Loader

ram

Κριτικές: 120
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

17 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σειρά μου λοιπόν να γράψω την κριτική μου για τις Λεύκες, ένα από πολυαγαπημένα εστιατόρια του site και επανειλημμένως παινεμένο από τους πιο δημοφιλείς χρήστες. Ώστε να έχει δημιουργηθεί ένας ολόκληρος μύθος και περιέργεια σε όσους από εμάς δεν το είχαμε επισκεφθεί.

Όταν λοιπόν αποφασίσαμε με το έτερον ήμισυ να κάνουμε μια ωραία έξοδο, χωρίς όμως να ξεφύγουμε στο λογαριασμό, μια από τις πρώτες επιλογές που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν οι Λεύκες. Έκλεισα τραπέζι 3 ημέρες νωρίτερα, για Κυριακή νωρίς το βράδυ. Δεν χρειάστηκε τελικά, καθώς ήταν ένα σχετικά ήρεμο βράδυ, που θα μπορούσαμε να βρούμε τραπέζι και χωρίς κράτηση. Των φρονίμων τα παιδιά όμως προνοούν.

Θα διαφοροποιηθώ στην κριτική μου από την πλειοψηφία των χρηστών, πράγμα που δεν το είχα σκοπό, γιατί πραγματικά πήγα με υψηλές προσδοκίες, όχι ασφαλώς μισελινάτου εστιατορίου, αλλά μιας διαφορετικής comfort ελληνικής κουζίνας, με μοντέρνες πινελιές. Αλλά δεν βγήκε όπως θα ήθελα.

Ας τα πάρουμε από την αρχή ή μάλλον από την μέση της βαθμολογίας.

Χώρος 4/4.

Βάζω Άριστα στον χώρο και την ατμόσφαιρα, γιατί πραγματικά μου άρεσε. Παραβλέποντας την μικροσκοπική είσοδο και τα πρώτα βήματα στη σκάλα με τις κολοκύθες και τις ψεύτικες κούκλες, που με παρέπεμψαν μάλλον σε ρεμπετάδικο, ο κυρίως χώρος ήταν ιδιαίτερα όμορφος, ζεστός χωρίς να σε πνίγει, μοντέρνος και κυρίως ατμοσφαιρικός. Το απαλό χρώμα του ξύλου σε συνδυασμό με τις ρετρό αλλά σοφά τοποθετημένες πινελιές στους τοίχους, δίνει μια όμορφη κομψότητα και νεανικό χαρακτήρα. Όσο μπόρεσα να παρατηρήσω την κυρίως σάλα, δεν μου φάνηκε καθόλου φορτωμένη από περιττά αντικείμενα. Το ρετρό ποδήλατο στον έναν τοίχο ήταν ταιριαστό. Η μουσική στιλ frank sinatra που γύρισε σε lounge διασκευές, συμπλήρωνε το όμορφο κλίμα χωρίς επιτήδευση και χωρίς να κουράζει. Ίσως επειδή μας έδωσαν τραπέζι σε έναν από τους παράπλευρους χώρους, ίσως επειδή δεν ήταν γεμάτο, η ατμόσφαιρα με συνεπήρε από την αρχή και ένιωσα ότι έδενε τέλεια με το στιλ του εστιατορίου. Και σίγουρα, δεν είδα παρά ένα ελάχιστο τμήμα. Ο προαύλιος χώρος έξω, πρέπει να είναι εξίσου ατμοσφαιρικός και περιποιημένος.

Μόνη ένσταση τα μικρά τραπέζια, λίγο άβολα. Μάλιστα πρόσεξα ότι σε κάποια δυάρια, όπως το δικό μας, υπήρχε και τρίτη καρέκλα. Για εμάς ήταν βοηθητική για ν' αφήσουμε τα σακάκια, αλλά τρία άτομα επουδενί δεν βολεύονται σε ένα τόσο μικρό τραπέζι.

Εξυπηρέτηση 3/4

Η πρώτη εντύπωση ήταν λιγο χλιαρή. Η κοπέλα στην είσοδο, σχεδόν δεν σήκωσε το κεφάλι να μας κοιτάξει, μας ζήτησε απλώς το όνομα, χωρίς να καλησπερίσει ή να χαμογελάσει, ενώ εμείς μπήκαμε χαμογελαστοί κι ευγενικοί. Στη συνέχεια εξυπηρετηθήκαμε από τρεις σερβιτόρους, με βασικότερη μία κυρία, που μας έφερε τα μενού, τον λογαριασμό και κάποια πιάτα, αρκετά ευγενική. Οι άλλοι δύο νεαροί ήταν τυπικοί, αυτός που μας πήρε παραγγελία ήταν εντελώς αγέλαστος, πράγμα που με ενόχλησε, γιατί θεωρώ το χαμόγελο ένα εκ των ουκ άνευ προσόν του σέρβις, ό, τι κι αν αυτό αφορά. Στην έξοδο μας καληνύχτησαν και μας ευχαρίστησαν, όπως πρέπει. Εν ολίγοις τυπική και αποτελεσματική εξυπηρέτηση. Το σερβίρισμα σε σωστούς χρόνους, το τραπέζι μαζεύτηκε και σκουπίστηκε πριν έρθει ο λογαριασμός. Για το νερό ερωτηθήκαμε και προτιμήσαμε βρύσης.

Γεύση 3/4 (αντί 2,5/ 4)

Ο κατάλογος είναι μεγάλος, είναι αυτός που έχει περιγραφεί πολλές φορές. Και συμπληρώνεται από αρκετά ακόμα πιάτα που δεν έχω παρατηρήσει σε κριτικές (είτε είναι καινούρια είτε όχι τόσο δημοφιλή, υποθέτω).

Σίγουρα δύο άτομα δεν μπορέσαμε να δοκιμάσουμε αρκετά, αλλά παρατηρώντας τον κατάλογο σχημάτισα κάποιες εντυπώσεις: 1. Τα ορεκτικά μοιάζουν τόσο με κυρίως πιάτα, που, αν έχεις στο νου σου να φας κάτι ελαφρύ για έναρξη και να συνεχίσεις με κυρίως, οι επιλογές δεν βοηθούν. Πιάτα όπως κοντοσούβλι, πεϊνιρλί, κεμπάπ, πικάνια και κανελόνια δεν είναι ακριβώς αυτό που θα σκεφτείς για να σου ανοίξει η όρεξη, αλλά πιάτα που θα σε χορτάσουν και δεν θα μπορείς να φας κυριως. Απλούστερες επιλογές, όπως μανιτάρια και μπρουσκέτες ναι μεν ήταν μια κάποια λύσις αλλά χτυπούσαν στον σκόπελο των 8-9 ευρώ. Οι "φουρνιστές" είναι ίσως, καλή ιδέα, αν σου αρέσουν οι πίτες. Το τρίτο που παρατήρησα ήταν ότι όλα τα πιάτα του καταλόγου, με κάποιες εξαιρέσεις, είχαν μια πληθώρα υλικών - επιτρέψτε μου- κάποια ασύνδετα μεταξύ τους και σίγουρα όχι πολύ ανάλαφρα. Πχ τα χοιρινά "ποντικάκια" φαίνονταν λαχταριστά αλλά είχαν και νιόκι και μελιτζανοσαλάτα και τριμμένη φέτα και πανσέτα και σάλτσα από το ψητό... προσωπικά μου φάνηκε πολύ βαρύς συνδυασμός

Καμιά φορά η ποιότητα στη γεύση δεν βρίσκεται στην πληθώρα αλλά στη λιτότητα.

'Ετσι είπα να κινηθώ στα στανταράκια που είχα υπόψη από τις κριτικές και να αφήσω στον καλό μου να πάρει την χοιρινή του μπριζόλα, αυτή που ξέρει και εμπιστεύεται.

Στην αρχή μας προσφέρθηκε αρκετό, φρεσκοκομμένο ψωμί στη γνωστή χάρτινη συσκευασία, με συνοδευτικό τσοπανοτύρι και ένα καυτερό αλλαντικό σε ημικρεμώδη υφή. Το τσοπανοτύρι στην υφή ήταν σαν γιαούρτι, ελαφρύ γευστικά και χρησίμευε ενίοτε ως μέσο πυρόσβεσης του πολύ πικάντικου αλλαντικού (σε βαθμό wasabi). Στο σύνολο θα ήταν μια πολύ ευχάριστη έναρξη, αν δεν χρεωνόταν 1,60 το άτομο...

Αμέσως μετά ήρθαν:

- τα "Καπελάκια": οι πιο ευσεβείς μου πόθοι, δυστυχώς δεν εκπληρώθηκαν. Σχεδόν απογοητεύτηκα από την εμφάνιση και την προσωπικότητα του πιάτου αυτού. Δεν είδα καμιά πρωτοτυπία, αλλά μερικά ζυμαρικά τύπου μεγάλων τορτελίνι βουτηγμένα σε μπόλικη παχύρευστη λευκή σάλτσα. Η γέμισή τους ήταν νόστιμη, αλλά καπελωνόταν από την παχύρευστη κρέμα. Το λάδι τρούφας ίσα που ξεχώριζε, ασφαλώς έχω φάει πολύ πιο ισορροπημένα πιάτα με το συγκεκριμένο υλικό. Ο καλός μου ούτε που τα άγγιξε, εγώ έφαγα μόλις τρία, γιατί πραγματικά ήταν πολύ λιπαρά για τα γούστα μου. 9,30 γι' αυτά τα ζυμαρικά, δεν τα χαλάλισα...

- η Σούφρα: το πιο νόστιμο πιάτο απ' όσα δοκιμάσαμε. Τύπου ανατολίτικο (ινδικό, αν προτιμάτε), έρχεται μέσα σε στρογγυλό, μαντεμένιο σκεύος, αχνίζει. Το κοκκινιστό κρεατάκι - ψημένο με κρασί αν διέκρινα καλά- ήταν θεσπέσιο, ωραίος κρασομεζές. Αλλά... ούτε από εδώ έλειπε η πινελιά κρέμας, αυτή τη φορά με την μορφή τούφας πάνω σε λεπτή φετα ζύμης στη μέση του πιάτου. Στη γεύση έφερνε σε μπεσαμέλ. Δοκίμασα μια μπουκιά και την παραμέρισα διακριτικά.

Κι εδώ θα έρθω να συμφωνήσω με τον χρήστη antonius 665, που το επεσήμανε. Τόση κρέμα σε μοντέρνα πιάτα είναι περιττή! Τα βαραίνει, δεν τα εκμοντερνίζει, τα γυρνάει πίσω στα '90s, στην εποχή που το σουφλέ και η καρμπονάρα ήταν οι αγαπημενες ελληνικες γκουρμεδιες. Το συγκεκριμένο πιάτο μια χαρά στεκόταν και χωρίς καμία άλλη προσθήκη γαρνιτούρας.

- Ριζότο με μανιτάρια, γραβιέρα Νάξου και σάλτσα ταρτούφο: αγαπώ την γραβιέρα Νάξου και τα μανιτάρια! Θεώρησα ότι το ριζότο αυτό, που επίσης έχει επαινεθεί, θα είναι σχετικά ελαφρύ, εφόσον δεν περιέχει κάποιο αλλαντικό ή άλλο κρεατικό. Ήταν ένα κανονικής έντασης ριζότο, σωστά χυλωμένο (θεωρώ), σε μεγάλη ποσότητα και με πλούσια υλικά (μανιτάρια εν προκειμένω). Αλλά κι εδώ υπήρχε η υπερβολή: ένα μπαλάκι τυροκροκέτας, που βυθιζόταν και σου δημιουργούσε το ερώτημα να το κόψεις εντός ή όχι. Εγω έκανα το λάθος να το κόψω μέσα στο πιάτο και ανακάλυψα ότι περιείχε ένα ρευστό, πικάντικο τυρί (φέτα ενδεχομένως), που παρολίγον να ποτίσει το αρωματικό ριζότο μου. Απομακρύνθηκε και αυτό με συνοπτικές διαδικασίες. (12 ευρώ)

- Χοιρινή μπριζόλα με σάλτσα λεμονιού και τηγανιτές πατάτες. Μια χαρά, τσεκαρισμένη επιλογή, δύσκολο να κάνεις λάθος σε μια μπριζόλα χοιρινή... Η πρωτοτυπία της ήταν μια πιο ελαφριά, ευτυχώς, σαλτσούλα λεμονιού περιχυμένη πάνω της. Οι πατάτες ήταν κυδωνάτες, χρυσαφιές, ξεροψημένες. Φαγώθηκε ολοκληρωτικά, ικανοποίησε αρκετά.
(9,90)

- Κρασί: ένα σημείο που θεώρησα μεγάλη αδυναμία στις Λεύκες ήταν η λίστα κρασιών: κατ' αρχας έρχεται τυπωμένη πάνω σε μπουκάλια κρασιού και είναι λίγο δύσκολη στην ανάγνωση και σκισμένη σε κάποια σημεία. Οι τιμές χαρακτηρίζονται ευγενικά "αποτρεπτικές", κυριολεκτικά "επιπέδου γαλλικού εστιατορίου", στο Παρίσι όμως. Δεν υπήρχε επώνυμη ετικέτα, οποιουδήποτε, ελληνικού κρασιού σε ποτήρι, σε τιμή κάτω των 6 ευρώ! Τα περισσότερα ήταν στα 7 (Σιγάλας, 4 λίμνες κυρ- Γιάννη, για να αναφέρω κάποια, αν θυμάμαι σωστά... )! Οι τιμές αυτές αποκλειστικά, για ένα ποτήρι κρασί, δεν υπάρχουν ούτε στα βραβευμένα εστιατόρια! Ακόμα κι αυτά προσφέρουν μια επιλογή στα 4 ευρώ. Μπορώ πολύ βιαστικά να αναφέρω ότι έχω πιει κόκκινο Κτήμα Αβαντίς, Μαλαγουζιά, Thema Παυλίδη στα 4 ευρώ, σε γνωστά εστιατόρια της Αθήνας. Δεν ξέρω πραγματικά σε ποιους απευθύνονται οι Λεύκες, αλλά οι τιμές αυτές, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, δεν υπάρχουν!

Γι' αυτό τον λόγο εμείς καταλήξαμε στο δικό τους το κόκκινο. Μισό λίτρο στα 5,60. Καλό deal, και γευστικά καλή οινική επιλογή.

Στο τέλος προσφέρθηκε σορμπέ λεμονιού (limoncello) σε ψηλό σφηνακοπότηρο με καλαμάκι. Δροσιστικό και αρωματικό. Σωστή κίνηση.

VFM: 2/4 (αντί για 2,5/4)

Για το μενού που σας περιέγραψα, δηλ. δύο ορεκτικά, δύο απλά κυρίως πιάτα και το κρασί, πληρώσαμε 50 ευρώ (43 χωρίς το κρασί). Αν παίρναμε και μια σαλάτα, όπως είχαμε αρχικά σκεφτεί ή/ και κάποιο γλυκό, ο λογαριασμός θα ήταν πάνω από 60. Απ' την άλλη, αν ήμασταν μεγαλύτερη παρέα, ενδεχομένως να ήταν καλύτερο το vfm/ άτομο. Ανεξάρτητα από ολ' αυτά, θεωρώ εξαιρετικά υπερτιμημένα τα ορεκτικά και τα ποτά. Και τα κυρίως, οικονομικά δεν είναι, απλά κάποια είναι οκ (πχ η χοιρινή στα 9,90), καποια άλλα ακριβούτσικα (πχ το κριθαρώτο στα 14). Θα προτιμούσα επίσης να αναγράφονται τιμές στο μενού της ηλεκτρονικής σελίδας του εστιατορίου.

Συμπέρασμα: Οι Λεύκες προσφέρουν κάποιες ενδιαφέρουσες προτάσεις φαγητού, αλλά κατά τη γνώμη μου, δεν συνιστούν γαστριμαργικό προορισμό, ειδικά αν μένετε μακριά και αν δεν προτιμάτε τις πληθωρικές γεύσεις. Για την περιοχή είναι μια αξιοπρεπης πρόταση. Για μένα πάντως έλειπε η ιδιαίτερη γεύση που θα με κερδίσει σ' αυτά που δοκίμασα και σ' αυτά που είδα στον κατάλογο. Συνυπολογίζοντας τις τιμές- το vfm συγκεκριμενα- και την δυσκολία του παρκαρίσματος, δύσκολα θα επιδιώξω σύντομα να ξαναπάω.

10 medium

20 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το El Catrin είναι ένα casual μεξικάνικο που άνοιξε πριν λίγο καιρό στη θέση του Σαρδελάκι στη Γλυφάδα. Έχει επεκταθεί σε όλο τον χώρο που καταλάμβανε το Σαρδελάκι, δηλαδή τον εσωτερικό και του πεζοδρομίου, κι έτσι μπορεί να εξυπηρετήσει αρκετά άτομα.

Όποτε τύχαινε να περάσω τον τελευταίο καιρό, μονίμως είχε πολύ κόσμο, υποθέτω, ότι λειτουργεί και ως all day tapas bar. Χωρίς να πετάω τη σκούφια μου, κάπου το είχα εντάξει στις μελλοντικές μου επισκέψεις. Το όνομα El Catrin δεν ξέρω πού παραπέμπει. Προσωπικά μου θυμίζει τον απεχθή τυφώνα Κατρίνα, που είχε χτυπήσει πριν λίγα χρόνια τον Κόλπο του Μεξικού, οπότε δεν το βρήκα πολύ εύστοχο για μεξικάνικο εστιατόριο. Αλλά οκ, περί ορέξεως...

Η ευκαιρία δόθηκε ένα Σάββατο βράδυ με τη νέα χρονιά, που είχαμε φιλικό ζευγάρι από νωρίς σπίτι και αποφασίσαμε να πάμε για χαλαρό τσιμπολόγημα και όμορφα κοκτέιλ στην Γλυφάδα. Με έμφαση στα κοκτέιλ λοιπόν, είπαμε να κινηθούμε προς Amigos, που ικανοποιεί όλα τα γούστα φαγητού και ποτού. Όμως, καθώς η Γλυφάδα είναι και πάλι στα πάνω της, 8.30 η ώρα που κατεβήκαμε, μόλις που βρήκαμε να παρκάρουμε σε δρομάκι που έχουμε υπόψη για δύσκολες περιστάσεις. Για τραπέζι δε στο Amigos, χωρίς κράτηση, ούτε λόγος. Θυμήθηκα λοιπόν το El Catrin και κινηθήκαμε προς τα εκεί. Μας έδωσαν το τελευταίο ίσως, όπως είδα, ελεύθερο τραπέζι στο ισόγειο. Κρατήσεις δεν κάνουν.

Ο εσωτερικός χώρος αρχικά δίνει μια αίσθηση ζεστασιάς τις κρύες βραδιές του χειμώνα. Είναι χαμηλοτάβανος, με τα περισσότερα τραπέζια κοντά στην είσοδο. Όσο πηγαίνεις προς το βάθος, υπάρχει ένα μεγάλο μπαρ, με μεξικάνικα χρώματα, και αναπαυτικά, υφασμάτινα σκαμπό, όπου μπορείς να καθίσεις για ποτό. Και τέρμα στο βάθος η ανοιχτή κουζίνα, όπου βλέπεις νέους μάγειρες επί το έργον. Δεξιά και αριστερά στους δύο τούβλινους τοίχους, υπάρχουν γκράφιτι με όμορφες ζωγραφιές από Μεξικό (η γνωστή Φρίντα και τα σχετικά). Καθίσαμε σε ένα από τα τραπέζια απέναντι από το μπαρ και παραπλεύρως μιας σκάλας, που οδηγούσε σε ένα δεύτερο επίπεδο. Αν κρίνω από την κίνηση των σερβιτόρων, μάλλον λειτουργεί και πρώτος όροφος. Όλα αυτά τα παρατήρησα την ώρα που μπήκαμε. Γιατί εντός μισής ώρας, είχε γεμίσει τόσο ασφυκτικά, που όχι απλά δεν βλέπαμε τίποτα έξω απ' τι τραπέζι μας, αλλά οι σερβιτόροι περνούσαν τους δίσκους ξυστά πάνω από το κεφάλι μας.

Τα πιάτα είναι λίγα, πάνω -κάτω ό, τι περιμένεις να βρεις σε ένα μεξικάνικο. Ο κατάλογος έρχεται σε ξύλινη τάβλα, με δύο φύλλα χαρτί, λίγα και καλά. Μερικά ορεκτικά, κάποια μπέργκερ, σαλάτες, τα κλασικά μεξικάνικα κυρίως, τίποτα που σε εντυπωσιάζει. Μαζί έρχεται και κατάλογος κοκτέιλ. Από τιμές, βρίσκεις ορεκτικά στα 6,5- 8 ευρώ και κυρίως, περίπου στο 10ρικο. Αναμενόμενα για τον τύπο του φαγητού και για Γλυφάδα. Τις Τρίτες λειτουργεί προσφορά με τάκος και μαργαρίτες στα 5ευρώ. Όχι κι άσχημα.

Εμείς παραγγείλαμε:

- δύο νάτσος με ντιπ γκουακαμόλε και sour cream (χρεώθηκαν 6,70). Τίποτα ιδιαίτερο. Το γκουακαμόλε, που θα ήταν το μόνο που θα μπορούσα να σχολιάσω, δεν με κέρδισε. Πρέπει να ήταν πολτοποιημένο στο μούλτι, δεν είχε την υφή και την φρεσκάδα του αβοκάντο, που πρέπει να χτυπηθεί στο χέρι, για να δώσει ωραίο γκουακαμόλε. Η ντομάτα απουσίαζε εντελώς, εκτός αν είχαν πολτοποιηθεί όλα μαζί... Τέλος πάντων.

- ένα tacos κοτόπουλο από τα ορεκτικά, για την λιτοδίαιτη της παρέας. Ήρθαν τρία πιτάκια γεμιστά, σε μαλακή πίτα, περασμένα σε στικς. Εγώ ξέρω ότι τα tacos μπαίνουν σε τραγανή πίτα καλαμποκιού. Αλλά οκ, μπορεί να κάνω και λάθος (6,90).

- δύο fajitas κοτόπουλο για τους υπόλοιπους τρεις. Ρωτήσαμε αν μπορούμε να διαλέξουμε δύο είδη κρέατος στο ίδιο πιάτο, αλλά μας είπε ότι δεν γίνεται. Κι έτσι μείναμε στο κοτόπουλο, που είναι γευστικά πιο ασφαλές. Ως ποσότητα ήταν οριακά επαρκής. Κοτόπουλο με πιπεριές και κρεμμύδια στο μαντεμένιο σκεύος και συνοδευτικά μπολάκια, ξανά γκουακαμόλε, sour cream και κυβάκια ντομάτας. Εμείς που μοιραστήκαμε την μία, ζητήσαμε επιπλέον πιτάκια, που χρεώθηκαν 2 ευρώ. Εννοείται ότι έχω φάει πολύ πιο πλούσιες fajitas, ακόμα και στα fridays ή στους πρώτους διδάξαντες Applebees. Αχ, κάποτε η fajitas ήταν μεγάλη μου αγάπη σε κάτι φοιτητικές εξόδους! (14,50 έκαστη)

Τα κοκτέιλ μας τελικά μετατράπηκαν σε δροσερές σαγκρία. Δύο λευκές και δύο κόκκινες. Η κόκκινη ελαφρώς πιο γλυκιά και ευχάριστη.

Αυτό που μου έμεινε από το φαγητό, είναι ότι οτι οι γεύσεις επαναλαμβάνονταν. Πάω στοίχημα ότι και το τάκος αποτελείτο από τις ίδιες πίτες και την ίδια γέμιση που έφεραν σ' εμάς στη fajitas. Δεν δοκίμασα, αλλά από την εικόνα τους, αυτή την εντύπωση σχημάτισα. Οι Fajitas δεν είχαν καμιά φαντασία, ενώ και για τα νάτσος, θα μπορούσαμε απλά να τα πάρουμε σκέτα και να βουτήξουμε στα μπολάκια που μας έφεραν με τα κυρίως.

Οι σερβιτοροι ήταν όλοι νέα παιδιά (σε φοιτητική ηλικία δηλαδή), έτρεχαν πάνω- κάτω, αλλά είχαν τα κενά τους. Εμάς μας καθυστέρησαν αρκετά, ακόμα και τα νάτσος, που δεν είναι τίποτα. Και όταν το είπαμε στην κοπέλα που μας πήρε παραγγελία, απάντησε ότι τα φέρνει με τη σειρά που βγαίνουν απ' την κουζίνα. Τα συμπεράσματα δικά σας...

Εν ολίγοις, αν θέλεις να φας καλό μεξικάνικο, σαφώς και δεν θα πας στο El Catrin. Aν θέλεις να πας για ένα ποτό, μια μαργαρίτα, να δεις κόσμο, ν' ακούσεις δυνατά μουσική, τότε ναι. Αλλά, θεωρώ ότι στο φαγητό πρέπει να γίνουν πολλές βελτιώσεις για να φτάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο.

10 medium

13 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Η πρώτη μου κριτική για το 2018 δεν θα μπορούσε παρά να ξεκινήσει με ευχές για Καλή Χρονιά, με υγεία σε όλους και όμορφες στιγμές! Και ιδιαίτερα για τους φίλους και συντελεστές του ask4food, να είναι δημιουργική και γεμάτη ενδιαφέρουσες γαστριμαργικές προτάσεις!

Η επίσκεψη στον Κόλλια ήταν κατά κάποιον τρόπο ο επίλογος της κρεατοφαγίας των Εορτών. Βρεθήκαμε εκεί την Κυριακή του Άι- Γιαννιού, έπειτα από μεσημεριανή βόλτα στην παραλιακή, 2 άτομα.

Όταν είχα πρωτογράψει κριτική για τον Μουρούζη, 3 χρόνια πριν, δεν είχα ιδέα τι σημαίνει "κρεατοφαγία στα Καλύβια" και είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί από το πανηγύρι που συντελείται εκεί κάθε Σαββατοκύριακο. Με τις ψησταριές και τις σούβλες στις ταβέρνες της πλατείας και γύρω από την εκκλησία, τον κόσμο που καταφθάνει απ' όλη την Αττική και τις υπερ- ταβέρνες ασφυκτικά γεμάτες. Ίσως επειδή δεν έχω παιδικές μνήμες από κυριακάτικες εκδρομές στην αττική εξοχή - παιδί της επαρχίας γαρ - η εικόνα αυτή μου θύμισε Πάσχα. Που ξέρω πλέον ότι είναι συνηθισμένη σε πολλές άλλες παραδοσιακές κρεατοφαγικές "πιάτσες" στην Αττική (Πάρνηθα, Καρέα, Βάρη... ) και είναι τόσο εύκολο να βρεθείς σε μια από αυτές μια Κυριακή μεσημέρι! Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να γίνει μια ανάλυση για την ιστορία και την εξέλιξη των εξοχικών τόπων της Αττικής από έναν καλό γνώστη (φίλε piperman δώσε μας τα φώτα σου! / φίλε Τρώγων, πού είσαι;)

Στο διάστημα αυτό, οι χειμερινές βόλτες προς Σαρωνίδα (αγαπάμε την θάλασσα! ), μας έφεραν αρκετές φορές στα Καλύβια και καθίσαμε ξανά και ξανά στον Μουρούζη και στον Χριστόφορο. Όμως όχι στον Κόλλια. Κι επειδή είχα ακούσει καλά σχόλια, είπαμε αυτή τη φορά να τον επιλέξουμε.

Να πω την αλήθεια, σημαντικές διαφορές από τις άλλες δύο ταβέρνες δεν βρήκα. Ίδια οργάνωση χώρου, ίδια μεγέθη, ίδιος χαμός, ίδιες επιλογές φαγητού. Γευστικά το κρέας στον Κόλλια ήταν αρκετά καλό, με την έννοια ότι μείναμε ικανοποιημένοι απ΄ ότι δοκιμάσαμε, ενώ αλλού έχουμε τα παράπονά μας κατά καιρούς.

Η παραγγελία μας είχε τα εξής: μια χοιρινή μπριζόλα (13?)
μια μερίδα αρνάκι σούβλας (500γρ)
μια πατάτες (3,5)
μια κολοκυθάκια τηγανιτά (6?)
τζατζίκι (4)
2 κόκα κόλα (μικρά μπουκαλάκια, 4 ευρώ)

Όλα ήταν ικανοποιητικά. Θα έλεγα ότι ήταν στο 2,5, αλλά βάζω 3. Το αρνάκι που έφαγα εγώ ήρθε ζεστό-ζεστό, λουκούμι. Και καθαρά κομμάτια κρέατος με κόκαλο, όχι όμως λίπος. Η χοιρινή ήταν ζουμερή και αρκετή σε ποσότητα, οι πατάτες τραγανές, όχι κάτι ιδιαίτερο, τα κολοκυθάκια πολλά, σε μεγάλη πιατέλα, τηγανισμένα σε ελαφρύ λάδι, το τζατζίκι μου φάνηκε χειροποίητο. Στην αρχή μας έφεραν φραντζόλα ψωμί κομμένη οριζόντια και περασμένη απ' τη σχάρα (είχε αρπάξει και λίγο γεύση ψητού κρέατος) και στο τέλος κεράστηκε ατομικό κομμάτι ραβανί (αλλού είδα να φέρνουν γιαούρτι με γλυκό κουταλιού).

Στις τιμές όμως, ο Κόλλιας νομίζω ότι είναι ο πιο ακριβός: Κανένα κρεατικό δεν κοστίζει κάτω από 10ευρώ, με εξαίρεση το μπιφτέκι στα 8. Εμείς, γι' αυτήν την μικρή, αλλά αρκετή για δύο άτομα, παραγγελία πληρώσαμε σχεδόν 50 ευρώ. Γι' αυτό και δεν μπορώ να βάλω πάνω από 2/4 στο vfm.

Μετά και την επίσκεψη στον Κόλλια, νομίζω ότι μπορώ να συμπυκνώσω τα συμπεράσματα που έχω σχηματίσει και για τις τρεις κεντρικές υπερ- ταβέρνες των Καλυβίων. Το φαγητό με τα υπέρ και τα κατά. Υπάρχουν όμως κάποια θέματα τα οποία δεν μπορείς να αγνοήσεις, αν αποφασίσεις να περάσεις εκεί το κυριακάτικο μεσημέρι σου.

1. Τα μεγέθη είναι μεγάλα. Η φάση είναι να οργανώσεις παρέα 8-10-15 συν άπειρο ατόμων να κλείσεις τραπέζι στα Καλύβια για να πας να σκάσεις στο κρέας. Αν μια παρέα δεν κλείσει, δύσκολα θα εξυπηρετηθεί τα σκ. Αλλά κι αν πάτε δύο άτομα (όπως εμείς) και πάλι δύσκολα θα εξυπηρετηθείτε. Γιατί δεν σας υπολογίζουν... Εμείς στον Κόλλια, περιμέναμε πάνω από μισή ώρα έξω. Ευτυχώς η μέρα δεν ήταν κρύα. Υποτίθεται πως είχαμε και την επιλογή να καθίσουμε στα τραπέζια της αυλής ή απέναντι στην εκκλησία, αλλά όσο και νά ναι, Γενάρη μήνα δύσκολα κάθεσαι έξω. Κι ενώ κατά την γνωστή τακτική, μας καθησύχαζαν ότι το τάδε τραπέζι είναι στο γλυκό ή ότι το δείνα πληρώνει, τελικά μας βόλεψαν σε τραπέζι 8 ατόμων- μας ρώτησαν βέβαια-, μαζί με άλλο ένα ζευγάρι μεγαλύτερης ηλικίας (ο καθένας στην άκρη του).

2. Το φαγητό έρχεται κι αυτό στη λογική της μεγάλης παρέας, σε πιατέλες και πάει με το κιλό. Με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι παραγγέλνεις και τι αντιστοιχεί σ΄αυτό που πληρώνεις. Ζήτησα μια μερίδα αρνάκι σούβλας και μου λέει: δλδ ένα κιλό, μισό κιλό; Έλα ντε! Όταν έχεις έξω τις σούβλες που παράγουν κιλά ψητού κρέατος σε νανοσεκόντ, για σένα το ένα κιλό δεν είναι τίποτα. Για τον πελάτη όμως που πληρώνει 30 ευρώ/ κιλό το αρνάκι, 30 τα παϊδάκια, θα ήθελε να προσφέρεις και μια εναλλακτική (μερίδα ίσως;).

3. Οι κατάλογοι εκεί στα Καλύβια είναι ξεκάθαροι. Και περιττοί, αν δεν θες να τσεκάρεις τιμές. Προσφέρουν αυτά τα πέντε κρεατικά, με έμφαση στο αρνί- χοιρινό, σχάρα και σούβλα. Με πέντε συνοδευτικά (πατάτες, χόρτα, 2-3 απλές σαλάτες, τζατζίκι, κολοκυθάκια). Εννοείται ότι αν θες να φας κάτι πιο λάιτ, πχ. κοτόπουλο (πάντα υπάρχει στην παρέα κάποιος- α που προσέχει), ατύχησες!

4. Οι μερίδες κρέατος είναι πλούσιες αλλά δεν έχουν συνοδευτικό. Οπότε υπολογίστε και το "υποχρεωτικό" συνοδευτικό, άλλα 1-2 ευρώ στην ελάχιστη ποσότητα που σου αντιστοιχεί. Δεν είναι και το καλύτερο vfm.

5. Η εξυπηρέτηση... Θα μπορούσα να γράψω σελίδες. Ο πανικός που αντικρίζεις με την πρώτη ματιά, περνάει σε όλη τη διάρκεια της παραμονής σου στα Καλύβια. Οι όποιοι υπεύθυνοι για τα τραπέζια δεν θα σου δώσουν πολλή σημασία, όπως ήδη ανέφερα. Μπορεί να κάτσεις γρήγορα, μπορεί και ποτέ. Αν και αυτά τα μέρη έχουν πολύ προσωπικό, που τρέχει σαν τον Βέγγο, θα αισθάνεσαι συνεχώς ότι κανείς δεν σε βλέπει. Κι αφού καθίσεις, βασικά όπου σε βάλουν, ενδέχεται να περιμένεις ώρα για να σου στρώσουν το τραπέζι, να πάρουν παραγγελία, να φέρουν με όποια σειρά νά ' ναι τα φαγητά, να σου αφήσουν ένα εμφιαλωμένο νερό χωρίς να σε ρωτήσουν ή να μη στο ανανεώσουν ποτέ, να τους ψάχνεις για το λογαριασμό και πάει λεγοντας. Ενδέχεται να κυλήσουν όλα ομαλότερα... Απλά σ' εμάς δεν έχει τύχει ποτέ κάτι τέτοιο. Κάποιοι θα πουν τι περιμένεις κι εσύ Κυριακή μεσημέρι στα Καλύβια?!

Περιμένω βασικά αυτό που πληρώνω. Γιατί τελικά, κάθε άλλο παρά σε παραδοσιακές ταβέρνες παραπέμπουν οι τιμές τους. Όταν θες κατ' ελάχιστο 17-18 ευρώ το άτομο, δεν σου φαίνεται πολύ παραδοσιακό να τρως στο λαδωμένο τραπεζομάντιλο των προηγούμενων, ούτε να παρακαλάς τον σερβιτόρο να σου φέρει νερό.

Και τελικά η Κυριακή μεσημέρι μόνο πρόφαση είναι. Όλοι οι χώροι εστίασης δοκιμάζονται κάποιες μέρες κι εκεί φαίνεται η ετοιμότητά τους. Άλλοι τις εργάσιμες μέρες- ώρες, άλλοι κάθε βράδυ, άλλοι στις γιορτές. Οι ταβέρνες στα Καλύβια τα Σαββατοκύριακα... Αυτές τις δυο μέρες λοιπόν πρέπει να είναι σωστοί και αποτελεσματικοί και όχι να παίζουν με την υπομονή του κόσμου. Ας εξυπηρετούν αυτούς που μπορούν και μόνο.

Δεν ξέρω.. για μένα η φάση Καλύβια έχει κουράσει. Όχι ότι δεν τρώω καλά, αλλά δεν νομίζω ότι είναι από τα μέρη που έχεις την υπομονή να πηγαίνεις συχνά.

10 medium

13 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Από τις τοπ επιθυμίες μου ήταν το Che από το περασμένο καλοκαίρι που πρωτοάνοιξε. Όπως όλα τα μαγαζιά που "κάνουν θόρυβο" έτσι κι αυτό ήρθε πολλά υποσχόμενο. Οι συχνές μου βόλτες στην περιοχή, πριν ακόμα ολοκληρωθούν οι εργασίες, μου επιβεβαίωναν ότι κάτι καλό ετοιμαζόταν σ' αυτή την όμορφη αυλή, στη θέση του πρώην Beer Academy. Ο Πειραιάς αναβαθμίζεται σταθερά με διάφορα διαμαντάκια και έξω από τα σύνορα της Τρούμπας.

Τον πρώτο καιρό δυστυχώς οι λίστες αναμονής ήταν αποτρεπτικές για άμεση επίσκεψη. Όσες φορές είχα προσπαθήσει να κάνω κράτηση για φαγητό ή ποτό κάποιο Παρασκευοσάββατο, 2-3 μέρες πριν ήδη δεν υπήρχε τραπέζι. Έκτοτε, το ανέβαλα επ' αόριστον. Στο μεταξύ, το θετικό feedback που λάμβανα από φίλους που είχαν πάει καθημερινή και στάθηκαν τυχεροί, και από τις πρώτες δειλές κριτικές στο ask4food, μου άνοιγαν περισσότερο την όρεξη.

Ώσπου μια Παρασκευή του Δεκέμβρη, νωρίς το βράδυ, μετά την δουλειά σκέφτηκα να κάνω άλλη μια προσπάθεια. Πήραμε για κράτηση το μεσημέρι και βρήκαμε εύκολα τραπέζι για δύο, στις 8:30.

Η πρώτη αυτή κριτική μου θα είναι κάπως επιφυλακτική, γιατί δοκιμάσαμε λίγα πιάτα. Όμως όπως κάνω συνήθως, θα επανέλθω με συμπληρωματικά σχόλια.

Θα ξεκινήσω εκστατικά περιγράφοντας τον χώρο. Είναι πανέμορφος, είναι ατμοσφαιρικός, είναι πολύχρωμος, έχει χαρακτήρα και προσωπικότητα! Αποτυπώνει τόσο ζωηρά την εικόνα που έχουμε για το Μεξικό, την Κούβα, το Περού, την Λατινική Αμερική! Είναι εξωστρεφής, μας ταιριάζει τόσο, έχει γίνει τόσο προσεκτική δουλειά στη λεπτομέρεια, που μόνο μπράβο θα μπορούσαμε να πούμε στον διακοσμητή! Σίγουρα καθεμιά από τις χώρες αυτές έχει την τεράστια ιστορία της, το δικό της μοναδικό χρώμα, που δεν μπορούν να αποτυπωθούν όλα σε ένα. Αλλά για εμάς που ελάχιστα έχουμε ταξιδέψει τόσο μακριά (και τα όσα γνωρίζουμε περιορίζονται στη Φρίντα, το Μάτσου- Πίτσου, τα σομπρέρος και τα κουβανέζικα πούρα), ο χώρος στο σύνολό του μας δίνει μια όμορφη αίσθηση από τα μέρη αυτά.

Γενικότερα στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια γίνεται καταπληκτική δουλειά στη διαμόρφωση και την διακόσμηση των εσωτερικών χώρων εστίασης. Τα εστιατόρια και τα μπαρ μας δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τις μητροπόλεις του κόσμου. Κάντε την σύγκριση αν ταξιδεύετε στο εξωτερικό, ρωτήστε ξένους επισκέπτες και φίλους και θα σας το επιβεβαιώσουν.

Ο κήπος τώρα τον χειμώνα έχει σχεδόν κλείσει. Μια νάιλον κατασκευή απομονώνει την κυρίως αυλή από τον υπόλοιπο εξωτερικό χώρο γύρω απ'το μπαρ, όπου η ατμόσφαιρα είναι πιο ζωντανή, και υπάρχουν αρκετά τραπέζια φαγητού.

Ο εσωτερικός χώρος όμως τώρα τον χειμώνα, είναι όλη η ομορφιά! Ένα παλιό οίκημα που περιλαμβάνει 2 ή 3 αίθουσες. Μία μεγάλη, με εντυπωσιακό εσωτερικό μπαρ, τραπέζια φαγητού και διάφορα σταντς. Και μία πιο ήσυχη με 4-5 τραπέζια δύο ή και περισσότερων ατόμων. Ίσως υπάρχει μία ακόμα έτσι "κρυφή", προέκταση της αίθουσας του μπαρ, αλλά στην πρώτη επίσκεψή μου δεν την είδα. Επίσης ενημερωθήκαμε ότι λειτουργεί και πρώτος όροφος. Γενικά έχει την διαρρύθμιση σπιτιού.

Πολύχρωμα πλακάκια, μπαμπού και ξύλο, τραπέζια ζωγραφισμένα στο χέρι, γεωμετρικά σχήματα, εξωτικές ταπετσαρίες με ζωηρό φυτικό διάκοσμο, αποικιακοί καθρέφτες και μια Φρίντα Κάλο να επιθεωρεί τα πάντα, η πρώτη εντύπωση αφήνει τον επισκέπτη άναυδο! Αλλού η μουσική είναι πιο δυνατή, αλλού πιο ήσυχα. Γενικά το Che, όπως το είδα εγώ, είναι ένας πολυ- χώρος για όλες τις ώρες και όλες τις περιστάσεις.

Εμείς, δεν ξέρω για ποιον λόγο, μάλλον λόγω έντονης ημέρας, ζητήσαμε να καθίσουμε ήσυχα και μας έβαλαν σε μια μικρή εσωτερική αίθουσα με περισσότερα διπλά τραπέζια και μία ροτόντα, όπου οι συζητήσεις μας ακούγονταν περισσότερο από την μουσική. Ζήλεψα όμως τους χώρους των μπαρ και θα πάω εκεί την επόμενη!

Το Che λοιπόν συστήνεται ως εστιατόριο Λατινοαμερικανικής Κουζίνας.
Δεν ξέρω πού ακριβώς θα έπρεπε να με παραπέμπει γευστικά αυτό. Αν το έπαιρνα κυριολεκτικά, θα ήθελα να δοκιμάσω πιάτα από Κούβα, Περού, Καραϊβική, Παναμά... Όμως είδα ένα μενού κυρίως πιάτων που δεν με παρέπεμψε πολύ προς τα εκεί, κάθε άλλο. Είδα πολλή USA - τα black angus, οι αμερικάνικες πικάνιες, τα tenderloin έχουν την τιμητική τους. Από κοντά και το burger. Είδα ελληνικές γκουρμεδιές που πλέον βρίσκεις σε κάθε new opening και όχι μόνο (χοιρινά μάγουλα, μαύρο χοίρο, μυλοκόπι στα ορεκτικά), είδα και μια επίδραση από... Ιαπωνία (το Black cod, το miso butter, φύκια wakame και το φιλέτο τόνου τι γυρεύουν εδώ;).

Ανάμεσα σ' αυτά βρίσκεις και μερικές ενδιαφέρουσες για δοκιμή προτάσεις (ceviche mixto, sloppy jose... ), αλλά είναι αναλογικά λίγες.

Στα ορεκτικά επίσης, μπορείς να βρεις όλες τις λιχουδιές που προσφέρει κάθε μεξικάνικο (chimichagas, fajitas, quesadilas, enchiladas μπλα, μπλα... ), σε τιμές κυρίως πιάτου - κοντά στα 10 ευρώ. Δεν γνωρίζω βέβαια την ποσότητα, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να κάνω την σύγκριση.

Όλα αυτά φαίνονταν λαχταριστά, απλά εγώ δεν βρήκα την πρωτοτυπία που περίμενα ή κάτι που να μην μπορώ να φάω και αλλού.

Επειδή η επίσκεψή μας ήταν λίγο βιαστική, όπως είπα, μείναμε σε δύο πιάτα φαγητό και σε 2 κοκτέιλ με βάση το κρασί.

Εγώ είπα να κινηθώ στο ασφαλές πεδίο της picanha, για το οποίο μόνο θετικά σχόλια είχα διαβάσει.
Το δεύτερο πιάτο μας ήταν το κοτόπουλο (pollo asado).

Και τα δύο ήταν πολύ νόστιμα και εντυπωσιακά στην εμφάνιση. Αν τα αποδομούσες όμως, θα παρατηρούσες τα εξής:

- Στην παρουσίαση ήταν και τα δυο πανομοιότυπα. Δύο βουνά φαγητού, πάνω σε μπανανόφυλλο, με το κρέας να ξεχωρίζει, αλλά όταν άρχιζες να τρως, ανακάλυπτες ότι το "βουνό" οφειλόταν στις ψητές πατάτες, πάνω στις οποίες είχε τοποθετηθεί προσεκτικά το κρέας. Τελικά δεν ήταν τόσο χορταστική η ποσότητά του, τουλάχιστον στα πιάτα που δοκιμάσαμε εμείς.

- Οι πατάτες ήταν και στα δύο πιάτα, το ίδιο νόστιμες, γλυκές και μελωμένες. Μου άρεσαν. Μάλιστα στο πιάτο με κοτόπουλο υπήρχε και καλαμπόκι με καυτερή μαρινάδα και μπουκιές πατάτας περασμένες από μαύρο γιούκα (;;;) θα σας γελάσω. Ένα υλικό που απ' ότι είδα κυριαρχεί πολύ στην κουζίνα του Che. Σαν μικρά κάρβουνα...

- το ίδιο υλικό "είχε βάψει" και τα σερβίτσια, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια "μαύρη πινελιά" σε καθένα. Η οποία, να πω την αλήθεια, με ξένισε και με τρόμαξε λίγο... Σαν ηφαίστειο με στάχτη; Γενικά το στήσιμο του πιάτου μου, μου έδινε μια αίσθηση επιτήδευσης. Περισσότερο εξωτικό στην όψη παρά στη γεύση.

- στο δια ταύτα της γεύσης, η πικάνια μου ήταν σωστά ψημένη και ζουμερή, αλλά το είχε το λιπάκι της. Σίγουρα όχι η καλύτερη που έχω δοκιμάσει.

Τα κοκτέιλ μας με βάση το κρασί ήταν πολύ επιτυχημένα και τα δύο. Εγώ πήρα το λευκό, το meditato, γλυκό αλλά και με λίγο πιο όξινες νότες. Δοκιμάσαμε και το karma, βάση κόκκινο κρασί, με νότες βανίλιας και κανέλας, πιο γλυκό και χειμωνιάτικο. Το ανανεώσαμε. (6ευρώ x 3)

Για τα δύο αυτά κυρίως λοιπόν, μαζί με τρία ποτήρια κρασί κι ένα εμφιαλωμένο νερό που ήρθε και ανοίχτηκε την ώρα που συζητούσαμε, χωρίς να ερωτηθούμε (2 ευρώ), πληρώσαμε το εξωτικό (για να μην πω αστρονομικό) ποσό των 56 ευρώ! Αν δηλαδή παίρναμε πλήρες γεύμα με σαλάτες και ορεκτικά, υποθέτω ότι δεν θα μας έφταναν 35 ευρώ το άτομο! Για να μην αναφέρω ότι στην αρχή δεν προσφέρεται ούτε καλωσόρισμα, ούτε ψωμάκι. Ό, τι παίρνεις, τρως. Λίγο άσχημη εντύπωση για καινούριο εστιατόριο...

Θα συμφωνήσω λοιπόν με όσους βρίσκουν ακριβή την κουζίνα του Che. Και μάλιστα ακριβή χωρίς λόγο. Για να είμαι πιο σαφής, βρίσκω εξαιρετικά τσιμπημένα τα πιάτα με κρέας, αφού όλα τα αμερικάνικου τύπου που προανέφερα, κινούνται πάνω από 20 ευρώ. Η δε πικάνια στα 23. Σε δυο-τρια εστιατόρια που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό, έχω φάει τα ίδια πιάτα με αισθητά καλύτερη τιμή.

Σίγουρα δεν έχω ακόμα πλήρη (γευστική) εικόνα του μενού. Αλλά από αυτή την πρώτη επίσκεψη δεν μπορώ να κατασταλάξω γιατί να πρότεινα σε κάποιον να δειπνήσει στο Che μ' αυτές τις τιμές. Να πάει για την ατμόσφαιρα, να πάει για τα κοκτέιλ, για το όμορφο περιβάλλον, άντε για κάποια λατινοαμερικάνικα μεζεδάκια. Γιατί να πάει όμως και να πληρώσει ένα εύγεστο μεν, αλλά συνηθισμένο πιάτο με κρέας 25 ευρώ;
Γιατί να φάει black cod στο Che με 28 ευρώ;

Ιδού το ερώτημα... Θα επανέλθω μετά την επόμενη επίσκεψη, όταν ενδεχομένως θα έχω βρει και την απάντηση.

10 medium

18 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το Homu Sushi Bar έχει ανοίξει στην Άνω Γλυφάδα εδώ και περίπου ενάμισυ χρόνο. Ήθελα καιρό να το επισκεφθώ, γιατί είχα ακούσει καλά σχόλια για την κουζίνα του, αλλά δεν προέκυπτε. Η ευκαιρία τελικά δόθηκε με αφορμή την γιορτή μιας φίλης που αγαπάει εξίσου με εμένα το sushi.

Βραδάκι Πέμπτης μετά την δουλειά, ανηφορίσαμε προς Άνω Γλυφάδα, να τσιμπήσουμε κάτι ελαφρύ και να συνεχίσουμε για ποτό. Το Homu είναι ένας ενδιαφέρων χώρος, πάνω στη Γούναρη, λίγο υπερυψωμένος σε σχέση με τον δρόμο και αρκετά ευρύχωρος.

Και λέω "ενδιαφέρων", γιατί βρίσκεται σε μια περιοχή που δεν θα την πεις δημοφιλή για να βγεις το βράδυ. Εκτός από το Homu, δυο- τρεις γειτονικές καφετέριες- μπαρ και το Μαλεμπί λίγο πιο κάτω (αχ! αγαπημένο πολίτικο ζαχαροπλαστείο- καφετέρια, που λειτουργεί ως τις 22.00 καθημερινά. Αξίζει να το ανακαλύψετε! ), δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλες επιλογές βραδινής εξόδου στη Γούναρη. Από ψητοπωλεία, φούρνους και cafe to go όσα θες. Και την μέρα πανικός όπου βρεθείς και όπου οδηγήσεις. Αλλά το βράδυ η κίνηση στη Γούναρη πέφτει κατακόρυφα. Γι' αυτό η δημιουργία ενός μοντέρνου sushi bar είναι σίγουρα μια τολμηρή κίνηση. Κι όμως Πέμπτη βράδυ που το επισκεφθήκαμε εμείς, είχε αρκετό κόσμο, γεγονός που δείχνει ότι ο κόσμος της περιοχής το προτιμά, αντί να τρέχει στο κέντρο της Γλυφάδας.

Στην είσοδο σε υποδέχεται μια χαμογελαστή κοπέλα, που τοποθετεί τον κόσμο στα τραπέζια. Περιμετρικά υπάρχουν τραπέζια των τεσσάρων ή των έξι ατόμων και στη μέση μακρόστενοι πάγκοι με σκαμπό για όσους θέλουν να συνδυάσουν και το ποτό. Ο φωτισμός είναι χαμηλός, η μουσική ευχάριστη, θυμίζει την φάση μπαρ. Μαζί με τους καταλόγους σου φέρνουν ξεχωριστό κατάλογο με κοκτέιλ. Γενικότερα σε κρατάει και για ποτό μετά το φαγητό.

Ο δε κατάλογος φαγητού έχει μεγάλη ποικιλία σε ορεκτικά και rolls όλων των ειδών, λιγότερες σαλάτες και μόλις τρία είδη νουντλς. Άρα στο Homu θα πας κυρίως για το σούσι.

Όσοι κινούνται σε κλασικές επιλογές θα βρουν όλο το αλφαβητάρι ενός sushi bar, τα πιάτα δηλαδή που μας μύησαν στην - έστω εξευρωπαϊσμένη - ιαπωνική κουζίνα (σούπα tofu, edamame, σαλάτα φύκια, california, dragon, spicy crab, όλα τα μακι- νιγκίρι- σασίμι... ). Κοντά σε αυτά όμως υπάρχουν και μερικά ιδιαίτερα πιάτα και ορεκτικά, όπως και κατηγορία "σπέσιαλ ρολς". Εγώ εντόπισα αρκετά ρολς που μου τράβηξαν την περιέργεια. Επίσης τρία διαφορετικά ταρτάρ (με τόνο, σολωμό, καβούρι), που ευχαρίστως θα δοκίμαζα, και το αγαπημένο μου tataki. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη τη βραδιά είχα διάθεση για πειραματισμό, αλλά σε αυτά τα πράγματα, δεν αποφασίζεις μόνος σου.

Έτσι δοκιμάσαμε:

- Tuna Tataki από τα ορεκτικά. Το παρήγγειλα με μεγάλη αδημονία, γιατί είναι ένα πιάτο που ποτέ δεν με έχει απογοητεύσει. Εδώ δυστυχώς δεν μου άρεσε. Ο τόνος δεν είχε μαριναριστεί, ούτε είχε παναριστεί με αυτό το ωραίο μείγμα που αφήνει την τραγανή κρούστα. Ήταν άνοστος, απλώς ελαφρά περασμένος από μια εστία. Αδιάφορος (6 ευρώ).

- Crispy Salmon tempura: Αυτό ήταν το καλύτερο roll που δοκιμάσαμε. Έξι κομμάτια ρολ που περιείχαν σολωμό tempura (ψημένο), με λαχανικά, τυλιγμένα σε φύκι- μάκι, με ένα ωραίο crispy πανάρισμα. Τραγανά και απολαυστικά. Αν ξαναπήγαινα θα το έπαιρνα ξανά. (7 ευρώ)

- California Roll
- Spicy Crab
Kαι τα δύο νόστιμα, αλλά αναμενόμενα. Από 8 κομμάτια το καθένα. Το roll με το καβούρι δεν ήταν ιδιαίτερα πικάντικο. Εγώ δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αλλά κάποιος που θέλει μεγαλύτερη ένταση, θα πρέπει να το επισημάνει. (4,50 και 5 ευρώ).

Ο λογαριασμός ήρθε στα 25 ευρώ περίπου, με εφιαλωμένο νερό που κατέφθασε με το που καθίσαμε, χωρίς δυνατότητα επιλογής (χρεώθηκε 1,5 ευρώ). Απλά το άφησε κι έφυγε.

Γενικότερα το σέρβις είχε προβλήματα, παρά την ζεστή υποδοχή. Η πρώτη σερβιτόρα που μας πήρε την παραγγελία ήταν μεν χαμογελαστή, εμφανώς άπειρη δε. Χρησιμοποιούσε αυτό το ηλεκτρονικό σύστημα για τις παραγγελίες, και χρειάστηκε να της επαναλάβουμε 2-3 φορές την μικρή αυτή παραγγελία μας για να την περάσει. Τελικώς πέρασε το california roll δύο φορές κι έτσι μας ήρθε εις διπλούν.

Όταν το αντιληφθήκαμε, καλέσαμε μια δεύτερη σερβιτόρα, που εξυπηρετούσε κοντά, και της επισημάναμε το λάθος. Αυτή, με ύφος πιο βαρύ, κατ' αρχάς επέμεινε ότι είχαμε παραγγείλει 2 california. Και όταν μας είδε ότι επιμέναμε, αποφάσισε να συμβουλευτεί την κουζίνα. Γύρισε λοιπόν στο τραπέζι μας κι έκανε το εξής αδιανόητο: χωρίς καμιά εξήγηση / δικαιολογία, πήρε την πλάκα με τα τρία ρολς (τα 2 california και το spicy crab), από τα οποία είχαμε αρχίσει ήδη να τσιμπάμε, πήγε μέσα και αφαίρεσε το ένα california!! Πόσο αντιεπαγγελματικό είναι αυτό πείτε μου;!

Πραγματικά δεν μου αρέσει να αναλύω τέτοια ατυχή ίσως, αλλά άκομψα προς τον πελάτη περιστατικά, αλλά δυστυχώς ήταν το γεγονός που έδωσε την αρνητική χροιά στη βραδιά. Το να σου πάρουν το φαγητό σου, την ώρα που τρως, για να αφαιρέσουν ένα μέρος του, επειδή έκαναν λάθος στην παραγγελία, δείχνει τουλάχιστον απειρία, για να μην πω αναίδεια. Όχι τόσο του σερβιτόρου, όσο του όποιου υπεύθυνου. Είναι άλλο να δώσεις μόνος σου το πιάτο σου επειδή κάτι δεν σου έφεραν σωστά (πχ μια γαρνιτούρα) και άλλο να σου παίρνουν το φαγητό σου, με αυτό τον τρόπο. Ειδικά στο σούσι, που συνήθως φέρνουν όλα τα ρολς μαζί, σε κοινή πλάκα.

Αναρωτιέμαι τι θα το έκαναν το ένα, το περισσευούμενο ρολ. Και πώς ξέρουν ότι εμείς δεν το είχαμε αγγίξει; Στις περιπτώσεις αυτές, ιδιοκτήτες και κουζίνα θα πρέπει να ξέρουν ότι μια μικρή γαλαντομία είναι πολύ πιο συμφέρουσα μακροπρόθεσμα. Κέρασέ το το 2ο california, τι ψυχή έχει, πες ένα συγγνώμη, κάναμε λάθος και πάμε παρακάτω. Για να φύγει και ο πελάτης σου ευχαριστημένος και να σου ξανάρθει.

Δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι αντίστοιχο λάθος έκανε ένα ντελίβερι, τι θα γινόταν; θα έπρεπε να γυρίσει πίσω να σου πάρει το παραπανίσιο φαγητό;; Δεν καταλαβαίνω τέτοιες συμπεριφορές.

Η ίδια σερβιτόρα λίγο αργότερα, σε ένα μπαράζ ατυχών κινήσεων, μας σύγχισε ξανά. Άνοιξε το αερόθερμο δαπέδου που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο τραπέζι μας, και όπως καταλαβαίνετε, πήρε και σήκωσε χαρτοπετσέτες, σουπλά και ό, τι βρήκε στο δρόμο του! Κατανοώ ότι αυτό το αερόθερμο πρέπει να ανοίγει, για να θερμαίνεται ο χώρος, αλλά αυτά τα δύο τραπέζια κολλητά δεξιά και αριστερά τι τα βάζεις; Δώστους λίγο αέρα, για να μην τα πάρει ο αέρας! Ευτυχώς της ζητήσαμε να το κλείσει ή να ανεβάσει τις γρίλιες και το έκανε. Το ποσό του λογαριασμού το είπε προφορικά και έφερε απόδειξη κατόπιν δικής μας ερώτησης.

Αυτά που λέτε. Επειδή ξεφύγαμε από το θέμα του φαγητού, θα κλείσω θετικά, λέγοντας ότι το Homu είναι, έξω απ' τα παρατράγουδα, μια αξιόλογη προσπάθεια. Η ανωγλυφαδιώτικη απάντηση στο Koi. Ένα επίπεδο βέβαια πιο πάνω σε ποικιλία και γεύση. Και πολύ πιο οικονομικό σε σχέση με τα ακριβά, έστω και μέτριας ποιότητας, γιαπωνέζικα εστιατόρια.

Παραβλέποντας το ατυχές περιστατικό και ελπίζοντας ότι δεν θα ξανατύχει κάτι παρόμοιο, θα πρότεινα το Homu σε όποιον κινείται στην περιοχή και του αρέσει το σούσι. Ακόμα και για ένα ποτό κι ένα ορεκτικό στη μέση. Αν βέβαια βελτιωθεί και η εξυπηρέτηση, θα γίνει μια καλή- casual επιλογή στην Άνω Γλυφάδα.

10 medium

04 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Στο Δουράμπεη βρέθηκα το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου σε μίνι οικογενειακό τραπέζι πέντε ατόμων. Η μέρα ήταν βροχερή και η κράτηση έγινε δύο ώρες νωρίτερα για τις 8. Τελικά δεν χρειάστηκε, όπως διαπιστώσαμε, αφού το εστιατόριο ήταν σχεδόν άδειο την ώρα που πήγαμε.

Φυσικά είχα ακουστά τον Δουράμπεη, ήξερα τη θέση του και γνώριζα ότι πρόκειται για ένα καλό- ακριβό (συνήθως αυτά πάνε μαζί) εστιατόριο ψαριού, αλλά δεν είχε τύχει να πάω ποτέ. Πάντοτε, όταν διαλέγαμε Μικρολίμανο, προτιμούσαμε τα πιο "θορυβώδη" εστιατόρια στην πιάτσα της ακτής Κουμουνδούρου. Αγνοούσα όμως και την ιστορία και το μέγεθος της κουζίνας του. Η μόλις μία πιο πρόσφατη κριτική στο σάιτ μας, που πρόλαβα να κοιτάξω, δεν με βοήθησε πολύ.

Ωστόσο, από τις συζητήσεις που είχαμε εκεί και από την μικρή έρευνα που έκανα εκ των υστέρων, διαπίστωσα ότι πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα εστιατόρια ψαριού του Πειραιά, με οκτώ δεκαετίες (! ) ζωής, που σερβίρει καλό ψάρι, ψαρεύει με δικά του καϊκια, ξεχωρίζει για τις πρωτότυπες θαλασσινές συνταγές, επιλέγει ό, τι πιο ποιοτικό σε κάθε πιάτο του (από τις σαλάτες μέχρι τα θαλασσινά) και γενικώς συγκαταλέγεται στα εστιατόρια που κατά καιρούς προτιμά για τις εξόδους της η πολιτική και όχι μόνο ελίτ (αυτό όπως το πάρει κανείς). Μωρέ μπράβο!

Εγώ θα περιγράψω απλώς την αίσθηση που αποκόμισα από αυτό το δείπνο, γιατί από αυτή την μία επίσκεψη δεν μπορώ να σχολιάσω πολλά πέραν των βασικών, του φαγητού- της εξυπηρέτησης- της ατμόσφαιρας. Να πω εξαρχής ότι το τραπέζι κλείστηκε από τους μεγαλύτερους της οικογένειας, τον πατέρα μου και τον θείο μου, που λαχτάρησαν ωραίο ψάρι και είπαν, ένεκα της ημέρας να μας βγάλουν εκεί. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω ακριβή εικόνα ούτε του καταλόγου, ούτε του λογαριασμού. Η παραγγελία έγινε από αυτούς, που είχαν ξαναπάει. Από τα χρήματα που είδα να μπαίνουν στη δερμάτινη θήκη, υποθέτω ότι πληρώσαμε κάπως παραπάνω απ' όσα θα δίναμε κάπου αλλού. Όπως και νά χει όμως η βαθμολογία μου στο vfm ίσως είναι κάπως αυθαίρετη.

Επί της ουσίας τώρα:

Ο Δουράμπεης βρίσκεται στον εσωτερικό δρόμο που οδηγεί στο Μικρολίμανο, κοντά στο ΣΕΦ, ακριβώς μετά την στροφή της εκκλησίας (Μεταμόρφωση νομίζω). Το σημείο αυτό δεν είναι το πιο ειδυλλιακό, αν σκεφτείς ότι είναι απομακρυσμένο από τα υπόλοιπα εστιατόρια και ότι μπροστά περνάει δρόμος. Αποτελείται από μία μεγάλη εσωτερική σάλα, με πολλά τραπέζια και μια εξωτερική αυλή, κατάλληλη για τους καλοκαιρινούς μήνες.

Ο εσωτερικός χώρος είναι απλός, ευρύχωρος και άνετος, με μεγάλα και μικρότερα τραπέζια και ροτόντες, στρωμένα με λευκά τραπεζομάντιλα και πετσέτες. Λιτός και σοβαρός, δεν υπάρχουν πολλές διακοσμητικές λεπτομέρειες. Γενικότερα η ατμόσφαιρα αποπνέει διακριτική- κλασική πολυτέλεια, παλαιάς κοπής. Θα έλεγα ότι θα τον προτιμούσαν μεγαλύτερες ηλικίες. Εμένα δεν μου προκάλεσε καποια ιδιαίτερη ζεστασιά, αλλά για την περίσταση ήταν ό, τι έπρεπε.

Το σέρβις πολύ ζεστό και εγκάρδιο. Διαρκώς από πάνω μας, με μεγάλο ενδιαφέρον, με πρωτότυπες προτάσεις και με προθυμία να μας εξυπηρετήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα.

Η παραγγελία μας ήταν κάπως λιτή, ωστόσο δοκιμάσαμε ενδιαφέροντα πιάτα.

- Στην αρχή μας προσφέρθηκε ένα φλυτζάνι ζεστή ψαρόσουπα- κακαβιά (δλδ ζουμάκι ελαφριάς, όχι πηχτής σούπας). Μια όμορφη, ζεστή έναρξη!

- Συνεχίσαμε με έναν καταπληκτικό μεζέ: μικρές μπρουσκέτες, μεγέθους μπουκιάς, από φρυγανισμένο ψωμί με λεπτές φετούλες αυγοτάραχο. Μοναδικό! Ζητήσαμε ανανέωση, αν ήταν εφικτό, και μας έφεραν σχεδόν διπλάσια κομμάτια από την πρώτη φορά! Δεν ξέρω αν ήταν κι αυτό στο καλωσόρισμα, αφού πρόσεξα ότι ήρθε μαζί με την σούπα, χωρίς να το έχουμε παραγγείλει (εκτός αν έχασα κάτι από την παραγγελία). Όπως και να χει, μην το χάσετε!

- Συνεχίσαμε με μια πιατέλα σαρδέλες ψητές. Περίπου 10 σαρδέλες, μεγαλούτσικες, ζουμερές και όμορφα καπνισμένες από την σχάρα.

- Συνοδέψαμε με μια ποικιλία βραστά λαχανικά (κυρίως αμπελοφάσολα και κολοκυθάκια). Ακόμα και αυτά ήταν άριστης ποιότητας, πολύ τρυφερά, το λάδι ελαφρύ, δεν στεκόταν καθόλου στο στόμα.

- Εδώ μας πρότεινε ο σεφ (αν όντως ήταν αυτός) τον πρώτο γευστικό μεζέ: συκωτάκια ψαριού. Μας είπε ότι κάτι τέτοιο δεν έχουμε ξαναδοκιμάσει. Και όντως, από περιέργεια, φυσικά, το παραγγείλαμε και πράγματι δεν είχαμε ξαναδοκιμάσει κάτι τέτοιο. Ήταν συκωτάκια, σωστά ψημένα στη σχάρα, μαλακά και ζουμερά, με καπνιστή και ταυτόχρονα αυτή την... μεταλλική γεύση του συκωτιού. Θύμιζαν λίγο μανιτάρια πλευρώτους όταν μπαίνουν στη σχάρα. Μας είπαν ότι επρόκειτο για συκωτάκια πεσκανδρίτσας που είναι βρώσιμα και νόστιμα. Ενδιαφέρουσα πρόταση... δεν ξέρω αν θα το ξανατολμούσα.

- Δεύτερη έκπληξη- κέρασμα αυτή την φορά- κολοκυθοανθοί τηγανιτοί με φέτα και ντομάτα. Και αυτοί από ελαφρύ τηγάνι, τραγανοί και νόστιμοι. Δεν ήταν γεμιστοί, η σαλτσούλα και η φέτα είχαν ψηθεί από πάνω.

- Και στη συνέχεια κατέφθασε το ψάρι που μας είχε προταθεί και τελικά είχαμε επιλέξει: σκορπίνα ψητή. Πρέπει να ήταν περίπου 2 κιλών. Έφτασε για να φάμε γενναία ποσότητα και οι πέντε, αφού πρώτα καθαρίστηκε και μοιράστηκε στα πιάτα μας από το προσωπικό. Μάλιστα μας άφησαν στην μέση κομμένο και το κεφάλι, να το ξεψαχνίσουμε! Οι φίλοι βίγκαν θα ωρύονται, αλλά πραγματικά για μένα δεν υπάρχει πιο γλυκό φαγητό από το ψαχνό ανάμεσα στα κοκαλάκια του ψαριού!

Στην εκτέλεση δεν βρήκα κανένα σφάλμα, παρ' όλο που θεωρώ την σκορπίνα δύσκολο ψάρι για σχάρα (είναι πολύ μαλακό) και προσωπικά την προτιμώ στην κλασική εκτέλεσή της, σούπα. Όμως τι αρνητικό θα μπορούσα να βρω σ' αυτό το τέλεια ψημένο ψάρι!

- Για επιδόρπια ζητήσαμε λίγο σταφύλι και παγωτό, αλλά, το πολύ πρόθυμο προσωπικό δεν έμεινε σε αυτό. Μας έφερε μαζί και πιατέλα με λουκουμαδάκια-μπουκίτσες με πλούσιο μέλι και κανέλα! Όνειρο!

Ήπιαμε λευκό Σκούρας "Ορεινός Ήλιος", ένα κρασί δροσερό, ντελικάτο, που συνοδεύει τέλεια την ελαφριά γεύση του ψαριού.

Εννοείται ότι πέραν των φαγητών είχαμε όλη την αναμενόμενη περιποίηση: μας πρόσφεραν ζεστές πετσέτες για να σκουπίσουμε τα χέρια μας μετά το γεύμα, και ξανά μετά το γλυκό, πήραν τα πρώτα πιάτα, σέρβιραν οι ίδιοι κρασί και νερό και συνεχώς ρωτούσαν αν είναι σε καλή θερμοκρασία, μας καληνύχτισαν με χαμόγελο... Γενικότερα είχαμε την περιποίηση αυτή που δείχνει σεβασμό στον πελάτη, αρμόζει σε έναν τέτοιο χώρο και ανταποκρίνεται, ως ένα βαθμό, στις τιμές του.

Κι αν ρωτάτε εμένα, όλα έχουν την σημασία τους. Γιατί σε ένα ακριβό εστιατόριο πας για να νιώσεις και λίγο ότι σε περιποιούνται. Πληρώνεις και γι' αυτό. Το γεύμα σε έναν τέτοιο χώρο δεν είναι μόνο θέμα γεύσης. Είναι η συνολική εμπειρία και η αίσθηση ότι η τελική αποτίμηση ατμόσφαιρας - γεύσης- υπηρεσιών ανταποκρίνεται σε αυτό που πληρώνεις. Για μένα είναι εξίσου σημαντική αυτή η αίσθηση και την προσμετρώ στις κριτικές μου. Ο Δουράμπεης, παρά τις ομολογουμένως, ανεβασμένες τιμές του, μου άφησε αυτή την όμορφη εντύπωση.

Βεβαίως σε όλο το διάστημα που ήμασταν εκεί, μόλις τρεις παρέες ακόμα γευμάτιζαν, γεγονός που δικαιολογεί, εν μέρει, την μεγάλη περιποίηση. Η μία ήταν μια πολυμελής οικογένεια αλλοδαπών (Ινδών ή Αραβόφωνων), οι άλλοι Έλληνες. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να είναι γεμάτο τέτοιες εποχές ένα εστιατόριο που δεν απευθύνεται στον μέσο Αθηναίο (και δη εστιατόριο ψαριού), ωστόσο συμπεραίνω από τα συμφραζόμενα ότι ο Δουράμπεης του Πειραιά δεν φιλοδόξησε και ποτέ να γίνει δημοφιλής σε ένα πιο ευρύ κοινό.

Τελικά ισχύει αυτό που λέω καμιά φορά "μικρά δωράκια στον εαυτό μας"..! Γι' αυτό θα πας στον Δουράμπεη. Για εκείνη την μία φορά που θα μπορέσεις να διαθέσεις το κάτι παραπάνω. Για την εγγύηση ότι εκεί θα βρεις καλό ψάρι και όλα θα είναι ποιοτικά και καλομαγειρεμένα. Για την εμπειρία να γευματίσεις μια φορά στο ιστορικό εστιατόριο του Πειραιά. Σαφώς και μπορεί να μην σε ενδιαφέρει η εμπειρία. Σαφώς και μπορείς να φας ωραίο ψάρι σε πλείστα άλλα μέρη. Σαφώς και μπορεί να πετύχεις το ίδιο ψάρι σε καλύτερη τιμή. Επιλογές είναι αυτά. Αρκεί να ξέρεις κάθε φορά πού πηγαίνεις και τι ζητάς.

10 medium

02 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Θα επρεπε να υπαρχει μια ειδικη ονομασια για τις περιοχες που βρισκονται στις πλαγιες του Υμηττου. "Περίχωρα Υμηττού", "πρόποδες Υμηττού" ή κάτι παρόμοιο.

Το Μαντρι για παράδειγμα, θεωρητικά βρισκεται στην "Ανω Γλυφαδα". Αλλά μόνο κατ' ευφημισμον ειναι Ανω Γλυφαδα η περιοχη αυτη. Μιλαμε για Υμηττό, για προεκταση του τερματος της Ανω Γλυφαδας, βασικα του απωτατου οριου του Δημου Γλυφαδας, και συγκεκριμενα της Τερψιθεας. Η Τερψιθεα οριζεται βορειως του Ελληνικου κ της οδου Γουναρη.

Στην ταβέρνα αυτή λοιπόν, θα πάτε κατ' αρχήν για τη θέα. Επειδή κάποιος, κάπου σας μίλησε για την ταβέρνα αυτή πάνω στο βουνό και σας άνοιξε την όρεξη για ανάβαση και παϊδάκια. Κι έτσι ξεκινάτε. Γιατί, μεταξύ μας, ωραιότατα παϊδάκια και σουβλιστά μπορείτε να βρείτε και σε άλλα σημεία του νοτίου τομέα (πρόσφατα έγραψα για τον Στέλιο στον Άλιμο), αλλά ουχί πάνω στον Υμηττό. Αυτό είναι μια εμπειρία από μόνο του.

Η συντομότερη οδός είναι να πιάσετε την ανηφόρα απο την Ιασωνιδου, να διασχισετε τα Σουρμενα, να περασετε καθετως την Γουναρη και να συνεχισετε την αναβαση, κυριολεκτικα μεχρι εκει που υπαρχει δρομος. Η ασφαλτος καποια στιγμη τελειωνει και φτανουμε σε ενα κακοστρωμενο τσιμεντενιο δρομακι. Ευτυχως υπάρχουν καποιες ταμπελες. Το τοπιο εδώ γινεται εντελως βουκολικο, με λιγα χτισματα τριγυρω, χαμηλα σπιτια με αυλες και μποστανια, και πιο ψηλα το Μαντρι. Που απο απλο μαντρι, εγινε ταβερνα. Μην πατε με χαμηλωμενο αυτοκινητο. Οχι οτι δεν θα φτασετε, αλλα θελει πολλη προσοχη.

Το πρωτο που προσεχεις φυσικα, με το που φτανεις, ειναι η απιστευτη θεα, εκ του μακροθεν σε ολη την παραλιακη περιοχη της Γλυφαδας και του Αλιμου, με τον ηλιο κ τον Σαρωνικο να λαμπιριζουν στο βαθος. Εξισου ενδιαφερον ειναι το τοπιο του βουνου, οχι ιδιαιτερα δασωμενο, ωστοσο προσφερεται για μια μινι περιπλανηση αν είστε περιπετειωδεις. Τα μικρά παιδιά, από την άλλη, έχουν ξαμολυθεί στο βουνό και παίζουν εδώ κι εκεί. Με λίγα λόγια, η ολη βολτα ειναι μιας πρωτης ταξεως ημερησια εκδρομη.

Το εστιατοριο αυτο καθαυτο ειναι μια περιποιημενη ταβερνα, ανακαινισμενη, οπως διαβαζω εδω. Διαθετει εσωτερικους χωρους και εξωτερικη αυλη, μπορει να φιλοξενησει πολλα ατομα και κοινωνικες εκδηλωσεις. Η θεα απο τα περισσοτερα σημεια ειναι ανεμποδιστη στη θαλασσα. Το παρκιγκ σχετικα ευκολο, σε διαφορα ανοιγματα γυρω απ την ταβερνα. Τις καθημερινες λειτουργει απο τις 7, τα Σαββατοκυριακα μεσημερι-βραδυ. Τα σκ η κρατηση ειναι παραπανω απο απαραιτητη. Για να μην φλυαρούμε, πρόκειται για ένα από αυτά τα μερη μαζικης, οικογενειακης εστιασης.

Καταλαβαινετε λοιπον την κατασταση: πανικος! Γι' αυτό και το 3/4 στον χώρο. Σιγουρα τις καθημερινες θα ειναι καλυτερα, αλλα προσωπικα δν βλεπω λογο να ξεκινησει κανεις ν ανεβει το βουνο ενα βραδυ καθημερινής, αντι για ενα ΣΚ μεσημερι, που η θεα φαίνεται πιο καθαρά. Πάντως, παρά τον χαμό, υπάρχει καθαριότητα, τα τραπέζια μαζεύονται μόλις αδειάσουν, υπάρχει υποδοχή που τοποθετεί τον κόσμο και γενικά μια μικρή τάξη μέσα στο χάος.

Στο δια ταύτα, κρέας και μόνο περιλαμβάνει ο σύντομος κατάλογος:
1. Σπιτικά πιάτα (αρνάκι κλέφτικο, κότσι, προβατίνα κοκκινιστή.. ), 2. Μεζέδες κρέατος (τηγανιά κρασάτη, τηγανιά μουστάρδας, συκωταριά τηγανιτή, λουκάνικο), 3. Σούβλας (κοκορέτσι, κοντοσούβλι χοιρινό και προβατίνα), 4. στα Κάρβουνα (όλα τα γνωστά κρεατικά + προβατίνα για όποιον ενδιαφέρεται). Κάποια ορεκτικά και σαλάτες.

Εγώ είχα περιέργεια εδώ κι ένα χρόνο περίπου να επισκεφθώ το Μαντρί. Μου το είχαν προτείνει φίλοι, παλιοί κάτοικοι της Άνω Γλυφάδας, που ξέρουν τα μυστικά της περιοχής. Η ευκαιρία δόθηκε μια Κυριακή του Οκτωβρίου, απογευματάκι. Έπειτα από τηλεφωνική κράτηση (μας ενημέρωσαν ότι είχαν τραπέζι από τις 4 και μετά), ανηφορίσαμε στον Υμηττό.

Το τραπέζι που μας έδωσαν ήταν των 6 ατόμων. Παρατήρησα ελάχιστα μικρότερα τραπέζια, τουλάχιστον στην πρώτη εσωτερική σάλα όπου καθίσαμε εμείς, που σημαίνει ότι το μαγαζί είναι προσανατολισμένο στις μεγάλες παρέες. Η εξυπηρέτηση ήταν πολύ καλή και φιλική, από ανθρώπους που ξέρουν καλά την δουλειά τους και παρά το γεγονός ότι γινόταν της τρελής. Ακόμα και την ώρα που πήγαμε υπήρχε αναμονή.

Αφού κάναμε ένα γρήγορο πέρασμα από τον κατάλογο και ενημερωθήκαμε ότι όλα της σούβλας είχαν τελειώσει, καταλήξαμε σε:

- Χοιρινά μπριζολάκια (8)
- Μερίδα παϊδάκια (11)
- Ντάκο (6)
- Χοιρινή τηγανιά κρασάτη (7)

Να πω την αλήθεια, ήθελα να δοκιμάσω το κοντοσούβλι, αλλά ατύχησα. Την επόμενη που θα παω, θα σας πω για περισσότερα πιάτα.

Τα κυρίως, μπορώ να πω ότι ήταν πολύ καλά, εύγευστα, φρέσκα και ζεστά. Οι μερίδες μέτριας ποσότητας, συνοδεύονται από τηγανιτές πατάτες (λίγες ανά μερίδα). Ο ντάκος νόστιμος, μόνο που δεν ήταν ντάκος ακριβώς, αλλά παξιμάδι με κομμένη ντομάτα και φέτα. Όπως και να 'χει, τον φάγαμε ευχάριστα. Η χοιρινή τηγανιά ήταν το μόνο που μας απογοήτευσε. Το κρέας ήταν λιπαρό, μύριζε και ήρθε μέσα σε μια όχι νόστιμη, κοκκινιστή σάλτσα. Δοκίμασα 2-3 μπουκιές και το υπόλοιπο, προς απογοήτευσή μου, το αφήσαμε.

Στις τιμές, δεν το λες φτηνό. Αν εξαιρέσουμε τα πιάτα με κοτόπουλο, την πανσέτα και τα μπριζολάκια στα 7-8 ευρώ, όλα τα υπόλοιπα κρεατικά κοστίζουν από 9 ευρώ και πάνω, με την σταβλίσια, την χοιρινή- γίγας και το κλέφτικο πάνω από 15. Της σούβλας επίσης (μερίδες) στα 7-8.

Υπολογίστε λοιπόν γύρω στα 18 - 22 ευρώ το άτομο για να είστε μέσα. Σίγουρα προτείνεται για μεγάλες παρέες. Σίγουρα θα ευχαριστηθείτε περισσότερο μια μέρα με λιγότερο κόσμο. Όπως και νά' χει είναι μια μικρή πρόκληση η επίσκεψη στην ταβέρνα αυτή. Θα την πρότεινα, πρώτα για τη θέα και μετά για το φαγητό. Εμείς, επειδή τυχαίνει να μένουμε κοντά, πιστεύω ότι θα ξαναπάμε.

10 medium

18 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
26-36

Οφείλω μια δεύτερη κριτική στον Βασίλαινα από εκείνη την πρώτη μου επίσκεψη, τρία χρόνια πριν, που είχα μια κάπως ανάμεικτη εμπειρία. Έκτοτε έχω γευματίσει στο εστιατόριο της Αιτωλικού αρκετές φορές, με άριστες, γευστικές εντυπώσεις. Ουδέποτε όμως είχα καταφέρει να επισκεφθώ το νέο εστιατόριο στα Ιλίσια, που άνοιξε ένα χρόνο πριν. Έφτασε λοιπόν η ώρα να ανταμείψω τον Βασίλαινα που μου χάρισε άλλη μια θετικά αξέχαστη, αυτή τη φορά, εμπειρία.

Για την ιστορία του ονόματος και το μέγεθος της κουζίνας του έχουν ειπωθεί πολλά, από πολύ πιο έμπειρους γνώστες. Πρόκειται για ένα από τα πιο ιστορικά εστιατόρια του Πειραιά και προσφάτως της Αθήνας, που ξεκίνησε από ταπεινό μαγειρείο και με σταθερά βήματα εξελίχθηκε σε πολυβραβευμένο εστιατόριο αξιώσεων. Μάλιστα είναι το πρώτο (ή έστω από τα πρώτα) που εισήγαγε το μενού ντεγκουστασιόν σε πολύ προσιτή τιμή. Έδωσε επίσης άλλη διάσταση στην ταπεινή ψαροφαγία, βαζοντας στο "καλο" τραπεζι μεζέδες όπως η ταραμοσαλάτα, η ψαρόσουπα και η ταπεινή ρέγγα.

Δεν θέλω να μακρηγορήσω παραθέτοντας ιστορικά στοιχεία - γιατί περί Ιστορίας πρόκειται. Μπορείτε να ανατρέξετε στην άριστη και τόσο ενδιαφέρουσα κριτική του φίλου piperman ή εναλλακτικά στην πολυ ενημερωμένη ιστοσελίδα τους.

Το νέο εστιατόριο της Αθήνας, στην περιοχή Χίλτον, έχει ήδη αγκαλιαστεί από τους Αθηναίους και συναγωνίζεται το γειτονικό και ήδη καταξιωμένο Vezene. Όπως διαπίστωσα, βραδάκι Παρασκευής που πραγματοποιήσαμε το δείπνο, και τα δύο εστιατόρια ήταν ασφυκτικά γεμάτα.

Ο χώρος είναι όμορφος, κομψός, φιλικά πολυτελής. Χαρακτηριζεται απο ανεση και ταιριαζει στο κοινο του, που ειναι ενα τσακ ωριμοτερο απο του γειτονικου Vezene. Εκτείνεται σε δύο επίπεδα: την σάλα και ένα υπερυψωμένο πατάρι που καταλήγει σε έναν κήπο, αν μπόρεσα να διακρίνω καλά από την είσοδο. Τα τραπέζια στους τόνους του άσπρου- μαύρου, με διακριτικό art de la table. Αγαπώ τα άσπρα τραπεζομάντιλα, μου εμπνέουν κομψότητα! Η πρόσοψη καλύπτεται όλη με τζαμαρία, αφήνοντας ανεμπόδιστη θέα στο παρκάκι της Βρασίδα και στο φωτισμένο Χίλτον. Σίγουρα η τοποθεσία δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, αλλά γι' αυτό που είναι, έχει αναδειχτεί όσο καλύτερα γίνεται. Λεπτομέρεια που πρόσεξα, μικρή αλλά σημαντική, στην είσοδο έχει τοποθετηθεί κάθετα μια τζαμαρία που δημιουργεί έναν προθάλαμο, που λειτουργεί ως είσοδος και προστατεύει τον κυρίως χώρο από το κρύο του χειμώνα.

Γευστικά ο νέος Βασίλαινας αποτελεί προέκταση του αδελφού εστιατορίου της Αιτωλικού. Όποιος περιμένει να δοκιμάσει έναν εντελώς νέο κατάλογο, θα διαψευστεί. Και εδώ κυριαρχεί το ψάρι και τα θαλασσινά, όπως και αρκετά από τα signature πιάτα που μας έχει συστήσει ο παλιός Βασίλαινας: ταραμοσαλάτα με τραγανές αραβικές πίτες, ψαρόσουπα, γιουβετσάκι γαρίδας, μπακαλιάρος σε κρούστα...

Οι επιλογές του καταλόγου είναι λίγες και διακριτές. Ορισμένα ορεκτικά με έμφαση στα θαλασσινά (ξεχώρισα το τοματόρυζο αχινού, το λαυράκι carpacio, το ταρτάρ με γαρίδες και μαγιάτικο) και οκτώ κυρίως πιάτα, που επιμενουν σε απλη, ελληνικη πρωτη υλη: Μπακαλιάρος, Σφυρίδα, Ψάρι ημέρας, γιουβετσάκι γαρίδας. Και για τους κρεατοφάγους: Αρνάκι, Μοσχαρίσιο διάφραγμα, ελληνικό μοσχάρι tomahawk (1 kg/ για 2 άτομα).

Φυσικά υπάρχει και το μενού ντεγκουστασιόν των 7 πιάτων στην ανταγωνιστική τιμή των 40 ευρώ. Αν δεν το έχετε δοκιμάσει - καθώς ειναι πολυ πιθανο να εχετε γευτει μεμονωμενα τα περισσότερα πιάτα, απ' τα πιο γνωστά του Βασίλαινα- προτείνεται ανεπιφύλακτα. Μόνο που θα πρέπει να το παραγγείλει όλο το τραπέζι σας για να έχετε αυτη την ευκαιρία.

Εμείς παραδόξως κινηθήκαμε σε κρεατοφαγικά μονοπάτια αυτή την φορά, αφού ο αγαπητός άντρας της ζωής μου, δεν πολυτρώει θαλασσινά. Είπα να τον συνοδέψω κι έτσι έφτιαξα ένα μενού περίπου στα μέτρα του.

Στην αρχή μας προσφέρθηκε δροσερό καλωσόρισμα moscato d' asti, αφού ο καλός μου, λαλίστατος, φρόντισε με την κράτηση να ενημερώσει ότι γιορτάζαμε κάποια επέτειο. Ρωτηθήκαμε αν θέλουμε ψωμάκια και νερό βρύσης, φυσικό εμφιαλωμένο ή ανθρακούχο. Πήραμε εμφιαλωμένο, μόνο και μόνο γιατί σε τέτοια εστιατόρια δεν θέλω να ζητάω συνεχώς ανανέωση. Άσε που το μπουκάλι μπαίνει σε σαμπανιέρα και είναι διαρκώς δροσερό.

Μαζί με τα ψωμάκια, δύο φετούλες ζυμωτό λευκό και δύο ολικής, ήρθε και νόστιμο ελαιόλαδο για συνοδεία. Το ωραιότερο όμως καλωσόρισμα ήταν το καταπληκτικό amuse bouche που ακολούθησε. Μια μορφή αποδομημένης σπανακόπιτας με υφή κρέμας, πράσινης και λευκής, με δύο τραγανά κομμάτια κρούστας. Όταν τα έβαζες μαζί στο στόμα γευόσουν τον υπέροχο συνδυασμό φέτας- σπανακιού- σφολιάτας. Μου αρεσε παρα πολυ.

- Πράσινη σαλάτα: μάλλον ό, τι πιο κλασικό σε σαλατικό βρήκαμε στον κατάλογό τους. Ντοματίνια, ραπανάκι, ρέβα και σπαράγγια με ντρέσιγκ lemongrass. Υπέροχα αρωματική, ελαφριά και δροσερή. Μοιράστηκε στα πιάτα μας. (10 ευρώ)

- Το Αυγό: το νέο ορεκτικό του Βασίλαινα δεν γινόταν να περάσει απαρατήρητο από το οπτικό μου πεδίο, το οποίο πάντα αναζητά τα πιο ιδιαίτερα: Αυγό ποσέ, συκωτάκια, μανιτάρια, σέσκουλα και αρσενικό Νάξου. Μια ευφάνταστη όσο και νοστιμότατη δημιουργία. Αυγό- κρόκος παναρισμένος και υγρός, που σπάει και χύνεται πάνω σε κρέμα από τυρί, ενώ μαζί με τα μανιτάρια και τα συκωτάκια φτιάχνει μια γευστική έκρηξη. Εννοείται ότι το έφαγα όλο μόνη μου! (10 ευρώ)

Κυρίως πιάτα:

- Μοσχαρίσιο Διάφραγμα με καρότα κονφί, φρέσκα μανιτάρια και σάλτσα bordelaise (! ). Zητήθηκε να αφαιρεθούν τα μανιτάρια και να αντικατασταθούν από τηγανιτές πατάτες, πράγμα, που ενώ δεν συνηθίζεται, στην περίπτωσή μας ο σεφ έκανε ό, τι μπορούσε. Μαζί με το πιάτο, έστειλε και μπολ με μεγάλα κομμάτια τηγανιτής πατάτας. Πολύ ευγενική χειρονομία της κουζίνας! (22 ευρώ)

- Μελωμένο Μοσχάρι Χτένι, με ξινόχονδρο Μάνης, κατσικίσιο τυρί Εύβοιας και σταφίδες. Περιλαμβάνεται στα ορεκτικά, παρολ' αυτά η ποσότητά του ήταν ικανοποιητική για ένα άτομο και για κυρίως πιάτο. Ήταν το δικό μου. Η γεύση του ήταν απογειωτική. Το κρέας πραγματικά μελωμένο, έλιωνε, οι σταφίδες έδιναν απίστευτη γλυκύτητα και ο τραχανάς Μάνης (γιατί περί τραχανά επρόκειτο), είχε απορροφήσει όλη αυτή την καταπληκτική γλυκύτητα συν τα αρώματα του κρέατος. (16 ευρώ)

Συνοδέψαμε με δύο ποτήρια κόκκινο Αβαντίς Syrah. Η λίστα κρασιών είναι πολύ ενημερωμένη. Οι επιλογές πολλές και αξιόλογες. Μια παρέα δηλαδή μπορεί να δοκιμάσει ιδιαίτερα κρασιά από την ελληνική και διεθνή κάβα.

Για επιδόρπιο πήραμε την Σοκολάτα. Μεταξύ Καρυδόπιτας, Φράουλας και Λεμόνι. Η Σοκολάτα έχω την εντύπωση ότι είναι από τα σταθερά γλυκά του καταλόγου τους (μπορεί και να κάνω λάθος), ίσως την είχα δοκιμάσει και σε παλαιότερη επίσκεψη. Πρόκειται για δύο παστάκια σοκολάτας με γέμιση μους, σιρόπι βύσσινο και πάνω τουίλ (τσαμπάκια) βύσσινο, για την απαραίτητη οξύτητα και σορμπέ βύσσινο. Απολαυστική, προτείνεται στους λάτρεις της, αν όμως έχετε φάει πολύ, πιστέψτε με, δεν θα καταφέρετε και τα δύο παστάκια.

Μαζί με τον λογαριασμό ήρθαν και σούπερ μίνι μακαρόν με κρέμα καφέ. Πολλές γλυκές προκλήσεις, τσάκωσα το ένα για τον δρόμο! Ο λογαριασμός ήρθε κανονικά με την απόδειξη και πληρώθηκε με κάρτα χωρίς κανένα πρόβλημα.

Το προσωπικό ήταν καθ' όλη την διάρκεια του γεύματος υπερβολικά ευγενικό και αρκετά υπομονετικό για να μας εξηγήσει, να προτείνει, να μας ακούσει. Τους αξίζει το 4/4! Παρών και ο κύριος Βασίλαινας που πλησίαζε αρκετά τραπέζια και τους μιλούσε. Μάλιστα μας υποδέχτηκε ο ίδιος.

Το σύνολο της εμπειρίας μας κόστισε 86 ευρώ και είχε τα πάντα, ό, τι αντέχαμε να φάμε δύο άτομα. Θέτω τιμή ανά άτομο την κατηγορία 26-36, εννοώντας μάλλον το ανώτατο όριο (30-35 ευρώ) για μενού a la carte, με ορεκτικό, σαλάτα και κυρίως, χωρίς τα ποτά. Πολύ καλό vfm για το επίπεδο αυτού του εστιατορίου, κατά την γνώμη μου πάντα.

Προσωπικά είναι σίγουρο πως θα ξαναπάω στον Βασίλαινα της Αθήνας ή του Πειραιά. Αποτελεί πλέον ένα από τα εμβληματικά εστιατόρια, εγγύηση ότι θα φας καλά και ποιοτικά. Προτείνεται!

10 medium

18 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το School είναι ένα από τα πιο δημοφιλή στέκια στην περιοχή της Αγίας Ειρήνης και ιδιαίτερα διάσημο για τις πίτσες του.

Τα περισσότερα σχόλια έχουν ήδη γραφεί στις πάμπολλες κριτικές που έχουν προηγηθεί, μόνο που σκέφτηκα να προσθέσω μία νεότερη, εφόσον οι πιο πρόσφατες είναι από το 2016.

Ο χώρος έχει κάποιο χαρακτήρα, που τον αντλεί από την επωνυμία του και που του δίνει το κάτι διαφορετικό από τις υπόλοιπες καφετέριες της περιοχής. Τραπεζοκαθίσματα όπως σχολείο (χωρίς τα κλασικά πράσινα θρανία, ευτυχώς..! ), κατάλογος που παραπέμπει σε τετράδιο.

Παρόλο που είναι μικρός, δομείται σε διάφορα επίπεδα. 1) Το ισόγειο της εισόδου, με 2-3 σταντάκια, 2) το πατάρι που εξυπηρετεί γύρω στα 20 άτομα κι έχει απευθείας θέα στο ισόγειο και στην είσοδο και 3) το υπόγειο για πιο ήσυχες καταστάσεις, με πιο άνετα τραπέζια.

Εκεί όμως που παίζονται όλα είναι στα τραπέζια επί του πεζοδρομίου, σχεδόν πάντα ασφυκτικά γεμάτα. Είναι ένα κατά βάση νεανικό στέκι, όπου θα τους δεις και θα σε δουν, θα παρατηρήσεις τις νέες τάσεις σε super star adidas, καρό πουκαμισάκια και urban casual ντύσιμο, θα διακρίνεις χίπστερς και τρέντιδες παρέα, τύπους με δεύτερο στέκι το barber shop της γειτονιάς τους, φοιτήτριες με ψηλόμεσο τζιν, έντονα χείλη και backpack, αλλά και αρκετούς τουρίστες σπρωγμένους απο περιέργεια και απ το trip advisor. Ίδιο crowd και το διπλανό Zaf. Ενίοτε το μάτι σου θα πέσει και σε καμιά από τις πίτσες που πηγαινοέρχονται πληθωρικές και ανέμελες εντός ταψιού ημίμετρης διαμέτρου και θα κατανοήσεις πως ο κακός χαμός γινεται μάλλον για το φαϊ, παρά για την φάση.

Δύο φορές έχω καθίσει μέχρι τώρα στο School για φαγητό. Και τις δύο φορές έχω γευτεί ωραία πράγματα. Τo School είναι τίμιο, δεν θα σε παραπλανήσει με πολλά- πολλά. Έχει πίτσες, σαλάτες, ζυμαρικά. Ό, τι κι αν διαλέξεις από αυτά είναι νόστιμο και θα σε χορτάσει. Κάποια ορεκτικά που υπάρχουν στον κατάλογο, στην ίδια λογική με τα κυρίως (ζύμες κτλ), μάλλον έχουν απλώς φιλική συμμετοχή.

Οι πίτσες διαθέτουν και χάρη και κομψότητα και πλούσιο εσωτερικό κόσμο, τουτέστιν είναι μεγάλες, με λεπτό ζυμάρι και πλούσια υλικά. Είναι απο τα ταψιά αυτά που ενθουσιάζεσαι να τα βλέπεις να προσγειώνονται στο τραπέζι σου και από τα κομμάτια εκείνα, που πρέπει να τα διπλώσεις στη μέση για να τα κοντρολάρεις στο χέρι σου, μέχρι να το φέρεις στο στόμα. Το School δεν είναι το μέρος που θα φας την πίτσα με μαχαίρι και πιρούνι. Είναι το μέρος που θα φας λαίμαργα, όπως στο διάλειμμα του σχολείου.

Οι επιλογές σε υλικά είναι αρκετές. Έχω δοκιμάσει την μαργαρίτα και αυτή με την ρόκα και το προσούτο. Νοστιμότατες και οι δύο. Θυμάμαι μαλιστα ότι στη μαργαρίτα είχε τόσο πολύ λιωμένο τυρί, που πραγματικά το μαζεύαμε μέσα από το ταψί.

Στην τελευταία επίσκεψή μου, με μια φίλη, που δεν ήθελε πίτσα, παραγγείλαμε μία σαλάτα κοτόπουλο γι' αυτήν, κι ένα πιάτο με ζυμαρικά για εμένα.

- η σαλάτα με κοτόπουλο, διέφερε από την σίζαρς (είχε και τριμμένο καρότο, και μια σάλτσα μπαλσάμικο) και περιείχε χωρίς υπερβολή ένα ολόκληρο στήθος κοτόπουλο. Άνετα χορταίναμε και οι δύο, μόνο μ' αυτήν.

- τα ζυμαρικά μου ήταν λιγκουίνι με κιμά και σάλτσα ντομάτας. Tritato λεγοταν. Πιο ελαφριά μακαρονάδα από την μπολοζέν και κυρίως πιο μυρωδάτη. Είχε μέσα λίιιγη κανέλα ή κάποιο μπαχαρικό που έδινε άρωμα. Από τις λίγες φορές που έφαγα ζυμαρικά σε εστιατόριο μέχρι τέλους.

Στην αρχή μας έφεραν μαλακά κριτσίνια με ένα ντιπ από κόκκινη πιπεριά (αν κατάλαβα ορθά). Πεινούσαμε και ήταν ό, τι έπρεπε για έναρξη. Νεράκι άφθονο βρύσης. Μας άφησαν το μπουκάλι στο τραπέζι.

Οι πίτσες είναι όλες στα 9- 15 ευρώ, δηλαδή πολύ καλό vfm για παρέα. Τα ζυμαρικά 9- 13 ( έχει κάποιες καταπληκτικές μακαρονάδες με μανιτάρια και λάδι τρούφας), οι σαλάτες εκεί περίπου και αυτές. Το έχω ξαναπεί ότι για μένα, σαλάτα πάνω από 10 ευρώ δεν δικαιολογείται, οι συγκεκριμένες όμως επειδή είναι τόσο πλούσιες, σαν κυρίως πιατα, περνούν την βάση. Γενικά οι τιμές, για το είδος κουζίνας, είναι κάπως τσιμπημένες, ίσως λόγω περιοχής.

Στον χώρο αφαιρώ ντομάτα βασικά λόγω της έλλειψής του, ιδιαίτερα έξω. Μέσα μια χαρά είναι. Οκ, θα πεις στην πλατεία Αγίας Ειρήνης είσαι, τι θες; Κάθε τετραγωνικό είναι ευρώ. Δεκτό. Όμως, αν τα μισά τραπεζάκια σου, τα διπλά, είναι νηπιαγωγείου και τα υπόλοιπα ενωμένα σε σχήμα Π και τα χωρίζει ένα χαμηλό διαχωριστικό για να μην αντιγράφεις από τον διπλανό σου, αν η μυρωδιά της δικής σου πίτσας σαμποτάρει την αύρα της μανιταροσπαγγέτι μου (για να μην πω για τον καπνό του τσιγάρου σου), ε, τότε υπάρχει πρόβλημα. Αποβολή και απουσία.

Την λογική είμαστε μια χαρούμενη παρέα όλοι εμείς οι τρέντιδες, τι έχουμε να χωρίσουμε, θες να δοκιμάσεις από την πίτσα μου άμα λάχει, δεν την καταλαβαίνω. Πειράζει που θέλω την ελάχιστη ιδιωτικότητα όταν βγαίνω, να πω μια κουβέντα, χωρίς να επιθεωρεί το πάντα ανήσυχο αυτί του διπλανού μου; Κι επιτέλους, αυτή η κακόγουστη μόδα με τις άβολες σχολικές καρέκλες στις καφετέριες πρέπει να σταματήσει. Όλοι έχουμε μια μικρή ή μεγαλύτερη νοσταλγία για τα σχολικά μας χρόνια, αλλά και ο ρεαλισμός έχει κάποια όρια.

Δεν θα μιλήσω για τον θόρυβο των αυτοκινήτων και τα παρκαρισμένα σε απόσταση αναπνοής, γιατί γι' αυτό δεν φταίει το School. Φταίει η ρημοτομία της πόλεως, ο δήμος Αθηναίων, το σύμπαν που έκανε μόδα την γειτονιά αυτή...

Για την εξυπηρέτηση θα πω ότι δουλεύει σε ρυθμούς κέντρου πόλεως, δηλαδή εντελώς απρόσωπη. Νέα παιδιά (φοιτητές άραγε;), εντελώς διεκπεραιωτικοί, στοιχειωδώς ευγενικοί, βιαστικοί. Η μία κοπέλα παραλίγο να μου φέρει στο κεφάλι σκαμπό που προόριζε για έξω, ο άλλος περνούσε τους δίσκους ξυστά από το κεφάλι μου. Με το που κάθεσαι έρχεται ο σερβιτόρος με τον κατάλογο (σόρι, με το τεφτέρι) να σε εξετάσει. Για φαγητό είστε ή για καφέ; Κατάλογο θέλετε; Έχετε αποφασίσει; Κάτσε ρε κοπελιά, και θα ξεχάσω κι όσα έχω διαβάσει.

Αυτά που λέτε. Μην σας τρομάζω, πηγαίνετε στο School για τέλεια πίτσα και ζυμαρικά (και στο ZAF διπλα για καταπληκτικο κλαμπ σαντουιτς), Για μένα το School προσφέρει ίσως την νοστιμότερη πίτσα του κέντρου, κυρίως όταν την επιθυμήσεις σε μια ημερήσια βόλτα. Εγγύηση.

Φτάνει να προλάβετε θρανίο.

10 medium

05 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ο Στέλιος είναι μια οικογενειακή ταβέρνα στον Άλιμο.

Μην σας ξεγελάει το όνομα "χωριάτικη". Δεν θα δείτε ούτε παλιομοδίτικα, παραδοσιακά τραπεζάκια, αφημένα στη μοίρα τους, ούτε ταλαιπωρημένους καταλόγους, ούτε προσωπικό που τρέχει πανικόβλητο και είναι ολίγον αγενές (λαϊκά παιδιά θα έλεγε κάποιος... ).

Θα δείτε έναν περιποιημένο χώρο, με καινούρια, σκούρα- ξύλινα τραπεζοκαθίσματα, καινούριους, καθαρούς καταλόγους με ζελατίνες που δεν κολλάνε μεταξύ τους, έτοιμα στρωμένα τραπέζια, τραπεζομάντιλα- χαρτοπετσέτες- πετσέτες με το λογότυπο του μαγαζιού, προσωπικό ομοιόμορφα ντυμένο, ευγενικό και γρήγορο. Το μόνο που θα σας θυμίσει το πιο "χωριάτικο" του πράγματος είναι η φολκλορική διακόσμηση στους τοίχους (κόσκινα, γκλίτσες, ταψιά, μπακιρένια διακοσμητικά πιάτα, τα οποία, ευτυχώς, ούτε σε πνίγουν ούτε είναι μες στη σκόνη). Θα δείτε κι ένα τζάκι που δημιουργεί ατμόσφαιρα τον χειμώνα, θα δείτε, δυστυχώς, και 2 προτομές ελαφιών...

Πάντως όλα καθαρά και προσεγμένα. Ο χώρος δεν είναι μεγάλος, γι' αυτό και δεν βρίσκεις εύκολα τραπέζι αν δεν κλείσεις σαββατοκύριακα και αργίες. Το καλοκαίρι βγάζει και 5-6 τραπέζια στην μικρή βεράντα της εισόδου.

Κατά τ' άλλα, βρίσκεται πάνω στη λεωφόρο Ιωνίας στο Άνω Καλαμάκι (Άλιμος), λίγο μετά την διασταύρωση με την Θεομήτορος και την Κυθηρίων. Αν ξέρεις την περιοχή, το βρίσκεις πανεύκολα. Κέντρο (η Ιωνίας είναι ένας από τους κεντρικούς δρόμους του Άνω Καλαμακίου- Αλίμου), αλλά και απόκεντρο γιατί δεν είναι καμιά δημοφιλής περιοχή για έξοδο (2-3 καφετέριες και σουβλατζίδικα θα βρει κανείς σε όλη την Ιωνίας). Με αυτή την έννοια ο Στέλιος είναι μάλλον μια συνοικιακή ταβέρνα που η φήμη του έχει εξαπλωθεί έξω από τα όριά του, εξ αιτίας του καλού κρέατος που προσφέρει.

Εγώ την γνώρισα μέσω του ask4food, ψάχνοντας για καλά ταβερνάκια στην περιοχή μου. Πρώτη μου απόπειρα να κάνω κράτηση ήταν πέρσι την Τσικνοπέμπτη. Αλλά ατύχησα, αφού ήδη 10 μέρες πριν που τηλεφώνησα, με ενημέρωσαν ότι δεν είχαν τραπέζι! Καλό σημάδι σκέφτηκα τότε... Κάποιοι φίλοι που μένουν κοντά, μου επιβεβαίωσαν την καλή επιλογή.

Κι έτσι η δεύτερη πετυχημένη απόπειρα έγινε βραδάκι καθημερινής, που επιθυμήσαμε με το έτερον ήμισυ τίμιο ταβερνάκι κοντά στην περιοχή μας. Το βράδυ εκείνο, τέλη Σεπτέμβρη, βρήκαμε εύκολα τραπέζι. Είχε 2-3 μικρές παρέες και κάποιους που έτρωγαν μόνοι. Μείναμε πολύ ευχαριστημένοι από την ποιότητα των κρεάτων κι έτσι το προτείναμε για σαββατιάτικη έξοδο, αυτή τη φορά σε ένα ζευγάρι φίλων. Η βαθμολογία μου λοιπόν προκύπτει από δύο επισκέψεις σε διάστημα μιας βδομάδας.

Ο κατάλογος είναι ωραία χωρισμένος σε κατηγορίες κρεατικών:

- Μοσχάρι: μπριζόλα, μπριζόλα γάλακτος, σταβλίσια, μπιφτέκια, συκώτι...
- Χοιρινό: μπριζόλα, μπριζόλα XXL, ψαρονέφρι, σουβλάκι, λουκάνικα, κότσι
- Αγριογούρουνο: πανσέτα, λουκάνικο
- Κοτόπουλο: φιλέτο, σουβλάκι, chicken nuggets...
- Αρνί: παϊδάκια (μερίδα ή κιλό), συκωταριά

Από ορεκτικά, τα κλασικά της ταβέρνας σε αρκετά μεγάλη ποικιλία. Από σαλάτες έχει αρκετές, και πράσινες και με βραστά λαχανικά.

Έχοντας διαβάσει τις 3-4 κριτικές που είχαν προηγηθεί και ιδιαίτερα τις πιο αναλυτικές του VAGELIS και της indulge, αποφάσισα την πρώτη φορά να ακούσω τις προτάσεις τους.

Στην αρχή πήραμε ένα απλό σαγανάκι. Καλό, αρκετά στεγνό, χωρίς λαδίλα, τίποτα ιδιαίτερο.

- Στη συνέχεια δοκίμασα το μοσχαρίσιο συκώτι (το οποίο μου άρεσε, ήταν καλοψημένο, ζουμερό εκεί που πρέπει, τραγανό στις άκρες. Αν και όχι εντελώς καθαρό από ίνες, το έφαγα σχεδόν όλο).

- ο φίλος μου πήρε την χοιρινή μπριζόλα, αξία σταθερή (του άρεσε πάρα πολύ. Σπάνια, είπε, τρως σε ταβέρνα μέσα στην Αθήνα τόσο καλοψημένη μπριζόλα).

Και τα δύο πιάτα συνοδεύονταν από τηγανιτές πατάτες (υπήρχε και η επιλογή ρυζιού) οι οποίες, ήταν μεν φρέσκιες, αλλά κομμένες σε τόσο χοντρά κομμάτια που δεν είχαν καλοψηθεί. Το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίσαμε και στη δεύτερη επίσκεψή μας, και μάλιστα πιο έντονο, καθότι το μαγαζί ήταν γεμάτο και οι παραγγελίες περισσότερες.

Την δεύτερη φορά δοκιμάσαμε:

- τα παϊδάκια για μένα (τα βρήκα ζουμερά, καλοψημένα και πραγματικά παϊδάκια, με το κοκαλάκι και το ψαχνό τους. Μόνο που ήταν λίγα στη μερίδα μου, 5 ίσως).

- 2 XXL χοιρινές αυτή τη φορά (φαγώθηκαν με αδηφάγο τρόπο, μέχρι τέλους)

- τσίκεν νάγκετς για την "μικρή" της παρέας, που δεν ήθελε κάτι βαρύ. Συγγνώμη, αλλά τι γυρεύει ένα πιάτο των Goody's σε παραδοσιακή ταβέρνα; Για τα παιδιά να υποθέσω;; Σε εμφάνιση ήρθε ακριβώς όπως σε ταχυφαγείο: καμιά δεκαριά κομμάτια χρυσαφένιου κοτόπουλου, πατάτες, φετούλες ντομάτας, σος μαγιονέζα- κέτσαπ. Οκ.

Από ορεκτικά πήραμε:
- τζατζίκι (νόστιμο, όσο πρέπει πικάντικο, με αρκετό αγγουράκι, σε ικανοποιητική ποσότητα για τέσσερις). Φαγώθηκε όλο.
- κολοκυθάκια βραστά (φρέσκα, με το ελαιόλαδό τους). Μου άρεσαν πολύ.
- λουκάνικο χοιρινό (ή αγριογούρουνο, δεν θυμάμαι, δεν το παρήγγειλα εγώ και δοκίμασα μόνο μια μπουκίτσα). Το πήραμε στη μέση. 2 ή 3 λουκάνικα, όχι χοντρά, με αρκετό λίπος, απ' ότι διέκρινα. Δεν ενθουσίασαν.

Γι΄αυτά τα πιάτα, 2 μισόκιλα κόκκινο ημίγλυκο και μια κοκα- κόλα, πληρώσαμε περίπου 65 ευρώ (34 ευρώ το ζευγάρι).

Στην αρχή προσφέρεται ωραιότατο ψημένο ψωμάκι σε μικρές φέτες, και στο τέλος λουκουμάδες ή ατομικό μπολάκι με παγωτό μηχανής σε σοκολάτα- κρέμα- ανάμεικτο. Πήραμε και τις 2 φορές παγωτό. Νερό φέρνουν εμφιαλωμένο που χρεώνουν 1,5 ευρώ, αλλά ευχαρίστως το αντικαθιστούν με κανάτα.

Τα κυρίως κυμαίνονται στα 9 - 13 ευρώ (τώρα τα "τσουβαλιάζω" λίγο, αλλά εξαρτάται πολύ απ' το πιάτο). Οι μερίδες δεν είναι όλες το ίδιο χορταστικές (πάλι εξαρτάται από το πιάτο).

Αν βαθμολογούσα μόνο την ποιότητα του κρέατος, θα έβαζα 4/4. Αλλά επειδή μετράω και τα γύρω- γύρω, και κυρίως τις (μισοάψητες) πατάτες που είναι συνοδευτικό μεν, απαραίτητο δε, καταλήγω στο 3/4.

Στον χώρο αφαιρώ μία ντοματούλα λόγω του καπνίσματος, παρ' όλο που δεν μας επηρέασε κυρίως την δεύτερη φορά (μάλλον δεν κάπνιζαν πολλοί). Αφαιρώ επίσης και λόγω της μουσικής, που είναι κάπως βαριά '90s και παλιότερα τραγούδια. Όταν έχει κόσμο δεν πολυακούγεται, όταν δεν έχει όμως... σε πιάνει κάτι...

Για να ανακεφαλαιώσω, ο Στέλιος είναι μια τίμια, αξιοπρεπέστατη, οικογενειακή ταβέρνα. Σίγουρα δεν θα έρθετε από την άλλη άκρη της Αθήνας για χάρη του, αν όμως βρεθείτε κοντά ή μένετε στις γύρω περιοχές, αξίζει την επίσκεψη.

Εμείς θα ξαναπάμε και το προτείνουμε.

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ