Loader

ram

Κριτικές: 125
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

18 Απρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Σ' εμένα έλαχε λοιπόν να δώσω την πρώτη κριτική για το Παντός Καιρού, το όνομα του οποίου είχε καταχωρηθεί στο site, αλλά δεν είχε τύχει σχολιασμού έως τώρα.

Το επισκεφθήκαμε βράδυ Παρασκευής του Απρίλη, με ένα ζευγάρι φίλων, τέσσερα άτομα. Το Παντός Καιρού είναι ένα από αυτά τα χωμένα στις γειτονιές μεζεδοπωλεία, που τα ανακαλύπτουν πρώτα οι περίοικοι και, αν είναι αξιολόγα, διαδίδουν την φήμη τους κι εκτός συνόρων ή κρατούν καλά το μυστικό για τον εαυτό τους. Μόνο που η γειτονιά του Παντός Καιρού τυχαίνει να είναι το κέντρο του Πειραιά (δίπλα στο Δημοτικό Θέατρο, κρυμμένο πίσω από τα έργα μετρό της Πλατείας Κοραή). Υπό άλλες συνθήκες, θα το είχα ήδη ακούσει/ δει, δεδομένου ότι επισκέπτομαι την περιοχή τακτικά μέσα στην εβδομάδα, όμως εκεί πίσω, προς το παρόν, μάλλον αδικείται.

Είναι ένα μοντέρνο μεζεδοπωλείο με παλαϊκή διακόσμηση. Έχει δύο μικρούς χώρους, με περίπου 20 τραπέζια σύνολο, άνετα και σε καλές αποστάσεις. Η μία αίθουσα κοσμείται από τις κλασικές επιγραφές- κορνίζες από μπύρες, ελληνικές ταινίες, διαφημίσεις, διακοσμητικά βαρέλια και ψεύτικα αλλαντικά που κρέμονται από τα δοκάρια. Ο φίλος Πειραιώτης που το πρότεινε, έχει ξετρυπώσει όλα τα μεζεδοπωλεία- μπαράκια- εστιατόρια του κέντρου Πειραιά και μας πληροφόρησε ότι κανονικά, μαζεύει πολύ κόσμο όλη την ημέρα, ιδιαίτερα τα μεσημέρια και μετά τις ώρες γραφείου. Είναι η ιδανική- οικονομική λύση για κρασάκι/ τσιπουράκι και τσιμπολόγημα. Εμείς, την μέρα- ώρα που πήγαμε το βρήκαμε με λίγες παρέες.

Τα εδέσματα που προσφέρει έχουν ποικιλία, αν και οι κατάλογοι είναι κάπως πρόχειροι και ταλαιπωρημένοι (φωτοτυπίες φύλλων Α4). Πρώτη σελίδα σαλάτες, δεύτερη- τρίτη ορεκτικά και μεζεδάκια, τέταρτη κυρίως, μερίδες- κρέας, πέμπτη θαλασσινά, και ακολουθούν τα ποτά. Μεγάλη ποικιλία σε τσίπουρα και ούζα. Μέτρησα περίπου 5-6 ετικέτες τσίπουρου, με γλυκάνισο ή χωρίς, και περισσότερες ούζου. Μου έκανε μάλιστα εντύπωση ότι ήταν ιδιαίτερα ενημερωμένοι στο χιώτικο ούζο, σπάνιο για Αθήνα (Απαλλαρίνα, Τέττερη, Στουπάκη, δεν θυμάμαι αν είχε και Ψυχή).

Σχεδόν όλα τα μεζεδάκια που παραγγείλαμε μας ικανοποίησαν αρκετά ή πολύ. Βαθμολογώ με 4 τη γεύση, λίγο υπερβολικό σ' αυτή την πρώτη δοκιμή, όμως η εμπειρία μου ήταν για 3,5 και θεωρώ αδικία να του στερήσω την μισή ντοματούλα.

Παραγγείλαμε:

- Μια σαλάτα με πρασινάδες, μανούρι ψητό και σως μπαλσάμικο. Τίποτα περισσότερο από αυτό. Το καλό ήταν ότι επαρκούσε άνετα για τέσσερα άτομα, δεν τσιγκουνεύτηκαν καθόλου το μανούρι. Το κακό ήταν ότι ήταν λίγο στεγνή. Ζητήσαμε λάδι, το οποίο προσφέρθηκε αμέσως.

- Πατάτες τηγανιτές. Μεγάλες λωρίδες, χοντροκομμένες, σωστά ψημένες, τραγανές.

- Ρολάκια κολοκυθιού με γέμιση κιμά και λιωμένη γραβιέρα. Πολύ ωραίο πιάτο. Είχαν ψηθεί ως ογκρατέν σε πυρίμαχο σκεύος, με κρέμα γάλακτος, αλλά δεν ήταν καθόλου βαρύ.

- Μπουγιουρντί: Λιωμένα τυριά με σάλτσα και ιδέα πιπεριάς, αν διέκρινα καλά. Δεν μου γέμισε το μάτι οπτικά, αλλά στη γεύση ήταν νοστιμότατο. Πρέπει να πω ότι χρησιμοποιούν γευστικότατα, ελαφριά τυριά.

- Κεφτεδάκια τηγανιτά, με σάλτσα ντομάτας: οι κεφτέδες 6-7 στον αριθμό, η σάλτσα σε παρακείμενο μπολάκι. Άσχημοι δεν ήταν αλλά ούτε ενθουσίασαν σε όψη, γεύση και ποσότητα.

- Αυγά με σουτζούκι: Δύο αυγά μάτια πάνω σε ροδέλες σουτζουκιού, έσπασαν οι κρόκοι, πότισαν το σουτζούκι κι έγινε χαμός. Αποκεί και πέρα μην με ρωτάτε πολλά, δεν ξέρω από αλλαντικά και δη παραδοσιακά. Το συγκεκριμένο καυτερό δεν ήταν και γι' αυτό το καταβροχθίσαμε άπαντες. Το ίδιο πιάτο προσφέρεται και σε παραλλαγή με παστουρμά καραμανλίδικο.

- Χοιρινά μπριζολάκια (από τα κυρίως. Εμείς το βάλαμε στη μέση). Πλούσια ως ατομική μερίδα δύο "μπριζολακίων" με τις ίδιες χοντρο-τραγανιστές πατάτες. Ήταν ζουμερά, όχι πολύ καθαρά, πάντως αυτοί που τα ζήτησαν (οι άντρες της παρέας δλδ), τα τσάκισαν. Εγώ πήρα το κομματάκι μου και συνέχισα να τρώω ρολάκια κολοκυθιού.

- Ποικιλία λουκάνικων (από τα κυρίως επίσης). Βασικά δεν ήταν ποικιλία, ήταν δύο λουκάνικα x 2, με τις τηγανιτές πατάτες τους. Το ένα πιο νόστιμο, το άλλο πιο λιπαρό, δεν μου άφησαν καμιά εντύπωση, δεν έχω γνώμη επί του θέματος "λουκάνικα" γενικώς, αν ήταν στο χέρι μου, δεν θα τα παράγγελνα.

Ήπιαμε τσίπουρο και 2 ποτηράκια κόκκινο κρασί χύμα και πληρώσαμε περί τα 15 ευρώ το άτομο.

Η εξυπηρέτηση εκείνη την βραδιά γινόταν από μία και μοναδική σερβιτόρα, που όμως δεν είχε κενά και έφερνε βόλτα όλα τα τραπέζια. Η μία ντοματούλα αφαιρείται, γιατί δεν δούλεψε το μηχάνημα POS και δημιουργήθηκε μια καθυστέρηση μέχρι να καταφέρουμε να πληρώσουμε, τελικά με μετρητά.

Στα παρελκόμενα: - μας έφεραν νερό βρύσης σε κανάτα, με το που καθίσαμε.
- ψωμί φρέσκο, λευκό και μπόλικο.
- προσφέρθηκε κέρασμα καρυδόπιτα, ατομικό κομμάτι σε καθέναν μας.
- Το κάθε τραπέζι είχε στο κέντρο φρέσκο λουλούδι σε βαζάκι.

Αυτά για να πάρετε μια εικόνα τι εστί το Παντός Καιρού: ένα τίμιο, μοντέρνο και με παραδοσιακά στοιχεία μεζεδοπωλείο, για όλες τις ώρες. Δεν ξέρω αν είναι καινούριο, παλιό ή ανερχόμενο, πάντως αξίζει να το αναζητήσετε αν βρεθείτε στο κέντρο του Πειραιά.

10 medium

13 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στη Μάνη δεν έχω πάει. Αλλά θέλω πολύ. Στο ΜάνηΜάνη επίσης δεν είχα καταφέρει να πάω, αλλά κι εκεί ήθελα πολύ να πάω, γιατί τα τελευταία χρονια είχα ακούσει και διαβάσει τα καλύτερα. Ωστόσο, όσες φορές προσπάθησα χωρίς κράτηση, ήταν αδύνατο. Ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, που ο τουρισμός στην περιοχή είναι αυξημένος, ίσως χρειάζεται κράτηση κάποιες μέρες νωρίτερα.

Την προηγούμενη Παρασκευή 23/2 κατάφερα να κλείσω ένα τραπέζι για τέσσερις, με τηλεφώνημα που προηγήθηκε μία μέρα πριν.

Βρίσκεται πολύ κοντά στο Μετρό Ακρόπολη, στην οδό Φαλήρου. Στεγάζεται σε ένα όμορφο νεοκλασικό κτίριο, με γυριστή, ξύλινη σκάλα και δύο αίθουσες, δεξιά και αριστερά της κουζίνας. Εμείς καθίσαμε στην αίθουσα με τα όμορφα φωτιστικά και τα μεγάλα παράθυρα, σ' ένα όμορφο, γωνιακο τραπέζι. Ο χώρος είναι αριστοκρατικά κομψός, με μοντέρνα, μίνιμαλ αισθητική, που σέβεται το ύφος του κτιρίου. Mainstream μουσικη με γλυκιες μελωδιες, εφτιαχνε ατμοσφαιρα... Θετική εντύπωση μου έκανε ότι είχε αρκετό νεανικό κόσμο και επίσης αρκετους ξένους επισκέπτες.

Το τραπέζι ήταν όμορφα στρωμένο με σερβίτσια, πετσέτες και μεγάλα ποτήρια κρασιού, τα οποία μαζεύτηκαν μόλις δώσαμε την παραγγελία. Και τα σερβίτσια επίσης αλλάχτηκαν μετά τα πρώτα πιάτα.

Η εξυπηρέτηση ήταν ευγενική, πρόθυμη, διακριτική και χαμογελαστή. Εξυπηρετηθήκαμε από έναν νεαρό σερβιτόρο, ο οποίος μας καλωσόρισε στο τραπέζι, με προθυμία μας έλυσε απορίες, μας έκανε προτάσεις, μας σέρβιρε. Εντύπωση μου έκανε ότι μόλις άνοιξε το κρασί που είχαμε παραγγείλει, έβγαλε και μύρισε τον φελλό και μας προειδοποίησε ότι μάλλον το κρασί είχε ξινίσει. Πράγματι στην γευστική δοκιμή, το άρωμα και η γεύση του κρασιού έδειξαν ότι το συγκεκριμένο μπουκάλι δεν ήταν καλό, και μας το αντικατέστησε. Επειδή σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο στα εστιατόρια (τουλαχιστον εμένα δεν μου έχει ξανατύχει), εκτιμώ πολύ την κίνησή του και επιβραβεύω με 4/4 την εξυπηρέτηση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παραβλέπω κάτι άλλο αρνητικό. Στο σύνολο της εξυπηρέτησης δεν είχαμε κανένα παράπονο.

Ο κατάλογος είναι λιτός. Έχει κάποια δημιουργικά πιάτα ελληνικής κουζίνας κι δυο-τρία παραδοσιακά της Μάνης, στην πιο γκουρμέ εκτέλεσή τους. Περίπου 10 ορεκτικά, 5 σαλάτες, 3-4 ζυμαρικά, κάποια βασικά πιάτα με κρέας/ ψάρι (μπιφτέκια, ψαρονέφρι, κόκορας, πανσέτα, ψάρι) και κάποια γλυκά. Κατά την γνώμη μου, αρκετά καλή αναλογία. Ίσως θα ήθελα κάτι ακόμα στα κυρίως... κοτόπουλο ίσως, φιλετάκια, μοσχάρι...

Η λίστα κρασιών προσφέρει ποιοτικές επιλογές: στα κόκκινα αμφιταλαντευτήκαμε μεταξύ Βίβλιας Χώρας, Syrah Αβαντις και Thema Παυλίδη (καταλήξαμε στο τελευταίο, στα 31 ευρώ, το πιο ακριβο, μαζι με τη Βιβλια Χωρα). Στα λευκα παρατηρησα κι ενα απο τα αγαπημενα μου κρασια, τον Οβηλο- βιβλια Χωρα στα 34).

- Στην αρχή παραγγείλαμε την σαλάτα Απλά Ελληνικά: μας άρεσε πολύ. Ήταν ευφάνταστη σε παρουσία και εκτέλεση. Τέσσερις φωλιές καταϊφιού γεμιστές με φέτα, παρατεταγμένες σε ημικύκλιο μέσα σε ένα πιάτο, μαζί με μείγμα από πλιγούρι, αγγούρι, δυόσμο, τομάτα, πιπεριά. Με ενθουσίασε στην όψη. Η φέτα όμως ήταν λίγο πικάντικη για τα γούστα μου.

- Από τα ορεκτικά πήραμε τις "τραβηχτές" τηγανιτές πιτούλες με κεφαλοτύρι, ένα παραδοσιακό μανιάτικο ορεκτικό, λιτό και ενδιαφέρον στην απλότητά του: Ευτυχώς ήταν αρκετά στεγνές, δεν είχαν τραβήξει λάδι. Δίπλα μπαστουνάκια κεφαλοτύρι. Θα ταίριαζε πολύ το μέλι ή λίγη γέμιση γραβιέρας, αλλά κι έτσι μια χαρά ήταν. Το δοκιμάσαμε για μια φορά, για να πούμε ότι φάγαμε και κάτι μανιάτικο. (7 ευρώ)

- Πήραμε και δύο από τα πουγκάκια (4ευρώ/ τεμάχιο) για την μέση. Μου άρεσαν και αυτά. Η κρούστα έσπαγε τραγανή και η γέμιση από πιπεριά Φλωρίνης, παστουρμά, κατσικίσιο τυρί, μανούρι, δεντρολίβανο, έφτιαχναν έναν πολύ νόστιμο συνδυασμό. Βέβαια, για κάποιον που θέλει να γευτεί τον παστουρμά, πρέπει να πω ότι δεν ήταν καθόλου έντονη η γεύση του.

Στα κυρίως επιλέξαμε:

- 2 μερίδες ψαρονέφρι
- μία μερίδα μοσχαρίσια μπιφτεκάκια
- μία μερίδα κόκορα.

Επειδή δοκίμασα και από τα τρία πιάτα, μπορώ να πω ότι όποιο κι αν είχα επιλέξει θα μου άρεσε εξίσου. Ιδιαίτερα με εντυπωσίασε η παρουσίασή τους. Προσφέρονταν όλα σε μεγάλα σερβίτσια, οι μπουκιές, τα χρώματα και οι γεύσεις ήταν ωραία τοποθετημένες, πρώτα χόρταινε το μάτι και μετά η όρεξη. Σε ποσότητα, είναι μάλλον μέτριες μερίδες, σίγουρα δεν χορταίνουν αυτόν που σε κανονικές συνθήκες θέλει τρεις πίτες με γύρο για να χορτάσει, αλλά πιστεύω ότι σε συνδυασμό με τα ορεκτικά συναποτελούν ένα σωστό γεύμα.

Το ψαρονέφρι που προτίμησα εγώ, ήταν τέσσερα μικρά κομμάτια, με μανούρι ψημένο από πάνω. Συνοδεύονταν από μια σάλτσα με μέλι, και κριθαράκι με ξινομυζήθρα. Πολύ νόστιμο, αν και λίγο πιο γλυκό, απ' όσο θα ήθελα. Αλλά γούστα είναι αυτά...

Τα μπιφτεκάκια ήταν πέντε, τοποθετημένα εναλλάξ ανάμεσα σε κομμάτια πίτας. Συνοδεύονταν από σάλτσα γιαουρτιού και λίγη μελιτζανοσαλάτα. Ήταν μυρωδάτα, σωστά ψημένα και λαχταριστά.

Ο κόκορας ήταν το καλύτερο πιάτο, κατ' εμέ. Ένα κομμάτι, μάλλον μπούτι, γεμιστό με μανιτάρια και πεκορίνο Αμφιλοχίας. Συνοδευόταν από σπασμένη πατάτα, καπνιστό χοιρινό και πράσο.

Επιλέξαμε κι ένα επιδόρπιο, αυτό που μας προτάθηκε ως γλυκό ημέρας, ένα υπέροχο μιλφέιγ με νουτέλα ή σοκολάτα πραλίνας, δεν το θυμάμαι ακριβώς. Ήταν γευστικός πειρασμός. Από τα "λαχταριστότερα" μιλφέιγ που έχω δοκιμάσει, σε υφή, σε τραγανότητα, σε κρέμα. Μου άρεσε πάρα πολύ!

Μας κέρασαν λικέρ μαστίχας.

Ο λογαριασμός για όλα αυτά τα πιάτα ανήλθε στα 130 ευρώ περίπου. Δηλαδή, χωρίς το κρασί, γύρω στα 100, πάνω-κάτω 25 ευρώ το άτομο. Σίγουρα δεν είναι ένα φτηνό εστιατόριο, αλλά η κουζίνα του είναι πρωτότυπη, με ελληνική πρώτη ύλη, ανεβάζει την παράδοση ένα σκαλί πιο πάνω. Σίγουρα μια στο τόσο αξίζει την επίσκεψη. Και φυσικά είναι μια πολύ καλή πρόταση όταν έχεις ξένους επισκέπτες.

10 medium

06 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Δεν ξέρω αν είναι εστιατόριο το Noel. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να υπάρχει ψηλά σε κάποια λίστα με τα Bar restaurants του κέντρου, όπου αξίζει να πας για το φαγητό και να πιεις και το ποτό σου ή τελικά είναι ένα πανέμορφο μπαρ, από τα πιο συζητημένα του κέντρου και το φαγητό μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Αυτό που ξέρω είναι ότι προσπαθώ να κάνω μια αξιοπρεπή έξοδο σ' αυτό το μέρος περί τα δύο χρόνια... Την μια είναι χαλασμένο το τηλέφωνό τους, την άλλη δεν κάνουν κρατήσεις, τις περισσότερες φορές έχει τόσο κόσμο που δεν μπορείς να μπεις... το αποκορύφωμα ήταν τις φετινές Γιορτές, που πήρα να κλείσω τραπέζι για φαγητό και με ενημέρωσαν ότι οι επόμενες διαθέσιμες ημερομηνίες ήταν μετά των Φώτων... Κατέληξα να το σκέφτομαι σαν ένα από τα αξιοθέατα της πόλης, για να δείχνω σε φίλους που δεν το γνώριζαν (πλέον όλοι το ξέρουν), να περνάμε και να μπαίνουμε βιαστικά, απλά για να δούμε το υπέροχα στολισμένο εσωτερικό του, άντε να βγούμε και καμιά φωτογραφία, μέχρι του σημείου που θα σε σταματήσει η ευγενική κοπέλα στην υποδοχή, για να μην προχωρήσεις μέσα στο, οριοθετημένο με σχοινί, τμήμα του εστιατορίου.

Ένα άσχετο βράδυ Τετάρτης λοιπόν του Φεβρουαρίου, που ξεκινήσαμε δύο φίλες να πάμε για χαλαρό φαγητό- κέντρο, καταλήξαμε στο Νοέλ, αφού, προς έκπληξιν μας, αποτύχαμε να βρούμε τραπέζι, χωρίς κράτηση σε 2 άλλα ανερχόμενα που είχαμε υπόψιν. Ο κόσμος αγαπάει το κέντρο για έξοδο και όπως φαίνεται, το τιμά όλες τις ημέρες της εβδομάδας! Γι' άλλη μια φορά περάσαμε έξω απ' το Νοέλ και μπήκαμε να κάνουμε την γνωστή ερώτηση. Λοιπόν, είχε τραπέζι, κι έτσι για πρώτη φορά μπόρεσα να δω και τα ενδότερα.

Ο χώρος είναι αυτό που όλοι γνωρίζουμε. Λίγο μπαρόκ, λίγο μπελ επόκ, λίγο Λούι 16ος, πολύ από όλα αυτά μαζί, σε ένα εντυπωσιακό σύνολο... Πολλά χαλιά, ζεστά χρώματα, ζεστός φωτισμός, όμορφα φωτιστικά, πολλές διακοσμητικές λεπτομέρειες, που σου παίρνουν το μυαλό και πολλή ώρα να τις παρατηρήσεις και να τις περιγράψεις. Ένα άκρως χειμωνιάτικο- χριστουγεννιάτικο σκηνικό, που δένει τέλεια με την ομορφότερη γιορτή του χρόνου και φυσικά τότε απογειώνεται, με διάφορους θεματικούς στολισμούς! Ωστόσο δεν ξέρω αν θα είναι "λειτουργικός" τους καλοκαιρινούς μήνες, αν διαθέτει κάποια κρυμμένη αυλή. Ο χώρος ακριβώς πίσω απ' την "είσοδο" του εστιατορίου, κατά μήκος της στοάς, είναι λίγο πιο ευάερος και ανάλαφρος. Εμείς τοποθετηθήκαμε στο βάθος παρακείμενης αίθουσας (δύο υπάρχουν, όπως είδα), κοντά σε ένα από τα εσωτερικά μπαρ. Παρά την ημέρα, Τετάρτη, είχε αρκετό κόσμο παντού, και για φαγητό και για ποτό.

Η παραγγελία μας ήταν μικρή. Ο κατάλογος δεν μας έδινε πολλές επιλογές και, μάλιστα, δεν έκανε κανέναν διαχωρισμό ανάμεσα σε ορεκτικά, σαλάτες και κυρίως.

Ένα δισέλιδο με καμιά 15ριά πιάτα, το ένα κάτω απ' τ΄άλλο, ουσιατικά επέλεγες στην τύχη. Ευτυχώς υπήρχαν διαφορετικές επιλογές σε πρώτη ύλη: σούπα περουβιανή, σεβίτσε τόνος, κοτόπουλο, μαύρος χοίρος, ζυμαρικά (ραβιόλι με κιμά και κάποια με ραγού κουνέλι), άγρια μανιτάρια, μυλοκόπι, μερικές πίτσες... είναι τα πιάτα που θυμάμαι.
Εχω την εντύπωση ότι ο κατάλογος αλλάζει ανά διαστήματα. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί τα πιάτα που είδα δεν υπάρχουν σε άλλες κριτικές, ούτε στο σάιτ τους.

Εμείς παραγγείλαμε:

- πανεράκι με ψωμάκια για την αρχή. Μας τα πρότεινε το παλικάρι που μας σέρβιρε, είπε ότι αξίζουν. Και πράγματι, ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα έναρξη: 2 φετούλες μαύρο ψωμί (κατάμαυρο όμως) με ξηρούς καρπούς, 2 λευκό, σαν παντεσπάνι, αφράτο με μια αλμυρή νότα από τους κόκκους αλατιού, και δύο φουσκωτά- τυλιχτά ψωμάκια, σαν κρουασάν, ζυμωμένα με παρμεζάνα. Αυτά τα τελευταία μου άρεσαν πάρα πολύ! Δεν συνηθίζω να τρώω πολύ ψωμί έξω, αλλά αυτά πραγματικά ήταν από μόνα τους σαν ένα ορεκτικό (2 ευρώ).

- ραβιόλι γεμιστά με κιμά, τυρί και, νομίζω, μανιτάρια, με μια απαλή κρέμα ίσα- ίσα να συνοδεύει τα ραβιόλι. Το πιάτο σε παρουσίαση και εκτέλεση ήταν πολύ καλό. Τρία μεγάλα ραβιόλι, έφτιαχναν ένα επαρκές για δύο άτομα ορεκτικό. Αλλά ο κιμάς τους δεν ήταν πολύ καλής ποιότητας, ή δεν είχε δουλευτεί καλά... έβγαζε έντονη κρεατίλα. Τελικά το πιο αδύναμο πιάτο.

- σεβίτσε τόνου, με κινόα. Νόστιμο και δροσερό. Σε ποσότητα ήταν όσο είναι συνήθως ένα σεβίτσε. Ο τόνος βέβαια, παραήταν λίγος... Δλδ, για να ακριβολογούμε, ήταν βασικά κινόα- λαχανικά- με σεβίτσε τόνου.

- Πίτσα prosciutto: η γνωστή πίτσα ρόκα- προσούτο, σε μέγεθος ατομικού πιάτου, οκτώ κομματιών. Λεπτή, ιταλική ζύμη, το προσούτο ήταν φρέσκο, η ρόκα είχε τοποθετηθεί από πάνω, δροσερή. Δεν καταφέραμε να την φάμε όλη. Ωστόσο για κάποιον που πεινάει, είναι μια ωραία ατομική μερίδα.

Ήπιαμε δύο ποτήρια κόκκινο κρασί, Κτήμα Αβαντίς, στα 5 ευρώ.

Για τα παραπάνω πληρώσαμε περίπου 45 ευρώ, χωρίς το κρασί, δηλαδή περίπου 25 ευρώ το άτομο. Στην γεύση αμφιταλαντεύομαι μεταξύ του 2 και του 3, όμως καταλήγω στο 2, γιατί πιστεύω ότι τα πιάτα του Νοέλ δημιουργούν προσδοκίες που δεν ανταποκρίνονται στην γευστική εμπειρία. Για τις τιμές δεν θα γκρινιάξω, είναι αναμενόμενες για ένα τέτοιο μέρος, απλά θα ήθελα κάτι να με εκπλήξει θετικά στη γεύση και να το θυμάμαι.

Φυσικά προτείνεται η επίσκεψη. Για ποτό κυρίως ή χαλαρό δείπνο. Για μια πίτσα... για το brunch, που είδα ότι προσφέρεται σε ξεχωριστό μενού άλλες ώρες. Δεν μπορώ να καταλήξω αν αξίζει να επιδιώξετε ντε και καλά βραδινή έξοδο φαγητού στο Νοέλ. Οι προσωπικές μου εντυπώσεις ήταν μέτριες, ο χώρος όμως σε κερδίζει.

10 medium

28 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το Ρακί Μεζέ είναι ένα μεζεδοπωλείο στις Τζιτζιφιές, μικρό αδελφάκι του Ομιλου Καστελόριζο και προσανατολισμένο στην προσιτή ψαροφαγία. Έχουν ήδη γραφτεί πολλές κριτικές πριν την δική μου, δεν θέλω να κομίσω γλαύκας εις Αθήνας, γι' αυτό ξεκινώ αμέσως με την εμπειρία μου.

Η αλήθεια είναι ότι το είχα επισκεφθεί και παλιότερα, αλλά καθώς η παραγγελία μας ήταν πολύ περιορισμένη, δεν θέλησα να γράψω κάτι. Τούτη την φορά όμως βρέθηκα εκεί Καθαρά Δευτέρα - ας είναι καλά καλοί μας φίλοι που προνόησαν κι έκλεισαν τραπέζι- κι έτσι κάναμε εκεί το πρώτο Σαρακοστιανό μας γεύμα.

Φτάσαμε σχετικά νωρίς, 13.30 το μεσημέρι, πέντε άτομα. Ο χώρος μάλλον με δυσαρέστησε. Μου φάνηκε πολύ σκοτεινός. Έχει δύο εσωτερικούς χώρους, ο ένας λίγο μέσα απ' τον άλλο, που κλείνονται από τζαμαρίες, εμείς καθίσαμε μέσα. Τουλάχιστον είχε κρύο έξω και το σήκωνε... Τα τραπεζοκαθίσματα ήταν απλά, καφενειακού τύπου, τίποτα ιδιαίτερο. Θα ήθελα λίγο περισσότερο φως ή πιο φωτεινούς τόνους στην διακόσμηση. Κατά τ' άλλα ήταν στολισμένα λόγω των ημερών και, εννοείται, γεμάτο μέχρι τελευταίας καρέκλας. Ευτυχώς, την ώρα που πήγαμε, δεν είχε ακόμα πολύ κόσμο κι έτσι στην πρώτη παραγγελία μας εξυπηρετηθήκαμε σχετικά γρήγορα και τα πιάτα ήρθαν σε καλή σειρά.

Οι σερβιτόροι ήταν πολλοί και αποτελεσματικοί. Πέρασαν από το τραπέζι μας οι περισσότεροι και όλοι μας έλεγαν κι ένα "καλωσήρθατε", "Καλή Σαρακοστή", "Νά 'στε καλά παιδιά", παρά τον πανικό. Βέβαια, αργότερα που γέμισε, δυσκολευόμασταν να μας προσέξουν.

Η παραγγελία μας ήταν μεγάλη και κάπως μπερδεμένη, λόγω της ημέρας. Ο κατάλογος είναι ένα μικρού μεγέθους booklet που περιλαμβάνει πολλά και διάφορα ψαρικά και θαλασσινά. Έχει κάποια set menus στα 16 και στα 23 ευρώ αν πρόσεξα καλά, διάφορα θαλασσινά και μικρά ψαράκια (σαρδέλες, μαρίδες κτλ), κάποια πιάτα τύπου κριθαρώτο, ριζότο, ζυμαρικά κτλ κι επίσης γεύσεις από Κρήτη. Εν ολίγοις, θα βρεις πάνω- κάτω ό, τι σου αρέσει.

Εμείς ξεκινήσαμε με μια φίνα, βελούδινη ταραμοσαλάτα, με μπόλικη λαγάνα που ανανεώναμε συχνά (στο τέλος συνειδητοποιήσαμε ότι κάθε νέο γέμισμα λαγάνας κόστιζε 4 ευρώ... ) και μια μερίδα χόρτα (βλήτα ή ραδίκια, εμένα βλήτα μου φάνηκαν). Στη συνέχεια πήραμε:

- ντολμάδες θαλασσινών. Δεν κατάλαβα τι είχαν μέσα, γιατί η γέμιση είχε γίνει πολτός. Πάντως ήταν τυλιγμένη σε αμπελόφυλλα και οι ντολμάδες σχετικά μεγάλοι, αρκετά εύγεστοι. Αν θυμάμαι καλά τους έχω δοκιμάσει και στο Καστελόριζο της Βάρκιζας.

- Χταποδάκι ξυδάτο: ήρθε μπόλικο σε λεπτοκομμένες φετούλες. Εμένα δεν μου άρεσε, ήταν σίγουρα κατεψυγμένο, ίσως και κονσερβοποιημένο - ελπίζω πως όχι, αλλά είχε αυτή την μορφή - οι άλλοι πάντως το τίμησαν δεόντως και ανανεώθηκε.

- Καλαμαράκι τηγανιτό. Ήρθε μέσα σε τηγανάκι, κομμάτια καλαμαριού, κυρίως πλατιά, όχι ροδέλες. Ήταν και αυτό σίγουρα κατεψυγμένο, είχε κρατήσει και λίγο λάδι. Δεν μου άρεσε.

- Γαρίδες ζητήσαμε, μας πρότεινε ψιλό γαριδάκι που είναι από τα καλά τους πιάτα, μας είπε. Είπαμε οκ, κι έφτασε σέσουλα γεμάτη τηγανιτές γαριδούλες. Κι άλλο τηγανιτό, σκέφτηκα... δεν άντεξα να φάω πολλές και η αλήθεια είναι ότι με δυσκολία τις τελειώσαμε... Πάντως ήταν φρέσκιες, τραγανιστές και νόστιμες, τρώγονταν απλά αφαιρώντας το κεφαλάκι, ως υποκατάστατο της τηγανιτής πατάτας....

-.... η οποία πάντως δεν έλειψε. Πήραμε την απαραίτητη μερίδα τηγανιτές πατάτες. Δεν έφαγα, τις άφησα για τους λιγότερο φίλους των θαλασσινών. Πάντως φαίνονταν τραγανές και χρυσαφένιες.

- τα αχνιστά μύδια κάπως έσωσαν την κατάσταση μετά τα τόσα τηγανιτά. Ζήτησα να είναι απλά αχνιστά στο ζουμάκι τους, χωρίς περιττές σάλτσες. Σε μέγεθος δεν ήταν πολύ μεγάλα, αλλά δεν με πείραξε, γιατί τα τεράστια είναι συνήθως εκτροφής ή εισαγωγής. Ήταν σερβιρισμένα, ως είθισται, μέσα σε εμαγιέ κατσαρολάκι και δίπλα μας άφησαν μπολάκι για τα άδεια κελύφη.

Κι αφού φάγαμε αυτά και ανανεώσαμε την λαγάνα 2-3 φορές, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε ένα κενό στο στομάχι που έπρεπε να αναπληρωθεί. Την περιέργεια μας είχε εξάψει μια πιατέλα με κάτι σαν παέγια που παρατηρήσαμε σε διπλανό τραπέζι κι είπαμε να το επιχειρήσουμε. Πήραμε λοιπόν:

- μια σαλάτα πράσινη, που μας είχε λείψει πριν. Ήταν πολύ φρέσκια, με τραγανά φύλλα λαχανικών (μαρούλι, ρόκα, καρότο, αγγούρι... ).

- ένα ακόμα χταπόδι ξυδάτο

- αυτή την "παέγια", που την είπαν φρικασέ. Ήταν βασικά μια πιατέλα πιλάφι με πλούσια θαλασσινά μέσα (γυαλιστερές, μύδια, γαρίδες, καλαμαράκι γόνο, ακόμα και κοχύλι πορφύρα βρήκα- δεν είχα ξαναδοκιμάσει! ). Έφαγα αρκετό, κυρίως από τα θαλασσινά. Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν ότι είχε πολύ από ένα λαχανικό- μαϊντανό ή σέλινο - σε μεγάλα κλωνάρια, που χαλούσε την υφή του ριζότο. Κι επίσης το ρύζι είχε μάλλον παραβράσει.

Όλες οι γεύσεις, πλην των ντολμάδων, μου φάνηκαν επίπεδες. Ακόμα και στο φρικασέ ή στα μύδια έλειπε αυτό το έξτρα υλικό που θα έδινε ένα ενδιαφέρον στη γεύση (λίγο κρασί ενδεχομένως, λίγο σκόρδο, αλάτι ή κάποιο καρύκευμα... ). Συμφωνώ ότι ήταν Καθαρά Δευτέρα και δεν είναι ακριβώς η μέρα που περιμένεις από τον σεφ να μεγαλουργήσει. Αλλά και πάλι είδα ότι μπορούσες να παραγγείλεις κανονικά απ' όλο τον κατάλογο, πράγμα που σημαίνει ότι οι γεύσεις ήταν ίδιες όπως καθημερινά.

Μην ξεχάσω ότι στο τέλος μας έφεραν χαλβά πολίτικο (όχι Μακεδονικό... ). Κάποια στιγμή ανάμεσα στα πιάτα, μας το πρότειναν, το θυμηθήκαμε κι εμείς στο τέλος και το ζητήσαμε... δεν ξέρω εν τέλει αν χρεώθηκε ή ήταν κέρασμα. Πέντε κανονικά κομμάτια σε πιατέλα, ένα για τον καθένα. Τσιμπήσαμε ένα-δυο κομμάτια, γιατί είχαμε σκάσει, πραγματικά δεν χρειαζόταν να φέρουν τόσο πολύ.

Ήπιαμε ένα καραφάκι Μπαμπατζίμ, ένα μισόκιλο κόκκινο ξηρό και δύο μισόκιλα κόκκινο ημίγλυκο. Στα ποτά είχαμε διαφορετικές προτιμήσεις... Προσωπικά, δεν μου άρεσε κανένα από τα ποτά που πήραμε. Ήπια λίγο από το ούζο που είχαν παραγγείλει οι φίλοι προτού φτάσουμε, αλλά μου φάνηκε βαρύ. Συνήθως προτιμώ τα χιώτικα (Στουπάκη, Απαλλαρίνα, όταν βρίσκω), που είναι πιο γλυκά και κατεβαίνουν ευχάριστα. Το ημίγλυκο κρασί πάλι, παραήταν γλυκό.

Για όλα αυτά πληρώσαμε 105 ευρώ περίπου, δηλαδή 22 ευρώ το άτομο μαζί με το κατιτίς. Χωρίς τα ποτά υπολογίζω γύρω στα 85-90. Ο λογαριασμός ήρθε σε πολλά χαρτάκια- αποδείξεις, δεν καθίσαμε να τα δούμε αναλυτικά τι έχει χρεωθεί. Η εκτίμησή μου είναι ότι με 15- 17 ευρώ, με μια νορμάλ παραγγελία χορταίνει κανείς άνετα στο Ρακί- Μεζέ. Απλά τέτοιες ημέρες είναι εύκολο να ξεφύγεις.

Δεν ξέρω αν θα ξαναπάω. Ενδεχομένως ναι. Προτείνεται για περιπτώσεις που θελήσετε ψαράκι, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις.

10 medium

27 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Επίσκεψη στο εστιατόριο της Φάρμας Μπράλου το Σάββατο 17/2.

Βρεθήκαμε για γρήγορες δουλειές και βόλτα στο Κολωνάκι και στα πέριξ του Συντάγματος, με αγαπημένη ξαδέλφη, άρτι αφιχθείσα από το εξωτερικό. Δεν θέλαμε να φάμε στο πόδι, ούτε κάπου με πολύ κόσμο και πανικό. Το εστιατόριο της Φάρμας Μπράλου και το Yolenis το είχα στα υπόψη για μια επίσκεψη, να που μας δόθηκε απρόσμενα η ευκαιρία.

Περνώντας, απλά αποφασίσαμε να μπούμε μέσα, ελπίζοντας να μην είναι όλα τα τραπέζια κρατημένα. Η ώρα 13.15 το μεσημέρι το εστιατόριο είχε λίγες παρέες και η κοπέλα στην υποδοχή μας εξυπηρέτησε, αλλά μας είπε ευγενικά ότι είχε περιθώριο μέχρι τις 3 να μας αφήσει το τραπέζι. Κανένα πρόβλημα. Και πράγματι, φεύγοντας, παρατήρησα ότι το εστιατόριο είχε γεμίσει και υπήρχε μικρή αναμονή στην είσοδο.

Για τον χώρο δεν έχω να πω πολλά. Με καλύπτει απόλυτα η κριτική της PP-TINA, που έχει προηγηθεί. Μάλιστα εντόπισε διακοσμητικές λεπτομέρειες που μου διέφυγαν τελείως. Αυτό που σίγουρα μου άρεσε είναι το ανοιχτό μπαρ, με τους σεφ επί το έργον και τα στουλς κατά μήκος του μπαρ για όσους ήθελαν να καθίσουν να φάνε εκεί. Μου θύμισε τόσο πολύ μοντέρνα εστιατόρια του εξωτερικού (κυρίως εντός πολυκαταστημάτων). Μέσα σε λίγη ώρα είχαν και αυτά γεμίσει. Γενικά ο χώρος είναι διακριτικά μοντέρνος, κυριαρχεί το δέρμα και το ξύλο, δημοφιλή υλικά των μοντέρνων steak houses. Δερμάτινοι καναπέδες κατά μήκος των τοίχων δημιουργούν άνετες γωνιές για μεγάλες παρέες ή οικογένειες, μια κεντρική ροτόντα ακριβώς μπροστά στην είσοδο και μερικά ψηλά τραπέζια, με στουλς. Μου άρεσε πολύ ο τοίχος με τα ράφια και τα "ξαπλωμένα κρασιά". Ξεκούραζαν το μάτι μου...

Το μενού επιμελείται ο γνωστός σεφ Μιχάλης Νουρλόγλου. Την φιλοσοφία και την σύνδεση του εστιατορίου με το απέναντι κρεοπωλείο βιολογικών προϊόντων την έχει επίσης αναλύσει πολύ εύστοχα η PP-TINA, σας παραπέμπω στην κριτική της.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει μόνο ορεκτικά, σαλάτες και συνοδευτικά. Για να φας κρέας ως κυρίως, πρέπει να κατευθυνθείς στην βιτρίνα και να επιλέξεις ποιο κομμάτι σου αρέσει. Ομολογώ ότι δεν είμαστε πολύ γνώστες των καλών κοπών, παρ' όλο που και οι δυο μας έχουμε φάει εξαιρετικό μοσχάρι σε καλά εστιατόρια, απλά πάντα οι νέες κοπές, οι εξελιγμένες τεχνικές ψησίματος και όλη αυτή η εμβάθυνση των καλών σεφ γύρω απ' το κρέας, σου ανατρέπουν αυτά που νομίζεις ότι ξέρεις.

Το μάτι μας έπεσε πάνω σ' ένα κομμάτι εξαιρετικό T-Bone Black Angus και συνωμοτικά συμφωνήσαμε να κάνουμε την γευστική και οικονομική παρασπονδία (τιμή: 85 ευρώ/κιλό). Επίσης, όταν μας παραδόθηκαν οι κατάλογοι, ενημερωθήκαμε για τα πιάτα ημέρας, μεδούλι και μακαρονάδα με αχινό. Και τα δύο μας έκλεψαν την καρδιά! Αλλά, όχι, αντισταθήκαμε στην μεγάλη μας αγάπη, τον αχινό, και είπαμε να κινηθούμε κρεατοφαγικά. Έχοντας λοιπόν, σχεδόν καταλήξει στα πιάτα που θα δοκιμάζαμε, δεν κάθισα να μελετήσω αρκετά τον κατάλογο και δεν μπορώ να σας ενημερώσω αναλυτικά για τα ορεκτικά. Αλλά παρατήρησα ότι είχε πολλά ενδιαφέροντα ορεκτικά με κρέας, σε λογικές τιμές (για Κολωνάκι πάντα), που μπορείς να βάλεις στη μέση και να αποφύγεις να πληρώσεις ένα ακριβό κομμάτι μοσχάρι. Μια πιο οικονομική πρόταση επίσης είναι τα ζουμερά μπιφτέκια σε μπέργκερ ή χωρίς.

Το γεύμα μας ξεκίνησε με μια πράσινη σαλάτα. Περιείχε ρόκα, λίγο μαρούλι, αβοκάντο, τριμμένο μήλο και κάποιο ξηρό καρπό, νομίζω κάσιους. Πολύ αρωματική, ελαφριά και δροσερή.

Στη συνέχεια κατέφθασε το μεδούλι. Το πιο χορταστικό που έχω φάει. Ένα μεγάλο κόκαλο κομμένο οριζόντια με εξαιρετικά ψημένο, γλυκό και λαχταριστό μεδούλι. Τέλειο στην απλότητά του, χωρίς καρυκεύματα και περιττές σάλτσες. Συνοδεία από φετούλες ψωμί. Το γλείψαμε κυριολεκτικά. (10 ευρώ)

Στη συνέχεια ήρθε το κρέας μας. T-Bone Black Angus 720γρ, πάνω σε ξύλο κοπής, μέτρια ψημένο και φιλεταρισμένο. Σούπερ! (όπως είπε και ο σεφ που μας το πρότεινε: )). Το λιπάκι περιμετρικά είχε μαλακώσει και αρωματίσει το κρέας, ενώ και το κόκαλο έκρυβε πολλές μπουκιές νόστιμου κρέατος ακόμα. Το μοιραστήκαμε και το ευχαριστηθήκαμε! Στο σύνολο, ένα πολύ πιο τολμηρό και ενδιαφέρον κομμάτι από το βαρετό φιλέτο που φλέρταρα στην αρχή.

Συνοδεύσαμε με άγρια μανιτάρια φρικασέ, ένα από τα συνοδευτικά του καταλόγου (5 ευρώ). Τα κρέατα δεν έχουν συνοδευτικό, δυστυχώς, μια τάση που εισάγεται από το εξωτερικό και καθιερώνεται και στα αθηναϊκά, καλά εστιατόρια κρέατος.

Ήπιαμε δύο ποτήρια κόκκινο Σκούρας Μέγας Οίνος- από τα πιο ακριβά ποτήρια στην κάβα τους, 9 ευρώ, δεν ξέρω αν τα άξιζε, αλλά σίγουρα πρόκειται για ένα πολύ καλό, στιβαρό κρασί.

Στο τέλος ερωτηθήκαμε για καφεδάκι ή γλυκό. Δεν θέλαμε τίποτε απ' τα δύο. Μας κέρασαν όμως οι ίδιοι ένα γλυκό, ένα ωραιότατο σαν πανακότα, με lime και τριμμένο μπισκότο, μέσα σε σάλτσα κόκκινων φρούτων. Πολύ σωστή κίνηση, μια καλή ανταπόδοση για τον υψηλό λογαριασμό που κάναμε δύο άτομα.

Αποφεύγω να σημειώσω τιμή/ άτομο, γιατί αυτή κυμαίνεται ανάλογα με την επιλογή κρέατος που θα κάνεις και πώς θα παίξεις με τα ορεκτικά.

Χωρίς να συμπεριλάβω το κρασί, το ποσό που πληρώσαμε εμείς ανήλθε σχεδόν στα 90 ευρώ (πάνω από 100 μαζί με το κρασί), αλλά επιλέξαμε ένα από τα πιο ακριβά κομμάτια τους. Βέβαια το ευχαριστηθήκαμε στο έπακρο, όπως και όλο το γεύμα. Είναι από τις φορές που το vfm ανταποκρίνεται στην γευστική εμπειρία που παίρνεις. Λες ναι, πλήρωσα πολλά, αλλά δεν κλαις τα λεφτά σου.

Υποθέτω λοιπόν ότι, ευκαιρίας δοθείσης, θα επισκεφθώ ξανά το εστιατόριο της Φάρμας Μπράλου. Αυτή τη φορά θα κινηθώ σε πιο οικονομικές επιλογές και θα δοκιμάσω περισσότερα ορεκτικά.

Αν σας αρέσει η ποιοτική κρεατοφαγία σε ένα όμορφο περιβάλλον, προτείνεται με κλειστά μάτια!

10 medium

17 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σειρά μου λοιπόν να γράψω την κριτική μου για τις Λεύκες, ένα από πολυαγαπημένα εστιατόρια του site και επανειλημμένως παινεμένο από τους πιο δημοφιλείς χρήστες. Ώστε να έχει δημιουργηθεί ένας ολόκληρος μύθος και περιέργεια σε όσους από εμάς δεν το είχαμε επισκεφθεί.

Όταν λοιπόν αποφασίσαμε με το έτερον ήμισυ να κάνουμε μια ωραία έξοδο, χωρίς όμως να ξεφύγουμε στο λογαριασμό, μια από τις πρώτες επιλογές που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν οι Λεύκες. Έκλεισα τραπέζι 3 ημέρες νωρίτερα, για Κυριακή νωρίς το βράδυ. Δεν χρειάστηκε τελικά, καθώς ήταν ένα σχετικά ήρεμο βράδυ, που θα μπορούσαμε να βρούμε τραπέζι και χωρίς κράτηση. Των φρονίμων τα παιδιά όμως προνοούν.

Θα διαφοροποιηθώ στην κριτική μου από την πλειοψηφία των χρηστών, πράγμα που δεν το είχα σκοπό, γιατί πραγματικά πήγα με υψηλές προσδοκίες, όχι ασφαλώς μισελινάτου εστιατορίου, αλλά μιας διαφορετικής comfort ελληνικής κουζίνας, με μοντέρνες πινελιές. Αλλά δεν βγήκε όπως θα ήθελα.

Ας τα πάρουμε από την αρχή ή μάλλον από την μέση της βαθμολογίας.

Χώρος 4/4.

Βάζω Άριστα στον χώρο και την ατμόσφαιρα, γιατί πραγματικά μου άρεσε. Παραβλέποντας την μικροσκοπική είσοδο και τα πρώτα βήματα στη σκάλα με τις κολοκύθες και τις ψεύτικες κούκλες, που με παρέπεμψαν μάλλον σε ρεμπετάδικο, ο κυρίως χώρος ήταν ιδιαίτερα όμορφος, ζεστός χωρίς να σε πνίγει, μοντέρνος και κυρίως ατμοσφαιρικός. Το απαλό χρώμα του ξύλου σε συνδυασμό με τις ρετρό αλλά σοφά τοποθετημένες πινελιές στους τοίχους, δίνει μια όμορφη κομψότητα και νεανικό χαρακτήρα. Όσο μπόρεσα να παρατηρήσω την κυρίως σάλα, δεν μου φάνηκε καθόλου φορτωμένη από περιττά αντικείμενα. Το ρετρό ποδήλατο στον έναν τοίχο ήταν ταιριαστό. Η μουσική στιλ frank sinatra που γύρισε σε lounge διασκευές, συμπλήρωνε το όμορφο κλίμα χωρίς επιτήδευση και χωρίς να κουράζει. Ίσως επειδή μας έδωσαν τραπέζι σε έναν από τους παράπλευρους χώρους, ίσως επειδή δεν ήταν γεμάτο, η ατμόσφαιρα με συνεπήρε από την αρχή και ένιωσα ότι έδενε τέλεια με το στιλ του εστιατορίου. Και σίγουρα, δεν είδα παρά ένα ελάχιστο τμήμα. Ο προαύλιος χώρος έξω, πρέπει να είναι εξίσου ατμοσφαιρικός και περιποιημένος.

Μόνη ένσταση τα μικρά τραπέζια, λίγο άβολα. Μάλιστα πρόσεξα ότι σε κάποια δυάρια, όπως το δικό μας, υπήρχε και τρίτη καρέκλα. Για εμάς ήταν βοηθητική για ν' αφήσουμε τα σακάκια, αλλά τρία άτομα επουδενί δεν βολεύονται σε ένα τόσο μικρό τραπέζι.

Εξυπηρέτηση 3/4

Η πρώτη εντύπωση ήταν λιγο χλιαρή. Η κοπέλα στην είσοδο, σχεδόν δεν σήκωσε το κεφάλι να μας κοιτάξει, μας ζήτησε απλώς το όνομα, χωρίς να καλησπερίσει ή να χαμογελάσει, ενώ εμείς μπήκαμε χαμογελαστοί κι ευγενικοί. Στη συνέχεια εξυπηρετηθήκαμε από τρεις σερβιτόρους, με βασικότερη μία κυρία, που μας έφερε τα μενού, τον λογαριασμό και κάποια πιάτα, αρκετά ευγενική. Οι άλλοι δύο νεαροί ήταν τυπικοί, αυτός που μας πήρε παραγγελία ήταν εντελώς αγέλαστος, πράγμα που με ενόχλησε, γιατί θεωρώ το χαμόγελο ένα εκ των ουκ άνευ προσόν του σέρβις, ό, τι κι αν αυτό αφορά. Στην έξοδο μας καληνύχτησαν και μας ευχαρίστησαν, όπως πρέπει. Εν ολίγοις τυπική και αποτελεσματική εξυπηρέτηση. Το σερβίρισμα σε σωστούς χρόνους, το τραπέζι μαζεύτηκε και σκουπίστηκε πριν έρθει ο λογαριασμός. Για το νερό ερωτηθήκαμε και προτιμήσαμε βρύσης.

Γεύση 3/4 (αντί 2,5/ 4)

Ο κατάλογος είναι μεγάλος, είναι αυτός που έχει περιγραφεί πολλές φορές. Και συμπληρώνεται από αρκετά ακόμα πιάτα που δεν έχω παρατηρήσει σε κριτικές (είτε είναι καινούρια είτε όχι τόσο δημοφιλή, υποθέτω).

Σίγουρα δύο άτομα δεν μπορέσαμε να δοκιμάσουμε αρκετά, αλλά παρατηρώντας τον κατάλογο σχημάτισα κάποιες εντυπώσεις: 1. Τα ορεκτικά μοιάζουν τόσο με κυρίως πιάτα, που, αν έχεις στο νου σου να φας κάτι ελαφρύ για έναρξη και να συνεχίσεις με κυρίως, οι επιλογές δεν βοηθούν. Πιάτα όπως κοντοσούβλι, πεϊνιρλί, κεμπάπ, πικάνια και κανελόνια δεν είναι ακριβώς αυτό που θα σκεφτείς για να σου ανοίξει η όρεξη, αλλά πιάτα που θα σε χορτάσουν και δεν θα μπορείς να φας κυριως. Απλούστερες επιλογές, όπως μανιτάρια και μπρουσκέτες ναι μεν ήταν μια κάποια λύσις αλλά χτυπούσαν στον σκόπελο των 8-9 ευρώ. Οι "φουρνιστές" είναι ίσως, καλή ιδέα, αν σου αρέσουν οι πίτες. Το τρίτο που παρατήρησα ήταν ότι όλα τα πιάτα του καταλόγου, με κάποιες εξαιρέσεις, είχαν μια πληθώρα υλικών - επιτρέψτε μου- κάποια ασύνδετα μεταξύ τους και σίγουρα όχι πολύ ανάλαφρα. Πχ τα χοιρινά "ποντικάκια" φαίνονταν λαχταριστά αλλά είχαν και νιόκι και μελιτζανοσαλάτα και τριμμένη φέτα και πανσέτα και σάλτσα από το ψητό... προσωπικά μου φάνηκε πολύ βαρύς συνδυασμός

Καμιά φορά η ποιότητα στη γεύση δεν βρίσκεται στην πληθώρα αλλά στη λιτότητα.

'Ετσι είπα να κινηθώ στα στανταράκια που είχα υπόψη από τις κριτικές και να αφήσω στον καλό μου να πάρει την χοιρινή του μπριζόλα, αυτή που ξέρει και εμπιστεύεται.

Στην αρχή μας προσφέρθηκε αρκετό, φρεσκοκομμένο ψωμί στη γνωστή χάρτινη συσκευασία, με συνοδευτικό τσοπανοτύρι και ένα καυτερό αλλαντικό σε ημικρεμώδη υφή. Το τσοπανοτύρι στην υφή ήταν σαν γιαούρτι, ελαφρύ γευστικά και χρησίμευε ενίοτε ως μέσο πυρόσβεσης του πολύ πικάντικου αλλαντικού (σε βαθμό wasabi). Στο σύνολο θα ήταν μια πολύ ευχάριστη έναρξη, αν δεν χρεωνόταν 1,60 το άτομο...

Αμέσως μετά ήρθαν:

- τα "Καπελάκια": οι πιο ευσεβείς μου πόθοι, δυστυχώς δεν εκπληρώθηκαν. Σχεδόν απογοητεύτηκα από την εμφάνιση και την προσωπικότητα του πιάτου αυτού. Δεν είδα καμιά πρωτοτυπία, αλλά μερικά ζυμαρικά τύπου μεγάλων τορτελίνι βουτηγμένα σε μπόλικη παχύρευστη λευκή σάλτσα. Η γέμισή τους ήταν νόστιμη, αλλά καπελωνόταν από την παχύρευστη κρέμα. Το λάδι τρούφας ίσα που ξεχώριζε, ασφαλώς έχω φάει πολύ πιο ισορροπημένα πιάτα με το συγκεκριμένο υλικό. Ο καλός μου ούτε που τα άγγιξε, εγώ έφαγα μόλις τρία, γιατί πραγματικά ήταν πολύ λιπαρά για τα γούστα μου. 9,30 γι' αυτά τα ζυμαρικά, δεν τα χαλάλισα...

- η Σούφρα: το πιο νόστιμο πιάτο απ' όσα δοκιμάσαμε. Τύπου ανατολίτικο (ινδικό, αν προτιμάτε), έρχεται μέσα σε στρογγυλό, μαντεμένιο σκεύος, αχνίζει. Το κοκκινιστό κρεατάκι - ψημένο με κρασί αν διέκρινα καλά- ήταν θεσπέσιο, ωραίος κρασομεζές. Αλλά... ούτε από εδώ έλειπε η πινελιά κρέμας, αυτή τη φορά με την μορφή τούφας πάνω σε λεπτή φετα ζύμης στη μέση του πιάτου. Στη γεύση έφερνε σε μπεσαμέλ. Δοκίμασα μια μπουκιά και την παραμέρισα διακριτικά.

Κι εδώ θα έρθω να συμφωνήσω με τον χρήστη antonius 665, που το επεσήμανε. Τόση κρέμα σε μοντέρνα πιάτα είναι περιττή! Τα βαραίνει, δεν τα εκμοντερνίζει, τα γυρνάει πίσω στα '90s, στην εποχή που το σουφλέ και η καρμπονάρα ήταν οι αγαπημενες ελληνικες γκουρμεδιες. Το συγκεκριμένο πιάτο μια χαρά στεκόταν και χωρίς καμία άλλη προσθήκη γαρνιτούρας.

- Ριζότο με μανιτάρια, γραβιέρα Νάξου και σάλτσα ταρτούφο: αγαπώ την γραβιέρα Νάξου και τα μανιτάρια! Θεώρησα ότι το ριζότο αυτό, που επίσης έχει επαινεθεί, θα είναι σχετικά ελαφρύ, εφόσον δεν περιέχει κάποιο αλλαντικό ή άλλο κρεατικό. Ήταν ένα κανονικής έντασης ριζότο, σωστά χυλωμένο (θεωρώ), σε μεγάλη ποσότητα και με πλούσια υλικά (μανιτάρια εν προκειμένω). Αλλά κι εδώ υπήρχε η υπερβολή: ένα μπαλάκι τυροκροκέτας, που βυθιζόταν και σου δημιουργούσε το ερώτημα να το κόψεις εντός ή όχι. Εγω έκανα το λάθος να το κόψω μέσα στο πιάτο και ανακάλυψα ότι περιείχε ένα ρευστό, πικάντικο τυρί (φέτα ενδεχομένως), που παρολίγον να ποτίσει το αρωματικό ριζότο μου. Απομακρύνθηκε και αυτό με συνοπτικές διαδικασίες. (12 ευρώ)

- Χοιρινή μπριζόλα με σάλτσα λεμονιού και τηγανιτές πατάτες. Μια χαρά, τσεκαρισμένη επιλογή, δύσκολο να κάνεις λάθος σε μια μπριζόλα χοιρινή... Η πρωτοτυπία της ήταν μια πιο ελαφριά, ευτυχώς, σαλτσούλα λεμονιού περιχυμένη πάνω της. Οι πατάτες ήταν κυδωνάτες, χρυσαφιές, ξεροψημένες. Φαγώθηκε ολοκληρωτικά, ικανοποίησε αρκετά.
(9,90)

- Κρασί: ένα σημείο που θεώρησα μεγάλη αδυναμία στις Λεύκες ήταν η λίστα κρασιών: κατ' αρχας έρχεται τυπωμένη πάνω σε μπουκάλια κρασιού και είναι λίγο δύσκολη στην ανάγνωση και σκισμένη σε κάποια σημεία. Οι τιμές χαρακτηρίζονται ευγενικά "αποτρεπτικές", κυριολεκτικά "επιπέδου γαλλικού εστιατορίου", στο Παρίσι όμως. Δεν υπήρχε επώνυμη ετικέτα, οποιουδήποτε, ελληνικού κρασιού σε ποτήρι, σε τιμή κάτω των 6 ευρώ! Τα περισσότερα ήταν στα 7 (Σιγάλας, 4 λίμνες κυρ- Γιάννη, για να αναφέρω κάποια, αν θυμάμαι σωστά... )! Οι τιμές αυτές αποκλειστικά, για ένα ποτήρι κρασί, δεν υπάρχουν ούτε στα βραβευμένα εστιατόρια! Ακόμα κι αυτά προσφέρουν μια επιλογή στα 4 ευρώ. Μπορώ πολύ βιαστικά να αναφέρω ότι έχω πιει κόκκινο Κτήμα Αβαντίς, Μαλαγουζιά, Thema Παυλίδη στα 4 ευρώ, σε γνωστά εστιατόρια της Αθήνας. Δεν ξέρω πραγματικά σε ποιους απευθύνονται οι Λεύκες, αλλά οι τιμές αυτές, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, δεν υπάρχουν!

Γι' αυτό τον λόγο εμείς καταλήξαμε στο δικό τους το κόκκινο. Μισό λίτρο στα 5,60. Καλό deal, και γευστικά καλή οινική επιλογή.

Στο τέλος προσφέρθηκε σορμπέ λεμονιού (limoncello) σε ψηλό σφηνακοπότηρο με καλαμάκι. Δροσιστικό και αρωματικό. Σωστή κίνηση.

VFM: 2/4 (αντί για 2,5/4)

Για το μενού που σας περιέγραψα, δηλ. δύο ορεκτικά, δύο απλά κυρίως πιάτα και το κρασί, πληρώσαμε 50 ευρώ (43 χωρίς το κρασί). Αν παίρναμε και μια σαλάτα, όπως είχαμε αρχικά σκεφτεί ή/ και κάποιο γλυκό, ο λογαριασμός θα ήταν πάνω από 60. Απ' την άλλη, αν ήμασταν μεγαλύτερη παρέα, ενδεχομένως να ήταν καλύτερο το vfm/ άτομο. Ανεξάρτητα από ολ' αυτά, θεωρώ εξαιρετικά υπερτιμημένα τα ορεκτικά και τα ποτά. Και τα κυρίως, οικονομικά δεν είναι, απλά κάποια είναι οκ (πχ η χοιρινή στα 9,90), καποια άλλα ακριβούτσικα (πχ το κριθαρώτο στα 14). Θα προτιμούσα επίσης να αναγράφονται τιμές στο μενού της ηλεκτρονικής σελίδας του εστιατορίου.

Συμπέρασμα: Οι Λεύκες προσφέρουν κάποιες ενδιαφέρουσες προτάσεις φαγητού, αλλά κατά τη γνώμη μου, δεν συνιστούν γαστριμαργικό προορισμό, ειδικά αν μένετε μακριά και αν δεν προτιμάτε τις πληθωρικές γεύσεις. Για την περιοχή είναι μια αξιοπρεπης πρόταση. Για μένα πάντως έλειπε η ιδιαίτερη γεύση που θα με κερδίσει σ' αυτά που δοκίμασα και σ' αυτά που είδα στον κατάλογο. Συνυπολογίζοντας τις τιμές- το vfm συγκεκριμενα- και την δυσκολία του παρκαρίσματος, δύσκολα θα επιδιώξω σύντομα να ξαναπάω.

10 medium

20 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το El Catrin είναι ένα casual μεξικάνικο που άνοιξε πριν λίγο καιρό στη θέση του Σαρδελάκι στη Γλυφάδα. Έχει επεκταθεί σε όλο τον χώρο που καταλάμβανε το Σαρδελάκι, δηλαδή τον εσωτερικό και του πεζοδρομίου, κι έτσι μπορεί να εξυπηρετήσει αρκετά άτομα.

Όποτε τύχαινε να περάσω τον τελευταίο καιρό, μονίμως είχε πολύ κόσμο, υποθέτω, ότι λειτουργεί και ως all day tapas bar. Χωρίς να πετάω τη σκούφια μου, κάπου το είχα εντάξει στις μελλοντικές μου επισκέψεις. Το όνομα El Catrin δεν ξέρω πού παραπέμπει. Προσωπικά μου θυμίζει τον απεχθή τυφώνα Κατρίνα, που είχε χτυπήσει πριν λίγα χρόνια τον Κόλπο του Μεξικού, οπότε δεν το βρήκα πολύ εύστοχο για μεξικάνικο εστιατόριο. Αλλά οκ, περί ορέξεως...

Η ευκαιρία δόθηκε ένα Σάββατο βράδυ με τη νέα χρονιά, που είχαμε φιλικό ζευγάρι από νωρίς σπίτι και αποφασίσαμε να πάμε για χαλαρό τσιμπολόγημα και όμορφα κοκτέιλ στην Γλυφάδα. Με έμφαση στα κοκτέιλ λοιπόν, είπαμε να κινηθούμε προς Amigos, που ικανοποιεί όλα τα γούστα φαγητού και ποτού. Όμως, καθώς η Γλυφάδα είναι και πάλι στα πάνω της, 8.30 η ώρα που κατεβήκαμε, μόλις που βρήκαμε να παρκάρουμε σε δρομάκι που έχουμε υπόψη για δύσκολες περιστάσεις. Για τραπέζι δε στο Amigos, χωρίς κράτηση, ούτε λόγος. Θυμήθηκα λοιπόν το El Catrin και κινηθήκαμε προς τα εκεί. Μας έδωσαν το τελευταίο ίσως, όπως είδα, ελεύθερο τραπέζι στο ισόγειο. Κρατήσεις δεν κάνουν.

Ο εσωτερικός χώρος αρχικά δίνει μια αίσθηση ζεστασιάς τις κρύες βραδιές του χειμώνα. Είναι χαμηλοτάβανος, με τα περισσότερα τραπέζια κοντά στην είσοδο. Όσο πηγαίνεις προς το βάθος, υπάρχει ένα μεγάλο μπαρ, με μεξικάνικα χρώματα, και αναπαυτικά, υφασμάτινα σκαμπό, όπου μπορείς να καθίσεις για ποτό. Και τέρμα στο βάθος η ανοιχτή κουζίνα, όπου βλέπεις νέους μάγειρες επί το έργον. Δεξιά και αριστερά στους δύο τούβλινους τοίχους, υπάρχουν γκράφιτι με όμορφες ζωγραφιές από Μεξικό (η γνωστή Φρίντα και τα σχετικά). Καθίσαμε σε ένα από τα τραπέζια απέναντι από το μπαρ και παραπλεύρως μιας σκάλας, που οδηγούσε σε ένα δεύτερο επίπεδο. Αν κρίνω από την κίνηση των σερβιτόρων, μάλλον λειτουργεί και πρώτος όροφος. Όλα αυτά τα παρατήρησα την ώρα που μπήκαμε. Γιατί εντός μισής ώρας, είχε γεμίσει τόσο ασφυκτικά, που όχι απλά δεν βλέπαμε τίποτα έξω απ' τι τραπέζι μας, αλλά οι σερβιτόροι περνούσαν τους δίσκους ξυστά πάνω από το κεφάλι μας.

Τα πιάτα είναι λίγα, πάνω -κάτω ό, τι περιμένεις να βρεις σε ένα μεξικάνικο. Ο κατάλογος έρχεται σε ξύλινη τάβλα, με δύο φύλλα χαρτί, λίγα και καλά. Μερικά ορεκτικά, κάποια μπέργκερ, σαλάτες, τα κλασικά μεξικάνικα κυρίως, τίποτα που σε εντυπωσιάζει. Μαζί έρχεται και κατάλογος κοκτέιλ. Από τιμές, βρίσκεις ορεκτικά στα 6,5- 8 ευρώ και κυρίως, περίπου στο 10ρικο. Αναμενόμενα για τον τύπο του φαγητού και για Γλυφάδα. Τις Τρίτες λειτουργεί προσφορά με τάκος και μαργαρίτες στα 5ευρώ. Όχι κι άσχημα.

Εμείς παραγγείλαμε:

- δύο νάτσος με ντιπ γκουακαμόλε και sour cream (χρεώθηκαν 6,70). Τίποτα ιδιαίτερο. Το γκουακαμόλε, που θα ήταν το μόνο που θα μπορούσα να σχολιάσω, δεν με κέρδισε. Πρέπει να ήταν πολτοποιημένο στο μούλτι, δεν είχε την υφή και την φρεσκάδα του αβοκάντο, που πρέπει να χτυπηθεί στο χέρι, για να δώσει ωραίο γκουακαμόλε. Η ντομάτα απουσίαζε εντελώς, εκτός αν είχαν πολτοποιηθεί όλα μαζί... Τέλος πάντων.

- ένα tacos κοτόπουλο από τα ορεκτικά, για την λιτοδίαιτη της παρέας. Ήρθαν τρία πιτάκια γεμιστά, σε μαλακή πίτα, περασμένα σε στικς. Εγώ ξέρω ότι τα tacos μπαίνουν σε τραγανή πίτα καλαμποκιού. Αλλά οκ, μπορεί να κάνω και λάθος (6,90).

- δύο fajitas κοτόπουλο για τους υπόλοιπους τρεις. Ρωτήσαμε αν μπορούμε να διαλέξουμε δύο είδη κρέατος στο ίδιο πιάτο, αλλά μας είπε ότι δεν γίνεται. Κι έτσι μείναμε στο κοτόπουλο, που είναι γευστικά πιο ασφαλές. Ως ποσότητα ήταν οριακά επαρκής. Κοτόπουλο με πιπεριές και κρεμμύδια στο μαντεμένιο σκεύος και συνοδευτικά μπολάκια, ξανά γκουακαμόλε, sour cream και κυβάκια ντομάτας. Εμείς που μοιραστήκαμε την μία, ζητήσαμε επιπλέον πιτάκια, που χρεώθηκαν 2 ευρώ. Εννοείται ότι έχω φάει πολύ πιο πλούσιες fajitas, ακόμα και στα fridays ή στους πρώτους διδάξαντες Applebees. Αχ, κάποτε η fajitas ήταν μεγάλη μου αγάπη σε κάτι φοιτητικές εξόδους! (14,50 έκαστη)

Τα κοκτέιλ μας τελικά μετατράπηκαν σε δροσερές σαγκρία. Δύο λευκές και δύο κόκκινες. Η κόκκινη ελαφρώς πιο γλυκιά και ευχάριστη.

Αυτό που μου έμεινε από το φαγητό, είναι ότι οτι οι γεύσεις επαναλαμβάνονταν. Πάω στοίχημα ότι και το τάκος αποτελείτο από τις ίδιες πίτες και την ίδια γέμιση που έφεραν σ' εμάς στη fajitas. Δεν δοκίμασα, αλλά από την εικόνα τους, αυτή την εντύπωση σχημάτισα. Οι Fajitas δεν είχαν καμιά φαντασία, ενώ και για τα νάτσος, θα μπορούσαμε απλά να τα πάρουμε σκέτα και να βουτήξουμε στα μπολάκια που μας έφεραν με τα κυρίως.

Οι σερβιτοροι ήταν όλοι νέα παιδιά (σε φοιτητική ηλικία δηλαδή), έτρεχαν πάνω- κάτω, αλλά είχαν τα κενά τους. Εμάς μας καθυστέρησαν αρκετά, ακόμα και τα νάτσος, που δεν είναι τίποτα. Και όταν το είπαμε στην κοπέλα που μας πήρε παραγγελία, απάντησε ότι τα φέρνει με τη σειρά που βγαίνουν απ' την κουζίνα. Τα συμπεράσματα δικά σας...

Εν ολίγοις, αν θέλεις να φας καλό μεξικάνικο, σαφώς και δεν θα πας στο El Catrin. Aν θέλεις να πας για ένα ποτό, μια μαργαρίτα, να δεις κόσμο, ν' ακούσεις δυνατά μουσική, τότε ναι. Αλλά, θεωρώ ότι στο φαγητό πρέπει να γίνουν πολλές βελτιώσεις για να φτάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο.

10 medium

13 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Η πρώτη μου κριτική για το 2018 δεν θα μπορούσε παρά να ξεκινήσει με ευχές για Καλή Χρονιά, με υγεία σε όλους και όμορφες στιγμές! Και ιδιαίτερα για τους φίλους και συντελεστές του ask4food, να είναι δημιουργική και γεμάτη ενδιαφέρουσες γαστριμαργικές προτάσεις!

Η επίσκεψη στον Κόλλια ήταν κατά κάποιον τρόπο ο επίλογος της κρεατοφαγίας των Εορτών. Βρεθήκαμε εκεί την Κυριακή του Άι- Γιαννιού, έπειτα από μεσημεριανή βόλτα στην παραλιακή, 2 άτομα.

Όταν είχα πρωτογράψει κριτική για τον Μουρούζη, 3 χρόνια πριν, δεν είχα ιδέα τι σημαίνει "κρεατοφαγία στα Καλύβια" και είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί από το πανηγύρι που συντελείται εκεί κάθε Σαββατοκύριακο. Με τις ψησταριές και τις σούβλες στις ταβέρνες της πλατείας και γύρω από την εκκλησία, τον κόσμο που καταφθάνει απ' όλη την Αττική και τις υπερ- ταβέρνες ασφυκτικά γεμάτες. Ίσως επειδή δεν έχω παιδικές μνήμες από κυριακάτικες εκδρομές στην αττική εξοχή - παιδί της επαρχίας γαρ - η εικόνα αυτή μου θύμισε Πάσχα. Που ξέρω πλέον ότι είναι συνηθισμένη σε πολλές άλλες παραδοσιακές κρεατοφαγικές "πιάτσες" στην Αττική (Πάρνηθα, Καρέα, Βάρη... ) και είναι τόσο εύκολο να βρεθείς σε μια από αυτές μια Κυριακή μεσημέρι! Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να γίνει μια ανάλυση για την ιστορία και την εξέλιξη των εξοχικών τόπων της Αττικής από έναν καλό γνώστη (φίλε piperman δώσε μας τα φώτα σου! / φίλε Τρώγων, πού είσαι;)

Στο διάστημα αυτό, οι χειμερινές βόλτες προς Σαρωνίδα (αγαπάμε την θάλασσα! ), μας έφεραν αρκετές φορές στα Καλύβια και καθίσαμε ξανά και ξανά στον Μουρούζη και στον Χριστόφορο. Όμως όχι στον Κόλλια. Κι επειδή είχα ακούσει καλά σχόλια, είπαμε αυτή τη φορά να τον επιλέξουμε.

Να πω την αλήθεια, σημαντικές διαφορές από τις άλλες δύο ταβέρνες δεν βρήκα. Ίδια οργάνωση χώρου, ίδια μεγέθη, ίδιος χαμός, ίδιες επιλογές φαγητού. Γευστικά το κρέας στον Κόλλια ήταν αρκετά καλό, με την έννοια ότι μείναμε ικανοποιημένοι απ΄ ότι δοκιμάσαμε, ενώ αλλού έχουμε τα παράπονά μας κατά καιρούς.

Η παραγγελία μας είχε τα εξής: μια χοιρινή μπριζόλα (13?)
μια μερίδα αρνάκι σούβλας (500γρ)
μια πατάτες (3,5)
μια κολοκυθάκια τηγανιτά (6?)
τζατζίκι (4)
2 κόκα κόλα (μικρά μπουκαλάκια, 4 ευρώ)

Όλα ήταν ικανοποιητικά. Θα έλεγα ότι ήταν στο 2,5, αλλά βάζω 3. Το αρνάκι που έφαγα εγώ ήρθε ζεστό-ζεστό, λουκούμι. Και καθαρά κομμάτια κρέατος με κόκαλο, όχι όμως λίπος. Η χοιρινή ήταν ζουμερή και αρκετή σε ποσότητα, οι πατάτες τραγανές, όχι κάτι ιδιαίτερο, τα κολοκυθάκια πολλά, σε μεγάλη πιατέλα, τηγανισμένα σε ελαφρύ λάδι, το τζατζίκι μου φάνηκε χειροποίητο. Στην αρχή μας έφεραν φραντζόλα ψωμί κομμένη οριζόντια και περασμένη απ' τη σχάρα (είχε αρπάξει και λίγο γεύση ψητού κρέατος) και στο τέλος κεράστηκε ατομικό κομμάτι ραβανί (αλλού είδα να φέρνουν γιαούρτι με γλυκό κουταλιού).

Στις τιμές όμως, ο Κόλλιας νομίζω ότι είναι ο πιο ακριβός: Κανένα κρεατικό δεν κοστίζει κάτω από 10ευρώ, με εξαίρεση το μπιφτέκι στα 8. Εμείς, γι' αυτήν την μικρή, αλλά αρκετή για δύο άτομα, παραγγελία πληρώσαμε σχεδόν 50 ευρώ. Γι' αυτό και δεν μπορώ να βάλω πάνω από 2/4 στο vfm.

Μετά και την επίσκεψη στον Κόλλια, νομίζω ότι μπορώ να συμπυκνώσω τα συμπεράσματα που έχω σχηματίσει και για τις τρεις κεντρικές υπερ- ταβέρνες των Καλυβίων. Το φαγητό με τα υπέρ και τα κατά. Υπάρχουν όμως κάποια θέματα τα οποία δεν μπορείς να αγνοήσεις, αν αποφασίσεις να περάσεις εκεί το κυριακάτικο μεσημέρι σου.

1. Τα μεγέθη είναι μεγάλα. Η φάση είναι να οργανώσεις παρέα 8-10-15 συν άπειρο ατόμων να κλείσεις τραπέζι στα Καλύβια για να πας να σκάσεις στο κρέας. Αν μια παρέα δεν κλείσει, δύσκολα θα εξυπηρετηθεί τα σκ. Αλλά κι αν πάτε δύο άτομα (όπως εμείς) και πάλι δύσκολα θα εξυπηρετηθείτε. Γιατί δεν σας υπολογίζουν... Εμείς στον Κόλλια, περιμέναμε πάνω από μισή ώρα έξω. Ευτυχώς η μέρα δεν ήταν κρύα. Υποτίθεται πως είχαμε και την επιλογή να καθίσουμε στα τραπέζια της αυλής ή απέναντι στην εκκλησία, αλλά όσο και νά ναι, Γενάρη μήνα δύσκολα κάθεσαι έξω. Κι ενώ κατά την γνωστή τακτική, μας καθησύχαζαν ότι το τάδε τραπέζι είναι στο γλυκό ή ότι το δείνα πληρώνει, τελικά μας βόλεψαν σε τραπέζι 8 ατόμων- μας ρώτησαν βέβαια-, μαζί με άλλο ένα ζευγάρι μεγαλύτερης ηλικίας (ο καθένας στην άκρη του).

2. Το φαγητό έρχεται κι αυτό στη λογική της μεγάλης παρέας, σε πιατέλες και πάει με το κιλό. Με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι παραγγέλνεις και τι αντιστοιχεί σ΄αυτό που πληρώνεις. Ζήτησα μια μερίδα αρνάκι σούβλας και μου λέει: δλδ ένα κιλό, μισό κιλό; Έλα ντε! Όταν έχεις έξω τις σούβλες που παράγουν κιλά ψητού κρέατος σε νανοσεκόντ, για σένα το ένα κιλό δεν είναι τίποτα. Για τον πελάτη όμως που πληρώνει 30 ευρώ/ κιλό το αρνάκι, 30 τα παϊδάκια, θα ήθελε να προσφέρεις και μια εναλλακτική (μερίδα ίσως;).

3. Οι κατάλογοι εκεί στα Καλύβια είναι ξεκάθαροι. Και περιττοί, αν δεν θες να τσεκάρεις τιμές. Προσφέρουν αυτά τα πέντε κρεατικά, με έμφαση στο αρνί- χοιρινό, σχάρα και σούβλα. Με πέντε συνοδευτικά (πατάτες, χόρτα, 2-3 απλές σαλάτες, τζατζίκι, κολοκυθάκια). Εννοείται ότι αν θες να φας κάτι πιο λάιτ, πχ. κοτόπουλο (πάντα υπάρχει στην παρέα κάποιος- α που προσέχει), ατύχησες!

4. Οι μερίδες κρέατος είναι πλούσιες αλλά δεν έχουν συνοδευτικό. Οπότε υπολογίστε και το "υποχρεωτικό" συνοδευτικό, άλλα 1-2 ευρώ στην ελάχιστη ποσότητα που σου αντιστοιχεί. Δεν είναι και το καλύτερο vfm.

5. Η εξυπηρέτηση... Θα μπορούσα να γράψω σελίδες. Ο πανικός που αντικρίζεις με την πρώτη ματιά, περνάει σε όλη τη διάρκεια της παραμονής σου στα Καλύβια. Οι όποιοι υπεύθυνοι για τα τραπέζια δεν θα σου δώσουν πολλή σημασία, όπως ήδη ανέφερα. Μπορεί να κάτσεις γρήγορα, μπορεί και ποτέ. Αν και αυτά τα μέρη έχουν πολύ προσωπικό, που τρέχει σαν τον Βέγγο, θα αισθάνεσαι συνεχώς ότι κανείς δεν σε βλέπει. Κι αφού καθίσεις, βασικά όπου σε βάλουν, ενδέχεται να περιμένεις ώρα για να σου στρώσουν το τραπέζι, να πάρουν παραγγελία, να φέρουν με όποια σειρά νά ' ναι τα φαγητά, να σου αφήσουν ένα εμφιαλωμένο νερό χωρίς να σε ρωτήσουν ή να μη στο ανανεώσουν ποτέ, να τους ψάχνεις για το λογαριασμό και πάει λεγοντας. Ενδέχεται να κυλήσουν όλα ομαλότερα... Απλά σ' εμάς δεν έχει τύχει ποτέ κάτι τέτοιο. Κάποιοι θα πουν τι περιμένεις κι εσύ Κυριακή μεσημέρι στα Καλύβια?!

Περιμένω βασικά αυτό που πληρώνω. Γιατί τελικά, κάθε άλλο παρά σε παραδοσιακές ταβέρνες παραπέμπουν οι τιμές τους. Όταν θες κατ' ελάχιστο 17-18 ευρώ το άτομο, δεν σου φαίνεται πολύ παραδοσιακό να τρως στο λαδωμένο τραπεζομάντιλο των προηγούμενων, ούτε να παρακαλάς τον σερβιτόρο να σου φέρει νερό.

Και τελικά η Κυριακή μεσημέρι μόνο πρόφαση είναι. Όλοι οι χώροι εστίασης δοκιμάζονται κάποιες μέρες κι εκεί φαίνεται η ετοιμότητά τους. Άλλοι τις εργάσιμες μέρες- ώρες, άλλοι κάθε βράδυ, άλλοι στις γιορτές. Οι ταβέρνες στα Καλύβια τα Σαββατοκύριακα... Αυτές τις δυο μέρες λοιπόν πρέπει να είναι σωστοί και αποτελεσματικοί και όχι να παίζουν με την υπομονή του κόσμου. Ας εξυπηρετούν αυτούς που μπορούν και μόνο.

Δεν ξέρω.. για μένα η φάση Καλύβια έχει κουράσει. Όχι ότι δεν τρώω καλά, αλλά δεν νομίζω ότι είναι από τα μέρη που έχεις την υπομονή να πηγαίνεις συχνά.

10 medium

13 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Από τις τοπ επιθυμίες μου ήταν το Che από το περασμένο καλοκαίρι που πρωτοάνοιξε. Όπως όλα τα μαγαζιά που "κάνουν θόρυβο" έτσι κι αυτό ήρθε πολλά υποσχόμενο. Οι συχνές μου βόλτες στην περιοχή, πριν ακόμα ολοκληρωθούν οι εργασίες, μου επιβεβαίωναν ότι κάτι καλό ετοιμαζόταν σ' αυτή την όμορφη αυλή, στη θέση του πρώην Beer Academy. Ο Πειραιάς αναβαθμίζεται σταθερά με διάφορα διαμαντάκια και έξω από τα σύνορα της Τρούμπας.

Τον πρώτο καιρό δυστυχώς οι λίστες αναμονής ήταν αποτρεπτικές για άμεση επίσκεψη. Όσες φορές είχα προσπαθήσει να κάνω κράτηση για φαγητό ή ποτό κάποιο Παρασκευοσάββατο, 2-3 μέρες πριν ήδη δεν υπήρχε τραπέζι. Έκτοτε, το ανέβαλα επ' αόριστον. Στο μεταξύ, το θετικό feedback που λάμβανα από φίλους που είχαν πάει καθημερινή και στάθηκαν τυχεροί, και από τις πρώτες δειλές κριτικές στο ask4food, μου άνοιγαν περισσότερο την όρεξη.

Ώσπου μια Παρασκευή του Δεκέμβρη, νωρίς το βράδυ, μετά την δουλειά σκέφτηκα να κάνω άλλη μια προσπάθεια. Πήραμε για κράτηση το μεσημέρι και βρήκαμε εύκολα τραπέζι για δύο, στις 8:30.

Η πρώτη αυτή κριτική μου θα είναι κάπως επιφυλακτική, γιατί δοκιμάσαμε λίγα πιάτα. Όμως όπως κάνω συνήθως, θα επανέλθω με συμπληρωματικά σχόλια.

Θα ξεκινήσω εκστατικά περιγράφοντας τον χώρο. Είναι πανέμορφος, είναι ατμοσφαιρικός, είναι πολύχρωμος, έχει χαρακτήρα και προσωπικότητα! Αποτυπώνει τόσο ζωηρά την εικόνα που έχουμε για το Μεξικό, την Κούβα, το Περού, την Λατινική Αμερική! Είναι εξωστρεφής, μας ταιριάζει τόσο, έχει γίνει τόσο προσεκτική δουλειά στη λεπτομέρεια, που μόνο μπράβο θα μπορούσαμε να πούμε στον διακοσμητή! Σίγουρα καθεμιά από τις χώρες αυτές έχει την τεράστια ιστορία της, το δικό της μοναδικό χρώμα, που δεν μπορούν να αποτυπωθούν όλα σε ένα. Αλλά για εμάς που ελάχιστα έχουμε ταξιδέψει τόσο μακριά (και τα όσα γνωρίζουμε περιορίζονται στη Φρίντα, το Μάτσου- Πίτσου, τα σομπρέρος και τα κουβανέζικα πούρα), ο χώρος στο σύνολό του μας δίνει μια όμορφη αίσθηση από τα μέρη αυτά.

Γενικότερα στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια γίνεται καταπληκτική δουλειά στη διαμόρφωση και την διακόσμηση των εσωτερικών χώρων εστίασης. Τα εστιατόρια και τα μπαρ μας δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τις μητροπόλεις του κόσμου. Κάντε την σύγκριση αν ταξιδεύετε στο εξωτερικό, ρωτήστε ξένους επισκέπτες και φίλους και θα σας το επιβεβαιώσουν.

Ο κήπος τώρα τον χειμώνα έχει σχεδόν κλείσει. Μια νάιλον κατασκευή απομονώνει την κυρίως αυλή από τον υπόλοιπο εξωτερικό χώρο γύρω απ'το μπαρ, όπου η ατμόσφαιρα είναι πιο ζωντανή, και υπάρχουν αρκετά τραπέζια φαγητού.

Ο εσωτερικός χώρος όμως τώρα τον χειμώνα, είναι όλη η ομορφιά! Ένα παλιό οίκημα που περιλαμβάνει 2 ή 3 αίθουσες. Μία μεγάλη, με εντυπωσιακό εσωτερικό μπαρ, τραπέζια φαγητού και διάφορα σταντς. Και μία πιο ήσυχη με 4-5 τραπέζια δύο ή και περισσότερων ατόμων. Ίσως υπάρχει μία ακόμα έτσι "κρυφή", προέκταση της αίθουσας του μπαρ, αλλά στην πρώτη επίσκεψή μου δεν την είδα. Επίσης ενημερωθήκαμε ότι λειτουργεί και πρώτος όροφος. Γενικά έχει την διαρρύθμιση σπιτιού.

Πολύχρωμα πλακάκια, μπαμπού και ξύλο, τραπέζια ζωγραφισμένα στο χέρι, γεωμετρικά σχήματα, εξωτικές ταπετσαρίες με ζωηρό φυτικό διάκοσμο, αποικιακοί καθρέφτες και μια Φρίντα Κάλο να επιθεωρεί τα πάντα, η πρώτη εντύπωση αφήνει τον επισκέπτη άναυδο! Αλλού η μουσική είναι πιο δυνατή, αλλού πιο ήσυχα. Γενικά το Che, όπως το είδα εγώ, είναι ένας πολυ- χώρος για όλες τις ώρες και όλες τις περιστάσεις.

Εμείς, δεν ξέρω για ποιον λόγο, μάλλον λόγω έντονης ημέρας, ζητήσαμε να καθίσουμε ήσυχα και μας έβαλαν σε μια μικρή εσωτερική αίθουσα με περισσότερα διπλά τραπέζια και μία ροτόντα, όπου οι συζητήσεις μας ακούγονταν περισσότερο από την μουσική. Ζήλεψα όμως τους χώρους των μπαρ και θα πάω εκεί την επόμενη!

Το Che λοιπόν συστήνεται ως εστιατόριο Λατινοαμερικανικής Κουζίνας.
Δεν ξέρω πού ακριβώς θα έπρεπε να με παραπέμπει γευστικά αυτό. Αν το έπαιρνα κυριολεκτικά, θα ήθελα να δοκιμάσω πιάτα από Κούβα, Περού, Καραϊβική, Παναμά... Όμως είδα ένα μενού κυρίως πιάτων που δεν με παρέπεμψε πολύ προς τα εκεί, κάθε άλλο. Είδα πολλή USA - τα black angus, οι αμερικάνικες πικάνιες, τα tenderloin έχουν την τιμητική τους. Από κοντά και το burger. Είδα ελληνικές γκουρμεδιές που πλέον βρίσκεις σε κάθε new opening και όχι μόνο (χοιρινά μάγουλα, μαύρο χοίρο, μυλοκόπι στα ορεκτικά), είδα και μια επίδραση από... Ιαπωνία (το Black cod, το miso butter, φύκια wakame και το φιλέτο τόνου τι γυρεύουν εδώ;).

Ανάμεσα σ' αυτά βρίσκεις και μερικές ενδιαφέρουσες για δοκιμή προτάσεις (ceviche mixto, sloppy jose... ), αλλά είναι αναλογικά λίγες.

Στα ορεκτικά επίσης, μπορείς να βρεις όλες τις λιχουδιές που προσφέρει κάθε μεξικάνικο (chimichagas, fajitas, quesadilas, enchiladas μπλα, μπλα... ), σε τιμές κυρίως πιάτου - κοντά στα 10 ευρώ. Δεν γνωρίζω βέβαια την ποσότητα, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να κάνω την σύγκριση.

Όλα αυτά φαίνονταν λαχταριστά, απλά εγώ δεν βρήκα την πρωτοτυπία που περίμενα ή κάτι που να μην μπορώ να φάω και αλλού.

Επειδή η επίσκεψή μας ήταν λίγο βιαστική, όπως είπα, μείναμε σε δύο πιάτα φαγητό και σε 2 κοκτέιλ με βάση το κρασί.

Εγώ είπα να κινηθώ στο ασφαλές πεδίο της picanha, για το οποίο μόνο θετικά σχόλια είχα διαβάσει.
Το δεύτερο πιάτο μας ήταν το κοτόπουλο (pollo asado).

Και τα δύο ήταν πολύ νόστιμα και εντυπωσιακά στην εμφάνιση. Αν τα αποδομούσες όμως, θα παρατηρούσες τα εξής:

- Στην παρουσίαση ήταν και τα δυο πανομοιότυπα. Δύο βουνά φαγητού, πάνω σε μπανανόφυλλο, με το κρέας να ξεχωρίζει, αλλά όταν άρχιζες να τρως, ανακάλυπτες ότι το "βουνό" οφειλόταν στις ψητές πατάτες, πάνω στις οποίες είχε τοποθετηθεί προσεκτικά το κρέας. Τελικά δεν ήταν τόσο χορταστική η ποσότητά του, τουλάχιστον στα πιάτα που δοκιμάσαμε εμείς.

- Οι πατάτες ήταν και στα δύο πιάτα, το ίδιο νόστιμες, γλυκές και μελωμένες. Μου άρεσαν. Μάλιστα στο πιάτο με κοτόπουλο υπήρχε και καλαμπόκι με καυτερή μαρινάδα και μπουκιές πατάτας περασμένες από μαύρο γιούκα (;;;) θα σας γελάσω. Ένα υλικό που απ' ότι είδα κυριαρχεί πολύ στην κουζίνα του Che. Σαν μικρά κάρβουνα...

- το ίδιο υλικό "είχε βάψει" και τα σερβίτσια, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια "μαύρη πινελιά" σε καθένα. Η οποία, να πω την αλήθεια, με ξένισε και με τρόμαξε λίγο... Σαν ηφαίστειο με στάχτη; Γενικά το στήσιμο του πιάτου μου, μου έδινε μια αίσθηση επιτήδευσης. Περισσότερο εξωτικό στην όψη παρά στη γεύση.

- στο δια ταύτα της γεύσης, η πικάνια μου ήταν σωστά ψημένη και ζουμερή, αλλά το είχε το λιπάκι της. Σίγουρα όχι η καλύτερη που έχω δοκιμάσει.

Τα κοκτέιλ μας με βάση το κρασί ήταν πολύ επιτυχημένα και τα δύο. Εγώ πήρα το λευκό, το meditato, γλυκό αλλά και με λίγο πιο όξινες νότες. Δοκιμάσαμε και το karma, βάση κόκκινο κρασί, με νότες βανίλιας και κανέλας, πιο γλυκό και χειμωνιάτικο. Το ανανεώσαμε. (6ευρώ x 3)

Για τα δύο αυτά κυρίως λοιπόν, μαζί με τρία ποτήρια κρασί κι ένα εμφιαλωμένο νερό που ήρθε και ανοίχτηκε την ώρα που συζητούσαμε, χωρίς να ερωτηθούμε (2 ευρώ), πληρώσαμε το εξωτικό (για να μην πω αστρονομικό) ποσό των 56 ευρώ! Αν δηλαδή παίρναμε πλήρες γεύμα με σαλάτες και ορεκτικά, υποθέτω ότι δεν θα μας έφταναν 35 ευρώ το άτομο! Για να μην αναφέρω ότι στην αρχή δεν προσφέρεται ούτε καλωσόρισμα, ούτε ψωμάκι. Ό, τι παίρνεις, τρως. Λίγο άσχημη εντύπωση για καινούριο εστιατόριο...

Θα συμφωνήσω λοιπόν με όσους βρίσκουν ακριβή την κουζίνα του Che. Και μάλιστα ακριβή χωρίς λόγο. Για να είμαι πιο σαφής, βρίσκω εξαιρετικά τσιμπημένα τα πιάτα με κρέας, αφού όλα τα αμερικάνικου τύπου που προανέφερα, κινούνται πάνω από 20 ευρώ. Η δε πικάνια στα 23. Σε δυο-τρια εστιατόρια που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό, έχω φάει τα ίδια πιάτα με αισθητά καλύτερη τιμή.

Σίγουρα δεν έχω ακόμα πλήρη (γευστική) εικόνα του μενού. Αλλά από αυτή την πρώτη επίσκεψη δεν μπορώ να κατασταλάξω γιατί να πρότεινα σε κάποιον να δειπνήσει στο Che μ' αυτές τις τιμές. Να πάει για την ατμόσφαιρα, να πάει για τα κοκτέιλ, για το όμορφο περιβάλλον, άντε για κάποια λατινοαμερικάνικα μεζεδάκια. Γιατί να πάει όμως και να πληρώσει ένα εύγεστο μεν, αλλά συνηθισμένο πιάτο με κρέας 25 ευρώ;
Γιατί να φάει black cod στο Che με 28 ευρώ;

Ιδού το ερώτημα... Θα επανέλθω μετά την επόμενη επίσκεψη, όταν ενδεχομένως θα έχω βρει και την απάντηση.

10 medium

18 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το Homu Sushi Bar έχει ανοίξει στην Άνω Γλυφάδα εδώ και περίπου ενάμισυ χρόνο. Ήθελα καιρό να το επισκεφθώ, γιατί είχα ακούσει καλά σχόλια για την κουζίνα του, αλλά δεν προέκυπτε. Η ευκαιρία τελικά δόθηκε με αφορμή την γιορτή μιας φίλης που αγαπάει εξίσου με εμένα το sushi.

Βραδάκι Πέμπτης μετά την δουλειά, ανηφορίσαμε προς Άνω Γλυφάδα, να τσιμπήσουμε κάτι ελαφρύ και να συνεχίσουμε για ποτό. Το Homu είναι ένας ενδιαφέρων χώρος, πάνω στη Γούναρη, λίγο υπερυψωμένος σε σχέση με τον δρόμο και αρκετά ευρύχωρος.

Και λέω "ενδιαφέρων", γιατί βρίσκεται σε μια περιοχή που δεν θα την πεις δημοφιλή για να βγεις το βράδυ. Εκτός από το Homu, δυο- τρεις γειτονικές καφετέριες- μπαρ και το Μαλεμπί λίγο πιο κάτω (αχ! αγαπημένο πολίτικο ζαχαροπλαστείο- καφετέρια, που λειτουργεί ως τις 22.00 καθημερινά. Αξίζει να το ανακαλύψετε! ), δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλες επιλογές βραδινής εξόδου στη Γούναρη. Από ψητοπωλεία, φούρνους και cafe to go όσα θες. Και την μέρα πανικός όπου βρεθείς και όπου οδηγήσεις. Αλλά το βράδυ η κίνηση στη Γούναρη πέφτει κατακόρυφα. Γι' αυτό η δημιουργία ενός μοντέρνου sushi bar είναι σίγουρα μια τολμηρή κίνηση. Κι όμως Πέμπτη βράδυ που το επισκεφθήκαμε εμείς, είχε αρκετό κόσμο, γεγονός που δείχνει ότι ο κόσμος της περιοχής το προτιμά, αντί να τρέχει στο κέντρο της Γλυφάδας.

Στην είσοδο σε υποδέχεται μια χαμογελαστή κοπέλα, που τοποθετεί τον κόσμο στα τραπέζια. Περιμετρικά υπάρχουν τραπέζια των τεσσάρων ή των έξι ατόμων και στη μέση μακρόστενοι πάγκοι με σκαμπό για όσους θέλουν να συνδυάσουν και το ποτό. Ο φωτισμός είναι χαμηλός, η μουσική ευχάριστη, θυμίζει την φάση μπαρ. Μαζί με τους καταλόγους σου φέρνουν ξεχωριστό κατάλογο με κοκτέιλ. Γενικότερα σε κρατάει και για ποτό μετά το φαγητό.

Ο δε κατάλογος φαγητού έχει μεγάλη ποικιλία σε ορεκτικά και rolls όλων των ειδών, λιγότερες σαλάτες και μόλις τρία είδη νουντλς. Άρα στο Homu θα πας κυρίως για το σούσι.

Όσοι κινούνται σε κλασικές επιλογές θα βρουν όλο το αλφαβητάρι ενός sushi bar, τα πιάτα δηλαδή που μας μύησαν στην - έστω εξευρωπαϊσμένη - ιαπωνική κουζίνα (σούπα tofu, edamame, σαλάτα φύκια, california, dragon, spicy crab, όλα τα μακι- νιγκίρι- σασίμι... ). Κοντά σε αυτά όμως υπάρχουν και μερικά ιδιαίτερα πιάτα και ορεκτικά, όπως και κατηγορία "σπέσιαλ ρολς". Εγώ εντόπισα αρκετά ρολς που μου τράβηξαν την περιέργεια. Επίσης τρία διαφορετικά ταρτάρ (με τόνο, σολωμό, καβούρι), που ευχαρίστως θα δοκίμαζα, και το αγαπημένο μου tataki. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη τη βραδιά είχα διάθεση για πειραματισμό, αλλά σε αυτά τα πράγματα, δεν αποφασίζεις μόνος σου.

Έτσι δοκιμάσαμε:

- Tuna Tataki από τα ορεκτικά. Το παρήγγειλα με μεγάλη αδημονία, γιατί είναι ένα πιάτο που ποτέ δεν με έχει απογοητεύσει. Εδώ δυστυχώς δεν μου άρεσε. Ο τόνος δεν είχε μαριναριστεί, ούτε είχε παναριστεί με αυτό το ωραίο μείγμα που αφήνει την τραγανή κρούστα. Ήταν άνοστος, απλώς ελαφρά περασμένος από μια εστία. Αδιάφορος (6 ευρώ).

- Crispy Salmon tempura: Αυτό ήταν το καλύτερο roll που δοκιμάσαμε. Έξι κομμάτια ρολ που περιείχαν σολωμό tempura (ψημένο), με λαχανικά, τυλιγμένα σε φύκι- μάκι, με ένα ωραίο crispy πανάρισμα. Τραγανά και απολαυστικά. Αν ξαναπήγαινα θα το έπαιρνα ξανά. (7 ευρώ)

- California Roll
- Spicy Crab
Kαι τα δύο νόστιμα, αλλά αναμενόμενα. Από 8 κομμάτια το καθένα. Το roll με το καβούρι δεν ήταν ιδιαίτερα πικάντικο. Εγώ δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αλλά κάποιος που θέλει μεγαλύτερη ένταση, θα πρέπει να το επισημάνει. (4,50 και 5 ευρώ).

Ο λογαριασμός ήρθε στα 25 ευρώ περίπου, με εφιαλωμένο νερό που κατέφθασε με το που καθίσαμε, χωρίς δυνατότητα επιλογής (χρεώθηκε 1,5 ευρώ). Απλά το άφησε κι έφυγε.

Γενικότερα το σέρβις είχε προβλήματα, παρά την ζεστή υποδοχή. Η πρώτη σερβιτόρα που μας πήρε την παραγγελία ήταν μεν χαμογελαστή, εμφανώς άπειρη δε. Χρησιμοποιούσε αυτό το ηλεκτρονικό σύστημα για τις παραγγελίες, και χρειάστηκε να της επαναλάβουμε 2-3 φορές την μικρή αυτή παραγγελία μας για να την περάσει. Τελικώς πέρασε το california roll δύο φορές κι έτσι μας ήρθε εις διπλούν.

Όταν το αντιληφθήκαμε, καλέσαμε μια δεύτερη σερβιτόρα, που εξυπηρετούσε κοντά, και της επισημάναμε το λάθος. Αυτή, με ύφος πιο βαρύ, κατ' αρχάς επέμεινε ότι είχαμε παραγγείλει 2 california. Και όταν μας είδε ότι επιμέναμε, αποφάσισε να συμβουλευτεί την κουζίνα. Γύρισε λοιπόν στο τραπέζι μας κι έκανε το εξής αδιανόητο: χωρίς καμιά εξήγηση / δικαιολογία, πήρε την πλάκα με τα τρία ρολς (τα 2 california και το spicy crab), από τα οποία είχαμε αρχίσει ήδη να τσιμπάμε, πήγε μέσα και αφαίρεσε το ένα california!! Πόσο αντιεπαγγελματικό είναι αυτό πείτε μου;!

Πραγματικά δεν μου αρέσει να αναλύω τέτοια ατυχή ίσως, αλλά άκομψα προς τον πελάτη περιστατικά, αλλά δυστυχώς ήταν το γεγονός που έδωσε την αρνητική χροιά στη βραδιά. Το να σου πάρουν το φαγητό σου, την ώρα που τρως, για να αφαιρέσουν ένα μέρος του, επειδή έκαναν λάθος στην παραγγελία, δείχνει τουλάχιστον απειρία, για να μην πω αναίδεια. Όχι τόσο του σερβιτόρου, όσο του όποιου υπεύθυνου. Είναι άλλο να δώσεις μόνος σου το πιάτο σου επειδή κάτι δεν σου έφεραν σωστά (πχ μια γαρνιτούρα) και άλλο να σου παίρνουν το φαγητό σου, με αυτό τον τρόπο. Ειδικά στο σούσι, που συνήθως φέρνουν όλα τα ρολς μαζί, σε κοινή πλάκα.

Αναρωτιέμαι τι θα το έκαναν το ένα, το περισσευούμενο ρολ. Και πώς ξέρουν ότι εμείς δεν το είχαμε αγγίξει; Στις περιπτώσεις αυτές, ιδιοκτήτες και κουζίνα θα πρέπει να ξέρουν ότι μια μικρή γαλαντομία είναι πολύ πιο συμφέρουσα μακροπρόθεσμα. Κέρασέ το το 2ο california, τι ψυχή έχει, πες ένα συγγνώμη, κάναμε λάθος και πάμε παρακάτω. Για να φύγει και ο πελάτης σου ευχαριστημένος και να σου ξανάρθει.

Δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι αντίστοιχο λάθος έκανε ένα ντελίβερι, τι θα γινόταν; θα έπρεπε να γυρίσει πίσω να σου πάρει το παραπανίσιο φαγητό;; Δεν καταλαβαίνω τέτοιες συμπεριφορές.

Η ίδια σερβιτόρα λίγο αργότερα, σε ένα μπαράζ ατυχών κινήσεων, μας σύγχισε ξανά. Άνοιξε το αερόθερμο δαπέδου που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο τραπέζι μας, και όπως καταλαβαίνετε, πήρε και σήκωσε χαρτοπετσέτες, σουπλά και ό, τι βρήκε στο δρόμο του! Κατανοώ ότι αυτό το αερόθερμο πρέπει να ανοίγει, για να θερμαίνεται ο χώρος, αλλά αυτά τα δύο τραπέζια κολλητά δεξιά και αριστερά τι τα βάζεις; Δώστους λίγο αέρα, για να μην τα πάρει ο αέρας! Ευτυχώς της ζητήσαμε να το κλείσει ή να ανεβάσει τις γρίλιες και το έκανε. Το ποσό του λογαριασμού το είπε προφορικά και έφερε απόδειξη κατόπιν δικής μας ερώτησης.

Αυτά που λέτε. Επειδή ξεφύγαμε από το θέμα του φαγητού, θα κλείσω θετικά, λέγοντας ότι το Homu είναι, έξω απ' τα παρατράγουδα, μια αξιόλογη προσπάθεια. Η ανωγλυφαδιώτικη απάντηση στο Koi. Ένα επίπεδο βέβαια πιο πάνω σε ποικιλία και γεύση. Και πολύ πιο οικονομικό σε σχέση με τα ακριβά, έστω και μέτριας ποιότητας, γιαπωνέζικα εστιατόρια.

Παραβλέποντας το ατυχές περιστατικό και ελπίζοντας ότι δεν θα ξανατύχει κάτι παρόμοιο, θα πρότεινα το Homu σε όποιον κινείται στην περιοχή και του αρέσει το σούσι. Ακόμα και για ένα ποτό κι ένα ορεκτικό στη μέση. Αν βέβαια βελτιωθεί και η εξυπηρέτηση, θα γίνει μια καλή- casual επιλογή στην Άνω Γλυφάδα.

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ

ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΣ
Shashlikara έχεις φάει;
Ρωσία & Κεντρ. Ευρώπη
Καλλιθέα