Loader

ram

Κριτικές: 135
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

13 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

"Σε ποιο καινούριο εστιατόριο θα με πας, όταν γυρίσουμε στην Αθήνα;" η ερώτηση του ξαδέλφου μου, ενώ λιαζόμαστε στην παραλία τον Αύγουστο. Κι εγώ που πάντα ενημερώνομαι, και από καιρού εις καιρόν καταχωρώ στη μνήμη μου εστιατόρια, ανακαλύπτω ξαφνικά το Birdman. Άρης Βεζενές διαβάζω, νέο χαλαρό στέκι, japanese pub και διάφορα άλλα που μου εξάπτουν το ενδιαφέρον. Δεδομένης της αγάπης μας για το Vezene, είμαι σίγουρη ότι κάτι πρωτοποριακό και καλό ετοιμάζει ο δαιμόνιος σεφ.

Το search του Αυγούστου δεν δίνει πολλές πληροφορίες. Ελάχιστες κριτικές. Έχω την εντύπωση ότι το Birdman άνοιξε κυριολεκτικά στη μέση του καλοκαιριού, την εποχή που κριτικοί και κοινό βρίκονται σε καλοκαιρινή ραστώνη. Ο ξάδελφος μου όμως, που μένει στη Νέα Υόρκη, που αγαπάει την μοντέρνα κουζίνα και ιδιαίτερα την ιαπωνική, και γνωρίζει ό, τι καινούριο παίζει στην εστιατορική σκηνή της πόλης του, ξέρει τι σημαίνει japanese pub. "Οκ", μου λέει, "πάμε για ένα σάκε και βλέπουμε".

Η επίσκεψη γίνεται ένα χαλαρό απόγευμα την πρώτη εβδομάδα του Σεπτέμβρη. Χωρίς συγκεκριμένες προσδοκίες, αλλά με μεγάλη περιέργεια από την πλευρά μου, να δω τι καλό θα δοκιμάσω. Η είσοδος, από την οδό Σκούφου, που με δυσκολία εντοπίζεται, σχεδόν με απογοητεύει. Τίποτα δεν προδίδει τι συμβαίνει εδώ. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται το Pink Flamingo. Στην επόμενη στροφή το Nolan και το Gaku. Και γενικά στο τετράγωνο αυτό του κέντρου της Αθήνας, που και χωμένο είναι και μια ασχήμια βγάζει και εντελώς αδιάφορο θα το πεις, από κάθε άλλη άποψη, στήνεται τα τελευταία δύο χρόνια μια εντελώς νέα- μοντέρνα- αστική εστιατορική σκηνή. Mε μικρούς χώρους, που δεν γεμίζουν το μάτι, αλλά πρωτοπορούν, συστήνοντας πρωτότυπες γεύσεις και κουζίνες που συμβαίνουν τώρα σε μητροπόλεις του κόσμου.

Πήγαμε νωρίς (7 η ώρα) για να είμαστε σίγουροι ότι θα βρούμε θέση. Δεν ξέρω αν γίνονται κρατήσεις. Μας υποδέχεται ευγενική κοπέλα που μας προτείνει 2-3 σημεία στο μπαρ ή ένα από τα καναπεδάκια της εισόδου. Δεν το συζητάμε. Το μπαρ είναι η εμπειρία. Όλο το εστιατόριο είναι ένας επιμήκης πάγκος, που μπορεί να εξυπηρετήσει γύρω στα 20 άτομα. Όσοι δεν βρουν θέση στα -ευτυχώς- αναπαυτικά και με πλάτη, ξύλινα στουλς, στέκονται σε έναν δεύτερο πάγκο, ακριβώς πίσω. Κατά μήκος υπάρχουν βάζα με chop sticks, πιατάκια και χαρτοπετσέτες, που δίνουν τον "ανεπίσημο" χαρακτήρα της κουζίνας. Ο χώρος όλος είναι διαμπερής (υπάρχει και είσοδος από την Βουλής 35) και η ατμόσφαιρα cool, παρεϊστικη. Θα μπορούσες άνετα να πας μόνος και να πιάσεις συζήτηση με τον διπλανό σου. Μάγειρες και bartenders πίσω από τη μπάρα κινούνται διαρκώς, ετοιμάζοντας πιάτα και σερβίροντας. Το υπόλοιπο προσωπικό παίρνει παραγγελίες, προσφέρει καταλόγους και ποτά, εξηγεί.

Τα χρώματα είναι απαλά. Το λευκό του τοίχου και τα λευκά πλακάκια, δένουν αρμονικά με το ανοιχτόχρωμο ξύλο της μπάρας. Τα διάφορα vintage διακοσμητικά αντικείμενα στον τοίχο πίσω από τους μάγειρες, τα μπουκάλια (παλαιωμένων, υποθέτω, ποτών), τα ανάλαφρα ιαπωνικού τύπου φωτιστικά, και οι πινελιές με κοκοράκια εδώ κι εκεί, δείχνουν ότι έχει γίνει σοβαρή δουλειά στην διακόσμηση και στο ύφος του χώρου. Δεν φωνάζει, αλλά στις λεπτομέρειες φαίνεται. Θα μπορούσε να είναι ένα χαμένο ποτάδικο για Ιάπωνες σε ένα στενό της Νέας Υόρκης, μια mainstream after office pub στο οικονομικό κέντρο του Τόκιο, κρυμμένη ανάμεσα στα ψηλά κτίρια.

Δεν είναι όμως. Είναι ένας μοδάτος (αλλά όχι "θορυβώδης") χώρος στο κέντρο της Αθήνας, με χαρακτήρα διαφορετικό απ' ότι έχουμε συνηθίσει ως "γιαπωνέζικο". Που απευθύνεται σε πρώτη φάση σε ελληνικό κοινό, στο κοινό που αγαπάει την κουζίνα του Βεζενέ και σε δεύτερη φάση σε τουρίστες, που θα μπουν τυχαία ή όχι. Για τους λόγους αυτούς, δεν μπορώ να πω ότι με ταξίδεψε πολύ μακριά από την οδό Σκούφου. Ο χώρος, με πλάκωσε λίγο. Καθίσαμε στην άκρη του μπαρ, που ήταν πιο ήσυχα την ώρα που μπήκαμε, αλλά η πόρτα ανοιγόκλεινε διαρκώς και το χειρότερο, ήμασταν σε απόσταση αναπνοής από την σχάρα, όπου ετοιμάζονταν τα σουβλάκια yakitori. Η αίσθηση ότι βρισκόμαστε στην Αθήνα των 35 βαθμών, δεν μας εγκατέλειψε ούτε στιγμή. Εκτός αυτού, η ελεύθερη θέα στον εσωτερικό πάγκο με τα υλικά και τους μάγειρες επί το έργον, υποθέτω μεν ότι συνηθίζεται σε pub του είδους, αλλά προσωπικά δεν μου αρέσει. Δεν έχω καμιά περιέργεια να δω πώς είναι το ωμό wagyu ούτε με τι τρόπο κόβεται και παρασκευάζεται το nigiri. Ενώ μ' αρέσει γενικά να τρώω στο μπαρ, θα ήθελα να είναι λίγο πιο διακριτική η θέα στους πάγκους των μαγείρων. Ας μείνει και κάτι στη φαντασία!

Από την άλλη, η εγγύτητα στο μπαρ, μας βοήθησε να απολαμβάνουμε την πολύ φιλική εξυπηρέτηση από έναν νεαρό μάγειρα, που παρασκεύαζε τα yakitori ακριβώς δίπλα μας. Μας εξήγησε όλο σχεδόν τον κατάλογο, μας έκανε προτάσεις, μας ανέλαβε προσωπικά σχεδόν. Γι' αυτό και βάζω το 4/4 χωρίς καμία αμφιβολία.

Στο στήσιμο του μενού τώρα, μου δημιουργήθηκαν ερωτηματικά. Μιλάμε για έναν κατάλογο ο οποίος είναι πληρέστατος σε ποτά διαφόρων ειδών και μόλις την τελευταία σελίδα αφιερώνει σε κάποια ιαπωνικά μεζεδάκια. Άλλου επιπέδου βέβαια, αλλά λίγα. Παρόλο δηλαδή που βλέπεις τους σεφ διαρκώς επί το έργον, το Birdman βασικά είναι ποτάδικο. Αν πας με την λογική να χορτάσεις την πείνα σου, ατύχησες. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να λάβεις σοβαρά υπόψιν.

Όσον αφορά τα ποτά, είναι διαχωρισμένα σε κατηγορίες. Αυτός ο οποίος πίνει ποιοτικά και ξέρει να διακρίνει το καλό τζιν, το παλαιωμένο ουίσκι κτλ θεωρώ ότι θα βρει κάτι πολύ ενδιαφέρον να πιει. Όμως, αναρωτιέμαι, πόσοι είναι αυτοί στην Αθήνα; Και μάλιστα πρόθυμοι να το πληρώσουν ακριβά; Εμείς είπαμε να δοκιμάσουμε σάκε, από την στιγμή που ο ξάδελφός μου ήξερε ορισμένες ετικέτες, αλλά δυστυχώς όσα σάκε υπήρχαν, προσφέρονταν μόνο σε μπουκάλι, όχι σε μικρότερη ποσότητα, όπως έχουμε συνηθίσει στα σούσι μπαρ. Οι δε τιμές γι αυτά τα σάκε ξεκινούσαν από 90 ευρώ το μπουκάλι, τιμή απαγορευτική για 2 άτομα. Σημειωτέον ότι, κρίνοντας από την εμπειρία του στις japanese pubs της Νέας Υόρκης, δεν επρόκειτο για ετικέτες τόσο ακριβές, που να δικαιολογούν την τόσο υψηλή τιμή. Ο κόσμος στην Ελλάδα, δεν είναι εξασκημένος σε ιαπωνικά ποτά. Είμαστε όμως δεκτικοί σε νέες γεύσεις. Δοκιμάζουμε με ευχαρίστηση τα πάντα. Βρίσκω λοιπόν άστοχο να μην υπάρχει η επιλογή μικρότερης ποσότητας παραδοσιακών ποτών σε πιο προσιτή τιμή.

Έτσι καταφύγαμε στην λύση των κοκτέιλ, που μας ικανοποίησε εξίσου.
- ένα Emotions για εμένα. Γλυκό και σπιρτόζο, με βάση καρπούζι. (11)
- Ένα Maybe melon sour. Ακόμα πιο γλυκό. (13)

Και τα δύο σερβιρίστηκαν σε τεράστια- σωλήνες ποτήρια, με τετράγωνα μεγάλα διαυγή παγάκια. Το δικό μου στολιζόταν από μια λεπτοκομμένη φέτα καρπούζι μέσα. Ακόμα και τα κοκτέιλ προκάλεσαν εντύπωση...

Από την λίστα φαγητού επιλέξαμε αρκετά πιατάκια, γιατί κάναμε το λάθος που έλεγα πιο πάνω: να πάμε κάπως πεινασμένοι. Δυστυχώς ο κατάλογος περιλαμβάνει αρκετές άγνωστες λέξεις και είναι γραμμένος μόνο στα αγγλικά. Οπότε η βοήθεια του νεαρού σεφ για εμάς ήταν σημαντική.

Τρεις ήταν οι κατηγορίες φαγητού, συν τα γλυκά:

- Munchies: κάποια, ας πούμε για τη μέση, μεζεδάκια.
- Garden: Σαλάτες και σαλατοειδή, αν κατάλαβα καλά.
- Beef Nigiri: τα γνωστά μακρόστενα κομμάτια ριζιού, που αντί πάνω τους να αναπαύονται φιλέτα ωμού ψαριού, ξαπλώνουν νωχελικά φιλέτα άριστης ποιότητας κρέατος. Χρεώνονται με το τεμάχιο, περίπου 5 ευρώ έκαστο.
- yakitori: σουβλάκια. Μικρά. Πέντε μπουκίτσες. Κοτόπουλου ή εξαιρετικών κοπών μοσχαριού. Χρεώνονται και αυτά με το τεμάχιο, από 2,5- 5 για το κοτόπουλο, 3- 6/7 για το μοσχάρι.
- Happy ending: τα γλυκά.

Εμείς, που κυρίως για το φαγητό πήγαμε, πήραμε τα εξής:

- Birdy nam Tempura: μοσχοβολιστό στήθος κοτόπουλο, χρυσαφένια παναρισμένο, περασμένο σε 3 ή 4 ξυλάκια. (10 ευρώ)

- Wagyu Tataki: φιλετάκια από το πιο καλό κρέας μοσχαριού, ωραία μαριναρισμένο με την τεχνική tataki. Αν δεν ήταν τσουχτερή η τιμή (14 ευρώ), θα παραγγέλναμε και δεύτερο.

- Από τα nigiri, τα δοκιμάσαμε όλα (τέσσερα ήταν εξάλλου). Βασικά μοιραστήκαμε 5 κομμάτια, τώρα μην με ρωτάτε ποια έφαγα εγώ, πάντως ό, τι έφαγα ήταν νοστιμότατο και απολαυστικό.

- από τα yakitori (σουβλάκια) πήραμε:
kokoro: καρδούλες κοτόπουλο
wagyu Harami: καταπληκτικό. Εξαιρετικής ποιότητας φιλέτο skirt, δεν θυμάμαι με τι σάλτσα συνοδευόταν, αλλά η ποιότητα του κρέατος τα έλεγε όλα.
ondori negima: κρέας rooster, πιο ξινό, πιο πικάντικο, ήταν το μόνο που δεν μου άρεσε.

... και μετά από όλη αυτή την παρέλαση πιάτων, γιατί περί παρέλασης επρόκειτο, σε σχέση με άλλους επισκέπτες του μπαρ, μαντέψτε! Δεν χορτάσαμε...!

Πληρώσαμε 100 ευρώ, για να έχουμε την εμπειρία της πρώτης japanese pub, αλλά το φαγητό, όσο ποιοτικό και μοναδικό στην Αθήνα κι αν είναι (που δεν αμφιβάλλω καθόλου γι' αυτό) θεωρώ ότι είναι ακριβό για την ποσότητά του.

Δεν λέω ότι πρέπει απαραιτήτως να φάω χορταστικά μετά το γραφείο, αλλά, αν αποφασίσω να φάω κάτι, να μην πληρώσω χρυσάφι για ένα ποτό και δύο μεζεδάκια. Γενικά μου έμεινε μια ανικανοποίητη προσδοκία, που δεν με αφήνει να ενθουσιαστώ με την ιδέα του Birdman στο σύνολό της. Ίσως να μην ανήκω στο target group που στοχεύει. Εξάλλου δεν με ενδιαφέρει το ιαπωνικό ουίσκι, δεν με ενδιαφέρει το σάκε. Προς το παρόν ψάχνω να βρω τι με ενδιέφερε εκεί, εκτός από το περίφημο wagyu που μπορώ να βρω και σε άλλα εστιατόρια (με πρώτο και καλύτερο το μεγαλύτερο αδελφάκι του Birdman).

Μόλις καταλαγιάσει ο πολύς θόρυβος, θα δείξει...

10 medium

05 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Επισκεφθήκαμε το Point A Bar and Restaurant, ως καλεσμένοι φίλων από το εξωτερικό που έτυχε να μένουν στο ξενοδοχείο Ηerodiοn. Η παρέα ήμασταν τρία ζευγάρια, αρχές Σεπτέμβρη. O καιρός ακόμα καλοκαιρινός.

Η πρώτη εντύπωση ήταν καταπληκτική. Η θέα στη ανατολική πλευρά της Ακρόπολης είναι το κάτι άλλο, και μάλιστα, σε απόσταση αναπνοής από το Μουσείο Ακρόπολης, η εγγύτητα, καταλαβαίνετε, είναι μεγάλη. Πραγματικά, όσες ταράτσες βρίσκονται σε αυτή την περιοχή εξαργυρώνουν στο έπακρο την εκπληκτική τους θέα στον Ιερό Βράχο. Και αποζημιώνουν τους τουρίστες για το ταξίδι τους.

Από την άλλη, το πάρκιγκ στην περιοχή είναι επιεικώς δράμα κατά την καλοκαιρινή περίοδο. Οφείλετε οπωσδήποτε να ενημερωθείτε αν έχει συναυλία / παράσταση το Ηρώδειο την βραδιά που ενδιαφέρεστε να επισκεφθείτε κάποιο εστιατόριο στα πέριξ της Ακροπόλεως. Αν υπάρχει κάτι προγραμματισμένο, μην το επιχειρήσετε καν με το αυτοκίνητο, πάρτε ωραιότατα το μετρό ή παρκάρετε κάπου αλλού και κινηθείτε πάλι με το μετρό. Ιδιωτικό πάρκινγκ απ' όσο ξέρω, στην εγγύς περιοχή δεν υπάρχει, πλην ενός βενζινάδικου λίγο πιο πάνω, που χρεώνει χρυσάφι για λίγες ώρες ή το εστιατόριο Διόνυσος, αρκετά πιο ψηλά. Εμείς κάναμε το λάθος να πάμε οδικώς, βιαστικά από την δουλειά, χωρίς να σκεφτούμε το Ηρώδειο, και δυσκολευτήκαμε τόσο πολύ στο παρκάρισμα (ώρα 20.30), που φτάσαμε με μισή ώρα καθυστέρηση στο τραπέζι. Μετά από απανωτές, απέλπιδες προσπάθειες να παρκάρουμε... κουρασμένοι, ζαλισμένοι, συγχισμένοι και απολογούμενοι στους φίλους μας...

Όμως η θέα και η ατμόσφαιρα στην ταράτσα αυτή ήταν τόσο καθηλωτική και χαλαρωτική, που γρήγορα μας πέρασε η σύγχιση. Το εστιατόριο έχει στηθεί κυρίως για τις ανάγκες των επισκεπτών του ξενοδοχείου, γι' αυτό δεν αποκλείεται να συναντήσετε κυρίως τουρίστες. Αλλά, επειδή το επίπεδό της κουζίνας του είναι υψηλό, ο κόσμος είναι κάποιας οικονομικής άνεσης. Το κηροπήγιο, ο χαμηλός φωτισμός και η απαλή μουσική ολοκληρώνουν το καλοκαιρινό σκηνικό.

Η εξυπηρέτηση είναι ανωτάτου επιπέδου, από σερβιτόρο που αναλαμβάνει αποκλειστικά το τραπέζι σας, γνωρίζει καλά τα πιάτα και την δουλειά του και φροντίζει να δημιουργήσει ένα κλίμα οικειότητας με το απαραίτητο, διακριτικό χιούμορ. Όταν φτάσαμε εμείς, είχε ήδη σερβιριστεί ένα καλωσόρισμα, αλλά εμείς δεν το δοκιμάσαμε, καθότι καθυστερημένοι.

Ο κατάλογος όλος δίνει έμφαση στις ελληνικές γεύσεις και στην ελληνική πρώτη ύλη (αναμενόμενο για τουριστική περιοχή) και ο σεφ, σε μεγάλα κέφια, προτείνει πιάτα απολαυστικά σε σύλληψη, παρουσίαση και γεύση, που καθόλου δεν στερούνται ποσότητας. Έχοντας διαβάσει προηγούμενες κριτικές, συμπεραίνω ότι ο κατάλογος, αν όχι ο ίδιος ο σεφ, έχει αλλάξει σε σχέση με πέρσι, γιατί εγώ είδα και δοκίμασα ένα εντελώς διαφορετικό μενού από αυτό που διαβάζω εδώ.

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ξεκινώ με την παραγγελία μας:

Στις σαλάτες, αν θυμάμαι καλά, δοκιμάσαμε την Αλοννησιώτικη και την Μυκονιάτικη.

- Η Αλοννησιώτικη ήταν μια κλασική δροσερή σαλάτα με λαχανικά, αλοννησιώτικο τόνο, κινόα, σε ένα μεγάλο μπολ. Ό, τι χρειάζεται για μια δροσερή έναρξη.

- Η Μυκονιάτικη ήταν μια παραλλαγή του μεξικάνικου γκουακαμόλε. Ένα μαύρο, βαρύ μπολ, όπου συνήθως βάζουν το γκουακαμόλε, περιείχε πολτοποιημένη σαλάτα από αβοκάντο, αγγούρι, τοματίνια, λούζα Μυκόνου και από πάνω έσπαγε μια τραγανή κρούστα από κάποιο πικάντικο τυρί (?) και ανακατευόταν με το μείγμα της σαλάτας. Πρωτότυπη ιδέα, αλλά πρέπει να είναι στις γεύσεις σου για να την εκτιμήσεις.

Τα ορεκτικά ήταν εξίσου πρωτότυπα σε σύλληψη, παρουσίαση και γεύση:

- Σεβίτσε λαυράκι με λουκούμι. Φρεσκότατο το λαυράκι, αλλά πολύ όξινο για τα γούστα μου. Το λουκούμι δεν το διέκρινα.

- Ντομάτες γεμιστές: ένα signature πιάτο τους, όπως μας είπαν. Το οποίο, μόλις το είδα, μου θύμιζε κάποιο που παλιότερα είχα δοκιμάσει στο Hytra και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση. Εδώ, το πιάτο παρουσιάστηκε πάνω σε ξύλινο δισκάκι με κλαδάκια, οι ντοματούλες κρέμονταν τσαμπάκι και μια αγκινάρα αναπαυόταν κάτω. Όλη η σύλληψη ήταν για φωτογραφία στο ίνσταγκραμ. Όπως και τα περισσότερα πιάτα, όπως θα διαπιστώναμε σύντομα. Ως προς την γεύση, μιλάμε για ένα δροσερό, ντελικάτο ορεκτικό, που άφηνε όλα τα αρώματα της φρέσκιας ντομάτας και του αρωματικού ρυζιού. Ενα ορεκτικό που πρέπει να δοκιμάσετε ακόμη και αν δεν σας αρέσουν τα κανονικά γεμιστά!

- Οι λουκουμάδες! Ποίημα, όνειρο! Λουκουμάδες γεμιστοί με μανούρι Ελασσόνας και βουτηγμένοι στο μέλι, μεγάλοι, με την χαρακτηριστική τρύπα στη μέση, και περασμένοι μέσα σε στικ που ισορροπούσε σε ειδική ξύλινη κατασκευή. Πραγματικά δεν ξέρω πώς να περιγράψω τα σκεύη σερβιρίσματος που χρησιμοποιούσαν. Πέρα από την όμορφη παρουσίαση, η γεύση τους ήταν ελαφριά, υπέροχη. Οι ξένοι φίλοι ενθουσιάστηκαν!

Για κυρίως είχαμε την ευκαιρία να επιλέξουμε και να απολαύσουμε - οπτικά και γευστικά- διαφορετικά πιάτα. Όλοι είχαμε να μοιραστούμε τις καλύτερες εντυπώσεις.

- Κακαβιά από μικρά ψαράκια, αχινό και ξινοτύρι Μυκόνου.

- Αρνάκι Νάξου με γλυκοπατάτες και σκόρδο.
Ήταν ολόκληρο το μπουτάκι, πάνω σε ψητές πατατούλες, ίσως και λαχανικά (δεν διέκρινα από εκεί που καθόμουν... ). Ένα πολύ χορταστικό πιάτο. Κάποιος που δεν πεινάει πολύ σίγουρα θα το μοιραστεί.

- Καραμελωμένο κοτόπουλο με γάλα αμυγδάλου. Υπέροχο πιάτο γευστικά, μου είπε το ζευγάρι που το παρήγγειλε. Το έχω σοβαρά στα υπόψιν για μια μελοντική επίσκεψη.

- Γαρίδες ψητές για εμένα. Μεσαίου μεγέθους γαρίδες, καθαρισμένες και σωστά ψημένες, πάνω σε ένα μείγμα από ψητά λαχανικά και κινόα. Ένα ελαφρύ πιάτο, αρκετής ποσότητας (οι γαρίδες ήταν 6, αν θυμάμαι). Τα συνοδευτικά δεν κατάφερα να τα τελειώσω.

- Αφήνω για το τέλος άλλο ένα signature πιάτο τους, το χοιρινό ρολάκι με φυστίκι Αιγίνης και BBQ sauce. Συνοδεύεται από τηγανιτές πατάτες, χοντροκομμένες που έρχονται σε ξεχωριστό μπολάκι. Το ρολάκι αυτό, επειδή έτυχε να το δοκιμάσω, ήταν ένα κομμάτι καθαρού χοιρινού κρέατος, πολύ νόστιμο, τρυφερό και ταυτόχρονα αρωματικό. Είχε πασπαλιστεί τριγύρω, ως γλύκισμα, με ψιλοκομμένο φυστίκι Αιγίνης. Μας εντυπωσίασε όλους.

Για επιδόρπια, επειδή έτυχε να γιορτάζουμε κάποια γενέθλια και ήμασταν έξι άτομα, πήραμε τρία γλυκά. Για την ακρίβεια, μας δημιουργήθηκαν τόσο μεγάλες προσδοκίες όταν μας τα παρουσίασε ο σερβιτόρος (τι κάνει το μάρκετινγκ! ), που δεν ξέραμε ποιο να πρωτοδιαλέξουμε! Πάμε λοιπόν:

- Churros με mousse πουτίγκας ριζιού, λευκής σοκολάτας και μούρων. Τα churros, οι ισπανικοί λουκουμάδες, κάτι σαν τις δικές μας τουλούμπες, περιέβαλαν μια πάστα πουτίγκας που πάνω στολιζόταν απά σάλτσα μαύρων φρούτων. Απολαυστικό και ιδιαίτερο!

- Μελόπιτα Σίφνου με λευκή τρούφα και κουμκουάτ. Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε και είχαμε αρκετή περιέργεια. Τελικά ήταν ένα γλυκό σαν μαλακή πίτα, σε μορφή βασιλικού πολτού, λιγότερο μελένια, με διακριτικό άρωμα. Άρεσε πολύ!

- Mousse σοκολάτας με γαρύφαλο και αλόη. Μας την παρουσίασε σαν μια απλή μους (εδώ το μάρκετινγκ δεν έπιασε), αλλά τελικά ήταν το γλυκό- αποκάλυψη της βραδιάς.
Ένα βαθύ μπολ σαλάτας, γεμάτο σούπα ρευστής σοκολάτας, πάνω στο οποίο αναπαυόταν ένα σοκολατένιο φύλλο φραγκοσυκιάς, πράσινο, σε φυσικό μέγεθος, που, σωστά μαντέψατε, το έσπαγες με το κουτάλι, τραγανό, και μέσα ήταν γεμιστό με σοκολατένια μους, άριστης ποιότητας. Από τα ωραιότερα σοκολατένια γλυκά που έχω δοκιμάσει τον τελευταίο καιρό! Συνήθως σε ένα τέτοιου είδους γλυκό δεν μπορείς να φας πολλές κουταλιές, εδώ όμως δεν έμεινε τίποτα στο πιάτο! Μπράβο στον pastry chef! Έξοχο!

Για κλείσιμο μας κέρασαν λικέρ μαστίχας (υπήρχε επίσης επιλογή ανάμεσα σε τσίπουρο ή λιμοντσέλο). Είχαμε ήδη συνοδεύσει το δείπνο μας με δύο μπουκάλια κόκκινο Μαγικό Βουνό, Κτήμα Λαζαρίδη.

Με αυτά και με εκείνα φύγαμε υπερευχαριστημένοι από το Point A, έχοντας περάσει μια υπέροχη βραδιά από κάθε άποψη. Ο λογαριασμός, πραγματικά δεν ξέρω που κυμάνθηκε, γιατί ήμασταν καλεσμένοι, αλλά, από τις τιμές που είδα, υπολογίζω περίπου 40- 50 ευρώ το άτομο για μια μετρίου μεγέθους παραγγελία, με ένα ορεκτικό, σαλάτα, κυρίως πιάτο και γλυκό.

Μακάρι να ήταν ανοιχτό όλη την χρονιά σ' αυτή την καταπληκτική ταράτσα - μας είπαν ότι λειτουργεί Μάιο έως Οκτώβρη- μακάρι να ήταν πιο προσιτό οικονομικά για πιο συχνές επισκέψεις. Εννοείται ότι προτείνεται για ένα δείπνο αξιώσεων, σε ένα άριστο περιβάλλον, για μια ιδιαίτερη καλοκαιρινή βραδιά!

Εμείς, αν έχουμε ξανά την ευκαιρία - να είμαστε καλά ως του χρόνου το καλοκαίρι- θα ξαναπάμε!

10 medium

28 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Το Stinking Bishop είναι ένα από τα bar restaurants του Κολωνακίου που συνδυάζουν φαγητό, ποτό και ωραία βραδινή έξοδο. Είναι επίσης από τα μέρη αυτά που προσφέρονται για γρήγορο ποτό, μετά την δουλειά, γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι είναι σχεδόν πάντα γεμάτο.

Η γωνία Λουκιανού και Σπευσίπου αποτελεί μία από τις γνωστότερες high γωνιές του Κολωνακίου. Πάντα κάτι ωραίο εδράζεται εδώ, όπως και σε όλη την Λουκιανού (βλ. το κλασικό Rock an Roll, το ιταλικό Codice Blu και, λίγο πιο κάτω, το νέο wine bar restaurant, Brunello).

Για τον χώρο και την ατμόσφαιρα συμφωνώ απόλυτα με την κριτική της PP-TINA. Δεν έχω να προσθέσω πολλά. Θα αναφέρω μόνο ότι δεν πρόκειται για μεγάλο χώρο, αλλά κλασικό, μικρό κολωνακιώτικο, που μπορεί να εξυπηρετήσει μέσα-έξω γύρω στα 20 τραπέζια. Και κάποιους στο μπαρ.

Η μουσική ανεβαίνει μετά από κάποια ώρα και τα φώτα χαμηλώνουν, αυτό όμως δεν αφαιρεί από την ζεστή, παρεϊστικη ατμόσφαιρα.

Γενικά πρόκειται για μια casual chic κατάσταση, με κόσμο που συχνάζει στο Κολωνάκι.

Εμείς πήγαμε 3 φίλες, Σάββατο βράδυ, με κράτηση που προηγήθηκε το ίδιο μεσημέρι. Μας έδωσαν ένα από τα κεντρικά τραπέζια που βρίσκονται στον καναπέ. Παρόλο που είναι wine restaurant, η αλήθεια είναι ότι δεν κοίταξα καθόλου τη λίστα κρασιών, γιατί πήρα ένα κοκτέιλ.

Οι φίλες όμως μου είπαν ότι προσφέρει εξαιρετικές ποικιλίες τυριών, για να συνοδεύσεις το κρασί σου. Και ότι γενικά το Stinking Bishop είναι από τις πολύ γνωστές επιλογές wine restaurant στο Κολωνάκι.

Και τα κοκτέιλ πάντως δεν πήγαιναν πίσω. Η λίστα περιλαμβάνει κλασικά κοκτέιλ, που είχα καιρό να δω, μετά την επέλαση των τόσων κοκτειλάδικων. Πήρα ένα apple martini που ήταν άψογο, όπως τον παλιό, καλό καιρό.

Στην αρχή μας έφεραν πανεράκι με ψωμάκια, ελίτσες κι ένα ντιπ ταραμοσαλάτας που χρεώθηκαν ως κουβέρ ανά άτομο. Η ταραμοσαλάτα ήταν καλή, τα ψωμάκια, κάπως αδιάφορα.

Αλλά επειδή δεν είμαστε πολύ του ψωμιού γενικά, όταν άρχισαν να έρχονται τα φαγητά, τους είπαμε να τα πάρουν σχεδόν άθικτα.

Το τραπέζι μας ήταν τόσο μικρό για τρία άτομα, που είμαι σίγουρη ότι οι σερβιτόροι είχαν εξασκηθεί στην τοποθέτηση των πιάτων. Ήδη το ψωμί, το γυάλινο βάζο- κηροπήγιο, τα σερβίτσια και το μπουκάλι νερό (σταθερή αξία στο Κολωνάκι) έπιαναν σχεδόν όλο το τραπέζι.

Τα ορεκτικά, ως ιδέες, τα βρήκα πολύ πιο ευφάνταστα από τα κυρίως. Πήραμε τα εξής:

- σεβίτσε τόνο με διάφορα καρυκεύματα που δεν θυμάμαι. Ήταν κομμένο σε κυβάκια. Δεν μου άφησε κάποια ιδιαίτερη εντύπωση. Παρόμοιο έχω φάει πολλές φορές.

- Bao Buns σε δύο εκδοχές: γαρίδα και πάπια. Το δικό μου ήταν γαρίδα, οι φίλες μου πήραν πάπια. Το δικό μου ήταν κάπως πικάντικο- καυτερό, των κοριτσιών καλό, μου είπαν.

- στρείδια με σφηνάκι Βloody Μary. Την ιδέα την έχω ξαναδεί σε γνωστό και αγαπημένο oyster bar. Εδώ όμως μας άφησαν καραφάκι Bloody Mary να συνοδεύουμε το γεύμα μας. Δυστυχώς ήταν πολύ πικάντικο. Δεν μπόρεσα να πιω πάνω από δύο σφηνάκια. Το στρείδι φρέσκο και ιωδιούχο, όπως πρέπει. Χρεώνονται με το σφηνάκι, 4,5 ευρώ.

Κυρίως πιάτα:

- Τόνος
- Μπακαλιάρος με miso sause
- Crispy Duck για εμένα.

Το δικό μου πιάτο ήταν νόστιμο και υπεραρκετό για ένα άτομο. Δεν κατάφερα να το τελειώσω. Είχε 5 ή 6 πιτούλες και αρκετή γέμιση. Αυτό που με δυσκόλεψε ήταν ότι ήρθε σε ένα μεγάλο, διπλό κουτί μπαμπού (για να διατηρηθεί ζεστή), το οποίο ήταν πολύ μεγάλο για το τραπέζι μας. Παρόλο λοιπόν που σε ποσότητα ήταν αρκετό και ως κυρίως, ορθά προτείνεται στα ορεκτικά, ώστε να το μοιραστούν όλοι και να φύγει το κουτί από το τραπέζι.

Στα γλυκά, μας είπαν προφορικά τρία γλυκά, από τα οποία επιλέξαμε τα δύο:
- ένα προφιτερόλ με ρευστή καραμέλα
- μαρέγκα με σιρόπι φρούτων (?)

Το προφιτερόλ ήταν δύο μικρά σου σε ένα μπολάκι, με στέρεη σοκολάτα που έσπαγε με το κουτάλι. Πάνω σ' αυτήν η σερβιτόρα έριξε την ρευστή καραμέλα και το αποτέλεσμα ήταν να λιώσει η σοκολάτα και να δημιουργηθεί ένα σύνολο απόλυτα γλυκό. Ως προφιτερόλ όμως, κάτι του έλειπε. Περισσότερα σου ίσως; λίγη κρέμα σαντιγί; Ίσως και τα δύο.

Η μαρέγκα δεν με εντυπωσίασε. Το πιάτο ήταν σχεδόν άδειο. Και μόλις περιμετρικά στολισμένο με ένα ταρτάκι μαρέγκας, μαρμελάδα κόκκινων φρούτων και δύο τούφες μαρεγκάκια. Τίποτα ιδιαίτερο σε παρουσίαση και σε γεύση.

Οι σερβιτόροι παρόντες σε όλη τη διάρκεια του δείπνου. Πάντα κάποιος μας έβλεπε και μας εξυπηρετούσε. Αφαιρώ μία ντοματούλα, γιατί διέκρινα μια αδεξιότητα στο άδειασμα των τραπεζιών. Συχνά ακούγαμε μαχαιροπίρουνα να πέφτουν. Πίσω μας υπήρχε ένα ασανσέρ, όπου έβαζαν τα άδεια πιάτα και συνεχώς χτυπούσαν μεταξύ τους τα σερβίτσια και τα μαχαιροπίρουνα. Σε έναν τόσο μικρό χώρο, θα έπρεπε να είναι λίγο πιο προσεκτικοί.

Η σχέση ποιότητας- τιμής είναι ό, τι περιμένεις στο Κολωνάκι. Αλλά σε τέτοια μέρη δεν πας μόνο για το φαγητό. Πας και για την ατμόσφαιρα, για το κάτι διαφορετικό στη γεύση, για να πιεις ένα κρασί και να έχεις μια όμορφη έξοδο. Και αυτά μας τα πρόσφερε το Stinking Bishop και με το παραπάνω. Δεν αποκλείεται λοιπόν, κάποια στιγμή σύντομα, να ξαναπάω.

10 medium

19 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Τον πεζόδρομο της Βεϊκου τον ανακάλυψα μόλις φέτος το καλοκαίρι. Ομολογώ ότι τα τελευταία χρόνια ακούω και διαβάζω διαρκώς για μαγαζάκια εστίασης που έχουν ανοίξει εκεί, αλλά ποτέ ο δρόμος δεν με έφερε προς τα εκεί για φαγητό ή ποτό. Την τελευταία εβδομάδα όμως, έτυχε να βρεθώ δύο φορές, πρώτα στο Καλαμάκι Μπαρ ένα μεσημέρι, και την δεύτερη, βραδάκι Παρασκευής αυτή τη φορά, στο Σκουμπρί.

Για το Σκουμπρί είχα ακούσει ιδιαιτέρως κολακευτικά σχόλια από θείους καλοφαγάδες και λάτρεις των θαλασσινών, οι οποίοι το ανακάλυψαν τυχαία, μένοντας μερικά στενά πιο πάνω. Έκλεισα λοιπόν τραπέζι επι τούτου για τέσσερα άτομα.

Έχοντας διαβάσει πλέον τις πιο πρόσφατες κριτικές, δεν θέλω να αναλωθώ σε περιγραφή του χώρου και παρουσίαση του μενού. Ο χρήστης piperman είναι πολύ επεξηγηματικός και κατατοπιστικός σε όλα αυτά. Εγώ προτιμώ να συμπληρώσω στοιχεία από την εμπειρία μου, που δεν έχουν γραφτεί.

Ο χώρος παίρνει 2/4 από εμένα (2,5 αν μπορούσα), κυρίως για λόγους αντικειμενικούς και όχι υποκειμενικούς του καταστήματος:
- ναι μεν έχει την ησυχία του πεζόδρομου, όμως δεν παύει να είναι λίγο "χωμένο" ανάμεσα στις πολυκατοικίες (όπως και όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά της περιοχής). Αποτέλεσμα είναι να έχει πολλή ζέστη, που επιτείνεται από την βραδινή κουφόβραση. Μιλάω για τον εξωτερικό χώρο. Ο εσωτερικος ενδεχομένως να κλιματίζεται.
- ως προς την διακόσμηση, είναι ο συνηθισμένος χώρος της νεο-ψαροταβέρνας, χωρίς κάτι ιδιαίτερο. Πολυφορεμένο σκηνικό, λίγο βαρετό.
- τα τραπέζια των τεσσάρων ατόμων είναι μικρά.

Εν ολίγοις είναι η ταβέρνα που θα προτείνεις για το φαγητό και όχι για τον χώρο. Πάντως είναι πολύ εύκολο στην πρόσβαση, 5 λεπτά από τον σταθμό Συγγρού- Φιξ, με λεωφορείο ή με μετρό.

Η γεύση παίρνει άριστα, τουλάχιστον για ό, τι δοκιμάσαμε εμείς, που όλα ήταν νόστιμα και δεν βρήκαμε λάθη. Επειδή υπάρχουν πλέον πάρα πολλές νεο-ψαρο-ταβέρνες που όλες πάνω κάτω προσφέρουν τα ίδια, εκτιμώ πολύ αν δω κάτι ιδιαίτερο στον κατάλογο, μια γκουρμεδιά που με παραπέμπει λίγο σε... Βαρούλκο, κι ας μην έχει την ίδια φαντασία. Αρκεί η καλή γεύση. Ε, στο Σκουμπρί λοιπόν, πολύ χάρηκα που είδα πιάτα όπως "χέλι καπνιστό", " ταρτάρ σολωμού με αβοκάντο", " καρπάτσιο από λαυράκι", "κριθαρώτο σουπιάς με μελάνι" κτλ. Τσίμπησα αμέσως. Και δεν απογοητεύτηκα.

Εκτίμησα επίσης το ότι έχει εκεί στο τέλος- τέλος της καρτέλας 3-4 πιάτα κρεατικών, για εκείνους τους αμετανόητους που πάνε σε ψαροταβέρνα και ονειρεύονται μπριζόλα. Κι επειδή δεν μπορούν να την έχουν, παραγγέλνουν 3 μερίδες καλαμαράκια και τηγανιτές πατάτες, δυσκολεύοντας εμάς τους υπόλοιπους να παραγγείλουμε όλα αυτά τα παράξενα που μας αρέσουν. Εδώ λοιπόν, ένας στους 4, ο καλός μου, ανήκει σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία. Με ακολουθεί σε κάθε ψαρομάγαζο, αλλά μένει στο καλαμαράκι. Αμαρτία... Το Σκουμπρί μας έσωσε με την μοσχαρίσια και το φιλέτο κοτόπουλο. Κι αυτό το θέτω ως σοβαρό προβληματισμό σε κάθε ψαρο- εστιατόριο. 2-3 πιατάκια ψητά της ώρας, κάπου εκεί στο τέλος του καταλόγου, χρειάζονται. Ακούστε που σας λέω, εκ πείρας.

- Πέραν της μοσχαρίσιας λοιπόν, η οποία ήταν και ζουμερότατη και τεραστία και συνοδευόταν από πολλές πατατούλες, η παραγγελία μας είχε τα κάτωθι:

- Ντάκος. Καλός. Συνηθισμένος. Χωρίς λάθη. Ό, τι πρέπει για τέσσερις.

- Χόρτα εποχής. Βλήτα. Ωραία βρασμένα. Φρέσκα, με αρκετό λαδάκι.

- Κολοκυθοκεφτέδες με ντιπ γιαουρτιού. Πολύ σωστοί, ζουμεροί και τραγανοί. Το ντιπ τους πήγαινε. Ένας για τον καθένα, εξαφανίστηκαν άμα τη εμφανίσει του πιάτου.

- Χέλι καπνιστό. Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Τέσσερα μεγαλούτσικα φιλέτα χελιού, σωστά καπνισμένου και όπως πρέπει μαλακού. Πολύ νόστιμο.

- Καρπάτσιο Λαυράκι: Σε μεγάλο, πλατύ πιάτο, αρκετή ποσότητα για τρία άτομα. Λίγο πιο έντονη η οξύτητα απ' όση θα ήθελα, αλλά αυτό δεν με εμπόδισε να καταβροχθίσω χωρίς αναστολές, όσο μου αναλογούσε.

- Αθερίνα τηγανιτή. Οι τηγανιτές πατάτες της θάλασσας. Το αγαπημένο μου μικρό ψαράκι. Πολύ το χάρηκα που είχε τηγανιστεί με κρεμυδάκι, όπως στο Αιγαίο. Το κρεμύδι του δίνει μια απίστευτη γλυκύτητα! Αλλά η ποσότητα του κρεμυδιού θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη, γι' αυτή την γεμάτη πιατέλα που μας έφεραν.

- Γαρίδες σχάρας. Μεσαίου μεγέθους, σχαρο- καπνισμένες, πολύ νόστιμες, τις φάγαμε με συνοπτικές διαδικασίες.

Στην αρχή ήρθε φτωχό, ομολογώ, πανεράκι με ψωμάκια, και υποχρεωτικό εμφιαλωμένο νερό, το οποίο, αφού το ανανεώσαμε 2 φορές, το γυρίσαμε σε κανατούλα με κρύο νεράκι βρύσης. Ήπιαμε 2 μισόκιλα δικό τους λευκό, ξηρό κρασί και δοκιμάσαμε ένα ποτηράκι κόκκινο ημίγλυκο, το οποίο δεν πινόταν (σύμφωνα με τα γούστα μας, πάντα). Από 3 ευρώ το κάθε μισόκιλο, σύνολο 6, πολύ οικονομική τιμή για να πιουν 4 άτομα.

Συνολικά πληρώσαμε περίπου 20 ευρώ το άτομο, μαζί με το κατιτίς που αφήσαμε. Να τονίσω, μιας και το ανέφερε και ο φίλος piperman, ότι η πολιτική κεράσματος δεν έχει αλλάξει. Ούτε καλωσόρισμα στην αρχή, ούτε κερασματάκι στο τέλος. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πιστεύω ότι ειδικά στις ψαροταβέρνες, ένα κέρασμα στο τέλος επιβάλλεται, για την αλλαγή της γεύσης. Έστω λίγα φρουτάκια.

Η εξυπηρέτηση ήταν αρκετά καλή. Ένας νεαρός και μία κοπέλα έτρεχαν το τραπέζι μας, με κάποιες μικροκαθυστερήσεις, αλλά όχι σοβαρά προβλήματα. Τα πιάτα ήρθαν γρήγορα. Αυτό που λίγο με πείραξε ήταν, ότι, ενώ είχα κάνει κράτηση, παραλίγο να δώσουν το τραπέζι μας, γιατί ο πρώτος από εμάς κατέφθασε με 20 λεπτά καθυστέρηση, εμείς με 30. Συμφωνώ ότι αργήσαμε και ίσως έχουν δίκιο να θέλουν να το δώσουν (μεγάλη η ζήτηση από τουρίστες τέτοια εποχή), αλλά θα έπρεπε να μας κάνουν ένα τηλέφωνο πριν. Να τους ενημερώσουμε ότι ερχόμαστε.
(Απολογούμαι ότι στα αιώνια εκδοτήρια εισιτηρίων του μετρό σημειώθηκε η καθυστέρηση).

Συνολικά πάντως, εμένα το Σκουμπρί μου άφησε θετική γευστική εντύπωση, που καλύπτει τα υπόλοιπα φάουλ (της έλλειψης κεράσματος, του μικρού τραπεζιού, του πιεσμένου χώρου... ). Δεν αποκλείεται να ξαναπάω, για τρεις κυρίως λόγους:
- γιατί εντόπισα μεζεδο- νοστιμιές που πάνε ένα βήμα πέρα από τα κλασικά.
- γιατί ο πεζόδρομος είναι συμπαθητικός και μπορώ να φτάσω πολύ εύκολα με το μετρό.
- γιατί το vfm δεν μου φαίνεται κακό, σε σχέση με ίδιου τύπου (και ίσως χειρότερης ποιότητας) μεζεδοπωλεία θαλασσινών.

Για τους παραπάνω λόγους, και φυσικά για τη γεύση, θα το πρότεινα.

10 medium

17 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Βρεθήκαμε στο Σαρδελάκι ένα βράδυ Τρίτης τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου. Από εκείνα τα ζεστά βράδια που κάθε χρόνο μας υπενθυμίζουν ότι το καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι πολύ μεγαλύτερο από τις διακοπές του Αυγούστου. Με κύριο κριτήριο, λοιπόν, την ομολογουμένως όμορφη τοποθεσία, επιλέξαμε 4 άτομα το συγκεκριμένο ψαρομεζεδοπωλείο για χαλαρή έξοδο μετά φαγητού.

Τηλεφώνησα για κράτηση το απόγευμα και με ενημέρωσαν ότι δεν κάνουν κρατήσεις. Αλλά ότι η μέρα είναι χαλαρή και δεν θα αντιμετωπίσουμε πρόβλημα. Πράγματι φτάσαμε κατά τις 9 και βρήκαμε τραπέζι, όχι στην πρώτη σειρά- θέα θάλασσα, αλλά στη δεύτερη, που και από εκεί η θέα είναι καταπληκτική. Για όσους δεν γνωρίζουν, το Σαρδελάκι της Γλυφάδας μεταφέρθηκε πριν από δύο περίπου χρόνια στην προνομιακή τοποθεσία απέναντι από την Λίμνη Βουλιαγμένης, ακριβώς λίγο πριν τον Λάμπρο. Παλιότερα λειτουργούσε εκεί ένα bar restaurant, που είχα επισκεφθεί για φαγητό και μου είχε αφήσει χλιαρές εντυπώσεις. Το Σαρδελάκι, εκμεταλλευόμενο και την ώθηση που είχε από την παρουσία του στη Γλυφάδα, είναι πάντα ένα δυνατό σημείο μεζεδοψαροφαγίας για τα ΝΠ, απόδειξη ότι ακόμα και Τρίτη βράδυ ήταν σχεδόν γεμάτο.

Ως στιλ διατηρεί το ίδιο που το καθιέρωσε στη Γλυφάδα (δίσκος με μεζεδάκια, φρέσκα μικρά ψαράκια, ποικιλία μεζέδων, μικρές γκουρμεδιές), με την τεράστια διαφορά ότι οι τιμές δεν θυμίζουν πια προσιτή ψαροφαγία, αλλά έχουν εκτοξευτεί.

Στην αρχή ήρθε εμφιαλωμένο νερό και πανεράκι με λίγες φετούλες ψωμί. Από τον δίσκο επιλέξαμε ένα σκουμπρί καπνιστό και φάβα. Αμφότερα ικανοποιητικά.

Από τον κατάλογο που χωρίζεται σε σαλάτες, τηγάνι, κάρβουνα και κάποιες μερίδες (ριζότο, ταλιατέλες με γαρίδες κ. α) επιλέξαμε τα εξής:

- μια χωριάτικη σαλάτα. Φρέσκα τα λαχανικά. Αλλά αυτό που με παραξένεψε, ότι η φέτα ήταν σχεδόν θριμματισμένη από πάνω, ως ντάκος. Υπολογίζαμε να την βάλουμε στην άκρη, καθώς ένα άτομο της παρέας δεν πολυτρώει φέτα, αλλά αυτό, όπως καταλαβαίνετε, κατέστη αδύνατο.

Τα συνηθισμένα:

- Καλαμαράκια τηγανιτά (θραψαλάκια, μας είπε ο υπεύθυνος παραγγελίας). Μάλλον από την κατάψυξη.
- Χταπόδι στα κάρβουνα (ένα πλοκάμι τεμαχισμένο). Έχω πει την άποψή μου όταν βλέπω τεμαχισμένο χταπόδι, το κοιτώ με δυσπιστία, γιατί κι αυτό σε κατάψυξη με παραπέμπει. Το συγκεκριμένο πάντως ήταν εύγευστο.
- Μύδια αχνιστά: τα γνωστά. Όχι πολύ μεγάλα, πάντως νόστιμα, μαζί με το ζουμάκι τους.

Τα πιο ιδιαίτερα:

- Ταλιάτα τόνου με λαχανικά σχάρας. Προτείνεται ως κυρίως πιάτο. Εμείς το πήραμε στη μέση. Φιλέτο τόνου ελαφρά περασμένο από σχάρα (ζητήσαμε rare), κομμένο σε φετούλες, ως κρέας, μας άρεσε πάρα πολύ και προτείνεται!

- Γαύρος τηγανιτός. Ήταν φρεσκότατος, ανοιγμένος σε φιλετάκια και λίγο περασμένος από τηγάνι, τραγανός και ζουμερός ταυτόχρονα, μας άρεσε πολύ. Και το λέω εγώ, που δεν αγαπώ τον γαύρο ούτε τα τηγανιτά.

- Σαρδέλες παντρεμένες. Ανοιγμένα φιλετάκια σαρδέλας, καπνισμένα και νόστιμα, με ένα μυρωδάτο μείγμα λαχανικών (μαϊντανό, αν δεν απατώμαι). Δεν έφαγα πολλές γιατί είχα σκάσει.

Στο τέλος ζητήσαμε και μας έφεραν γενναία πιατέλα με φρούτα, καρπούζι, πεπόνι, σταφύλι.

Στο σύνολο το γεύμα μας ικανοποίησε. Φύγαμε πολύ χορτασμένοι και, μάλιστα, ό, τι περίσεψε από ψαράκια, τα πήραμε πακέτο σπίτι.

'Ολα τα πιάτα ήρθαν σε καλούς χρόνους. Δεν υπήρχαν κενά στην εξυπηρέτηση, απλά η γνωστή φασαρία σε τέτοια μέρη, για να σε δει ο σερβιτόρος και να έρθει να πάρει παραγγελία, για εκείνο το νερό που ζητάς μισή ώρα κτλ κτλ. Πάντως έχει αρκετούς σεβιτόρους που τρέχουν πάνω- κάτω.

Μαζί με μισό λίτρο λευκό κρασί και δύο μπύρες ντραφτ μεγάλες, πληρώσαμε λίγο πάνω από 90 ευρώ, δλδ 25 περίπου το άτομο. Δεν είδα ακριβώς την απόδειξη και δεν θυμάμαι ακριβώς τις τιμές, αλλά ενδεικτικά θυμάμαι από τον κατάλογο ότι σχεδόν κανένα πιάτο απ' όσα πήραμε δεν κάνει κάτω από 10 ευρώ (τα θραψαλάκια και το χταπόδι στα 12, η ταλιάτα τόνου 18... ). Με αυτές τις τιμές λοιπόν, το ξανασκέφτεσαι να κάνεις στέκι το Σαρδελάκι της Βουλιαγμένης, την στιγμή που αντίστοιχο φαγητό βρίσκεις και σε άλλες ψαροταβέρνες.

Αν βέβαια βρεθείτε στην περιοχή και θέλετε να το δοκιμάσετε, έστω και για ενα ουζάκι, είναι μία καλή πρόταση φαγητού, σε υπέροχη τοποθεσία, αλλά με τσιμπημένες τιμές.
Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι λειτουργεί και τα μεσημέρια.

Καλό φθινόπωρο σε όλους και καλή γευστική σεζόν να έχουμε!

10 medium

03 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Το Krabo, μια από τις πιο πολυσυζητημένες αφίξεις του φετινού καλοκαιριού, βρίσκεται στον κόλπο Ζώσκα, στην ευρύτερη περιοχή της Βουλιαγμένης, κάπου μεταξύ Λαιμού και μεγάλης παραλίας Καβουρίου.

Το σημείο είναι ειδυλλιακό. Συγκρίνεται μόνο με επιλεγμένα σημεία της αθηναϊκής ριβιέρας και των ελληνικών νησιών. Θέα ελεύθερη προς την θάλασσα, ακριβώς απέναντι από τον Αστέρα και την χερσόνησο της Βουλιαγμένης (Λαιμό). Η διακόσμηση boho, χωρίς βαριά στολίδια, ξύλο παντού, μαξιλάρες, αέρινα υφάσματα, ψάθα, άμμο στο δάπεδο και αμμοβολή στα σερβίτσια, σε συνδυασμό με την γνωστή lounge μουσική, δημιουργούν ένα σκηνικό που σε στέλνει απευθείας σε νύχτες καλοκαιρινές κι ονειρεμένες. Το γεγονός ότι καταλαμβάνει ολόκληρο τον μικρό αυτό κόλπο (μην αφήνοντας χώρο για ανταγωνιστή), σημαίνει ότι για να απολαύσεις το κρυμμένο αυτό μαγικό σημείο, πρέπει να είσαι από τους λίγους τυχερούς που θα καταφέρουν να κλείσουν τραπέζι.

Το εστιατόριο έχει στηθεί στη λογική του boho chic beach restaurant (οκ, μπορεί να μην σκέφτηκαν αυτό ακριβώς οι εμπνευστές, αλλά επειδή εμάς μας αρέσει να δίνουμε μια ταυτότητα στα μέρη που επισκεπτόμαστε, νομίζω ότι ο όρος αυτός το περιγράφει ακριβώς). Με απλά λόγια, ο χώρος είναι ανοιχτός όλη την ημέρα και εξυπηρετεί τους λουόμενους στις ξαπλώστρες, που έχουν τοποθετηθεί ακριβώς μπροστά και όσους θέλουν να γευματίσουν μετά το μπάνιο τους. Το βράδυ, το σκηνικό αλλάζει και υποδέχεται πιο επίσημες καταστάσεις. Όμως εξακολουθεί να διατηρεί την ανεμελιά και την καλοκαιρινή του διάθεση. Δηλαδή, δεν χρειάζεται να ντυθείτε αυστηρά, αλλά όπως θα ντυνόσασταν σε ένα εστιατόριο σε νησί, σε βραδινή έξοδο. Η άμμος που έχει καλύψει το πάτωμα, στο κάτω επίπεδο, θα υπενθυμίσει στις κυρίες με ψιλοτάκουνα, ότι μάλλον υπερβάλλουν.

Ως προς την κουζίνα, όπως ωραία αναφέρει ο antonius665, την επιμελούνται και την αναλαμβάνουν καταξιωμένοι σεφ, όπως η ομάδα του ξενοδοχείου The Margi, οπότε καταλαβαίνετε τον χαρακτήρα της και το ύφος των πιάτων. Προσωπικά, εκτός από την μοναδική κριτική του antonius665 (που ήταν θετικότατη), η παρουσία μιας καλής ομάδας μαγείρων ήταν ισχυρό κίνητρο για μένα, για να κάνω κράτηση στο Krabo. Συνήθως έχω αμφιβολίες για τα διάφορα νέα παραλιακά εστιατόρια που ξεπετάγονται κάθε χρονο και πουλάνε περισσότερο θέα παρά φαγητό.

Ο κατάλογος είναι μαζεμένος αλλά όχι περιορισμένος. Κάνει διαχωρισμό μεταξύ ορεκτικών, σαλάτας, κυρίως με ψάρι- θαλασσινά και με κρέας, ζυμαρικά. Δεν θα σας δυσκολέψει. Η έμφαση, και λόγω τοποθεσίας υποθέτω, δίνεται στα θαλασσινά. Αλλά και οι αμετανόητοι του κρέατος θα βρουν ενδιαφέρουσες επιλογές (rib eye, Τ- Bone για δύο, μπριζολάκια μαύρου χοίρου, spare ribs... ). Όσο για τα ψάρια και τα θαλασσινά, εκτός από τις πολλές επιλογές πιάτων με χταπόδι, γαρίδα, αστακό, αχινό, υπάρχουν και επιλογές σε ψάρια ημέρας. Εμάς μας προτάθηκε φαγκρί και αστακός στη σχάρα.

Πολύ ενδιαφέρουσα και εκτενής λίστα κρασιών (με έμφαση στις ξένες ετικέτες) και δελεαστική λίστα κοκτέιλ.

Οι τιμές, όπως καταλαβαίνετε και από την συνοπτική παρουσίαση του μενού, δεν είναι για όλα τα βαλάντια, αλλά για γερά πορτοφόλια που μπορούν συχνά ή λιγότερο συχνά να διαθέσουν τουλάχιστον 50 ευρώ το άτομο για το δείπνο τους. Αν μείνουν, φυσικά, σε μια μέτρια (σε κοστολόγηση) και μετρημένη (σε ποσότητα) παραγγελία από τον κατάλογο. Αν κινηθούν σε φρέσκο ψάρι με το κιλό, σε αστακομακαρονάδα ή σε καλές κοπές κρέατος για δύο (βλ. tomahawk) τα 50 ευρώ/ άτομο είναι μόνο η αρχή. Και κατ' εμέ είναι υπερβολική η κοστολόγηση των πιάτων αυτών, σε ποσά κοντά στα 100 ευρώ! Νομίζω ότι κάπου έχουμε ξεφύγει...

Εμείς επισκεφθήκαμε το Krabo δύο άτομα, με κράτηση που έκανα μία εβδομάδα νωρίτερα. Ζήτησα όμορφο τραπέζι για δύο, και πραγματικά μας έδωσαν ένα μπροστά- μπροστά στο πρώτο επίπεδο, με τα πόδια μας να πατάνε άμμο! Από τον κατάλογο δοκιμάσαμε τα παρακάτω:

- Καλαμάρι με αχινό και κρέμα ταραμά: από τα ιδιαίτερα ορεκτικά του καταλόγου. Λωρίδες καλαμαριού που ξεγελούν γιατί μοιάζουν με ζυμαρικό, πλούσια συνοδεία αχινού και τούφες ταραμά. Όμορφο σε παρουσίαση, σε σύλληψη και σε γεύση. Όμως, ο αστερίσκος στον κατάλογο που δήλωνε ότι το καλαμάρι είναι κατεψυγμένο, αφαιρεί για μένα από την μαγεία αυτού του πιάτου.

- Γαρίδες με βινεγκέ μαϊντανού. Το ορεκτικό που γευστικά έκλεψε την παράσταση. Ψητές γαρίδες, με πολύ ταιριαστή βινεγκρέ. Η υφή και η επίγευση σχάρας που άφηνε αυτό το πιάτο ήταν κάτι μοναδικό! Αν και μόλις τέσσερις στο πιάτο, προς 16 ευρώ, αξίζουν. Δοκιμάστε τις!

- Μπριζολάκια black angus (20 ευρώ). Δύο κλασικά, ψημένα στη σχάρα μπριζολάκια με το κόκαλό τους, που συνοδεύονταν από τραγανές τηγανιτές πατάτες. Ζουμερά, μυρωδάτα από την σχάρα, αλλά οκ, έχετε φάει παρόμοια, ενδεχομένως καλύτερα.

- Κριθαρώτο με καβούρι. Ήταν το δικό μου πιάτο (21 ευρώ). Ο σερβιτόρος με διαβεβαίωσε ότι βάζουν φρέσκο καβούρι, αφού ξεψαχνίσουν τις δαγκάνες. Πράγματι το καβούρι μου φάνηκε φρέσκο, αλλά μην φανταστείτε ποσότητα. Το κριθαρώτο ήταν σωστά ψημένο, al dente και πασπαλισμένο με ένα τραγανό κινέζικο υλικό, σαν τριμμένο τυρί, που μας το είπαν panko. Στο σύνολο, το πιάτο είναι μικρότερο από αυτό που έχουμε συνηθίσει ως ριζότο. Σε κάποιους μπορεί να φανεί λίγο. Γευστικά, διατηρεί μια όξινη γεύση από κάποιον ζωμό, που συχνά συναντάς στα ριζότο, αλλά προσωπικά δεν μου αρέσει. Αν ξαναπήγαινα, θα δοκίμαζα κάτι άλλο. Όχι επειδή δεν ήταν σωστό, αλλά επειδή δεν ταίριαζε απόλυτα με τις γεύσεις μου.

- Γλυκό caramelia. Μας το πρότεινε προφορικά ο σερβιτόρος, ως το πιο ιδιαίτερο από τα τρία γλυκά του καταλόγου. Βασικά ήταν σορμπέ μάνγκο, πάνω σε ένα τραγανό καραμελένιο crumble, με τούφες σοκολάτας και καραμέλα σε διάφορες εκδοχές. Κακό δεν ήταν, αλλά μάλλον δεν μου άρεσε ο συνδυασμός ξινό- καραμέλα. Αν εσάς σας αρέσει η έντονη αντίθεση, είναι μια καλή επιλογή.

Στη γεύση αμφιταλαντεύομαι μεταξύ του 3 και του 4, επειδή δεν υπήρξε κάτι που να μην μου άρεσε καθόλου, αλλά ούτε και ενθουσιάστηκα συνολικά από το γεύμα. Προς το παρόν βάζω 4, με κάποια αμφιβολία.

Μαζί με δύο ποτήρια λευκό Κτήμα Άλφα (8 x2), ο λογαριασμός διαμορφώθηκε στα 120 ευρώ.

Η εξυπηρέτηση ήταν γενικά σωστή και σοβαρή στο μεγαλύτερο μέρος της. Επικρατεί η προσωπική εξυπηρέτηση, με σερβιτόρο που σας συστήνεται και αναλαμβάνει το τραπέζι σας, επεξηγεί τον κατάλογο, κάνει προτάσεις. Το νερό ανανεωνόταν διαρκώς. Απλά από την στιγμή που ολοκληρώσαμε το κυρίως γεύμα και περάσαμε σε γλυκό και λογαριασμό, το τραπέζι μας ξεχάστηκε. Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές ζητήσαμε τον λογαριασμό. Όμως το εστιατόριο είχε γεμίσει και ασχολούνταν με μεγαλύτερες παρέες. Οπότε και η όλη καλή και προσωποποιημένη εξυπηρέτηση της αρχής μου φάνηκε κάπως στημένη. 3/4, όχι επειδή έφυγα δυσαρεστημένη, αλλά επειδή μιλάμε για ένα εστιατόριο των 60 ευρώ το άτομο.

Στο σύνολο το Krabo προτείνεται, αν γιορτάζετε κάποια ιδιαίτερη περίσταση, αν σας αρέσουν οι μοντέρνες γεύσεις, αν βρεθείτε καλεσμένος ή αν απλά θέλετε να συνεχίσετε τις casual chic μυκονιάτικες βραδιές σας, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις διακοπές σας. Ή αν απλά διαθέτετε τα χρήματα για μια μαγική βραδιά στην προνομιακή αυτή τοποθεσία.

Σημείωση: οι τιμές για τις ξαπλώστρες στην παραλία ακριβώς μπροστά, είναι άκρως αποτρεπτικές! Καλύτερα να πάτε απευθείας Μύκονο...

10 medium

25 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Μια πολύ ευχάριστη και ενδιαφέρουσα γευστική βραδιά είχαμε στο Nolan του γνωστού τηλε-κριτή Σωτήρη Κοντιζά την προηγούμενη Πέμπτη. Το εστιατόριο αυτό το είχα στα υπόψιν από πέρσι για μια πιθανή έξοδο φαγητού στο κέντρο, αλλά μέχρι πρόσφατα δεν μπορώ να πω ότι το είχα επιδιώξει. Φέτος τον χειμώνα το προσπάθησα κάποιες βραδιές αλλά ποτέ δεν έβρισκα τραπέζι. Κι όσο έβλεπα την δυσκολία, τόσο αυξανόταν η περιέργεια.

Καταφέραμε τελικά να πάμε μια Πέμπτη βράδυ με κράτηση που προηγήθηκε τέσσερις μέρες πριν. Από το Σάββατο έως την Τετάρτη δεν υπήρχε τίποτα, από τις 7 ως τις 10 το βράδυ. Τι συμβαίνει λοιπόν μ' αυτό το Nolan?

Σίγουρα το δεύτερο Μαστερ Σεφ με την συμμετοχή του ιδιοκτήτη, του έχει δώσει φτερά. Aν πέρσι υπήρχε περίπτωση να βρει τραπέζι ο περαστικός, φέτος χρειάζεται κράτηση 3 μέρες νωρίτερα. Αν πέρσι λίγοι ήξεραν πώς παντρεύεται η πλούσια, μεστή ελληνική κουζίνα, με την σοφή, υγιεινή ιαπωνέζικη, φέτος όλοι μιλούν για το σεβίτσε φρικασέ, το θράψαλο μαραθόριζα και τα soba noodles με ταχίνι. Δεν θα συνέβαινε αυτό, αν όλες οι γεύσεις δεν ήταν μοναδικές. Γιατί βασικά περί αυτού πρόκειται. Η δημοσιότητα και η διαφήμιση μόνες τους δεν φτάνουν.

Μ΄αρέσει να γράφω για τέτοια παιχνιδιάρικα, μοντέρνα εστιατόρια, που πάνε τις γεύσεις μας μερικά βηματάκια πιο μπροστά. Που τολμούν να παντρεύουν διαφορετικές κουζίνες και να συστήνουν το παραδοσιακό σε μια νέα του εκδοχή. Που δεν χρειάζεται να ντυθείς επισήμως για να φας ωραία, ούτε να πληρώσεις μισό μισθό για τρία πιάτα φαγητό. Βεβαίως θα δώσεις το κατιτίς παραπάνω σε σχέση με το αγαπημένο σου μεζεδοπωλείο (που εδώ υπολογίζεται 25-30 ευρώ), αλλά θα δοκιμάσεις διάφορα πρωτότυπα πιάτα και θα έχεις μια ωραία έξοδο. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αξίζει τον κόπο και το χρήμα. Είναι ίσως η φιλοσοφία που έχουν πολλοί από εμάς για το φαγητό.

Το Nolan βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας- Σύνταγμα- Βουλής- πίσω από την Ερμού. Πιο κέντρο δεν γίνεται. Και μάλιστα σε μια περιοχή με πολλά έθνικ εστιατόρια (το καινούριο Gaku κι ένα ινδικό βρίσκονται ακριβώς δίπλα), όπου όλο και κάτι ενδιαφέρον θα βρεις να δοκιμάσεις, αν δεν καταφέρεις να καθίσεις στο Nolan.

Εμείς, όπως είπα, πήγαμε 3 άτομα Πέμπτη βράδυ. Απ' ότι κατάλαβα, νωρίτερα γευμάτιζαν άλλοι στο τραπέζι που προοριζόταν για εμάς, καθώς το είχα κλείσει κατά τις 10. Όταν φτάσαμε μας ενημέρωσαν να περιμένουμε λιγάκι, για να ετοιμάσουν το τραπέζι μας. Μας είπαν να καθίσουμε προσωρινά σε ένα εξωτερικό, που ήταν άδειο, μας πρόσφεραν νερό και μας έδωσαν κατάλογο κοκτέιλ. Μεταφερθήκαμε μετά από 15 λεπτά σε ένα από τα επτά εσωτερικά τραπέζια. Ο χώρος είναι μικρός και γεμίζει γρήγορα.

Η διακόσμηση και τα τραπεζοκαθίσματα είναι πολύ λιτά, τίποτα ιδιαίτερο. Η βασική κουζίνα βρίσκεται σε ένα επίπεδο πιο πάνω, το οποίο επίσης μου φάνηκε στριμωγμένο, όπως είδα τον χώρο, οι τουαλέτες στο υπόγειο, όπου κατεβαίνεις από μια στενή σκάλα. Στο ισόγειο, πίσω από τα τραπέζια, ένας ακόμη βοηθητικός πάγκος, όπου εργάζονται οι σερβιτόροι, ετοιμάζουν τις παραγγελίες, φέρνουν τα σερβίτσια κτλ. Όλα αυτά μικρή σημασία έχουν, απλά περιγράφω λίγο σύντομα τον χώρο, για να εξηγήσω ότι δεν χρειάζεται να πάτε με επισημότητα. Πάντως τα τραπέζια είναι αρκετά άνετα.

Η φιλοσοφία του Nolan (απ' όσα είδα κι έχω διαβάσει) είναι το μοίρασμα των πιάτων, για να δοκιμάσουν όλοι. Προτείνονται όλα για τη μέση από έναν κατάλογο που ανανεώνεται συχνά, αλλά διατηρεί και κάποια από τα αγαπημένα πιάτα. Για τον λόγο αυτό, υποθέτω, ότι είναι τόσο λιτός στην παρουσίαση - πραγματικά ένα φύλλο χαρτιού Α4 προσαρμοσμένο πάνω σε μια ξύλινη πλάκα- με τα πιάτα γραμμένα με πέντε λέξεις το πολύ. Αρκετά θα σας προκαλέσουν απορία και θα χρειαστείτε τη βοήθεια ενός έμπειρου σερβιτόρου. Εμάς, η βοήθεια αυτή δεν μας προσφέρθηκε με μεγάλη προθυμία. Και γενικά βρήκα την εξυπηρέτηση λίγο πιο τυπική και "ξινισμένη" απ΄ότι θα ήθελα (οκ, πνίγονταν στη δουλειά), γι' αυτό θα της αφαιρέσω μια ντοματούλα.

Από τα 18 πιάτα του καταλόγου, τα 2 ημέρας και τα 4 συνοδευτικά, εμείς δοκιμάσαμε 6 πιάτα, 1 ημέρας και 2 συνοδευτικά. Τα οποία ήταν τα εξής:

- πρώτο κατέφθασε το σεβίτσε φρικασέ με δράκαινα (15). Μέσα σε ένα μπολ που την βάση του αποτελούσε ένα μείγμα πράσων και άλλων λαχανικών σε ένα πράσινο ζωμό, αναπαυόταν ωμό φιλεταρισμένο ψάρι, σωστά μαριναρισμένο σε όξινο μείγμα. Γιαπωνέζικη φιλοσοφία με ελληνική πινελιά.

- καπνιστό φιλέτο παλαμίδας με φρέσκα λαχανικά (πράσα, φασόλια... δεν θυμάμαι ακριβώς) στα 6 ευρώ. Ήταν πιάτο ημέρας. Αγαπώ το ψάρι αυτό με την έντονη γεύση, ψητό συνήθως, αλλά και σε αυτή την μορφή το απόλαυσα.

- Καραβίδα και παλαμίδα σε φύλλο ρυζιού (14 ευρώ): Μικρές μπουκίτσες, περίπου 8, με βάση και σκέπασμα λεπτό φύλλο ρυζιού και γέμιση όμορφο ανακάτεμα καραβίδας- παλαμίδας με λαχανικά. Κάθε μπουκιά λαχταριστή, αλλά λίγη. Μεζεδάκι.

- Μαζί ήρθε και το πρώτο συνοδευτικό, το πατατόψωμο (3 ευρώ). Τέσσερις μικρές φετούλες σε μπολ, αρκετά μαλακές και νόστιμες. Δεν είχα ξαναδοκιμάσει, μου άρεσε.

Στο σημείο αυτό διαπιστώσαμε ότι είχαμε δοκιμάσει σχεδόν τα μισά πιάτα απ' όσα είχαμε παραγγείλει, και όχι απλά δεν είχαμε χορτάσει, αλλά μάλλον μας είχε ανοίξει η όρεξη. Ευτυχώς η συνέχεια ήταν πολύ πιο χορταστική. Αν και καθυστέρησαν αρκετά. Τα επόμενα 4 πιάτα μας, που ήταν ζεστά (εκτός το θράψαλο), μας ενθουσίασαν και μας χόρτασαν.

- θράψαλο με μαραθόριζα (12). Κλασικό, αγαπημένο πιάτο του Nolan. Μέσα σε μπολ μικρές ροδέλες θράψαλου, τραγανές, πάνω σε τρυφερά μπαστουνάκια μαραθόριζας και δίπλα λαχανικά ατμού (?). Μου άρεσε, αν και δεν το βρήκα το καλύτερο από όσα δοκιμάσαμε.

- Nolan Fried Chicken (12,5). Παναρισμένες μπουκίτσες πραγματικού κοτόπουλου, που συνοδεύονταν από μια σαλάτα πράσινων λαχανικών. Νόστιμο και χορταστικό και ως κυρίως. Να μια επιλογή για τους κλασικούς της γεύσης.

- Μοσχίδα με καμμένο πράσο (17). Ίσως το καλύτερο πιάτο απ' όσα δοκιμάσαμε. Μαζί με τον απίστευτα αρωματικό πουρέ (3), που κατέφθασε ως συνοδευτικό, αποτελεί ένα ολοκληρωμένο, λαχταριστό γεύμα. Το κρέας, φιλεταρισμένο σε λωρίδες, μέτρια ψημένο και μαλακό, έλιωνε στο στόμα. Αν δεν είστε πολύ των ψαγμένων γεύσεων, των θαλασσινών και του ωμού ψαριού, να τι θα φάτε στο Nolan για να φύγετε πραγματικά ικανοποιημένοι.

- Πάπια με πίκλα γλυκοπατάτας (18). Κι αυτό απ΄τα διάσημα πιάτα του Nolan. Έρχεται σε μπολ, ξεψαχνισμένη πάπια, μαζί με αρκετό ρύζι και ένα άρωμα εσπεριδοειδών (πορτοκάλι). Σπάνια τρώω τόσο τρυφερή και ταυτόχρονα ξεροψημένη πάπια. Μου άρεσε.

Μ' αυτά και με εκείνα φύγαμε απολύτως ικανοποιημένοι με το γεύμα μας. Ευτυχώς πράξαμε σοφά και δεν μείναμε μόνο στα μικρά μεζεδάκια. Εκ πρώτης όψεως, θα έλεγε κανείς ότι το Nolan προσφέρει μικρές μερίδες, αλλά αν καθοδηγηθείς και παραγγείλεις σωστά, χορταίνεις και με το παραπάνω. Και μην παραβλέπουμε το ωφέλιμο της υπόθεσης. Σωστό ψήσιμο, χωρίς βαριά υλικά, χωρίς λάδια, φεύγεις και αισθάνεσαι ότι έφαγες ελαφριά και υγιεινά.

Θα ήθελα να δοκιμάσω και τα bao buns με χοιρινά μάγουλα, και τα noodles (soba kai bean) και το φημισμένο nolan cod burger. Την επόμενη φορά.

Ο λογαριασμός, από τις τιμές που ανέφερα, μπορείτε να υποθέσετε που κυμάνθηκε. Εμείς βέβαια ξεφύγαμε λίγο στην παραγγελία, γιατί θέλαμε να δοκιμάσουμε πολλά πιάτα. Αλλά θεωρώ ότι με 25 ευρώ το άτομο, τρως καλά στο Nolan.

Nα προσθέσω ότι δοκιμάσαμε και δύο διαφορετικά κρασιά (σε ποτήρι). Το κόκκινο, ένα βαθύ Cabernet που μου διαφεύγει η ετικέτα, αρκετά καλό. Αυτό όμως που έκλεψε την παράσταση ήταν το λευκό blanc Παπαργυρίου. Δροσερό, ελαφρύ, αρωματικό. Είχα καιρό να πιω ένα τόσο απολαυστικό λευκό κρασί. Αναζητήστε το!

Γλυκό δεν δοκιμάσαμε, γιατί η ώρα είχε περάσει και βασικά είχαμε χορτάσει. Πάντως δεν είδα γλυκά στον κατάλογο. Ίσως τα παρουσιάζουν κι αυτά προφορικά.

Εμένα μου άρεσε το Nolan. Μείναμε πολύ ευχαριστημένοι απ' όλα τα πιάτα, κι επειδή είναι στο στιλ εστιατορίου και γεύσεων που μ' αρέσουν, σίγουρα θα το ξαναεπισκεφθώ, έστω και μόνο για να δοκιμάσω 1-2 πιάτα του. Και σίγουρα θα το προτείνω σε φίλους που έρχονται από το εξωτερικό. Είναι μια πολύ δυνατή πρόταση καλού, αλλά όχι πανάκριβου φαγητού, πρωτότυπου αλλά όχι έξω απ' τις συνήθειές μας, ελληνικού και απω-ασιατικού ταυτόχρονα. Αν σου αρέσουν αυτού του τύπου οι γκουρμεδιές και η δοκιμή νέων γεύσεων, μην το χάσεις!

10 medium

22 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
37-49

To Aleria είναι ένα από τα εστιατόρια με εντυπωσίασαν πολύ θετικά από την πρώτη επίσκεψη και εξακολουθούν να με εντυπωσιάζουν πάντα. Θα διαφοροποιηθώ σε σχέση με την προηγούμενη βαθμολογία μου σε ένα μόνο σημείο: θα βάλω το απόλυτο 4/4, κάτι που δεν κάνω καθόλου συχνά. Όμως το Aleria το αξίζει.

Με σταθερή ποιότητα πρώτης ύλης, φαντασίας, δημιουργικών πιάτων, εξυπηρέτησης, όμορφου περιβάλλοντος. Επιμένω να επισκέπτομαι το εστιατόριο αυτό όταν ανοίγει ο καιρός (κι εφόσον μου το επιτρέπουν τα οικονομικά μου βεβαίως) για να απολαμβάνω την πάντα όμορφη, χαλαρωτική αυλή, με τα πολυτελώς επιμελημένα φερ φορζέ.

Πρόσφατη επίσκεψη την δεύτερη εβδομάδα του Μαϊου, ημέρα Τρίτη, δύο άτομα. Τηλεφωνήσαμε για κράτηση το μεσημέρι της ίδιας ημέρας και βρήκαμε τραπέζι. Διαπιστώσαμε ότι, ενώ τα περισσότερα τραπέζια της αυλής ήταν γεμάτα, υπήρχαν αρκετά ελεύθερα. Παρατήρησα γι' άλλη μια φορά πολλούς τουρίστες, ζευγάρια, που κατά την γνώμη μου, έκαναν μια πολύ καλή επιλογή για να δοκιμάσουν ποιοτικό ελληνικό φαγητό, πέρα από το greek taverna. Το περιβάλλον ήταν πολύ ήρεμο, χαλαρωτικό, μια πολύ ρομαντική βραδιά.

Το προσωπικά άριστα καταρτισμένο, πολύ ευγενικό, μιλάει σωστά αγγλικά (όσον αφορά το μενού και την εξυπηρέτηση τουλάχιστον). Μου άρεσε που οι περισσότεροι ήταν νέα παιδιά, ευγενικά, πρόθυμα, δεν τους λείπει το χαμόγελο. Κατά τ' άλλα η εξυπηρέτηση προσεγμένη στο έπακρο, υψηλοτάτου επιπέδου, όπως αρμόζει στο ύφος του εστιατορίου. Θα αναφερθώ αναλυτικά.

Ο σεφ Γκίκας Ξενάκης εξακολουθεί να δημιουργεί κορυφαία πιάτα, που απογειώνουν τις αισθήσεις, άρτια παρουσιασμένα, μεστά στη γεύση. Γενικά είναι μια απόλαυση το δείπνο στο Aleria. Μια ολοκληρωμένη εμπειρία, που ξεκινά από τον χώρο, επεκτείνεται στην εξυπηρέτηση και κορυφώνεται στη γεύση.

Η κοπέλα που μας εξυπηρέτησε, μας έφερε πρώτα την λίστα κοκτέιλ και κρασιών, απ' όπου επιλέξαμε ένα κοκτέιλ με μόκα (δεν το θυμάμαι ακριβώς) κι ένα ποτήρι λευκό Μαλαγουζιά, Ρωξάνη Μάτσα από κτήμα της Αττικής. Εντύπωση μου έκανε που στη λίστα κρασιών δεν αναγνώριζα πολλές από τις γνωστές ετικέτες (θυμάμαι μόνο το Thema Pavlidi), αλλά παραγγείλαμε με βάση κυρίως τις ποικιλίες. Αυτό δείχνει ότι ο/η sommelier τους είναι ανήσυχος/η, δεν εφησυχάζει στις αναγνωρίσιμες ετικέτες, αλλά στοχεύει να αναδείξει κι άλλα αξιόλογα ελληνικά κτήματα. Στη διάρκεια της βραδιάς μας δοκιμάσαμε επίσης δύο κόκκινα, το Ραψάνη (τρεις ποικιλίες σταφυλιών), ένα υπέροχο, βαθύ κρασί, με φραουλένια επίγευση, και το κόκκινο Cabernet από το Κτήμα Χατζηγεωργίου. Μάλιστα το δεύτερο, ευγενικά μας το κέρασαν για την γευστική δοκιμή.

Η κοπέλα που ανέλαβε να μας εξυπηρετήσει ήταν πολύ επεξηγηματική. Για καθετί που έφερνε, μας έκανε και την απαραίτητη ανάλυση. Σε κάποιους μπορεί να φανεί κουραστικό. Εγώ το θεωρώ χρήσιμο, γιατί, σε εστιατόρια με ιδιαίτερα πιάτα και σύνθετες γεύσεις, ο χρόνος που μεσολαβεί από την παραγγελία στην κατανάλωση σε οδηγεί να ξεχνάς τι ακριβώς έχεις παραγγείλει. Επίσης, θα επαινέσω την προθυμία τους να μας χωρίσουν οι ίδιοι από την κουζίνα όλα τα πιάτα στα δύο, ώστε να μην χρειαστεί να μοιράζουμε μεταξύ μας. Εφόσον τους είπαμε ότι όλα πάνε για τη μέση. Και φυσικά είχαν επιμεληθεί την όμορφη παρουσίαση της κάθε μερίδας ξεχωριστά!

Ο κατάλογος περιλαμβάνει 3 tasting menus (το 3ο είναι μια μοντέρνα vegeterian προσθήκη). Τα δύο πρώτα περιλαμβάνουν 4 πιάτα +γλυκό και 6 πιάτα+ γλυκό αντίστοιχα, στα 48 και στα 64 ευρώ. Έχουν τον περιορισμό ότι θα πρέπει να τα παραγγείλει όλο το τραπέζι και προσφέρονται έως τις 22.45. Κάποια πιάτα τους είναι μοναδικά, αλλά τα περισσότερα, μπορείς να τα βρεις και a la carte. Και φυσικά wine pairing με επιπλέον χρέωση.

Εμείς, επειδή έχουμε δοκιμάσει αρκετά πιάτα του Aleria, είπαμε να κινηθούμε πιο στοχευμένα, με a la carte. Οι προτάσεις χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Ορεκτικά και Κυρίως, με 7 περίπου επιλογές στο καθένα. Οι ιδέες κινούνται σε ελληνικά πιάτα στην πιο γκουρμέ εκτέλεσή τους, σε κρέας, χορτοφαγικά και θαλασσινά.

Το δείπνο μας λοιπόν εξελίχθηκε ως εξής:

Amuse bouche: μια τριπλή πανδαισία απόλαυσης, προάγγελος του τι θα ακολουθούσε.
Ένα κράκερ (σαν ρυζόχαρτο) από ρεβυθι, με μπαλίτσες μους κατσικισιου τυριου και κομματάκια παντζάρι, μια χρυσαφένια μπαλίτσα, παραλλαγη του fish and chips και μια μικρογραφία κλαμπ σάντουιτς με χελι, ξινομηλο και ρεβα. Λαχαριστές και οι τρεις μπουκίτσες! Πραγματική διασκέδαση για το στόμα.

- Μοσχαρίσιο ταρτάρ με μανιτάρια και tapioca chips (15 ευρώ). Πολύ νόστιμο, ελαφρύ, ενδιαφέρουσα έναρξη.

- Το "Παστίτσιο" (16). Signature πιάτο του Aleria, ευτυχώς εξακολουθεί χρόνια να είναι στη λίστα του. Μια πιο ελεύθερη πρόταση για παστίτσιο, με χοντρό μακαρόνι, ουρά μόσχου και μανιτάρια shitake και μια ρευστή κρέμα μπεσαμέλ να αγκαλιάζει όλα τα υλικά. Για τους λάτρεις του είδους, όνειρο! Επαρκές και ως κυρίως, παρ'όλο που περιλαμβάνεται στα ορεκτικά.

Σε κάθε αλλαγή πιάτου, μαζεύονταν τα προηγούμενα σερβίτσια και άλλαζαν τα μαχαιροπίρουνα.

Κυρίως: - Κουσκουσάκι Μπουρδέτο (19): σκορπίνα, μύδια, καλαμάρι. Νόστιμο και κάπως πικάντικο. Ίσως επειδή μοιράστηκε στα δύο πιάτα η μερίδα, δεν δοκίμασα παρά 2-3 μπουκιές με θαλασσινά.

- Bavette μόσχου (24): απάκι, πεκορίνο αμφιλοχίας, σέσκουλα. Τρία μικρά φιλετάκια μέτρια ψημένου κρέατος είχε η μερίδα μου (υπολογίστε διπλάσια ποσότητα όλο το πιάτο). Μεστή γεύση, μυρωδάτο, ταίριαζε τέλεια με το κόκκινο Ραψάνη που πίναμε.

- Γλυκό: Σοκολάτα (12 ευρώ). Τέσσερα γλυκά έχει ο κατάλογος, όλα, επιτρέψτε μου, κάπως υπερτιμημένα. 10- 12 ευρώ, νομίζω είναι υπερβολή. Αυτό που επιλέξαμε εμείς, είχε 3 μπουκίτσες σοκολάτας όλες κι όλες κι ανάμεσα 2 κουταλιές παγωτό μέντα (πολύ αρωματικό).

Πριν τον λογαριασμό, το τραπέζι καθαρίστηκε σχολαστικά και ερωτηθήκαμε αν θέλουμε καφέ. Πληρώσαμε με κάρτα, περίπου 85 ευρώ (+30 ευρώ περίπου για τα ποτά). Ένα ποσό που δικαιολογεί την όλη γευστική εμπειρία και την ποιότητα του Aleria. Θα έλεγα λοιπόν, ότι ένα ποσό κοντά στα 40 ευρώ είναι το μίνιμουν που θα πληρώσει κανείς για να δειπνήσει σ΄αυτό το όμορφο εστιατόριο.

Φυσικά και προτείνεται για τους ανήσυχους ουρανίσκους, φυσικά και παραμένει στις τοπ επιλογές μου!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

19 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το Αλαργινό Ρακάδικο ήταν μία από τις πρώτες κριτικές μου, ίσως ένας από τους λόγους που άνοιξα λογαριασμό στο σάιτ. Όταν είχε πρωτοανοίξει, όλη η τότε παρέα είχαμε ενθουσιαστεί. Ήταν από τις πρώτες νεο-ψαρο-ταβέρνες των Ν. Π., όπου μπορούσες να βρεις φρέσκα θαλασσινά και ψαράκια, μεζεδάκια και διάφορες άλλες γκουρμεδιές θαλασσινού τύπου.

Μάλιστα τότε, ακόμα και τις καθημερινές, έπρεπε να έχεις κάνει την κράτησή σου για να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις τραπέζι. Ο καιρός πέρασε. Όποτε τύχαινε να περάσω από τον πολυσύχναστο δρόμο της Γερουλανου, έβλεπα ότι λειτουργούσε κανονικά, είχε πάντα παρέες. Απλά εγώ, μετά την επέλαση των τόσο νεοταβερνών και μοντέρνων μπιστρο-εστιατορίων, που όλο και ήθελα να δοκιμάσω, το είχα εκτοπίσει από την λίστα μου.

Εδώ και δυο βδομάδες το ξαναθυμηθήκαμε, απορώντας μάλιστα πώς είχαμε απορρίψει μια τόσο εύκολη και κοντινή μας λύση. Δύο λοιπόν επισκέψεις σε σύντομο διάστημα, μου επιτρέπουν να ανανεώσω την παλιά κριτική μου και να συγκρίνω το τότε με το τώρα.

Το Αλαργινό Ρακάδικο λοιπόν βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο της Αργυρούπολης. 'Οπως και άλλες ταβέρνες εκεί γύρω, έχει την αυλή του και βγαζει και 2-3 τραπεζάκια στην μέσα άκρη του πεζοδρομίου. Ως χώρος είναι γενικά απλός κι ευχάριστος, αν δεν σε ενοχλεί η ένταση της μουσικής, που ήταν αρκετά δυνατή, όπως μου φάνηκε στην τελευταία επίσκεψη. Τα τραπεζοκαθίσματα, δεν έχουν ανανεωθεί: κουρασμένα και ξεβαμμένα πλέον λευκά, κλασικά τραπεζοκαθίσματα νεοταβέρνας, χρειάζονται μια ζωντάνια.

Το μενού των εδεσμάτων, ούτε αυτό έχει ανανεωθεί. Μια μικρή επιφύλαξη έχω για τα κρεατικά, αν αποτελούν νέα προσθήκη, στα οποία ποτέ δεν είχα δώσει σημασία. Άλλωστε ο λόγος που το επισκεπτόμουν ήταν τα πάντα λαχταριστά θαλασσινά του.

Στην πιο πρόσφατη επίσκεψη, βραδάκι Κυριακής, τέσσερα άτομα, παραγγείλαμε τα εξής. Θα τα βαθμολογήσω με άριστα το 10:

- πράσινη σαλάτα, με ρόκα, μαρούλι, μήλο, καρύδι και μαστέλο (6/10): την παρήγγειλα κυρίως για το μαστέλο, το οποίο, δυστυχώς, ήρθε σε ελάχιστη ποσότητα σε σχέση με την τεράστια ποσότητα της πρασινάδας. Η σως ήταν ξινούτσικη, η ξινίλα επιδεινωνόταν από το μήλο και γενικώς δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα.

- παντζαροσαλάτα (7/10): περιμέναμε κομμάτια παντζαριού τεμαχισμένα και σερβιρισμένα με λαδάκι. Ήρθε πολτός παντζαριού, περασμένος από το μπλέντερ με μπόλικο σκόρδο και κάποιο άλλο συστατικό που την έκανε πικάντικη. Έμοιαζε πολύ με σκορδαλιά, την έτρωγες με ψωμί. Ο ξάδελφός μου που την παράγγειλε, έφαγε μια μπουκιά. Εμένα μου φάνηκε καλή γι αυτό που ήταν.

- ρολάκια μελιτζάνας με γέμιση μαστέλο (αγαπάμε μαστέλο! ): ήταν νόστιμα (8/10), όχι απογειωτικά, όπως διαβάζω σε άλλες κριτικές. Το μαστέλο πάλι το τσιγκουνεύτηκαν, πάντως τρώγονταν ευχάριστα. Θα τα παράγγελνα ξανά.

- χταπόδι ξυδάτο (7/10): έρχεται τεμαχισμένο σε σκεύος τύπου πιρόγα. Εγώ όταν βλέπω τεμαχισμένο χταπόδι, πάει το μυαλό μου στην κονσέρβα. Εδώ όμως, με φόβο Θεού, λέω ότι ήταν απλά κατεψυγμένο (θα το χαιρόμουν πάρα πολύ να ήταν φρέσκο! ).

- καλαμάρι τηγανιτό (7/10): ένα κατεψυγμένο, σε ροδέλες καλαμάρι. Τίποτα περισσότερο, τίποτα χειρότερο απ' αυτό. Το λάδι του ήταν καλό, σε ποσότητα ήταν οριακά επαρκές για 4 άτομα.

- Ριζότο γαρίδας (8/10): το είχα παραγγείλει και την πρώτη φορά που πήγα. Έρχεται σε βαθύ, μεγάλο πιάτο, υπεραρκετή ποσότητα. Γενικώς- παρένθεση- τα κυρίως πιάτα στο Αλαργινό Ρακάδικο, είναι τεράστια. Προτείνονται για τη μέση. Στα ριζότο έχεις την επιλογή να διαλέξεις το κοκκινιστό ( με σάλτσα ντομάτας) ή το πιο ελαφρύ λευκό, σβησμένο με ούζο. Εμείς πήραμε την λευκή εκδοχή. Συνοδεύεται από 5 μεγάλες γαρίδες ολόκληρες, μοιράσαμε όσο μπορούσαμε και το υπόλοιπο έμεινε στο πιάτο.

- Αχινομακαρονάδα (7,5/10): από την αρχή φλερτάραμε με τον αχινό (αγαπημένη οικογενειακή λιχουδιά), αλλά δεν ξέραμε σε ποια μορφή να τον παραγγείλουμε: αχινοσαλάτα στα 10ευρώ, σφηνάκι αχινού ή αχινομακαρονάδα; Τελικά επικράτησε η πιο χορταστική επιλογή. Όταν προσγειώθηκε η πιατέλα στο τραπέζι, θυμήθηκα εκείνον τον σχολιασμό που είχα κάνει στην πρώτη μου κριτική: τόσα καρυκεύματα και κόκκινη σάλτσα, που καλύπτει την ιώδη γεύση του αχινού. Πόσο προτιμώ την αχινομακαρονάδα στην απλή εκδοχή της δεν λέγεται: σπαγγέτι με βούτυρο και πλούσιο αχινό να δίνει χρώμα και άρωμα, μμμ! Βέβαια και αυτή η αχινομακαρονάδα, δεν μας χάλασε. Ευτυχώς είχε αρκετό αχινό για όλους μας, μια χαρά βουτήξαμε τα πιρούνια κι αρχίσαμε το... ψάρεμα.

Για τα παραπάνω εδέσματα, το καλωσόρισμα- ψωμί, 2 εμφιαλωμένα και ένα μπουκάλι λευκό Θηβαϊκή Γη (24 ευρώ) - πρόσφατη ανακάλυψή μου, καταπληκτικό κρασί! -, ο λογαριασμός ανήλθε στα 90 ευρώ. Λίγο άουτς μου φάνηκε εμένα, αλλά βλέποντας ότι μόνο το ριζότο και η αχινομακαρονάδα έκαναν σχεδόν 35 ευρώ, έβγαλα συμπέρασμα.

Το vfm, όπως καταλαβαίνετε δεν είναι το καλύτερο. Θεωρώ ότι 20 ευρώ το άτομο θα χρειαστείτε μίνιμουμ για μια νορμάλ παραγγελία. Εκτός αν πάτε για αστακομακαρονάδα ή κινηθείτε αποκλειστικά σε θαλασσινά, που δύσκολα χορταίνουν και ανεβάζουν την παραγγελία. Πάντως στο Αλαργινό Ρακάδικο αυτό που θα έλεγα ότι αξίζει την επίσκεψη είναι οι ποικιλίες θαλασσινών και τα ριζότα.

Σε προηγούμενη επίσκεψη είχαμε δοκιμάσει και 2 πιάτα με κρέας: τα κεφτεδάκια και τα μπιφτέκια από τα κυρίως. Ήταν πολύ νόστιμα και τα δύο, δεν το περίμενα από ταβέρνα που ειδικεύεται στα θαλασσινά. Κι ένα ακόμα πολύ ωραίο πιάτο κρεατικών, όπως το θυμάμαι, είναι το Σαντορινιό. Δοκιμάστε το!

Η εξυπηρέτηση λίγο μπερδεμένη. Τα πρώτα ήρθαν γρήγορα, τα κυρίως άργησαν αρκετά. Ένα δεύτερο ποτήρι κρασί που ζητήσαμε, ξεχάστηκε και το υπενθυμίσαμε σε όλους τους σερβιτόρους για να το θυμηθεί κάποιος να το φέρει. Επιεικώς 3/4.

Στο τέλος κερνάνε στο κλασικό σφηνάκι μαστίχα με βανίλια υποβρύχιο. Ένα κέρασμα, που κάποτε με είχε ενθουσιάσει. Τώρα μου φάνηκε μια απ΄ τα ίδια.

Συμπέρασμα: περίμενα μια ανανέωση. Γενική. Δεν θα ήθελα να έχουν μείνει όλα ίδια εκτός από τις τιμές που έχουν πάρει την ανιούσα. Κάτι μου έλειψε. Ωστόσο το έβαλα ξανά στη λίστα μου, όχι την άμεση. Θα το πρότεινα, με κάποιες επιφυλάξεις, σε κάποιον που δεν έχει πάει, θα πήγαινα κάποιον φίλο που δεν το έχει δοκιμάσει. Απλά θα το σύστηνα ως μια ακόμα ψαρο-νεο-ταβέρνα.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

17 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Επίσκεψη στο Peccati di Gola το Σάββατο 5/5, μετά από μια έντονη μέρα δουλειάς, είπαμε να πάμε για Ιταλικό στη Γλυφάδα και να συνδυάσουμε βραδινή έξοδο στην περιοχή.

Το Peccati di Gola το γνώριζα, αλλά δεν είχε τύχει να πάω ποτέ. Πρόσφατα μας το πρότειναν φίλοι που το είχαν επισκεφθεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου γέμισε το μάτι διαβάζοντας ότι "συγγενεύει" με το Vicenzo της Πλατείας Εσπερίδων, το οποίο θεωρώ μέτριο, ωστόσο είπαμε μια φορά να το δοκιμάσουμε.

Βρίσκεται στην Κύπρου (πρώτη "βόρεια" παράλληλη της Α. Μεταξά), πιο ήσυχο σημείο, δίπλα ακριβώς στο καινούριο και πολύ ενδιαφέρον Oh Mama με τα νόστιμα brunch και τα δυνατά κοκτέιλ του. Η περιοχή είναι πιο ήρεμη από το κατα-κεντρο Γλυφάδας, κι αν φτάσετε νωρίς, δεν θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να παρκάρετε.

Ο χώρος δεν λέει πολλά (2,5-3). Μια απλή τρατορία, λίγα μέτρα πιο μέσα από τον δρόμο, με έναν μικρό κήπο, μια ξύλινη βεράντα (κλειστή με τζαμαρία, λόγω βροχής την βραδιά που πήγαμε), σχεδόν απουσία διακόσμησης, με απλά ξύλινα τραπεζάκια, χαμηλό φωτισμό στο εσωτερικό, τίποτα αξιοσημείωτο. Φωνάζει ότι πρόκειται για κάζουαλ επιλογή. Δίπλα μας μια παρέα αγοριών Λυκείου είχαν βγει με τις φόρμες τους για να φάνε πίτσα. Παρολ' αυτά, σύντομα γέμισε με κόσμο αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας μέσα και έξω, που το επέλεξαν για την σαββατιάτικη έξοδό τους.

Η εξυπηρέτηση σ΄εμάς ήταν σχετικά ικανοποιητική, είχε όμως και τα προβλήματά της (2,5 /4). 2 ή 3 σερβιτόροι και μία κυρία μελαχρινή φέρνουν βόλτα όλα τα τραπέζια. Η μελαχρινή κυρία, που εμάς μας σέρβιρε, ήταν πολύ ευγενική και με αυτό το διακριτικό χιούμορ, που σπάει τον πάγο. Ένας άλλος όμως σερβιτόρος δεν είχε καμία διακριτικότητα, καθώς περνούσε ξυστά από δίπλα μας για να εξυπηρετήσει άλλα τραπέζια ή να πάει στον πάγκο με τα κρασιά (ακριβώς πίσω μας), με αποτέλεσμα να σπρώχνει τις καρέκλες μας, να μετακινεί τα σακάκια μας και γενικώς να μην μας αφήνει σε ησυχία να φάμε. Αναγκαστήκαμε να μετακινήσουμε λίγο πιο μέσα το τραπέζι μας, για να μην τον "ενοχλούμε" στο διάβα του...! Κατά τ' άλλα, τα πιάτα ήρθαν σχετικά γρήγορα, τα σερβίτσια αλλάχτηκαν πριν το κυρίως. Από αυτήν την άποψη δεν έχουμε παράπονο.

Γεύση (3/4). Η αλήθεια είναι ότι στον κατάλογο θα βρεις ό, τι ακριβώς προσφέρει μια ελληνοποιημένη τρατορία, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Από αυτά τα πιάτα που δεν αλλάζουν ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν: καρμπονάρα και άλλες κλασικές ή ελληνοποιημένες προτάσεις ζυμαρικών, καπρέζε, ρόκα- παρμεζάνα και άλλες ελληνοποιημένες σαλάτες, τις γνωστές πίτσες, λίγες φοκάτσιες... Σε πρόσφατο ταξίδι μου στη Βόρεια Ιταλία, θυμήθηκα πραγματικά τι πάει να πει γνήσια ιταλική κουζίνα και πόσες μοντέρνες επιλογές έχει, τις οποίες σπάνια βλέπουμε σε ιταλικά εστιατόρια στην Ελλάδα. Τα οποία επιμένουν να λειτουργούν με τον ίδιο κατάλογο για χρόνια. Βεβαίως δεν περίμενα την ίδια ποικιλία από το Peccati, αλλά τουλάχιστον τα φαγητά του να είναι νόστιμα.

Τελικά παραγγείλαμε την καπρέζε, μια φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια, μια πίτσα μαργαρίτα και μια κλασική σπαγγέτι aglio, olio και peperoncino. Αυτά τα κάπως λιτά πιάτα, με τις πιο καθαρές γεύσεις.

- Η καπρέζε ήταν όπως την περίμενα. Ικανοποιητικό μέγεθος, υπεραρκετή για δύο άτομα, με φρέσκια ντομάτα και μοτσαρέλα. Θα ήθελα λίγο παραπάνω πέστο. Υπήρχε και η παραλλαγή με μοτσαρέλα buffala, με ακριβότερη χρέωση.

- Η φοκάτσια με καραμελωμένα κρεμύδια ήταν απλά καλή. Αρκετά γλυκιά, το ζυμάρι τραγανό. Ίσως ήμουν και λίγο προκατειλημμένη, γιατί στην Ιταλία έφαγα φοκάτσια σε τόσες διαφορετικές παραλλαγές- όπως ξέρετε την πουλάνε στους φούρνους σε μεγάλη ποικιλία - (με κολοκύθι, με πεκορίνο- προσούτο, με μοτσαρέλα- ντομάτα, με σάλτσα ντομάτας- μελιτζάνα... ) και όλες τόσο φρέσκιες και λαχταριστές, που ο πήχυς είχε ανέβει ψηλά.

- η πίτσα μαργαρίτα μας άρεσε πολύ. Ξεροψημένο, καπνιστό ζυμάρι από τον φούρνο, νόστιμη μοτσαρέλα και σάλτσα ντομάτας, την τσακίσαμε εν ριπή οφθαλμού.

- και πάμε στην σπαγγέτι μου, που ήταν απλή και νόστιμη (και τεράστια σε ποσότητα). Το μόνο που με παραξένεψε ήταν ότι είχαν βάλει τόσο πολλές σκελίδες σκόρδου, που δεν έχω ξαναδεί σε αντίστοιχο πιάτο. Παρμεζάνα τριμμένη ήρθε άφθονη σε μπολάκι.

Από κρασιά, είδα κάποια ελληνικά, είδα και μερικά ιταλικά που δεν γνώριζα. Μοναδική εξαίρεση το κόκκινο Montepulciano (Τοσκάνη), ένα βαθύ, έντονο κρασί, που ευχαρίστως θα παράγγελνα, αλλά δυστυχώς προσφερόταν μόνο σε μπουκάλι. Έτσι πήρα το μοναδικό ιταλικό της λίστας που προσφερόταν σε ποτήρι, το οποίο τελικά παραήταν βαρύ για τα γούστα μου (3,5 ευρώ).

Στο vfm, νομίζω ότι το 2/4 αντικατοπτρίζει ακρβώς την σχέση ποιότητας και τιμής. Όλα τα πιάτα τους είναι υπερτιμημένα, για το είδος πάντα του εστιατορίου. Υπάρχουν κάποιες λίγες επιλογές σε πιο προσιτές τιμές, αλλά όσο το μάτι πέφτει σε πιο σύνθετες γεύσεις τόσο οι τιμές ξεφεύγουν. Ενδεικτικά, οι σαλάτες, όλες πάνω από 10 ευρώ (εκτός την κλασική καπρέζε), τα ζυμαρικά και οι πίτσες, όλα σχεδόν κοντά στα 15 (εκτός τα πολύ λιτά), τα ορεκτικά γύρω στο 10ρικο. Το περίφημο πιάτο ταλιατέλες (αν θυμάμαι) με σολωμό στα 18,5 ευρώ! Δε νομίζω ότι για τον χώρο και την πρώτη ύλη δικαιολογούνται αυτές οι τιμές.

Εμείς πληρώσαμε λίγο πάνω από 40 ευρώ, με υποχρεωτικό εμφιαλωμένο νερό. Υπολογίστε λοιπόν μίνιμουν 20 ευρώ το άτομο για να πει κανείς ότι δοκίμασε 2-3 πιάτα και χόρτασε.

Στο τέλος κέρασαν λιμοντσέλο (ή μαστίχα, για όποιον προτιμούσε).

Οι εντυπώσεις ανάμεικτες. Δεν ξετρελάθηκα. Δεν έφυγα όμως και παραπονεμένη με τις γεύσεις. Δεν θα το πρότεινα σε κάποιον που μένει μακριά, ούτε όμως ξέρω αν θα το πρότεινα σε κάποιον που κινειται/ βρέθηκε στη Γλυφαδα (την στιγμή που έχω υπόψη ενα-δυο πολύ καλύτερα ιταλικά, αλλά όχι τρατορίες). Παρολ' αυτά, εγώ δεν αποκλείεται να το επισκεφθώ ξανά ως μια εύκολη λύση ιταλικού κοντά στην περιοχή μου.

Με προσοχή βέβαια στις επιλογές. Γιατί, να πληρώνω ένα πιάτο ζυμαρικών ή μια πίτσα 17-18 ευρώ, δεν λέει...