Loader

ram

Κριτικές: 145
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

07 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Υπάρχουν κάποια μέρη εστίασης που επισκεπτόμαστε χρόνια και τα θεωρούμε μέρος της καθημερινής μας ρουτίνας. Ταβερνάκια, μαγειρεία, παλιά καφενεία, που την παρουσία τους θεωρούμε δεδομένη και δεν γράφουμε ποτέ κριτική γι’ αυτά. Κι όμως το αξίζουν, χωρίς να το έχουν απαραίτητα ανάγκη. Για μένα ένα από αυτά είναι ο Διονύσης.

Ο Διονύσης είναι το συνοικιακό μαγειρείο της περιοχής μου. Πολύ κοντά στην έξοδο μετρό Ελληνικό, στην αρχή της Ιασωνίδου. Μπορεί να μην έχει την τρελή φήμη στην Αθήνα, αλλά είναι πασίγνωστος σε όλη την περιοχή του Ελληνικού, της Αργυρούπολης, της Γλυφάδας… Κάθε μεσημέρι γίνεται λαϊκό προσκύνημα, τα δε Σάββατα η ουρά για takeaway φτάνει μέχρι έξω. Δεν θα δείτε καμιά διαφήμισή του σε έντυπα/ ίντερνετ. Η πελατεία του είναι εξασφαλισμένη χρόνια τώρα. Η ιστορία του μετράει κάποιες δεκαετίες. Έχω ακούσει ότι άνοιξε για να εξυπηρετεί την παρακείμενη Αμερικάνικη Βάση και τους εργαζόμενους στο παλιό αεροδρόμιο, την εποχή που δεν υπήρχε καμία ταβέρνα στην περιοχή. Έκτοτε διατηρεί μια σταθερή ποιότητα και μια όλο και μεγαλύτερη φήμη.

Ο Διονύσης σερβίρει παραδοσιακό, σπιτικό φαγητό σε πολύ προσιτές τιμές. Εξυπηρετεί καθημερινά από τις 12 περίπου ως τις 4- 5 το απόγευμα, πρακτικά μέχρι να ξεπουλήσει. Ανοιχτός και τα Σάββατα, κλειστός τις Κυριακές. Σε περιόδους γιορτών και καλοκαίρια διαρκώς ανοιχτός, εκτός από τις επίσημες αργίες. Είναι το μαγειρείο απ’ όπου θα περάσεις το μεσημέρι για να πάρεις μια μερίδα φαγητό για το σπίτι ή να καθίσεις να φας στα γρήγορα. Οι τιμές είναι ασύλληπτα προσιτές ακόμα και για μαγειρείο. Μπορείς να φας με 3,80 έως 5 ευρώ μια πλούσια μερίδα. Λίγα μόνο πιάτα (κάποια ψαρικά, αν δεν απατώμαι) κοστίζουν 6-7.

Ο χώρος του είναι μικρός και λιτός και λειτουργεί με τον ίδιο απαράλλακτο τρόπο χρόνια τώρα. Μερικά τραπέζια με καρό τραπεζομάντιλα στο εσωτερικό, άλλα τόσα έξω, κάτω από μια τέντα. Αεικίνητοι, σβέλτοι νεαροί σερβιτόροι με λευκά πουκάμισα εξυπηρετούν τους πάντες και τα πάντα, ενώ εξίσου αεικίνητες κυρίες με λευκά σκουφάκια και χαμόγελο εξυπηρετούν πίσω από την βιτρίνα των φαγητών όλες τις παραγγελίες: παραγγελίες εντός καταστήματος, τηλεφωνικές κρατήσεις, και τους πελάτες to go που περιμένουν στην ουρά. Τα πάντα πεντακάθαρα, με ευγένεια και επαγγελματισμό. Ο κύριος στο ταμείο είναι όλα τα λεφτά. Μια σταθερή φιγούρα, στην ίδια πάντα θέση, που μετράει, δίνει ρέστα, λέει και κανένα καλαμπούρι για το καλό.

Η ποικιλία των φαγητών είναι μεγάλη και ανανεώνεται στη διάρκεια του μεσημεριού. Ταψιά με κοτόπουλο, μοσχάρι, χοιρινό, σούπες, γιουβαρλάκια, λαχανοντολμάδες, σουτζουκάκια, παστίτσιο, μουσακάς, λογής- λογής όσπρια και λαδερά, κάποια ψαρικά… αν τα απαριθμήσω όλα δεν μου φτάνει η κριτική! Χοντρικά, θα έλεγα ότι γύρω στα τριάντα διαφορετικά πιάτα βγάζει σταθερά και καθημερινά η κουζίνα του. Κοντά σ’ αυτά εμφανίζονται και κάποια εποχιακά, πχ. σε περίοδο νηστείας ή το καλοκαίρι. Ψησταριά δεν έχει. Μόνο φούρνο και κατσαρόλα. Τα κρεατικά συνοδεύονται από πατάτες φούρνου, τηγανιτές, με ρύζι ή μακαρόνια.

Με το πιο γκουρμέ δεν το ΄χει, ούτε με τα ζυμαρικά. Αλλά δεν είναι αυτός ο σκόπος του. Το σπιτικό, ελληνικό φαγητό του είναι ασυναγώνιστο. Σίγουρα δεν θα σ’ αρέσουν όλα. Αλλά μέσα σε τόση ποικιλία, κάτι θα βρεις να σου αρέσει.

Προσωπικά βρίσκω την μαγειρική του υπερβολικά πληθωρική και βαριά για τα γούστα μου, αλλά για μια μεγάλη πλειοψηφία, που έχει συνηθίσει σε τέτοιο σπιτικό φαγητό, δεν είναι καθόλου. Απόδειξη η τεράστια δημοφιλία του.

Ενδεικτικά να αναφέρω κάποια πιάτα που μ’ αρέσουν και προτιμώ:
- Το κοτόπουλο σε όλες σχεδόν τις εκδοχές του: φούρνου, κοκκινιστό με κριθαράκι, με κάρι, ρολό με σπανάκι.
- Χοιρινό κρασάτο
- Μοσχάρι κοκκινιστό
- Χταποδάκι με κοφτό μακαρονάκι
- Σολωμός στο φούρνο
- Αρνάκι κατσαρόλας
- Μουσακάς. Αρκεκά καλός. Τον προτιμώ, γιατί με βγάζει από την φασαρία να τον φτιάξω σπίτι…
Ο καλός μου τρελαίνεται για τα γεμιστά και τα ξεροψημένα μπιφτέκια του.

Προσωπικά δεν θα πρότεινα τους κιμάδες, το παστίτσιο και τα φαγητά με κρέμες γάλακτος, γιατί τα φτιάχνει λίγο βαριά. Ωστόσο όλα είναι φρέσκα και ημέρας. Τίποτα δεν προλαβαίνει να μείνει στο ταψί μέχρι την επόμενη. Μάλιστα, αν πάτε μετά τις 14.30 ενδέχεται τα περισσότερα να έχουν εξαντληθεί. Πολύς κόσμος, ιδιαίτερα ηλικιωμένοι τρώνε εκεί καθημερινά, οι υπόλοιποι σχηματίζουμε ουρές για takeaway.

Αυτός είναι ο Διονύσης. Ένα μαγειρείο παλαιάς κοπής, που δεν το παίζει τίποτε παραπάνω από αυτό που είναι και υποστηρίζει την σταθερή και καλή ποιότητα που τον καθιέρωσε. Προσφέρει τίμιο φαγητό και δίνει μια εύκολη και φτηνή λύση σε όλους όσους κινούνται στην περιοχή του Ελληνικού και γύρω. Είναι σίγουρο πως όποιον ρωτήσετε στα πέριξ πού είναι ο Διονύσης, ξέρει να σας πει. Η πιο αξιόπιστη λύση για καλό μεσημεριανό φαγητό στο Ελληνικό…

(Το πάρκιγκ στην περιοχή είναι λίγο πρόβλημα, γιατί ισχύει ελεγχόμενη στάθμευση. Καλύτερα να έρθετε με το μετρό ή να το συνδυάσετε με ψώνια στον Βασιλόπουλο της λεωφόρου Βουλιαγμένης).

10 medium

30 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Κυριακή απόγευμα στο Γκάζι. Μετά από επίσκεψη στο Μουσείο Μπενάκη και την αναδρομική έκθεση- αφιέρωμα στον Γιάννη Μόραλη (παρεμπιπτόντως, όποιος δεν την έχει δει, προλαβαίνει να πάει, έχει μεγάλο ενδιαφέρον), ψάχναμε κάπου να φάμε.

Η ώρα του μεσημεριανού φαγητού περασμένη, σχεδόν 16.00 κι εγώ να ξεσκονίζω τα ηλεκτρονικά κιτάπια μου, για να βρω κάτι καλό στην περιοχή την ώρα αυτή. Το Κάππα το είχα στην άκρη του μυαλού μου μετά τις τόσες καλές κριτικές που είχα διαβάσει, και, εφόσον δεν βρήκαμε κάτι καλύτερο πιο κοντά στο Μουσείο, είπαμε να κινηθούμε προς τα εκεί. Εμένα η περιοχή του Κεραμεικού μου φαίνεται χαώδης κι έτσι βάλαμε gps και κάναμε 20 λεπτά περπάτημα. Από την πλατεία και τη στάση του μετρό είναι πολύ πιο κοντά. Μόνο που πρέπει να διασχίσετε κάθετα την Ιερά Οδό και να πάτε ένα- δυο στενάκια πίσω από την Ταινιοθήκη. Θυμάμαι εκεί κοντά ήταν το μοριακό μπαρ Momix, δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα. Aν δεν στο έχουν πει πάντως, δεν το βρίσκεις τυχαία. Ευτυχώς οι φίλοι χρήστες το ανακάλυψαν κι έτσι το μαθαμε και εμεις!

Μικρή παρένθεση: ο περίπατος στην περιοχή του Κεραμεικού με τα μικρά σπίτια, τα νεοκλασικά, τις γειτονιές που θυμίζουν ελληνικές ταινίες, σε αποζημιώνει. Κρίμα που τα περισότερα έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους...

Ο χώρος του Κάππα από την αρχή μας έκανε καλή εντύπωση. Ο εσωτερικός είναι όμορφος, δεν πρόκειται για κάποιο ταβερνείο ή εναλλακτικό καφενείο- μεζεδοπωλείο, όπως τα περισσότερα στο Γκάζι, αλλά για ένα περιποιημένο μεζεδοπωλείο, με χαρακτήρα και μια ζεστασιά. Η κυρίως σάλα δεν είναι πολύ μεγάλη, ούτε όμως και μικρή. Εξυπηρετεί γύρω στα 50 άτομα, ενώ διαθέτει και ένα πολύ γουστόζικο μπαρ. Παρατήρησα και μια πολύ γοητευτική αυλή στο βάθος. Παντού υπάρχουν διακοσμητικές λεπτομέρειες που παραπέμπουν σε belle epoque ή σε αστικό σαλόνι άλλης εποχής. Τα σερβίτσια κινούνται στο ίδιο στιλ και είναι πολύ χαριτωμένα. Την ώρα που πήγαμε δεν είχε πολύ κόσμο κι έτσι παρατηρήσαμε με ηρεμία τον χώρο. Καπνό δεν αντιλήφθηκα.

Η εξυπηρέτηση από έναν νεαρό σερβιτόρο ήταν πολύ καλή, ευγενική και ζεστή. Ήταν και η ώρα τέτοια που ευνοούσε την πιο άνετη εξυπηρέτηση κι έτσι μας βοήθησε αρκετά και στην παραγγελία. Με το που καθίσαμε, έστρωσε χάρτινα σουπλά και μας έφερε νεράκι βρύσης σε μπουκάλι και λίγο αργότερα δύο φλυτζανάκια (απ’ αυτά του Λουδοβίκου! ) βελουτέ σούπα με κρουτόν. Πολύ νόστιμη, ωραία έναρξη.

Ο κατάλογος διακρίνεται σε ζεστά και κρύα πιάτα, που προτείνονται για τη μέση. Σαν περιεχόμενο το μενού δεν μας εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Και πάλι είδα κλασικά πιάτα μεζεδοπωλείου, με μια μικρή τσαχπινιά. Από τα, ας πούμε, κυρίως, θα βρείτε από μία επιλογή σε αρνί- μπριζολάκια- πανσετάκια- ψαρονέφρι- κοτόπουλο μπούτι - ριζότο – σουτζουκάκια - και δύο ζυμαρικά, αν θυμάμαι καλά. Αν κάποιο από αυτά είναι στις γεύσεις σας, πετύχατε διάνα. Αν όχι, θα κάνετε κάποιο συμβιβασμό, αλλά πιστεύω ότι τελικά η γεύση θα σας ικανοποιήσει. Η δική μας παραγγελία είχε:

- Μια πράσινη σαλάτα με ρόδι, σύκα, ηλιόσπορο και κατίκι. Πολύ δροσερή και κάπως όξινη, πάντως φρέσκια. Η φίλη μου χόρτασε σχεδόν μόνο μ’ αυτήν. 8/10
- Πατάτες κυδωνάτες με ντιπ αλλαντικών. Μεγάλα κομμάτια, χρυσαφένια. Το ντιπ τους ταίριαζε. 8/10
- Κολοκυθοκεφτέδες με ντιπ γιαουρτιού αρωματισμένο με μοσχολέμονο. Κάπως όξινο και αυτό για τα γούστα μου. Αλλά οι κολοκυθοκεφτέδες αφράτοι και λαχταριστοί. 8/10
- Φρέσκιες παπαρδέλες με μοσχάρι ραγού και τριμμένο τυράκι. Πιάτο ημέρας. Καταπληκτικές. Πραγματικά φρέσκιες, πραγματικά το κρέας ήταν ολοκάθαρο και λουκούμι! Ήθελα να φάω όλη την πιατέλα μόνη μου, αλλά κράτησα τα προσχήματα. Αξίζει πραγματικά, αν το πετύχετε! 9/10
- Χοιρινό με πέστο ρίγανης. Το πιο αδύναμο πιάτο. Όχι λόγω γεύσης ή ιδέας, αλλά επειδή το κρέας ήταν πολύ λιπαρό. Πραγματικά το μισό το αφήσαμε στο πιάτο. Κατά τ’ άλλα συνοδεύεται από ψιλοκομμένες πιτούλες και λίγη σάλτσα από πιπεριά φλωρίνης. Το πέστο ρίγανης είναι πολύ ενδιαφέρον και όσο έντονο πρέπει, ώστε να δίνει χαρακτήρα στο πιάτο. Απλά η ποιότητα του κρέατος, δυστυχώς, ήταν κακή. 5/10

Σημείωση: οι μπακαλιαρομπουκιές με πουρέ παντζαριού ήταν το μόνο πιάτο που είχε τελειώσει. Υποθέτω ότι είναι από τα πιο δημοφιλή. Θα το δοκίμαζα, αν το έβρισκα.


Για τα παραπάνω, εκ των οποίων τα δύο θα τα χαρακτήριζα «κυρίως», πληρώσαμε το τρομερό ποσό των 34 ευρώ. Δηλαδή 17 ευρώ το άτομο και δεν καταφέραμε να τα τελειώσουμε όλα (εκτός τις θεϊκές παπαρδέλες και τη σαλάτα που δεν αφήσαμε μπουκιά). Το vfm είναι άριστο! Οριακά κατηγορία 17- 25. Μάλλον 15- 20 θα έλεγα. Και μάλλον είναι κι αυτός ένας λόγος της τόσης δημοφιλίας. Το κέρασμα- σφηνάκι μαστίχας δεν λείπει, ούτε η ευγένεια στην υποδοχή και την έξοδο.

Δεν ξέρω πότε θα ξαναβρεθώ στο Γκάζι για φαγητό, ούτε αν θα έκλεινα τραπέζι επι τούτου για να ξαναφάω στο Κάππα, μόνο και μόνο επειδή δεν συχνάζω στην περιοχή πια. Αλλά αν σας αρέσουν τα περιποιημένα μεζεδοπωλεία με τις λίγο πειραγμένες γεύσεις και βγαίνετε εκεί γύρω, προτιμήστε το! Εξυπηρετεί μάλιστα όλη την ημέρα γιατί είναι ανοιχτό από το μεσημέρι.

10 medium

16 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Το Μαύρο Πρόβατο το έχω γνωρίσει αρχικά μέσα από το as4f και τις τόσο καλές κριτικές που διαβάζω συχνά, αλλά και παντού λίγο-πολύ θα το ακούσεις. Είναι πια διάσημο. Το είχα καταχωρήσει στη λίστα με τα must do εδώ και πολύ καιρό. Με τη νέα χρονιά, είπα να αρχίσω να εκπληρώνω εκκρεμείς επιθυμίες…

Είχα προσπαθήσει και στο παρελθόν να κάνω κράτηση, αλλά ποτέ δεν έβρισκα τραπέζι. Την προηγούμενη Παρασκευή απογευματάκι είπα να αποπειραθώ ξανά, βρήκα ένα τραπέζι για δύο (όχι για τέσσερις, όπως υπολόγιζα). Κι έτσι πήγαμε Σάββατο βράδυ με τον αγαπημένο μου, τα δυο μας. Όπως έχουν πει κι άλλοι, η κράτηση είναι επιβεβλημένη οποιαδήποτε μέρα.

Την περιοχή του Παγκρατίου την μισο-ξέρω. Για την ακρίβεια γνωρίζω καλά το κεντρικό τμήμα και βορείως, δηλαδή από Σπύρου Μερκούρη και προς Βύρωνα. Η νότια περιοχή γύρω απ’ τη Ριζάρη και παραλλήλως της Β. Κωνσταντίνου, μου είναι σχεδόν άγνωστη. Κι έτσι είχαμε την ευκαιρία, παρά το τσουχτερό κρύο, να περιηγηθούμε λίγο και στην Αρχελάου, που είναι τόσο δημοφιλής τον τελευταίο καιρό. Κάποια γραφικότητα δεν είδα, πάντως σε όλα τα μαγαζάκια που συναντήσαμε δεν έπεφτε καρφίτσα.

Το δε πάρκιγκ είναι απαγορευτικό σε όλο το Παγκράτι. Εμείς πήγαμε με το μετρό, που το προτείνω με κλειστά μάτια σε όλους όσους θέλουν να επισκεφθούν την «νότια» περιοχή του Παγκρατίου (15 λεπτά περίπατος από την στάση Ευαγγελισμός).

Η πρώτη εντύπωση από το Μαύρο Πρόβατο ως εικόνα, ήταν έως και απογοητευτική. Οκ, το ήξερα ότι υπάρχει στενότητα χώρου στο Παγκράτι, αλλά δεν περίμενα το τόσο δημοφιλές Μαύρο Πρόβατο να είναι τόσο πιεσμένο μεταξύ μικρών δωματίων και πεζοδρομίου! Όσοι έχουν πάει πολλές φορές, προφανώς το έχουν συνηθίσει έτσι και δεν τους κάνει εντύπωση. Εμένα όμως που πήγα πρώτη φορά, μου έκανε πραγματικά κακή εντύπωση και δυστυχώς δεν μπορώ να βάλω πάνω από 1,5 / 4.

Κατ΄αρχάς η επέκταση επί του πεζοδρομίου. Που δεν πρόκειται για κανένα πλατύ πεζοδρόμιο, αλλά γι΄αυτά τα στενά, τα παγκρατιώτικα. Επί του οποίου έχουν στηθεί τραπέζια το ένα δίπλα στ’ άλλο, με μια νάιλον τέντα και σόμπες οροφής να προσπαθούν να περιορίσουν το κρύο (το τσουχτερό φέτος). Το οποίο φυσικά δεξιά και αριστερά δεν περιορίζεται. Δεν ξέρω πώς έχουν καταφέρει να αποτελεί το πεζοδρόμιο μια μόνιμη λύση για τους καπνίζοντες και πώς οι πελάτες αυτοί, έστω και με σόμπες, κάθονται και τρώνε έξω Γενάρη μήνα. Αν ήταν καφετέρια, θα ήταν ίσως πιο ανεκτό. Αλλά εδώ μιλάμε για φαγητό! Εμένα πάντως θα μου έκανε πολύ άσχημη εντύπωση να έρθω από την άλλη άκρη της Αθήνας με κράτηση και να με βάλουν να καθίσω στο πεζοδρόμιο… Ελπίζω να ενημερώνουν.

Όσον αφορά τους εσωτερικούς χώρους, είναι μικροί αλλά τουλάχιστον είναι ζεστοί. Πολύ ζεστοί. Στο μικρότερο χώρο, που καθίσαμε εμείς, χωράνε στριμωγμένα λίγα τραπέζια (μετά βίας 20 άτομα) και, χωρίς υπερβολή, δημιουργείται μια αίσθηση εγκλεισμού. Παράλληλα με την απουσία μουσικής και έναν μονότονο ήχο από κάποια συσκευή που μάλλον είχε ξεχαρβαλώσει, θα έλεγα ότι το γεύμα μας αποκτούσε έναν διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Το κάθε τραπέζι καθόταν κουμπωμένο κι έτρωγε, συζητώντας χαμηλοφώνως, γιατί άνετα τη συζήτησή του μπορούσαν να ακούσουν όλοι. Γιατί δεν βάζετε λίγη μουσική βρε παιδιά;

Ταυτόχρονα, σε ένα παράλληλο επίπεδο, κοιτάς τους έξω που τρώνε στο κρύο και καπνίζουν, με τον διπλανό εσωτερικό χώρο, που φαινόταν πιο ευχάριστος, δεν έχεις καμία επαφή, ενώ οι σερβιτόροι ανοιγοκλείνουν συνεχώς για να εξυπηρετήσουν, πηγαίνοντας κυριολεκτικά από πόρτα σε πόρτα. Αυτός ο κατακερματισμένος χώρος του Μαύρου Προβάτου λοιπόν, δεν σε αφήνει να νιώσεις την αύρα του εστιατορίου, την πραγματική ζεστασιά και το παρεΐστικο κλίμα που πρέπει να έχει ένα μεζεδοπωλείο.

Όσο για την τουαλέτα, είναι πέραν σχολιασμού και το γεγονός ότι βρίσκεται πόρτα- πόρτα με την κουζίνα και ότι είναι κοινή για άνδρες- γυναίκες.

Θα πρότεινα επειγόντως αλλαγή χώρου παιδιά!! Αφού έχετε τόση κίνηση και τόση δημοφιλία, μεταφερθείτε σε ένα πιο άνετο σημείο! Ο χώρος σας αδικεί.

Το φαγητό ήταν αρκετά καλό. Όχι συγκλονιστικό, αλλά ωραίο και χορταστικό. Μου έκανε εντύπωση ότι ήταν αρκετά οικονομικό σε σχέση με μεζεδοπωλεία- ταβέρνες της ίδιας κατηγορίας. Δηλαδή τα περισσότερα ορεκτικά είναι στα 5-5.50 ευρώ, ενώ αρκετά κυρίως πιάτα με κρέας στα 9-10- 11 ευρώ. Ο κατάλογος ήρθε με την προσθήκη ενός φύλλου με πιάτα ημέρας και πέρα από αυτά, ο σερβιτόρος μας πρότεινε 2-3 ακόμα πιάτα εκτός καταλόγου. Γενικά υπάρχει ποικιλία.

Ως φιλοσοφία, η κουζίνα πατάει στις σταθερές γεύσεις που συναντάς στα περισσότερα μεζεδοπωλεία (ψητά κρέατα, κριθαρώτα, τηγανιές, κάποια παραδοσιακά πιάτα- χουνκιάρ, μπουγιουρντί), αλλά προσθέτει και 1-2 πιάτα ζυμαρικών και ψαριού και πειραματίζεται με κάποιες ιδέες που ξεφεύγουν από την πεπατημένη.

Η λίστα κρασιών είναι αρκετά μεγάλη. Πρόβλημα όμως ότι δεν προσφέρεται κανένα επώνυμο κρασί σε ποτήρι. Αν δεν πάρεις μπουκάλι δηλαδή, πρέπει αναγκαστικά να πιεις το χύμα δικό τους. Ευτυχώς ήταν καλό. Το έτερον ήμισυ ενθουσιάστηκε με το ημίγλυκο κόκκινο (υπερβολικά γλυκό για εμένα), εγώ ζήτησα το chardonnay, που ήταν αξιοπρεπέστατο.

Στην αρχή φέρνουν ωραιότατες φρυγανισμένες φετούλες ψωμιού με ντιπ ντομάτας και σφηνάκια ρακή. Δεν προτιμώ ιδιαίτερα ρακή- τσίπουρα, αλλά σε όσους αρέσει, είναι μια ευχάριστη έναρξη, καλοδεχούμενη σε μεζεδοπωλεία.

Ψωμάκι- φραντζολάκι χωριάτικο σε φέτες, με το αλεύρι του, κατόπιν παραγγελίας (1 ευρώ), νεράκι βρύσης και πάμε:
- Χαλούμι σχάρας. Το κλασικό. Μας αρέσει και το παραγγέλνουμε συχνά. Τρία κομμάτια εδώ, μια χαρά.
- Φωλιές κανταΐφι με τυρί μετσοβόνε και μελιτζάνα, καρύδι και μαρμελάδα ντομάτας: μου φάνηκε πολλά υποσχόμενο, αλλά τελικά κάτι με χάλασε. Και μάλλον το κάπως ξερό κανταϊφι, που δεν έδενε και πολύ με τη γέμιση.
- Μουσακάς πειραγμένος (ορεκτικό ημέρας): με κιμά κοτόπουλου, βάση πατάτα και μπεσαμέλ από σπανάκι. Ένα μικρό στρογγυλό κομμάτι φτιαγμένο σε τσέρκι διαμέτρου 10 εκατοστών. Για δύο άτομα οκ, για περισσότερους μάλλον μικρό. Οπτικά και γευστικά έμοιαζε με σουφλέ σπανακιού περισσότερο, παρά με μουσακά. Ήταν ευχάριστο στην γεύση, αλλά έχανε γιατί δεν διακρινόταν ο κιμάς κοτόπουλου.

Στα κυρίως κινηθήκαμε και οι δύο σε κρέας- ψαρονέφρι.

- Ψαρονέφρι ψητό, του καταλόγου, για τον άντρα μου, όπου αντικατέστησε τα ψητά μανιτάρια με τηγανιτές πατάτες.
- Ψαρονέφρι με δαμάσκηνα και πουρέ πατάτας για εμένα.

Το πρώτο ήταν πιο κλασικό, μαλακό, σωστό, αλλά μικρή μερίδα.
Το δικό μου ήταν σίγουρα πιο ενδιαφέρον. Γεμιστό με τα δαμάσκηνα και μία ωραία σάλτσα με βάση δαμάσκηνο, θύμιζε γιορτινό πιάτο. Ευτυχώς δεν ήταν υπερβολικά γλυκό. Ο πουρές κάπως βαρύς, αλλά στο σύνολο νόστιμο.

Είδα στον κατάλογο και μια ωραία στηθοπλευρά- μοσχάρι για δύο, και πραγματικά αυτό θα ήθελα να φάω, αλλά δεν συμφωνήσαμε να μοιραστούμε… Την επόμενη.

- Πήραμε κι ένα από τα γλυκά που μας πρότειναν προφορικά. Το μιλφέιλ με δύο στρώσεις: μήλο- κανέλα (+ καραμέλα νομίζω) και κρέμα πατισερί.
Απολαυστικό, εξαιρετικό τραγανό φύλλο, το απολαύσαμε και το προτείνω. Απ’ ότι κατάλαβα είναι το signature γλυκό τους, που προτείνουν σε όσους δεν το έχουν δοκιμάσει.

Η εξυπηρέτηση από νέα παιδιά, που είναι διαρκώς παρόντα, χωρίς καθυστερήσεις. Όχι η πιο εγκάρδια, αλλά επεξηγηματική και αποτελεσματική.

Το vfm σε σχέση με τις γεύσεις είναι άριστο. Πληρώσαμε 53 ευρώ περίπου, δηλαδή γύρω στα 25 το άτομο και φάγαμε χορταστικά. Σε μεγαλύτερες παρέες, νομίζω ότι 18 - 20 ευρώ είναι υπεραρκετά για ένα ωραίο γεύμα στο Μαύρο Πρόβατο.

Το μόνο που θα με απέτρεπε απ’ το να το επισκεφθώ ξανά, όπως καταλαβαίνετε, είναι ο χώρος του, με τη μορφή και τη διαρρύθμιση ως έχει αυτή τη στιγμή. Γιατί είναι στριμωγμένο, χωρίς ατμόσφαιρα και γενικά δεν ικανοποιεί την προσδοκία μιας ευχάριστης εξόδου.

Και είναι κρίμα, γιατί το φαγητό του έχει αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα που λείπει από τον χώρο του.

10 medium

26 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Γιορτινές μέρες επιτέλους! Οι έξοδοι πολλές και το φαγητό ακόμα περισσότερο.
Χρόνια Πολλά σε όλους!

Στο Μήπως γευματίσαμε πριν 10 ημέρες περίπου - εφόσον οι κριτικές ανεβαίνουν άμεσα, μπορείτε να υπολογίσετε, αρκετά πρόσφατα. Είναι από τα μεζεδοπωλεία που είχα γράψει μια από τις παλαιότερες κριτικές μου, πριν 5 χρόνια. Και είχα πολύ καιρό να ξαναπάω. Αυτή τη φορά με εξέπληξε πολύ ευχάριστα.

1ον επειδή μου φάνηκε ότι ο χώρος έχει ανακαινιστεί ή διακοσμηθεί με μεγαλύτερη επιμέλεια κι έχει αποκτήσει έναν πιο ζεστό χαρακτήρα.

2ον επειδή επιτέλους, απαγορεύεται το κάπνισμα! Για μένα αυτό είναι μεγάλο ατού και πάντα το επιβραβεύω.

Η κουζίνα του Μήπως είναι σταθερά καλή, με ωραίες προτάσεις μεζέδων και πιάτων, πρωτοτυπία στην εκτέλεση και στο σερβίρισμα, και κυρίως, όλα νόστιμα. Ορισμένα πιάτα παραμένουν σταθερά στον κατάλογο για χρόνια (βλ. λαχματζούν, πεϊνιρλί), άλλα ανανεώνονται, υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας που αναγράφονται στον μεγάλο μαυροπίνακα στον τοίχο. Ορισμένα πιάτα θα σας παραπέμψουν στην Ανατολή π. χ. πεϊνιρλί, τα πιλμένια (ζυμαρικά γεμιστά, παρόμοια με τα μαντί) κτλ. Ο κατάλογος είναι αρκετά απλός, δεν σε προδιαθέτει για τις όμορφες γεύσεις που θα γευτείς, αλλά ό, τι και να πάρεις, είναι ανώτερο των προσδοκιών.

Αυτή τη φορά, σχεδόν αφήσαμε την παραγγελία στους φίλους, που το επισκέπτονται πιο συχνά. Κάποια από τα πιάτα δεν θα ήταν στην πρώτη επιλογή μου, αν διάλεγα εγώ (που συνήθως πάω στα πιο "πειραγμένα") αλλά κι έτσι μείναμε αρκετά ικανοποιημένοι:

Στην αρχή μας έφεραν ένα πανεράκι με δύο φανταστικά καρβελάκια, κομμένα στα τέσσερα. Τραγανά απέξω, αφράτα- αφρός από μέσα. Τόσο ωραίο, φρέσκο ψωμί είχα πολύ καιρό να φάω. Μαζί με ελίτσες, κυριολεκτικά το εξαφανίσαμε μέσα σε λίγη ώρα.

Η αλήθεια είναι ότι πεινούσαμε και ότι καθυστέρησαν πολύ να φέρουν το φαγητό, περιμέναμε ίσως πάνω από 45 λεπτά. Και όταν πλέον είχαμε εξαντλήσει τα περισσότερα νέα μας με τους φίλους που είχαμε καιρό να δούμε (τρώγοντας ψωμί και πίνοντας ημίγλυκο κόκκινο και τσίπουρα, σε σημείο που εγώ άρχισα να ζαλίζομαι), άρχισαν να φτάνουν και τα φαγητά... Αυτός είναι και ο λόγος που αφαιρώ μια ντοματούλα από την εξυπηρέτηση.

Από τα ορεκτικά επιλέξαμε:

- Το χαλούμι. Ήρθε κομμένο σε φετούλες. Μια χαρά.

- Το σαγανάκι με αυγά. Ένα από τα πιάτα που δεν σε προδιαθέτουν για το τι είναι. Μέσα σε πυρίμαχο σκεύος, ένα τηγανιτό αυγό- μάτι, ανάμεσα σε μείγμα από τυριά και κάποιο αλλαντικό, τα ανακατεύεις όλα μαζί και γίνεται κόλαση. Ως ιδέα δεν είναι πολύ του γούστου μου - όχι ότι δεν έφαγα βέβαια- αλλά αν σας αρέσουν αυτού του είδους τα πιάτα, θα το ευχαριστηθείτε!

- ψητή πατάτα (από τα πιάτα ημέρας). Ένα ακόμα πιάτο που δεν ξέραμε τι να περιμένουμε. Πήλινο σκεύος, με σιγοψημένη πατάτα φούρνου, λίγη κρέμα γάλακτος, τυρί και μυρωδικά.
Πολύ καλό!

- Το λαχματζούν: τραγανή βάση, ψιλοκομμένος κιμάς, κρεμυδάκι, μέτρια καυτερό, στο συνόλο θα το χαρακτήριζα άψογο! Από τα πιάτα που πάντα δοκιμάζω στο Μήπως.

- Γιουβέτσι με μανιτάρια. Πολύ πολύ νόστιμο! Όταν το παραγγέλναμε, εγώ δεν είχα και πολλή όρεξη για ένα ακόμα κριθαρώτο. Οι φίλοι μας όμως επέμεναν για το πιάτο αυτό. Και δεν είχαν άδικο. Καταπληκτικό άρωμα και καταπληκτική γεύση, σωστή υφή στο κριθαράκι, που δεν χύλωσε, αλλά το είχαμε στη μέση και τσιμπολογούσαμε μέχρι που μάζεψαν το τραπέζι.

Γενικά οι μερίδες είναι μεγάλες και, στο τέλος, προτείνουν και οι ίδιοι να ετοιμάσουν πακετάκι για το σπίτι.

Από τις μερίδες κρεάτων μοιράσαμε μία πανσέτα και μία μερίδα μπριζολάκια.
- Η πανσέτα ήρθε βουνό- κομμένη σε κομματάκια πάνω σε ένα ξύλινο "τελάρο", με καραμελωμένα κρεμύδια από πάνω και πιτούλες, αν θυμάμαι καλά. Φαινόταν λαχταριστή και ξεροψημένη. Παρόλο που δεν τρώω πανσέτα, δοκίμασα ένα κομματάκι και ήταν νόστιμο. Οι υπόλοιποι βέβαια δεν άφησαν τίποτα.

- Τα μοσχαρίσια μπριζολάκια ήταν πιο κοντά στα γούστα μου, χωρίς κάτι το συγκλονιστικό. Με πατατούλες τηγανιτές. Κι αυτά πάνω στη ξύλινη βάση- τελάρο.

Να πω επί τη ευκαιρία, γενική παρένθεση, ότι όλη αυτή η τάση με τα ανορθόδοξα "σερβίτσια" πάνω στα οποία φέρνουν το φαγητό έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Ξεκίνησε από τα μοντέρνα εστιατόρια κι έχει περάσει και στα μεζεδοπωλεία, όμως δεν είναι πάντα επιτυχημένη, ούτε εξυπηρετική και δεν ξέρω αν είναι και υγιεινή σε τελική ανάλυση. Προσωπικά πλέον διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις όταν βλέπω ξύλινες βάσεις, ξύλα κοπής, καλαθάκια, μαρμάρινες πλάκες και ειδικά αυτές τις μαύρες πλάκες παντού, αν και προορίζονται για να σερβίρουμε το σούσι και μόνο. Τι απέγιναν τα ωραία σερβίτσια μας, τα πλέον κατάλληλα για να σερβίρουμε το φαγητό; Αυτό ως μία γενική παρατήρηση.

Κατά τ΄άλλα, το γεύμα μας ήταν άψογο, γι' άλλη μια φορά. Ο λογαριασμός σε καλά επίπεδα, περίπου 35 ευρώ το ζευγάρι, μαζί με τα ποτά. Δηλαδή 17- 20 ευρώ το άτομο το πολύ. Στο τέλος μας κέρασαν ένα σφηνάκι λικέρ. Η κοπελίτσα που μας σέρβιρε, πρότεινε να μας κεράσουν και κάποιο γλυκάκι, brownies νομίζω, αλλά δεν αντέχαμε να φάμε άλλο. Θυμάμαι όμως ότι πάντα κερνούν ατομικά γλυκάκια (κάποτε σουφλέ), τα οποία εκτιμώνται ιδιαίτερα.

Στο Μήπως είναι σίγουρο πως θα φάτε καλά, γι΄αυτό μην αμελήσετε να το επισκεφθείτε ακόμα κι αν ο δρόμος δεν σας βγάζει προς Κερατσίνι. Όχι για την τοποθεσία, όχι για τον χώρο, σίγουρα όμως για το φαγητό. Είναι από τα μεζεδοπωλεία αυτά, όπως το Οινομαγειρείον Ζωοδόχος Πηγή, η Φυσαρμόνικα (όπου δεν έχω καταφέρει ακόμα να πάω) κ. α. που αποτελούν προορισμό γεύσης από μόνα τους.

Καλή Χρονιά σε όλους!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

22 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Στο Zurbaran είχαμε μια πολύ όμορφη βραδιά.

Είναι ένας πανέμορφος, αστικός χώρος, με καταπληκτική ατμόσφαιρα κι αισθητική. Από τους καινούριους χώρους του Κολωνακίου - αν δεν απατώμαι, άνοιξε πέρσι - πάνω στην Πατριάρχου Ιωακείμ, στη θέση των παλιών Starbucks. Ήρθε κι έκανε πάταγο, όπως διάβασα εκ των υστέρων. Είναι ανοιχτό όλη την ημέρα για φαγητό και ποτό. Τα βράδια με ένταση, κέφι και νεανική ατμόσφαιρα, ενώ συχνά διοργανώνει πάρτυ.

Το Zurbaran δεν το ήξερα. Κάπου το είχα διαβάσει ενδεχομένως, αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Πρώτη φορά δοκίμασα την κουζίνα του ένα μεσημέρι του Σεπτέμβρη, τυχαία, περνώντας απέξω με μια φίλη. Ο καιρός ήταν καλός και είχαμε καθίσει σε ένα από τα τραπέζια που βγάζει έξω. Εκείνο το μεσημέρι δοκιμάσαμε ένα απίθανο καρπάτσιο (ή ταρτάρ) λαβράκι με αχινό και αυγά χελιδονόψαρου κι ένα ακόμα καλύτερο ραγού με ζυμαρικά (παπαρδέλες ή ριγκατόνι) που έλιωνε κυριολεκτικά. Το άρωμά του και η καταπληκτική βαθιά επίγευση ντομάτας και κρασιού, μου έμειναν τόσο έντονα στο μυαλό, ώστε σκεφτόμουν καιρό να πραγματοποιήσω μια δεύτερη επίσκεψη.

Η ευκαιρία δόθηκε μία Κυριακή, αρχές Δεκέμβρη, νωρίς το βραδάκι. Σοφά έπραξα και προνόησα για τραπέζι λίγες ώρες νωρίτερα, χωρίς να το περιμένω ότι θα έχει τόση κίνηση. Αλλά όπως τελικά είδαμε, την ώρα που πήγαμε ήταν σχεδόν γεμάτο, με τον κόσμο μάλιστα να εναλλάσσεται στα τραπέζια, οι δε θέσεις στο εντυπωσιακά μεγάλο μπαρ είναι μάλλον περιζήτητες. Το Zurbaran είναι το μέρος που, ιδανικά θες να πας με καλή παρέα, να ντυθείς, να δοκιμάσεις όμορφες γεύσεις, να πιεις φίνα ποτά, να κάνεις μια chic έξοδο. Ο κόσμος είναι χαλαρός, άνετος και περιποιημένος. Αν μιλούσαμε με όρους παλαιότερων εποχών, θα έλεγα «Αθηναίοι αστοί». Επειδή όμως δεν μου αρέσει να κατηγοριοποιώ τους ανθρώπους, ειδικά στο θέμα του φαγητού, θα πω αυτό που πάντα πιστεύω για όλα τα εστιατόρια της Αθήνας, ότι καθένας μπορεί με μία κράτηση να δοκιμάσει όποιο εστιατόριο θελήσει, αρκεί να πληρώσει το αντίτιμο, εν προκειμένω τα 40-50 ευρώ/άτομο που αντιστοιχούν εδώ.

Η αισθητική που χαρακτηρίζει τον τέλεια φροντισμένο και με λεπτομέρεια διακοσμημένο εσωτερικό χώρο, συνθέτουν ένα εστιατόριο που συναντάς σε μητροπόλεις όπως η Νέα Υόρκη και σίγουρα το Κολωνάκι. Επιβλητική είσοδος, ψηλοτάβανο, με ένα τεράστιο μπαρ στα αριστερά κι έναν διάδρομο, στρωμένο με πράσινο μάρμαρο που οδηγεί στην κυρίως σάλα. Εντυπωσιακό industrial ύφος με υφασμάτινα καθίσματα, με μια ‘60s διάθεση, φωτισμός ατμοσφαιρικός, αλλά όχι ανεπαρκής, έργα τέχνης που τραβούν το βλέμμα (*κάπου διάβασα ότι ο Zurbaran ήταν ζωγράφος), αλλά κυρίως ένα καταπληκτικό αίθριο στο βάθος, με τζαμαρίες και πρασινάδες, σαν ένας κρυμμένος κήπος, για πολλές- πολλές φωτογραφίες. Τα τραπέζια είναι άνετα και καθόλου στριμωγμένα. Πάνω, ένα δεύτερο, πιο πριβέ επίπεδο. Η ένταση της μουσικής δυναμώνει από κάποια ώρα κι έπειτα. Καπνό δεν αντιλήφθηκα, θεωρώ ότι εκεί που καθίσαμε τουλάχιστον, το κάπνισμα απαγορεύεται. Γενικά έχει όλα τα χαρακτηριστικά που θα σε κρατήσουν μετά το γεύμα και για ποτό.

Η κουζίνα είναι μεσογειακή, ακολουθεί τις διεθνείς τάσεις και κρατάει και κάποια πιο παραδοσιακά κλασικά πιάτα. Δεν θέλω να κουράσω με λεπτομέρειες. Ό, τι κι αν δοκιμάσαμε και τις δύο φορές, ήταν απίθανο, τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα.

- Στη δεύτερη επίσκεψη, εν αρχή πήραμε (ως συνήθως) ένα ταρτάρ τόνου. Ήταν από τα πιάτα ημέρας. Μια τραγανή βάση, νομίζω με δημητριακά (δεν το θυμάμαι ακριβώς), αρκετή ποσότητα φρέσκου τόνου, κι ένα πειραγμένο γκουακαμόλε, ολοκλήρωνε τη σύνθεση. Magnifique!

- Spaghetti cacio pepe tartuffo. Αυτή η τόσο απλή μακαρονάδα με πεκορίνο και τριμμένο πιπέρι, απογειώθηκε από την τρούφα. Η οποία δεν υπήρχε μόνο ως άρωμα, αλλά σε πραγματική ποσότητα 15 γραμμαρίων μέσα στο πιάτο. Ίσως αυτό δικαιολογεί την μάλλον αστρονομική τιμή των 28 ευρώ για ένα πιάτο ζυμαρικών.

- Κοτόπουλο μπουτάκι tandoori, με κους κους, φρέσκα χορταρικά, αμύγδαλα και ντομάτα. Πολύ γευστικό και αρωματικό πιάτο, δεν το περιμέναμε. Θα το παράγγελνα ξανά!

- Tagliata black angus. Ένα τρυφερό κομμάτι, skirt, κομμένο σε λωρίδες, νοστιμότατο. Ψημένο rare- medium, όπως ακριβώς ζητήσαμε. Τσουχτερό βέβαια στην τιμή (27 ευρώ), χωρίς συνοδευτικό. Ζητήσαμε να μας φέρουν έξτρα τηγανιτές πατάτες.

Για κλείσιμο αμφιταλαντευτήκαμε μεταξύ του προφιτερόλ και του μιλφέιγ. Μετά από παρότρυνση του σερβιτόρου μας (πολύ καλή η εξυπηρέτησή του) καταλήξαμε στο:

- Μιλφέιγ με κρέμα από ταχίνι και παγωτό σουσάμι. Ένα πολύ πρωτότυπο, εστιατορικό γλυκό, άρτια εκτελεσμένο. Εντυπωσιαστήκαμε από την σύλληψη και κοιταχτήκαμε με έκπληξη μεταξύ μας καθώς το δοκιμάζαμε. Πολύ ιδιαίτερη γεύση, αλλά κάποια επόμενη φορά θα δοκίμαζα κάτι πιο κλασικό. Είναι πάντως από τα γλυκά που σου μένουν στη μνήμη. (10 ευρώ)

Ήπιαμε ένα μπουκάλι μαλαγουζιά Γεροβασιλείου.

Την εξυπηρέτηση είχε αναλάβει ένας σερβιτόρος, περίπου στην ηλικία μας, που ήταν πολύ καλός επαγγελματίας και φιλικός μαζί μας. Κάποια πιάτα μας έφερναν άλλοι σερβιτόροι, πάντα με την κατάλληλη επεξήγηση. Τα σερβίτσια και τα μαχαιροπίρουνα αντικαταστάθηκαν πριν το κρέας.

Οι τιμές είναι σε γενικές γραμμές αυτό που περιμένεις από έναν τέτοιο χώρο και στην περιοχή που βρίσκεται. Ομολογώ βέβαια ότι το βρήκα πιο τσιμπημένο τελικά από αυτό που περίμενα. Οι σαλάτες κινούνται στα 15 ευρώ, τα ορεκτικά με μια διακύμανση από 15 έως 28 ευρώ, ανάλογα με την πρώτη ύλη, τα κυρίως, ειδικά ψάρι και κρέας, στα 25-30 ευρώ, ενώ κάποιες ειδικές κοπές για δύο ξεφεύγουν σε διπλάσιες τιμές. Υπερβολική συνολικά η τιμολόγηση, που παραπέμπει σε άλλες εποχές. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος για να διατηρήσει το ύφος που θέλει και τον κόσμο του. Τι να πεις…για το Κολωνάκι μιλάμε.

Αν το αποφασίσετε πάντως, τώρα που έρχονται και μέρες γιορτινές, είναι μία άριστη επιλογή για μια όμορφη έξοδο με καλό φαγητό!
……………………………………………………………………………………….................

Παρά την συνολικά καλή πρώτη εμπειρία μας (με βάση την οποία και βαθμολογώ), δεν μπορώ να μην αναφέρω την εμπειρία του φίλου που ήταν μαζί μας, ο οποίος, ενθουσιασμένος, επισκέφθηκε ξανά το Zurbaran μία εβδομάδα μετά, αλλά αποκόμισε ανάμεικτες εντυπώσεις. Και από κάποια άλλα πιάτα που δοκίμασε και από την εξυπηρέτηση, η οποία είχε αρκετές καθυστερήσεις.

10 medium

30 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Επισκεφθήκαμε το Feedελ Asador μια Τετάρτη βράδυ τρία άτομα. Το αποφασίσαμε το ίδιο απόγευμα, πάντως βρήκαμε εύκολα τραπέζι.

Ο χώρος του είναι πολύ όμορφος και εντυπωσιακός. Σε ένα αναπαλαιωμένο κτίριο στη γωνία της οδού Κύπρου με την Ν. Ζέρβα (μεγάλο πάρκιγκ Γλυφάδας) έχει στηθεί ένα εντυπωσιακό εστιατόριο σε δύο επίπεδα, με βασικά υλικά την πέτρα, το ξύλο και τον ζεστό φωτισμό, που αναδεικνύει όσο πρέπει τα επιμέρους στοιχεία, πχ. το όμορφο μπαρ, το graffity του Φιντέλ Κάστρο στο δεύτερο επίπεδο και, ευτυχώς, τα τραπέζια. Ενώ δηλαδή δημιουργείται μια ρομαντική ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα o φωτισμός είναι αρκετός για να φας με άνεση. Ως χώρος είναι πολύ πιο άνετος από το αδελφάκι του κέντρου και μπορεί να εξυπηρετήσει πολύ περισσότερα άτομα. Την βραδιά που πήγαμε εμείς ήταν χαλαρά, δειπνούσαν άλλες 4-5 παρέες. Μας έδωσαν ένα πολύ άνετο τραπέζι των τεσσάρων στο ισόγειο.

Ως φιλοσοφία φαγητού, ακολουθεί τον δρόμο που χάραξε και καθιέρωσε το Feedελ (= feed ελ (-ληνικά), το οποίο είχα λατρέψει όσες φορές είχα δοκιμάσει την κουζίνα του. Μία καρτέλα καταλόγου με περίπου 20 πιάτα, που δεν διαχωρίζονται μεταξύ τους σε ορεκτικά και κυρίως και προτείνονται για τη μέση. Δημιουργική ελληνική κουζίνα με βάση τα αγνά υλικά και την ελληνική πρώτη ύλη. Στο νέο κατάλογο (που ανανεώνεται ανά διαστήματα) θα δείτε υλικά όπως το ταχίνι, τη στάκα, τον παστουρμά, το σύγκλινο, το χαρουπόμελο, το αυγοτάραχο… να συνοδεύουν παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις, όπως γίγαντες, κουνέλι, γιουβέτσι, μελιτζάνα παπουτσάκι, κοκορέτσι (! )... Όλα βέβαια με την δημιουργική φαντασία του γνωστού σεφ και μια γκουρμέ πινελιά από το πάντρεμά τους με μοντέρνα υλικά και τεχνικές.

Κοντά σ’ αυτά υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας βέβαια. Εμάς μας πρότειναν μια χορτόπιτα, ένα ριζότο με σπαράγγια και μια ταλιάτα (skirt) 350 γραμμαρίων (αν θυμάμαι καλά) με πουρέ γλυκοπατάτας και πράσινη σαλάτα.

Μαζί με τον κατάλογο του φαγητού δίνονται άλλες δύο ενδιαφέρουσες καρτέλες, μία με κοκτέιλ και μία με το κρασί. Η λίστα κοκτέιλ έχει αρκετές επιλογές, τα περισσότερα με βάση την Λατινική Αμερική (ρούμι, τεκίλα, pisco). Στα 9-11 ευρώ. Την λίστα κρασιών δεν την κοίταξα και δεν μπορώ να σας ενημερώσω. Μείναμε στα κοκτέιλ.

Για το art de la table δεν χρειάζεται να αναφέρω πολλά. Λιτό και όμορφο, με πήλινα- διαλεγμένα σερβίτσια, σουπλά και χαρτοπετσέτες πολυτελείας με το τύπωμα του εστιατορίου, όλα δεμένα με το γενικό ύφος. Στην αρχή μας σέρβιραν εμφιαλωμένο νερό σε χαμηλά ποτήρια, που χρεώθηκε 2 ευρώ και μας έφεραν ψωμάκια, κατόπιν δικής μας επιθυμίας, στα 3 ευρώ.
Το πανεράκι ήταν πολύ πλούσιο σε νόστιμο, μαύρο φρυγανισμένο ψωμί και σε μαλακό, λευκό με σπανάκι ή τυρί. Συνοδευόταν από ντιπ γιαουρτιού.

Από τον κατάλογο δοκιμάσαμε:

- Το Τζατζίκι Αβοκάντο: με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο (7/10).
Μια διαφορετική εκδοχή «τζατζικιού», που ευτυχώς δεν ήταν ακριβώς τζατζίκι. Μάλλον ελαφρύ γιαούρτι με αβοκάντο, κομμάτια αυγοτάραχου και ευδιάκριτες φετούλες πιπεριάς τσίλι. Τριγύρω στο σκεύος τέσσερις μακρόστενες φετούλες φρυγανισμένου ψωμιού ποτισμένες σε λάδι και τσίλι. Νόστιμο, αλλά δεν έπαυε να είναι απλώς ένα κρεμώδες ορεκτικό.

- Πιτάκια Κουνέλι: Μας είπαν ότι την ημέρα εκείνη είχαν dumplings αντί για πιτάκια. Δεν μας πείραξε καθόλου, ίσα ίσα. Συνοδεύονταν από σαλάτα λάχανο μέσα σε μια γλυκόξινη σάλτσα από χαρουπόμελο.
Πάρα πολύ νόστιμα. Κατέφθασαν πέντε στον αριθμό. Τα μοιραστήκαμε και τα απολαύσαμε. Γεύση ελαφριά, φίνα. (9/10)

Νομίζαμε ότι είχαμε δοκιμάσει το καλύτερο πιάτο, μέχρι που έφτασαν τα:

- Τορτελίνια Κόκορα. Ό, τι ετοιμάζει ο σεφ με κοτόπουλο ή κόκορα, το απογειώνει. Ακόμα θυμάμαι τα υπέροχα κανελόνια με κόκορα που είχα φάει στο Feedελ του Κέντρου.

Εδώ ήταν γενναιόδωρα τορτελίνια, μεγαλούτσικα, με πολλή- πολλή γέμιση και μια ωραία σάλτσα ντομάτας με λευκό τυρί (ανθότυρο;), που αντί να το βαραίνουν, έδιναν χαρακτήρα στο πιάτο. Ωραία υφή στη γέμιση, σωστό ζυμαρικό, κάθε μπουκιά απόλαυση! και η έκπληξη, κρούστα από την πέτσα, που ταίριαζε απόλυτα στο σύνολο. (9,5/ 10)

- Παπουτσάκι μελιτζάνα: ένα ακόμα χάρμα γεύσης στο στόμα.
Μοσχαρίσια ουρά, πιπεριά Φλωρίνης και μπεσαμέλ γραβιέρας, αντικαθιστούσαν τα παραδοσιακά υλικά. Πολύ πρωτότυπο και ελαφρύ επίσης. (9/10)

- Και τέλος πήραμε την Ταλιάτα με τον πουρέ γλυκοπατάτας. Εντάξει, όχι η καλύτερη που έχω φάει ποτέ, αν και ήρθε ψημένη όπως ακριβώς την ζητήσαμε και ήταν ζουμερη και μυρωδάτη. Ως πιάτο ήταν χορταστικό, αρκετό και για κυρίως (για έναν, όχι για δύο). (8/10)

Ήπιαμε τρία κοκτέιλ, που το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο.

Γλυκό δεν θέλαμε, γιατί είχαμε φάει αρκετά και ήταν περασμένη η ώρα, αλλά μας πρότειναν προφορικά τέσσερα γλυκά:
- λουκουμάδες γεμιστούς με κρέμα dulcey, αν θυμάμαι
- κύβο μους σοκολάτα
- τσιζκέικ
- μαρέγκα με φρούτα
όλα σε πειραγμένη και άκρως λαχταριστή μορφή εννοείται, με τους πετυχημένους πειραματισμούς του pastry chef. Αν κρίνω από τα εντυπωσιακά σε σύλληψη και γεύση γλυκά που έχω δοκιμάσει στο αδελφάκι Feedέλ, δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο κι εδώ.

Εν πάση περιπτώσει, φύγαμε χορτάτοι και ικανοποιημένοι από το Feedέλ Asador.

Η εξυπηρέτηση είναι προσωπική, από σερβιτόρο που αναλαμβάνει το τραπεζι σας. Σε εμάς ήταν καλή σε γενικές γραμμές, αν και λίγο βαριεστημένη. Ίσως λόγω μέρας. Αλλά οι χρόνοι σερβιρίσματος κύλησαν ομαλά.

Αν θα έπρεπε για κάτι να γκρινιάξω -που δεν είναι καθόλου αμελητέο- είναι οι τιμές. Παρατήρησα ότι τα περισσότερα πιάτα έχουν ξεφύγει προς τα πάνω, κοντά στα 15 ευρώ. Η δε ταλιάτα χρεώθηκε 33! Μας είχαν ενημερώσει βέβαια (ήταν πιάτο ημέρας), αλλά μας είπαν ότι είναι υπεραρκετή για 2 άτομα. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να σταθεί ως κυρίως για έναν, αλλά και πάλι 33 ευρώ πάει πάρα πολύ! Επίσης σε πιάτα που έχουν ως βασική ύλη όσπρια ή ρύζι, όσο δημιουργικά κι αν είναι, βρίσκω υπερβολική την χρέωση άνω των 10 ευρώ.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι περίπου 25- 30 τιμάται η κουζίνα του κ. Κουτσόπουλου / άτομο, χωρίς τα ποτά. Δεν είναι υπερβολικά, αλλά για το στιλ δείπνου που πρεσβεύει και μάλιστα στην Αθήνα του σήμερα, νομίζω ότι δεν είναι και λίγα.

Όσον αφορά την γεύση και το ύφος της κουζίνας, εννοείται ότι προτείνω το Feedέλ Asador, γιατί είναι κάτι το διαφορετικό και τα πάντα είναι πολύ νόστιμα. Αποκεί και πέρα, να είστε προετοιμασμένοι για τις τιμές. Είναι ανάλογες μάλλον της περιοχής και της φήμης του σεφ...

10 medium

21 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Για ζαχαροπλαστεία δεν έχω ξαναγράψει. Είχα ξεκινήσει εξαρχής στο a4f να γράφω μόνο για φαγητό κι έτσι σκεφτόμουν να συνεχίσω. Έλα όμως που όταν επισκέφθηκα το Σερμπετόσπιτο, οι προηγούμενες κριτικές μου φάνηκαν αρκετά χρήσιμες. Ας βάλω λοιπόν κι εγώ το λιθαράκι μου.

Πραγματοποίησα δύο επισκέψεις στο Σερμπετόσπιτο, σε σύντομο διάστημα. Δεν ήθελα να γράψω κριτική από την πρώτη φορά, περίμενα να κάνω και μια δεύτερη επίσκεψη, για να έχω πιο ολοκληρωμένη άποψη. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

- Γεύση ¾. Ίσως και 2/4, αλλά δεν θέλω να εξαντλήσω την αυστηρότητά μου. Γιατί και τις δύο φορές έφαγα καλό γλυκό. Το παραδοσιακό, το μαμαδίστικο, το λιγωτικό αλλά και το σιροπιαστό. Όχι απογειωτικά καλό, αλλά ικανοποιητικό γι’ αυτό που είναι. Για εμένα θα ήταν απογειωτικό, αν συνοδευόταν και από εμφάνιση, πρωτότυπες γεύσεις, ωραία υλικά, συνδυασμένα έξυπνα. Αν είχε και μια γκουρμεδιά, μια τσαχπινιά, να μου κεντρίσει και το μάτι όχι μόνο τον ουρανίσκο. Αλλά όχι. Μιλάμε για μαζική παραγωγή σοκολάτας ή κρέμας σε διάφορες παραλλαγές. Και πολλή ζάχαρη. Η Νάνσυ φτιάχνει ό, τι μπαίνει σε ταψί. Γι’ αυτό και τα περισσότερα έχουν ως δεύτερο συνθετικό την λέξη –πιτα (σοκολατόπιτα, λακτόπιτα, φουντουκόπιτα, μπισκοτόπιτα κ. ο. κ. ). Η δε εμφάνιση δεν είναι το δυνατό τους σημείο. Μπορεί να έρθει στραπατσαρισμένο ή σπασμένο, η «φτυαριά» να μην είναι πολύ σωστή. Αλλά ουδέν πρόβλημα, θα σενιαριστεί κάπως με σιρόπια, παγωτό, κανέλα. Θα έρθει υπερπαραγωγή. Η αποθέωση του σακχάρου! Αυτό λίγο ενοχλεί τα πλήθη, που, απ’ όσο είδα συρρέουν μαζικά. Εν ολίγοις, αν είστε του πιο σοφτ, του πιο λάιτ, του πιο ξινού, μην το επιχειρήσετε.

- Χώρος: ¾. Θα μπορούσα και 2/4. Ή και 4/4. Εξαρτάται από την φάση που είσαι, την ηλικία σου και την ώρα που θα πας. Αν αυτό το ζαχαροπλαστείο υπήρχε προ 10ετίας που σύχναζα στο Ψυρρή, θα λάτρευα την κατάσταση είμαστε- όλοι- μια- παρέα, στο μικροσκοπικό τραπεζάκι, τρώμε γλυκά μεταξύ του bar hopping. Όμως τώρα, που μεγάλωσα και παραξένεψα και μου φαίνονται πολλά τα χιλιόμετρα για να βγω στου Ψυρρή και να πάω για γλυκό στη Νάνσυ, ο πανζουρλισμός του Σαββατόβραδου μου φαίνεται τραγικός. Επουδενί δεν θα στεκόμουν στην ουρά, για μια ταλαιπωρημένη σοκολατόπιτα. Επιεικώς θα έβαζα 2/4 στο χώρο. Απογευματάκι καθημερινής όμως, με την πλατεία σε φυσιολογικούς ρυθμούς, τα δέντρα να ρίχνουν παχύ ίσκιο και την κίνηση του Σερμπετόσπιτου σε διαχειρίσιμα επίπεδα, μέχρι και 4/4 θα έβαζα. Διαλέχτε και πάρτε.

- Εξυπηρέτηση: 2/4. Δεν έχω σοβαρά παράπονα. Και τις δύο φορές (και στον πανζουρλισμό και στην ηρεμία) τα παιδιά εξυπηρέτησαν κατά το δυνατόν καλύτερα. Βέβαια το σέρβις έδωσε την εντύπωση ότι δουλεύει με φοιτητές- σερβιτόρους- ερασιτέχνες και υπάρχει μια ανοργανωσιά, αλλά οκ. Από την στιγμή που υπάρχει στοιχειώδης καθαριότητα στα τραπέζια και ομαλοί χρόνοι στην παραγγελία και στο σερβίρισμα, εμένα μου περισσεύει. Για ένα γλυκό κάθεσαι εξάλλου. Αφαιρώ όμως άλλη μία ντοματούλα, λόγω καταλόγου και βιτρίνας. Τι θέλω να πω: δεν γίνεται σε μια τετραώροφη βιτρίνα με 20 διαφορετικά γλυκά να μην υπάρχει η παραμικρή επεξήγηση τι είναι το καθένα. Ούτε να κάνεις μαντεψιές τι θέλει να πει ο ποιητής στον κατάλογο με αυτό το Γαμο-γλυκό ή το Γλυκό της Αγάπης. Καλό και το παιχνιδιάρικο του πράγματος, αλλά δώστε και μια βασική περιγραφή να ξέρουμε τι τρώμε!

- Vfm: 2/4. Εδώ θα τα χαλάσουμε. Την πρώτη φορά για 3 γλυκά (δύο σοκολατοειδή κι ένα σιροπιαστό), χωρίς παγωτό, δώσαμε 14 ευρώ, δλδ περίπου 5 ευρώ έκαστο. Οκ, οι μερίδες είναι μεγάλες θα πει κάποιος. Δεκτό. Αν δεν έχεις διανύσει αυστηρή αποχή από το γλυκό για μέρες ή εβδομάδες, ενδέχεται να μην καταφέρεις να το τελειώσεις όλο. Από την άλλη δεν πρόκειται για γλυκά ιδιαίτερα ευφάνταστα. Και δεν είμαι άνθρωπος που θα τσιγκουνευτεί τα πέντε ευρώ για ένα γλυκό (και ακόμη περισσότερα). Αλλά θέλω να το αξίζει. Να είναι κάτι μοναδικό που δεν μπορώ να το φτιάξω σπίτι μου και δεν μπορώ να το γευτώ αλλού. Να έχει φαντασία και όμορφη παρουσίαση. Κι ας είναι το μισό από της Νάνσυ. Για μένα αυτό το γλυκό αξίζει τα 7 ευρώ. Για κάποιον άλλο η γιγάντια σοκολατόπιτα με παγωτό της Νάνσυ. Περί ορέξεως σοκολατόπιτα.

Και για να μην αναρωτιέστε τι από τον τεράστιο κατάλογο δοκιμάσαμε, θα σας πω:
- Πρώτη φορά, τρία άτομα, Σάββατο περασμένα μεσάνυχτα (πανζουρλισμός) πήραμε μια κρέμα σοκολάτας- γκοφρέτα (σουφλεζί νομίζω), ένα γλυκό που λεγόταν το Δάσος του Σέργουντ κι ένα ταπεινό καταϊφι.

Το γλυκό με τη γκοφρέτα ήταν το πιο νόστιμο και το πιο μπουχτιστικό. Για φανατικούς λάτρεις. Το Δάσος του Σέργουντ ήταν μια πάστα τύπου ελαφριά black forest, με στρώσεις κρέμας και σοκολάτας σεράνο. Το πήρα εγώ, γιατί ήταν το μόνο που μου χτύπησε πιο ωραία στο μάτι, ανάμεσα στα ταψιά. Καλό ήταν, μεγάλο κομμάτι, που δεν κατάφερα να τελειώσω, κάπως άνευρο δε. Το καταϊφι τίποτα ιδιαίτερο, πολύ «μαλλί», πολύ σιρόπι, λίγη γέμιση καρύδι.

- Τη δεύτερη φορά, δύο άτομα, μεσημεράκι Σαββάτου, πιο φυσιολογική η κατάσταση, καθίσαμε μέσα. Πήραμε καφέδες και δύο γλυκά: ένα κιουνεφέ για μένα (που το είχα υπόψη μου από την προηγούμενη φορά) και μία σοκολατόπιτα Buenο. Επέμενα εγώ, γιατί είχα διαβάσει τα καλύτερα για τα buenoγλυκά της Νάνσυ. Οκ, η γνωστή γεύση της αγαπημένης σοκολάτας, αρκετά μπουχτιστικό και αυτό. Βάλαμε και παγωτό και το τερματίσαμε. Πάντως αναγνωρίζω ότι ήταν ζουμερό, φρεσκότατο. Το κιουνεφέ ήταν απλώς καλό. Με ωραίο μείγμα τυριών (μυστική συνταγή της Νάνσυ), αλλά θα ήθελα παραπάνω καταϊφι και πιο τραγανή υφή. Είχε σιροπιάσει πολύ. Το παγωτό μπήκε από πάνω χωρίς να το ζητήσω, υπέθεσα ότι έτσι το σερβίρουν. Αλλά δεν κρύβω ότι θα το προτιμούσα σκέτο. Ο λογαριασμός και πάλι κοντά στα 20 ευρώ.

Εν τέλει, η Νάνσυ δεν είναι κακή, αλλά δεν είναι και πολύ του γούστου μου. Παραείναι μπουχτιστική, παραείναι γλυκιά, παραείναι ακριβή για τα γλυκά που προσφέρει. Επειδή όμως ο Έλληνας αγαπάει το γλυκό στη μορφή αυτή και λατρεύει την ποσότητα και την σοκολάτα, ειδικά σε μικρότερες ηλικίες, πιστεύω ότι στο Σερμπετόσπιτο θα περάσει μούρλια!

10 medium

30 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Βρεθήκαμε στην Παλιά Φάβα ύστερα από πρόταση δύο φίλων Νεοσμυρνιωτών, Σάββατο βράδυ. Ούτε οι ίδιοι το είχαν ξαναεπισκεφθεί, αλλά είχαν ακούσει καλά σχόλια και είχαν διαβάσει ακόμα καλύτερες κριτικές. Το αφήσαμε πάνω τους.

Η παλιά Φάβα (τι όνομα κι αυτό! ) είναι μια πολύ συνοικιακή ταβερνούλα σε ένα ήσυχο στενό του Παλαιού Φαλήρου, ανάμεσα σε κατοικίες. Αν δεν βάλετε GPS ή δεν είστε της περιοχής, δεν υπάρχει περίπτωση να το βρείτε. Να παρκάρετε πάντως, αφού το βρείτε, είναι σχετικά εύκολο.

Ακόμα κι αν δεν έχετε διαβάσει όλες αυτές τις κριτικές, που μιλούν εκτός από την κουζίνα του, και για την ιστορία του, το καταλαβαίνεις με το που αντικρίζεις το ταβερνάκι αυτό. Το παλαϊκό στιλ με τις γλάστρες, τα κλασικά ξύλινα τραπέζια, το κλασικό δάπεδο, οι ανεμιστήρες οροφής, τις χωμένες και παραχωμένες αίθουσες στο βάθος, τα βαρέλια με το κρασί, όλα φωνάζουν ότι ο χώρος και η κουζίνα έχουν δοκιμαστεί στο χρόνο. Κι έχουν περάσει όλες τις πίστες δυσκολίας. Και μόνο ότι βρίσκεται στο ήσυχο αυτό σημείο, και είναι όλο γεμάτο, με κρατήσεις παρακαλώ, Σάββατο βράδυ, δείχνει ότι κάτι καλό γίνεται εκεί.

Εμείς πήγαμε ώρα 9, με κράτηση, και μας έδωσαν ένα τραπέζι στην αυλή, με το που μπαίνεις. Η οποία φυσικά κλείνει με τζαμαρία. Λίγο πιο μέσα υπάρχει μικρός διάδρομος με 2-3 τραπέζια, δεξιά μια μικρή αίθουσα με τα βαρέλια και τέρμα βάθος, ο εσωτερικός χώρος. Σας περιγράφω ό, τι είδα με το μάτι από εκεί που καθόμουν, γιατί στα ενδότερα δεν μπήκα. Η ηλικιακή ομάδα των επισκεπτών είναι 40 +, με έμφαση σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Στο σύνολο είναι ένας χώρος παλιός, όπως λέει και το όνομα, που θα σήκωνε μία ανακαίνιση, κατά τη γνώμη μου. Για χειμώνα είναι ανεκτό, καλοκαίρι εμένα θα με ψυχοπλάκωνε. Γενικότερα, δεν σε προκαλεί να καθίσεις για πολύ. Και λόγω χώρου, αλλά κυρίως λόγω καπνίσματος. Το κάπνισμα δυστυχώς επιτρέπεται σε όλο σχεδόν το μαγαζί, εκτός από μια μικρή αίθουσα. Δυστυχώς όταν έκλεισαν τραπέζι οι φίλοι, δεν το ρώτησαν, γιατί συνήθως στα εστιατόρια που πάμε το κάπνισμα δεν επιτρέπεται ή μας ρωτούν. Εδώ προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τραπέζι εκ των υστέρων, αλλά δυστυχώς δεν μπορέσαμε, γιατί όπως μας είπε ο κύριος- υπεύθυνος, ο χώρος μη καπνιζόντων (μας έδειξε την αίθουσα με τα βαρέλια) ήταν όλος κατειλημμένος. Δεν ξέρω βέβαια τι νόημα θα είχε η αλλαγή από την στιγμή που σε όλο το υπόλοιπο επιτρέπεται κανονικότατα το κάπνισμα. Αν δεν ήμουν μετά από μιας βδομάδας ίωση δεν θα με πείραζε τόσο. Ομως είχα πολύ βήχα. Αυτό δυστυχώς δεν εμπόδισε την κυρία που καθόταν ακριβώς πίσω μου, πλάτη, να καπνίζει αρειμανίως (η μία απ' τις δύο παρέες που ήταν εκεί την ώρα που μπήκαμε), χωρίς να ελέγχει που πηγαίνει ο καπνός της (πάνω μου φυσικά) και δώστου εγώ να σκάω στο βήχα. Αυτό για να σχολιάζουμε καμιά φορά και την κουλτούρα μερικών συνανθρώπων μας που δεν σέβονται τίποτα και κανέναν.

Ένας σερβιτόρος, όταν με είδε, πρότεινε να ανοίξει τον ανεμιστήρα οροφής, αλλά κι αυτό δεν έσωσε την κατάσταση. Κάτι πρέπει να γίνει με το κάπνισμα στα μέρη αυτά.

Συνεχίζω.

Το φαγητό είναι μαμαδίσιο, παραδοσιακής ταβέρνας, ελληνικό. Μερικά ορεκτικά, κλασικές σαλάτες, της ώρας, αρκετά μαγειρευτά. Μεγάλα χιτ ακούω η μελιτζάνα φούρνου, τα τυροπιτάκια, οι τυροκροκέτες, οι σούπες, τα σουτζουκάκια και φυσικά η φάβα... Αλλά το καλύτερο ήταν το χαρτάκι, κολλημένο πάνω στην καρτέλα του καταλόγου, με τα πιάτα ημέρας. Χαρτάκι από μπλοκάκι, χειρόγραφο, κολλημένο με σελοτέιπ. Απλά πράγματα.

Έχοντας πάρει μια μικρή ιδέα από τις κριτικές που είχα διαβάσει, έπραξα όσο καλύτερα μπορούσα στα ορεκτικά, για να δοκιμάσουμε κάποιες χαρακτηριστικές γεύσεις.
Οι υπόλοιποι βέβαια με απογοήτευσαν λίγο, γιατί πήραν της ώρας, αλλά τι να κάνω!

Πάμε λοιπόν:

Πανεράκι με μπόλικο χωριάτικο, αφράτο ψωμί, το οποίο έχω την εντύπωση πως χρεώθηκε (ως κουβερ;).

- Κολοκυθοκεφτέδες: νόστιμοι, αφράτοι, με ωραίο τριμμένο κολοκύθι που στεκόταν στο δόντι, καλή μερίδα (έξι, αν θυμάμαι). Το μόνο που μου έλειψε ήταν ένα ντιπ γιαουρτιού.

- Τυροκροκέτες: καταπληκτικές, αφράτες, έλιωναν..! Αρκετές σε ποσότητα για να φάμε 2-3 ο καθένας.

- Σαγανάκι: από κίτρινο τυρί, καθόλου αλμυρό, μαστιχωτό. Δύο τρίγωνα κομμάτια, τραγανά.

- Μελιτζάνα φούρνου: ξέρω, ξέρω, σε λίγους αρέσει η μελιτζάνα. Κι η παρέα μου δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα, αλλά επέμενα και σοφά έπραξα. Μέσα στο πήλινο, φέτες γλυκιάς μελιτζάνας (και κολοκυθιού νομίζω), ψημένες με φέτα και σκόρδο και από πάνω να λιώνει γκούντα. Αυτό το ελαφρύ γευστικά τυρί- και η ποιότητα της μελιτζάνας βεβαίως- έκαναν όλη την διαφορά. Προτείνεται έστω κι αν ένας μόνο τρώει μελιτζάνα σε μια παρέα. Μην το χάσετε!

Στα κυρίως, μην τα πολυλογώ:

Από δύο μπριζόλες και μπιφτέκια, το μόνο που μπορώ να σχολιάσω ήταν ο συνοδευτικός πουρές των μπιφτεκιων (του ενός μπιφτεκιου βασικά), ο οποίος ήταν σπιτικός, με κομματάκια πατάτας, κάπως βαρύς, αλλά φρεσκότατος. Κατά τ άλλα το μπιφτέκι ήταν περίπου 300 γραμμαρίων, γεμιστό με τυριά, υπερχορταστικό και μπουχτιστικό. Δεν καταναλώθηκε ολόκληρο, ούτε το δοκίμασα.

Εγώ, κλασικά, διαφοροποιήθηκα στην παραγγελία. Από το ραβασάκι του καταλόγου που έλεγα παραπάνω, μου χτύπησαν τα σουτζουκάκια, μου χτύπησε η κοτόσουπα, μου χτύπησε το αρνάκι. Κατέληξα σε ένα ζουμερό οσομπούκο, που είχα ποοολύ καιρό να φάω. Η μερίδα υπερχορταστική επίσης, βαρύ πιάτο, με τη σαλτσούλα του, το καρότο του, τον μαϊντανό, τις τηγανιτές πατάτες του και φυσικά το απαραίτητο κόκαλο με μεδούλι (τον πραγματικό λόγο που το παρήγγειλα! ). Δεν ήταν το καλύτερο οσομπούκο που έχω φάει ποτέ, αλλά αν πω ότι δεν μου άρεσε, θα είναι ψέμα.

Οι σερβιτόροι σβέλτοι, αεικίνητοι και πολύ ψύχραιμοι. Χαμός να γινόταν, είχαν έναν τρόπο να κινούνται ατάραχοι και να εξυπηρετούν αποτελεσματικά τους πάντες. Αν μας έβρισκαν κι ένα τραπεζάκι στους μη καπνίζοντες, θα ήταν ακόμα καλύτερα!

Νεράκι βρύσης σε μπουκάλι που μας ανανέωναν από μόνοι τους, κρασί μισόκιλο, κόκκινο, δικό τους, που δεν μας άρεσε ιδιαίτερα. Πάντως λόγω παρέας το ανανεώσαμε (4 ευρώ).

Στο τέλος κεραστήκαμε γιαούρτι με γλυκό κουταλιού κυδώνι. Λίγο πιο νερουλό το σιρόπι και πιο χοντροκομμένο το κυδώνι σε σχέση με το μυρωδάτο, λεπτοκομμένο, σιροπιαστά δεμένο κυδώνι που έφτιαχνε η χιώτισσα γιαγιά μου, αλλά στα κεράσματα πρέπει να λέμε ευχαριστώ κι όχι να κατεβάζουμε μούτρα. Τι να κάνω, έχω ευαίσθητο ουρανίσκο στα γλυκά κουταλιού, ειδικά στα αγαπημένα κυδώνι- μελιτζανάκι που τώρα είναι και η εποχή τους!

Στις τιμές, οικονομικό θα το πεις. Με 15-18 ευρώ το άτομο χορταίνεις και με το παραπάνω. Αφήστε που χορταίνεις απλά με ένα κυρίως των 7-8 ευρώ, έτσι μεγάλες που είναι οι μερίδες. Εμείς δώσαμε από 20, μαζί με φιλοδώρημα. Πήραμε όμως δύο από τα πιο ακριβά πιάτα τους, το οσομπούκο στα 15 και την μοσχαρίσια στα 13. Σύνολο, κοντά στα 80.

Συνοπτικά:

Αν ρωτάτε εμένα, ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα στη Φάβα για να φάω σουτζουκάκια ή κοτόσουπα ή μακαρόνια με κιμά! Μου έμειναν στο μυαλό και δεν θα ησυχάσω αν δεν τα δοκιμάσω. Οι φίλοι, όχι ότι δν έφαγαν, λένε πάντως οτι δεν ξετρελάθηκαν. Μα πώς να ξετρελαθείς με - άλλη μία - μπριζόλα σε παραδοσιακό ταβερνάκι; Μόλις τους ψήσω να ξαναπάμε, θα έχετε τα νεότερα!

Αν, στο μεταξύ, επιθυμήσετε γνήσιο παραδοσιακό φαγητό, και είστε κοντά στο Φάληρο, να πάτε!

10 medium

24 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Για τα Βλάχικα της Βάρης δεν υπάρχει καμιά πρόσφατη κριτική. Αυτό είναι ο κύριος λόγος που γράφω αυτή τη σύντομη κριτική για τον Μπαρμπα Χαράλαμπο. Όχι ότι στο διάστημα που μεσολάβησε έχουν αλλάξει πολλά. Τα Βλάχικα είναι αξίες κλασικές, λίγο γραφικές πια, αλλά διαχρονικές.

Για την ακρίβεια, η κριτική του fratello από το 2011 για την συγκεκριμένη ταβέρνα με εκφράζει απόλυτα και μπορώ να πω ότι ισχύει ακόμα αυτούσια. Δεν ξέρω αν έχει γίνει κάποια ανακαίνιση στο χώρο. Εγώ για πρώτη φορά, τον βρήκα πολύ κλασικό, έως και απεριποίητο (καθαρό πάντως), αλλά δεν περίμενα και κάτι περισσότερο.

Πήγαμε μια Κυριακή, αρχές Οκτώβρη, τέσσερα άτομα, με φίλους που επέστρεφαν από αεροδρόμιο. Εγώ δεν είχα δοκιμάσει ως τότε κανένα από τα βλάχικα, παρά το γεγονός ότι συχνά περνάω από την περιοχή και κάνω χάζι με τους κράχτες που, ντυμένοι τσολιάδες, σφυρίζουν στα αυτοκίνητα να παρκάρουν, λες και μαζεύουν τα πρόβατα στο μαντρί. Εδώ που τα λέμε και η Βάρη ημιεξοχική περιοχή είναι, αφού πέρα από τις 2-3 σειρές σπίτια δεξιά- αριστερά της Βάρης - Κορωπίου και την παραλιακή προέκταση προς τη Βάρκιζα, το υπόλοιπο είναι βουνό με ουκ ολίγα μαντριά. Έχω την εντύπωση πάντως ότι "γαστριμαργικά" το αντίπαλον δέος, τα Καλύβια, έχουν πάρει κεφάλι τα τελευταία χρόνια.

Τέλος πάντων, τον Μπαρμπα Χαράλαμπο τον είχαν επισκεφθεί οι φίλοι παλιότερα, γι' αυτό πήγαμε εκεί. Η ώρα 2.15 γινόταν χαμός από τον κόσμο, ενώ υπήρχαν και κρατήσεις. Για όσους δεν γνωρίζουν ακριβώς την τοποθεσία, βρίσκεται στον παράδρομο της Βάρης- Κορωπίου (οδός Πανός), ακριβώς απέναντι από την μεγάλη σειρά των Βλάχικων. Έχει λίγες θέσεις για παρκάρισμα απέξω, αλλά γενικά η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη, δεν θα δυσκολευτείτε. Ο πιο φωτεινός εξωτερικός χώρος ήταν όλος κατειλημμένος την ώρα που πήγαμε κι έτσι οδηγηθήκαμε μέσα. Καθίσαμε σε ένα από τα μεγάλα ξύλινα τραπέζια, που καθένα εξυπηρετεί 6-8 άτομα. Σοφό. Στο βάθος είχε στρωθεί και στολιστεί μεγάλο τραπέζι των 20- 30 ατόμων, μάλλον για κάποια γιορτή. Η ατμόσφαιρα λίγο καταθλιπτική, αλλά σ' αυτά τα μέρη πας για το κρέας και όχι για τον χώρο.

Η εξυπηρέτηση γρήγορη, άμεση, διεκπεραιωτική. Ο "κατάλογος" παρουσιάστηκε προφορικά από μεσήλικα σερβιτόρο που φαινόταν να έχει διανύσει χιλιόμετρα μέσα σ΄αυτή την ταβέρνα. Η ταχύτητα με την οποία μας παρουσίασε τα φαγητά μας αιφνιδίασε. Ρωτούσε και αποφάσιζε πριν από εμάς για εμάς. Ευτυχώς πάνω- κάτω είχαμε αποφασίσει ότι πάμε για παϊδάκια, οπότε στα συνοδευτικά δεν δυσκολευτήκαμε. Τελικά πήραμε τα εξής:

- Τυροκαυτερή
- Λουκάνικο
- Κολοκυθάκια τηγανιτά
- Πατάτες τηγανιτές
- Σαγανάκι
- Χόρτα (πρέπει να ήταν άγρια)
- μια χοιρινή
- ένα κιλό παϊδάκια
- 3 μπίρες (μπουκάλι, μόνο μεγάλο είχε)
- ένα μισόκιλο κόκκινο κρασί.

Στην αρχή μας έφεραν πανεράκι με ψωμί περασμένο από τη σχάρα, μερικές φετούλες. Χρεώθηκε 2 ευρώ. Μου έκανε εντύπωση που δεν μας ανέφερε καθολου το αρνί σούβλας, που συνήθως έχουν οι παραδοσιακές ταβέρνες. Ίσως είχε τελειώσει; Δεν πρόλαβα να ρωτήσω. Μας είπε για κοκορέτσι, κοντοσούβλι, διάφορα της ώρας... Στα παϊδάκια μας ρώτησε αν θέλουμε με κοκαλάκι ή... λαιμού (?). Χάρηκα που μας ρώτησε γιατί συνήθως φέρνουν ό, τι νά ναι.

Τα πάντα ήρθαν άμεσα και ζεστά. Μόνο τα κρέατα έκαναν κάποιο χρόνο. Περιττό να πω ότι από τα ορεκτικά είχαμε σχεδόν χορτάσει (με τόσα τηγανιτά, λογικό). Τα κρέατα ήταν σωστά ψημένα, τα παϊδάκια καθαρά, το λουκάνικο πολύ καλό (αυτοί που το δοκίμασαν) εν ολίγοις, μια χαρά φάγαμε και χορτάσαμε. Στο τέλος κεράστηκε παραδοσιακό γιαούρτι σε ατομικό μπολ. Θα ήταν πιο δικαίο να βάλω ένα 3,5 στη γεύση, αν μπορούσα, γιατί δεν έχω κάτι μεμπτό να πω, όλα ήταν νόστιμα. Αλλά όχι 4 γιατί, καταλαβαίνετε, τίποτε περισσότερο από αυτό που αναμένεις για να φύγεις χορτάτος και όχι εκνευρισμένος μεσημέρι Κυριακής.

Η εξυπηρέτηση άρτια, όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτά τα μέρη. Δεν ξέρω πόσα χέρια δουλεύουν, αλλά όλοι μαζί λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Βέβαια ένα χαμόγελο και μια ελάχιστη ευγένεια (πέραν της διεκπεραίωσης) μου έλειψαν, γιατί εγώ προσωπικά τα θεωρώ απαραίτητα όταν τρώω έξω, ακόμα και στα βλάχικα.

Στις τιμές υπολογίστε χοντρικά 18 - 20 ευρώ το άτομο, ποσό που πέφτει όσο μεγαλύτερη παρέα μαζευτείτε. Ενδεικτικά, το κιλό τα παϊδάκια 28,50, η χοιρινή μερίδα 7,80, το λουκάνικο 6,20.

Χωρίς να είμαι ειδικός στην παραδοσιακή κρεατοφαγία (ούτε με ιδιαίτερες απαιτήσεις), προτείνω πάντως τον Μπαρμπα Χαράλαμπο, αν αποφασίσετε να δοκιμάσετε τα βλάχικα της Βάρης, επειδή είναι μια τίμια ταβέρνα με καθαρό κρέας. Στη γεύση τουλάχιστον, θεωρώ ότι δεν θα σας απογοητεύσει.

10 medium

18 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στο Νice n Εasy της Κηφισιάς βρεθήκαμε μια Κυριακή μεσημέρι μετά από βάφτιση, τέσσερα άτομα. Μετά το ευτυχές γεγονός, ο κλήρος φυσικά έπεσε σε εμένα για να αποφασίσω πού θα συνεχίζαμε. Έχοντας δοκιμάσει κάποιες φορές το Nice n Easy του Κέντρου, είπα να κινηθούμε προς το αδελφάκι της Κηφισιάς, γιατί θεώρησα ότι είναι μια επιλογή με καλό φαγητό που ικανοποιεί όλα τα γούστα.

Η οδός Παπαδιαμάντη είναι μία από τις κεντρικές καθέτους της Κηφισιάς, από Κεφαλάρι προς λεωφόρο Κηφισίας. Το παρκάρισμα, ακόμα και Κυριακή μεσημέρι είναι δύσκολο, θέλει μεγάλη τύχη. Είναι ένας από τους σοβαρούς λόγους που αποφεύγω την Κηφισιά τα τελευταία χρόνια. Πέρα από αυτό, η βροχή που έπεφτε ακατάπαυστα ολόκληρο το Σαββατοκύριακο έκανε ακόμα δυσκολότερη την κατάσταση και δεν προσφερόταν για πειραματισμούς. Σε όλη την διαδρομή ευχόμουν να βρίσκαμε τραπέζι να καθίσουμε, για να μην ακούσω γκρίνια και μπω σε διαδικασία νέας αναζήτησης (αυτά παθαίνουμε όλοι οι a4food lovers). Ευτυχώς, με αναμονή μόλις πέντε λεπτών, άδειασε τραπέζι των τεσσάρων στον εξωτερικό χώρο και καθίσαμε εμείς. Αλλά καλού κακού, μια κράτηση χρειάζεται.

Τον χώρο δεν τον παρατήρησα καλά, γιατί δεν μπήκα μέσα. Ο εξωτερικός είναι λιτός, με αρκετά τραπέζια, καλύπτεται από τζαμαρίες και σκουρόχρωμες τέντες. Τα τραπέζια άνετα, ξύλινα, στιβαρά. Μουσική δεν ακούγεται, επικαλύπτονται τα πάντα από τις συζητήσεις. Κατά μήκος του πεζοδρομίου υπάρχει μακρύς καναπές. Στο σύνολο τίποτα εντυπωσιακό, αλλά λειτουργικό. Αν μη τι άλλο, δεν νιώσαμε στριμωγμένοι.

Το εστιατόριο αυτό, όπως έχουν αναφέρει και άλλοι πριν από εμένα, αλλά και η ίδια η επωνυμία του, είναι bio organic, δηλαδή προσανατολίζεται στα βιολογικά προϊόντα και στην υγιεινή πρώτη ύλη. Μάλιστα κάτω από κάθε πιάτο αναφέρονται αναλυτικά πληροφορίες για την θερμιδική του αξία και σύμβολα GF (gluten free), V (Vegan) κ. α. Ο κατάλογος είναι υπερπλήρης, για κάθε ώρα της ημέρας. Δεν θέλω να επεκταθώ, μπορείτε να τον βρείτε αναλυτικό στο διαδίκτυο. Απλά να πω, προς απόδειξη των λεγομένων μου, ότι, αν παρατηρούσες γύρω σου, οι παραγγελίες στα τραπέζια ήταν αρκετά διαφοροποιημένες. Σίγουρα οι περισσότεροι έτρωγαν μεσημεριανό γεύμα, αλλά σε κάποια τραπέζια παιδιά βουτούσαν τα κουτάλια τους σε ποτήρια παγωτού, ένα ζευγάρι δίπλα μας μοιραζόταν σφολιατοειδή πίτα (φαινόταν μπουγάτσα), πίνοντας ροφήματα τύπου smoothies, κάποιοι άλλοι γευμάτιζαν με σαλάτες και πιάτα αυγών, κατηγορίας brunch. Ό, τι είχε όρεξη ο καθένας...

Εμείς επικεντρωθήκαμε απευθείας στα κυρίως πιάτα από τον κατάλογο, γιατί πεινούσαμε. Αν μελετούσαμε όλον τον κατάλογο, θα αργούσαμε πολύ να αποφασίσουμε. Δυστυχώς δεν αντιληφθήκαμε εγκαίρως τα πιάτα ημέρας, που αναγράφονταν σε μαυροπίνακα δίπλα στην είσοδο. Οι σερβιτόροι μάλλον ξέχασαν να μας ενημερώσουν, οπότε μείναμε στον κατάλογο. Στα κυρίως είδα κάποια πιάτα με ζυμαρικά, κάποια με πρώτες ύλες κρέας-ψάρι, κάποια burgers. Αναγνώρισα το κλασικό και διαχρονικό πιάτο "μπιφτέκια γαλοπούλας" (Pamela Anderson) που έχω ξαναδοκιμάσει, και το πιάτο με σολωμό (Sean Connery). Γενικά το παιχνιδιάρικο των ονομασιών με ονόματα τραγουδιστών και αστέρων του κλασικού κινηματογράφου έχει την πλάκα του, καθώς προσπαθείς να τα συνδυάσεις και να καταλάβεις πώς εμπνεύστηκαν το καθένα.

Στην αρχή ζητήσαμε νερό. Προτιμήσαμε βρύσης. Γενικά δεν μας έφεραν τίποτα χωρίς να το παραγγείλουμε. Επειδή όμως δεν πήραμε καθόλου ορεκτικά, όταν ερωτηθήκαμε, συμφωνήσαμε να μας φέρουν ψωμί. Το πανεράκι αυτό με τα ψωμάκια (φετούλες τετράγωνες μαύρο και λευκό), συνοδεία από μαύρες ελιές και ντιπ πάστας ντομάτας, χρεώθηκε 2 ευρώ x 4, ως κουβέρ. Δηλαδή αμέσως- αμέσως 8 ευρώ. Πόσος αναχρονισμός αυτό το κουβέρ πείτε μου!

Κατά τ' άλλα πήραμε:

- μία Caesars σαλάτα. Νομίζω Paul Newman. Αρκετά καλή. Σε χορταστική ποσότητα.

- Sean Connery: φιλέτο σολωμού μαριναρισμένο σε μείγμα miso και πορτοκάλι, συνοδεία ταμπουλέ- κινόα.

- Clark Gable: χοιρινό ξεψαχνισμένο με θυμάρι, μουστάρδα κι έναν υπέροχο πουρέ πατάτας.

-Marlon Brando: ένα ενισχυμένο, θα έλεγα, τσίζμπεργκερ. Με πολλές, χοντροκομμένες country style πατάτες.

- Bogie and Bacal: κοντοσούβλι κοτόπουλο με μυστική μαρινάδα. Το παραγγείλαμε με πουρέ.

Το δικό μου πιάτο, ο σολωμός, ήταν αυτό ακριβώς που ήθελα να φάω εκείνο το μεσημέρι. Η μαρινάδα από miso και πορτοκάλι έδενε άψογα με το μέτρια ψημένο ψάρι, χωρίς να το γλυκαίνει υπερβολικά αλλά και χωρίς να το κάνει όξινο. Η κινόα ήταν η σούπερ υγιεινή προσθήκη που χρειάζομαι μια στο τόσο. Κι επειδή δεν την φτιάχνω σπίτι, μου αρέσει να την επιλέγω όπου την βρω στα εστιατόρια.

Το κοντοσούβλι κοτόπουλο ήταν τρυφερό και πολύ ενδιαφέρον στο μαρινάρισμα, αλλά με παρέπεμψε και λίγο σε ψητοπωλείο (οκ, κοντοσούβλι ήταν, θα πείτε... ). Ο υπέροχος, επαναλαμβάνω, πουρές ισορροπούσε την ένταση.

Το χοιρινό ήταν το πιάτο που λάτρεψα. Αν και μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον από την αρχή, δεν το παράγγειλα, γιατί δεν είχα όρεξη για κάτι τόσο χορταστικό εκείνο το μεσημέρι. Όμως η μπουκιά που δοκίμασα: χοιρινού, αρωματικού πουρέ και τραγανού κρεμυδιού ήταν μια γευστική έκρηξη στον ουρανίσκο. Μου άρεσε πάρα πολύ.

Στο τέλος πήραμε ένα γλυκό, μια πανακότα με dulcey και καραμέλα. Όλες οι επιλογές γλυκών ήταν πολύ κλασικές: μπανόφι, προφιτερόλ, τάρτα με βανίλια και μούρα. Κανένα δεν μου κίνησε ιδιάιτερα την περιέργεια.

Ήπιαμε ένα μπουκάλι λευκό κρασί, το δικό τους, βιολογικό, μαλαγουζιά στα 19 ευρώ, αρκετά συμφέρον για τέσσερα άτομα. Στα υπόλοιπα οι τιμές θα έλεγα ότι είναι τσιμπημένες. Τα κυρίως πιάτα είναι όλα πάνω- κάτω στα 15 ευρώ, ενώ υπάρχουν και πιάτα, όπως rib eye και tagliata αρκετά ακριβότερα. Τα γλυκά, θεωρώ ότι είναι επιεικώς ακριβά γι' αυτό που είναι, στα 6,90, ενώ η πανακότα (η οποία ούτε σε ποσότητα ούτε σε γεύση ήταν κάτι το εξαιρετικό) στα 8,90!

Ο τελικός λογαριασμός για εμάς ήταν στα 105 περίπου (χωρίς το κρασί 85), δηλαδή περίπου 27 το άτομο. Υπερβολικά δεν είναι, ούτε όμως και οικονομικά για ένα comfort μεσημεριανό γεύμα.

Το Nice n Easy υπηρετεί αυτό που λέμε comfort γκουρμέ κουζίνα, με ιδέες λίγο πειραγμένες, αλλά μέσα σε ασφαλή όρια. Δεν θα σε απογοητεύσει δεν θα εκπλήξει. "Νόστιμα και εύκολα", όπως θα μπορούσαμε να παραφράσουμε το όνομά του. Οι τιμές τσιμπάνε, ίσως λόγω πρώτων υλών και περιοχής, αλλά δεν ξεφεύγουν επικίνδυνα. Θεωρώ μάλιστα ότι είναι πιο οικονομικά από άλλα εστιατόρια στα πέριξ των εμπορικών δρόμων της Κηφισιάς.

Θα το πρότεινα ως μια εύκολη λύση σωστού και υγιεινού φαγητού, αλλά όχι για έξοδο Σαββάτου, όχι για κάποια ιδιαίτερη στιγμή. Σίγουρα αν υπάρχουν παιδιά στην παρέα, αν έχετε φίλους με υγιεινές διατροφικές συνήθειες, σίγουρα για brunch ή έπειτα από βόλτα Κυριακή μεσημέρι στην Κηφισιά.