίλες να πάμε για χαλαρό φαγητό- κέντρο, καταλήξαμε στο Νοέλ, αφού, προς έκπληξιν μας, αποτύχαμε να βρούμε τραπέζι, χωρίς κράτηση σε 2 άλλα ανερχόμενα που είχαμε υπόψιν. Ο κόσμος αγαπάει το κέντρο για έξοδο και όπως φαίνεται, το τιμά όλες τις ημέρες της εβδομάδας! Γι' άλλη μια φορά περάσαμε έξω απ' το Νοέλ και μπήκαμε να κάνουμε την γνωστή ερώτηση. Λοιπόν, είχε τραπέζι, κι έτσι για πρώτη φορά μπόρεσα να δω και τα ενδότερα.

Ο χώρος είναι αυτό που όλοι γνωρίζουμε. Λίγο μπαρόκ, λίγο μπελ επόκ, λίγο Λούι 16ος, πολύ από όλα αυτά μαζί, σε ένα εντυπωσιακό σύνολο... Πολλά χαλιά, ζεστά χρώματα, ζεστός φωτισμός, όμορφα φωτιστικά, πολλές διακοσμητικές λεπτομέρειες, που σου παίρνουν το μυαλό και πολλή ώρα να τις παρατηρήσεις και να τις περιγράψεις. Ένα άκρως χειμωνιάτικο- χριστουγεννιάτικο σκηνικό, που δένει τέλεια με την ομορφότερη γιορτή του χρόνου και φυσικά τότε απογειώνεται, με διάφορους θεματικούς στολισμούς! Ωστόσο δεν ξέρω αν θα είναι "λειτουργικός" τους καλοκαιρινούς μήνες, αν διαθέτει κάποια κρυμμένη αυλή. Ο χώρος ακριβώς πίσω απ' την "είσοδο" του εστιατορίου, κατά μήκος της στοάς, είναι λίγο πιο ευάερος και ανάλαφρος. Εμείς τοποθετηθήκαμε στο βάθος παρακείμενης αίθουσας (δύο υπάρχουν, όπως είδα), κοντά σε ένα από τα εσωτερικά μπαρ. Παρά την ημέρα, Τετάρτη, είχε αρκετό κόσμο παντού, και για φαγητό και για ποτό.

Η παραγγελία μας ήταν μικρή. Ο κατάλογος δεν μας έδινε πολλές επιλογές και, μάλιστα, δεν έκανε κανέναν διαχωρισμό ανάμεσα σε ορεκτικά, σαλάτες και κυρίως.

Ένα δισέλιδο με καμιά 15ριά πιάτα, το ένα κάτω απ' τ΄άλλο, ουσιατικά επέλεγες στην τύχη. Ευτυχώς υπήρχαν διαφορετικές επιλογές σε πρώτη ύλη: σούπα περουβιανή, σεβίτσε τόνος, κοτόπουλο, μαύρος χοίρος, ζυμαρικά (ραβιόλι με κιμά και κάποια με ραγού κουνέλι), άγρια μανιτάρια, μυλοκόπι, μερικές πίτσες... είναι τα πιάτα που θυμάμαι.
Εχω την εντύπωση ότι ο κατάλογος αλλάζει ανά διαστήματα. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί τα πιάτα που είδα δεν υπάρχουν σε άλλες κριτικές, ούτε στο σάιτ τους.

Εμείς παραγγείλαμε:

- πανεράκι με ψωμάκια για την αρχή. Μας τα πρότεινε το παλικάρι που μας σέρβιρε, είπε ότι αξίζουν. Και πράγματι, ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα έναρξη: 2 φετούλες μαύρο ψωμί (κατάμαυρο όμως) με ξηρούς καρπούς, 2 λευκό, σαν παντεσπάνι, αφράτο με μια αλμυρή νότα από τους κόκκους αλατιού, και δύο φουσκωτά- τυλιχτά ψωμάκια, σαν κρουασάν, ζυμωμένα με παρμεζάνα. Αυτά τα τελευταία μου άρεσαν πάρα πολύ! Δεν συνηθίζω να τρώω πολύ ψωμί έξω, αλλά αυτά πραγματικά ήταν από μόνα τους σαν ένα ορεκτικό (2 ευρώ).

- ραβιόλι γεμιστά με κιμά, τυρί και, νομίζω, μανιτάρια, με μια απαλή κρέμα ίσα- ίσα να συνοδεύει τα ραβιόλι. Το πιάτο σε παρουσίαση και εκτέλεση ήταν πολύ καλό. Τρία μεγάλα ραβιόλι, έφτιαχναν ένα επαρκές για δύο άτομα ορεκτικό. Αλλά ο κιμάς τους δεν ήταν πολύ καλής ποιότητας, ή δεν είχε δουλευτεί καλά... έβγαζε έντονη κρεατίλα. Τελικά το πιο αδύναμο πιάτο.

- σεβίτσε τόνου, με κινόα. Νόστιμο και δροσερό. Σε ποσότητα ήταν όσο είναι συνήθως ένα σεβίτσε. Ο τόνος βέβαια, παραήταν λίγος... Δλδ, για να ακριβολογούμε, ήταν βασικά κινόα- λαχανικά- με σεβίτσε τόνου.

- Πίτσα prosciutto: η γνωστή πίτσα ρόκα- προσούτο, σε μέγεθος ατομικού πιάτου, οκτώ κομματιών. Λεπτή, ιταλική ζύμη, το προσούτο ήταν φρέσκο, η ρόκα είχε τοποθετηθεί από πάνω, δροσερή. Δεν καταφέραμε να την φάμε όλη. Ωστόσο για κάποιον που πεινάει, είναι μια ωραία ατομική μερίδα.

Ήπιαμε δύο ποτήρια κόκκινο κρασί, Κτήμα Αβαντίς, στα 5 ευρώ.

Για τα παραπάνω πληρώσαμε περίπου 45 ευρώ, χωρίς το κρασί, δηλαδή περίπου 25 ευρώ το άτομο. Στην γεύση αμφιταλαντεύομαι μεταξύ του 2 και του 3, όμως καταλήγω στο 2, γιατί πιστεύω ότι τα πιάτα του Νοέλ δημιουργούν προσδοκίες που δεν ανταποκρίνονται στην γευστική εμπειρία. Για τις τιμές δεν θα γκρινιάξω, είναι αναμενόμενες για ένα τέτοιο μέρος, απλά θα ήθελα κάτι να με εκπλήξει θετικά στη γεύση και να το θυμάμαι.

Φυσικά προτείνεται η επίσκεψη. Για ποτό κυρίως ή χαλαρό δείπνο. Για μια πίτσα... για το brunch, που είδα ότι προσφέρεται σε ξεχωριστό μενού άλλες ώρες. Δεν μπορώ να καταλήξω αν αξίζει να επιδιώξετε ντε και καλά βραδινή έξοδο φαγητού στο Νοέλ. Οι προσωπικές μου εντυπώσεις ήταν μέτριες, ο χώρος όμως σε κερδίζει.

10 medium

28 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το Ρακί Μεζέ είναι ένα μεζεδοπωλείο στις Τζιτζιφιές, μικρό αδελφάκι του Ομιλου Καστελόριζο και προσανατολισμένο στην προσιτή ψαροφαγία. Έχουν ήδη γραφτεί πολλές κριτικές πριν την δική μου, δεν θέλω να κομίσω γλαύκας εις Αθήνας, γι' αυτό ξεκινώ αμέσως με την εμπειρία μου.

Η αλήθεια είναι ότι το είχα επισκεφθεί και παλιότερα, αλλά καθώς η παραγγελία μας ήταν πολύ περιορισμένη, δεν θέλησα να γράψω κάτι. Τούτη την φορά όμως βρέθηκα εκεί Καθαρά Δευτέρα - ας είναι καλά καλοί μας φίλοι που προνόησαν κι έκλεισαν τραπέζι- κι έτσι κάναμε εκεί το πρώτο Σαρακοστιανό μας γεύμα.

Φτάσαμε σχετικά νωρίς, 13.30 το μεσημέρι, πέντε άτομα. Ο χώρος μάλλον με δυσαρέστησε. Μου φάνηκε πολύ σκοτεινός. Έχει δύο εσωτερικούς χώρους, ο ένας λίγο μέσα απ' τον άλλο, που κλείνονται από τζαμαρίες, εμείς καθίσαμε μέσα. Τουλάχιστον είχε κρύο έξω και το σήκωνε... Τα τραπεζοκαθίσματα ήταν απλά, καφενειακού τύπου, τίποτα ιδιαίτερο. Θα ήθελα λίγο περισσότερο φως ή πιο φωτεινούς τόνους στην διακόσμηση. Κατά τ' άλλα ήταν στολισμένα λόγω των ημερών και, εννοείται, γεμάτο μέχρι τελευταίας καρέκλας. Ευτυχώς, την ώρα που πήγαμε, δεν είχε ακόμα πολύ κόσμο κι έτσι στην πρώτη παραγγελία μας εξυπηρετηθήκαμε σχετικά γρήγορα και τα πιάτα ήρθαν σε καλή σειρά.

Οι σερβιτόροι ήταν πολλοί και αποτελεσματικοί. Πέρασαν από το τραπέζι μας οι περισσότεροι και όλοι μας έλεγαν κι ένα "καλωσήρθατε", "Καλή Σαρακοστή", "Νά 'στε καλά παιδιά", παρά τον πανικό. Βέβαια, αργότερα που γέμισε, δυσκολευόμασταν να μας προσέξουν.

Η παραγγελία μας ήταν μεγάλη και κάπως μπερδεμένη, λόγω της ημέρας. Ο κατάλογος είναι ένα μικρού μεγέθους booklet που περιλαμβάνει πολλά και διάφορα ψαρικά και θαλασσινά. Έχει κάποια set menus στα 16 και στα 23 ευρώ αν πρόσεξα καλά, διάφορα θαλασσινά και μικρά ψαράκια (σαρδέλες, μαρίδες κτλ), κάποια πιάτα τύπου κριθαρώτο, ριζότο, ζυμαρικά κτλ κι επίσης γεύσεις από Κρήτη. Εν ολίγοις, θα βρεις πάνω- κάτω ό, τι σου αρέσει.

Εμείς ξεκινήσαμε με μια φίνα, βελούδινη ταραμοσαλάτα, με μπόλικη λαγάνα που ανανεώναμε συχνά (στο τέλος συνειδητοποιήσαμε ότι κάθε νέο γέμισμα λαγάνας κόστιζε 4 ευρώ... ) και μια μερίδα χόρτα (βλήτα ή ραδίκια, εμένα βλήτα μου φάνηκαν). Στη συνέχεια πήραμε:

- ντολμάδες θαλασσινών. Δεν κατάλαβα τι είχαν μέσα, γιατί η γέμιση είχε γίνει πολτός. Πάντως ήταν τυλιγμένη σε αμπελόφυλλα και οι ντολμάδες σχετικά μεγάλοι, αρκετά εύγεστοι. Αν θυμάμαι καλά τους έχω δοκιμάσει και στο Καστελόριζο της Βάρκιζας.

- Χταποδάκι ξυδάτο: ήρθε μπόλικο σε λεπτοκομμένες φετούλες. Εμένα δεν μου άρεσε, ήταν σίγουρα κατεψυγμένο, ίσως και κονσερβοποιημένο - ελπίζω πως όχι, αλλά είχε αυτή την μορφή - οι άλλοι πάντως το τίμησαν δεόντως και ανανεώθηκε.

- Καλαμαράκι τηγανιτό. Ήρθε μέσα σε τηγανάκι, κομμάτια καλαμαριού, κυρίως πλατιά, όχι ροδέλες. Ήταν και αυτό σίγουρα κατεψυγμένο, είχε κρατήσει και λίγο λάδι. Δεν μου άρεσε.

- Γαρίδες ζητήσαμε, μας πρότεινε ψιλό γαριδάκι που είναι από τα καλά τους πιάτα, μας είπε. Είπαμε οκ, κι έφτασε σέσουλα γεμάτη τηγανιτές γαριδούλες. Κι άλλο τηγανιτό, σκέφτηκα... δεν άντεξα να φάω πολλές και η αλήθεια είναι ότι με δυσκολία τις τελειώσαμε... Πάντως ήταν φρέσκιες, τραγανιστές και νόστιμες, τρώγονταν απλά αφαιρώντας το κεφαλάκι, ως υποκατάστατο της τηγανιτής πατάτας....

-.... η οποία πάντως δεν έλειψε. Πήραμε την απαραίτητη μερίδα τηγανιτές πατάτες. Δεν έφαγα, τις άφησα για τους λιγότερο φίλους των θαλασσινών. Πάντως φαίνονταν τραγανές και χρυσαφένιες.

- τα αχνιστά μύδια κάπως έσωσαν την κατάσταση μετά τα τόσα τηγανιτά. Ζήτησα να είναι απλά αχνιστά στο ζουμάκι τους, χωρίς περιττές σάλτσες. Σε μέγεθος δεν ήταν πολύ μεγάλα, αλλά δεν με πείραξε, γιατί τα τεράστια είναι συνήθως εκτροφής ή εισαγωγής. Ήταν σερβιρισμένα, ως είθισται, μέσα σε εμαγιέ κατσαρολάκι και δίπλα μας άφησαν μπολάκι για τα άδεια κελύφη.

Κι αφού φάγαμε αυτά και ανανεώσαμε την λαγάνα 2-3 φορές, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε ένα κενό στο στομάχι που έπρεπε να αναπληρωθεί. Την περιέργεια μας είχε εξάψει μια πιατέλα με κάτι σαν παέγια που παρατηρήσαμε σε διπλανό τραπέζι κι είπαμε να το επιχειρήσουμε. Πήραμε λοιπόν:

- μια σαλάτα πράσινη, που μας είχε λείψει πριν. Ήταν πολύ φρέσκια, με τραγανά φύλλα λαχανικών (μαρούλι, ρόκα, καρότο, αγγούρι... ).

- ένα ακόμα χταπόδι ξυδάτο

- αυτή την "παέγια", που την είπαν φρικασέ. Ήταν βασικά μια πιατέλα πιλάφι με πλούσια θαλασσινά μέσα (γυαλιστερές, μύδια, γαρίδες, καλαμαράκι γόνο, ακόμα και κοχύλι πορφύρα βρήκα- δεν είχα ξαναδοκιμάσει! ). Έφαγα αρκετό, κυρίως από τα θαλασσινά. Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν ότι είχε πολύ από ένα λαχανικό- μαϊντανό ή σέλινο - σε μεγάλα κλωνάρια, που χαλούσε την υφή του ριζότο. Κι επίσης το ρύζι είχε μάλλον παραβράσει.

Όλες οι γεύσεις, πλην των ντολμάδων, μου φάνηκαν επίπεδες. Ακόμα και στο φρικασέ ή στα μύδια έλειπε αυτό το έξτρα υλικό που θα έδινε ένα ενδιαφέρον στη γεύση (λίγο κρασί ενδεχομένως, λίγο σκόρδο, αλάτι ή κάποιο καρύκευμα... ). Συμφωνώ ότι ήταν Καθαρά Δευτέρα και δεν είναι ακριβώς η μέρα που περιμένεις από τον σεφ να μεγαλουργήσει. Αλλά και πάλι είδα ότι μπορούσες να παραγγείλεις κανονικά απ' όλο τον κατάλογο, πράγμα που σημαίνει ότι οι γεύσεις ήταν ίδιες όπως καθημερινά.

Μην ξεχάσω ότι στο τέλος μας έφεραν χαλβά πολίτικο (όχι Μακεδονικό... ). Κάποια στιγμή ανάμεσα στα πιάτα, μας το πρότειναν, το θυμηθήκαμε κι εμείς στο τέλος και το ζητήσαμε... δεν ξέρω εν τέλει αν χρεώθηκε ή ήταν κέρασμα. Πέντε κανονικά κομμάτια σε πιατέλα, ένα για τον καθένα. Τσιμπήσαμε ένα-δυο κομμάτια, γιατί είχαμε σκάσει, πραγματικά δεν χρειαζόταν να φέρουν τόσο πολύ.

Ήπιαμε ένα καραφάκι Μπαμπατζίμ, ένα μισόκιλο κόκκινο ξηρό και δύο μισόκιλα κόκκινο ημίγλυκο. Στα ποτά είχαμε διαφορετικές προτιμήσεις... Προσωπικά, δεν μου άρεσε κανένα από τα ποτά που πήραμε. Ήπια λίγο από το ούζο που είχαν παραγγείλει οι φίλοι προτού φτάσουμε, αλλά μου φάνηκε βαρύ. Συνήθως προτιμώ τα χιώτικα (Στουπάκη, Απαλλαρίνα, όταν βρίσκω), που είναι πιο γλυκά και κατεβαίνουν ευχάριστα. Το ημίγλυκο κρασί πάλι, παραήταν γλυκό.

Για όλα αυτά πληρώσαμε 105 ευρώ περίπου, δηλαδή 22 ευρώ το άτομο μαζί με το κατιτίς. Χωρίς τα ποτά υπολογίζω γύρω στα 85-90. Ο λογαριασμός ήρθε σε πολλά χαρτάκια- αποδείξεις, δεν καθίσαμε να τα δούμε αναλυτικά τι έχει χρεωθεί. Η εκτίμησή μου είναι ότι με 15- 17 ευρώ, με μια νορμάλ παραγγελία χορταίνει κανείς άνετα στο Ρακί- Μεζέ. Απλά τέτοιες ημέρες είναι εύκολο να ξεφύγεις.

Δεν ξέρω αν θα ξαναπάω. Ενδεχομένως ναι. Προτείνεται για περιπτώσεις που θελήσετε ψαράκι, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις.

10 medium

27 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Επίσκεψη στο εστιατόριο της Φάρμας Μπράλου το Σάββατο 17/2.

Βρεθήκαμε για γρήγορες δουλειές και βόλτα στο Κολωνάκι και στα πέριξ του Συντάγματος, με αγαπημένη ξαδέλφη, άρτι αφιχθείσα από το εξωτερικό. Δεν θέλαμε να φάμε στο πόδι, ούτε κάπου με πολύ κόσμο και πανικό. Το εστιατόριο της Φάρμας Μπράλου και το Yolenis το είχα στα υπόψη για μια επίσκεψη, να που μας δόθηκε απρόσμενα η ευκαιρία.

Περνώντας, απλά αποφασίσαμε να μπούμε μέσα, ελπίζοντας να μην είναι όλα τα τραπέζια κρατημένα. Η ώρα 13.15 το μεσημέρι το εστιατόριο είχε λίγες παρέες και η κοπέλα στην υποδοχή μας εξυπηρέτησε, αλλά μας είπε ευγενικά ότι είχε περιθώριο μέχρι τις 3 να μας αφήσει το τραπέζι. Κανένα πρόβλημα. Και πράγματι, φεύγοντας, παρατήρησα ότι το εστιατόριο είχε γεμίσει και υπήρχε μικρή αναμονή στην είσοδο.

Για τον χώρο δεν έχω να πω πολλά. Με καλύπτει απόλυτα η κριτική της PP-TINA, που έχει προηγηθεί. Μάλιστα εντόπισε διακοσμητικές λεπτομέρειες που μου διέφυγαν τελείως. Αυτό που σίγουρα μου άρεσε είναι το ανοιχτό μπαρ, με τους σεφ επί το έργον και τα στουλς κατά μήκος του μπαρ για όσους ήθελαν να καθίσουν να φάνε εκεί. Μου θύμισε τόσο πολύ μοντέρνα εστιατόρια του εξωτερικού (κυρίως εντός πολυκαταστημάτων). Μέσα σε λίγη ώρα είχαν και αυτά γεμίσει. Γενικά ο χώρος είναι διακριτικά μοντέρνος, κυριαρχεί το δέρμα και το ξύλο, δημοφιλή υλικά των μοντέρνων steak houses. Δερμάτινοι καναπέδες κατά μήκος των τοίχων δημιουργούν άνετες γωνιές για μεγάλες παρέες ή οικογένειες, μια κεντρική ροτόντα ακριβώς μπροστά στην είσοδο και μερικά ψηλά τραπέζια, με στουλς. Μου άρεσε πολύ ο τοίχος με τα ράφια και τα "ξαπλωμένα κρασιά". Ξεκούραζαν το μάτι μου...

Το μενού επιμελείται ο γνωστός σεφ Μιχάλης Νουρλόγλου. Την φιλοσοφία και την σύνδεση του εστιατορίου με το απέναντι κρεοπωλείο βιολογικών προϊόντων την έχει επίσης αναλύσει πολύ εύστοχα η PP-TINA, σας παραπέμπω στην κριτική της.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει μόνο ορεκτικά, σαλάτες και συνοδευτικά. Για να φας κρέας ως κυρίως, πρέπει να κατευθυνθείς στην βιτρίνα και να επιλέξεις ποιο κομμάτι σου αρέσει. Ομολογώ ότι δεν είμαστε πολύ γνώστες των καλών κοπών, παρ' όλο που και οι δυο μας έχουμε φάει εξαιρετικό μοσχάρι σε καλά εστιατόρια, απλά πάντα οι νέες κοπές, οι εξελιγμένες τεχνικές ψησίματος και όλη αυτή η εμβάθυνση των καλών σεφ γύρω απ' το κρέας, σου ανατρέπουν αυτά που νομίζεις ότι ξέρεις.

Το μάτι μας έπεσε πάνω σ' ένα κομμάτι εξαιρετικό T-Bone Black Angus και συνωμοτικά συμφωνήσαμε να κάνουμε την γευστική και οικονομική παρασπονδία (τιμή: 85 ευρώ/κιλό). Επίσης, όταν μας παραδόθηκαν οι κατάλογοι, ενημερωθήκαμε για τα πιάτα ημέρας, μεδούλι και μακαρονάδα με αχινό. Και τα δύο μας έκλεψαν την καρδιά! Αλλά, όχι, αντισταθήκαμε στην μεγάλη μας αγάπη, τον αχινό, και είπαμε να κινηθούμε κρεατοφαγικά. Έχοντας λοιπόν, σχεδόν καταλήξει στα πιάτα που θα δοκιμάζαμε, δεν κάθισα να μελετήσω αρκετά τον κατάλογο και δεν μπορώ να σας ενημερώσω αναλυτικά για τα ορεκτικά. Αλλά παρατήρησα ότι είχε πολλά ενδιαφέροντα ορεκτικά με κρέας, σε λογικές τιμές (για Κολωνάκι πάντα), που μπορείς να βάλεις στη μέση και να αποφύγεις να πληρώσεις ένα ακριβό κομμάτι μοσχάρι. Μια πιο οικονομική πρόταση επίσης είναι τα ζουμερά μπιφτέκια σε μπέργκερ ή χωρίς.

Το γεύμα μας ξεκίνησε με μια πράσινη σαλάτα. Περιείχε ρόκα, λίγο μαρούλι, αβοκάντο, τριμμένο μήλο και κάποιο ξηρό καρπό, νομίζω κάσιους. Πολύ αρωματική, ελαφριά και δροσερή.

Στη συνέχεια κατέφθασε το μεδούλι. Το πιο χορταστικό που έχω φάει. Ένα μεγάλο κόκαλο κομμένο οριζόντια με εξαιρετικά ψημένο, γλυκό και λαχταριστό μεδούλι. Τέλειο στην απλότητά του, χωρίς καρυκεύματα και περιττές σάλτσες. Συνοδεία από φετούλες ψωμί. Το γλείψαμε κυριολεκτικά. (10 ευρώ)

Στη συνέχεια ήρθε το κρέας μας. T-Bone Black Angus 720γρ, πάνω σε ξύλο κοπής, μέτρια ψημένο και φιλεταρισμένο. Σούπερ! (όπως είπε και ο σεφ που μας το πρότεινε: )). Το λιπάκι περιμετρικά είχε μαλακώσει και αρωματίσει το κρέας, ενώ και το κόκαλο έκρυβε πολλές μπουκιές νόστιμου κρέατος ακόμα. Το μοιραστήκαμε και το ευχαριστηθήκαμε! Στο σύνολο, ένα πολύ πιο τολμηρό και ενδιαφέρον κομμάτι από το βαρετό φιλέτο που φλέρταρα στην αρχή.

Συνοδεύσαμε με άγρια μανιτάρια φρικασέ, ένα από τα συνοδευτικά του καταλόγου (5 ευρώ). Τα κρέατα δεν έχουν συνοδευτικό, δυστυχώς, μια τάση που εισάγεται από το εξωτερικό και καθιερώνεται και στα αθηναϊκά, καλά εστιατόρια κρέατος.

Ήπιαμε δύο ποτήρια κόκκινο Σκούρας Μέγας Οίνος- από τα πιο ακριβά ποτήρια στην κάβα τους, 9 ευρώ, δεν ξέρω αν τα άξιζε, αλλά σίγουρα πρόκειται για ένα πολύ καλό, στιβαρό κρασί.

Στο τέλος ερωτηθήκαμε για καφεδάκι ή γλυκό. Δεν θέλαμε τίποτε απ' τα δύο. Μας κέρασαν όμως οι ίδιοι ένα γλυκό, ένα ωραιότατο σαν πανακότα, με lime και τριμμένο μπισκότο, μέσα σε σάλτσα κόκκινων φρούτων. Πολύ σωστή κίνηση, μια καλή ανταπόδοση για τον υψηλό λογαριασμό που κάναμε δύο άτομα.

Αποφεύγω να σημειώσω τιμή/ άτομο, γιατί αυτή κυμαίνεται ανάλογα με την επιλογή κρέατος που θα κάνεις και πώς θα παίξεις με τα ορεκτικά.

Χωρίς να συμπεριλάβω το κρασί, το ποσό που πληρώσαμε εμείς ανήλθε σχεδόν στα 90 ευρώ (πάνω από 100 μαζί με το κρασί), αλλά επιλέξαμε ένα από τα πιο ακριβά κομμάτια τους. Βέβαια το ευχαριστηθήκαμε στο έπακρο, όπως και όλο το γεύμα. Είναι από τις φορές που το vfm ανταποκρίνεται στην γευστική εμπειρία που παίρνεις. Λες ναι, πλήρωσα πολλά, αλλά δεν κλαις τα λεφτά σου.

Υποθέτω λοιπόν ότι, ευκαιρίας δοθείσης, θα επισκεφθώ ξανά το εστιατόριο της Φάρμας Μπράλου. Αυτή τη φορά θα κινηθώ σε πιο οικονομικές επιλογές και θα δοκιμάσω περισσότερα ορεκτικά.

Αν σας αρέσει η ποιοτική κρεατοφαγία σε ένα όμορφο περιβάλλον, προτείνεται με κλειστά μάτια!