Loader

ram

Κριτικές: 149
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

10 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Είχα ακούσει και διαβάσει πολλά για τα Γιουβετσάκια κατά καιρούς. Αν είχα διαπιστώσει πόσο κοντά είναι στην περιοχή μου, θα είχα πάει νωρίτερα. Βρίσκεται στα σύνορα Γλυφάδας- Ελληνικού, πάνω από την λεωφόρο Βουλιαγμένης, σε μια ήσυχη γειτονιά. Από το μετρό Ελληνικό, είναι περίπου 20 λεπτά περπάτημα. Πάρκιγκ εύκολο.

Πραγματοποιήσαμε δύο επισκέψεις μέσα σε διάστημα δύο εβδομάδων και μείναμε, από τις γεύσεις τουλάχιστον, πολύ ευχαριστημένοι. Γι’ αυτό και στη δεύτερη επίσκεψη πήραμε φιλικό ζευγάρι να τους δείξουμε την ανακάλυψή μας.

Πιστεύω ότι πολλοί γνωρίζουν τα Γιουβετσάκια. Είναι μια παλιά όσο και ονομαστή ταβέρνα της περιοχής. Ειδικά μετά τα βραβεία που λαμβάνει τα τελευταία χρόνια, υποθέτω ότι έχει εξαπλωθεί η φήμη της. Δεν θέλω λοιπόν να κομίσω γλαύκα εις Αθήνας, θα προσθέσω απλώς την εμπειρία μου, για όσους δεν γνωρίζουν.

Τα Γιουβετσάκια δεν είναι μια συνηθισμένη ταβέρνα. Δηλαδή δεν αρκείται σε κάποια ορεκτικά, δυο σαλάτες να υπάρχουν, λίγα μαγειρευτά και μια καλή σχάρα/σούβλα. Είναι πάνω από τον μέσο όρο σε όλα αυτά (εκτός ίσως από την σχάρα, που δεν υστερεί καθόλου, απλώς καλά ψητά βρίσκει κανείς σε πολλά μέρη). Εκείνο που την κάνει να ξεχωρίζει είναι τα διαλεχτά υλικά και η σπανιότητα κάποιων πιάτων που προσφέρει, τόσο καλομαγειρεμένα μάλιστα που τα θυμάσαι.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Χώρος συμπαθητικός και ως εκεί. Άλλοι θα τον πουν παλιό, άλλοι παραδοσιακό. Με παλαιϊκά αντικείμενα και πολλές κορνίζες παντού. Θεωρώ ότι θα έχει αφεθεί λίγο στο χρόνο και θα σήκωνε μία ανακαίνιση. Ειδικά τα πορτοπαράθυρα έχουν παλιώσει πια. Τώρα τον χειμώνα λειτουργεί ένας χώρος εσωτερικός, μη καπνιζόντων κι ένας ημι- εσωτερικός, από τον οποίο περνάς αναγκαστικά για τα ενδότερα. Η αυλή συμπαθητική για το καλοκαίρι, με πολλή πρασινάδα, προσφέρει μεγαλύτερη άνεση.

Τα Σάββατα παίζουν δύο άτομα, παλιά λαϊκή και πιο έντεχνη μουσική (Μοσχολιού, Αλεξίου κτλ). Η φωνή της τραγουδίστριας καταπληκτική! Δεν το ξέραμε, ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη, μας έφτιαξε την βραδιά. Γι’ αυτό και την δεύτερη φορά, πάλι Σάββατο βράδυ πήγαμε. Εκτίμησα πάρα πολύ ότι δεν επιτρέπεται το κάπνισμα στην κυρίως αίθουσα με την μουσική (για την ημι - εξωτερική δεν είμαι σίγουρη). Όποιος ήθελε να καπνίσει, έβγαινε έξω. Ο κόσμος όλων των ηλικιών, οικογένειες, παρέες μεγαλύτερης ηλικίας, νεανικές αλλά και "γλυφαδιώτικες", που αναζητούν το καλό φαγητό.

Αποκεί και πέρα υπάρχουν κάποια στοιχεία στην ταβέρνα αυτή (δεν τα διέκρινα από την πρώτη φορά), που είτε με παραξένεψαν είτε μου χάλασαν κάπως την συνολικά καλή εικόνα. Το πρώτο είναι οι τιμές. Θες η δημοφιλία του, θες οι πρώτες ύλες, οι τιμές είναι ασυνήθιστα υψηλές για ταβέρνα, έστω και αυτής της κατηγορίας. Για να μην τα πολυλογώ, υπολογίστε μίνιμουν 50 ευρώ το ζευγάρι για μια ικανοποιητική παραγγελία. Υπάρχουν δυστυχώς κρυφές χρεώσεις, που με την σειρά τους ανεβάζουν τον λογαριασμό: το ψωμί- κουβέρ χρεώνεται περίπου 2 ευρώ το άτομο, η μουσική επίσης 2 ευρώ/ το άτομο (αν και στον κατάλογο αναγράφεται 3,90, εμάς μας χρέωσαν 2). Και το καλύτερο: το εμφιαλωμένο νερό χρεώνεται και αυτό, γύρω στα 2,50 ευρώ, είτε το κρατήσεις είτε το επιστρέψεις! Υπάρχει μάλιστα ειδική σημείωση στον κατάλογο: «νερό εμφιαλωμένο, μη επιστρεφόμενο! ». Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Και μία ακόμα σημείωση που μου προκάλεσε εντύπωση, ότι το εστιατόριο δεν διαθέτει παιδότοπο και παιδική χαρά! Δεν μπορώ να ξέρω για ποιον λόγο έβαλαν μια τέτοια υποσημείωση, μου φάνηκε λίγο kids unfriendly.

Αν λοιπόν προσπεράσεις ή παραβλέψεις τα παραπάνω και πας προετοιμασμένος να πληρώσεις για όλα αυτά τα έξτρα, στα Γιουβετσάκια θα φας καλά! Πολύ καλά μάλιστα.

Ο κατάλογος, αντί για τη συνηθισμένη λίστα με ορεκτικά, προτείνει μια μεγάλη ποικιλία σε τυριά, λαχανικά, κρεμώδεις σαλάτες… Κεφαλογραβιέρα Ηπείρου, Ανθότυρο, Ανεβατό Βερδικούσας, Αρσενικό Νάξου, Καπνιστό Μετσόβου, τζατζίκι χειροποίητο, σκορδαλιά, τυροκαυτερή δική τους, κολοκυθάκια, πιπεριές Κρήτης, σταμναγκάθι, παντζάρια Ναυπλίου, άγρια χόρτα Παρνασσού… τα περισσότερα σε τιμές «ακριβού» ορεκτικού, στα 6-8 ευρώ.

Τα κυρίως, επίσης κάποια πιο ιδιαίτερα. Έμφαση σε μαγειρευτά, λαδερά και θαλασσινά. Υποθέτω ότι όλα αυτά εναλλάσσονται ανάλογα με την εποχικότητα και τη διαθεσιμότητα των ημερών. Όπως για παράδειγμα το αρνάκι Τρικάλων με αγκινάρες Ναυπλίου που είδα την πρώτη φορά στα πιάτα ημέρας, αλλά όχι την δεύτερη.

Η εξυπηρέτηση και τις δύο φορές έγινε από δύο νεαρές σερβιτόρες, πολύ σβέλτες, οι οποίες φέρνουν βόλτα μόνες τους όλο το μαγαζί. Αποτελεσματικές μεν, κάπως απόμακρες δε.

Στην αρχή θα σου φέρουν ζεστά φραντζολάκια λευκού ψωμιού, τόσο φρέσκα και λαχταριστά, που ενδέχεται να μην προλάβουν να συνοδεύσουν το φαγητό σου! Εμείς και τις δύο φορές αδειάσαμε το καλαθάκι με συνοπτικές διαδικασίες. Συνοδεία μαύρων ελιών. Πάνω στο τραπέζι, μαζί με τα γνωστά αλατοπίπερα, χαρτοπετσέτες κτλ, θα βρεις παρθένο, βιολογικό ελαιόλαδο με ονομασία προέλευσης, το οποίο σε προτρέπουν να δοκιμάσεις με κάθε ευκαιρία. Να αρτύσεις μόνος σου την σαλάτα σου φερ’ ειπείν.
Εμείς, στις δύο επισκέψεις δοκιμάσαμε τα εξής:

- Αμπελοντολμαδάκια: τέσσερα στον αριθμό- γεμιστά με κιμά- στα 8 ευρώ. Αν σας φανεί αποτρεπτικός ο παραπάνω συνδυασμός, μόλις τα δοκιμάσετε θα ξεχάσετε όλους του ενδοιασμούς σας. Αυτά τα ντολμαδάκια είναι θεϊκά, με ένα καταπληκτικό, ελαφρύ αυγολέμονο. Και σας το λέω εγώ που δεν τρώω ποτέ γεμιστά με κιμά (ποτέ μη λες ποτέ όμως! ). Επιβάλλονται!

- Μπουγιουρντί: ήτοι σαγανάκι ψημένο σε πήλινο με φέτα Ηπείρου, ντομάτα και καυτερή πιπεριά. Αφράτο σαν σύνολο, αλλά μην υποτιμήσετε την καυτερή πιπεριά. Είναι αυτή που δίνει την επίγευση στο πιάτο. Αν σας αρέσει το καυτερό, και μόνο τότε, δοκιμάστε το.

- Ρίκι Σποράδων: ομολογώ ότι αυτό το ψάρι δεν το είχα ξανακούσει. Όταν το δοκίμασα, ενθουσιάστηκα! Κομμάτια φιλέτου, σαν λευκός τόνος, ψημένα σε λαδόκολλα στο φούρνο, συνοδεία από χόρτα και βραστά κολοκυθάκια. Προτείνεται! Για μένα είναι λόγος να επιστρέφω στην ταβέρνα αυτή (στα 15,50 ευρώ)

- Φιλετάκια χοιρινά με τηγανιτές πατάτες. Μυρωδάτα, καθαρά, μαλακά, τι άλλο να θέλεις από φιλετάκια; Οι πατάτες φρέσκιες, τραγανές. Στα 10 ευρώ.

Μαζί με μισόκιλο δικό τους κρασί, κόκκινο - δεν μπορώ να πω ότι μας ενθουσίασε- πληρώσαμε αυτή την πρώτη φορά λίγο πάνω από 50 ευρώ.
…………………………………………………………………………………………………..

Στη δεύτερη επίσκεψη, τέσσερα άτομα αυτή τη φορά, δοκιμάσαμε ξανά τα αμπελοντολμαδάκια. Αυτή τη φορά παίχτηκε μάχη.

- Κολοκυθάκια τηγανιτά: σε μορφή στικς, σαν πατατούλες. Τραγανά, σε ελαφρύ λάδι. Άλλο ένα πιάτο που ξεχωρίζει ανάμεσα σε όμοια που έχουμε δοκιμάσει.

- Χωριάτικη σαλάτα σπέσιαλ: να πω εδώ ότι, όπως και στα ορεκτικά, έτσι και στις σαλάτες δεν θα βρείτε καμιά σπουδαία ποικιλία. Αν όμως πάτε διαβασμένοι, κάπου θα πάρει το μάτι σας ότι οι ντομάτες είναι φρέσκιες, βιολογικές, γλυκιές. Γι΄ αυτό αξίζει να δοκιμάσετε έστω την πρώτη φορά κάποια από τις δύο σαλάτες τους. Η χωριάτικη έχει όλα τα υλικά της χωριάτικης, συν κάπαρη και ένα πράσινο λαχανικό σε μεγάλα φύλλα (όχι ρόκα). Γενικά τρώγεται ευχάριστα μαζί με το ψωμί και καταλαβαίνεις την φρεσκάδα της. Αλλά και πάλι, 8,5 ευρώ, μου φάνηκαν υπερβολικά.

- Στα κυρίως, δύο άτομα μοιράστηκαν ένα γιουβέτσι μοσχάρι με κριθαράκι. Ήρθε ζεστό και αχνιστό στο πήλινο, η σερβιτόρα το αναποδογύρισε μέσα σε πιατέλα και φάνηκε ότι ήταν υπεραρκετό για δύο. Κρέας λουκούμι, comfort γεύση, δεν έμεινε σπυρί στο πιάτο. (14 ευρώ)

- Σουβλάκι κοτόπουλο, με τηγανιτές πατατούλες. Μεγάλη ποσότητα επίσης. Τρυφερό, νόστιμο. (13 ευρώ)

- Ψαρονέφρι αμπελουργού για μένα, με τηγανιτές πατάτες. Ζουμερά, τρυφερά φιλετίνια, με μια σάλτσα από κόκκινο κρασί, προσεκτικά χυμένη πάνω από το κρέας. 15 ευρώ.

Συνοδεύσαμε με ένα λευκό Κτήμα Σιγάλας, στα 22 ευρώ. Μας το παρουσίασε και το άνοιξε προσωπικά ο κύριος- ιδιοκτήτης της ταβέρνας κι επί τη ευκαιρία μας έδωσε κάποιες πληροφορίες για το κρασί αυτό και το βιολογικό λάδι που χρησιμοποιούν. Μου έδωσε την εντύπωση ανθρώπου που επιλέγει ένα- ένα τα προϊόντα του, δεν αφήνει τίποτα να μπει τυχαία στην ταβέρνα του. Δεν είναι λοιπόν τυχαία και η επιτυχία.

Στο τέλος δοκιμάσαμε ένα προφιτερόλ σε ποτήρι. Πολύ νόστιμο, φρέσκο και δροσερό (5,50 ευρώ).

Με τον λογαριασμό κερνούν γλυκό του κουταλιού (επιλογή από φράουλα, κυδώνι, πορτοκάλι κι ένα ακόμα, που μου διαφεύγει). Δοκιμάσαμε και τις 2 φορές την αρωματική, λαχταριστή φράουλα!

Ο λογαριασμός αυτή τη φορά στα 112 ευρώ, δηλαδή και πάλι περίπου 57 ευρώ το ζευγάρι.

Εμάς τα Γιουβετσάκια μας έχουν κερδίσει, παρά τα όποια κακώς κείμενα ανέφερα. Γιατί η τελική εντύπωση που σου αφήνει το φαγητό τους είναι άριστη και σε κάνουν να θες να επιστρέψεις. Γι’ αυτό δεν θα αφαιρέσω και δεύτερη ντοματούλα από το vfm τους, παρά τις τσιμπημένες τιμές τους. Δοκιμάστε τα με την πρώτη ευκαιρία!

10 medium

25 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το ΝΟΕ είναι ένα όμορφο ρεμπετάδικο του Πειραιά. Προσπαθεί να αναβιώσει το κλασικό ύφος της ρεμπέτικης ταβέρνας της γειτονιάς και ως ένα βαθμό, το καταφέρνει. «ΝΟΕ- Γεύσεις και ακούσματα» θα δείτε να γράφει στην ταμπέλα του και οι διάφοροι οδηγοί πόλης.

Το ανακαλύψαμε ψάχνοντας αυθεντικά ρεμπετάδικα στον Πειραιά, μια περιοχή που βρίθει, υποτίθεται τέτοιων ακουσμάτων. Ωστόσο, μπορώ να πω ότι δυσκολευτήκαμε να καταλήξουμε σε κάποιο κλασικό ρεμπετάδικο, καθώς, πέραν της Στοάς του Κούβελου και κανα-δυο «κουτουκιών» που έχουμε πάει κατά καιρούς, τα υπόλοιπα γίνονται μετά από κάποια ώρα μπουζουκάδικα. Επίσκεψη κάποιο Σάββατο βράδυ του Φεβρουαρίου, μετά από κράτηση.

Το όνομά του δεν ξέρω από πού προέρχεται, αν έχει επιδράσεις από την Παλαιά Διαθήκη ή αποτελεί κάποιο αρτικόλεξο. Βρίσκεται στην αρχή της οδού Νοταρά, στην ήσυχη πλευρά της, προς την περιοχή της Ευαγγελίστριας.

Ο χώρος είναι μικρός, γουστόζικος και παρεϊστικος. Το ισόγειο έχει χωρητικότητα περίπου 40 ατόμων και υπάρχει ένα μικρό πατάρι με λιγότερα τραπέζια. Στο ισόγειο υπάρχει βεβαίως το πάλκο των μουσικών, όμορφα ζωγραφισμένο με μια παραδοσιακή πόρτα με μπουκαμβίλια. Εκεί, όπως διάβασα εμφανίζονται διαφορετικά μουσικά σχήματα κάθε φορά. Την βραδιά που πήγαμε ήταν δύο νεαροί που έπαιζαν έγχορδα (μην με ρωτάτε λεπτομέρειες, πάντως όχι μπουζούκι) και μια κοπέλα- τραγουδίστρια που συνόδευε με ντέφι και μικρά πιατίνια δαχτύλων (νομίζω τουρκικά τζίλια λέγονται). Πολύ παραδοσιακή, ρεμπέτικη μουσική, αρκετά τραγούδια που δεν είχα ακούσει, σε ένα περιβάλλον που σε ταξίδευε στον χρόνο, στις παλιές ταβέρνες του Πειραιά και στις προσφυγικές γειτονιές.

Παρέες όλων των ηλικιών που σιγοτραγουδούσαν. Κάποιοι σηκώθηκαν να χορέψουν, όσο το επέτρεπαν τα ελαφρά τσιφτετέλια, αλλά χωρίς τα ξεσπάσματα και τον χαμό που συμβαίνει συνήθως στα ρεμπετάδικα και στις μπουζουκερί.

Στο δια ταύτα, ο κατάλογος προσφέρει μεγάλη ποικιλία πιάτων. Ορεκτικά και κάποια κρεατικά. Εμείς πήραμε (όσο τα θυμάμαι, χωρίς μεγάλη ακρίβεια):

1. Φέτα ψητή: Νόστιμη, λίγο πικάντικη.
2. Χαλούμι: κλασικό
3. Καλτσούνια κρητικά. Μας έκαναν έναν συνδυασμό με τυρί και με χόρτα. Τίποτα διαφορετικό από χορτοπιτάκια και τυροπιτάκια, απλώς με πιο παραδοσιακό φύλλο.
4. Κεφτεδάκια με πατάτες. Μικρές μπουκίτσες, πάνω σε μια σως γιαουρτιού. Δεν μπορώ να πω ότι μας άρεσαν ιδιαίτερα.
5. Ρολάκια μελιτζάνας με τυριά. Το κλασικό, μέσα σε πήλινο, πιάτο.
6. Μπουκίτσες συκώτι με κρασί.
7. Μπριζολάκια μερίδα επί 2. Με λίγες πατάτες τηγανιτές.

Όλα τα πιάτα είχαν το κοινό χαρακτηριστικό ότι ήταν μεζεδάκια, με όλη τη σημασία της λέξης. Δηλαδή τσιγκούνικες μερίδες, που δεν γέμιζαν το μάτι, όυτε το στομάχι σε σημείο κορεσμού. Πέντε κομμάτια εδώ, έξι εκεί. Και είναι κάπως εκνευριστικό να μετράς τα κομμάτια, για να μην το στερήσεις από κάποιον άλλον. Γευστικά ικανοποιητικό, χωρίς κάτι το αξιομνημόνευτο.

Στο τέλος πήραμε κι ένα σουφλέ με παγωτό και μας κέρασαν καρυδόπιτα, αν θυμάμαι καλά.

Μαζί με μια σαλάτα δική τους (δεν την θυμάμαι ακριβώς), ίσως μια έξτρα μερίδα πατάτες, 1 τεταρτάκι αμοργινό και δύο μισόκιλα ρακόμελα, πληρώσαμε 90 ευρώ, δηλαδή περίπου 25 ευρώ το άτομο. Το βρήκα τσιμπημένο και όχι πολύ ταβερνάκι του λαού τελικά…

Βέβαια είχαμε μια όμορφη βραδιά, με όμορφα ακούσματα και δεν θα δίσταζα να το προτείνω σε κάποιον που ψάχνει κάτι πιο αυθεντικό στην περιοχή του Πειραιά. Αλλά να πάει για την όμορφη μουσική και για το περιβάλλον. Το φαγητό είναι φιλότιμο, αλλά προς το παρόν όχι κάτι ιδιαίτερο.

10 medium

20 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Πάει λίγος καιρός που το Kitchen Lab επεκτάθηκε και στα νότια.

Σε έναν μεγάλο χώρο της οδού Λαζαράκη, δίπλα στο πάλαι ποτέ hard rock cafe, ήρθε να ζωντανέψει ένα κάπως παραμελημένο τα τελευταία χρόνια, σημείο της Γλυφάδας.

Έχοντας διαβάσει την αναλυτική κριτική της UCook για τον χώρο και την φιλοσοφία του Kitchen Lab της Αγίας Παρασκευής, θα συμφωνήσω μαζί της σχεδόν σε όλα. Η μόνη ίσως διαφορά του χώρου της Γλυφάδας (χωρίς να έχω πάει σ’ αυτόν της Αγ. Παρασκευής), είναι ότι είναι μεγάλος και άνετος και στα δύο επίπεδα. Επομένως, ας μην επεκταθώ σε θέματα χώρου κ διακόσμησης, ισχύουν τα όσα έχουν γραφεί. Όποιος παρακολουθεί τον Άκη τα τελευταία χρόνια (ποιος μπορεί να μην τον παρακολουθεί άλλωστε, είναι παντού! ) αντιλαμβάνεται ότι και η αισθητική του χώρου του, και το στυλ των πιάτων του και το στήσιμο των εστιατορίων του, αντανακλούν αυτό το λίγο χύμα, το ανεπιτήδευτο, το βιαστικό, που τον χαρακτηρίζει. Με πολύ επιχειρηματικό δαιμόνιο πάντως.

Όπως οι TOMIE και Ucook επισκέφθηκαν το εστιατόριο της Αγίας Παρασκευής σε φαινομενικά άκυρες ώρες και το βρήκαν γεμάτο, έτσι κι εμείς ξεσηκωθήκαμε από φιλικό ζευγάρι άρον άρον Κυριακή πρωί, ώρα 10, να προλάβουμε, να πάμε να φάμε brunch. Εγώ, και μόνο λόγω ώρας, δεν μπορώ να πω ότι είχα και πολλή όρεξη… Με τα πολλά φθάσαμε στις 11, και πάλι γεμάτο το βρήκαμε. Για να καταλάβετε το άκυρο της ώρας για Γλυφάδα, αν θέλαμε μπορούσαμε να παρκάρουμε σχεδόν απέξω. Στη Λαζαράκη… που, αν βρεις θέση Κυριακή μεσημέρι, πρέπει να παίξεις Λόττο. Τα δε υπαίθρια πάρκιγκ της οδού Λαμπράκη πρώτη φορά τα έβλεπα σχεδόν άδεια… Όλη η Γλυφάδα κοιμάται, αλλά ο Άκης γεμάτος!

Καθίσαμε σε έναν πάγκο του πρώτου ορόφου, 5 άτομα εμείς, κι ένα ζευγάρι δίπλα μας, σύνολο επτά. Η φιλοσοφία των πάγκων είναι sharing. Δεν υπάρχει privacy, που λένε και στο χωριό μου. Το προσωπικό- σερβιτόροι («σερβιτόροι» κατ’ όνομα, γιατί δεν σερβίρουν) φροντίζουν να κατευθύνουν τις μικρές παρέες πρώτα στους πάγκους και να κρατάνε τα τραπέζια για τις πιο μεγάλες, με παιδιά. Έτσι κάποια στιγμή υπήρχαν τραπέζια άδεια πίσω μας, αλλά οι πάγκοι φίσκα. Όταν όμως σχεδόν άδειασε ο διπλανός μας πάγκος και υπήρχαν μόλις δύο θέσεις κενές στον δικό μας, έφεραν ντε και καλά ένα ζευγάρι στριμωχτά δίπλα μας, αντί να τους βάλουν στον άδειο πάγκο. Φάουλ για μένα… Γενικά διέκρινα ιδιαίτερο ζήλο στην εξοικονόμηση χώρου.

Κατά τ’ άλλα, η εξυπηρέτηση «εντός σάλας» περιορίζεται στο καλωσόρισμα, σε κάποιες επεξηγηματικές διευκρινίσεις για το πώς θα παραγγείλεις και στην παροχή φυλλαδίων με το μενού. Η λογική του self service, έστω και στην πιο οργανωμένη εκδοχή του, ούτε εμένα μου άρεσε πολύ, κυρίως επειδή δεν το γνώριζα, κι έτσι αναγκάστηκα να ανεβοκατέβω 3 φορές πάνω- κάτω για να δω τη βιτρίνα με τα γλυκά, να παραγγείλω και να κατέβω να το πάρω. Γι’ αυτό και μόνο βάζω ¾ στην εξυπηρέτηση. Μου άρεσαν όμως τα σταντ με τα δοχεία νερού – και μάλιστα νερού με φέτες λεμονιού- που πίνεις όσο και όποτε θέλεις. Θετικό, για το περιβάλλον κυρίως, και τα χάρτινα ποτηράκια νερού.

Στα του φαγητού τώρα, ο «ναός του Άκη» είναι ο ορισμός του Brunch. Και δη του κυριακάτικου brunch. Το μενού διακρίνεται σε κλασικές γεύσεις: Αυγά, σάντουιτς, μπέργκερ, 2 σαλάτες και κάποια πάνκεϊκς. Όποιος θέλει κάτι πιο γλυκό, μπορεί να διαλέξει από την πλούσια (κυρίως σε κέικ, τάρτες, brownies και cookies) βιτρίνα. Το δε promotion του δαιμόνιου σεφ είναι παντού. Μου θύμιζε Jamie Oliver. Επιτοίχιες οθόνες δείχνουν απανωτά επεισόδια της γνωστής εκπομπής Kitchen Lab, το τελευταίο του βιβλίο συνταγών διατίθεται προς πώληση σε σταντ δίπλα στο ταμείο, ενώ μια ωραιότατη λιχουδιά που σε προκαλεί μόλις την δοκιμάσεις, βρίσκεται πάντα στο ταμείο. Εγώ δοκίμασα ένα φανταστικό (μα φανταστικό! ) κομματάκι brownie με σοκολάτα και καραμέλα νομίζω, που συγκρατήθηκα να μην το παραγγείλω άμεσα.


Οι μερίδες φαγητού είναι γιγάντιες και επιθετικές. Η καθεμιά χορταίνει άνετα δύο άτομα, μεγάλες πείνες ή hangover. Εγώ, επειδή την ώρα εκείνη ήθελα ιδανικά έναν καφέ με ένα κομμάτι κέικ, (αλλά είπαμε, πήγαμε για brunch! ), προσπάθησα να παίξω έξυπνα. Πήρα το bagel με σολωμό. Πόσο μεγάλο να είναι;

- Κι όμως ήταν! Ένα αφράτο bagel με παπαρουνόσπορο γεμιστό με πλούσιο σολωμό gravadlax (καπνιστός μεν, αλλά αρκετά ελαφρύς) και πολλές στρώσεις ρόκα. Συν μαγιονέζα, αγγουράκι τουρσί κτλ. Ευτυχώς είχα την έμπνευση να το παραγγείλω με σαλάτα και όχι με τσιπς. Η γεύση ήταν πολύ καλή, αλλά δεν μπόρεσα να το φάω όλο. (6,90e)

Οι υπόλοιποι παρήγγειλαν:

- Σάντουιτς με Ham and Cheese. O άντρας μου περίμενε το κλασικό τοστάκι, λίγο πιο αναβαθμισμένο. Του ήρθε λοιπόν ένα παχουλό τοστ με χοντρές, βουτυρωμένες φέτες ψωμί και τριπλή στρώση ψητού χοιρινού και τυριών. Με τσιπς πατάτας… (5e )

- Omelet open σάντουιτς. Επίσης πληθωρικό. Βλέποντάς το βουνό ομελέτας, υπολογίζω να είχαν σπάσει γύρω στα 4 αυγά. Βάλε τυρί, μπέικον, μαρμελάδα chilly- ginger, μπαχαρικά… μιλάμε για βόμβα χοληστερίνης. Ο φίλος μας, νικημένος από την ομελέτα, κατέθεσε τα όπλα… (12 )

- Παστράμι για την αδυνατούλα φίλη μας. Ίδιο σκηνικό: πολλαπλές στρώσεις αλλαντικού σε παχιά φέτα ψωμιού, με όλα τα συνοδευτικά καλούδια και τα απαραίτητα τσιπς πατάτας. (6,5)

- Και το γλυκό κλείσιμο, για τον αδελφό μου που τόλμησε την διαφορά: the ultimate pancake με Ganache πραλίνα. Δεν περιγράφω άλλο, καταλαβαίνετε: Κόλαση λιωμένης σοκολάτας, πάνω σε ευμεγέθη πανκέικ, πολύ μεγαλύτερα από τα κλασικά αμερικάνικα… Ήταν λαχταριστότατο και άκρως σοκολατολαγνικό. Αλλά σε μπούχτιζε από την τρίτη πιρουνιά... (8)

Οι τιμές, όπως βλέπετε, σε γενικές γραμμές είναι συμφέρουσες. Με λιγότερα από 10 ευρώ σκας στο φαγητό. Υπάρχουν βέβαια και επιλογές ακριβότερες, κυρίως σε πιο ψαγμένα μπέργκερ. Αν δεν πάτε σε κάτι τέτοιο, μπορείτε να φάτε υπερχορταστικά (μαζί με αναψυκτικό- γλυκό κτλ) με 15 ευρώ περίπου. Από την άλλη θα πεις, οκ, για ψωμί, τυρί, αλλαντικά και αυγά μιλάμε, πόσο να κάνουν; Σωστό κι αυτό. Γι' αυτό δεν βάζω το 4/4 στο vfm.

Το πρόβλημα για εμάς τους πιο παράξενους, είναι ότι θέλουμε μία κομψότητα στο φαγητό μας, έστω κι αν μιλάμε για brunch. Δεν θέλουμε να το βλέπουμε και να μας τρομάζει, να μας κοιτάει επιθετικά και τελικά να μένει το μισό στο πιάτο. Ούτε να χρειαζόμαστε μετά μία ώρα διάδρομο για να κάψουμε θερμίδες. Επίσης, θα εκτιμούσαμε λίγο πιο ξεκάθαρες γεύσεις, χωρίς πολλές μαγιονέζες και λιωμένα τυριά. Κι αυτό με οδηγεί σε ένα 2/4 στη γεύση, ίσως αυστηρό.

Μου θύμισε λίγο την κριτική που είχα γράψει για το Estrella πριν ένα χρόνο περίπου, για τα πληθωρικά και λιπαρά πιάτα του. Σε ύφος κουζίνας μοιάζουν (αν και το kitchen lab το βρίσκω πιο ενδιαφέρον). Και σε ύφος εστιατορίου και κόσμου μου θύμισε πολύ το Gazi College. Συνδυάστε τα μαζί και θα καταλάβετε. Ή απλά σκεφτείτε πληθωρικό brunch αμερικάνικου τύπου, όπου η ποσότητα είναι κάτι πολύ σχετικό.

Για να δούμε αν θα κρατήσει τον κόσμο του ή είναι ένα στέκι της μοδός…

Για μένα πάντως, οι πρώτες εντυπώσεις είναι μέτριες. Ίσως δεν μου βγήκε η μέρα. Έχουν περάσει περίπου τέσσερις εβδομάδες από την πρώτη επίσκεψη και όλο περνάω αλλά δεν έχω ξαναμπεί... Την επόμενη φορά θα το επιχειρούσα για ένα γλυκό ή για κάτι πιο λάιτ σε φαγητό.

10 medium

15 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Ήρθε η στιγμή να γράψω δυο λόγια για το αγαπημένο μου καφε-ζαχαροπλαστείο. Την κριτική αυτή την οφείλω χρόνια, την επεξεργάζομαι, την γράφω και τη σβήνω, αλλά, ακόμα και τώρα δεν ξέρω πώς να τα βάλω όλα σε μια σειρά για να σας εξηγήσω τι είναι αυτό το μαγικό μέρος που λέγεται Μαλεμπί.

Σίγουρα είναι το πιο όμορφο σημείο για καφέ και γλυκό στην Άνω Γλυφάδα. Έχει γίνει θεσμός πια. Τον τελευταίο καιρό έβαλε και το brunch στο μενού του. Το έχω δοκιμάσει, αλλά δεν θέλω να σταθώ σ’ αυτό. Γιατί brunch θα βρείτε παντού.

Το Μαλεμπί είναι βασικά ζαχαροπλαστείο-καφέ. Είναι η βιτρίνα με τα γλυκά του. Που θα την δείτε μπροστά σας με το που μπείτε. Δεν είναι μια απλή βιτρίνα, είναι βιτρίνα για χάζι, όλη η ουσία του χώρου αυτού. Ειναι η νεανική του ατμόσφαιρα, φιλική σε όλες τις ηλικίες. Τα όμορφα απογεύματα με γαλλική μουσική και φίλους, πίνοντας αρωματικό καφέ και δοκιμάζοντας διαφορετικό γλυκό. Είναι το αχνιστό πολίτικο τσάι τα χειμωνιάτικα απογεύματα και η δροσερή σπιτική λεμονάδα τα καλοκαίρια. Ο καταπληκτικός, πλούσιος σε κρέμα καπουτσίνο και οι αρωματικές ποικιλίες τσαγιού. Είναι το βλέμμα των παιδιών καθηλωμένο μπροστά στην φινετσάτη βιτρίνα με τις τούρτες, τα γλυκά, τα λογής- λογής σοκολατάκια. Είναι ένας χώρος που, αν και σχετικά καινούριος, παράγει αναμνήσεις. Κλείνει το μάτι στην παράδοση αλλά τείνει το χέρι στο μοντέρνο. Και όλα αυτά με καταπληκτική επιτυχία!

Επισκέπτομαι τακτικά το Μαλεμπί τα τελευταία τουλάχιστον επτά χρόνια. Και ξέρω αρκετό κόσμο της περιοχής που κάνει ακριβώς το ίδιο. Ξεκίνησε ως μοντέρνο πολίτικο ζαχαροπλαστείο, συνοικιακό. Προκάλεσε περιέργεια και γρήγορα έκλεψε τις εντυπώσεις, έγινε τόπος συνάντησης. Στην αρχή πηγαίναμε όλοι για να πιούμε τσάι στο γυάλινο τούρκικο ποτηράκι (1 ευρώ τότε) ή ελληνικό καφέ με μαστίχα και να συνοδεύσουμε με πολίτικα γλυκά. Εκεί δοκίμασα ένα από τα ωραιότερα καζαν ντιπί που είχα φάει ως τότε. Συχνά, φεύγοντας, αγόραζα σιροπιαστές μπουκίτσες για την γιαγιά μου (σαραγλάκια, σάμαλι, μπακλαβαδάκια κτλ) ή λιχουδιές από την ξεχωριστή βιτρίνα των πολίτικων (σιροπιαστά, κρέμες και κομπόστες). Κι αν δεν σου έκανε κέφι το παραδοσιακό, υπήρχαν κάποιες επιλογές σε κλασικά γλυκίσματα, πάντα με το κομμάτι: τούρτες σοκολάτας, αμυγδάλου, μπλακ φόρεστ, τρίγωνος κορμός μωσαϊκό με πλούσιο σοκολατένιο γλάσο και διάφορα κρεμώδη σε ποτήρι ή σε σφηνάκι (τιραμισού, τσιζκέικ, cookies…).

Όσο ο καιρός περνούσε το Μαλεμπί αντί να κατασταλάζει, συνεχώς ανανεωνόταν δημιουργικά. Από συνοικιακό καφέ έγινε προορισμός όλης της περιοχής. Η βιτρίνα γέμιζε με περισσότερα και πιο όμορφα γλυκά και το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από τα πολίτικα στα ευρωπαϊκά. Η επιτυχημένη ισορροπία ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και το Παρίσι, ως άλλο Orient Express, στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Γιατί ό, τι έβγαζε στη βιτρίνα το δαιμόνιο καφε-ζαχαροπλαστείο γινόταν ανάρπαστο. Το υγρό κέικ σοκολάτας, το ζουμερό σουφλέ και η αέρινη μους έχουν πείσει όλους τους δύσπιστους σοκολατολάγνους. Το αφράτο εκλέρ με την απαλή κρέμα, οι lemon pie, οι τάρτες με βατόμουρα και με φρέσκιες φράουλες, τα κέικ καρότου και βατόμουρου, η Crème brulee και η crème caramelee έχουν αρπάξει την πρωτοκαθεδρία από τις κλασικές πάστες (που μεταξύ μας, δεν είναι το τοπ του Μαλεμπί).

Κοντά σ΄αυτά εμφανίζονται και τα εποχικά. Πώς να ξεχάσω την υπέροχη Monc Blanc που έκανε πρεμιέρα τα περσινά Χριστούγεννα κι έκτοτε έχει καθιερωθεί; Τις λευκές μους με ρόδι και τα γεμιστά τσουρέκια! Πρόσφατα είδα κι άλλες προσθήκες, όπως ατομικά Paris Brest με κρέμα και μαρμελάδα κόκκινων φρούτων, banofee σε διάφορες παραλλαγές, και πληροφορήθηκα για ένα πολύ ενδιαφέρον μιλφέιγ που σερβίρεται μόνο τις Κυριακές.

Πάνω απ’ όλα όμως, σήμα κατατεθέν και σπεσιαλιτέ του μαγαζιού ήταν και παραμένει το καταπληκτικό πολίτικο κιουνεφέ. Αν και δεν είμαι τόσο έμπειρη στα πολίτικα, καταθέτω την ταπεινή μου γνώμη, ότι το κιουνεφέ του Μαλεμπί είναι το καλύτερο που έχω δοκιμάσει. Σερβίρεται σε στρογγυλή μορφή, με μια σειρά τριμμένο φυστίκι Αιγίνης, είναι δε το μόνο γλυκό που δεν μπορείς να δεις στη βιτρίνα και απαιτεί παραγγελία 15 λεπτών. Το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει. Ζεστό, λαχταριστό, η τραγανή, ελαφρά σιροπιασμένη υφή του καταϊφιού και το μαστιχωτό ελαφρύ τυρί, απογειώνουν την γεύση. Ξέρω κόσμο που επιμένει να πηγαίνει στο Μαλεμπί μόνο γι’αυτό το γλυκό. Στα 5 ή 5,5 ευρώ.

Γενικά είναι ένας χώρος που αγαπάει το γλυκό στην όμορφη και φινετσάτη εκδοχή του, που πειραματίζεται ανάλογα με την εποχικότητα και διατηρεί επιτυχημένα το πολίτικο υπόβαθρο που το καθιέρωσε. Δεν είναι το κλασικό ζαχαροπλαστείο. Δεν θα βρείτε ολόκληρες τούρτες και μεγάλα γλυκά. Τα πάντα πάνε με το κομμάτι. Τα οποία φυσικά μπορείς να αγοράσεις και για το σπίτι σε χαμηλότερη τιμή. Οι τιμές κινούνται στα 3,5- 4,5 ευρώ για κάθε κανονικό κομμάτι γλυκού (γιατί υπάρχουν και τα σφηνάκια) και υπολογίστε μισό ευρώ φθηνότερο αν το πάρετε για το σπίτι.

Το προσωπικό είναι νέοι άνθρωποι που ετοιμάζουν τις παραγγελίες, σερβίρουν, εξυπηρετούν στη βιτρίνα και στο ταμείο. Κάποια παιδιά είναι εκεί χρόνια, τους ξέρουμε με τα ονόματά τους. Εξυπηρέτηση σωστή, ευγενική, χαμογελαστή, όχι δήθεν, όχι αδιάφορη, όχι επιτηδευμένη. Τα πάντα γίνονται από επαγγελματίες και αυτό φαίνεται και στη φαντασία των Pastry Chef και στην άψογη εξυπηρέτηση.

Ο χώρος έχει επεκταθεί όσο γίνεται τα τελευταία χρόνια. Το σημείο της οδού Γούναρη, όπου βρίσκεται δεν είναι το πιο άνετο, γιατί είναι στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο άλλα κτίρια - πάντως αρκετά κεντρικό για την περιοχή, κοντά στην οδό Ανθέων. Ενώ ξεκίνησε με μια εξωτερική κλειστή αυλή και λίγα τραπεζάκια στον εσωτερικό χώρο, η επιτυχία ήταν τέτοια, που σύντομα επεκτάθηκε και δημιουργήθηκε μια όμορφη σάλα με χαριτωμένα μπιστρό τραπεζάκια και ένα όμορφο δάπεδο με πλακάκια, αλλού βίντατζ αλλού σκάκι. Οι απαλές γαλαζοπράσινες λεπτομέρειες δίνουν μια ανάλαφρη όψη στο χώρο. Η εξωτερική αυλή έχει κλείσει με τζαμαρίες, λειτουργεί πλέον ως χώρος καπνιζόντων και διαχωρίζεται ξεκάθαρα από τους μη καπνίζοντες, με διπλή πόρτα. Όμως όσο κι αν έχει μεγαλώσει η χωρητικότητα, υπάρχουν απογεύματα, σαββατοκύριακα κυρίως, που δεν μας χωράει!

Δεν ξέρω τι άλλο να πω για το αγαπημένο μου Μαλεμπί... Δεν θα ήθελα να σας προτρέψω ντε και καλά να έρθετε από μακριά για ένα γλυκό, αλλά, αν ρωτάτε εμένα, αξίζει και τον κόπο και τα χιλιόμετρα. Όπως και να χει πάντως, αν βρεθείτε στην Άνω Γλυφάδα και επιθυμήσετε γλυκό ή κάτι τύπου brunch, η επιλογή είναι μία και επιβάλλεται! Μαλεμπί και μόνο!

10 medium

07 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Υπάρχουν κάποια μέρη εστίασης που επισκεπτόμαστε χρόνια και τα θεωρούμε μέρος της καθημερινής μας ρουτίνας. Ταβερνάκια, μαγειρεία, παλιά καφενεία, που την παρουσία τους θεωρούμε δεδομένη και δεν γράφουμε ποτέ κριτική γι’ αυτά. Κι όμως το αξίζουν, χωρίς να το έχουν απαραίτητα ανάγκη. Για μένα ένα από αυτά είναι ο Διονύσης.

Ο Διονύσης είναι το συνοικιακό μαγειρείο της περιοχής μου. Πολύ κοντά στην έξοδο μετρό Ελληνικό, στην αρχή της Ιασωνίδου. Μπορεί να μην έχει την τρελή φήμη στην Αθήνα, αλλά είναι πασίγνωστος σε όλη την περιοχή του Ελληνικού, της Αργυρούπολης, της Γλυφάδας… Κάθε μεσημέρι γίνεται λαϊκό προσκύνημα, τα δε Σάββατα η ουρά για takeaway φτάνει μέχρι έξω. Δεν θα δείτε καμιά διαφήμισή του σε έντυπα/ ίντερνετ. Η πελατεία του είναι εξασφαλισμένη χρόνια τώρα. Η ιστορία του μετράει κάποιες δεκαετίες. Έχω ακούσει ότι άνοιξε για να εξυπηρετεί την παρακείμενη Αμερικάνικη Βάση και τους εργαζόμενους στο παλιό αεροδρόμιο, την εποχή που δεν υπήρχε καμία ταβέρνα στην περιοχή. Έκτοτε διατηρεί μια σταθερή ποιότητα και μια όλο και μεγαλύτερη φήμη.

Ο Διονύσης σερβίρει παραδοσιακό, σπιτικό φαγητό σε πολύ προσιτές τιμές. Εξυπηρετεί καθημερινά από τις 12 περίπου ως τις 4- 5 το απόγευμα, πρακτικά μέχρι να ξεπουλήσει. Ανοιχτός και τα Σάββατα, κλειστός τις Κυριακές. Σε περιόδους γιορτών και καλοκαίρια διαρκώς ανοιχτός, εκτός από τις επίσημες αργίες. Είναι το μαγειρείο απ’ όπου θα περάσεις το μεσημέρι για να πάρεις μια μερίδα φαγητό για το σπίτι ή να καθίσεις να φας στα γρήγορα. Οι τιμές είναι ασύλληπτα προσιτές ακόμα και για μαγειρείο. Μπορείς να φας με 3,80 έως 5 ευρώ μια πλούσια μερίδα. Λίγα μόνο πιάτα (κάποια ψαρικά, αν δεν απατώμαι) κοστίζουν 6-7.

Ο χώρος του είναι μικρός και λιτός και λειτουργεί με τον ίδιο απαράλλακτο τρόπο χρόνια τώρα. Μερικά τραπέζια με καρό τραπεζομάντιλα στο εσωτερικό, άλλα τόσα έξω, κάτω από μια τέντα. Αεικίνητοι, σβέλτοι νεαροί σερβιτόροι με λευκά πουκάμισα εξυπηρετούν τους πάντες και τα πάντα, ενώ εξίσου αεικίνητες κυρίες με λευκά σκουφάκια και χαμόγελο εξυπηρετούν πίσω από την βιτρίνα των φαγητών όλες τις παραγγελίες: παραγγελίες εντός καταστήματος, τηλεφωνικές κρατήσεις, και τους πελάτες to go που περιμένουν στην ουρά. Τα πάντα πεντακάθαρα, με ευγένεια και επαγγελματισμό. Ο κύριος στο ταμείο είναι όλα τα λεφτά. Μια σταθερή φιγούρα, στην ίδια πάντα θέση, που μετράει, δίνει ρέστα, λέει και κανένα καλαμπούρι για το καλό.

Η ποικιλία των φαγητών είναι μεγάλη και ανανεώνεται στη διάρκεια του μεσημεριού. Ταψιά με κοτόπουλο, μοσχάρι, χοιρινό, σούπες, γιουβαρλάκια, λαχανοντολμάδες, σουτζουκάκια, παστίτσιο, μουσακάς, λογής- λογής όσπρια και λαδερά, κάποια ψαρικά… αν τα απαριθμήσω όλα δεν μου φτάνει η κριτική! Χοντρικά, θα έλεγα ότι γύρω στα τριάντα διαφορετικά πιάτα βγάζει σταθερά και καθημερινά η κουζίνα του. Κοντά σ’ αυτά εμφανίζονται και κάποια εποχιακά, πχ. σε περίοδο νηστείας ή το καλοκαίρι. Ψησταριά δεν έχει. Μόνο φούρνο και κατσαρόλα. Τα κρεατικά συνοδεύονται από πατάτες φούρνου, τηγανιτές, με ρύζι ή μακαρόνια.

Με το πιο γκουρμέ δεν το ΄χει, ούτε με τα ζυμαρικά. Αλλά δεν είναι αυτός ο σκόπος του. Το σπιτικό, ελληνικό φαγητό του είναι ασυναγώνιστο. Σίγουρα δεν θα σ’ αρέσουν όλα. Αλλά μέσα σε τόση ποικιλία, κάτι θα βρεις να σου αρέσει.

Προσωπικά βρίσκω την μαγειρική του υπερβολικά πληθωρική και βαριά για τα γούστα μου, αλλά για μια μεγάλη πλειοψηφία, που έχει συνηθίσει σε τέτοιο σπιτικό φαγητό, δεν είναι καθόλου. Απόδειξη η τεράστια δημοφιλία του.

Ενδεικτικά να αναφέρω κάποια πιάτα που μ’ αρέσουν και προτιμώ:
- Το κοτόπουλο σε όλες σχεδόν τις εκδοχές του: φούρνου, κοκκινιστό με κριθαράκι, με κάρι, ρολό με σπανάκι.
- Χοιρινό κρασάτο
- Μοσχάρι κοκκινιστό
- Χταποδάκι με κοφτό μακαρονάκι
- Σολωμός στο φούρνο
- Αρνάκι κατσαρόλας
- Μουσακάς. Αρκεκά καλός. Τον προτιμώ, γιατί με βγάζει από την φασαρία να τον φτιάξω σπίτι…
Ο καλός μου τρελαίνεται για τα γεμιστά και τα ξεροψημένα μπιφτέκια του.

Προσωπικά δεν θα πρότεινα τους κιμάδες, το παστίτσιο και τα φαγητά με κρέμες γάλακτος, γιατί τα φτιάχνει λίγο βαριά. Ωστόσο όλα είναι φρέσκα και ημέρας. Τίποτα δεν προλαβαίνει να μείνει στο ταψί μέχρι την επόμενη. Μάλιστα, αν πάτε μετά τις 14.30 ενδέχεται τα περισσότερα να έχουν εξαντληθεί. Πολύς κόσμος, ιδιαίτερα ηλικιωμένοι τρώνε εκεί καθημερινά, οι υπόλοιποι σχηματίζουμε ουρές για takeaway.

Αυτός είναι ο Διονύσης. Ένα μαγειρείο παλαιάς κοπής, που δεν το παίζει τίποτε παραπάνω από αυτό που είναι και υποστηρίζει την σταθερή και καλή ποιότητα που τον καθιέρωσε. Προσφέρει τίμιο φαγητό και δίνει μια εύκολη και φτηνή λύση σε όλους όσους κινούνται στην περιοχή του Ελληνικού και γύρω. Είναι σίγουρο πως όποιον ρωτήσετε στα πέριξ πού είναι ο Διονύσης, ξέρει να σας πει. Η πιο αξιόπιστη λύση για καλό μεσημεριανό φαγητό στο Ελληνικό…

(Το πάρκιγκ στην περιοχή είναι λίγο πρόβλημα, γιατί ισχύει ελεγχόμενη στάθμευση. Καλύτερα να έρθετε με το μετρό ή να το συνδυάσετε με ψώνια στον Βασιλόπουλο της λεωφόρου Βουλιαγμένης).

10 medium

30 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Κυριακή απόγευμα στο Γκάζι. Μετά από επίσκεψη στο Μουσείο Μπενάκη και την αναδρομική έκθεση- αφιέρωμα στον Γιάννη Μόραλη (παρεμπιπτόντως, όποιος δεν την έχει δει, προλαβαίνει να πάει, έχει μεγάλο ενδιαφέρον), ψάχναμε κάπου να φάμε.

Η ώρα του μεσημεριανού φαγητού περασμένη, σχεδόν 16.00 κι εγώ να ξεσκονίζω τα ηλεκτρονικά κιτάπια μου, για να βρω κάτι καλό στην περιοχή την ώρα αυτή. Το Κάππα το είχα στην άκρη του μυαλού μου μετά τις τόσες καλές κριτικές που είχα διαβάσει, και, εφόσον δεν βρήκαμε κάτι καλύτερο πιο κοντά στο Μουσείο, είπαμε να κινηθούμε προς τα εκεί. Εμένα η περιοχή του Κεραμεικού μου φαίνεται χαώδης κι έτσι βάλαμε gps και κάναμε 20 λεπτά περπάτημα. Από την πλατεία και τη στάση του μετρό είναι πολύ πιο κοντά. Μόνο που πρέπει να διασχίσετε κάθετα την Ιερά Οδό και να πάτε ένα- δυο στενάκια πίσω από την Ταινιοθήκη. Θυμάμαι εκεί κοντά ήταν το μοριακό μπαρ Momix, δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα. Aν δεν στο έχουν πει πάντως, δεν το βρίσκεις τυχαία. Ευτυχώς οι φίλοι χρήστες το ανακάλυψαν κι έτσι το μαθαμε και εμεις!

Μικρή παρένθεση: ο περίπατος στην περιοχή του Κεραμεικού με τα μικρά σπίτια, τα νεοκλασικά, τις γειτονιές που θυμίζουν ελληνικές ταινίες, σε αποζημιώνει. Κρίμα που τα περισότερα έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους...

Ο χώρος του Κάππα από την αρχή μας έκανε καλή εντύπωση. Ο εσωτερικός είναι όμορφος, δεν πρόκειται για κάποιο ταβερνείο ή εναλλακτικό καφενείο- μεζεδοπωλείο, όπως τα περισσότερα στο Γκάζι, αλλά για ένα περιποιημένο μεζεδοπωλείο, με χαρακτήρα και μια ζεστασιά. Η κυρίως σάλα δεν είναι πολύ μεγάλη, ούτε όμως και μικρή. Εξυπηρετεί γύρω στα 50 άτομα, ενώ διαθέτει και ένα πολύ γουστόζικο μπαρ. Παρατήρησα και μια πολύ γοητευτική αυλή στο βάθος. Παντού υπάρχουν διακοσμητικές λεπτομέρειες που παραπέμπουν σε belle epoque ή σε αστικό σαλόνι άλλης εποχής. Τα σερβίτσια κινούνται στο ίδιο στιλ και είναι πολύ χαριτωμένα. Την ώρα που πήγαμε δεν είχε πολύ κόσμο κι έτσι παρατηρήσαμε με ηρεμία τον χώρο. Καπνό δεν αντιλήφθηκα.

Η εξυπηρέτηση από έναν νεαρό σερβιτόρο ήταν πολύ καλή, ευγενική και ζεστή. Ήταν και η ώρα τέτοια που ευνοούσε την πιο άνετη εξυπηρέτηση κι έτσι μας βοήθησε αρκετά και στην παραγγελία. Με το που καθίσαμε, έστρωσε χάρτινα σουπλά και μας έφερε νεράκι βρύσης σε μπουκάλι και λίγο αργότερα δύο φλυτζανάκια (απ’ αυτά του Λουδοβίκου! ) βελουτέ σούπα με κρουτόν. Πολύ νόστιμη, ωραία έναρξη.

Ο κατάλογος διακρίνεται σε ζεστά και κρύα πιάτα, που προτείνονται για τη μέση. Σαν περιεχόμενο το μενού δεν μας εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Και πάλι είδα κλασικά πιάτα μεζεδοπωλείου, με μια μικρή τσαχπινιά. Από τα, ας πούμε, κυρίως, θα βρείτε από μία επιλογή σε αρνί- μπριζολάκια- πανσετάκια- ψαρονέφρι- κοτόπουλο μπούτι - ριζότο – σουτζουκάκια - και δύο ζυμαρικά, αν θυμάμαι καλά. Αν κάποιο από αυτά είναι στις γεύσεις σας, πετύχατε διάνα. Αν όχι, θα κάνετε κάποιο συμβιβασμό, αλλά πιστεύω ότι τελικά η γεύση θα σας ικανοποιήσει. Η δική μας παραγγελία είχε:

- Μια πράσινη σαλάτα με ρόδι, σύκα, ηλιόσπορο και κατίκι. Πολύ δροσερή και κάπως όξινη, πάντως φρέσκια. Η φίλη μου χόρτασε σχεδόν μόνο μ’ αυτήν. 8/10
- Πατάτες κυδωνάτες με ντιπ αλλαντικών. Μεγάλα κομμάτια, χρυσαφένια. Το ντιπ τους ταίριαζε. 8/10
- Κολοκυθοκεφτέδες με ντιπ γιαουρτιού αρωματισμένο με μοσχολέμονο. Κάπως όξινο και αυτό για τα γούστα μου. Αλλά οι κολοκυθοκεφτέδες αφράτοι και λαχταριστοί. 8/10
- Φρέσκιες παπαρδέλες με μοσχάρι ραγού και τριμμένο τυράκι. Πιάτο ημέρας. Καταπληκτικές. Πραγματικά φρέσκιες, πραγματικά το κρέας ήταν ολοκάθαρο και λουκούμι! Ήθελα να φάω όλη την πιατέλα μόνη μου, αλλά κράτησα τα προσχήματα. Αξίζει πραγματικά, αν το πετύχετε! 9/10
- Χοιρινό με πέστο ρίγανης. Το πιο αδύναμο πιάτο. Όχι λόγω γεύσης ή ιδέας, αλλά επειδή το κρέας ήταν πολύ λιπαρό. Πραγματικά το μισό το αφήσαμε στο πιάτο. Κατά τ’ άλλα συνοδεύεται από ψιλοκομμένες πιτούλες και λίγη σάλτσα από πιπεριά φλωρίνης. Το πέστο ρίγανης είναι πολύ ενδιαφέρον και όσο έντονο πρέπει, ώστε να δίνει χαρακτήρα στο πιάτο. Απλά η ποιότητα του κρέατος, δυστυχώς, ήταν κακή. 5/10

Σημείωση: οι μπακαλιαρομπουκιές με πουρέ παντζαριού ήταν το μόνο πιάτο που είχε τελειώσει. Υποθέτω ότι είναι από τα πιο δημοφιλή. Θα το δοκίμαζα, αν το έβρισκα.


Για τα παραπάνω, εκ των οποίων τα δύο θα τα χαρακτήριζα «κυρίως», πληρώσαμε το τρομερό ποσό των 34 ευρώ. Δηλαδή 17 ευρώ το άτομο και δεν καταφέραμε να τα τελειώσουμε όλα (εκτός τις θεϊκές παπαρδέλες και τη σαλάτα που δεν αφήσαμε μπουκιά). Το vfm είναι άριστο! Οριακά κατηγορία 17- 25. Μάλλον 15- 20 θα έλεγα. Και μάλλον είναι κι αυτός ένας λόγος της τόσης δημοφιλίας. Το κέρασμα- σφηνάκι μαστίχας δεν λείπει, ούτε η ευγένεια στην υποδοχή και την έξοδο.

Δεν ξέρω πότε θα ξαναβρεθώ στο Γκάζι για φαγητό, ούτε αν θα έκλεινα τραπέζι επι τούτου για να ξαναφάω στο Κάππα, μόνο και μόνο επειδή δεν συχνάζω στην περιοχή πια. Αλλά αν σας αρέσουν τα περιποιημένα μεζεδοπωλεία με τις λίγο πειραγμένες γεύσεις και βγαίνετε εκεί γύρω, προτιμήστε το! Εξυπηρετεί μάλιστα όλη την ημέρα γιατί είναι ανοιχτό από το μεσημέρι.

10 medium

16 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Το Μαύρο Πρόβατο το έχω γνωρίσει αρχικά μέσα από το as4f και τις τόσο καλές κριτικές που διαβάζω συχνά, αλλά και παντού λίγο-πολύ θα το ακούσεις. Είναι πια διάσημο. Το είχα καταχωρήσει στη λίστα με τα must do εδώ και πολύ καιρό. Με τη νέα χρονιά, είπα να αρχίσω να εκπληρώνω εκκρεμείς επιθυμίες…

Είχα προσπαθήσει και στο παρελθόν να κάνω κράτηση, αλλά ποτέ δεν έβρισκα τραπέζι. Την προηγούμενη Παρασκευή απογευματάκι είπα να αποπειραθώ ξανά, βρήκα ένα τραπέζι για δύο (όχι για τέσσερις, όπως υπολόγιζα). Κι έτσι πήγαμε Σάββατο βράδυ με τον αγαπημένο μου, τα δυο μας. Όπως έχουν πει κι άλλοι, η κράτηση είναι επιβεβλημένη οποιαδήποτε μέρα.

Την περιοχή του Παγκρατίου την μισο-ξέρω. Για την ακρίβεια γνωρίζω καλά το κεντρικό τμήμα και βορείως, δηλαδή από Σπύρου Μερκούρη και προς Βύρωνα. Η νότια περιοχή γύρω απ’ τη Ριζάρη και παραλλήλως της Β. Κωνσταντίνου, μου είναι σχεδόν άγνωστη. Κι έτσι είχαμε την ευκαιρία, παρά το τσουχτερό κρύο, να περιηγηθούμε λίγο και στην Αρχελάου, που είναι τόσο δημοφιλής τον τελευταίο καιρό. Κάποια γραφικότητα δεν είδα, πάντως σε όλα τα μαγαζάκια που συναντήσαμε δεν έπεφτε καρφίτσα.

Το δε πάρκιγκ είναι απαγορευτικό σε όλο το Παγκράτι. Εμείς πήγαμε με το μετρό, που το προτείνω με κλειστά μάτια σε όλους όσους θέλουν να επισκεφθούν την «νότια» περιοχή του Παγκρατίου (15 λεπτά περίπατος από την στάση Ευαγγελισμός).

Η πρώτη εντύπωση από το Μαύρο Πρόβατο ως εικόνα, ήταν έως και απογοητευτική. Οκ, το ήξερα ότι υπάρχει στενότητα χώρου στο Παγκράτι, αλλά δεν περίμενα το τόσο δημοφιλές Μαύρο Πρόβατο να είναι τόσο πιεσμένο μεταξύ μικρών δωματίων και πεζοδρομίου! Όσοι έχουν πάει πολλές φορές, προφανώς το έχουν συνηθίσει έτσι και δεν τους κάνει εντύπωση. Εμένα όμως που πήγα πρώτη φορά, μου έκανε πραγματικά κακή εντύπωση και δυστυχώς δεν μπορώ να βάλω πάνω από 1,5 / 4.

Κατ΄αρχάς η επέκταση επί του πεζοδρομίου. Που δεν πρόκειται για κανένα πλατύ πεζοδρόμιο, αλλά γι΄αυτά τα στενά, τα παγκρατιώτικα. Επί του οποίου έχουν στηθεί τραπέζια το ένα δίπλα στ’ άλλο, με μια νάιλον τέντα και σόμπες οροφής να προσπαθούν να περιορίσουν το κρύο (το τσουχτερό φέτος). Το οποίο φυσικά δεξιά και αριστερά δεν περιορίζεται. Δεν ξέρω πώς έχουν καταφέρει να αποτελεί το πεζοδρόμιο μια μόνιμη λύση για τους καπνίζοντες και πώς οι πελάτες αυτοί, έστω και με σόμπες, κάθονται και τρώνε έξω Γενάρη μήνα. Αν ήταν καφετέρια, θα ήταν ίσως πιο ανεκτό. Αλλά εδώ μιλάμε για φαγητό! Εμένα πάντως θα μου έκανε πολύ άσχημη εντύπωση να έρθω από την άλλη άκρη της Αθήνας με κράτηση και να με βάλουν να καθίσω στο πεζοδρόμιο… Ελπίζω να ενημερώνουν.

Όσον αφορά τους εσωτερικούς χώρους, είναι μικροί αλλά τουλάχιστον είναι ζεστοί. Πολύ ζεστοί. Στο μικρότερο χώρο, που καθίσαμε εμείς, χωράνε στριμωγμένα λίγα τραπέζια (μετά βίας 20 άτομα) και, χωρίς υπερβολή, δημιουργείται μια αίσθηση εγκλεισμού. Παράλληλα με την απουσία μουσικής και έναν μονότονο ήχο από κάποια συσκευή που μάλλον είχε ξεχαρβαλώσει, θα έλεγα ότι το γεύμα μας αποκτούσε έναν διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Το κάθε τραπέζι καθόταν κουμπωμένο κι έτρωγε, συζητώντας χαμηλοφώνως, γιατί άνετα τη συζήτησή του μπορούσαν να ακούσουν όλοι. Γιατί δεν βάζετε λίγη μουσική βρε παιδιά;

Ταυτόχρονα, σε ένα παράλληλο επίπεδο, κοιτάς τους έξω που τρώνε στο κρύο και καπνίζουν, με τον διπλανό εσωτερικό χώρο, που φαινόταν πιο ευχάριστος, δεν έχεις καμία επαφή, ενώ οι σερβιτόροι ανοιγοκλείνουν συνεχώς για να εξυπηρετήσουν, πηγαίνοντας κυριολεκτικά από πόρτα σε πόρτα. Αυτός ο κατακερματισμένος χώρος του Μαύρου Προβάτου λοιπόν, δεν σε αφήνει να νιώσεις την αύρα του εστιατορίου, την πραγματική ζεστασιά και το παρεΐστικο κλίμα που πρέπει να έχει ένα μεζεδοπωλείο.

Όσο για την τουαλέτα, είναι πέραν σχολιασμού και το γεγονός ότι βρίσκεται πόρτα- πόρτα με την κουζίνα και ότι είναι κοινή για άνδρες- γυναίκες.

Θα πρότεινα επειγόντως αλλαγή χώρου παιδιά!! Αφού έχετε τόση κίνηση και τόση δημοφιλία, μεταφερθείτε σε ένα πιο άνετο σημείο! Ο χώρος σας αδικεί.

Το φαγητό ήταν αρκετά καλό. Όχι συγκλονιστικό, αλλά ωραίο και χορταστικό. Μου έκανε εντύπωση ότι ήταν αρκετά οικονομικό σε σχέση με μεζεδοπωλεία- ταβέρνες της ίδιας κατηγορίας. Δηλαδή τα περισσότερα ορεκτικά είναι στα 5-5.50 ευρώ, ενώ αρκετά κυρίως πιάτα με κρέας στα 9-10- 11 ευρώ. Ο κατάλογος ήρθε με την προσθήκη ενός φύλλου με πιάτα ημέρας και πέρα από αυτά, ο σερβιτόρος μας πρότεινε 2-3 ακόμα πιάτα εκτός καταλόγου. Γενικά υπάρχει ποικιλία.

Ως φιλοσοφία, η κουζίνα πατάει στις σταθερές γεύσεις που συναντάς στα περισσότερα μεζεδοπωλεία (ψητά κρέατα, κριθαρώτα, τηγανιές, κάποια παραδοσιακά πιάτα- χουνκιάρ, μπουγιουρντί), αλλά προσθέτει και 1-2 πιάτα ζυμαρικών και ψαριού και πειραματίζεται με κάποιες ιδέες που ξεφεύγουν από την πεπατημένη.

Η λίστα κρασιών είναι αρκετά μεγάλη. Πρόβλημα όμως ότι δεν προσφέρεται κανένα επώνυμο κρασί σε ποτήρι. Αν δεν πάρεις μπουκάλι δηλαδή, πρέπει αναγκαστικά να πιεις το χύμα δικό τους. Ευτυχώς ήταν καλό. Το έτερον ήμισυ ενθουσιάστηκε με το ημίγλυκο κόκκινο (υπερβολικά γλυκό για εμένα), εγώ ζήτησα το chardonnay, που ήταν αξιοπρεπέστατο.

Στην αρχή φέρνουν ωραιότατες φρυγανισμένες φετούλες ψωμιού με ντιπ ντομάτας και σφηνάκια ρακή. Δεν προτιμώ ιδιαίτερα ρακή- τσίπουρα, αλλά σε όσους αρέσει, είναι μια ευχάριστη έναρξη, καλοδεχούμενη σε μεζεδοπωλεία.

Ψωμάκι- φραντζολάκι χωριάτικο σε φέτες, με το αλεύρι του, κατόπιν παραγγελίας (1 ευρώ), νεράκι βρύσης και πάμε:
- Χαλούμι σχάρας. Το κλασικό. Μας αρέσει και το παραγγέλνουμε συχνά. Τρία κομμάτια εδώ, μια χαρά.
- Φωλιές κανταΐφι με τυρί μετσοβόνε και μελιτζάνα, καρύδι και μαρμελάδα ντομάτας: μου φάνηκε πολλά υποσχόμενο, αλλά τελικά κάτι με χάλασε. Και μάλλον το κάπως ξερό κανταϊφι, που δεν έδενε και πολύ με τη γέμιση.
- Μουσακάς πειραγμένος (ορεκτικό ημέρας): με κιμά κοτόπουλου, βάση πατάτα και μπεσαμέλ από σπανάκι. Ένα μικρό στρογγυλό κομμάτι φτιαγμένο σε τσέρκι διαμέτρου 10 εκατοστών. Για δύο άτομα οκ, για περισσότερους μάλλον μικρό. Οπτικά και γευστικά έμοιαζε με σουφλέ σπανακιού περισσότερο, παρά με μουσακά. Ήταν ευχάριστο στην γεύση, αλλά έχανε γιατί δεν διακρινόταν ο κιμάς κοτόπουλου.

Στα κυρίως κινηθήκαμε και οι δύο σε κρέας- ψαρονέφρι.

- Ψαρονέφρι ψητό, του καταλόγου, για τον άντρα μου, όπου αντικατέστησε τα ψητά μανιτάρια με τηγανιτές πατάτες.
- Ψαρονέφρι με δαμάσκηνα και πουρέ πατάτας για εμένα.

Το πρώτο ήταν πιο κλασικό, μαλακό, σωστό, αλλά μικρή μερίδα.
Το δικό μου ήταν σίγουρα πιο ενδιαφέρον. Γεμιστό με τα δαμάσκηνα και μία ωραία σάλτσα με βάση δαμάσκηνο, θύμιζε γιορτινό πιάτο. Ευτυχώς δεν ήταν υπερβολικά γλυκό. Ο πουρές κάπως βαρύς, αλλά στο σύνολο νόστιμο.

Είδα στον κατάλογο και μια ωραία στηθοπλευρά- μοσχάρι για δύο, και πραγματικά αυτό θα ήθελα να φάω, αλλά δεν συμφωνήσαμε να μοιραστούμε… Την επόμενη.

- Πήραμε κι ένα από τα γλυκά που μας πρότειναν προφορικά. Το μιλφέιλ με δύο στρώσεις: μήλο- κανέλα (+ καραμέλα νομίζω) και κρέμα πατισερί.
Απολαυστικό, εξαιρετικό τραγανό φύλλο, το απολαύσαμε και το προτείνω. Απ’ ότι κατάλαβα είναι το signature γλυκό τους, που προτείνουν σε όσους δεν το έχουν δοκιμάσει.

Η εξυπηρέτηση από νέα παιδιά, που είναι διαρκώς παρόντα, χωρίς καθυστερήσεις. Όχι η πιο εγκάρδια, αλλά επεξηγηματική και αποτελεσματική.

Το vfm σε σχέση με τις γεύσεις είναι άριστο. Πληρώσαμε 53 ευρώ περίπου, δηλαδή γύρω στα 25 το άτομο και φάγαμε χορταστικά. Σε μεγαλύτερες παρέες, νομίζω ότι 18 - 20 ευρώ είναι υπεραρκετά για ένα ωραίο γεύμα στο Μαύρο Πρόβατο.

Το μόνο που θα με απέτρεπε απ’ το να το επισκεφθώ ξανά, όπως καταλαβαίνετε, είναι ο χώρος του, με τη μορφή και τη διαρρύθμιση ως έχει αυτή τη στιγμή. Γιατί είναι στριμωγμένο, χωρίς ατμόσφαιρα και γενικά δεν ικανοποιεί την προσδοκία μιας ευχάριστης εξόδου.

Και είναι κρίμα, γιατί το φαγητό του έχει αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα που λείπει από τον χώρο του.

10 medium

26 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Γιορτινές μέρες επιτέλους! Οι έξοδοι πολλές και το φαγητό ακόμα περισσότερο.
Χρόνια Πολλά σε όλους!

Στο Μήπως γευματίσαμε πριν 10 ημέρες περίπου - εφόσον οι κριτικές ανεβαίνουν άμεσα, μπορείτε να υπολογίσετε, αρκετά πρόσφατα. Είναι από τα μεζεδοπωλεία που είχα γράψει μια από τις παλαιότερες κριτικές μου, πριν 5 χρόνια. Και είχα πολύ καιρό να ξαναπάω. Αυτή τη φορά με εξέπληξε πολύ ευχάριστα.

1ον επειδή μου φάνηκε ότι ο χώρος έχει ανακαινιστεί ή διακοσμηθεί με μεγαλύτερη επιμέλεια κι έχει αποκτήσει έναν πιο ζεστό χαρακτήρα.

2ον επειδή επιτέλους, απαγορεύεται το κάπνισμα! Για μένα αυτό είναι μεγάλο ατού και πάντα το επιβραβεύω.

Η κουζίνα του Μήπως είναι σταθερά καλή, με ωραίες προτάσεις μεζέδων και πιάτων, πρωτοτυπία στην εκτέλεση και στο σερβίρισμα, και κυρίως, όλα νόστιμα. Ορισμένα πιάτα παραμένουν σταθερά στον κατάλογο για χρόνια (βλ. λαχματζούν, πεϊνιρλί), άλλα ανανεώνονται, υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας που αναγράφονται στον μεγάλο μαυροπίνακα στον τοίχο. Ορισμένα πιάτα θα σας παραπέμψουν στην Ανατολή π. χ. πεϊνιρλί, τα πιλμένια (ζυμαρικά γεμιστά, παρόμοια με τα μαντί) κτλ. Ο κατάλογος είναι αρκετά απλός, δεν σε προδιαθέτει για τις όμορφες γεύσεις που θα γευτείς, αλλά ό, τι και να πάρεις, είναι ανώτερο των προσδοκιών.

Αυτή τη φορά, σχεδόν αφήσαμε την παραγγελία στους φίλους, που το επισκέπτονται πιο συχνά. Κάποια από τα πιάτα δεν θα ήταν στην πρώτη επιλογή μου, αν διάλεγα εγώ (που συνήθως πάω στα πιο "πειραγμένα") αλλά κι έτσι μείναμε αρκετά ικανοποιημένοι:

Στην αρχή μας έφεραν ένα πανεράκι με δύο φανταστικά καρβελάκια, κομμένα στα τέσσερα. Τραγανά απέξω, αφράτα- αφρός από μέσα. Τόσο ωραίο, φρέσκο ψωμί είχα πολύ καιρό να φάω. Μαζί με ελίτσες, κυριολεκτικά το εξαφανίσαμε μέσα σε λίγη ώρα.

Η αλήθεια είναι ότι πεινούσαμε και ότι καθυστέρησαν πολύ να φέρουν το φαγητό, περιμέναμε ίσως πάνω από 45 λεπτά. Και όταν πλέον είχαμε εξαντλήσει τα περισσότερα νέα μας με τους φίλους που είχαμε καιρό να δούμε (τρώγοντας ψωμί και πίνοντας ημίγλυκο κόκκινο και τσίπουρα, σε σημείο που εγώ άρχισα να ζαλίζομαι), άρχισαν να φτάνουν και τα φαγητά... Αυτός είναι και ο λόγος που αφαιρώ μια ντοματούλα από την εξυπηρέτηση.

Από τα ορεκτικά επιλέξαμε:

- Το χαλούμι. Ήρθε κομμένο σε φετούλες. Μια χαρά.

- Το σαγανάκι με αυγά. Ένα από τα πιάτα που δεν σε προδιαθέτουν για το τι είναι. Μέσα σε πυρίμαχο σκεύος, ένα τηγανιτό αυγό- μάτι, ανάμεσα σε μείγμα από τυριά και κάποιο αλλαντικό, τα ανακατεύεις όλα μαζί και γίνεται κόλαση. Ως ιδέα δεν είναι πολύ του γούστου μου - όχι ότι δεν έφαγα βέβαια- αλλά αν σας αρέσουν αυτού του είδους τα πιάτα, θα το ευχαριστηθείτε!

- ψητή πατάτα (από τα πιάτα ημέρας). Ένα ακόμα πιάτο που δεν ξέραμε τι να περιμένουμε. Πήλινο σκεύος, με σιγοψημένη πατάτα φούρνου, λίγη κρέμα γάλακτος, τυρί και μυρωδικά.
Πολύ καλό!

- Το λαχματζούν: τραγανή βάση, ψιλοκομμένος κιμάς, κρεμυδάκι, μέτρια καυτερό, στο συνόλο θα το χαρακτήριζα άψογο! Από τα πιάτα που πάντα δοκιμάζω στο Μήπως.

- Γιουβέτσι με μανιτάρια. Πολύ πολύ νόστιμο! Όταν το παραγγέλναμε, εγώ δεν είχα και πολλή όρεξη για ένα ακόμα κριθαρώτο. Οι φίλοι μας όμως επέμεναν για το πιάτο αυτό. Και δεν είχαν άδικο. Καταπληκτικό άρωμα και καταπληκτική γεύση, σωστή υφή στο κριθαράκι, που δεν χύλωσε, αλλά το είχαμε στη μέση και τσιμπολογούσαμε μέχρι που μάζεψαν το τραπέζι.

Γενικά οι μερίδες είναι μεγάλες και, στο τέλος, προτείνουν και οι ίδιοι να ετοιμάσουν πακετάκι για το σπίτι.

Από τις μερίδες κρεάτων μοιράσαμε μία πανσέτα και μία μερίδα μπριζολάκια.
- Η πανσέτα ήρθε βουνό- κομμένη σε κομματάκια πάνω σε ένα ξύλινο "τελάρο", με καραμελωμένα κρεμύδια από πάνω και πιτούλες, αν θυμάμαι καλά. Φαινόταν λαχταριστή και ξεροψημένη. Παρόλο που δεν τρώω πανσέτα, δοκίμασα ένα κομματάκι και ήταν νόστιμο. Οι υπόλοιποι βέβαια δεν άφησαν τίποτα.

- Τα μοσχαρίσια μπριζολάκια ήταν πιο κοντά στα γούστα μου, χωρίς κάτι το συγκλονιστικό. Με πατατούλες τηγανιτές. Κι αυτά πάνω στη ξύλινη βάση- τελάρο.

Να πω επί τη ευκαιρία, γενική παρένθεση, ότι όλη αυτή η τάση με τα ανορθόδοξα "σερβίτσια" πάνω στα οποία φέρνουν το φαγητό έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Ξεκίνησε από τα μοντέρνα εστιατόρια κι έχει περάσει και στα μεζεδοπωλεία, όμως δεν είναι πάντα επιτυχημένη, ούτε εξυπηρετική και δεν ξέρω αν είναι και υγιεινή σε τελική ανάλυση. Προσωπικά πλέον διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις όταν βλέπω ξύλινες βάσεις, ξύλα κοπής, καλαθάκια, μαρμάρινες πλάκες και ειδικά αυτές τις μαύρες πλάκες παντού, αν και προορίζονται για να σερβίρουμε το σούσι και μόνο. Τι απέγιναν τα ωραία σερβίτσια μας, τα πλέον κατάλληλα για να σερβίρουμε το φαγητό; Αυτό ως μία γενική παρατήρηση.

Κατά τ΄άλλα, το γεύμα μας ήταν άψογο, γι' άλλη μια φορά. Ο λογαριασμός σε καλά επίπεδα, περίπου 35 ευρώ το ζευγάρι, μαζί με τα ποτά. Δηλαδή 17- 20 ευρώ το άτομο το πολύ. Στο τέλος μας κέρασαν ένα σφηνάκι λικέρ. Η κοπελίτσα που μας σέρβιρε, πρότεινε να μας κεράσουν και κάποιο γλυκάκι, brownies νομίζω, αλλά δεν αντέχαμε να φάμε άλλο. Θυμάμαι όμως ότι πάντα κερνούν ατομικά γλυκάκια (κάποτε σουφλέ), τα οποία εκτιμώνται ιδιαίτερα.

Στο Μήπως είναι σίγουρο πως θα φάτε καλά, γι΄αυτό μην αμελήσετε να το επισκεφθείτε ακόμα κι αν ο δρόμος δεν σας βγάζει προς Κερατσίνι. Όχι για την τοποθεσία, όχι για τον χώρο, σίγουρα όμως για το φαγητό. Είναι από τα μεζεδοπωλεία αυτά, όπως το Οινομαγειρείον Ζωοδόχος Πηγή, η Φυσαρμόνικα (όπου δεν έχω καταφέρει ακόμα να πάω) κ. α. που αποτελούν προορισμό γεύσης από μόνα τους.

Καλή Χρονιά σε όλους!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

22 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Στο Zurbaran είχαμε μια πολύ όμορφη βραδιά.

Είναι ένας πανέμορφος, αστικός χώρος, με καταπληκτική ατμόσφαιρα κι αισθητική. Από τους καινούριους χώρους του Κολωνακίου - αν δεν απατώμαι, άνοιξε πέρσι - πάνω στην Πατριάρχου Ιωακείμ, στη θέση των παλιών Starbucks. Ήρθε κι έκανε πάταγο, όπως διάβασα εκ των υστέρων. Είναι ανοιχτό όλη την ημέρα για φαγητό και ποτό. Τα βράδια με ένταση, κέφι και νεανική ατμόσφαιρα, ενώ συχνά διοργανώνει πάρτυ.

Το Zurbaran δεν το ήξερα. Κάπου το είχα διαβάσει ενδεχομένως, αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Πρώτη φορά δοκίμασα την κουζίνα του ένα μεσημέρι του Σεπτέμβρη, τυχαία, περνώντας απέξω με μια φίλη. Ο καιρός ήταν καλός και είχαμε καθίσει σε ένα από τα τραπέζια που βγάζει έξω. Εκείνο το μεσημέρι δοκιμάσαμε ένα απίθανο καρπάτσιο (ή ταρτάρ) λαβράκι με αχινό και αυγά χελιδονόψαρου κι ένα ακόμα καλύτερο ραγού με ζυμαρικά (παπαρδέλες ή ριγκατόνι) που έλιωνε κυριολεκτικά. Το άρωμά του και η καταπληκτική βαθιά επίγευση ντομάτας και κρασιού, μου έμειναν τόσο έντονα στο μυαλό, ώστε σκεφτόμουν καιρό να πραγματοποιήσω μια δεύτερη επίσκεψη.

Η ευκαιρία δόθηκε μία Κυριακή, αρχές Δεκέμβρη, νωρίς το βραδάκι. Σοφά έπραξα και προνόησα για τραπέζι λίγες ώρες νωρίτερα, χωρίς να το περιμένω ότι θα έχει τόση κίνηση. Αλλά όπως τελικά είδαμε, την ώρα που πήγαμε ήταν σχεδόν γεμάτο, με τον κόσμο μάλιστα να εναλλάσσεται στα τραπέζια, οι δε θέσεις στο εντυπωσιακά μεγάλο μπαρ είναι μάλλον περιζήτητες. Το Zurbaran είναι το μέρος που, ιδανικά θες να πας με καλή παρέα, να ντυθείς, να δοκιμάσεις όμορφες γεύσεις, να πιεις φίνα ποτά, να κάνεις μια chic έξοδο. Ο κόσμος είναι χαλαρός, άνετος και περιποιημένος. Αν μιλούσαμε με όρους παλαιότερων εποχών, θα έλεγα «Αθηναίοι αστοί». Επειδή όμως δεν μου αρέσει να κατηγοριοποιώ τους ανθρώπους, ειδικά στο θέμα του φαγητού, θα πω αυτό που πάντα πιστεύω για όλα τα εστιατόρια της Αθήνας, ότι καθένας μπορεί με μία κράτηση να δοκιμάσει όποιο εστιατόριο θελήσει, αρκεί να πληρώσει το αντίτιμο, εν προκειμένω τα 40-50 ευρώ/άτομο που αντιστοιχούν εδώ.

Η αισθητική που χαρακτηρίζει τον τέλεια φροντισμένο και με λεπτομέρεια διακοσμημένο εσωτερικό χώρο, συνθέτουν ένα εστιατόριο που συναντάς σε μητροπόλεις όπως η Νέα Υόρκη και σίγουρα το Κολωνάκι. Επιβλητική είσοδος, ψηλοτάβανο, με ένα τεράστιο μπαρ στα αριστερά κι έναν διάδρομο, στρωμένο με πράσινο μάρμαρο που οδηγεί στην κυρίως σάλα. Εντυπωσιακό industrial ύφος με υφασμάτινα καθίσματα, με μια ‘60s διάθεση, φωτισμός ατμοσφαιρικός, αλλά όχι ανεπαρκής, έργα τέχνης που τραβούν το βλέμμα (*κάπου διάβασα ότι ο Zurbaran ήταν ζωγράφος), αλλά κυρίως ένα καταπληκτικό αίθριο στο βάθος, με τζαμαρίες και πρασινάδες, σαν ένας κρυμμένος κήπος, για πολλές- πολλές φωτογραφίες. Τα τραπέζια είναι άνετα και καθόλου στριμωγμένα. Πάνω, ένα δεύτερο, πιο πριβέ επίπεδο. Η ένταση της μουσικής δυναμώνει από κάποια ώρα κι έπειτα. Καπνό δεν αντιλήφθηκα, θεωρώ ότι εκεί που καθίσαμε τουλάχιστον, το κάπνισμα απαγορεύεται. Γενικά έχει όλα τα χαρακτηριστικά που θα σε κρατήσουν μετά το γεύμα και για ποτό.

Η κουζίνα είναι μεσογειακή, ακολουθεί τις διεθνείς τάσεις και κρατάει και κάποια πιο παραδοσιακά κλασικά πιάτα. Δεν θέλω να κουράσω με λεπτομέρειες. Ό, τι κι αν δοκιμάσαμε και τις δύο φορές, ήταν απίθανο, τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα.

- Στη δεύτερη επίσκεψη, εν αρχή πήραμε (ως συνήθως) ένα ταρτάρ τόνου. Ήταν από τα πιάτα ημέρας. Μια τραγανή βάση, νομίζω με δημητριακά (δεν το θυμάμαι ακριβώς), αρκετή ποσότητα φρέσκου τόνου, κι ένα πειραγμένο γκουακαμόλε, ολοκλήρωνε τη σύνθεση. Magnifique!

- Spaghetti cacio pepe tartuffo. Αυτή η τόσο απλή μακαρονάδα με πεκορίνο και τριμμένο πιπέρι, απογειώθηκε από την τρούφα. Η οποία δεν υπήρχε μόνο ως άρωμα, αλλά σε πραγματική ποσότητα 15 γραμμαρίων μέσα στο πιάτο. Ίσως αυτό δικαιολογεί την μάλλον αστρονομική τιμή των 28 ευρώ για ένα πιάτο ζυμαρικών.

- Κοτόπουλο μπουτάκι tandoori, με κους κους, φρέσκα χορταρικά, αμύγδαλα και ντομάτα. Πολύ γευστικό και αρωματικό πιάτο, δεν το περιμέναμε. Θα το παράγγελνα ξανά!

- Tagliata black angus. Ένα τρυφερό κομμάτι, skirt, κομμένο σε λωρίδες, νοστιμότατο. Ψημένο rare- medium, όπως ακριβώς ζητήσαμε. Τσουχτερό βέβαια στην τιμή (27 ευρώ), χωρίς συνοδευτικό. Ζητήσαμε να μας φέρουν έξτρα τηγανιτές πατάτες.

Για κλείσιμο αμφιταλαντευτήκαμε μεταξύ του προφιτερόλ και του μιλφέιγ. Μετά από παρότρυνση του σερβιτόρου μας (πολύ καλή η εξυπηρέτησή του) καταλήξαμε στο:

- Μιλφέιγ με κρέμα από ταχίνι και παγωτό σουσάμι. Ένα πολύ πρωτότυπο, εστιατορικό γλυκό, άρτια εκτελεσμένο. Εντυπωσιαστήκαμε από την σύλληψη και κοιταχτήκαμε με έκπληξη μεταξύ μας καθώς το δοκιμάζαμε. Πολύ ιδιαίτερη γεύση, αλλά κάποια επόμενη φορά θα δοκίμαζα κάτι πιο κλασικό. Είναι πάντως από τα γλυκά που σου μένουν στη μνήμη. (10 ευρώ)

Ήπιαμε ένα μπουκάλι μαλαγουζιά Γεροβασιλείου.

Την εξυπηρέτηση είχε αναλάβει ένας σερβιτόρος, περίπου στην ηλικία μας, που ήταν πολύ καλός επαγγελματίας και φιλικός μαζί μας. Κάποια πιάτα μας έφερναν άλλοι σερβιτόροι, πάντα με την κατάλληλη επεξήγηση. Τα σερβίτσια και τα μαχαιροπίρουνα αντικαταστάθηκαν πριν το κρέας.

Οι τιμές είναι σε γενικές γραμμές αυτό που περιμένεις από έναν τέτοιο χώρο και στην περιοχή που βρίσκεται. Ομολογώ βέβαια ότι το βρήκα πιο τσιμπημένο τελικά από αυτό που περίμενα. Οι σαλάτες κινούνται στα 15 ευρώ, τα ορεκτικά με μια διακύμανση από 15 έως 28 ευρώ, ανάλογα με την πρώτη ύλη, τα κυρίως, ειδικά ψάρι και κρέας, στα 25-30 ευρώ, ενώ κάποιες ειδικές κοπές για δύο ξεφεύγουν σε διπλάσιες τιμές. Υπερβολική συνολικά η τιμολόγηση, που παραπέμπει σε άλλες εποχές. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος για να διατηρήσει το ύφος που θέλει και τον κόσμο του. Τι να πεις…για το Κολωνάκι μιλάμε.

Αν το αποφασίσετε πάντως, τώρα που έρχονται και μέρες γιορτινές, είναι μία άριστη επιλογή για μια όμορφη έξοδο με καλό φαγητό!
……………………………………………………………………………………….................

Παρά την συνολικά καλή πρώτη εμπειρία μας (με βάση την οποία και βαθμολογώ), δεν μπορώ να μην αναφέρω την εμπειρία του φίλου που ήταν μαζί μας, ο οποίος, ενθουσιασμένος, επισκέφθηκε ξανά το Zurbaran μία εβδομάδα μετά, αλλά αποκόμισε ανάμεικτες εντυπώσεις. Και από κάποια άλλα πιάτα που δοκίμασε και από την εξυπηρέτηση, η οποία είχε αρκετές καθυστερήσεις.

10 medium

30 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Επισκεφθήκαμε το Feedελ Asador μια Τετάρτη βράδυ τρία άτομα. Το αποφασίσαμε το ίδιο απόγευμα, πάντως βρήκαμε εύκολα τραπέζι.

Ο χώρος του είναι πολύ όμορφος και εντυπωσιακός. Σε ένα αναπαλαιωμένο κτίριο στη γωνία της οδού Κύπρου με την Ν. Ζέρβα (μεγάλο πάρκιγκ Γλυφάδας) έχει στηθεί ένα εντυπωσιακό εστιατόριο σε δύο επίπεδα, με βασικά υλικά την πέτρα, το ξύλο και τον ζεστό φωτισμό, που αναδεικνύει όσο πρέπει τα επιμέρους στοιχεία, πχ. το όμορφο μπαρ, το graffity του Φιντέλ Κάστρο στο δεύτερο επίπεδο και, ευτυχώς, τα τραπέζια. Ενώ δηλαδή δημιουργείται μια ρομαντική ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα o φωτισμός είναι αρκετός για να φας με άνεση. Ως χώρος είναι πολύ πιο άνετος από το αδελφάκι του κέντρου και μπορεί να εξυπηρετήσει πολύ περισσότερα άτομα. Την βραδιά που πήγαμε εμείς ήταν χαλαρά, δειπνούσαν άλλες 4-5 παρέες. Μας έδωσαν ένα πολύ άνετο τραπέζι των τεσσάρων στο ισόγειο.

Ως φιλοσοφία φαγητού, ακολουθεί τον δρόμο που χάραξε και καθιέρωσε το Feedελ (= feed ελ (-ληνικά), το οποίο είχα λατρέψει όσες φορές είχα δοκιμάσει την κουζίνα του. Μία καρτέλα καταλόγου με περίπου 20 πιάτα, που δεν διαχωρίζονται μεταξύ τους σε ορεκτικά και κυρίως και προτείνονται για τη μέση. Δημιουργική ελληνική κουζίνα με βάση τα αγνά υλικά και την ελληνική πρώτη ύλη. Στο νέο κατάλογο (που ανανεώνεται ανά διαστήματα) θα δείτε υλικά όπως το ταχίνι, τη στάκα, τον παστουρμά, το σύγκλινο, το χαρουπόμελο, το αυγοτάραχο… να συνοδεύουν παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις, όπως γίγαντες, κουνέλι, γιουβέτσι, μελιτζάνα παπουτσάκι, κοκορέτσι (! )... Όλα βέβαια με την δημιουργική φαντασία του γνωστού σεφ και μια γκουρμέ πινελιά από το πάντρεμά τους με μοντέρνα υλικά και τεχνικές.

Κοντά σ’ αυτά υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας βέβαια. Εμάς μας πρότειναν μια χορτόπιτα, ένα ριζότο με σπαράγγια και μια ταλιάτα (skirt) 350 γραμμαρίων (αν θυμάμαι καλά) με πουρέ γλυκοπατάτας και πράσινη σαλάτα.

Μαζί με τον κατάλογο του φαγητού δίνονται άλλες δύο ενδιαφέρουσες καρτέλες, μία με κοκτέιλ και μία με το κρασί. Η λίστα κοκτέιλ έχει αρκετές επιλογές, τα περισσότερα με βάση την Λατινική Αμερική (ρούμι, τεκίλα, pisco). Στα 9-11 ευρώ. Την λίστα κρασιών δεν την κοίταξα και δεν μπορώ να σας ενημερώσω. Μείναμε στα κοκτέιλ.

Για το art de la table δεν χρειάζεται να αναφέρω πολλά. Λιτό και όμορφο, με πήλινα- διαλεγμένα σερβίτσια, σουπλά και χαρτοπετσέτες πολυτελείας με το τύπωμα του εστιατορίου, όλα δεμένα με το γενικό ύφος. Στην αρχή μας σέρβιραν εμφιαλωμένο νερό σε χαμηλά ποτήρια, που χρεώθηκε 2 ευρώ και μας έφεραν ψωμάκια, κατόπιν δικής μας επιθυμίας, στα 3 ευρώ.
Το πανεράκι ήταν πολύ πλούσιο σε νόστιμο, μαύρο φρυγανισμένο ψωμί και σε μαλακό, λευκό με σπανάκι ή τυρί. Συνοδευόταν από ντιπ γιαουρτιού.

Από τον κατάλογο δοκιμάσαμε:

- Το Τζατζίκι Αβοκάντο: με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο (7/10).
Μια διαφορετική εκδοχή «τζατζικιού», που ευτυχώς δεν ήταν ακριβώς τζατζίκι. Μάλλον ελαφρύ γιαούρτι με αβοκάντο, κομμάτια αυγοτάραχου και ευδιάκριτες φετούλες πιπεριάς τσίλι. Τριγύρω στο σκεύος τέσσερις μακρόστενες φετούλες φρυγανισμένου ψωμιού ποτισμένες σε λάδι και τσίλι. Νόστιμο, αλλά δεν έπαυε να είναι απλώς ένα κρεμώδες ορεκτικό.

- Πιτάκια Κουνέλι: Μας είπαν ότι την ημέρα εκείνη είχαν dumplings αντί για πιτάκια. Δεν μας πείραξε καθόλου, ίσα ίσα. Συνοδεύονταν από σαλάτα λάχανο μέσα σε μια γλυκόξινη σάλτσα από χαρουπόμελο.
Πάρα πολύ νόστιμα. Κατέφθασαν πέντε στον αριθμό. Τα μοιραστήκαμε και τα απολαύσαμε. Γεύση ελαφριά, φίνα. (9/10)

Νομίζαμε ότι είχαμε δοκιμάσει το καλύτερο πιάτο, μέχρι που έφτασαν τα:

- Τορτελίνια Κόκορα. Ό, τι ετοιμάζει ο σεφ με κοτόπουλο ή κόκορα, το απογειώνει. Ακόμα θυμάμαι τα υπέροχα κανελόνια με κόκορα που είχα φάει στο Feedελ του Κέντρου.

Εδώ ήταν γενναιόδωρα τορτελίνια, μεγαλούτσικα, με πολλή- πολλή γέμιση και μια ωραία σάλτσα ντομάτας με λευκό τυρί (ανθότυρο;), που αντί να το βαραίνουν, έδιναν χαρακτήρα στο πιάτο. Ωραία υφή στη γέμιση, σωστό ζυμαρικό, κάθε μπουκιά απόλαυση! και η έκπληξη, κρούστα από την πέτσα, που ταίριαζε απόλυτα στο σύνολο. (9,5/ 10)

- Παπουτσάκι μελιτζάνα: ένα ακόμα χάρμα γεύσης στο στόμα.
Μοσχαρίσια ουρά, πιπεριά Φλωρίνης και μπεσαμέλ γραβιέρας, αντικαθιστούσαν τα παραδοσιακά υλικά. Πολύ πρωτότυπο και ελαφρύ επίσης. (9/10)

- Και τέλος πήραμε την Ταλιάτα με τον πουρέ γλυκοπατάτας. Εντάξει, όχι η καλύτερη που έχω φάει ποτέ, αν και ήρθε ψημένη όπως ακριβώς την ζητήσαμε και ήταν ζουμερη και μυρωδάτη. Ως πιάτο ήταν χορταστικό, αρκετό και για κυρίως (για έναν, όχι για δύο). (8/10)

Ήπιαμε τρία κοκτέιλ, που το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο.

Γλυκό δεν θέλαμε, γιατί είχαμε φάει αρκετά και ήταν περασμένη η ώρα, αλλά μας πρότειναν προφορικά τέσσερα γλυκά:
- λουκουμάδες γεμιστούς με κρέμα dulcey, αν θυμάμαι
- κύβο μους σοκολάτα
- τσιζκέικ
- μαρέγκα με φρούτα
όλα σε πειραγμένη και άκρως λαχταριστή μορφή εννοείται, με τους πετυχημένους πειραματισμούς του pastry chef. Αν κρίνω από τα εντυπωσιακά σε σύλληψη και γεύση γλυκά που έχω δοκιμάσει στο αδελφάκι Feedέλ, δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο κι εδώ.

Εν πάση περιπτώσει, φύγαμε χορτάτοι και ικανοποιημένοι από το Feedέλ Asador.

Η εξυπηρέτηση είναι προσωπική, από σερβιτόρο που αναλαμβάνει το τραπεζι σας. Σε εμάς ήταν καλή σε γενικές γραμμές, αν και λίγο βαριεστημένη. Ίσως λόγω μέρας. Αλλά οι χρόνοι σερβιρίσματος κύλησαν ομαλά.

Αν θα έπρεπε για κάτι να γκρινιάξω -που δεν είναι καθόλου αμελητέο- είναι οι τιμές. Παρατήρησα ότι τα περισσότερα πιάτα έχουν ξεφύγει προς τα πάνω, κοντά στα 15 ευρώ. Η δε ταλιάτα χρεώθηκε 33! Μας είχαν ενημερώσει βέβαια (ήταν πιάτο ημέρας), αλλά μας είπαν ότι είναι υπεραρκετή για 2 άτομα. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να σταθεί ως κυρίως για έναν, αλλά και πάλι 33 ευρώ πάει πάρα πολύ! Επίσης σε πιάτα που έχουν ως βασική ύλη όσπρια ή ρύζι, όσο δημιουργικά κι αν είναι, βρίσκω υπερβολική την χρέωση άνω των 10 ευρώ.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι περίπου 25- 30 τιμάται η κουζίνα του κ. Κουτσόπουλου / άτομο, χωρίς τα ποτά. Δεν είναι υπερβολικά, αλλά για το στιλ δείπνου που πρεσβεύει και μάλιστα στην Αθήνα του σήμερα, νομίζω ότι δεν είναι και λίγα.

Όσον αφορά την γεύση και το ύφος της κουζίνας, εννοείται ότι προτείνω το Feedέλ Asador, γιατί είναι κάτι το διαφορετικό και τα πάντα είναι πολύ νόστιμα. Αποκεί και πέρα, να είστε προετοιμασμένοι για τις τιμές. Είναι ανάλογες μάλλον της περιοχής και της φήμης του σεφ...