Loader

ram

Κριτικές: 161
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

06 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Δεύτερη συνεχόμενη κριτική για μουσικό χώρο του Πειραιά, με άλλο ύφος όμως.

Τον Πειραιά τον τιμάμε δεόντως, γιατί μας φαίνεται πίστα ανεξάντλητη. Όλο και νέα μαγαζιά ανακαλύπτουμε, παλιά και νέα που δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους. Για το ΝΟΕ έγραψα πρώτη κριτική πέρσι. Αφότου το ανακάλυψα, το θεωρώ ένα μουσικό διαμαντάκι ρεμπέτικης μουσικής, σε μια αυθεντική περιοχή. Ο λόγος που επανέρχομαι είναι γιατί στη δεύτερη επίσκεψή μου διαπίστωσα ότι η κουζίνα έχει ανανεωθεί τόσο, που η προηγούμενη κριτική μου δεν είναι πια αντιπροσωπευτική.

Πάμε λοιπόν. Επίσκεψη ένα Σάββατο στη διάρκεια των Γιορτών. Φίλος- κουμπάρος φιλοξενούμενος των φίλων Πειραιωτών, άρτι αφιχθείς από νησί, δεν χάσαμε την ευκαιρία να τον βγάλουμε να ακούσει αυθεντικά ρεμπέτικα στον Πειραιά. Η μικρή σάλα του ΝΟΕ γεμάτη, με κόσμο όλων των ηλικιών. Νέοι και μεγαλύτεροι, μορφές κλασικές λιμανίσιες, πειραιώτικες… Ατμόσφαιρα φωτεινή και άκαπνη. Το γνωστό πηγαδάκι καπνιστών σχηματίζεται πια έξω στο στενό πεζοδρόμιο της Νοταρά.

Στο πάλκο τέσσερις μουσικοί με παραδοσιακά όργανα, βγαλμένοι από άλλη εποχή. Μια νεαρή τραγουδίστρια με χαρακτηριστική βαθιά φωνή ρεμπέτισσας, σε ταξιδεύει δεκαετίες πίσω. Όλοι σιγοτραγουδούν παλιά ξεχασμένα τραγούδια, κάποιοι χορεύουν όταν ακούνε τραγούδι «δικό» τους. Τα παιδιά στην εξυπηρέτηση πρόθυμα και χαμογελαστά. Και κυρίως άμεσα σε ό, τι θέλαμε.

Ας μιλήσουμε για το φαγητό σε αυτή την κριτική, το οποίο πλέον αποτελεί λόγο για να πας στο ΝΟΕ, σε σχέση με την πρώτη επίσκεψή μου. Πέντε άτομα πεινασμένα – μα δεν χορτάσαμε στα τραπέζια των Γιορτών; - δοκιμάσαμε σχεδόν όλο τον κατάλογο. Ο οποίος μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλος, αλλά ούτε είναι κι αδιάφορος. Πλήρως ανανεωμένος και σε τιμές πολύ πιο προσιτές σε σχέση με ό, τι θυμάμαι.

Σαλάτες, κρύα και ζεστά ορεκτικά και περισσότερα κυρίως πιάτα, που μπορούν να μπουν και στη μέση.

- Στην αρχή πήραμε σαλάτα με ρόκα, baby σπανάκι και μανιτάρια σε μεγάλα κομμάτια. Νόστιμη, δροσερή, μια τυπική έναρξη θα έλεγα. Οι άντρες της βραδιάς δεν συγκινήθηκαν, εξάλλου τα καλύτερα έπονταν.
- Τυροκαυτερή με ζωηρό πορτοκαλένιο χρώμα και κομματάκια φέτας. Πραγματικά καυτερή, όχι μόνο στο όνομα αλλά και στη χάρη. Όσο πικάντικη πρέπει, ώστε να τρως ευχάριστα αλλά να μην τσουρουφλίζεσαι. Μου άρεσε πολύ.
- Σουτζούκι πολίτικο (ψημένο σε κόκκινη σάλτσα με πιπεριές και μυρωδικά). Το πραγματικά καυτερό πιάτο της βραδιάς, για μερακλήδες. Γλυκό και νόστιμο στη γεύση, αλλά με καυτερή επίγευση που σου μένει.
- Πατάτες οφτές. Baby πατατούλες ψημένες με την φλούδα τους και γιαούρτι. Πολύ νόστιμες!
- Κοντοσούβλι. Πάρα πολύ νόστιμο. Τολμώ να πω το πιο νόστιμο πιάτο της βραδιάς, που δεν περιμένεις να το βρεις σε ρεμπετάδικο. Το κρέας ήταν λουκούμι, καθαρό και μυρωδάτο. Μόνη ένσταση ότι θα έπρεπε να έρχεται σε μεγαλύτερη ποσότητα.
- Κότσι χοιρινό. Σιγοψημένο στον φούρνο με πατατούλες country και ντιπ γιαουρτιού. Έλιωνε.
- Μπριζολάκια χοιρινά: νόστιμα και καπνισμένα από την σχάρα, με πολλές τηγανιτές πατάτες.
- Τηγανιά κοτόπουλου: επίσης ένα πολύ νόστιμο ορεκτικό. Μαλακό και καθαρό κοτόπουλο κοκκινιστό, με μπαχαρικά που του χάριζαν νοστιμιά.
- Τηγανιά χοιρινή: δεν έφαγα πολύ, γιατί ήρθε προς το τέλος, αλλά διέκρινα μανιτάρια και επίγευση μουστάρδας, αν δεν απατώμαι.
- Μπριζόλα σταβλίσια. Το επιστέγασμα της βραδιάς. Δεν δοκίμασα, αλλά φαινόταν θεϊκή, ζουμερή και χορταστική. Ό, τι έπρεπε για τους κρεατολάγνους του τραπεζιού μας, που την κατασπάραξαν μέσα σε 10 λεπτά. Συνοδεύεται από γενναίο ντιπ τζατζίκι.

Ήπιαμε κόκκινο ημίγλυκο που ανανεώθηκε σε κανάτες περί τις 4 φορές, συν μία κερασμένη από το μαγαζί. Μας κέρασαν τα γλυκά, γενναία κομμάτια πορτοκαλόπιτας και καρυδόπιτας. Χορέψαμε ένα ζεμπέκικο, ένα ελαφρύ τσιφτετέλι και φύγαμε όταν τέλειωσε το τραγούδι, λίγο μετά τη 1.00, χορτασμένοι και ευχαριστημένοι γι άλλη μια φορά. Το γλέντι είναι υπόθεση συμμετοχική σε αυτό το μαγαζί, όπως συνέβαινε τα χρόνια τα παλιά. Χωρίς υπερβολές, χωρίς καπνίλα, χωρίς ένταση και φασαρία.

Για όλα αυτά τα πιάτα και το ποτό πληρώσαμε περίπου 130 ευρώ, πολύ καλή τιμή για πέντε άτομα. Με πιο μικρή παραγγελία, θεωρώ τα 20 ευρώ/άτομο υπεραρκετά. Εμείς έχουμε αγαπήσει το μέρος αυτό και βλέπω να το καθιερώνουμε, ειδικά τώρα που και το φαγητό είναι μούρλια. Δεν έχω παρά να σας προτρέψω να πάτε κι εσείς!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

06 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Καλή Χρονιά σε όλους τους φίλους του a4f!

Οι φετινές Γιορτές αποδείχθηκαν περιπετειώδεις, αφού κάναμε αρκετές εξόδους, εντός και εκτός των τειχών, με τα ωραία και τα απρόοπτά τους.

Στο Εις Υγείαν βρεθήκαμε λίγο πριν τις Γιορτές, Σάββατο βράδυ, με φίλους- κατοίκους Πειραιά. Με το σκεπτικό να τσιμπήσουμε σε πειραιώτικη ταβέρνα και να ακούσουμε λίγη μουσική, επιλέξαμε το Εις Υγείαν, απορρίπτοντας άλλες επιλογές στην περιοχή του μεγάλου λιμανιού, γιατί μας φάνηκαν πιο θορυβώδεις (! ). Κανείς απ’ τους τέσσερίς μας δεν είχε ξαναπάει. Πιστεύαμε. Αλλά φτάνοντας, αποδείχτηκε ότι τελικά δύο στους τέσσερις είχαν ξαναπάει και με το παραπάνω.

Γιατί το Εις Υγείαν είναι η περίφημη πρώην Σπιναλόγκα, όπως μας μαρτύρησαν, απ’ όπου έχει περάσει κάθε Πειραιώτης που σέβεται τον εαυτό του. Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει διεύθυνση, πάντως ως χώρος είναι εκεί ανανεωμένος, με λαϊκό πρόγραμμα τα Παρασκευοσάββατα.

Ευτυχώς είχαμε την σοφή σκέψη να μην πάμε ώρα φαγητού, δηλαδή απ’ τις 9, αλλά πιο κοντά σε ώρα διασκέδασης, δηλαδή στις 10.30. Ένεκα απογευματινής εργασίας. Ετοιμαστήκαμε για χαλαρή έξοδο και βρεθήκαμε σε ένα περιβάλλον μπουζουκοκατάστασης. Τι γκράντε υποδοχή στην είσοδο, τι απαστράπτουσες παρουσίες, τι δέρμα, τι στρας, τι πάρτυ γενεθλίων και μπάτσελορ! Δεν ξέραμε, δεν ρωτούσαμε κι εμείς!

Για τον χώρο τι να πω; Ένα διώροφο, μάλλον διατηρητέο κτίριο στην πρώην βιομηχανική ζώνη, πίσω απ’ το λιμάνι. Το παρκάρισμα είναι πολύ εύκολο εκεί γύρω τις βραδινές ώρες, καθώς αποθήκες, εργαστήρια και συνεργεία είναι κλειστά. Το κτίριο εσωτερικά παρουσιάζει το εξής ενδιαφέρον: έχει έναν μικρό ισόγειο χώρο με περίπου 10 τραπέζια και μία κεντρική σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο. Η κεντρική αυτή σκάλα και το πλατύσκαλο λειτουργεί ως πίστα διπλού επιπέδου (έχει τη σημασία του).

Η ευγενική κοπέλα επί της υποδοχής μας έδωσε ένα τραπέζι στο ισόγειο κοντά στη σκάλα, για να έχουμε, είπε, καλή θέα. Δεν ήξερα τι θα επακολουθούσε, καθώς την ώρα που πήγαμε ήταν όλα ήσυχα.
Εμείς λοιπόν, επειδή πεινούσαμε, επικεντρωθήκαμε στο φαγητό. Ο κατάλογος, κλασικός μουσικο- μεζεδοπωλείου, επικεντρώνεται στα κρέατα και σε κάποια μεζεδάκια συνηθισμένα. Παραγγείλαμε:
- Φέτα τυλιγμένη σε φύλλο με μέλι
- Ντάκο
- Κολοκυθοκεφτέδες
- Τηγανιά Σουτζούκι για μερακλήδες
- Μια ποικιλία τεσσάρων ατόμων
Ήπιαμε ρακόμελο δικό τους και κρασί κόκκινο ημίγλυκο.

Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σχολιάσω για τους μεζέδες. Δεν μου άφησαν καμιά ιδιαίτερη εντύπωση. Το σουτζούκι μου φάνηκε πολύ πικάντικο για τα γούστα μου, εξάλλου είναι εντελώς έξω από αυτά.

Η «ποικιλία» τώρα, χωρίς να είναι ποικιλία στην ουσία της, ήταν χορταστική σε ποσότητα για τέσσερα άτομα, σε ποιότητα έχανε. Τα μπριζολάκια ήταν οκ. Τα πανσετάκια (που δεν δοκίμασα) είχαν αρπάξει, ενώ υπήρχαν πολλά κεμπάπ που δεν φαγώθηκαν… Πατάτες τηγανιτές δεν συνόδευαν το πιάτο, μας το είχαν πει βέβαια. Γενικά, φάγαμε μάλλον διεκπεραιωτικά επειδή πεινούσαμε.

Το ρακόμελο όμως ήταν πολύ καλό. Ζεστό, γλυκό όσο πρέπει και ελαφρύ όσο πρέπει, ώστε να μην ξυπνήσεις την επόμενη μέρα με τρελό hangover. Το ανανεώσαμε πολλές φορές, ενώ προς το τέλος μας κέρασαν επιπλέον ένα τεταρτάκι, όπως έκαναν σε όλα τα τραπέζια, τσουγκρίζοντας μαζί μας ο σερβιτόρος και η κοπέλα επί της υποδοχής. Κίνηση που εκτιμήθηκε δεόντως. Γενικά τα παιδιά της εξυπηρέτησης είχαν πολύ κέφι και κινητικότητα, κάτι που θεωρώ σημαντικό σε τέτοια μέρη.

Κατά τ’ άλλα δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που ανεβάζει την έννοια του μουσικού μεζεδοπωλείου σε άλλο επίπεδο. Όταν χαμήλωσαν τα φώτα κ άναψε το κέφι, έγινε το έλα να δεις! Τραγουδιστές (τρεις επί συνόλω) στα δύο επίπεδα του μαγαζιού, να τραγουδάνε παλιά και νέα σουξέ, να εναλλάσσονται μουσικο- θεατρικά, πάνω- κάτω τη σκάλα και γύρω από τα τραπέζια. Κοντά σ’ αυτούς, μουσικοί να χτυπούν ντέφια και τουμπερλέκια, ελισσόμενοι ανάμεσα στα τραπέζια κι ανεβοκατεβαίνοντας κι αυτοί την σκάλα. Μέσα σ’όλα ένα τεράστιο τύμπανο (ναι, όπως αυτό της παρέλασης) έκανε την εμφάνισή του, δίνοντας άλλο παλμό στη βραδιά. Στον χαμό συμμετείχαν βεβαίως και τα πολύ ένθερμα παιδιά του σέρβις, τα οποία ανά διαστήματα κτυπούσαν μετά μανίας καμπανάκι εγκατεστημένο ατυχώς πάνω από το τραπέζι μας (δλδ το κεφάλι μας) και πατώντας μια εκκωφαντική καραμούζα γηπεδικού τύπου, που επιπλέον άφηνε έναν δυσάρεστο καπνό στην ατμόσφαιρα. Για τον αντικαπνιστικό νόμο είναι αστείο να συζητάμε σε τέτοιες περιστάσεις, μάλλον είναι το λιγότερο. Σε κάποια στιγμή, κι ενώ ακούγαμε για 28η φορά το τραγουδάκι «Να ζήσεις Μαρία/Γιώργο/Γιάννη και χρόνια πολλά…» με τις τούρτες να διαδέχονται η μία την άλλη, ακούστηκαν γηπεδικά συνθήματα, για να ολοκληρώσουν την οχλοβοή. Η όλη κατάσταση, με την υπερβολική ηχορύπανση και τα κορμιά που λικνίζονταν στην ακατάληπτη μουσική, δημιουργούσε ένα σουρεάλ σκηνικό, που μας διασκέδαζε με μια πιο ευρύτερη έννοια.

Γενικώς, αν σας αρέσει αυτού του τύπου η «φασαρία» και καταστάσεις αλαλούμ, σπεύσατε. Το κέφι ρέει άφθονο. Εμείς βέβαια που είμαστε πιο ιδιότροποι, αντέξαμε μέχρι τις 2.00. Φύγαμε με πονοκέφαλο και έντονη ενόχληση απ’ την «καπνίλα». Ευτυχώς είχαμε προλάβει να φάμε τουλάχιστον, για να μην φύγουμε και πεινασμένοι.

10 medium

24 Δεκ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Μετά από μικρό διάστημα απουσίας από το αγαπημένο σάιτ, περισσότερο λόγω έλλειψης χρόνου, επιστρέφω με κριτική για έναν νέο σχετικά, χώρο. Λυπάμαι που υπάρχει τέτοια αδιαφορία από τη διεύθυνση, ενώ εμείς οι χρήστες αγαπάμε το af4 και επιμένουμε να καταχωρούμε τις κριτικές μας. Τη στιγμή μάλιστα που διανύουμε έναν πολύ ενδιαφέρων χειμώνα, με τους χώρους εστίασης να αυξάνονται και να πληθύνονται. Προσωπικά προσπαθώ να καταχωρώ μερικές νέες αφίξεις, ώστε το a4f, να μην μένει τόσο πίσω. Αλλά κι αυτό δεν είναι εύκολο πλέον…

Πρόσφατη εμπειρία μου στο Stalati Seafood ένα Σάββατο βράδυ. Δειπνήσαμε τέσσερα άτομα – δυο ζευγάρια. Ο φίλος που το πρότεινε το είχε σταμπάρει γιατί είναι κοντά στη δουλειά του, εγώ το είχα υπόψη από τις καλές κριτικές. Όταν έπεσαν 2-3 ονόματα στο τραπέζι, έριξα δαγκωτό στο Stalati γιατί κι εμένα μου είχε κινήσει την περιέργεια και 2ον επειδή, μεταξύ του πιο ζουμερού rib eye και ψητής συναγρίδας στη σχάρα, μαντέψτε τι επιλέγω!

Το Stalati λοιπόν έχει πάρει το όνομά του από το αλάτι, γιατί χρησιμοποιούν μια πολύ ιδιαίτερη τεχνική με αλάτι, για να ψήσουν το ψάρι και να το σερβίρουν μπροστά σου με τρόπο άκρως εντυπωσιακό. Κατά τ ’άλλα πρόκειται για ένα κλασικό εστιατόριο ψαριού, που βρίσκεται στη λεωφόρο Συγγρού, κεντρικά και εύκολα (στο παρκάρισμα η ευκολία εξαρτάται από τη μέρα και την ώρα, εμείς Σάββατο βράδυ παρκάραμε απέξω).

Τραπέζια λιτά, μεγάλα, άνετα, προσφέρονται και για οικογενειακές μαζώξεις και για εταιρικά τραπεζώματα. Ο κατάλογος έχει γεύσεις μοντέρνες και ταυτόχρονα λιτά πιάτα, όπως ταιριάζει στη θάλασσα. Και μεγάλη ποικιλία σε θαλασσινά και οστρακοειδή.

Προσφέρονται κρύα και ζεστά ορεκτικά, κάποιες σαλάτες, τρία πιάτα ζυμαρικών και αρκετές προτάσεις σε όστρακα και ψάρια. Τα ορεκτικά τείνουν προς το γκουρμέ και είναι όμορφα σε γεύση και εμφάνιση. Την πρώτη φορά, βέβαια που θα πας, η εμπειρία είναι να δοκιμάσεις ψάρι με την δική τους τεχνική, στ’ αλάτι… Μπορούν να στο κάνουν και στη σχάρα, αλλά οκ… Η δεύτερη προϋπόθεση είναι να πας με παρέα που τρώει θαλασσινά, ώστε να μπορέσεις να δοκιμάσεις διάφορα.

Εμείς το δεύτερο δεν το πολύ-πετύχαμε, καθώς ένας στους τέσσερις δεν τρώει τα περισσότερα θαλασσινά και ο τέταρτος δεν αλλάζει με τίποτα το rib eye, που λέγαμε πιο πάνω (ναι, ο σύζυγος…). Κι όμως τα πιάτα ήταν τόσο νόστιμα, που κανένας δεν έφυγε πεινασμένος.

Το προσωπικό είναι επαγγελματίες. Με άριστη γνώση των πιάτων, των ψαριών, της δουλειάς τους. Μας υποδέχτηκαν και μας έδειξαν το τραπέζι που είχαμε κλείσει, αν και δεν χρειάστηκε, εφόσον δεν είχε πολύ κόσμο. Όσοι όμως ήταν εκεί είχαν πάει για το ψάρι σε αλάτι.

Στην αρχή μας έφεραν ωραιότατη σουπίτσα βελουτέ σε φλυτζανάκι, μαζί με ψωμάκι ζυμωτό. Πολύ νόστιμη. Αγαπημένη, παιδική γεύση.
Από τα κρύα ορεκτικά παραγγείλαμε τρία απίστευτα πιάτα:
- Καβουροσαλάτα: με φρέσκο ελληνικό καβούρι, μαρούλι και δεμένη με μια ωραία σος. Ναι, ήταν φρέσκια, ήταν δροσερή, ήταν απολαυστική!
- Καρπάτσιο μπαρμπούνι: ήταν χάρμα οφθαλμών και γεύσης. Τι να πεις για το μπαρμπούνι! Αν το αγαπάς, σε όλες τις εκδοχές του θα σου αρέσει! Από τα must των ορεκτικών, κατά τη γνώμη μου.
- Μους ταραμά. Βελούδινη, λίγο όξινη, πλούσια σε γεύση μους, συνοδευόμενη από φετάκια μαύρου ψωμιού.
Από τα ζεστά πήραμε:
- Μαστέλο Χίου ( x2). Δεν μπορούμε να αντισταθούμε όταν το βρούμε στον κατάλογο! Εδώ ήρθε με μια κόκκινη μαρμελάδα…. Για μένα ήταν περιττή. Στους υπόλοιπους άρεσε. Στη Χίο σερβίρεται πάντα σκέτο, ως σαγανάκι, φέτα στρογγυλή, άκοπη και πάντα σε μεγαλύτερη ποσότητα απ’ ότι εδώ. Όπως και να ‘χει αγαπάμε μαστέλο!
- Χταπόδι με πουρέ σελινόριζας: φρέσκο χταπόδι (το τονίζω, γιατί κάνει τη διαφορά). Τρυφερό και μαστιχωτό, το απολαύσαμε!

Επιλέξαμε κι ένα λαυράκι, περίπου 1,5 κιλό από το ψυγείο τους. Το οποίο ψήθηκε στ’ αλάτι και το έφεραν σε τρόλεϊ μπροστά μας. Εκεί άρχισε η επίδειξη.

Το ψάρι σε πιατέλα, καλυμμένο κάτω από στρώσεις χοντρού αλατιού. Έριξε τσίπουρο και το άναψε να γίνει φλαμπέ. Μόλις «έκατσε» η φλόγα, το σκέπασε με πετσέτα και στη συνέχεια, με ένα μαχαίρι, «έσπασε» το αλάτι και αποκαλύφθηκε η σάρκα του ψαριού, μυρωδάτη, ζουμερή, αχνιστή. Καθαρίστηκε μπροστά μας, φιλεταρίστηκε και σερβιρίστηκε σε πιατέλα. Ήταν καταπληκτικό, λουκούμι! Το λαυράκι, έτσι κι αλλιώς είναι ένα μαλακό, ζουμερό ψάρι, με την τεχνική αυτή απογειώθηκε. Μας άρεσε πάρα πολύ! Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι το αλάτι κολλάει στο δέρμα του κι έτσι με το καθάρισμα, «θυσιάζεται» κι αυτό. Βραστά λαχανικά/χόρτα δεν χρειάστηκε να παραγγείλουμε, γιατί συνοδεύουν το ψάρι έτσι κι αλλιώς.

Κλείσαμε το καταπληκτικό δείπνο με επιδόρπιο χαλβά με σοκολάτα γκανάζ και lemon pie. Οκ, τίποτα ιδιαίτερο. Αλλά δεν είναι τα γλυκά που θα σου μείνουν στο Stalati.

Στα ποτά μοιραστήκαμε. Άλλοι ήπιαν ούζο, δοκίμασαν και κόκκινο κρασί, εγώ πήρα ένα ποτήρι λευκό, 9 Μούσες. Sauvignon Blanc, ελαφρύ και όσο πρέπει γλυκό, ό, τι έπρεπε για να συνοδεύσει το λαυράκι.

Πληρώσαμε λίγο πάνω από 180 ευρώ, δηλαδή κατηγορία 40-45 το άτομο. Τα ψάρια κοστίζουν 65 ή 75 το κιλό, αν θυμάμαι, αναλόγως το είδος. Αν υπολογίσεις και την ιδιαίτερη τεχνική, η τιμή είναι οκ. Τα ορεκτικά βρήκα πιο τσιμπημένα, με την έννοια ότι όσα περιέχουν ψάρι- θαλασσινό πρώτη ύλη, κινούνται κοντά/ πάνω από 12 ευρώ…

Εν ολίγοις, ήταν μια εμπειρία που ακόμα συζητάμε στην παρέα. Αυτό το θεϊκό λαυράκι μας έχει μείνει αξέχαστο. Δυστυχώς δεν είναι εύκολο να επισκεπτόμαστε συχνά το Stalati από οικονομικής άποψης, αλλά, μια στο τόσο, αξίζει. Είναι ένα καλό εστιατόριο ψαριού, που θα πρότεινα σε όποιον αναζητά κάτι αντίστοιχο.

10 medium

28 Οκτ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν για εμάς το Αίφνης στην Αργυρούπολη!

Και πριν γράψω ο, τιδήποτε άλλο, να ευχαριστήσω τον fratello που με την πρόσφατη κριτική του και την προτροπή "Σπεύσατε" μας έστειλε σχεδόν συστημένους σε αυτό το διαμαντάκι στην Αργυρούπολη, τόσο κοντά μας, αλλά και τόσο άγνωστο! Και τους προηγούμενους χρήστες βέβαια, που το ανακάλυψαν.

Λοιπόν, το τι συμβαίνει με το Αίφνης, είναι δύσκολο να αποτυπωθεί στο χαρτί, γιατί καμία κριτική δεν σε προϊδεάζει αρκετά, ούτε ο ίδιος ο εξωτερικός χώρος του. Το Αίφνης είναι ένα λιλιπούτειο, γωνιακό μπιστρό σε έναν συνοικιακό δρόμο της Αργυρούπολης (όχι στενάκι, αλλά όχι και πολύ γνωστό), καλά κρυμμένο πίσω από βλάστηση.

Ο εσωτερικός χώρος του παραπέμπει ευθέως σε παριζιάνικο καφέ- μπιστρό. Διαθέτει 6-7 τραπέζια για μεγαλύτερες ή μικρότερες παρέες, οπότε, όπως κατανοείτε, θα πρέπει να κλείσετε ή να είστε ιδιαίτερα τυχεροί στην ώρα και στην ημέρα για να βρείτε τραπέζι χωρίς κράτηση. Εμείς, με τον άντρα μου το επισκεφθήκαμε ένα Σάββατο βράδυ, κατόπιν κράτησης, χωρίς να περιμένουμε τι θα αντικρίσουμε και η βραδιά εξελίχθηκε σαν ένα ραντεβού στο Παρίσι!

Χαμηλός φωτισμός, ατμοσφαιρικά χρώματα στους τοίχους και στη διακόσμηση, γαλλική μουσική, μικρές πινελιές πολυτέλειας και άνεσης, όλα πολύ φροντισμένα. Το αξιαγάπητο ζευγάρι των ιδιοκτητών, έχουν μια ιδιαίτερη φινέτσα. Η κυρία Φωφή, με την ποδιά της, κι όμως τόσο όμορφη, ο κύριος Χάρης πρόθυμος να σε βάλει στο κλίμα του χώρου που με τόσο μεράκι έχουν στήσει. Οι κοπέλες στο σέρβις γελαστές, ντυμένες και αυτές πανομοιότυπα, σημασία στη λεπτομέρεια. Ναι, κάπου ξέφυγα από την Αργυρούπολη και ήμουν σίγουρη πως προσγειώθηκα στο Παρίσι!

Με την άφιξή μας μάς παραδόθηκε κέρασμα τσιπουράκι με γλυκάνισο Τυρνάβου και δύο λιλιπούτειες "ντοματούλες" από κόκκινη πιπεριά, γεμισμένες με ανθότυρο ή τυρί κρέμα. Κομψες και νόστιμες!

Ο κατάλογος δεν έχει πάρα πολλές επιλογές, μάλλον περιορισμένες θα τις έλεγα, αλλά προσωπικά είμαι υπέρ των λίγων και ποιοτικών και γενικά των πιάτων που μπορεί να διαχειριστεί η κουζίνα. Κάποιες σαλάτες, λίγα ορεκτικά, λίγα κυρίως, με έμφαση στο κρέας και μία λίστα με πιάτα ημέρας, που μου φάνηκαν εξαιρετικές επιλογές τα περισσότερα.
Μαζί μ' αυτά δίνεται μια ξεχωριστή λίστα που περιλαμβάνει 5-6 πεϊνιρλί, τα οποία, όπως μας ενημέρωσαν είναι οι σπεσιαλιτέ τους! Πεϊνιρλί με κοτοπουλο, με γύρο χοιρινό, με κολοκυθάκια κι άλλα λαχανικά, με γαρίδες. Στα πιάτα ημέρας πεϊνιρλί με παστουρμά.

Στα κρασιά, είδα κάτι ασυνήθιστο για εστιατόριο, ότι δεν υπήρχαν καθόλου εμφιαλωμένα, παρά μόνο χύμα. Παραγγείλαμε λοιπόν, κάπως δειλά, ένα κόκκινο ξηρό κι ένα λευκό- Μοσχοφίλερο, τα οποία ήταν εξαίσια! Το δικό μου το λευκό είχε μια απίστευτη επίγευση καπνισμένου κρασιού, που μόνο σε συγκεκριμένες ακριβές ετικέτες έχω δοκιμάσει. Πολλά συγχαρητήρια για την εις βάθος έρευνα του χύμα κρασιού! Δεν το περίμενα.

Από τον κατάλογο, παρακινημένη λίγο από τις προηγούμενες κριτικές που μιλούσαν για μεγάλες μερίδες, είπαμε να κινηθούμε στρατηγικά. Πήραμε μια σαλάτα, ένα πεϊνιρλί (επιβάλλεται στην πρώτη επίσκεψη), δύο κυρίως κι ένα γλυκό. Και πάλι δεν τα καταφέραμε (! ). Τα μισά έγιναν πακετάκι για το σπίτι.

- Σαλάτα πράσινη με γραβιέρα Νάξου και σαλάμι Θάσου. Η ελαφριά σάλτσα μπαλσάμικου και το σουσάμι, απογείωναν την σαλάτα αυτή. Την φάγαμε σχεδόν όλη, όχι επειδή πεινούσαμε αλλά επειδή ήταν πραγματικά πολύ νόστιμη.

- Πεϊνιρλί με τυρί και γύρο χοιρινό. Σπουδαία σύλληψη! Ομολογώ ότι έχω χρόνια ολόκληρα να φάω πεϊνιρλί, το θυμάμαι σαν ένα χορταστικό κολατσιό από τα σχολικά μου χρόνια, μια ζυμαρένια βαρκούλα, γεμισμένη με διάφορα καλούδια. Εδώ όμως έπρεπε να δοκιμάσουμε. Επιλέξαμε αυτό με τον γύρο... Λοιπόν, ήταν πολύ χορταστικό, πολύ πληθωρικό, με το τυρί να καλύπτει όλο το ζυμάρι και τον γύρο να μπερδεύεται ανάμεσα σε τυρί και κομμάτια ντομάτας. Για τους λάτρεις του είδους είναι κόλαση γεύσης.

Από εμάς τώρα, ο ένας δεν τρώει μπερδεμένες γεύσεις (ο άντρας μου) ψάρεψε όμως κομματάκια γύρου και τσίμπησε ζυμάρι. Εγώ, που δεν είμαι και ο πιο αντικειμενικός κριτής, καθότι έχω χρόνια να δω και να γευτώ πεϊνιρλί, ας πούμε πως θα το ήθελα λιγότερο πληθωρικό σε γέμιση, ώστε να καταλάβω το υπέροχο, μυρωδάτο ζυμάρι του, που για μένα ήταν το high end αυτού του πιάτου. Δεν το καταφέραμε όλο, μπήκε πακετάκι.

Στα κυρίως κινηθήκαμε και οι δύο σε πιάτα ημέρας:

- Λιγκουίνι με σολωμό, πέρκα και μελάνι σουπιάς, για μένα. Ντοματίνια, κάπαρη, λίγη κρέμα γάλακτος για το δέσιμο.
Σωστή, αλμυρούτσικη γεύση ζυμαρικού με θαλασσινά. Ο σολωμός όχι σκορπισμένος στο πιάτο, αλλά μια φέτα φρέσκου σολωμού πάνω από τα ζυμαρικά μου. Σωστή κίνηση. Το μόνο που θα έβγαζα από το πιάτο είναι η κάπαρη, που κατά την γνώμη μου έδινε μεγαλύτερη αλμύρα απ' όση σήκωνε αυτό το πιάτο. Μερίδα μεγάλη, κι αυτή μπήκε πακέτο για το σπίτι.

- Ψαρονέφρι με πατατούλες baby και φασολάκια φρέσκα. Φιλεταρισμένο, πάνω σε ξύλο κοπής, πολύ νόστιμο.

- Mousse au chocolat με γέμιση creme brulee. Το γευστικό κλείσιμο ήταν ό, τι καλύτερο θα ταίριαζε σε μια παριζιάνικη βραδιά. Μια πάστα σοκολατένιας μους με καρδιά κρέμας. Αέρινη και δροσερή.

Στο λογαριασμό κινηθήκαμε στα 55 ευρώ με 3 ποτήρια κρασί. Με απόδειξη. Και επιδόρπιο γλυκό κρασί, τύπου σαμιώτικο.

Φτηνό δεν θα το πεις. Είναι στην κατηγορία 20-25 ευρώ το άτομο για βασική παραγγελία. Όμως οι μερίδες είναι μεγάλες και σίγουρα θα φύγεις χορτασμένος και με μία γλυκιά ανάμνηση, σαν να πήγες ταξιδάκι.

Συνολικά το Αίφνης ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Μπήκε στην καρδιά μας! Εμείς θα ξαναπάμε σίγουρα! Να πάτε κι εσείς!

10 medium

28 Σεπ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Επανάληψη κριτικής για το Che του Πειραιά, μετά από δύο χρόνια περίπου. Στο διάστημα αυτό το έχω επισκεφθεί αρκετές φορές, για φαγητό και ποτό, με ανάμεικτες εντυπώσεις, κατά βάση θετικές. Όμως φέτος το μενού ανανεώθηκε και θα ήθελα να του χαρίσω μια ακόμα κριτική.

Κατ’αρχάς ο χώρος παραμένει ασυναγώνιστος, για τον Πειραιά τουλάχιστον. Η τόσο όμορφη, ατμοσφαιρική αυλή με τις μεξικανο – περουβιανές πινελιές και την αντίστοιχη διακόσμηση, δίνει λατινοαμερικάνικη ένταση. Τα δέντρα και η πρασινάδα από την άλλη, προσδίδουν αυτή την καλοκαιρινή αύρα που αποζητεί κάποιος όταν ανοίγει ο καιρός. Γενικά, ας μην αναλύω τα περί διακόσμησης, ο χώρος είναι κεφάτος και πολύχρωμος. Και μόνο που μπαίνεις στην αυλή αυτή σου ανεβαίνει η διάθεσή.

Η μουσική βοηθάει εξίσου, με λάτιν ακούσματα αρχικά και χορευτικά ’80s όσο περνάει η ώρα. Το Σάββατο η κράτηση για φαγητό είναι απαραίτητη. Τις καθημερινές, με μικρή αναμονή ίσως, μπορεί να σταθείς πιο τυχερός. Και εννοείται, είναι all day, για κάθε ώρα.

Πραγματοποίησα δύο επισκέψεις στο Che μετά την επιστροφή μου από τις διακοπές και μπορώ να πω ότι οι γευστικές εντυπώσεις που αποκόμισα ήταν πολύ καλύτερες από αντίστοιχες παλιότερες. Η κουζίνα έχει ανανεωθεί, το μενού το βρήκα πιο ώριμο, η εξυπηρέτηση είναι πολύ προσεγμένη.

Από την υποδοχή στην πόρτα που καλησπερίζει ευγενικά, ενημερώνει για διαθέσιμα τραπέζια και προσπαθεί να κάνει ό, τι μπορεί για να εξυπηρετήσει τους πάντες, μέχρι τα παιδιά στο σέρβις, όλα κυλούν ρολόι. Τουλάχιστον την εικόνα αυτή εισέπραξα εγώ. Η κουζίνα παραδίδει σε λογικούς χρόνους, τα ορεκτικά διαχωρίζονται σε θαλασσινά και κρέας, για να μην μπερδεύονται οι γεύσεις, οι σερβιτόροι γνωρίζουν το μενού και επεξηγούν, τα σερβίτσια ανανεώνονται. Τι άλλο να ζητήσεις; Από μένα είναι 4/4.

Στις δύο αυτές επισκέψεις, από το ανανεωμένο μενού δοκιμάσαμε τα εξής:
Την πρώτη φορά, δύο άτομα:
- Σεβίτσε λαβράκι. Ξινούτσικο, ποσότητα αρκετή για δύο, με την πινελιά της ψιλοκομμένης κόκκινης, καυτερής πιπεριάς.
- Καρπάτσιο τόνου με αυγά χελιδονόψαρου. Ήταν καταπληκτικό! Αλλά δεν το βρήκα την δεύτερη φορά στον κατάλογο…
- Peruvian Duck, δλδ πάπια με ρύζι, σόγια και φρούτα του πάθους. Το κρέας ήταν καλοψημένο και μαλακό, τα συνοδευτικά αδιάφορα. Συνολικά νόστιμο πιάτο, με την απαραίτητη φρουτώδη επίγευση.
- Brazilian Picanha: πολλά υποσχόμενη, αλλά δυστυχώς δεν… Το κρέας ήταν σκληρό και αυτό χαλούσε όλο το πιάτο. Δυστυχώς, ίδια εντύπωση μου είχε αφήσει το συγκεκριμένο πιάτο και σε παλαιότερη επίσκεψη.

Την δεύτερη φορά, παρέα τεσσάρων πεινασμένων για Σαββατιάτικη έξοδο δοκιμάσαμε:

- Σεβίτσε. Μυλοκόπι αυτή τη φορά. Ίδιο σχεδόν με το λαυράκι που είχα δοκιμάσει. Ίδια γεύση, ίδια αίσθηση. Εγώ με το ξινό δεν τα πάω πολύ καλά. Οι φίλοι όμως το λάτρεψαν.
- Smoked Chicken Salad: πήραμε την πιο προβλέψιμη από τις 4 σαλάτες του καταλόγου. Ευτυχώς ήταν αρκετά χορταστική και πλούσια.

Από τα ορεκτικά πήραμε
- Tacos Pork Belly: τα περίμενα μεγαλύτερα, με τραγανή πίτα και ζεστά. Τα γνωστά τάκος δηλαδή. Αντί αυτών έφτασαν 5 μικρούτσικα τάκος (μεγέθους δύο μπουκιών έκαστο), σε μαλακή πιτούλα, με κρύα γέμιση από λευκή σως, ανακατεμένη με κρέας και μυρωδικά. Ήταν πολύ νόστιμα, αλλά τα ήθελα πιο πλούσια.
- Beef Chimichaga: μοσχάρι και pico de gallo: πολύ- πολύ νόστιμα! Τεμαχισμένα σε ρολάκια- μπουκιές, γύρω στα 10 κομμάτια.

Πήραμε και δύο κυρίως για τη μέση:
- Churrasco Iberico: χοιρινή σούβλα.
- Tri- Tip Steak Black Angus: δηλαδή φιλέτο μοσχάρι

Και τα δύο έφθασαν με το ίδιο ακριβώς σερβίρισμα. Σε ξύλινο πιάτο, πάνω σε φύλλα μπανάνας, με λίγο πουρέ στην άκρη (διαφορετικού είδους) και λίγη πράσινη σαλάτα. Ίδιο και το σερβίρισμα της picanha την πρώτη φορά. Οκ, μπορώ να συμπεράνω ότι στο σερβίρισμα των κρεάτων δεν έχουν πολλή φαντασία. Όμως το πρόβλημα δεν ήταν αυτό.

Μετά την αποτυχία της Picanha, και η χοιρινή σούβλα απογοήτευσε, γιατί, 1ον δεν ήταν σούβλα, αλλά σουβλάκι, 2ον, ενώ ήταν ζουμερή και ωραία μαριναρισμένη, δεν είχε καθαρό κρέας. Κομμάτια λίπους ανά δύο μπουκιές! Κι όταν ένα τέτοιο πιάτο μπαίνει στη μέση, η πιθανότητα να φας λίπος, καταλαβαίνετε, είναι ακόμα πιο μεγάλη. Ελάτε βρε παιδιά! 19 ευρώ για ένα σουβλάκι γεμάτο λίπος, παραείναι πολύ, δεν νομίζετε;

Το Steak ήταν μια χαρά, έσωσε τα προσχήματα της κρεατοφαγίας. Ζουμερό, μαλακό και νόστιμο. Μέτρια ψημένο, όπως ζητήσαμε. Αλλά τι να σας πω, με τα κρέατα, δεν ξέρω αν θα το ξανατολμήσω…

Για επιδόρπιο δεν αντέξαμε και πήραμε 2 γλυκά. Άλλωστε ήταν και τα δύο λαχταριστά.

- Το πρώτο ήταν σαν ζεστό σουφλέ σοκολάτας με παγωτό βανίλια (και φυστίκια, αν θυμάμαι)..
- Το δεύτερο Dulce di leche με παγωτό καραμέλα

Πάρα πολύ ωραία και κατάλληλα για παρέα.

Συνοδεύσαμε το γεύμα μας με ένα μπουκάλι λευκή Βίβλια Χώρα. Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση ότι στα λευκά κρασιά και τα τέσσερα ήταν αγαπημένες (και ακριβές) ελληνικές ετικέτες. Η Βίβλια Χώρα στα πιο οικονομικά, γύρω στα 35 ευρώ (αλλά όχι όσο οικονομικά θα έπρεπε). Τέλος πάντων, η ποικιλία είναι μεγάλη, σε ελληνικούς και διεθνείς αμπελώνες, για όποιον ενδιαφέρεται για το κρασί. Πολλά και τα κοκτέιλ, όπως εξυπακούεται, σε διαφορετικό κατάλογο.

Μετά το κρασί, αφού μείναμε και για ποτό, συνεχίσαμε με δύο κοκτέιλ, μια αρωματική σαγκρία κι ένα κοκτέιλ άνευ αλκοόλ για μένα, με βάση την μαστίχα. Ήταν πολύ καλά και τα τέσσερα ποτά μας, και ειδικότερα την σαγκρία την λάτρεψα!

Μ’ αυτά και με κείνα, ο λογαριασμός εκτοξεύτηκε στα 160 ευρώ περίπου για την τετράδα, μαζί με ποτά, δλδ 40 ευρώ το άτομο. Αν αφαιρέσεις τα ποτά, γύρω στα 30- 35.

Δεν ξέρω πώς ακούστηκε το δείπνο μας, ίσως φάνηκαν πολλά τα πιάτα που πήραμε, αλλά αναλογικά με τις ποσότητες, ήταν αρκετά τσιμπημένα.
Κατ’ αρχάς κανένα, σχεδόν, ορεκτικό δεν πέφτει κάτω από τα 9 ευρώ. Οι δε σαλάτες, γενικότερα έχουν πάρει την ανιούσα (εκπλήσσομαι πια αν βρω σε εστιατόριο σαλάτα κάτω από 12 ευρώ). Όσο για τα κυρίως κυμαίνονται κατά μ. ο. στα 20 ευρώ. Τα γλυκά έχουν εκτοξευτεί και αυτά στα 8- 9 ευρώ (τάση που, μετά τις σαλάτες, πάει να καθιερωθεί στα περισσότερα εστιατόρια). Ας μην μακρηγορώ, ο κατάλογος είναι αναρτημένος στο διαδίκτυο, για όποιον ενδιαφέρεται να δει τιμές.

Συνολικά, θα πω «ναι» στο Che και ενδεχομένως θα ξαναπάω και μία και περισσότερες φορές. Αλλά βασικά θα πάω για το περιβάλλον, για μια αρωματική σαγκρία, για ένα ελαφρύ απογευματινό γεύμα, για κάτι άλλο εν πάση περιπτώσει από δείπνο. Και ο βασικός λόγος είναι η σχέση τιμής- ποσότητας - ποιότητας στα πιάτα τους…Αυτό το vfm...

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

27 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σαββατιάτικο μεσημέρι του Ιουλίου, με τη θερμοκρασία κοντά στους 38 βαθμούς, αποφασίσαμε να ζήσουμε το καλοκαίρι στην Αθήνα σαν τουρίστες και να πάμε μια βόλτα για ψαράκι όσο πιο μακριά μπορούσαμε με κατεύθυνση προς το Σούνιο.

Αφού κάναμε αρκετές στάσεις σε κρυφές παραλίες και ορμίσκους για να δοκιμάσουμε την θάλασσα και να δροσιστούμε, έστω και φευγαλέα, καταλήξαμε στη Μαρίδα για φαγητό.

Την ταβέρνα αυτή την είχαμε δει καιρό τώρα στις βόλτες μας. Προσωπικά μου φαινόταν σαν μια αυθεντική εμπειρία, μια ταβέρνα ξεχασμένη στο χρόνο, σε ένα σημείο που δεν υπάρχει οικισμός τριγύρω, μόνο μια στάση λεωφορείου και η απίθανη παραλία των Λεγραινών. Επειδή, όσο περνούν τα καλοκαίρια, όλο αναζητώ πιο απομακρυσμένες παραλίες για μπάνιο και πιο μικρά και παραδοσιακά ταβερνάκια, από τις κλασικές νεοταβέρνες με τα πειραγμένα πιάτα, την Μαρίδα την είχα στα must. Μετά από μια γρήγορη έρευνα, πήραμε τηλέφωνο καλού κακού να μας ετοιμάσουν ένα τραπεζάκι για δύο.

Ο χώρος δεν λέει πολλά. Είναι από τα μέρη που θα πας για το φαγητό, όχι για τη θέα ούτε για τη διακόσμηση. Παρόλο που η παραλία των Λεγραινών είναι στα πέντε λεπτά με τα πόδια. Δεν φαίνεται όμως, από τις καλαμιές και τον κεντρικό δρόμο που περνάει ακριβώς μπροστά. Απέναντι μια παλιά στάση του ΚΤΕΛ Αττικής, μερικοί παραθεριστές να περιμένουν με τις ώρες το λεωφορείο, κάποιος να προσπαθεί να κάνει οτοστόπ. Μέσα στην τρελή ζέστη του Ιουλίου... Γενικά είναι το σκηνικό που σου δημιουργεί μια νοσταλγική διάθεση παλιού καλοκαιριού, σε μια περιοχή της Αττικής αγνή ακόμα από την τουριστική εκμετάλλευση.

Μπαίνοντας στην ταβέρνα, θα δεις μια όμορφη βεράντα στα αριστερά και τον κλειστό χώρο ευθεία μπροστά σου. Καθίσαμε πρώτο τραπέζι στη βεράντα, είχε ίσκιο γενικά, αλλά κανένα άλλο μέσο δροσιάς. Και την μέρα που πήγαμε έσκαγε ο τζίτζικας πραγματικά. Πολλά τραπέζια γενικά, για να εξυπηρετήσουν αρκετές παρέες.

Ο κατάλογος είναι κλασικός ψαροταβέρνας, χωρίς πολλές εκπλήξεις. Οι τιμές σε ψάρια και θαλασσινά είναι οι γνωστές και ελαφρώς τσιμπημένες. Αυτό χαλάει λίγο την μαγεία της ρετρό εμπειρίας και σε προσγειώνει ανώμαλα στο σήμερα. Τα ταπεινά ψαράκια (μαρίδες, σαρδέλες, γαύρος κτλ) περίπου στα 9 ευρώ. Τα μεγάλα ψάρια κιλό (μπαρμπούνια, φαγκρί, τσιπούρα κτλ) 55 - 65 ευρώ, αναλόγως... Χταπόδι - καλαμάρι - γαρίδες (φρέσκα υποθέτω) στα 9-12 ευρώ. Η δε χωριάτικη 8 ή 9.

Ευτυχώς η γεύση σε αποζημιώνει και δικαιολογεί τα χιλιόμετρα που διένυσες μέχρι εκεί.

Πάμε λοιπόν:

Στην αρχή μας έφεραν ένα υπέροχο αφράτο, ζυμωτό ψωμί, μισό καρβελάκι. Αν και δεν είμαι φίλος του ψωμιού γενικά, το συγκεκριμένο το έφαγα με μεγάλη ευχαρίστηση. Μαζί με την ταραμοσαλάτα έδεσε τέλεια.

- Ταραμοσαλάτα σπιτική. Ελαφρώς όξινη, λευκοκίτρινη, ό, τι πρέπει για συνοδεία θαλασσινών. Πολύ καλή.

- Χωριάτικη σαλάτα, με φρέσκα, πλούσια υλικά. Η ντομάτα ολόγλυκια. Μόνο η φέτα θα μπορούσε να είναι λίγο καλύτερη και κάπως μεγαλύτερο το κομμάτι. Αν δηλαδή ήμασταν πάνω από τρεις δεν θα έφτανε για όλους.

- Κολοκυθοκεφτέδες. Πέντε, αν θυμάμαι, στη μερίδα. Νόστιμοι, τραγανοί και καθόλου λαδίλα από το τηγάνι.

- Σαρδέλες σχάρας. Πλούσια μερίδα. Φρέσκιες, γλυκιές και ζουμερές.

- Μια μερίδα μπαρμπούνια σχάρας. Βγήκαν 4 μεγάλα μπαρμπούνια. Μαεστρικά ψημένα. Ζουμερά, με την πετσούλα τους και το λαδάκι τους, φρεσκότατα και νοστιμότατα. Τα ευχαριστήθηκα πραγματικά! (22 ευρώ)

Νεράκι πήραμε κανάτα με πάγο. Μαζί με ένα αναψυκτικό και ένα τέταρτο λευκό κρασάκι, ο λογαριασμός βγήκε λίγο πάνω από τα 60 ευρώ, για δύο άτομα. Δεν τα λες και λίγα, δεν τα λες και εξωφρενικά. Απλά, να πληρώνεις τόσο ακριβά στην Ελλάδα το φρέσκο ψάρι, για ποιον λόγο δεν ξέρω... Στο τέλος μας κέρασαν φρούτα σε πιατέλα, καλοκαιρινά, που μας δρόσισαν. Μας πρότειναν και γλυκό σοκολάτα- μωσαϊκό, αλλά ένεκα ζέστης, είπαμε να το αποφύγουμε.

Γενικά ό, τι φάγαμε ήταν νόστιμο. Και για μένα έχει πάντα αξία σε τέτοια μέρη, να είναι και φρέσκο. Η Μαρίδα είναι η ταβέρνα που δεν θα σε απογοητεύσει. Και αν μη τι άλλο, θα φύγεις χορτάτος.

Αν βρεθείτε λοιπόν μέχρι το Σούνιο ή κινείστε στα πέριξ του Λαυρίου είναι μια πολύ καλή επιλογή για το καλοκαίρι ή και για όλο τον χρόνο.

10 medium

21 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Επισκεφθήκαμε το Napolitivo, οικογενειακή παρέα, ένα όμορφο απόγευμα καθημερινής, που η βόλτα στη Μαρίνα Φλοίσβου είναι απολαυστική.

Είχα καθίσει κάποιες φορές στο Napolitivo για μια πίτσα, αλλά δεν είχαμε ποτέ ολοκληρωμένο γεύμα, γι' αυτό δεν είχα γράψει κριτική. Οι πίτσες του πάντως είναι άπαιχτες. Φτιάχνονται με έναν ιδιαίτερο, ναπολιτάνικο τρόπο κι έχουν ένα ζυμάρι μαλακό στη μέση και τραγανό στην άκρη. Είναι αυτό που λέμε: Λιώνει στο στόμα.

Αυτή την φορά δοκιμάσαμε τα ζυμαρικά του.

Για την τοποθεσία δεν έχω να πω πολλά. Ποιος δεν ξέρει την Μαρίνα Φλοίσβου, που είναι ένα στολίδι για το Φάληρο, ένας υπέροχος περίπατος για όλη την οικογένεια. Η τοποθεσία του εστιατορίου δίπλα στη θάλασσα με θέα τα σκάφη, μας μεταφέρει σε νησιά, όσους δεν έχουμε φύγει ακόμα για διακοπές. Το Napolitivo, ως χώρος είναι αρκετά ευρύχωρο, με πολλά τραπέζια μέσα και έξω. Και πολύ ωραία μουσική που δημιουργεί ατμόσφαιρα. Τώρα βέβαια που άνοιξε ο καιρός, οι περισσότεροι μαζεύονται έξω.

Εμείς, πέντε άτομα (τα δύο παιδιά) καθίσαμε σε ένα όμορφο τραπεζάκι κοντά στα παρτέρια. Ο κατάλογος, χωρίς να είναι πολύ εκτενής, περιλαμβάνει αρκετά ενδιαφέροντα πιάτα και φυσικά πίτσες.

Ό, τι κι αν δοκιμάσαμε ήταν φρέσκο και ποιοτικό. Και σ' αυτό θέλω να σταθώ, μετά την απογοτευτική εμπειρία που είχαμε σε ιταλικό γνωστής αλυσίδας, για το οποίο θα αφιερώσω άλλη κριτική.

Παραγγείλαμε τα εξής:

- ελιές πράσινες, αρωματισμένες με σκόρδο και δενδρολίβανο.
Μεγάλες ελιές, χορταστικές, χωρίς πικράδα.

- αγκινάρες με σκόρδο και θυμάρι (νομίζω και μια σως βαλσάμικου). Είμαι λάτρης της αγκινάρας έτσι κι αλλιώς. Το ίδιο και οι Ιταλοί, απ' όσο θυμάμαι από τα ταξίδια μου. Οι ιταλικές αγκινάρες μαγειρεμένες είναι το κάτι άλλο! Όπως ήταν κι εδώ. Μόνο που θα ήθελα λίγο μεγαλύτερη μερίδα από τα τέσσερα κομμάτια.

- Μας έφεραν ζεστές, τραγανές φετούλες φοκάτσια με τυρί και σκόρδο. Πολύ νόστιμες και ταίριαξαν τέλεια με τα ορεκτικά μας.

- Σαλάτα panzanella. Με κύριο υλικό τις μαριναρισμένες, κόκκινες πιπεριές και τα κρουτόν σε μεγάλα κομμάτια. Ντοματίνια, αγγούρι, κάπαρη, βασιλικός και απίστευτη ρικότα ολοκλήρωναν αυτή την πρωτότυπη και εξαίσια σαλάτα. Μας άρεσε πολύ, μπράβο τους!

- Ακολούθησαν τρεις μακαρονάδες:
1. Napolitana
2. Απλή με λάδι και τυρί
3. Salmone

Οι δύο πρώτες ήταν πιο απλές, για να φάνε τα παιδιά.

Η Ναπολιτάνα, από την οποία δοκίμασα, είχε μια υπέροχη σάλτσα ντομάτας, ντοματίνια και βασιλικό. Καταπληκτική μέσα στην απλότητά της.

Τα λιγκουίνι με σολομό ήταν ουσιαστικά το πιάτο που μοιραστήκαμε οι ενήλικες στη μέση. Είχα καιρό να φάω τόσο φρέσκο πιάτο ζυμαρικών. Ο σολομός υπήρχε σε πλούσια κομμάτια και ήταν ολόφρεσκος.

Για επιδόρπιο δοκιμάσαμε δύο γλυκά κι ένα μπολ παγωτό κρέμα - σοκολάτα για τα παιδιά.

Το πρώτο γλυκό ήταν ένα αυθεντικό ιταλικό τιραμισού μέσα σε ποτήρι, πλούσιο και αφράτο, με αυτή την δυνατή επίγευση καφέ που λατρεύω!

Το δεύτερο μια ελαφριά πανακότα με σιρόπι από μούρα (αν θυμάμαι). Αρωματική, αέρινη, με διακριτική γλυκύτητα, όπως πρέπει να είναι η σωστή πανακότα!

Συνοδεύσαμε με ένα μπουκάλι λευκό κρασί Μαγικό Βουνό, Κτήμα Λαζαρίδη, στα 34 ευρώ. Η λίστα κρασιών δίνει έμφαση στις ιταλικές ετικέτες, αλλά μπορείτε να βρείτε και 2-3 αξιόλογα ελληνικά.

Η εξυπηρέτηση, κυρίως από μια νεαρή σερβιτόρα που είχε αναλάβει το τραπέζι μας, ήταν πολύ καλή. Υπήρχαν κάποιες καθυστερήσεις, αλλά η κοπέλα ήταν ευγενική και εκτιμήσαμε ότι μας εξυπηρέτησε σε ό, τι είχε να κάνει με τα παιδιά.

Στο σύνολο είχαμε μια πολύ ευχάριστη βραδιά και είναι θετικό ότι υπάρχει ένα τόσο αξιόλογο ιταλικό εστιατόριο στη Μαρίνα Φλοίσβου, να συνοδεύσει την βόλτα σας. Σίγουρα σας το προτείνω. Σίγουρα θα ξαναπάω!

(το ποσό ανά άτομο είναι περίπου 25 ευρώ, αναλόγως τι θα δοκιμάσετε)

10 medium

03 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Επανέρχομαι για το Αλέρια, σε σχετικά σύντομο διάστημα από την προηγούμενη κριτική μου, για δύο λόγους:

Πρώτον επειδή στην τελευταία μου επίσκεψη δοκίμασα ένα ανανεωμένο, σχεδόν ολοκαίνουριο μενού.
Δεύτερον, λόγω του επαγγελματισμού υψηλών προδιαγραφών που πάντα με εντυπωσιάζει στο εστιατόριο αυτό.
H επίσκεψη πραγματοποιήθηκε αρχές Μαΐου. H κριτική στα βασικά της σημεία γράφτηκε τότε, σήμερα επιτέλους την δημοσιεύω.

…………………………………………………………………………


Για το Αλέρια δεν θα μακρηγορήσω. Εξάλλου έχω αναφερθεί αναλυτικά στο ύφος του σε παλαιότερες κριτικές μου. Το επίπεδο παραμένει σταθερά υψηλό. Πρόκειται ένα από τα δέκα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας, όπου το δείπνο αποτελεί γευστική εμπειρία, που κάθε γαστρονομικά ανήσυχος Αθηναίος πρέπει να γευτεί έστω μία φορά. Η φήμη του είναι τέτοια, που κάθε, μα κάθε φορά θα συναντήσετε ξένους επισκέπτες, οι οποίοι αναζητούν υψηλού επιπέδου ελληνική κουζίνα. Νομίζω ότι ο σεφ, Γκίκας Ξενάκης υπηρετεί άριστα, με συνέπεια και εξαιρετική φαντασία την ελληνική γαστρονομία. Ναι, είναι «γκουρμέ», είναι ακριβό (για το μέσο ελληνικό εισόδημα), αλλά σε αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο και με την αδημονία της επιστροφής.

Αυτή την φορά, το επισκεφθήκαμε τις πρώτες μέρες μετά το Πάσχα. Η μαγική του αυλή δεν είχε ανοίξει ακόμα, κι έτσι μεταφερθήκαμε στην μία από τις σάλες του πρώτου ορόφου, όπου δεν είχα την ευκαιρία να πάω σε προηγούμενες επισκέψεις. Ο χώρος είναι διακριτικά πολυτελής, με φινέτσα και ατμόσφαιρα αρχοντικού σπιτιού. Άλλωστε το κτίριο στο οποίο στεγάζεται είναι διατηρητέο και πανέμορφο. Υπάρχουν δύο χώροι στον πρώτο όροφο. Όπου και να καθίσετε θα αισθανθείτε σαν επίσημοι προσκεκλημένοι. Το αρτ ντε λα ταμπλ αυστηρό, με βαριά τραπεζομάντιλα, πετσέτες, κλασικά- βαριά μαχαιροπίρουνα, που αλλάζουν πριν από κάθε πιάτο. Γενικά προτιμώ την αυλή του, αλλά και η σάλα είναι εξίσου καλαίσθητη.

Ο κατάλογος στην φιλοσοφία που γνωρίζουμε: τρία tasting menus: ένα μικρότερο, ένα λίγο μεγαλύτερο κι ένα χορτοφαγικό. Παρατήρησα μια αισθητή αύξηση στις τιμές σε σχέση με την τελευταία μου επίσκεψη (στα 55 και 75 ευρώ, χωρίς το wine pairing, αν συγκράτησα καλά). Δίνεται επίσης η δυνατότητα να φτιάξεις και το δικό σου μενού, με πιάτα από την α λα καρτ λίστα και να τα σερβίρουν δια του 2. Εμείς ακολουθήσαμε την τελευταία επιλογή, ώστε να επιλέξουμε τα πιάτα που θέλουμε. Πριν αναφέρω τις γεύσεις που δοκιμάσαμε, θα τονίσω ότι τρία από τα διαχρονικά δημοφιλή πιάτα του Aleria παραμένουν πάντα στον κατάλογο: η χορτόπιτα, το παστίτσιο και το κουσκουσάκι μπουρδέτο. Όσοι δεν έχετε δοκιμάσει κάποιο απ’ αυτά (και ιδιαίτερα το αποδομημένο παστίτσιο του Αλέρια), να το κάνετε οπωσδήποτε στην πρώτη επίσκεψη.

Πριν αρχίσει η γευστική πανδαισία των πιάτων, προηγούνται δύο εξίσου ευχάριστες εκπλήξεις: το καταπληκτικό ευφάνταστο amuse bouche και το πανεράκι με τα υπέροχα δικά τους ψωμάκια συνοδεία σπιτικού βουτύρου.

Δεν ξέρω αν σας τυχαίνει συχνά στα ακριβά εστιατόρια να σας μένει στη μνήμη το amuse bouche, στο Αλέρια πάντως, ακόμα και αυτό είναι ένας λόγος επίσκεψης. Οι τρεις ονειρεμένες- ινσταγκραμικές μπουκίτσες καλωσορίσματος είναι ακόμα εκεί, γευστική έκρηξη στο στόμα!

Τα δε ψωμάκια είναι δικής τους παρασκευής, τριών ειδών: φετούλες λευκού προζυμένιου, μαύρου με καρύδι (αν θυμάμαι καλά) και αφράτα σαν μάφιν με μυρωδικά, το ένα καλύτερο από το άλλο. Το δε σπιτικό βούτυρο που συνοδεύει, αρωματίζεται από μανιτάρια πορτσίνι. Χρεώνονται 4 ευρώ το άτομο, αλλά αξίζουν πραγματικά και ανανεώνονται, αν το θελήσετε.

Και περνάω στα του φαγητού. Δύο άτομα δοκιμάσαμε πέντε αριστοτεχνικά πιάτα. Η ευγενέστατη υπεύθυνη παραγγελιών μάς οργάνωσε την σειρά των πιάτων και η κουζίνα φρόντισε να τα χωρίσει όλα στη μέση, ώστε να έχουμε την αίσθηση ότι κάνουμε το δικό μας tasting. Δεν θα σχολιάσω το καθένα ξεχωριστά, γιατί όλα ήταν άψογα σε γεύση, παρουσίαση και σύλληψη.
- Παλαμίδα με αχινό και κραμπλ (από κάποιο λαχανικό).
- Ταρτάρ με μοσχάρι, άνηθο και αυγολέμονο. Το αυγολέμονο, όπως μας εξήγησαν, δεν είχε καθόλου αυγό, αλλά είχε παρασκευαστεί από ρύζι.
- Ψητό καλαμάρι με σταφίδες, ρόκα και μάραθο. Ψημένο με την τεχνική sous vide, δηλαδή σε κενό αέρος, που το άφηνε τραγανό και ταυτόχρονα ζουμερό. Ο μάραθος σε μορφή αφρού, που έλιωνε και έδινε τα αρώματά του στις υπόλοιπες γεύσεις.
- Χοιρινά Μάγουλα με πουρέ πατάτας, μήλο και αντίβ. Η σάλτσα μεστή, δεμένη, ο πουρές αέρινος.
- Ορτύκι, με φάβα, αχλάδι και κόκκινο λάχανο. Πάνω σε ένα κραμπλ σοκολάτας.

Δεν υπάρχουν λόγια. Θαυμάσαμε και απολαύσαμε το καθένα ξεχωριστά. Το μόνο που μας «δυσκόλεψε» κάπως ήταν η καθυστέρηση ανάμεσα στα πιάτα, η οποία όμως είναι λογική για το οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα που παρουσιάζεται. Ωστόσο, για λόγους καθαρά πρακτικούς, θα πρότεινα να οργανώσετε νωρίς την επίσκεψή σας, γιατί η γευστική εμπειρία στο Αλέρια, χρειάζεται περίπου 2 ώρες για να ολοκληρωθεί.

Συνοδεύσαμε με δύο ποτήρια κρασί έκαστος - μαλαγουζιά Ρωξάνη Μάτσα – ένα ελαφρύ, αρωματικό κρασί, που έχουμε ξαναδοκιμάσει στο Αλέρια και μας αρέσει πολύ.

Και εδώ να αναφέρω τον λόγο που κάνει τέτοιου τύπου εστιατόρια να ξεχωρίζουν σε επαγγελματισμό και σεβασμό στον πελάτη.

Στην αρχή του δείπνου, όπως πήγα να ξεδιπλώσω την πετσέτα μου, παρατήρησα μια μικρή αστοχία, που δεν χρειάζεται να αναλύσω εδώ, τίποτα σπουδαίο. Πολύ διακριτικά ζήτησα να την αντικαταστήσουν, όπως κι έγινε. Φυσικά απολογήθηκαν για την αβλεψία, τόσο η κοπέλα που μας σέρβιρε όσο και η υπεύθυνη παραγγελιών. Στο τέλος του δείπνου λοιπόν, με δική τους πρωτοβουλία, και χωρίς να έχουμε παραγγείλει ακόμα γλυκό, μας έφεραν σερβίτσια και μας είπαν ότι μας κερνούν και τα δύο νέα γλυκά που υπάρχουν στον κατάλογο, για να τα δοκιμάσουμε και να πούμε την γνώμη μας. Σημειώνω ότι το καθένα, σε τιμές α λα καρτ κοστίζει 10 ή 12 ευρώ. Ένας σημαντικός λόγος αυτής της κριτικής λοιπόν που αφιερώνω στο Aleria, είναι για να επιβραβεύσω αυτή την χειρονομία και τα δύο υπέροχα γλυκά που δοκιμάσαμε.

- Τάρτα με φράουλες και δυόσμο
- Μπακλαβάς με μους από φυστίκι Αιγίνης, στρώσεις από ζελέ κόκκινων φρούτων, κρέμα και μαστίχα.

Περιττό να πω ότι πρόκειται για υψηλό επίπεδο ζαχαροπλαστικής, η περιγραφή μου εδώ είναι πολύ απλοϊκή μπροστά στο οπτικό και γευστικό αποτέλεσμα. Ειδικότερα η τάρτα ήταν εξόχως αρωματική και δροσερή, με κέρδισε σίγουρα, προτείνεται για τα καλοκαιρινά βράδια. Ο μοντέρνος μπακλαβάς με το φιστίκι, κάτι μοναδικό, που σίγουρα δεν έχετε ξαναδοκιμάσει.

Στο σύνολο, φύγαμε γι’ άλλη μια φορά ενθουσιασμένοι, παρ’ όλο που είχαμε πληρώσει περίπου 60 ευρώ το άτομο (με τα γλυκά κερασμένα). Το νέο μενού του Αλέρια είναι αντάξιο της φήμης του, που χτίζεται μεθοδικά, χωρίς να γίνεται καμιά έκπτωση στην ποιότητά του. Είναι σίγουρα ένα (ακριβό) δώρο, που πάντως πρέπει να κάνετε στον εαυτό σας.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

12 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Γαλήνη. Τι θα επιθυμούσε κάποιος μετά από ένα μπάνιο στην Ανάβυσσο; Ελαφρύ φαγητό και ησυχία. Γαλήνη δηλαδή.

Η Γαλήνη είναι μια από τις παραδοσιακές ψαροταβέρνες της Αναβύσσου, που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε. Μετά το πρώτο μπάνιο της σεζόν, οι φίλοι πρότειναν στην ταβέρνα αυτή, που αρχικά, ομολογώ, ως ιδέα δεν με ενθουσίασε. Όταν φτάσαμε όμως θυμήθηκα ότι έχω καθίσει κάποιες φορές στο παρελθόν και ποτέ δεν είχα κάτι αρνητικό να προσάψω. Παρκάραμε ακριβώς απέξω, στον άνετο χώρο που υπάρχει ακριβώς δίπλα στις ταβέρνες.

Βρίσκεται πάνω στον παραλιακό δρόμο της Αναβύσου. Που εξωτερικά δεν γεμίζει το μάτι. Όσο πιο μέσα όμως οδηγηθείς στην σκεπαστή αυλή της, τόσο πιο κοντά στη θάλασσα θα βρεθείς, θα ξεχάσεις τον θόρυβο του δρόμου και θα επικεντρωθείς στη θέα. Να πίνεις το ούζο σου σε μπαλκόνι ακριβώς πάνω από τη θάλασσα, αξία ανεκτίμητη. Όταν πήγαμε εμείς δεν είχε πολλές παρέες. Είχε βέβαια αρκετά γεμάτα τραπέζια, αλλά γενικά είχαμε ησυχία. Την έχω πετύχει και πολύ πιο γεμάτη με γκρουπ τουριστών και οικογενειακές καταστάσεις.

Το άλλο θετικό είναι η συνέπεια του καταλόγου. Δεν ξέρω αν έτυχε η μέρα, πάντως ό, τι κι αν είδαμε στον κατάλογο και ζητήσαμε το είχαν. Γαύρο, αθερίνα, μαριδάκι, τσιπούρες, μπαρμπούνια, σαρδέλες, πιάτα με ζυμαρικά… Το λέω επειδή σε τέτοιου τύπου ταβέρνες ο κατάλογος συνήθως λέει πολλά, αλλά η ψαριά έχει λίγα. Εδώ δεν αντιμετωπίσαμε τέτοια προβλήματα.

Για τον στήσιμο του χώρου και τα τραπέζια, δεν θα κουράσω. Όλοι πάνω- κάτω ξέρουμε το στιλ ψαροταβέρνας ‘70s. Αν κάτι εκτιμώ σε αυτές τις ταβέρνες είναι τα μεγάλα τραπέζια που χωράνε όλους τους μεζέδες. Και το προσωπικό βεβαίως, που κάνει τα ταχυδακτυλουργικά του για να τα βολέψει όλα.

Το φαγητό δεν είναι κάτι συγκλονιστικό, είναι το αναμενόμενο σε μια παραδοσιακή ψαροταβέρνα. Το ζητούμενο είναι να είναι αξιοπρεπές και τίμιο. Ως προς αυτό η Γαλήνη με κάλυψε.

Στην αρχή μας έφεραν λαδωμένες φέτες ψωμάκι στον γνωστό δίσκο. Μαζί με την τυροκαυτερή που είχαμε παραγγείλει, ταίριαξαν γάντι!

Συνεχίσαμε με:
- Σαλάτα αγγουροντομάτα και χόρτα βλήτα. Αμφότερα νοστιμότατα και φρέσκα.
- Πατατούλες τηγανιτές. Μια μερίδα αρχικά, που μας άρεσαν και τις ανανεώσαμε. Καλοτηγανισμένες, φρέσκιες.
- Χταπόδι ψητό και καλαμάρι τηγανιτό. Τα βάζω μαζί, γιατί δεν θέλω να σχολιάσω κάτι περαιτέρω. Κλασικά και κατεψυγμένα. Τουλάχιστον το ξέρεις, τουλάχιστον τα παραγγέλνεις εν γνώσει σου. Όπως έχω δηλώσει πολλάκις, δεν είμαι φίλος των κατεψυγμένων θαλασσινών, αλλά εδώ ένεκα παρέας…
- Γαρίδες σαγανάκι. Νόστιμες, μεγαλούτσικες, χορταστικές. Προσωπικά, το σαγανάκι δεν είναι το αγαπημένο μου πιάτο με γαρίδες, τις προτιμώ στη σχάρα, και σίγουρα έχω φάει και καλύτερο σαγανάκι από της Γαλήνης, ωστόσο, μεταφέρω τον ενθουσιασμό του κουμπάρου μου, που κυριολεκτικά έγλειψε όλη την σάλτσα με το ψωμάκι του.
- Αθερίνα τηγανιτή. Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Ελαφρύ λάδι, τραγανιστή, φρέσκια, την ευχαριστήθηκα!
- Μπαρμπούνια τηγανιτά. Μερίδα, στα 15 ευρώ, 5-6 μεγαλούτσικα, πολύ τίμιο ντιλ. Ιδιαιτέρως αν σκεφτείς ότι φάγαμε τρεις στους πέντε. Αυτό είναι το καλό όταν δεν είναι όλοι νησιώτες στην παρέα. Το καλό ψάρι το τρώνε λίγοι (Κι αυτός είναι επίσης ο λόγος που πρέπει πάντα μα πάντα να ανεχτείς και το κατεψυγμένο καλαμάρι, έτσι να βρίσκεται…).

Ήπιαμε ούζο Πλωμαρίου, το ένα από τα 2-3 που υπήρχαν στον κατάλογο. Και μια κοκα κόλα.

Η εξυπηρέτηση, όπως είπα, γρήγορη και έμπειρη, μας έφεραν τα απαραίτητα μαντιλάκια, μας κέρασαν παγωτά χωνάκια. Πληρώσαμε με κάρτα, η απόδειξη εκδόθηκε κανονικά, δεν έχω λόγο να μην τους βάλω 4/4.

Ο λογαριασμός για πέντε άτομα κινήθηκε πάνω- κάτω στα 18 ευρώ. Αν μέναμε στους μεζέδες και δεν παίρναμε τα μπαρμπούνια (τα ψάρια τιμολογούνται στα 50 ευρώ περίπου το κιλό), θα έβγαινε 2-3 ευρώ λιγότερα στον καθένα. Αλλά τι νόημα έχει;

Εν ολίγοις, περάσαμε όμορφα στη Γαλήνη, χαλαρώσαμε μετά το μπάνιο και φάγαμε καλά. Είναι μια τίμια ψαροταβέρνα που θεωρώ ότι δεν απογοητεύει. Προσωπικά, θα την ξαναπροτιμούσα, αν βρισκόμουν εκεί γύρω, δεν έχω σοβαρό λόγο να μην την προτείνω και σ' εσάς.

10 medium

08 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ιωλκός, ένα εστιατόριο σκέτη αποκάλυψη που έμαθα από το a4f!

Είχαμε προσπαθήσει να πάμε χωρίς κράτηση κάποια μεσημέρια σαββατοκύριακου τον χειμώνα, αλλά είχε σταθεί αδύνατο. Ήταν πάντοτε γεμάτο. Τελικά τα καταφέραμε ένα απόγευμα Σαββάτου, αφότου άδειασε από την μεσημεριανή βάρδια. Εμείς, τέσσερα άτομα, και 2-3 παρέες ακόμα.

Η συνολική εμπειρία από την Ιωλκό ήταν πραγματικά άψογη σε όλα τα επίπεδα. Πριν ακόμα περιγράψω το γεύμα μας, θα το προτείνω με κλειστά μάτια, σε όσους ξέρουν να τρώνε καλό και ποιοτικό ψάρι και αγαπούν τα θαλασσινά. Η ποικιλία σε καλούδια της θάλασσας είναι αξιοσημείωτη για ένα εστιατόριο που δεν διαφημίζεται από έντυπα και σάιτς και βρίσκεται σε ένα όχι τόσο κεντρικό σημείο της Γλυφάδας, πολύ κοντά στη λεωφόρο Βουλιαγμένης και σχετικά ψηλά από το εμπορικό κέντρο της Γλυφάδας. Κι όμως έχει αποκτήσει φανατικό κοινό. Δεν σας κρύβω ότι με έκπληξη το ανακάλυψα και το έχω εντάξει ήδη στα must.

Ο χώρος είναι πολύ προσεγμένος, φιλικός και σέβεται τον πελάτη. Μια όμορφη αυλή που περιτριγυρίζεται από πρασινάδες και λουλούδια, τα οποία καλύπτουν την φασαρία του δρόμου. Όμορφα τραπέζια, άνετα, στρωμένα με χάρτινα σουπλά και λευκά σερβίτσια. Στην είσοδο ξεχωρίζει ο πάγκος με τα ψάρια και τα θαλασσινά. Τριγύρω ράφια με λογής λογής αποστάγματα από διάφορα σημεία της Ελλάδας. Ε, και όταν βλέπω ούζα από το νησί μου και μάλιστα ετικέτες που δεν βρίσκω εύκολα στην Αθήνα, όσο να ναι, ανεβαίνει ένα εστιατόριο στην υπόληψή μου.

Ο κατάλογος είναι πλούσιος σε κλασικές και μοντέρνες γεύσεις. Διαφοροποιείται από τα κλασικά μενού της ψαροταβέρνας και αυτό δημιουργεί μια πολύ ευχάριστη έκπληξη σε όσους έχουμε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. Η δε βιτρίνα στην είσοδο γεμάτη με όλα τα καλούδια της θάλασσας. Δεν ξέρω σε τι να πρωτοσταθώ. Στα στρείδια, τα χτένια, τις πίνες, τις λογής λογής αχιβάδες, τον φρέσκο αχινό… τα σεβίτσε, την ψαρόσουπα, τις μπρουσκέτες μαρινάτων ψαριών, το φρέσκο (επιτέλους και χωρίς υποσημειώσεις) καλαμάρι και χταπόδι… Επιτέλους ένα μεζεδοπωλείο που σέβεται τον εαυτό του και σερβίρει φρέσκα θαλασσινά!

Βέβαια η Ιωλκός λειτουργεί και στη λογική του τσιπουράδικου, το όνομα εξάλλου παραπέμπει ευθέως στον Βόλο. Όμως εγώ δεν θα σταθώ σε αυτό, γιατί η κουλτούρα της πρωτεύουσας επιτάσσει το πλήρες γεύμα και όχι το τσιμπολόγημα.

Η εξυπηρέτηση είναι εντελώς προσωπική. Οι ιδιόκτητες καλωσορίζουν προσωπικά όλους τους πελάτες, προτείνουν πιάτα, προσαρμόζουν όσο μπορούν τις απαιτήσεις στην κουζίνα τους. Ιδιαίτερα ο κύριος της υποδοχής και διευθυντής του καταστήματος, είναι ιδιαίτερα ευγενής και περιποιητικός, θα καθίσει με ενδιαφέρον πάνω από κάθε τραπέζι να συζητήσει και να ακούσει, βαθύς γνώστης των ψαροθαλασσινών, αναζητά προσωπικά, όπως κατάλαβα, ό, τι ωραίο βγάζει η θάλασσα. Ο δε μάγειρας πρέπει να έχει εξαιρετικό ταλέντο, που αποδεικνύεται και στο πιο απλό πιάτο που θα ετοιμάσει.

Σ’ αυτή την πρώτη επίσκεψη δοκιμάσαμε πολλά και διάφορα, αλλά και πάλι δεν μπορώ να πω ότι μου έφτασαν. Όχι γιατί δεν χόρτασα, αλλά γιατί είδα άλλα τόσα που μου τράβηξαν το μάτι και την περιέργεια. Πάμε λοιπόν:
- Φετούλες ψωμιού, φρέσκιες, τραγανές και αφράτες- ελίτσες – υπέροχο ελαιόλαδο. Μια νόστιμη έναρξη. Μαζί με το απαραίτητο σφηνάκι τσίπουρο (δεν είμαστε πολύ του τσίπουρου, αλλά το τιμήσαμε).
- Σαλάτα δική τους με πράσινα λαχανικά, ντοματίνια, σταφίδες και όλα τα καλά.
- Χόρτα Αλμύρα. Εξαιρετικά βρασμένα, τόσο όσο πρέπει.
- Φάβα με ντοματούλα και λαδάκι. Καταπληκτική!
- Μπρουσκέτα μαριναρισμένου γαύρου πάνω σε φέτα μαύρου ψωμιού και πράσινα λαχανικά.
- Σεβίτσε τόνου, με διακριτική ρόκα. Πανδαισία, όνειρο! Και πλούσια μερίδα!
- Καλαμαράκι, φρέσκο σχάρας. Λουκούμι!
- Μύδια αχνιστά στο γνωστό εμαγιέ τσουκαλάκι. Με το ελαφρύ λαχταριστό ζουμάκι τους και λεμόνι.
- Σαρδελίτσες ψητές. Χωρίς κοκαλάκι παρακαλώ! Τις έτρωγες μια μπουκίτσα, ως μεζέ.
- Κουτσομούρες τηγανιτές. Όνειρο! Τόσο ελαφρύ λάδι και τόσο φρέσκιες!
- Γλώσσα ψητή με λαδολέμονο. Πολύ σωστή, πολύ νόστιμη, αλλά μας ήρθε τελευταία και είχαμε χορτάσει. Ήμουν η τυχερή που πήρα την υπόλοιπη πακέτο σπίτι και την απόλαυσα το επόμενο μεσημέρι.

Ίσως μου διαφεύγει κάποιο από τα πιάτα, γιατί πραγματικά πήραμε πολλά. Αλλά δεν ξέραμε τι να πρωτοδοκιμάσουμε.

Στο τέλος μας κέρασαν παγωτό και σφηνάκι μαστίχα, όπως ζητήσαμε.

Στις τιμές, θεωρώ ότι είναι λίγο πιο πάνω απ’ ότι πληρώνουμε συνήθως σε ένα μέσο ψαρομεζεδοπωλείο, αλλά εδώ η ποιότητα και η πρώτη ύλη είναι άλλου επιπέδου. Κατά τη γνώμη μου αξίζει τα λεφτά του πολύ περισσότερο από μεζεδοπωλεία με κονσερβοποιημένο χταπόδι και κατεψυγμένα θαλασσινά. Σε γενικές γραμμές υπολογίστε γύρω στα 25- 30 ευρώ το άτομο ή γύρω στα 15 αν θέλετε να πιείτε τσιπουράκι και να τσιμπήσετε. Η εμπειρία όμως είναι αυθεντική και το περιβάλλον κομψό και επαγγελματικό.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα βρεθείτε στη Γλυφάδα και θα επιθυμήσετε ψαράκι, ανεβείτε λίγο πιο πάνω από την συνήθη πιάτσα και αναζητήστε την Ιωλκό!