Loader

ram

Κριτικές: 156
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

27 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σαββατιάτικο μεσημέρι του Ιουλίου, με τη θερμοκρασία κοντά στους 38 βαθμούς, αποφασίσαμε να ζήσουμε το καλοκαίρι στην Αθήνα σαν τουρίστες και να πάμε μια βόλτα για ψαράκι όσο πιο μακριά μπορούσαμε με κατεύθυνση προς το Σούνιο.

Αφού κάναμε αρκετές στάσεις σε κρυφές παραλίες και ορμίσκους για να δοκιμάσουμε την θάλασσα και να δροσιστούμε, έστω και φευγαλέα, καταλήξαμε στη Μαρίδα για φαγητό.

Την ταβέρνα αυτή την είχαμε δει καιρό τώρα στις βόλτες μας. Προσωπικά μου φαινόταν σαν μια αυθεντική εμπειρία, μια ταβέρνα ξεχασμένη στο χρόνο, σε ένα σημείο που δεν υπάρχει οικισμός τριγύρω, μόνο μια στάση λεωφορείου και η απίθανη παραλία των Λεγραινών. Επειδή, όσο περνούν τα καλοκαίρια, όλο αναζητώ πιο απομακρυσμένες παραλίες για μπάνιο και πιο μικρά και παραδοσιακά ταβερνάκια, από τις κλασικές νεοταβέρνες με τα πειραγμένα πιάτα, την Μαρίδα την είχα στα must. Μετά από μια γρήγορη έρευνα, πήραμε τηλέφωνο καλού κακού να μας ετοιμάσουν ένα τραπεζάκι για δύο.

Ο χώρος δεν λέει πολλά. Είναι από τα μέρη που θα πας για το φαγητό, όχι για τη θέα ούτε για τη διακόσμηση. Παρόλο που η παραλία των Λεγραινών είναι στα πέντε λεπτά με τα πόδια. Δεν φαίνεται όμως, από τις καλαμιές και τον κεντρικό δρόμο που περνάει ακριβώς μπροστά. Απέναντι μια παλιά στάση του ΚΤΕΛ Αττικής, μερικοί παραθεριστές να περιμένουν με τις ώρες το λεωφορείο, κάποιος να προσπαθεί να κάνει οτοστόπ. Μέσα στην τρελή ζέστη του Ιουλίου... Γενικά είναι το σκηνικό που σου δημιουργεί μια νοσταλγική διάθεση παλιού καλοκαιριού, σε μια περιοχή της Αττικής αγνή ακόμα από την τουριστική εκμετάλλευση.

Μπαίνοντας στην ταβέρνα, θα δεις μια όμορφη βεράντα στα αριστερά και τον κλειστό χώρο ευθεία μπροστά σου. Καθίσαμε πρώτο τραπέζι στη βεράντα, είχε ίσκιο γενικά, αλλά κανένα άλλο μέσο δροσιάς. Και την μέρα που πήγαμε έσκαγε ο τζίτζικας πραγματικά. Πολλά τραπέζια γενικά, για να εξυπηρετήσουν αρκετές παρέες.

Ο κατάλογος είναι κλασικός ψαροταβέρνας, χωρίς πολλές εκπλήξεις. Οι τιμές σε ψάρια και θαλασσινά είναι οι γνωστές και ελαφρώς τσιμπημένες. Αυτό χαλάει λίγο την μαγεία της ρετρό εμπειρίας και σε προσγειώνει ανώμαλα στο σήμερα. Τα ταπεινά ψαράκια (μαρίδες, σαρδέλες, γαύρος κτλ) περίπου στα 9 ευρώ. Τα μεγάλα ψάρια κιλό (μπαρμπούνια, φαγκρί, τσιπούρα κτλ) 55 - 65 ευρώ, αναλόγως... Χταπόδι - καλαμάρι - γαρίδες (φρέσκα υποθέτω) στα 9-12 ευρώ. Η δε χωριάτικη 8 ή 9.

Ευτυχώς η γεύση σε αποζημιώνει και δικαιολογεί τα χιλιόμετρα που διένυσες μέχρι εκεί.

Πάμε λοιπόν:

Στην αρχή μας έφεραν ένα υπέροχο αφράτο, ζυμωτό ψωμί, μισό καρβελάκι. Αν και δεν είμαι φίλος του ψωμιού γενικά, το συγκεκριμένο το έφαγα με μεγάλη ευχαρίστηση. Μαζί με την ταραμοσαλάτα έδεσε τέλεια.

- Ταραμοσαλάτα σπιτική. Ελαφρώς όξινη, λευκοκίτρινη, ό, τι πρέπει για συνοδεία θαλασσινών. Πολύ καλή.

- Χωριάτικη σαλάτα, με φρέσκα, πλούσια υλικά. Η ντομάτα ολόγλυκια. Μόνο η φέτα θα μπορούσε να είναι λίγο καλύτερη και κάπως μεγαλύτερο το κομμάτι. Αν δηλαδή ήμασταν πάνω από τρεις δεν θα έφτανε για όλους.

- Κολοκυθοκεφτέδες. Πέντε, αν θυμάμαι, στη μερίδα. Νόστιμοι, τραγανοί και καθόλου λαδίλα από το τηγάνι.

- Σαρδέλες σχάρας. Πλούσια μερίδα. Φρέσκιες, γλυκιές και ζουμερές.

- Μια μερίδα μπαρμπούνια σχάρας. Βγήκαν 4 μεγάλα μπαρμπούνια. Μαεστρικά ψημένα. Ζουμερά, με την πετσούλα τους και το λαδάκι τους, φρεσκότατα και νοστιμότατα. Τα ευχαριστήθηκα πραγματικά! (22 ευρώ)

Νεράκι πήραμε κανάτα με πάγο. Μαζί με ένα αναψυκτικό και ένα τέταρτο λευκό κρασάκι, ο λογαριασμός βγήκε λίγο πάνω από τα 60 ευρώ, για δύο άτομα. Δεν τα λες και λίγα, δεν τα λες και εξωφρενικά. Απλά, να πληρώνεις τόσο ακριβά στην Ελλάδα το φρέσκο ψάρι, για ποιον λόγο δεν ξέρω... Στο τέλος μας κέρασαν φρούτα σε πιατέλα, καλοκαιρινά, που μας δρόσισαν. Μας πρότειναν και γλυκό σοκολάτα- μωσαϊκό, αλλά ένεκα ζέστης, είπαμε να το αποφύγουμε.

Γενικά ό, τι φάγαμε ήταν νόστιμο. Και για μένα έχει πάντα αξία σε τέτοια μέρη, να είναι και φρέσκο. Η Μαρίδα είναι η ταβέρνα που δεν θα σε απογοητεύσει. Και αν μη τι άλλο, θα φύγεις χορτάτος.

Αν βρεθείτε λοιπόν μέχρι το Σούνιο ή κινείστε στα πέριξ του Λαυρίου είναι μια πολύ καλή επιλογή για το καλοκαίρι ή και για όλο τον χρόνο.

10 medium

21 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Επισκεφθήκαμε το Napolitivo, οικογενειακή παρέα, ένα όμορφο απόγευμα καθημερινής, που η βόλτα στη Μαρίνα Φλοίσβου είναι απολαυστική.

Είχα καθίσει κάποιες φορές στο Napolitivo για μια πίτσα, αλλά δεν είχαμε ποτέ ολοκληρωμένο γεύμα, γι' αυτό δεν είχα γράψει κριτική. Οι πίτσες του πάντως είναι άπαιχτες. Φτιάχνονται με έναν ιδιαίτερο, ναπολιτάνικο τρόπο κι έχουν ένα ζυμάρι μαλακό στη μέση και τραγανό στην άκρη. Είναι αυτό που λέμε: Λιώνει στο στόμα.

Αυτή την φορά δοκιμάσαμε τα ζυμαρικά του.

Για την τοποθεσία δεν έχω να πω πολλά. Ποιος δεν ξέρει την Μαρίνα Φλοίσβου, που είναι ένα στολίδι για το Φάληρο, ένας υπέροχος περίπατος για όλη την οικογένεια. Η τοποθεσία του εστιατορίου δίπλα στη θάλασσα με θέα τα σκάφη, μας μεταφέρει σε νησιά, όσους δεν έχουμε φύγει ακόμα για διακοπές. Το Napolitivo, ως χώρος είναι αρκετά ευρύχωρο, με πολλά τραπέζια μέσα και έξω. Και πολύ ωραία μουσική που δημιουργεί ατμόσφαιρα. Τώρα βέβαια που άνοιξε ο καιρός, οι περισσότεροι μαζεύονται έξω.

Εμείς, πέντε άτομα (τα δύο παιδιά) καθίσαμε σε ένα όμορφο τραπεζάκι κοντά στα παρτέρια. Ο κατάλογος, χωρίς να είναι πολύ εκτενής, περιλαμβάνει αρκετά ενδιαφέροντα πιάτα και φυσικά πίτσες.

Ό, τι κι αν δοκιμάσαμε ήταν φρέσκο και ποιοτικό. Και σ' αυτό θέλω να σταθώ, μετά την απογοτευτική εμπειρία που είχαμε σε ιταλικό γνωστής αλυσίδας, για το οποίο θα αφιερώσω άλλη κριτική.

Παραγγείλαμε τα εξής:

- ελιές πράσινες, αρωματισμένες με σκόρδο και δενδρολίβανο.
Μεγάλες ελιές, χορταστικές, χωρίς πικράδα.

- αγκινάρες με σκόρδο και θυμάρι (νομίζω και μια σως βαλσάμικου). Είμαι λάτρης της αγκινάρας έτσι κι αλλιώς. Το ίδιο και οι Ιταλοί, απ' όσο θυμάμαι από τα ταξίδια μου. Οι ιταλικές αγκινάρες μαγειρεμένες είναι το κάτι άλλο! Όπως ήταν κι εδώ. Μόνο που θα ήθελα λίγο μεγαλύτερη μερίδα από τα τέσσερα κομμάτια.

- Μας έφεραν ζεστές, τραγανές φετούλες φοκάτσια με τυρί και σκόρδο. Πολύ νόστιμες και ταίριαξαν τέλεια με τα ορεκτικά μας.

- Σαλάτα panzanella. Με κύριο υλικό τις μαριναρισμένες, κόκκινες πιπεριές και τα κρουτόν σε μεγάλα κομμάτια. Ντοματίνια, αγγούρι, κάπαρη, βασιλικός και απίστευτη ρικότα ολοκλήρωναν αυτή την πρωτότυπη και εξαίσια σαλάτα. Μας άρεσε πολύ, μπράβο τους!

- Ακολούθησαν τρεις μακαρονάδες:
1. Napolitana
2. Απλή με λάδι και τυρί
3. Salmone

Οι δύο πρώτες ήταν πιο απλές, για να φάνε τα παιδιά.

Η Ναπολιτάνα, από την οποία δοκίμασα, είχε μια υπέροχη σάλτσα ντομάτας, ντοματίνια και βασιλικό. Καταπληκτική μέσα στην απλότητά της.

Τα λιγκουίνι με σολομό ήταν ουσιαστικά το πιάτο που μοιραστήκαμε οι ενήλικες στη μέση. Είχα καιρό να φάω τόσο φρέσκο πιάτο ζυμαρικών. Ο σολομός υπήρχε σε πλούσια κομμάτια και ήταν ολόφρεσκος.

Για επιδόρπιο δοκιμάσαμε δύο γλυκά κι ένα μπολ παγωτό κρέμα - σοκολάτα για τα παιδιά.

Το πρώτο γλυκό ήταν ένα αυθεντικό ιταλικό τιραμισού μέσα σε ποτήρι, πλούσιο και αφράτο, με αυτή την δυνατή επίγευση καφέ που λατρεύω!

Το δεύτερο μια ελαφριά πανακότα με σιρόπι από μούρα (αν θυμάμαι). Αρωματική, αέρινη, με διακριτική γλυκύτητα, όπως πρέπει να είναι η σωστή πανακότα!

Συνοδεύσαμε με ένα μπουκάλι λευκό κρασί Μαγικό Βουνό, Κτήμα Λαζαρίδη, στα 34 ευρώ. Η λίστα κρασιών δίνει έμφαση στις ιταλικές ετικέτες, αλλά μπορείτε να βρείτε και 2-3 αξιόλογα ελληνικά.

Η εξυπηρέτηση, κυρίως από μια νεαρή σερβιτόρα που είχε αναλάβει το τραπέζι μας, ήταν πολύ καλή. Υπήρχαν κάποιες καθυστερήσεις, αλλά η κοπέλα ήταν ευγενική και εκτιμήσαμε ότι μας εξυπηρέτησε σε ό, τι είχε να κάνει με τα παιδιά.

Στο σύνολο είχαμε μια πολύ ευχάριστη βραδιά και είναι θετικό ότι υπάρχει ένα τόσο αξιόλογο ιταλικό εστιατόριο στη Μαρίνα Φλοίσβου, να συνοδεύσει την βόλτα σας. Σίγουρα σας το προτείνω. Σίγουρα θα ξαναπάω!

(το ποσό ανά άτομο είναι περίπου 25 ευρώ, αναλόγως τι θα δοκιμάσετε)

10 medium

03 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Επανέρχομαι για το Αλέρια, σε σχετικά σύντομο διάστημα από την προηγούμενη κριτική μου, για δύο λόγους:

Πρώτον επειδή στην τελευταία μου επίσκεψη δοκίμασα ένα ανανεωμένο, σχεδόν ολοκαίνουριο μενού.
Δεύτερον, λόγω του επαγγελματισμού υψηλών προδιαγραφών που πάντα με εντυπωσιάζει στο εστιατόριο αυτό.
H επίσκεψη πραγματοποιήθηκε αρχές Μαΐου. H κριτική στα βασικά της σημεία γράφτηκε τότε, σήμερα επιτέλους την δημοσιεύω.

…………………………………………………………………………


Για το Αλέρια δεν θα μακρηγορήσω. Εξάλλου έχω αναφερθεί αναλυτικά στο ύφος του σε παλαιότερες κριτικές μου. Το επίπεδο παραμένει σταθερά υψηλό. Πρόκειται ένα από τα δέκα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας, όπου το δείπνο αποτελεί γευστική εμπειρία, που κάθε γαστρονομικά ανήσυχος Αθηναίος πρέπει να γευτεί έστω μία φορά. Η φήμη του είναι τέτοια, που κάθε, μα κάθε φορά θα συναντήσετε ξένους επισκέπτες, οι οποίοι αναζητούν υψηλού επιπέδου ελληνική κουζίνα. Νομίζω ότι ο σεφ, Γκίκας Ξενάκης υπηρετεί άριστα, με συνέπεια και εξαιρετική φαντασία την ελληνική γαστρονομία. Ναι, είναι «γκουρμέ», είναι ακριβό (για το μέσο ελληνικό εισόδημα), αλλά σε αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο και με την αδημονία της επιστροφής.

Αυτή την φορά, το επισκεφθήκαμε τις πρώτες μέρες μετά το Πάσχα. Η μαγική του αυλή δεν είχε ανοίξει ακόμα, κι έτσι μεταφερθήκαμε στην μία από τις σάλες του πρώτου ορόφου, όπου δεν είχα την ευκαιρία να πάω σε προηγούμενες επισκέψεις. Ο χώρος είναι διακριτικά πολυτελής, με φινέτσα και ατμόσφαιρα αρχοντικού σπιτιού. Άλλωστε το κτίριο στο οποίο στεγάζεται είναι διατηρητέο και πανέμορφο. Υπάρχουν δύο χώροι στον πρώτο όροφο. Όπου και να καθίσετε θα αισθανθείτε σαν επίσημοι προσκεκλημένοι. Το αρτ ντε λα ταμπλ αυστηρό, με βαριά τραπεζομάντιλα, πετσέτες, κλασικά- βαριά μαχαιροπίρουνα, που αλλάζουν πριν από κάθε πιάτο. Γενικά προτιμώ την αυλή του, αλλά και η σάλα είναι εξίσου καλαίσθητη.

Ο κατάλογος στην φιλοσοφία που γνωρίζουμε: τρία tasting menus: ένα μικρότερο, ένα λίγο μεγαλύτερο κι ένα χορτοφαγικό. Παρατήρησα μια αισθητή αύξηση στις τιμές σε σχέση με την τελευταία μου επίσκεψη (στα 55 και 75 ευρώ, χωρίς το wine pairing, αν συγκράτησα καλά). Δίνεται επίσης η δυνατότητα να φτιάξεις και το δικό σου μενού, με πιάτα από την α λα καρτ λίστα και να τα σερβίρουν δια του 2. Εμείς ακολουθήσαμε την τελευταία επιλογή, ώστε να επιλέξουμε τα πιάτα που θέλουμε. Πριν αναφέρω τις γεύσεις που δοκιμάσαμε, θα τονίσω ότι τρία από τα διαχρονικά δημοφιλή πιάτα του Aleria παραμένουν πάντα στον κατάλογο: η χορτόπιτα, το παστίτσιο και το κουσκουσάκι μπουρδέτο. Όσοι δεν έχετε δοκιμάσει κάποιο απ’ αυτά (και ιδιαίτερα το αποδομημένο παστίτσιο του Αλέρια), να το κάνετε οπωσδήποτε στην πρώτη επίσκεψη.

Πριν αρχίσει η γευστική πανδαισία των πιάτων, προηγούνται δύο εξίσου ευχάριστες εκπλήξεις: το καταπληκτικό ευφάνταστο amuse bouche και το πανεράκι με τα υπέροχα δικά τους ψωμάκια συνοδεία σπιτικού βουτύρου.

Δεν ξέρω αν σας τυχαίνει συχνά στα ακριβά εστιατόρια να σας μένει στη μνήμη το amuse bouche, στο Αλέρια πάντως, ακόμα και αυτό είναι ένας λόγος επίσκεψης. Οι τρεις ονειρεμένες- ινσταγκραμικές μπουκίτσες καλωσορίσματος είναι ακόμα εκεί, γευστική έκρηξη στο στόμα!

Τα δε ψωμάκια είναι δικής τους παρασκευής, τριών ειδών: φετούλες λευκού προζυμένιου, μαύρου με καρύδι (αν θυμάμαι καλά) και αφράτα σαν μάφιν με μυρωδικά, το ένα καλύτερο από το άλλο. Το δε σπιτικό βούτυρο που συνοδεύει, αρωματίζεται από μανιτάρια πορτσίνι. Χρεώνονται 4 ευρώ το άτομο, αλλά αξίζουν πραγματικά και ανανεώνονται, αν το θελήσετε.

Και περνάω στα του φαγητού. Δύο άτομα δοκιμάσαμε πέντε αριστοτεχνικά πιάτα. Η ευγενέστατη υπεύθυνη παραγγελιών μάς οργάνωσε την σειρά των πιάτων και η κουζίνα φρόντισε να τα χωρίσει όλα στη μέση, ώστε να έχουμε την αίσθηση ότι κάνουμε το δικό μας tasting. Δεν θα σχολιάσω το καθένα ξεχωριστά, γιατί όλα ήταν άψογα σε γεύση, παρουσίαση και σύλληψη.
- Παλαμίδα με αχινό και κραμπλ (από κάποιο λαχανικό).
- Ταρτάρ με μοσχάρι, άνηθο και αυγολέμονο. Το αυγολέμονο, όπως μας εξήγησαν, δεν είχε καθόλου αυγό, αλλά είχε παρασκευαστεί από ρύζι.
- Ψητό καλαμάρι με σταφίδες, ρόκα και μάραθο. Ψημένο με την τεχνική sous vide, δηλαδή σε κενό αέρος, που το άφηνε τραγανό και ταυτόχρονα ζουμερό. Ο μάραθος σε μορφή αφρού, που έλιωνε και έδινε τα αρώματά του στις υπόλοιπες γεύσεις.
- Χοιρινά Μάγουλα με πουρέ πατάτας, μήλο και αντίβ. Η σάλτσα μεστή, δεμένη, ο πουρές αέρινος.
- Ορτύκι, με φάβα, αχλάδι και κόκκινο λάχανο. Πάνω σε ένα κραμπλ σοκολάτας.

Δεν υπάρχουν λόγια. Θαυμάσαμε και απολαύσαμε το καθένα ξεχωριστά. Το μόνο που μας «δυσκόλεψε» κάπως ήταν η καθυστέρηση ανάμεσα στα πιάτα, η οποία όμως είναι λογική για το οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα που παρουσιάζεται. Ωστόσο, για λόγους καθαρά πρακτικούς, θα πρότεινα να οργανώσετε νωρίς την επίσκεψή σας, γιατί η γευστική εμπειρία στο Αλέρια, χρειάζεται περίπου 2 ώρες για να ολοκληρωθεί.

Συνοδεύσαμε με δύο ποτήρια κρασί έκαστος - μαλαγουζιά Ρωξάνη Μάτσα – ένα ελαφρύ, αρωματικό κρασί, που έχουμε ξαναδοκιμάσει στο Αλέρια και μας αρέσει πολύ.

Και εδώ να αναφέρω τον λόγο που κάνει τέτοιου τύπου εστιατόρια να ξεχωρίζουν σε επαγγελματισμό και σεβασμό στον πελάτη.

Στην αρχή του δείπνου, όπως πήγα να ξεδιπλώσω την πετσέτα μου, παρατήρησα μια μικρή αστοχία, που δεν χρειάζεται να αναλύσω εδώ, τίποτα σπουδαίο. Πολύ διακριτικά ζήτησα να την αντικαταστήσουν, όπως κι έγινε. Φυσικά απολογήθηκαν για την αβλεψία, τόσο η κοπέλα που μας σέρβιρε όσο και η υπεύθυνη παραγγελιών. Στο τέλος του δείπνου λοιπόν, με δική τους πρωτοβουλία, και χωρίς να έχουμε παραγγείλει ακόμα γλυκό, μας έφεραν σερβίτσια και μας είπαν ότι μας κερνούν και τα δύο νέα γλυκά που υπάρχουν στον κατάλογο, για να τα δοκιμάσουμε και να πούμε την γνώμη μας. Σημειώνω ότι το καθένα, σε τιμές α λα καρτ κοστίζει 10 ή 12 ευρώ. Ένας σημαντικός λόγος αυτής της κριτικής λοιπόν που αφιερώνω στο Aleria, είναι για να επιβραβεύσω αυτή την χειρονομία και τα δύο υπέροχα γλυκά που δοκιμάσαμε.

- Τάρτα με φράουλες και δυόσμο
- Μπακλαβάς με μους από φυστίκι Αιγίνης, στρώσεις από ζελέ κόκκινων φρούτων, κρέμα και μαστίχα.

Περιττό να πω ότι πρόκειται για υψηλό επίπεδο ζαχαροπλαστικής, η περιγραφή μου εδώ είναι πολύ απλοϊκή μπροστά στο οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα. Ειδικότερα η τάρτα ήταν εξόχως αρωματική και δροσερή, με κέρδισε σίγουρα, προτείνεται για τα καλοκαιρινά βράδια. Ο μοντέρνος μπακλαβάς με το φιστίκι, κάτι μοναδικό, που σίγουρα δεν έχετε ξαναδοκιμάσει.

Στο σύνολο, φύγαμε γι’ άλλη μια φορά ενθουσιασμένοι, παρ’ όλο που είχαμε πληρώσει περίπου 60 ευρώ το άτομο (με τα γλυκά κερασμένα). Το νέο μενού του Αλέρια είναι αντάξιο της φήμης του, που χτίζεται μεθοδικά, χωρίς να γίνεται καμιά έκπτωση στην ποιότητά του. Είναι σίγουρα ένα (ακριβό) δώρο, που πάντως πρέπει να κάνετε στον εαυτό σας.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

12 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Γαλήνη. Τι θα επιθυμούσε κάποιος μετά από ένα μπάνιο στην Ανάβυσσο; Ελαφρύ φαγητό και ησυχία. Γαλήνη δηλαδή.

Η Γαλήνη είναι μια από τις παραδοσιακές ψαροταβέρνες της Αναβύσσου, που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε. Μετά το πρώτο μπάνιο της σεζόν, οι φίλοι πρότειναν στην ταβέρνα αυτή, που αρχικά, ομολογώ, ως ιδέα δεν με ενθουσίασε. Όταν φτάσαμε όμως θυμήθηκα ότι έχω καθίσει κάποιες φορές στο παρελθόν και ποτέ δεν είχα κάτι αρνητικό να προσάψω. Παρκάραμε ακριβώς απέξω, στον άνετο χώρο που υπάρχει ακριβώς δίπλα στις ταβέρνες.

Βρίσκεται πάνω στον παραλιακό δρόμο της Αναβύσου. Που εξωτερικά δεν γεμίζει το μάτι. Όσο πιο μέσα όμως οδηγηθείς στην σκεπαστή αυλή της, τόσο πιο κοντά στη θάλασσα θα βρεθείς, θα ξεχάσεις τον θόρυβο του δρόμου και θα επικεντρωθείς στη θέα. Να πίνεις το ούζο σου σε μπαλκόνι ακριβώς πάνω από τη θάλασσα, αξία ανεκτίμητη. Όταν πήγαμε εμείς δεν είχε πολλές παρέες. Είχε βέβαια αρκετά γεμάτα τραπέζια, αλλά γενικά είχαμε ησυχία. Την έχω πετύχει και πολύ πιο γεμάτη με γκρουπ τουριστών και οικογενειακές καταστάσεις.

Το άλλο θετικό είναι η συνέπεια του καταλόγου. Δεν ξέρω αν έτυχε η μέρα, πάντως ό, τι κι αν είδαμε στον κατάλογο και ζητήσαμε το είχαν. Γαύρο, αθερίνα, μαριδάκι, τσιπούρες, μπαρμπούνια, σαρδέλες, πιάτα με ζυμαρικά… Το λέω επειδή σε τέτοιου τύπου ταβέρνες ο κατάλογος συνήθως λέει πολλά, αλλά η ψαριά έχει λίγα. Εδώ δεν αντιμετωπίσαμε τέτοια προβλήματα.

Για τον στήσιμο του χώρου και τα τραπέζια, δεν θα κουράσω. Όλοι πάνω- κάτω ξέρουμε το στιλ ψαροταβέρνας ‘70s. Αν κάτι εκτιμώ σε αυτές τις ταβέρνες είναι τα μεγάλα τραπέζια που χωράνε όλους τους μεζέδες. Και το προσωπικό βεβαίως, που κάνει τα ταχυδακτυλουργικά του για να τα βολέψει όλα.

Το φαγητό δεν είναι κάτι συγκλονιστικό, είναι το αναμενόμενο σε μια παραδοσιακή ψαροταβέρνα. Το ζητούμενο είναι να είναι αξιοπρεπές και τίμιο. Ως προς αυτό η Γαλήνη με κάλυψε.

Στην αρχή μας έφεραν λαδωμένες φέτες ψωμάκι στον γνωστό δίσκο. Μαζί με την τυροκαυτερή που είχαμε παραγγείλει, ταίριαξαν γάντι!

Συνεχίσαμε με:
- Σαλάτα αγγουροντομάτα και χόρτα βλήτα. Αμφότερα νοστιμότατα και φρέσκα.
- Πατατούλες τηγανιτές. Μια μερίδα αρχικά, που μας άρεσαν και τις ανανεώσαμε. Καλοτηγανισμένες, φρέσκιες.
- Χταπόδι ψητό και καλαμάρι τηγανιτό. Τα βάζω μαζί, γιατί δεν θέλω να σχολιάσω κάτι περαιτέρω. Κλασικά και κατεψυγμένα. Τουλάχιστον το ξέρεις, τουλάχιστον τα παραγγέλνεις εν γνώσει σου. Όπως έχω δηλώσει πολλάκις, δεν είμαι φίλος των κατεψυγμένων θαλασσινών, αλλά εδώ ένεκα παρέας…
- Γαρίδες σαγανάκι. Νόστιμες, μεγαλούτσικες, χορταστικές. Προσωπικά, το σαγανάκι δεν είναι το αγαπημένο μου πιάτο με γαρίδες, τις προτιμώ στη σχάρα, και σίγουρα έχω φάει και καλύτερο σαγανάκι από της Γαλήνης, ωστόσο, μεταφέρω τον ενθουσιασμό του κουμπάρου μου, που κυριολεκτικά έγλειψε όλη την σάλτσα με το ψωμάκι του.
- Αθερίνα τηγανιτή. Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Ελαφρύ λάδι, τραγανιστή, φρέσκια, την ευχαριστήθηκα!
- Μπαρμπούνια τηγανιτά. Μερίδα, στα 15 ευρώ, 5-6 μεγαλούτσικα, πολύ τίμιο ντιλ. Ιδιαιτέρως αν σκεφτείς ότι φάγαμε τρεις στους πέντε. Αυτό είναι το καλό όταν δεν είναι όλοι νησιώτες στην παρέα. Το καλό ψάρι το τρώνε λίγοι (Κι αυτός είναι επίσης ο λόγος που πρέπει πάντα μα πάντα να ανεχτείς και το κατεψυγμένο καλαμάρι, έτσι να βρίσκεται…).

Ήπιαμε ούζο Πλωμαρίου, το ένα από τα 2-3 που υπήρχαν στον κατάλογο. Και μια κοκα κόλα.

Η εξυπηρέτηση, όπως είπα, γρήγορη και έμπειρη, μας έφεραν τα απαραίτητα μαντιλάκια, μας κέρασαν παγωτά χωνάκια. Πληρώσαμε με κάρτα, η απόδειξη εκδόθηκε κανονικά, δεν έχω λόγο να μην τους βάλω 4/4.

Ο λογαριασμός για πέντε άτομα κινήθηκε πάνω- κάτω στα 18 ευρώ. Αν μέναμε στους μεζέδες και δεν παίρναμε τα μπαρμπούνια (τα ψάρια τιμολογούνται στα 50 ευρώ περίπου το κιλό), θα έβγαινε 2-3 ευρώ λιγότερα στον καθένα. Αλλά τι νόημα έχει;

Εν ολίγοις, περάσαμε όμορφα στη Γαλήνη, χαλαρώσαμε μετά το μπάνιο και φάγαμε καλά. Είναι μια τίμια ψαροταβέρνα που θεωρώ ότι δεν απογοητεύει. Προσωπικά, θα την ξαναπροτιμούσα, αν βρισκόμουν εκεί γύρω, δεν έχω σοβαρό λόγο να μην την προτείνω και σ' εσάς.

10 medium

08 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ιωλκός, ένα εστιατόριο σκέτη αποκάλυψη που έμαθα από το a4f!

Είχαμε προσπαθήσει να πάμε χωρίς κράτηση κάποια μεσημέρια σαββατοκύριακου τον χειμώνα, αλλά είχε σταθεί αδύνατο. Ήταν πάντοτε γεμάτο. Τελικά τα καταφέραμε ένα απόγευμα Σαββάτου, αφότου άδειασε από την μεσημεριανή βάρδια. Εμείς, τέσσερα άτομα, και 2-3 παρέες ακόμα.

Η συνολική εμπειρία από την Ιωλκό ήταν πραγματικά άψογη σε όλα τα επίπεδα. Πριν ακόμα περιγράψω το γεύμα μας, θα το προτείνω με κλειστά μάτια, σε όσους ξέρουν να τρώνε καλό και ποιοτικό ψάρι και αγαπούν τα θαλασσινά. Η ποικιλία σε καλούδια της θάλασσας είναι αξιοσημείωτη για ένα εστιατόριο που δεν διαφημίζεται από έντυπα και σάιτς και βρίσκεται σε ένα όχι τόσο κεντρικό σημείο της Γλυφάδας, πολύ κοντά στη λεωφόρο Βουλιαγμένης και σχετικά ψηλά από το εμπορικό κέντρο της Γλυφάδας. Κι όμως έχει αποκτήσει φανατικό κοινό. Δεν σας κρύβω ότι με έκπληξη το ανακάλυψα και το έχω εντάξει ήδη στα must.

Ο χώρος είναι πολύ προσεγμένος, φιλικός και σέβεται τον πελάτη. Μια όμορφη αυλή που περιτριγυρίζεται από πρασινάδες και λουλούδια, τα οποία καλύπτουν την φασαρία του δρόμου. Όμορφα τραπέζια, άνετα, στρωμένα με χάρτινα σουπλά και λευκά σερβίτσια. Στην είσοδο ξεχωρίζει ο πάγκος με τα ψάρια και τα θαλασσινά. Τριγύρω ράφια με λογής λογής αποστάγματα από διάφορα σημεία της Ελλάδας. Ε, και όταν βλέπω ούζα από το νησί μου και μάλιστα ετικέτες που δεν βρίσκω εύκολα στην Αθήνα, όσο να ναι, ανεβαίνει ένα εστιατόριο στην υπόληψή μου.

Ο κατάλογος είναι πλούσιος σε κλασικές και μοντέρνες γεύσεις. Διαφοροποιείται από τα κλασικά μενού της ψαροταβέρνας και αυτό δημιουργεί μια πολύ ευχάριστη έκπληξη σε όσους έχουμε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. Η δε βιτρίνα στην είσοδο γεμάτη με όλα τα καλούδια της θάλασσας. Δεν ξέρω σε τι να πρωτοσταθώ. Στα στρείδια, τα χτένια, τις πίνες, τις λογής λογής αχιβάδες, τον φρέσκο αχινό… τα σεβίτσε, την ψαρόσουπα, τις μπρουσκέτες μαρινάτων ψαριών, το φρέσκο (επιτέλους και χωρίς υποσημειώσεις) καλαμάρι και χταπόδι… Επιτέλους ένα μεζεδοπωλείο που σέβεται τον εαυτό του και σερβίρει φρέσκα θαλασσινά!

Βέβαια η Ιωλκός λειτουργεί και στη λογική του τσιπουράδικου, το όνομα εξάλλου παραπέμπει ευθέως στον Βόλο. Όμως εγώ δεν θα σταθώ σε αυτό, γιατί η κουλτούρα της πρωτεύουσας επιτάσσει το πλήρες γεύμα και όχι το τσιμπολόγημα.

Η εξυπηρέτηση είναι εντελώς προσωπική. Οι ιδιόκτητες καλωσορίζουν προσωπικά όλους τους πελάτες, προτείνουν πιάτα, προσαρμόζουν όσο μπορούν τις απαιτήσεις στην κουζίνα τους. Ιδιαίτερα ο κύριος της υποδοχής και διευθυντής του καταστήματος, είναι ιδιαίτερα ευγενής και περιποιητικός, θα καθίσει με ενδιαφέρον πάνω από κάθε τραπέζι να συζητήσει και να ακούσει, βαθύς γνώστης των ψαροθαλασσινών, αναζητά προσωπικά, όπως κατάλαβα, ό, τι ωραίο βγάζει η θάλασσα. Ο δε μάγειρας πρέπει να έχει εξαιρετικό ταλέντο, που αποδεικνύεται και στο πιο απλό πιάτο που θα ετοιμάσει.

Σ’ αυτή την πρώτη επίσκεψη δοκιμάσαμε πολλά και διάφορα, αλλά και πάλι δεν μπορώ να πω ότι μου έφτασαν. Όχι γιατί δεν χόρτασα, αλλά γιατί είδα άλλα τόσα που μου τράβηξαν το μάτι και την περιέργεια. Πάμε λοιπόν:
- Φετούλες ψωμιού, φρέσκιες, τραγανές και αφράτες- ελίτσες – υπέροχο ελαιόλαδο. Μια νόστιμη έναρξη. Μαζί με το απαραίτητο σφηνάκι τσίπουρο (δεν είμαστε πολύ του τσίπουρου, αλλά το τιμήσαμε).
- Σαλάτα δική τους με πράσινα λαχανικά, ντοματίνια, σταφίδες και όλα τα καλά.
- Χόρτα Αλμύρα. Εξαιρετικά βρασμένα, τόσο όσο πρέπει.
- Φάβα με ντοματούλα και λαδάκι. Καταπληκτική!
- Μπρουσκέτα μαριναρισμένου γαύρου πάνω σε φέτα μαύρου ψωμιού και πράσινα λαχανικά.
- Σεβίτσε τόνου, με διακριτική ρόκα. Πανδαισία, όνειρο! Και πλούσια μερίδα!
- Καλαμαράκι, φρέσκο σχάρας. Λουκούμι!
- Μύδια αχνιστά στο γνωστό εμαγιέ τσουκαλάκι. Με το ελαφρύ λαχταριστό ζουμάκι τους και λεμόνι.
- Σαρδελίτσες ψητές. Χωρίς κοκαλάκι παρακαλώ! Τις έτρωγες μια μπουκίτσα, ως μεζέ.
- Κουτσομούρες τηγανιτές. Όνειρο! Τόσο ελαφρύ λάδι και τόσο φρέσκιες!
- Γλώσσα ψητή με λαδολέμονο. Πολύ σωστή, πολύ νόστιμη, αλλά μας ήρθε τελευταία και είχαμε χορτάσει. Ήμουν η τυχερή που πήρα την υπόλοιπη πακέτο σπίτι και την απόλαυσα το επόμενο μεσημέρι.

Ίσως μου διαφεύγει κάποιο από τα πιάτα, γιατί πραγματικά πήραμε πολλά. Αλλά δεν ξέραμε τι να πρωτοδοκιμάσουμε.

Στο τέλος μας κέρασαν παγωτό και σφηνάκι μαστίχα, όπως ζητήσαμε.

Στις τιμές, θεωρώ ότι είναι λίγο πιο πάνω απ’ ότι πληρώνουμε συνήθως σε ένα μέσο ψαρομεζεδοπωλείο, αλλά εδώ η ποιότητα και η πρώτη ύλη είναι άλλου επιπέδου. Κατά τη γνώμη μου αξίζει τα λεφτά του πολύ περισσότερο από μεζεδοπωλεία με κονσερβοποιημένο χταπόδι και κατεψυγμένα θαλασσινά. Σε γενικές γραμμές υπολογίστε γύρω στα 25- 30 ευρώ το άτομο ή γύρω στα 15 αν θέλετε να πιείτε τσιπουράκι και να τσιμπήσετε. Η εμπειρία όμως είναι αυθεντική και το περιβάλλον κομψό και επαγγελματικό.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα βρεθείτε στη Γλυφάδα και θα επιθυμήσετε ψαράκι, ανεβείτε λίγο πιο πάνω από την συνήθη πιάτσα και αναζητήστε την Ιωλκό!

10 medium

02 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Άλλη μια όμορφη βραδιά στο Oroscopo μαζί με αγαπημένη παρέα από το a4f, που θύμισε παλιές καλές εποχές. Ευχαριστούμε την διεύθυνση και το προσωπικό του εστιατορίου που μας περιποιήθηκαν και μας παρουσίασαν ένα πλούσιο μενού.

Τα περισσότερα έχουν ήδη ειπωθεί από τους φίλους- χρήστες της βραδιάς. Δεν θα κουράσω. Ο χώρος του Oroscopo δίπλα στο αλσάκι του Caravel και του Hilton είναι ιδανικός για ωραίες καλοκαιρινές βραδιές. Ο εσωτερικός χώρος ανανεώθηκε, όπως και το μενού. Τα τραπεζοκαθίσματα στιλ ‘80s και οι παλ αποχρώσεις στους τοίχους αντικαταστάθηκαν από μοντέρνα σκουρόχρωμα τραπεζοκαθίσματα και διακοσμητικές λεπτομέρειες στους τόνους του ξύλου και του μετάλλου. Το Oroscopo μεταμορφώθηκε σε ένα μοντέρνου ύφους εστιατόριο που του πάει πολύ.

Έχω συνδέσει το Oroscopo με ιταλικές γεύσεις, γιατί τυχαίνει κάθε φορά να δοκιμάζουμε ζυμαρικά ή πίτσα. Το ανανεωμένο μενού όμως περιλαμβάνει γεύσεις πιο τολμηρές που δίκαια το προσανατολίζουν πλέον στην μεσογειακή κουζίνα.

Το μενού της βραδιάς, που είχαν επιμεληθεί ειδικά για εμάς, περιλάμβανε μια μεγάλη ποικιλία γεύσεων, που θα προσπαθήσω να περιγράψω στην συνέχεια. Ό, τι κι αν δοκιμάσαμε ήταν ιδιαίτερα προσεγμένο, νόστιμο ή πολύ νόστιμο, ανάλογα με τις προτιμήσεις του καθενός.

Στην αρχή προσφέρθηκε αφθονία ποτών. Σε ένα τραπέζι 15 περίπου ατόμων προσφέρθηκαν μπύρες, δύο ποικιλίες χύμα λευκού κρασιού (μοσχοφίλερο και μαλαγουζιά) και ροζέ. Εγώ δοκίμασα από τα δύο λευκά, έμεινα στη μαλαγουζιά που την βρήκα πιο ήπια και δροσερή.

Ακολούθησε το φρέσκο προζυμένιο ψωμάκι – φετούλες λευκό και μαύρο- μαζί με ντιπ παντζάρι και φρέσκιες, μαύρες ελιές. Επειδή η ώρα είχε περάσει και η πείνα είχε αρχίσει να χτυπάει κόκκινο, τιμήσαμε δεόντως τα ψωμάκια, τα ορεκτικά, τα πρώτα πιάτα… Πού να ξέραμε ότι η βραδιά θα ήταν μεγάλη!

Το σερβίρισμα ξεκίνησε και ένας δίσκος με δύο ατομικές σουπίτσες κατέφθασε. Η βελουτέ πατατόσουπα (?) με το κρουτόν μου φάνηκε πολύ- πολύ νόστιμη, η χορτόσουπα με μανιτάρια που θύμιζε μαγειρίτσα, μου άρεσε λιγότερο.

Στη συνέχεια έφτασε η ώρα των ορεκτικών. Ατομικό πιάτο, με ποικιλία τεσσάρων ορεκτικών.
- Κεφτεδάκι με καρδιά μοτσαρέλας και πέστο με κουκουνάρι, πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί
- Μπρουσκέτα με φιλεταρισμένη σαρδέλα (ελαφρώς όξινη από το μαρινάρισμα) και ελαφριά μαγιονέζα
- «Αχλαδάκια» τηγανιτά με γέμιση από μαλακά τυριά. Πάνω σε γλυκιά μαρμελάδα ντομάτας (?). Τους πήγαινε πολύ.
- Δροσερή σαλάτα με πράσινα λαχανικά, ρόδι, φλέικ παρμεζάνας και η έκπληξη: κομμάτια παστελιού και ζελέ λάιμ!

Δοκίμασα τα πάντα, μου άρεσαν όλα, τσίμπησα και την σαρδελίτσα του συζύγου. Αν έπρεπε να διαλέξω, για μένα πρώτο ήταν το κεφτεδάκι, σε αυτήν την πρωτότυπη εκδοχή του, και δεύτερη η μπρουσκέτα σαρδέλας. Θα την προτιμούσα βέβαια ελαφρά περασμένη από τον φούρνο με λαδάκι, αντί για μαριναρισμένη. Η σαλάτα πρωτότυπη, αλλά πολύ γλυκιά για μένα. Ωστόσο εντυπωσίαζε το δέσιμο των υλικών, ήταν αναμφισβήτητα το πιάτο που συζητήθηκε περισσότερο στο τραπέζι. Τα αχλαδάκια, μια παραλλαγή της τυροκροκέτας στο πιο ζουμερό της, όχι όμως πολύ κοντά στα γούστα μου.

Ακολούθησε πιάτο με ποικιλία τριών ζυμαρικών.

- Ταλιατέλες ραγού.
- Ραβιόλι με γέμιση και με κρέμα σολωμού
- Κριθαρώτο θαλασσινών με ούζο και μυρωδικά.

Και αυτά όλα φρέσκα και νόστιμα (άλλωστε το Oroscopo φημίζεται για τα φρέσκα ζυμαρικά του). Για μένα την παράσταση έκλεψε το αρωματικό, σπυρωτό και θαλασσινό κριθαρώτο. Δεν το περίμενα!

Ομολογώ ότι στο σημείο αυτό, εγώ είχα χορτάσει. Νόμιζα ότι το γεύμα κάπου εδώ τελειώνει και ότι θα πέσουν σιγά - σιγά οι ρυθμοί. Όμως τα καλύτερα έπονταν. Το κρασί ανανεώθηκε και διάφορα κυρίως πιάτα άρχισαν να προσγειώνονται στο τραπέζι.

- Μπιφτέκια σχάρας με ψιλοκομμένη ντοματούλα
- Σολωμός φιλέτο, ψητός με την κρούστα του και λαχανικά ατμού.
- Κοτόπουλο με σάλτσα πορτοκαλιού και τζίτζερ
- Ταλιάτα μόσχου με φρέσκια σαλάτα και φρέσκα τσιπς πατάτας

Μακάρι να μην είχα φάει τόσο πολύ, ώστε να ευχαριστιόμουν περισσότερο τα κυρίως. Δοκίμασα μπουκιές από το καθένα και ομολογώ ότι τα βρήκα εξαιρετικά. Ο σολωμός, με την ζουμερή σάρκα και το τραγανό δέρμα ήταν το πιάτο που μου έμεινε, απλά εξαιρετικός! Τα μπιφτέκια ζουμερά, από καθαρό κιμά, καλοψημένα. Το πιάτο με την ταλιάτα ένα ολοκληρωμένο γεύμα. Θα την προτιμούσα ένα τσακ λιγότερο ψημένη. Για τα δεδομένα μου ήταν well, θα την ήθελα medium. Το κοτόπουλο, κι αυτό πλούσια μερίδα, με τη σάλτσα και τα λαχανικά του, είχε μια πιο ελαφριά γεύση για τα γούστα μου. Αλλά πάλι, γούστα είναι αυτά.

Μαζί με όλα αυτά τα θεσπέσια, έφτασαν και δύο ωραιότατες πίτσες: μία μαργαρίτα και μία λευκή με εσάνς τρούφας. Δεν μπόρεσα να δοκιμάσω καμία από τις δύο, διέκρινα όμως το λεπτό ιταλικό ζυμάρι και το ελαφρύ «κάψιμο» του φούρνου που μου αρέσει στην πίτσα. Έχω δοκιμάσει σε προηγούμενες επισκέψεις πίτσα στο Oroscopo και μπορώ να διαβεβαιώσω ότι είναι από τα δυνατά χαρτιά του.

Το γλυκό φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα τόσο πλούσιο δείπνο. Ατομικό προφιτερόλ, με ωραίο αφράτο γεμιστό σου, μπόλικη σοκολάτα και παγωτό. Λαχταριστότατο.

Για το προσωπικό, τα λόγια είναι περιττά. Παρά τον κόσμο, που ανανεωνόταν διαρκώς και τις μεγάλες παρέες, δούλεψε ρολόι. Γρήγοροι, άμεσοι, ευγενικοί, εξυπηρετικοί.

Στο vfm θα βάλω ένα αυστηρό ίσως ¾, απλά και μόνο για την αντικειμενικότητα της κριτικής μου και επειδή δεν είδα κατάλογο, για να γνωρίζω τιμές. Οι μερίδες πάντως, οι πίτσες, τα ορεκτικά, είναι όλα πολύ πλούσια.

Το συμπέρασμα είναι ότι το Oroscopo ομόρφυνε, ανανεώθηκε και ωρίμασε ακόμα περισσότερο. Αν και λειτουργεί πολύ με τουρίστες, απέχει εξ ολοκλήρου από το τουριστο- εστιατόριο, που θα φανταζόταν κάποιος. Ίσα ίσα που δείχνει πολύ ανώτερο ανάμεσα στα υπόλοιπα τουριστικά. Η ποιότητα της γεύσης, αντί να φθίνει ή απλώς να επαναπαύεται, αναβαθμίζεται συνεχώς! Συμπέρασμα: είναι ένα εστιατόριο που θα σας βγάλει ασπροπρόσωπους σε όποια περίσταση κι αν αποφασίσετε να το επισκεφθείτε. Αν δεν έχετε πάει ακόμα, να το κάνετε άμεσα!

Υ. γ. Ευχαριστούμε tzia!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

12 Μαι 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το King George είναι ένας πολύ όμορφος χώρος που μετράει λίγους μήνες, στο κέντρο του Πειραιά. Εγώ το ανακάλυψα λίγο πριν τα περασμένα Χριστούγεννα, ίσως εκεί κοντά να είχε πρωτανοίξει.

Το ύφος του είναι all day και all night με εξαιρετική επιτυχία και στα δύο. Ο δε χώρος του είναι πανέμορφος. Με ιδιαίτερο χαρακτήρα και φροντίδα στη λεπτομέρεια, εντυπωσιάζει από την είσοδο. Ένα χαρακτηριστικό μπαρ με μεγάλους καθρέφτες στα δεξιά και παντού βλάστηση, στο βάθος ένα αίθριο και χώρος με σταντς και τραπεζάκια, ενώ και ο υπόγειος χώρος, που υποτίθεται είναι πιο ήσυχος, διαθέτει όμορφο μπαρ και μαρμάρινα τραπέζια για φαγητό. Στους τοίχους διάφορες παραστάσεις και εντυπωσιακοί τετράγωνοι Καθρέφτες. Η μουσική ανεβαίνει όσο περνάει η ώρα.

Άλλοι το παρομοιάζουν με παριζιάνικο cafe της belle epoque, άλλοι με σκηνικό αποικιακού τύπου. Εγώ μπορώ να το συγκρίνω μόνο με μπαρ- εστιατόρια της Αθήνας, που έχουν ιδιαίτερο ύφος, όπως το Juan Rodriguez, το Noel, το Che και το Toni Bonnano. Τα δύο τελευταία, επίσης στον Πειραιά, είναι μια κατηγορία από μόνα τους. Φήμες λένε ότι το King George XIV αποτελεί το τρίτο αδελφάκι τους.

Η τοποθεσία του στην ομώνυμη οδό Βασιλέως Γεωργίου του έχει χαρίσει εξαιρετική δημοφιλία. Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι όλη η νεολαία του Πειραιά και οι εργαζόμενοι για το after office drink τους έχουν μετατοπιστεί (προς το παρόν τουλάχιστον) στο μπαρ αυτό.

Εκτός λοιπόν από τα φροντισμένα ποτά και τα ενδιαφέροντα κοκτέιλ, στο King George XIV θα βρείτε κι έναν αρκετά ικανοποιητικό κατάλογο φαγητού, είτε για να συνοδεύσετε το ποτό σας στο μπαρ είτε για ένα πλήρες γεύμα στα τραπέζια του κάτω ορόφου.

Εγώ ως τώρα είχα δοκιμάσει μόνο κάποια απλά πιάτα, όταν είχαμε βρεθεί εκεί για ποτό. Για παράδειγμα μια χορταστική σαλάτα (δεν θυμάμαι καθόλου το όνομα) και μια πίτσα στη μέση. Επειδή όμως τέτοιου τύπου μπαρ all day bar ως τώρα δεν μου έχουν δώσει σημάδια ιδιαίτερης γαστριμαργικής εμπειρίας, απέφευγα να πάω για ολοκληρωμένο γεύμα. Τελικά, την περασμένη Τετάρτη, φίλος που είχε δοκιμάσει την κουζίνα του, μας παρακίνησε να πάμε κι έτσι βρεθήκαμε στα τραπεζάκια του King George 3 άτομα πεινασμένα, μετά την δουλειά.

Δοκιμάσαμε τα εξής:

- Σεβίτσε σολωμό
- Καρπάτσιο μοσχάρι (με δύο τρόπους)
- Mπρουσκέτα με τυρί, αλλαντικό και μια υπέρχοχη μαρμελάδα που έδενε τέλεια με το σύνολο.
- Σαλάτα με κινόα, αβοκάντο, ραπανάκι και κοτόπουλο. Πλούσια, νόστιμη και δροσερή.
- Πίτσα μαργαρίτα. Ωραίο, λεπτό ζυμάρι, ελαφρύ ψήσιμο. Δεν διεκδικεί δάφνες, πάντως αξιοπρεπέστατη.

Το γεύμα μας ήταν σχετικά ελαφρύ. Περιοριστήκαμε σε μερικά πιάτα στη μέση, για να δοκιμάσουμε όλοι και το αποτέλεσμα μας εξέπληξε πολύ θετικά. Το επίπεδο ανώτερο από κάθε προσδοκία, δεν αποκλείεται στο μέλλον να δοκιμάσω και κάποια από τα κυρίως (ζυμαρικά, κρέας και μπέργκερ). Φαίνεται ότι γίνεται ολοκληρωμένη δουλειά στην κουζίνα και δεν λειτουργεί συμπληρωματικά του μπαρ.

Η εξυπηρέτηση από μια νεαρή σερβιτόρα υποδειγματική. Σοβαρή, γνώστης του καταλόγου και όσο της επέτρεπε η κουζίνα, γρήγορη.

Συνοδεύσαμε με ένα μπουκάλι μαλαγουζιά Γερό βασιλείου που άνοιξε υποδείγματα μπροστά μας και τελικά ο λογαριασμός έφτασε λίγο πάνω από τα 90 ευρώ. Κι έτσι μας κέρασαν όχι ένα γλυκό, αλλά μια πιατέλα με μια ποικιλία των γλυκών τους (σουφλέ, lemon pie, brownies κτλ. ).

Οι τιμές είναι τσιμπημένες. Θεωρώ τα 20 ευρώ τιμή εκκίνησης για ένα γεύμα στο King George. Μαζί με κυρίως, ποτά κτλ φτάνεις εύκολα τα 30 ευρώ το άτομο. Το θετικό όμως είναι ότι μπορείς να συνδυάσεις με ποτό και να έχεις μια ολοκληρωμένη έξοδο.

Συνολικά πάντως γι αυτό που είναι και προσφέρει, εμένα με κέρδισε και προτείνεται!

10 medium

10 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Είχα ακούσει και διαβάσει πολλά για τα Γιουβετσάκια κατά καιρούς. Αν είχα διαπιστώσει πόσο κοντά είναι στην περιοχή μου, θα είχα πάει νωρίτερα. Βρίσκεται στα σύνορα Γλυφάδας- Ελληνικού, πάνω από την λεωφόρο Βουλιαγμένης, σε μια ήσυχη γειτονιά. Από το μετρό Ελληνικό, είναι περίπου 20 λεπτά περπάτημα. Πάρκιγκ εύκολο.

Πραγματοποιήσαμε δύο επισκέψεις μέσα σε διάστημα δύο εβδομάδων και μείναμε, από τις γεύσεις τουλάχιστον, πολύ ευχαριστημένοι. Γι’ αυτό και στη δεύτερη επίσκεψη πήραμε φιλικό ζευγάρι να τους δείξουμε την ανακάλυψή μας.

Πιστεύω ότι πολλοί γνωρίζουν τα Γιουβετσάκια. Είναι μια παλιά όσο και ονομαστή ταβέρνα της περιοχής. Ειδικά μετά τα βραβεία που λαμβάνει τα τελευταία χρόνια, υποθέτω ότι έχει εξαπλωθεί η φήμη της. Δεν θέλω λοιπόν να κομίσω γλαύκα εις Αθήνας, θα προσθέσω απλώς την εμπειρία μου, για όσους δεν γνωρίζουν.

Τα Γιουβετσάκια δεν είναι μια συνηθισμένη ταβέρνα. Δηλαδή δεν αρκείται σε κάποια ορεκτικά, δυο σαλάτες να υπάρχουν, λίγα μαγειρευτά και μια καλή σχάρα/σούβλα. Είναι πάνω από τον μέσο όρο σε όλα αυτά (εκτός ίσως από την σχάρα, που δεν υστερεί καθόλου, απλώς καλά ψητά βρίσκει κανείς σε πολλά μέρη). Εκείνο που την κάνει να ξεχωρίζει είναι τα διαλεχτά υλικά και η σπανιότητα κάποιων πιάτων που προσφέρει, τόσο καλομαγειρεμένα μάλιστα που τα θυμάσαι.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Χώρος συμπαθητικός και ως εκεί. Άλλοι θα τον πουν παλιό, άλλοι παραδοσιακό. Με παλαιϊκά αντικείμενα και πολλές κορνίζες παντού. Θεωρώ ότι θα έχει αφεθεί λίγο στο χρόνο και θα σήκωνε μία ανακαίνιση. Ειδικά τα πορτοπαράθυρα έχουν παλιώσει πια. Τώρα τον χειμώνα λειτουργεί ένας χώρος εσωτερικός, μη καπνιζόντων κι ένας ημι- εσωτερικός, από τον οποίο περνάς αναγκαστικά για τα ενδότερα. Η αυλή συμπαθητική για το καλοκαίρι, με πολλή πρασινάδα, προσφέρει μεγαλύτερη άνεση.

Τα Σάββατα παίζουν δύο άτομα, παλιά λαϊκή και πιο έντεχνη μουσική (Μοσχολιού, Αλεξίου κτλ). Η φωνή της τραγουδίστριας καταπληκτική! Δεν το ξέραμε, ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη, μας έφτιαξε την βραδιά. Γι’ αυτό και την δεύτερη φορά, πάλι Σάββατο βράδυ πήγαμε. Εκτίμησα πάρα πολύ ότι δεν επιτρέπεται το κάπνισμα στην κυρίως αίθουσα με την μουσική (για την ημι - εξωτερική δεν είμαι σίγουρη). Όποιος ήθελε να καπνίσει, έβγαινε έξω. Ο κόσμος όλων των ηλικιών, οικογένειες, παρέες μεγαλύτερης ηλικίας, νεανικές αλλά και "γλυφαδιώτικες", που αναζητούν το καλό φαγητό.

Αποκεί και πέρα υπάρχουν κάποια στοιχεία στην ταβέρνα αυτή (δεν τα διέκρινα από την πρώτη φορά), που είτε με παραξένεψαν είτε μου χάλασαν κάπως την συνολικά καλή εικόνα. Το πρώτο είναι οι τιμές. Θες η δημοφιλία του, θες οι πρώτες ύλες, οι τιμές είναι ασυνήθιστα υψηλές για ταβέρνα, έστω και αυτής της κατηγορίας. Για να μην τα πολυλογώ, υπολογίστε μίνιμουν 50 ευρώ το ζευγάρι για μια ικανοποιητική παραγγελία. Υπάρχουν δυστυχώς κρυφές χρεώσεις, που με την σειρά τους ανεβάζουν τον λογαριασμό: το ψωμί- κουβέρ χρεώνεται περίπου 2 ευρώ το άτομο, η μουσική επίσης 2 ευρώ/ το άτομο (αν και στον κατάλογο αναγράφεται 3,90, εμάς μας χρέωσαν 2). Και το καλύτερο: το εμφιαλωμένο νερό χρεώνεται και αυτό, γύρω στα 2,50 ευρώ, είτε το κρατήσεις είτε το επιστρέψεις! Υπάρχει μάλιστα ειδική σημείωση στον κατάλογο: «νερό εμφιαλωμένο, μη επιστρεφόμενο! ». Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Και μία ακόμα σημείωση που μου προκάλεσε εντύπωση, ότι το εστιατόριο δεν διαθέτει παιδότοπο και παιδική χαρά! Δεν μπορώ να ξέρω για ποιον λόγο έβαλαν μια τέτοια υποσημείωση, μου φάνηκε λίγο kids unfriendly.

Αν λοιπόν προσπεράσεις ή παραβλέψεις τα παραπάνω και πας προετοιμασμένος να πληρώσεις για όλα αυτά τα έξτρα, στα Γιουβετσάκια θα φας καλά! Πολύ καλά μάλιστα.

Ο κατάλογος, αντί για τη συνηθισμένη λίστα με ορεκτικά, προτείνει μια μεγάλη ποικιλία σε τυριά, λαχανικά, κρεμώδεις σαλάτες… Κεφαλογραβιέρα Ηπείρου, Ανθότυρο, Ανεβατό Βερδικούσας, Αρσενικό Νάξου, Καπνιστό Μετσόβου, τζατζίκι χειροποίητο, σκορδαλιά, τυροκαυτερή δική τους, κολοκυθάκια, πιπεριές Κρήτης, σταμναγκάθι, παντζάρια Ναυπλίου, άγρια χόρτα Παρνασσού… τα περισσότερα σε τιμές «ακριβού» ορεκτικού, στα 6-8 ευρώ.

Τα κυρίως, επίσης κάποια πιο ιδιαίτερα. Έμφαση σε μαγειρευτά, λαδερά και θαλασσινά. Υποθέτω ότι όλα αυτά εναλλάσσονται ανάλογα με την εποχικότητα και τη διαθεσιμότητα των ημερών. Όπως για παράδειγμα το αρνάκι Τρικάλων με αγκινάρες Ναυπλίου που είδα την πρώτη φορά στα πιάτα ημέρας, αλλά όχι την δεύτερη.

Η εξυπηρέτηση και τις δύο φορές έγινε από δύο νεαρές σερβιτόρες, πολύ σβέλτες, οι οποίες φέρνουν βόλτα μόνες τους όλο το μαγαζί. Αποτελεσματικές μεν, κάπως απόμακρες δε.

Στην αρχή θα σου φέρουν ζεστά φραντζολάκια λευκού ψωμιού, τόσο φρέσκα και λαχταριστά, που ενδέχεται να μην προλάβουν να συνοδεύσουν το φαγητό σου! Εμείς και τις δύο φορές αδειάσαμε το καλαθάκι με συνοπτικές διαδικασίες. Συνοδεία μαύρων ελιών. Πάνω στο τραπέζι, μαζί με τα γνωστά αλατοπίπερα, χαρτοπετσέτες κτλ, θα βρεις παρθένο, βιολογικό ελαιόλαδο με ονομασία προέλευσης, το οποίο σε προτρέπουν να δοκιμάσεις με κάθε ευκαιρία. Να αρτύσεις μόνος σου την σαλάτα σου φερ’ ειπείν.
Εμείς, στις δύο επισκέψεις δοκιμάσαμε τα εξής:

- Αμπελοντολμαδάκια: τέσσερα στον αριθμό- γεμιστά με κιμά- στα 8 ευρώ. Αν σας φανεί αποτρεπτικός ο παραπάνω συνδυασμός, μόλις τα δοκιμάσετε θα ξεχάσετε όλους του ενδοιασμούς σας. Αυτά τα ντολμαδάκια είναι θεϊκά, με ένα καταπληκτικό, ελαφρύ αυγολέμονο. Και σας το λέω εγώ που δεν τρώω ποτέ γεμιστά με κιμά (ποτέ μη λες ποτέ όμως! ). Επιβάλλονται!

- Μπουγιουρντί: ήτοι σαγανάκι ψημένο σε πήλινο με φέτα Ηπείρου, ντομάτα και καυτερή πιπεριά. Αφράτο σαν σύνολο, αλλά μην υποτιμήσετε την καυτερή πιπεριά. Είναι αυτή που δίνει την επίγευση στο πιάτο. Αν σας αρέσει το καυτερό, και μόνο τότε, δοκιμάστε το.

- Ρίκι Σποράδων: ομολογώ ότι αυτό το ψάρι δεν το είχα ξανακούσει. Όταν το δοκίμασα, ενθουσιάστηκα! Κομμάτια φιλέτου, σαν λευκός τόνος, ψημένα σε λαδόκολλα στο φούρνο, συνοδεία από χόρτα και βραστά κολοκυθάκια. Προτείνεται! Για μένα είναι λόγος να επιστρέφω στην ταβέρνα αυτή (στα 15,50 ευρώ)

- Φιλετάκια χοιρινά με τηγανιτές πατάτες. Μυρωδάτα, καθαρά, μαλακά, τι άλλο να θέλεις από φιλετάκια; Οι πατάτες φρέσκιες, τραγανές. Στα 10 ευρώ.

Μαζί με μισόκιλο δικό τους κρασί, κόκκινο - δεν μπορώ να πω ότι μας ενθουσίασε- πληρώσαμε αυτή την πρώτη φορά λίγο πάνω από 50 ευρώ.
…………………………………………………………………………………………………..

Στη δεύτερη επίσκεψη, τέσσερα άτομα αυτή τη φορά, δοκιμάσαμε ξανά τα αμπελοντολμαδάκια. Αυτή τη φορά παίχτηκε μάχη.

- Κολοκυθάκια τηγανιτά: σε μορφή στικς, σαν πατατούλες. Τραγανά, σε ελαφρύ λάδι. Άλλο ένα πιάτο που ξεχωρίζει ανάμεσα σε όμοια που έχουμε δοκιμάσει.

- Χωριάτικη σαλάτα σπέσιαλ: να πω εδώ ότι, όπως και στα ορεκτικά, έτσι και στις σαλάτες δεν θα βρείτε καμιά σπουδαία ποικιλία. Αν όμως πάτε διαβασμένοι, κάπου θα πάρει το μάτι σας ότι οι ντομάτες είναι φρέσκιες, βιολογικές, γλυκιές. Γι΄ αυτό αξίζει να δοκιμάσετε έστω την πρώτη φορά κάποια από τις δύο σαλάτες τους. Η χωριάτικη έχει όλα τα υλικά της χωριάτικης, συν κάπαρη και ένα πράσινο λαχανικό σε μεγάλα φύλλα (όχι ρόκα). Γενικά τρώγεται ευχάριστα μαζί με το ψωμί και καταλαβαίνεις την φρεσκάδα της. Αλλά και πάλι, 8,5 ευρώ, μου φάνηκαν υπερβολικά.

- Στα κυρίως, δύο άτομα μοιράστηκαν ένα γιουβέτσι μοσχάρι με κριθαράκι. Ήρθε ζεστό και αχνιστό στο πήλινο, η σερβιτόρα το αναποδογύρισε μέσα σε πιατέλα και φάνηκε ότι ήταν υπεραρκετό για δύο. Κρέας λουκούμι, comfort γεύση, δεν έμεινε σπυρί στο πιάτο. (14 ευρώ)

- Σουβλάκι κοτόπουλο, με τηγανιτές πατατούλες. Μεγάλη ποσότητα επίσης. Τρυφερό, νόστιμο. (13 ευρώ)

- Ψαρονέφρι αμπελουργού για μένα, με τηγανιτές πατάτες. Ζουμερά, τρυφερά φιλετίνια, με μια σάλτσα από κόκκινο κρασί, προσεκτικά χυμένη πάνω από το κρέας. 15 ευρώ.

Συνοδεύσαμε με ένα λευκό Κτήμα Σιγάλας, στα 22 ευρώ. Μας το παρουσίασε και το άνοιξε προσωπικά ο κύριος- ιδιοκτήτης της ταβέρνας κι επί τη ευκαιρία μας έδωσε κάποιες πληροφορίες για το κρασί αυτό και το βιολογικό λάδι που χρησιμοποιούν. Μου έδωσε την εντύπωση ανθρώπου που επιλέγει ένα- ένα τα προϊόντα του, δεν αφήνει τίποτα να μπει τυχαία στην ταβέρνα του. Δεν είναι λοιπόν τυχαία και η επιτυχία.

Στο τέλος δοκιμάσαμε ένα προφιτερόλ σε ποτήρι. Πολύ νόστιμο, φρέσκο και δροσερό (5,50 ευρώ).

Με τον λογαριασμό κερνούν γλυκό του κουταλιού (επιλογή από φράουλα, κυδώνι, πορτοκάλι κι ένα ακόμα, που μου διαφεύγει). Δοκιμάσαμε και τις 2 φορές την αρωματική, λαχταριστή φράουλα!

Ο λογαριασμός αυτή τη φορά στα 112 ευρώ, δηλαδή και πάλι περίπου 57 ευρώ το ζευγάρι.

Εμάς τα Γιουβετσάκια μας έχουν κερδίσει, παρά τα όποια κακώς κείμενα ανέφερα. Γιατί η τελική εντύπωση που σου αφήνει το φαγητό τους είναι άριστη και σε κάνουν να θες να επιστρέψεις. Γι’ αυτό δεν θα αφαιρέσω και δεύτερη ντοματούλα από το vfm τους, παρά τις τσιμπημένες τιμές τους. Δοκιμάστε τα με την πρώτη ευκαιρία!

10 medium

25 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το ΝΟΕ είναι ένα όμορφο ρεμπετάδικο του Πειραιά. Προσπαθεί να αναβιώσει το κλασικό ύφος της ρεμπέτικης ταβέρνας της γειτονιάς και ως ένα βαθμό, το καταφέρνει. «ΝΟΕ- Γεύσεις και ακούσματα» θα δείτε να γράφει στην ταμπέλα του και οι διάφοροι οδηγοί πόλης.

Το ανακαλύψαμε ψάχνοντας αυθεντικά ρεμπετάδικα στον Πειραιά, μια περιοχή που βρίθει, υποτίθεται τέτοιων ακουσμάτων. Ωστόσο, μπορώ να πω ότι δυσκολευτήκαμε να καταλήξουμε σε κάποιο κλασικό ρεμπετάδικο, καθώς, πέραν της Στοάς του Κούβελου και κανα-δυο «κουτουκιών» που έχουμε πάει κατά καιρούς, τα υπόλοιπα γίνονται μετά από κάποια ώρα μπουζουκάδικα. Επίσκεψη κάποιο Σάββατο βράδυ του Φεβρουαρίου, μετά από κράτηση.

Το όνομά του δεν ξέρω από πού προέρχεται, αν έχει επιδράσεις από την Παλαιά Διαθήκη ή αποτελεί κάποιο αρτικόλεξο. Βρίσκεται στην αρχή της οδού Νοταρά, στην ήσυχη πλευρά της, προς την περιοχή της Ευαγγελίστριας.

Ο χώρος είναι μικρός, γουστόζικος και παρεϊστικος. Το ισόγειο έχει χωρητικότητα περίπου 40 ατόμων και υπάρχει ένα μικρό πατάρι με λιγότερα τραπέζια. Στο ισόγειο υπάρχει βεβαίως το πάλκο των μουσικών, όμορφα ζωγραφισμένο με μια παραδοσιακή πόρτα με μπουκαμβίλια. Εκεί, όπως διάβασα εμφανίζονται διαφορετικά μουσικά σχήματα κάθε φορά. Την βραδιά που πήγαμε ήταν δύο νεαροί που έπαιζαν έγχορδα (μην με ρωτάτε λεπτομέρειες, πάντως όχι μπουζούκι) και μια κοπέλα- τραγουδίστρια που συνόδευε με ντέφι και μικρά πιατίνια δαχτύλων (νομίζω τουρκικά τζίλια λέγονται). Πολύ παραδοσιακή, ρεμπέτικη μουσική, αρκετά τραγούδια που δεν είχα ακούσει, σε ένα περιβάλλον που σε ταξίδευε στον χρόνο, στις παλιές ταβέρνες του Πειραιά και στις προσφυγικές γειτονιές.

Παρέες όλων των ηλικιών που σιγοτραγουδούσαν. Κάποιοι σηκώθηκαν να χορέψουν, όσο το επέτρεπαν τα ελαφρά τσιφτετέλια, αλλά χωρίς τα ξεσπάσματα και τον χαμό που συμβαίνει συνήθως στα ρεμπετάδικα και στις μπουζουκερί.

Στο δια ταύτα, ο κατάλογος προσφέρει μεγάλη ποικιλία πιάτων. Ορεκτικά και κάποια κρεατικά. Εμείς πήραμε (όσο τα θυμάμαι, χωρίς μεγάλη ακρίβεια):

1. Φέτα ψητή: Νόστιμη, λίγο πικάντικη.
2. Χαλούμι: κλασικό
3. Καλτσούνια κρητικά. Μας έκαναν έναν συνδυασμό με τυρί και με χόρτα. Τίποτα διαφορετικό από χορτοπιτάκια και τυροπιτάκια, απλώς με πιο παραδοσιακό φύλλο.
4. Κεφτεδάκια με πατάτες. Μικρές μπουκίτσες, πάνω σε μια σως γιαουρτιού. Δεν μπορώ να πω ότι μας άρεσαν ιδιαίτερα.
5. Ρολάκια μελιτζάνας με τυριά. Το κλασικό, μέσα σε πήλινο, πιάτο.
6. Μπουκίτσες συκώτι με κρασί.
7. Μπριζολάκια μερίδα επί 2. Με λίγες πατάτες τηγανιτές.

Όλα τα πιάτα είχαν το κοινό χαρακτηριστικό ότι ήταν μεζεδάκια, με όλη τη σημασία της λέξης. Δηλαδή τσιγκούνικες μερίδες, που δεν γέμιζαν το μάτι, όυτε το στομάχι σε σημείο κορεσμού. Πέντε κομμάτια εδώ, έξι εκεί. Και είναι κάπως εκνευριστικό να μετράς τα κομμάτια, για να μην το στερήσεις από κάποιον άλλον. Γευστικά ικανοποιητικό, χωρίς κάτι το αξιομνημόνευτο.

Στο τέλος πήραμε κι ένα σουφλέ με παγωτό και μας κέρασαν καρυδόπιτα, αν θυμάμαι καλά.

Μαζί με μια σαλάτα δική τους (δεν την θυμάμαι ακριβώς), ίσως μια έξτρα μερίδα πατάτες, 1 τεταρτάκι αμοργινό και δύο μισόκιλα ρακόμελα, πληρώσαμε 90 ευρώ, δηλαδή περίπου 25 ευρώ το άτομο. Το βρήκα τσιμπημένο και όχι πολύ ταβερνάκι του λαού τελικά…

Βέβαια είχαμε μια όμορφη βραδιά, με όμορφα ακούσματα και δεν θα δίσταζα να το προτείνω σε κάποιον που ψάχνει κάτι πιο αυθεντικό στην περιοχή του Πειραιά. Αλλά να πάει για την όμορφη μουσική και για το περιβάλλον. Το φαγητό είναι φιλότιμο, αλλά προς το παρόν όχι κάτι ιδιαίτερο.

10 medium

20 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Πάει λίγος καιρός που το Kitchen Lab επεκτάθηκε και στα νότια.

Σε έναν μεγάλο χώρο της οδού Λαζαράκη, δίπλα στο πάλαι ποτέ hard rock cafe, ήρθε να ζωντανέψει ένα κάπως παραμελημένο τα τελευταία χρόνια, σημείο της Γλυφάδας.

Έχοντας διαβάσει την αναλυτική κριτική της UCook για τον χώρο και την φιλοσοφία του Kitchen Lab της Αγίας Παρασκευής, θα συμφωνήσω μαζί της σχεδόν σε όλα. Η μόνη ίσως διαφορά του χώρου της Γλυφάδας (χωρίς να έχω πάει σ’ αυτόν της Αγ. Παρασκευής), είναι ότι είναι μεγάλος και άνετος και στα δύο επίπεδα. Επομένως, ας μην επεκταθώ σε θέματα χώρου κ διακόσμησης, ισχύουν τα όσα έχουν γραφεί. Όποιος παρακολουθεί τον Άκη τα τελευταία χρόνια (ποιος μπορεί να μην τον παρακολουθεί άλλωστε, είναι παντού! ) αντιλαμβάνεται ότι και η αισθητική του χώρου του, και το στυλ των πιάτων του και το στήσιμο των εστιατορίων του, αντανακλούν αυτό το λίγο χύμα, το ανεπιτήδευτο, το βιαστικό, που τον χαρακτηρίζει. Με πολύ επιχειρηματικό δαιμόνιο πάντως.

Όπως οι TOMIE και Ucook επισκέφθηκαν το εστιατόριο της Αγίας Παρασκευής σε φαινομενικά άκυρες ώρες και το βρήκαν γεμάτο, έτσι κι εμείς ξεσηκωθήκαμε από φιλικό ζευγάρι άρον άρον Κυριακή πρωί, ώρα 10, να προλάβουμε, να πάμε να φάμε brunch. Εγώ, και μόνο λόγω ώρας, δεν μπορώ να πω ότι είχα και πολλή όρεξη… Με τα πολλά φθάσαμε στις 11, και πάλι γεμάτο το βρήκαμε. Για να καταλάβετε το άκυρο της ώρας για Γλυφάδα, αν θέλαμε μπορούσαμε να παρκάρουμε σχεδόν απέξω. Στη Λαζαράκη… που, αν βρεις θέση Κυριακή μεσημέρι, πρέπει να παίξεις Λόττο. Τα δε υπαίθρια πάρκιγκ της οδού Λαμπράκη πρώτη φορά τα έβλεπα σχεδόν άδεια… Όλη η Γλυφάδα κοιμάται, αλλά ο Άκης γεμάτος!

Καθίσαμε σε έναν πάγκο του πρώτου ορόφου, 5 άτομα εμείς, κι ένα ζευγάρι δίπλα μας, σύνολο επτά. Η φιλοσοφία των πάγκων είναι sharing. Δεν υπάρχει privacy, που λένε και στο χωριό μου. Το προσωπικό- σερβιτόροι («σερβιτόροι» κατ’ όνομα, γιατί δεν σερβίρουν) φροντίζουν να κατευθύνουν τις μικρές παρέες πρώτα στους πάγκους και να κρατάνε τα τραπέζια για τις πιο μεγάλες, με παιδιά. Έτσι κάποια στιγμή υπήρχαν τραπέζια άδεια πίσω μας, αλλά οι πάγκοι φίσκα. Όταν όμως σχεδόν άδειασε ο διπλανός μας πάγκος και υπήρχαν μόλις δύο θέσεις κενές στον δικό μας, έφεραν ντε και καλά ένα ζευγάρι στριμωχτά δίπλα μας, αντί να τους βάλουν στον άδειο πάγκο. Φάουλ για μένα… Γενικά διέκρινα ιδιαίτερο ζήλο στην εξοικονόμηση χώρου.

Κατά τ’ άλλα, η εξυπηρέτηση «εντός σάλας» περιορίζεται στο καλωσόρισμα, σε κάποιες επεξηγηματικές διευκρινίσεις για το πώς θα παραγγείλεις και στην παροχή φυλλαδίων με το μενού. Η λογική του self service, έστω και στην πιο οργανωμένη εκδοχή του, ούτε εμένα μου άρεσε πολύ, κυρίως επειδή δεν το γνώριζα, κι έτσι αναγκάστηκα να ανεβοκατέβω 3 φορές πάνω- κάτω για να δω τη βιτρίνα με τα γλυκά, να παραγγείλω και να κατέβω να το πάρω. Γι’ αυτό και μόνο βάζω ¾ στην εξυπηρέτηση. Μου άρεσαν όμως τα σταντ με τα δοχεία νερού – και μάλιστα νερού με φέτες λεμονιού- που πίνεις όσο και όποτε θέλεις. Θετικό, για το περιβάλλον κυρίως, και τα χάρτινα ποτηράκια νερού.

Στα του φαγητού τώρα, ο «ναός του Άκη» είναι ο ορισμός του Brunch. Και δη του κυριακάτικου brunch. Το μενού διακρίνεται σε κλασικές γεύσεις: Αυγά, σάντουιτς, μπέργκερ, 2 σαλάτες και κάποια πάνκεϊκς. Όποιος θέλει κάτι πιο γλυκό, μπορεί να διαλέξει από την πλούσια (κυρίως σε κέικ, τάρτες, brownies και cookies) βιτρίνα. Το δε promotion του δαιμόνιου σεφ είναι παντού. Μου θύμιζε Jamie Oliver. Επιτοίχιες οθόνες δείχνουν απανωτά επεισόδια της γνωστής εκπομπής Kitchen Lab, το τελευταίο του βιβλίο συνταγών διατίθεται προς πώληση σε σταντ δίπλα στο ταμείο, ενώ μια ωραιότατη λιχουδιά που σε προκαλεί μόλις την δοκιμάσεις, βρίσκεται πάντα στο ταμείο. Εγώ δοκίμασα ένα φανταστικό (μα φανταστικό! ) κομματάκι brownie με σοκολάτα και καραμέλα νομίζω, που συγκρατήθηκα να μην το παραγγείλω άμεσα.


Οι μερίδες φαγητού είναι γιγάντιες και επιθετικές. Η καθεμιά χορταίνει άνετα δύο άτομα, μεγάλες πείνες ή hangover. Εγώ, επειδή την ώρα εκείνη ήθελα ιδανικά έναν καφέ με ένα κομμάτι κέικ, (αλλά είπαμε, πήγαμε για brunch! ), προσπάθησα να παίξω έξυπνα. Πήρα το bagel με σολωμό. Πόσο μεγάλο να είναι;

- Κι όμως ήταν! Ένα αφράτο bagel με παπαρουνόσπορο γεμιστό με πλούσιο σολωμό gravadlax (καπνιστός μεν, αλλά αρκετά ελαφρύς) και πολλές στρώσεις ρόκα. Συν μαγιονέζα, αγγουράκι τουρσί κτλ. Ευτυχώς είχα την έμπνευση να το παραγγείλω με σαλάτα και όχι με τσιπς. Η γεύση ήταν πολύ καλή, αλλά δεν μπόρεσα να το φάω όλο. (6,90e)

Οι υπόλοιποι παρήγγειλαν:

- Σάντουιτς με Ham and Cheese. O άντρας μου περίμενε το κλασικό τοστάκι, λίγο πιο αναβαθμισμένο. Του ήρθε λοιπόν ένα παχουλό τοστ με χοντρές, βουτυρωμένες φέτες ψωμί και τριπλή στρώση ψητού χοιρινού και τυριών. Με τσιπς πατάτας… (5e )

- Omelet open σάντουιτς. Επίσης πληθωρικό. Βλέποντάς το βουνό ομελέτας, υπολογίζω να είχαν σπάσει γύρω στα 4 αυγά. Βάλε τυρί, μπέικον, μαρμελάδα chilly- ginger, μπαχαρικά… μιλάμε για βόμβα χοληστερίνης. Ο φίλος μας, νικημένος από την ομελέτα, κατέθεσε τα όπλα… (12 )

- Παστράμι για την αδυνατούλα φίλη μας. Ίδιο σκηνικό: πολλαπλές στρώσεις αλλαντικού σε παχιά φέτα ψωμιού, με όλα τα συνοδευτικά καλούδια και τα απαραίτητα τσιπς πατάτας. (6,5)

- Και το γλυκό κλείσιμο, για τον αδελφό μου που τόλμησε την διαφορά: the ultimate pancake με Ganache πραλίνα. Δεν περιγράφω άλλο, καταλαβαίνετε: Κόλαση λιωμένης σοκολάτας, πάνω σε ευμεγέθη πανκέικ, πολύ μεγαλύτερα από τα κλασικά αμερικάνικα… Ήταν λαχταριστότατο και άκρως σοκολατολαγνικό. Αλλά σε μπούχτιζε από την τρίτη πιρουνιά... (8)

Οι τιμές, όπως βλέπετε, σε γενικές γραμμές είναι συμφέρουσες. Με λιγότερα από 10 ευρώ σκας στο φαγητό. Υπάρχουν βέβαια και επιλογές ακριβότερες, κυρίως σε πιο ψαγμένα μπέργκερ. Αν δεν πάτε σε κάτι τέτοιο, μπορείτε να φάτε υπερχορταστικά (μαζί με αναψυκτικό- γλυκό κτλ) με 15 ευρώ περίπου. Από την άλλη θα πεις, οκ, για ψωμί, τυρί, αλλαντικά και αυγά μιλάμε, πόσο να κάνουν; Σωστό κι αυτό. Γι' αυτό δεν βάζω το 4/4 στο vfm.

Το πρόβλημα για εμάς τους πιο παράξενους, είναι ότι θέλουμε μία κομψότητα στο φαγητό μας, έστω κι αν μιλάμε για brunch. Δεν θέλουμε να το βλέπουμε και να μας τρομάζει, να μας κοιτάει επιθετικά και τελικά να μένει το μισό στο πιάτο. Ούτε να χρειαζόμαστε μετά μία ώρα διάδρομο για να κάψουμε θερμίδες. Επίσης, θα εκτιμούσαμε λίγο πιο ξεκάθαρες γεύσεις, χωρίς πολλές μαγιονέζες και λιωμένα τυριά. Κι αυτό με οδηγεί σε ένα 2/4 στη γεύση, ίσως αυστηρό.

Μου θύμισε λίγο την κριτική που είχα γράψει για το Estrella πριν ένα χρόνο περίπου, για τα πληθωρικά και λιπαρά πιάτα του. Σε ύφος κουζίνας μοιάζουν (αν και το kitchen lab το βρίσκω πιο ενδιαφέρον). Και σε ύφος εστιατορίου και κόσμου μου θύμισε πολύ το Gazi College. Συνδυάστε τα μαζί και θα καταλάβετε. Ή απλά σκεφτείτε πληθωρικό brunch αμερικάνικου τύπου, όπου η ποσότητα είναι κάτι πολύ σχετικό.

Για να δούμε αν θα κρατήσει τον κόσμο του ή είναι ένα στέκι της μοδός…

Για μένα πάντως, οι πρώτες εντυπώσεις είναι μέτριες. Ίσως δεν μου βγήκε η μέρα. Έχουν περάσει περίπου τέσσερις εβδομάδες από την πρώτη επίσκεψη και όλο περνάω αλλά δεν έχω ξαναμπεί... Την επόμενη φορά θα το επιχειρούσα για ένα γλυκό ή για κάτι πιο λάιτ σε φαγητό.