Loader

ram

Κριτικές: 140
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

30 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Επισκεφθήκαμε το Feedελ Asador μια Τετάρτη βράδυ τρία άτομα. Το αποφασίσαμε το ίδιο απόγευμα, πάντως βρήκαμε εύκολα τραπέζι.

Ο χώρος του είναι πολύ όμορφος και εντυπωσιακός. Σε ένα αναπαλαιωμένο κτίριο στη γωνία της οδού Κύπρου με την Ν. Ζέρβα (μεγάλο πάρκιγκ Γλυφάδας) έχει στηθεί ένα εντυπωσιακό εστιατόριο σε δύο επίπεδα, με βασικά υλικά την πέτρα, το ξύλο και τον ζεστό φωτισμό, που αναδεικνύει όσο πρέπει τα επιμέρους στοιχεία, πχ. το όμορφο μπαρ, το graffity του Φιντέλ Κάστρο στο δεύτερο επίπεδο και, ευτυχώς, τα τραπέζια. Ενώ δηλαδή δημιουργείται μια ρομαντική ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα o φωτισμός είναι αρκετός για να φας με άνεση. Ως χώρος είναι πολύ πιο άνετος από το αδελφάκι του κέντρου και μπορεί να εξυπηρετήσει πολύ περισσότερα άτομα. Την βραδιά που πήγαμε εμείς ήταν χαλαρά, δειπνούσαν άλλες 4-5 παρέες. Μας έδωσαν ένα πολύ άνετο τραπέζι των τεσσάρων στο ισόγειο.

Ως φιλοσοφία φαγητού, ακολουθεί τον δρόμο που χάραξε και καθιέρωσε το Feedελ (= feed ελ (-ληνικά), το οποίο είχα λατρέψει όσες φορές είχα δοκιμάσει την κουζίνα του. Μία καρτέλα καταλόγου με περίπου 20 πιάτα, που δεν διαχωρίζονται μεταξύ τους σε ορεκτικά και κυρίως και προτείνονται για τη μέση. Δημιουργική ελληνική κουζίνα με βάση τα αγνά υλικά και την ελληνική πρώτη ύλη. Στο νέο κατάλογο (που ανανεώνεται ανά διαστήματα) θα δείτε υλικά όπως το ταχίνι, τη στάκα, τον παστουρμά, το σύγκλινο, το χαρουπόμελο, το αυγοτάραχο… να συνοδεύουν παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις, όπως γίγαντες, κουνέλι, γιουβέτσι, μελιτζάνα παπουτσάκι, κοκορέτσι (! )... Όλα βέβαια με την δημιουργική φαντασία του γνωστού σεφ και μια γκουρμέ πινελιά από το πάντρεμά τους με μοντέρνα υλικά και τεχνικές.

Κοντά σ’ αυτά υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας βέβαια. Εμάς μας πρότειναν μια χορτόπιτα, ένα ριζότο με σπαράγγια και μια ταλιάτα (skirt) 350 γραμμαρίων (αν θυμάμαι καλά) με πουρέ γλυκοπατάτας και πράσινη σαλάτα.

Μαζί με τον κατάλογο του φαγητού δίνονται άλλες δύο ενδιαφέρουσες καρτέλες, μία με κοκτέιλ και μία με το κρασί. Η λίστα κοκτέιλ έχει αρκετές επιλογές, τα περισσότερα με βάση την Λατινική Αμερική (ρούμι, τεκίλα, pisco). Στα 9-11 ευρώ. Την λίστα κρασιών δεν την κοίταξα και δεν μπορώ να σας ενημερώσω. Μείναμε στα κοκτέιλ.

Για το art de la table δεν χρειάζεται να αναφέρω πολλά. Λιτό και όμορφο, με πήλινα- διαλεγμένα σερβίτσια, σουπλά και χαρτοπετσέτες πολυτελείας με το τύπωμα του εστιατορίου, όλα δεμένα με το γενικό ύφος. Στην αρχή μας σέρβιραν εμφιαλωμένο νερό σε χαμηλά ποτήρια, που χρεώθηκε 2 ευρώ και μας έφεραν ψωμάκια, κατόπιν δικής μας επιθυμίας, στα 3 ευρώ.
Το πανεράκι ήταν πολύ πλούσιο σε νόστιμο, μαύρο φρυγανισμένο ψωμί και σε μαλακό, λευκό με σπανάκι ή τυρί. Συνοδευόταν από ντιπ γιαουρτιού.

Από τον κατάλογο δοκιμάσαμε:

- Το Τζατζίκι Αβοκάντο: με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο (7/10).
Μια διαφορετική εκδοχή «τζατζικιού», που ευτυχώς δεν ήταν ακριβώς τζατζίκι. Μάλλον ελαφρύ γιαούρτι με αβοκάντο, κομμάτια αυγοτάραχου και ευδιάκριτες φετούλες πιπεριάς τσίλι. Τριγύρω στο σκεύος τέσσερις μακρόστενες φετούλες φρυγανισμένου ψωμιού ποτισμένες σε λάδι και τσίλι. Νόστιμο, αλλά δεν έπαυε να είναι απλώς ένα κρεμώδες ορεκτικό.

- Πιτάκια Κουνέλι: Μας είπαν ότι την ημέρα εκείνη είχαν dumplings αντί για πιτάκια. Δεν μας πείραξε καθόλου, ίσα ίσα. Συνοδεύονταν από σαλάτα λάχανο μέσα σε μια γλυκόξινη σάλτσα από χαρουπόμελο.
Πάρα πολύ νόστιμα. Κατέφθασαν πέντε στον αριθμό. Τα μοιραστήκαμε και τα απολαύσαμε. Γεύση ελαφριά, φίνα. (9/10)

Νομίζαμε ότι είχαμε δοκιμάσει το καλύτερο πιάτο, μέχρι που έφτασαν τα:

- Τορτελίνια Κόκορα. Ό, τι ετοιμάζει ο σεφ με κοτόπουλο ή κόκορα, το απογειώνει. Ακόμα θυμάμαι τα υπέροχα κανελόνια με κόκορα που είχα φάει στο Feedελ του Κέντρου.

Εδώ ήταν γενναιόδωρα τορτελίνια, μεγαλούτσικα, με πολλή- πολλή γέμιση και μια ωραία σάλτσα ντομάτας με λευκό τυρί (ανθότυρο;), που αντί να το βαραίνουν, έδιναν χαρακτήρα στο πιάτο. Ωραία υφή στη γέμιση, σωστό ζυμαρικό, κάθε μπουκιά απόλαυση! και η έκπληξη, κρούστα από την πέτσα, που ταίριαζε απόλυτα στο σύνολο. (9,5/ 10)

- Παπουτσάκι μελιτζάνα: ένα ακόμα χάρμα γεύσης στο στόμα.
Μοσχαρίσια ουρά, πιπεριά Φλωρίνης και μπεσαμέλ γραβιέρας, αντικαθιστούσαν τα παραδοσιακά υλικά. Πολύ πρωτότυπο και ελαφρύ επίσης. (9/10)

- Και τέλος πήραμε την Ταλιάτα με τον πουρέ γλυκοπατάτας. Εντάξει, όχι η καλύτερη που έχω φάει ποτέ, αν και ήρθε ψημένη όπως ακριβώς την ζητήσαμε και ήταν ζουμερη και μυρωδάτη. Ως πιάτο ήταν χορταστικό, αρκετό και για κυρίως (για έναν, όχι για δύο). (8/10)

Ήπιαμε τρία κοκτέιλ, που το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο.

Γλυκό δεν θέλαμε, γιατί είχαμε φάει αρκετά και ήταν περασμένη η ώρα, αλλά μας πρότειναν προφορικά τέσσερα γλυκά:
- λουκουμάδες γεμιστούς με κρέμα dulcey, αν θυμάμαι
- κύβο μους σοκολάτα
- τσιζκέικ
- μαρέγκα με φρούτα
όλα σε πειραγμένη και άκρως λαχταριστή μορφή εννοείται, με τους πετυχημένους πειραματισμούς του pastry chef. Αν κρίνω από τα εντυπωσιακά σε σύλληψη και γεύση γλυκά που έχω δοκιμάσει στο αδελφάκι Feedέλ, δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο κι εδώ.

Εν πάση περιπτώσει, φύγαμε χορτάτοι και ικανοποιημένοι από το Feedέλ Asador.

Η εξυπηρέτηση είναι προσωπική, από σερβιτόρο που αναλαμβάνει το τραπεζι σας. Σε εμάς ήταν καλή σε γενικές γραμμές, αν και λίγο βαριεστημένη. Ίσως λόγω μέρας. Αλλά οι χρόνοι σερβιρίσματος κύλησαν ομαλά.

Αν θα έπρεπε για κάτι να γκρινιάξω -που δεν είναι καθόλου αμελητέο- είναι οι τιμές. Παρατήρησα ότι τα περισσότερα πιάτα έχουν ξεφύγει προς τα πάνω, κοντά στα 15 ευρώ. Η δε ταλιάτα χρεώθηκε 33! Μας είχαν ενημερώσει βέβαια (ήταν πιάτο ημέρας), αλλά μας είπαν ότι είναι υπεραρκετή για 2 άτομα. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να σταθεί ως κυρίως για έναν, αλλά και πάλι 33 ευρώ πάει πάρα πολύ! Επίσης σε πιάτα που έχουν ως βασική ύλη όσπρια ή ρύζι, όσο δημιουργικά κι αν είναι, βρίσκω υπερβολική την χρέωση άνω των 10 ευρώ.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι περίπου 25- 30 τιμάται η κουζίνα του κ. Κουτσόπουλου / άτομο, χωρίς τα ποτά. Δεν είναι υπερβολικά, αλλά για το στιλ δείπνου που πρεσβεύει και μάλιστα στην Αθήνα του σήμερα, νομίζω ότι δεν είναι και λίγα.

Όσον αφορά την γεύση και το ύφος της κουζίνας, εννοείται ότι προτείνω το Feedέλ Asador, γιατί είναι κάτι το διαφορετικό και τα πάντα είναι πολύ νόστιμα. Αποκεί και πέρα, να είστε προετοιμασμένοι για τις τιμές. Είναι ανάλογες μάλλον της περιοχής και της φήμης του σεφ...

10 medium

21 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Για ζαχαροπλαστεία δεν έχω ξαναγράψει. Είχα ξεκινήσει εξαρχής στο a4f να γράφω μόνο για φαγητό κι έτσι σκεφτόμουν να συνεχίσω. Έλα όμως που όταν επισκέφθηκα το Σερμπετόσπιτο, οι προηγούμενες κριτικές μου φάνηκαν αρκετά χρήσιμες. Ας βάλω λοιπόν κι εγώ το λιθαράκι μου.

Πραγματοποίησα δύο επισκέψεις στο Σερμπετόσπιτο, σε σύντομο διάστημα. Δεν ήθελα να γράψω κριτική από την πρώτη φορά, περίμενα να κάνω και μια δεύτερη επίσκεψη, για να έχω πιο ολοκληρωμένη άποψη. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

- Γεύση ¾. Ίσως και 2/4, αλλά δεν θέλω να εξαντλήσω την αυστηρότητά μου. Γιατί και τις δύο φορές έφαγα καλό γλυκό. Το παραδοσιακό, το μαμαδίστικο, το λιγωτικό αλλά και το σιροπιαστό. Όχι απογειωτικά καλό, αλλά ικανοποιητικό γι’ αυτό που είναι. Για εμένα θα ήταν απογειωτικό, αν συνοδευόταν και από εμφάνιση, πρωτότυπες γεύσεις, ωραία υλικά, συνδυασμένα έξυπνα. Αν είχε και μια γκουρμεδιά, μια τσαχπινιά, να μου κεντρίσει και το μάτι όχι μόνο τον ουρανίσκο. Αλλά όχι. Μιλάμε για μαζική παραγωγή σοκολάτας ή κρέμας σε διάφορες παραλλαγές. Και πολλή ζάχαρη. Η Νάνσυ φτιάχνει ό, τι μπαίνει σε ταψί. Γι’ αυτό και τα περισσότερα έχουν ως δεύτερο συνθετικό την λέξη –πιτα (σοκολατόπιτα, λακτόπιτα, φουντουκόπιτα, μπισκοτόπιτα κ. ο. κ. ). Η δε εμφάνιση δεν είναι το δυνατό τους σημείο. Μπορεί να έρθει στραπατσαρισμένο ή σπασμένο, η «φτυαριά» να μην είναι πολύ σωστή. Αλλά ουδέν πρόβλημα, θα σενιαριστεί κάπως με σιρόπια, παγωτό, κανέλα. Θα έρθει υπερπαραγωγή. Η αποθέωση του σακχάρου! Αυτό λίγο ενοχλεί τα πλήθη, που, απ’ όσο είδα συρρέουν μαζικά. Εν ολίγοις, αν είστε του πιο σοφτ, του πιο λάιτ, του πιο ξινού, μην το επιχειρήσετε.

- Χώρος: ¾. Θα μπορούσα και 2/4. Ή και 4/4. Εξαρτάται από την φάση που είσαι, την ηλικία σου και την ώρα που θα πας. Αν αυτό το ζαχαροπλαστείο υπήρχε προ 10ετίας που σύχναζα στο Ψυρρή, θα λάτρευα την κατάσταση είμαστε- όλοι- μια- παρέα, στο μικροσκοπικό τραπεζάκι, τρώμε γλυκά μεταξύ του bar hopping. Όμως τώρα, που μεγάλωσα και παραξένεψα και μου φαίνονται πολλά τα χιλιόμετρα για να βγω στου Ψυρρή και να πάω για γλυκό στη Νάνσυ, ο πανζουρλισμός του Σαββατόβραδου μου φαίνεται τραγικός. Επουδενί δεν θα στεκόμουν στην ουρά, για μια ταλαιπωρημένη σοκολατόπιτα. Επιεικώς θα έβαζα 2/4 στο χώρο. Απογευματάκι καθημερινής όμως, με την πλατεία σε φυσιολογικούς ρυθμούς, τα δέντρα να ρίχνουν παχύ ίσκιο και την κίνηση του Σερμπετόσπιτου σε διαχειρίσιμα επίπεδα, μέχρι και 4/4 θα έβαζα. Διαλέχτε και πάρτε.

- Εξυπηρέτηση: 2/4. Δεν έχω σοβαρά παράπονα. Και τις δύο φορές (και στον πανζουρλισμό και στην ηρεμία) τα παιδιά εξυπηρέτησαν κατά το δυνατόν καλύτερα. Βέβαια το σέρβις έδωσε την εντύπωση ότι δουλεύει με φοιτητές- σερβιτόρους- ερασιτέχνες και υπάρχει μια ανοργανωσιά, αλλά οκ. Από την στιγμή που υπάρχει στοιχειώδης καθαριότητα στα τραπέζια και ομαλοί χρόνοι στην παραγγελία και στο σερβίρισμα, εμένα μου περισσεύει. Για ένα γλυκό κάθεσαι εξάλλου. Αφαιρώ όμως άλλη μία ντοματούλα, λόγω καταλόγου και βιτρίνας. Τι θέλω να πω: δεν γίνεται σε μια τετραώροφη βιτρίνα με 20 διαφορετικά γλυκά να μην υπάρχει η παραμικρή επεξήγηση τι είναι το καθένα. Ούτε να κάνεις μαντεψιές τι θέλει να πει ο ποιητής στον κατάλογο με αυτό το Γαμο-γλυκό ή το Γλυκό της Αγάπης. Καλό και το παιχνιδιάρικο του πράγματος, αλλά δώστε και μια βασική περιγραφή να ξέρουμε τι τρώμε!

- Vfm: 2/4. Εδώ θα τα χαλάσουμε. Την πρώτη φορά για 3 γλυκά (δύο σοκολατοειδή κι ένα σιροπιαστό), χωρίς παγωτό, δώσαμε 14 ευρώ, δλδ περίπου 5 ευρώ έκαστο. Οκ, οι μερίδες είναι μεγάλες θα πει κάποιος. Δεκτό. Αν δεν έχεις διανύσει αυστηρή αποχή από το γλυκό για μέρες ή εβδομάδες, ενδέχεται να μην καταφέρεις να το τελειώσεις όλο. Από την άλλη δεν πρόκειται για γλυκά ιδιαίτερα ευφάνταστα. Και δεν είμαι άνθρωπος που θα τσιγκουνευτεί τα πέντε ευρώ για ένα γλυκό (και ακόμη περισσότερα). Αλλά θέλω να το αξίζει. Να είναι κάτι μοναδικό που δεν μπορώ να το φτιάξω σπίτι μου και δεν μπορώ να το γευτώ αλλού. Να έχει φαντασία και όμορφη παρουσίαση. Κι ας είναι το μισό από της Νάνσυ. Για μένα αυτό το γλυκό αξίζει τα 7 ευρώ. Για κάποιον άλλο η γιγάντια σοκολατόπιτα με παγωτό της Νάνσυ. Περί ορέξεως σοκολατόπιτα.

Και για να μην αναρωτιέστε τι από τον τεράστιο κατάλογο δοκιμάσαμε, θα σας πω:
- Πρώτη φορά, τρία άτομα, Σάββατο περασμένα μεσάνυχτα (πανζουρλισμός) πήραμε μια κρέμα σοκολάτας- γκοφρέτα (σουφλεζί νομίζω), ένα γλυκό που λεγόταν το Δάσος του Σέργουντ κι ένα ταπεινό καταϊφι.

Το γλυκό με τη γκοφρέτα ήταν το πιο νόστιμο και το πιο μπουχτιστικό. Για φανατικούς λάτρεις. Το Δάσος του Σέργουντ ήταν μια πάστα τύπου ελαφριά black forest, με στρώσεις κρέμας και σοκολάτας σεράνο. Το πήρα εγώ, γιατί ήταν το μόνο που μου χτύπησε πιο ωραία στο μάτι, ανάμεσα στα ταψιά. Καλό ήταν, μεγάλο κομμάτι, που δεν κατάφερα να τελειώσω, κάπως άνευρο δε. Το καταϊφι τίποτα ιδιαίτερο, πολύ «μαλλί», πολύ σιρόπι, λίγη γέμιση καρύδι.

- Τη δεύτερη φορά, δύο άτομα, μεσημεράκι Σαββάτου, πιο φυσιολογική η κατάσταση, καθίσαμε μέσα. Πήραμε καφέδες και δύο γλυκά: ένα κιουνεφέ για μένα (που το είχα υπόψη μου από την προηγούμενη φορά) και μία σοκολατόπιτα Buenο. Επέμενα εγώ, γιατί είχα διαβάσει τα καλύτερα για τα buenoγλυκά της Νάνσυ. Οκ, η γνωστή γεύση της αγαπημένης σοκολάτας, αρκετά μπουχτιστικό και αυτό. Βάλαμε και παγωτό και το τερματίσαμε. Πάντως αναγνωρίζω ότι ήταν ζουμερό, φρεσκότατο. Το κιουνεφέ ήταν απλώς καλό. Με ωραίο μείγμα τυριών (μυστική συνταγή της Νάνσυ), αλλά θα ήθελα παραπάνω καταϊφι και πιο τραγανή υφή. Είχε σιροπιάσει πολύ. Το παγωτό μπήκε από πάνω χωρίς να το ζητήσω, υπέθεσα ότι έτσι το σερβίρουν. Αλλά δεν κρύβω ότι θα το προτιμούσα σκέτο. Ο λογαριασμός και πάλι κοντά στα 20 ευρώ.

Εν τέλει, η Νάνσυ δεν είναι κακή, αλλά δεν είναι και πολύ του γούστου μου. Παραείναι μπουχτιστική, παραείναι γλυκιά, παραείναι ακριβή για τα γλυκά που προσφέρει. Επειδή όμως ο Έλληνας αγαπάει το γλυκό στη μορφή αυτή και λατρεύει την ποσότητα και την σοκολάτα, ειδικά σε μικρότερες ηλικίες, πιστεύω ότι στο Σερμπετόσπιτο θα περάσει μούρλια!

10 medium

30 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Βρεθήκαμε στην Παλιά Φάβα ύστερα από πρόταση δύο φίλων Νεοσμυρνιωτών, Σάββατο βράδυ. Ούτε οι ίδιοι το είχαν ξαναεπισκεφθεί, αλλά είχαν ακούσει καλά σχόλια και είχαν διαβάσει ακόμα καλύτερες κριτικές. Το αφήσαμε πάνω τους.

Η παλιά Φάβα (τι όνομα κι αυτό! ) είναι μια πολύ συνοικιακή ταβερνούλα σε ένα ήσυχο στενό του Παλαιού Φαλήρου, ανάμεσα σε κατοικίες. Αν δεν βάλετε GPS ή δεν είστε της περιοχής, δεν υπάρχει περίπτωση να το βρείτε. Να παρκάρετε πάντως, αφού το βρείτε, είναι σχετικά εύκολο.

Ακόμα κι αν δεν έχετε διαβάσει όλες αυτές τις κριτικές, που μιλούν εκτός από την κουζίνα του, και για την ιστορία του, το καταλαβαίνεις με το που αντικρίζεις το ταβερνάκι αυτό. Το παλαϊκό στιλ με τις γλάστρες, τα κλασικά ξύλινα τραπέζια, το κλασικό δάπεδο, οι ανεμιστήρες οροφής, τις χωμένες και παραχωμένες αίθουσες στο βάθος, τα βαρέλια με το κρασί, όλα φωνάζουν ότι ο χώρος και η κουζίνα έχουν δοκιμαστεί στο χρόνο. Κι έχουν περάσει όλες τις πίστες δυσκολίας. Και μόνο ότι βρίσκεται στο ήσυχο αυτό σημείο, και είναι όλο γεμάτο, με κρατήσεις παρακαλώ, Σάββατο βράδυ, δείχνει ότι κάτι καλό γίνεται εκεί.

Εμείς πήγαμε ώρα 9, με κράτηση, και μας έδωσαν ένα τραπέζι στην αυλή, με το που μπαίνεις. Η οποία φυσικά κλείνει με τζαμαρία. Λίγο πιο μέσα υπάρχει μικρός διάδρομος με 2-3 τραπέζια, δεξιά μια μικρή αίθουσα με τα βαρέλια και τέρμα βάθος, ο εσωτερικός χώρος. Σας περιγράφω ό, τι είδα με το μάτι από εκεί που καθόμουν, γιατί στα ενδότερα δεν μπήκα. Η ηλικιακή ομάδα των επισκεπτών είναι 40 +, με έμφαση σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Στο σύνολο είναι ένας χώρος παλιός, όπως λέει και το όνομα, που θα σήκωνε μία ανακαίνιση, κατά τη γνώμη μου. Για χειμώνα είναι ανεκτό, καλοκαίρι εμένα θα με ψυχοπλάκωνε. Γενικότερα, δεν σε προκαλεί να καθίσεις για πολύ. Και λόγω χώρου, αλλά κυρίως λόγω καπνίσματος. Το κάπνισμα δυστυχώς επιτρέπεται σε όλο σχεδόν το μαγαζί, εκτός από μια μικρή αίθουσα. Δυστυχώς όταν έκλεισαν τραπέζι οι φίλοι, δεν το ρώτησαν, γιατί συνήθως στα εστιατόρια που πάμε το κάπνισμα δεν επιτρέπεται ή μας ρωτούν. Εδώ προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τραπέζι εκ των υστέρων, αλλά δυστυχώς δεν μπορέσαμε, γιατί όπως μας είπε ο κύριος- υπεύθυνος, ο χώρος μη καπνιζόντων (μας έδειξε την αίθουσα με τα βαρέλια) ήταν όλος κατειλημμένος. Δεν ξέρω βέβαια τι νόημα θα είχε η αλλαγή από την στιγμή που σε όλο το υπόλοιπο επιτρέπεται κανονικότατα το κάπνισμα. Αν δεν ήμουν μετά από μιας βδομάδας ίωση δεν θα με πείραζε τόσο. Ομως είχα πολύ βήχα. Αυτό δυστυχώς δεν εμπόδισε την κυρία που καθόταν ακριβώς πίσω μου, πλάτη, να καπνίζει αρειμανίως (η μία απ' τις δύο παρέες που ήταν εκεί την ώρα που μπήκαμε), χωρίς να ελέγχει που πηγαίνει ο καπνός της (πάνω μου φυσικά) και δώστου εγώ να σκάω στο βήχα. Αυτό για να σχολιάζουμε καμιά φορά και την κουλτούρα μερικών συνανθρώπων μας που δεν σέβονται τίποτα και κανέναν.

Ένας σερβιτόρος, όταν με είδε, πρότεινε να ανοίξει τον ανεμιστήρα οροφής, αλλά κι αυτό δεν έσωσε την κατάσταση. Κάτι πρέπει να γίνει με το κάπνισμα στα μέρη αυτά.

Συνεχίζω.

Το φαγητό είναι μαμαδίσιο, παραδοσιακής ταβέρνας, ελληνικό. Μερικά ορεκτικά, κλασικές σαλάτες, της ώρας, αρκετά μαγειρευτά. Μεγάλα χιτ ακούω η μελιτζάνα φούρνου, τα τυροπιτάκια, οι τυροκροκέτες, οι σούπες, τα σουτζουκάκια και φυσικά η φάβα... Αλλά το καλύτερο ήταν το χαρτάκι, κολλημένο πάνω στην καρτέλα του καταλόγου, με τα πιάτα ημέρας. Χαρτάκι από μπλοκάκι, χειρόγραφο, κολλημένο με σελοτέιπ. Απλά πράγματα.

Έχοντας πάρει μια μικρή ιδέα από τις κριτικές που είχα διαβάσει, έπραξα όσο καλύτερα μπορούσα στα ορεκτικά, για να δοκιμάσουμε κάποιες χαρακτηριστικές γεύσεις.
Οι υπόλοιποι βέβαια με απογοήτευσαν λίγο, γιατί πήραν της ώρας, αλλά τι να κάνω!

Πάμε λοιπόν:

Πανεράκι με μπόλικο χωριάτικο, αφράτο ψωμί, το οποίο έχω την εντύπωση πως χρεώθηκε (ως κουβερ;).

- Κολοκυθοκεφτέδες: νόστιμοι, αφράτοι, με ωραίο τριμμένο κολοκύθι που στεκόταν στο δόντι, καλή μερίδα (έξι, αν θυμάμαι). Το μόνο που μου έλειψε ήταν ένα ντιπ γιαουρτιού.

- Τυροκροκέτες: καταπληκτικές, αφράτες, έλιωναν..! Αρκετές σε ποσότητα για να φάμε 2-3 ο καθένας.

- Σαγανάκι: από κίτρινο τυρί, καθόλου αλμυρό, μαστιχωτό. Δύο τρίγωνα κομμάτια, τραγανά.

- Μελιτζάνα φούρνου: ξέρω, ξέρω, σε λίγους αρέσει η μελιτζάνα. Κι η παρέα μου δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα, αλλά επέμενα και σοφά έπραξα. Μέσα στο πήλινο, φέτες γλυκιάς μελιτζάνας (και κολοκυθιού νομίζω), ψημένες με φέτα και σκόρδο και από πάνω να λιώνει γκούντα. Αυτό το ελαφρύ γευστικά τυρί- και η ποιότητα της μελιτζάνας βεβαίως- έκαναν όλη την διαφορά. Προτείνεται έστω κι αν ένας μόνο τρώει μελιτζάνα σε μια παρέα. Μην το χάσετε!

Στα κυρίως, μην τα πολυλογώ:

Από δύο μπριζόλες και μπιφτέκια, το μόνο που μπορώ να σχολιάσω ήταν ο συνοδευτικός πουρές των μπιφτεκιων (του ενός μπιφτεκιου βασικά), ο οποίος ήταν σπιτικός, με κομματάκια πατάτας, κάπως βαρύς, αλλά φρεσκότατος. Κατά τ άλλα το μπιφτέκι ήταν περίπου 300 γραμμαρίων, γεμιστό με τυριά, υπερχορταστικό και μπουχτιστικό. Δεν καταναλώθηκε ολόκληρο, ούτε το δοκίμασα.

Εγώ, κλασικά, διαφοροποιήθηκα στην παραγγελία. Από το ραβασάκι του καταλόγου που έλεγα παραπάνω, μου χτύπησαν τα σουτζουκάκια, μου χτύπησε η κοτόσουπα, μου χτύπησε το αρνάκι. Κατέληξα σε ένα ζουμερό οσομπούκο, που είχα ποοολύ καιρό να φάω. Η μερίδα υπερχορταστική επίσης, βαρύ πιάτο, με τη σαλτσούλα του, το καρότο του, τον μαϊντανό, τις τηγανιτές πατάτες του και φυσικά το απαραίτητο κόκαλο με μεδούλι (τον πραγματικό λόγο που το παρήγγειλα! ). Δεν ήταν το καλύτερο οσομπούκο που έχω φάει ποτέ, αλλά αν πω ότι δεν μου άρεσε, θα είναι ψέμα.

Οι σερβιτόροι σβέλτοι, αεικίνητοι και πολύ ψύχραιμοι. Χαμός να γινόταν, είχαν έναν τρόπο να κινούνται ατάραχοι και να εξυπηρετούν αποτελεσματικά τους πάντες. Αν μας έβρισκαν κι ένα τραπεζάκι στους μη καπνίζοντες, θα ήταν ακόμα καλύτερα!

Νεράκι βρύσης σε μπουκάλι που μας ανανέωναν από μόνοι τους, κρασί μισόκιλο, κόκκινο, δικό τους, που δεν μας άρεσε ιδιαίτερα. Πάντως λόγω παρέας το ανανεώσαμε (4 ευρώ).

Στο τέλος κεραστήκαμε γιαούρτι με γλυκό κουταλιού κυδώνι. Λίγο πιο νερουλό το σιρόπι και πιο χοντροκομμένο το κυδώνι σε σχέση με το μυρωδάτο, λεπτοκομμένο, σιροπιαστά δεμένο κυδώνι που έφτιαχνε η χιώτισσα γιαγιά μου, αλλά στα κεράσματα πρέπει να λέμε ευχαριστώ κι όχι να κατεβάζουμε μούτρα. Τι να κάνω, έχω ευαίσθητο ουρανίσκο στα γλυκά κουταλιού, ειδικά στα αγαπημένα κυδώνι- μελιτζανάκι που τώρα είναι και η εποχή τους!

Στις τιμές, οικονομικό θα το πεις. Με 15-18 ευρώ το άτομο χορταίνεις και με το παραπάνω. Αφήστε που χορταίνεις απλά με ένα κυρίως των 7-8 ευρώ, έτσι μεγάλες που είναι οι μερίδες. Εμείς δώσαμε από 20, μαζί με φιλοδώρημα. Πήραμε όμως δύο από τα πιο ακριβά πιάτα τους, το οσομπούκο στα 15 και την μοσχαρίσια στα 13. Σύνολο, κοντά στα 80.

Συνοπτικά:

Αν ρωτάτε εμένα, ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα στη Φάβα για να φάω σουτζουκάκια ή κοτόσουπα ή μακαρόνια με κιμά! Μου έμειναν στο μυαλό και δεν θα ησυχάσω αν δεν τα δοκιμάσω. Οι φίλοι, όχι ότι δν έφαγαν, λένε πάντως οτι δεν ξετρελάθηκαν. Μα πώς να ξετρελαθείς με - άλλη μία - μπριζόλα σε παραδοσιακό ταβερνάκι; Μόλις τους ψήσω να ξαναπάμε, θα έχετε τα νεότερα!

Αν, στο μεταξύ, επιθυμήσετε γνήσιο παραδοσιακό φαγητό, και είστε κοντά στο Φάληρο, να πάτε!

10 medium

24 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Για τα Βλάχικα της Βάρης δεν υπάρχει καμιά πρόσφατη κριτική. Αυτό είναι ο κύριος λόγος που γράφω αυτή τη σύντομη κριτική για τον Μπαρμπα Χαράλαμπο. Όχι ότι στο διάστημα που μεσολάβησε έχουν αλλάξει πολλά. Τα Βλάχικα είναι αξίες κλασικές, λίγο γραφικές πια, αλλά διαχρονικές.

Για την ακρίβεια, η κριτική του fratello από το 2011 για την συγκεκριμένη ταβέρνα με εκφράζει απόλυτα και μπορώ να πω ότι ισχύει ακόμα αυτούσια. Δεν ξέρω αν έχει γίνει κάποια ανακαίνιση στο χώρο. Εγώ για πρώτη φορά, τον βρήκα πολύ κλασικό, έως και απεριποίητο (καθαρό πάντως), αλλά δεν περίμενα και κάτι περισσότερο.

Πήγαμε μια Κυριακή, αρχές Οκτώβρη, τέσσερα άτομα, με φίλους που επέστρεφαν από αεροδρόμιο. Εγώ δεν είχα δοκιμάσει ως τότε κανένα από τα βλάχικα, παρά το γεγονός ότι συχνά περνάω από την περιοχή και κάνω χάζι με τους κράχτες που, ντυμένοι τσολιάδες, σφυρίζουν στα αυτοκίνητα να παρκάρουν, λες και μαζεύουν τα πρόβατα στο μαντρί. Εδώ που τα λέμε και η Βάρη ημιεξοχική περιοχή είναι, αφού πέρα από τις 2-3 σειρές σπίτια δεξιά- αριστερά της Βάρης - Κορωπίου και την παραλιακή προέκταση προς τη Βάρκιζα, το υπόλοιπο είναι βουνό με ουκ ολίγα μαντριά. Έχω την εντύπωση πάντως ότι "γαστριμαργικά" το αντίπαλον δέος, τα Καλύβια, έχουν πάρει κεφάλι τα τελευταία χρόνια.

Τέλος πάντων, τον Μπαρμπα Χαράλαμπο τον είχαν επισκεφθεί οι φίλοι παλιότερα, γι' αυτό πήγαμε εκεί. Η ώρα 2.15 γινόταν χαμός από τον κόσμο, ενώ υπήρχαν και κρατήσεις. Για όσους δεν γνωρίζουν ακριβώς την τοποθεσία, βρίσκεται στον παράδρομο της Βάρης- Κορωπίου (οδός Πανός), ακριβώς απέναντι από την μεγάλη σειρά των Βλάχικων. Έχει λίγες θέσεις για παρκάρισμα απέξω, αλλά γενικά η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη, δεν θα δυσκολευτείτε. Ο πιο φωτεινός εξωτερικός χώρος ήταν όλος κατειλημμένος την ώρα που πήγαμε κι έτσι οδηγηθήκαμε μέσα. Καθίσαμε σε ένα από τα μεγάλα ξύλινα τραπέζια, που καθένα εξυπηρετεί 6-8 άτομα. Σοφό. Στο βάθος είχε στρωθεί και στολιστεί μεγάλο τραπέζι των 20- 30 ατόμων, μάλλον για κάποια γιορτή. Η ατμόσφαιρα λίγο καταθλιπτική, αλλά σ' αυτά τα μέρη πας για το κρέας και όχι για τον χώρο.

Η εξυπηρέτηση γρήγορη, άμεση, διεκπεραιωτική. Ο "κατάλογος" παρουσιάστηκε προφορικά από μεσήλικα σερβιτόρο που φαινόταν να έχει διανύσει χιλιόμετρα μέσα σ΄αυτή την ταβέρνα. Η ταχύτητα με την οποία μας παρουσίασε τα φαγητά μας αιφνιδίασε. Ρωτούσε και αποφάσιζε πριν από εμάς για εμάς. Ευτυχώς πάνω- κάτω είχαμε αποφασίσει ότι πάμε για παϊδάκια, οπότε στα συνοδευτικά δεν δυσκολευτήκαμε. Τελικά πήραμε τα εξής:

- Τυροκαυτερή
- Λουκάνικο
- Κολοκυθάκια τηγανιτά
- Πατάτες τηγανιτές
- Σαγανάκι
- Χόρτα (πρέπει να ήταν άγρια)
- μια χοιρινή
- ένα κιλό παϊδάκια
- 3 μπίρες (μπουκάλι, μόνο μεγάλο είχε)
- ένα μισόκιλο κόκκινο κρασί.

Στην αρχή μας έφεραν πανεράκι με ψωμί περασμένο από τη σχάρα, μερικές φετούλες. Χρεώθηκε 2 ευρώ. Μου έκανε εντύπωση που δεν μας ανέφερε καθολου το αρνί σούβλας, που συνήθως έχουν οι παραδοσιακές ταβέρνες. Ίσως είχε τελειώσει; Δεν πρόλαβα να ρωτήσω. Μας είπε για κοκορέτσι, κοντοσούβλι, διάφορα της ώρας... Στα παϊδάκια μας ρώτησε αν θέλουμε με κοκαλάκι ή... λαιμού (?). Χάρηκα που μας ρώτησε γιατί συνήθως φέρνουν ό, τι νά ναι.

Τα πάντα ήρθαν άμεσα και ζεστά. Μόνο τα κρέατα έκαναν κάποιο χρόνο. Περιττό να πω ότι από τα ορεκτικά είχαμε σχεδόν χορτάσει (με τόσα τηγανιτά, λογικό). Τα κρέατα ήταν σωστά ψημένα, τα παϊδάκια καθαρά, το λουκάνικο πολύ καλό (αυτοί που το δοκίμασαν) εν ολίγοις, μια χαρά φάγαμε και χορτάσαμε. Στο τέλος κεράστηκε παραδοσιακό γιαούρτι σε ατομικό μπολ. Θα ήταν πιο δικαίο να βάλω ένα 3,5 στη γεύση, αν μπορούσα, γιατί δεν έχω κάτι μεμπτό να πω, όλα ήταν νόστιμα. Αλλά όχι 4 γιατί, καταλαβαίνετε, τίποτε περισσότερο από αυτό που αναμένεις για να φύγεις χορτάτος και όχι εκνευρισμένος μεσημέρι Κυριακής.

Η εξυπηρέτηση άρτια, όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτά τα μέρη. Δεν ξέρω πόσα χέρια δουλεύουν, αλλά όλοι μαζί λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Βέβαια ένα χαμόγελο και μια ελάχιστη ευγένεια (πέραν της διεκπεραίωσης) μου έλειψαν, γιατί εγώ προσωπικά τα θεωρώ απαραίτητα όταν τρώω έξω, ακόμα και στα βλάχικα.

Στις τιμές υπολογίστε χοντρικά 18 - 20 ευρώ το άτομο, ποσό που πέφτει όσο μεγαλύτερη παρέα μαζευτείτε. Ενδεικτικά, το κιλό τα παϊδάκια 28,50, η χοιρινή μερίδα 7,80, το λουκάνικο 6,20.

Χωρίς να είμαι ειδικός στην παραδοσιακή κρεατοφαγία (ούτε με ιδιαίτερες απαιτήσεις), προτείνω πάντως τον Μπαρμπα Χαράλαμπο, αν αποφασίσετε να δοκιμάσετε τα βλάχικα της Βάρης, επειδή είναι μια τίμια ταβέρνα με καθαρό κρέας. Στη γεύση τουλάχιστον, θεωρώ ότι δεν θα σας απογοητεύσει.

10 medium

18 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στο Νice n Εasy της Κηφισιάς βρεθήκαμε μια Κυριακή μεσημέρι μετά από βάφτιση, τέσσερα άτομα. Μετά το ευτυχές γεγονός, ο κλήρος φυσικά έπεσε σε εμένα για να αποφασίσω πού θα συνεχίζαμε. Έχοντας δοκιμάσει κάποιες φορές το Nice n Easy του Κέντρου, είπα να κινηθούμε προς το αδελφάκι της Κηφισιάς, γιατί θεώρησα ότι είναι μια επιλογή με καλό φαγητό που ικανοποιεί όλα τα γούστα.

Η οδός Παπαδιαμάντη είναι μία από τις κεντρικές καθέτους της Κηφισιάς, από Κεφαλάρι προς λεωφόρο Κηφισίας. Το παρκάρισμα, ακόμα και Κυριακή μεσημέρι είναι δύσκολο, θέλει μεγάλη τύχη. Είναι ένας από τους σοβαρούς λόγους που αποφεύγω την Κηφισιά τα τελευταία χρόνια. Πέρα από αυτό, η βροχή που έπεφτε ακατάπαυστα ολόκληρο το Σαββατοκύριακο έκανε ακόμα δυσκολότερη την κατάσταση και δεν προσφερόταν για πειραματισμούς. Σε όλη την διαδρομή ευχόμουν να βρίσκαμε τραπέζι να καθίσουμε, για να μην ακούσω γκρίνια και μπω σε διαδικασία νέας αναζήτησης (αυτά παθαίνουμε όλοι οι a4food lovers). Ευτυχώς, με αναμονή μόλις πέντε λεπτών, άδειασε τραπέζι των τεσσάρων στον εξωτερικό χώρο και καθίσαμε εμείς. Αλλά καλού κακού, μια κράτηση χρειάζεται.

Τον χώρο δεν τον παρατήρησα καλά, γιατί δεν μπήκα μέσα. Ο εξωτερικός είναι λιτός, με αρκετά τραπέζια, καλύπτεται από τζαμαρίες και σκουρόχρωμες τέντες. Τα τραπέζια άνετα, ξύλινα, στιβαρά. Μουσική δεν ακούγεται, επικαλύπτονται τα πάντα από τις συζητήσεις. Κατά μήκος του πεζοδρομίου υπάρχει μακρύς καναπές. Στο σύνολο τίποτα εντυπωσιακό, αλλά λειτουργικό. Αν μη τι άλλο, δεν νιώσαμε στριμωγμένοι.

Το εστιατόριο αυτό, όπως έχουν αναφέρει και άλλοι πριν από εμένα, αλλά και η ίδια η επωνυμία του, είναι bio organic, δηλαδή προσανατολίζεται στα βιολογικά προϊόντα και στην υγιεινή πρώτη ύλη. Μάλιστα κάτω από κάθε πιάτο αναφέρονται αναλυτικά πληροφορίες για την θερμιδική του αξία και σύμβολα GF (gluten free), V (Vegan) κ. α. Ο κατάλογος είναι υπερπλήρης, για κάθε ώρα της ημέρας. Δεν θέλω να επεκταθώ, μπορείτε να τον βρείτε αναλυτικό στο διαδίκτυο. Απλά να πω, προς απόδειξη των λεγομένων μου, ότι, αν παρατηρούσες γύρω σου, οι παραγγελίες στα τραπέζια ήταν αρκετά διαφοροποιημένες. Σίγουρα οι περισσότεροι έτρωγαν μεσημεριανό γεύμα, αλλά σε κάποια τραπέζια παιδιά βουτούσαν τα κουτάλια τους σε ποτήρια παγωτού, ένα ζευγάρι δίπλα μας μοιραζόταν σφολιατοειδή πίτα (φαινόταν μπουγάτσα), πίνοντας ροφήματα τύπου smoothies, κάποιοι άλλοι γευμάτιζαν με σαλάτες και πιάτα αυγών, κατηγορίας brunch. Ό, τι είχε όρεξη ο καθένας...

Εμείς επικεντρωθήκαμε απευθείας στα κυρίως πιάτα από τον κατάλογο, γιατί πεινούσαμε. Αν μελετούσαμε όλον τον κατάλογο, θα αργούσαμε πολύ να αποφασίσουμε. Δυστυχώς δεν αντιληφθήκαμε εγκαίρως τα πιάτα ημέρας, που αναγράφονταν σε μαυροπίνακα δίπλα στην είσοδο. Οι σερβιτόροι μάλλον ξέχασαν να μας ενημερώσουν, οπότε μείναμε στον κατάλογο. Στα κυρίως είδα κάποια πιάτα με ζυμαρικά, κάποια με πρώτες ύλες κρέας-ψάρι, κάποια burgers. Αναγνώρισα το κλασικό και διαχρονικό πιάτο "μπιφτέκια γαλοπούλας" (Pamela Anderson) που έχω ξαναδοκιμάσει, και το πιάτο με σολωμό (Sean Connery). Γενικά το παιχνιδιάρικο των ονομασιών με ονόματα τραγουδιστών και αστέρων του κλασικού κινηματογράφου έχει την πλάκα του, καθώς προσπαθείς να τα συνδυάσεις και να καταλάβεις πώς εμπνεύστηκαν το καθένα.

Στην αρχή ζητήσαμε νερό. Προτιμήσαμε βρύσης. Γενικά δεν μας έφεραν τίποτα χωρίς να το παραγγείλουμε. Επειδή όμως δεν πήραμε καθόλου ορεκτικά, όταν ερωτηθήκαμε, συμφωνήσαμε να μας φέρουν ψωμί. Το πανεράκι αυτό με τα ψωμάκια (φετούλες τετράγωνες μαύρο και λευκό), συνοδεία από μαύρες ελιές και ντιπ πάστας ντομάτας, χρεώθηκε 2 ευρώ x 4, ως κουβέρ. Δηλαδή αμέσως- αμέσως 8 ευρώ. Πόσος αναχρονισμός αυτό το κουβέρ πείτε μου!

Κατά τ' άλλα πήραμε:

- μία Caesars σαλάτα. Νομίζω Paul Newman. Αρκετά καλή. Σε χορταστική ποσότητα.

- Sean Connery: φιλέτο σολωμού μαριναρισμένο σε μείγμα miso και πορτοκάλι, συνοδεία ταμπουλέ- κινόα.

- Clark Gable: χοιρινό ξεψαχνισμένο με θυμάρι, μουστάρδα κι έναν υπέροχο πουρέ πατάτας.

-Marlon Brando: ένα ενισχυμένο, θα έλεγα, τσίζμπεργκερ. Με πολλές, χοντροκομμένες country style πατάτες.

- Bogie and Bacal: κοντοσούβλι κοτόπουλο με μυστική μαρινάδα. Το παραγγείλαμε με πουρέ.

Το δικό μου πιάτο, ο σολωμός, ήταν αυτό ακριβώς που ήθελα να φάω εκείνο το μεσημέρι. Η μαρινάδα από miso και πορτοκάλι έδενε άψογα με το μέτρια ψημένο ψάρι, χωρίς να το γλυκαίνει υπερβολικά αλλά και χωρίς να το κάνει όξινο. Η κινόα ήταν η σούπερ υγιεινή προσθήκη που χρειάζομαι μια στο τόσο. Κι επειδή δεν την φτιάχνω σπίτι, μου αρέσει να την επιλέγω όπου την βρω στα εστιατόρια.

Το κοντοσούβλι κοτόπουλο ήταν τρυφερό και πολύ ενδιαφέρον στο μαρινάρισμα, αλλά με παρέπεμψε και λίγο σε ψητοπωλείο (οκ, κοντοσούβλι ήταν, θα πείτε... ). Ο υπέροχος, επαναλαμβάνω, πουρές ισορροπούσε την ένταση.

Το χοιρινό ήταν το πιάτο που λάτρεψα. Αν και μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον από την αρχή, δεν το παράγγειλα, γιατί δεν είχα όρεξη για κάτι τόσο χορταστικό εκείνο το μεσημέρι. Όμως η μπουκιά που δοκίμασα: χοιρινού, αρωματικού πουρέ και τραγανού κρεμυδιού ήταν μια γευστική έκρηξη στον ουρανίσκο. Μου άρεσε πάρα πολύ.

Στο τέλος πήραμε ένα γλυκό, μια πανακότα με dulcey και καραμέλα. Όλες οι επιλογές γλυκών ήταν πολύ κλασικές: μπανόφι, προφιτερόλ, τάρτα με βανίλια και μούρα. Κανένα δεν μου κίνησε ιδιάιτερα την περιέργεια.

Ήπιαμε ένα μπουκάλι λευκό κρασί, το δικό τους, βιολογικό, μαλαγουζιά στα 19 ευρώ, αρκετά συμφέρον για τέσσερα άτομα. Στα υπόλοιπα οι τιμές θα έλεγα ότι είναι τσιμπημένες. Τα κυρίως πιάτα είναι όλα πάνω- κάτω στα 15 ευρώ, ενώ υπάρχουν και πιάτα, όπως rib eye και tagliata αρκετά ακριβότερα. Τα γλυκά, θεωρώ ότι είναι επιεικώς ακριβά γι' αυτό που είναι, στα 6,90, ενώ η πανακότα (η οποία ούτε σε ποσότητα ούτε σε γεύση ήταν κάτι το εξαιρετικό) στα 8,90!

Ο τελικός λογαριασμός για εμάς ήταν στα 105 περίπου (χωρίς το κρασί 85), δηλαδή περίπου 27 το άτομο. Υπερβολικά δεν είναι, ούτε όμως και οικονομικά για ένα comfort μεσημεριανό γεύμα.

Το Nice n Easy υπηρετεί αυτό που λέμε comfort γκουρμέ κουζίνα, με ιδέες λίγο πειραγμένες, αλλά μέσα σε ασφαλή όρια. Δεν θα σε απογοητεύσει δεν θα εκπλήξει. "Νόστιμα και εύκολα", όπως θα μπορούσαμε να παραφράσουμε το όνομά του. Οι τιμές τσιμπάνε, ίσως λόγω πρώτων υλών και περιοχής, αλλά δεν ξεφεύγουν επικίνδυνα. Θεωρώ μάλιστα ότι είναι πιο οικονομικά από άλλα εστιατόρια στα πέριξ των εμπορικών δρόμων της Κηφισιάς.

Θα το πρότεινα ως μια εύκολη λύση σωστού και υγιεινού φαγητού, αλλά όχι για έξοδο Σαββάτου, όχι για κάποια ιδιαίτερη στιγμή. Σίγουρα αν υπάρχουν παιδιά στην παρέα, αν έχετε φίλους με υγιεινές διατροφικές συνήθειες, σίγουρα για brunch ή έπειτα από βόλτα Κυριακή μεσημέρι στην Κηφισιά.

10 medium

13 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

"Σε ποιο καινούριο εστιατόριο θα με πας, όταν γυρίσουμε στην Αθήνα;" η ερώτηση του ξαδέλφου μου, ενώ λιαζόμαστε στην παραλία τον Αύγουστο. Κι εγώ που πάντα ενημερώνομαι, και από καιρού εις καιρόν καταχωρώ στη μνήμη μου εστιατόρια, ανακαλύπτω ξαφνικά το Birdman. Άρης Βεζενές διαβάζω, νέο χαλαρό στέκι, japanese pub και διάφορα άλλα που μου εξάπτουν το ενδιαφέρον. Δεδομένης της αγάπης μας για το Vezene, είμαι σίγουρη ότι κάτι πρωτοποριακό και καλό ετοιμάζει ο δαιμόνιος σεφ.

Το search του Αυγούστου δεν δίνει πολλές πληροφορίες. Ελάχιστες κριτικές. Έχω την εντύπωση ότι το Birdman άνοιξε κυριολεκτικά στη μέση του καλοκαιριού, την εποχή που κριτικοί και κοινό βρίκονται σε καλοκαιρινή ραστώνη. Ο ξάδελφος μου όμως, που μένει στη Νέα Υόρκη, που αγαπάει την μοντέρνα κουζίνα και ιδιαίτερα την ιαπωνική, και γνωρίζει ό, τι καινούριο παίζει στην εστιατορική σκηνή της πόλης του, ξέρει τι σημαίνει japanese pub. "Οκ", μου λέει, "πάμε για ένα σάκε και βλέπουμε".

Η επίσκεψη γίνεται ένα χαλαρό απόγευμα την πρώτη εβδομάδα του Σεπτέμβρη. Χωρίς συγκεκριμένες προσδοκίες, αλλά με μεγάλη περιέργεια από την πλευρά μου, να δω τι καλό θα δοκιμάσω. Η είσοδος, από την οδό Σκούφου, που με δυσκολία εντοπίζεται, σχεδόν με απογοητεύει. Τίποτα δεν προδίδει τι συμβαίνει εδώ. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται το Pink Flamingo. Στην επόμενη στροφή το Nolan και το Gaku. Και γενικά στο τετράγωνο αυτό του κέντρου της Αθήνας, που και χωμένο είναι και μια ασχήμια βγάζει και εντελώς αδιάφορο θα το πεις, από κάθε άλλη άποψη, στήνεται τα τελευταία δύο χρόνια μια εντελώς νέα- μοντέρνα- αστική εστιατορική σκηνή. Mε μικρούς χώρους, που δεν γεμίζουν το μάτι, αλλά πρωτοπορούν, συστήνοντας πρωτότυπες γεύσεις και κουζίνες που συμβαίνουν τώρα σε μητροπόλεις του κόσμου.

Πήγαμε νωρίς (7 η ώρα) για να είμαστε σίγουροι ότι θα βρούμε θέση. Δεν ξέρω αν γίνονται κρατήσεις. Μας υποδέχεται ευγενική κοπέλα που μας προτείνει 2-3 σημεία στο μπαρ ή ένα από τα καναπεδάκια της εισόδου. Δεν το συζητάμε. Το μπαρ είναι η εμπειρία. Όλο το εστιατόριο είναι ένας επιμήκης πάγκος, που μπορεί να εξυπηρετήσει γύρω στα 20 άτομα. Όσοι δεν βρουν θέση στα -ευτυχώς- αναπαυτικά και με πλάτη, ξύλινα στουλς, στέκονται σε έναν δεύτερο πάγκο, ακριβώς πίσω. Κατά μήκος υπάρχουν βάζα με chop sticks, πιατάκια και χαρτοπετσέτες, που δίνουν τον "ανεπίσημο" χαρακτήρα της κουζίνας. Ο χώρος όλος είναι διαμπερής (υπάρχει και είσοδος από την Βουλής 35) και η ατμόσφαιρα cool, παρεϊστικη. Θα μπορούσες άνετα να πας μόνος και να πιάσεις συζήτηση με τον διπλανό σου. Μάγειρες και bartenders πίσω από τη μπάρα κινούνται διαρκώς, ετοιμάζοντας πιάτα και σερβίροντας. Το υπόλοιπο προσωπικό παίρνει παραγγελίες, προσφέρει καταλόγους και ποτά, εξηγεί.

Τα χρώματα είναι απαλά. Το λευκό του τοίχου και τα λευκά πλακάκια, δένουν αρμονικά με το ανοιχτόχρωμο ξύλο της μπάρας. Τα διάφορα vintage διακοσμητικά αντικείμενα στον τοίχο πίσω από τους μάγειρες, τα μπουκάλια (παλαιωμένων, υποθέτω, ποτών), τα ανάλαφρα ιαπωνικού τύπου φωτιστικά, και οι πινελιές με κοκοράκια εδώ κι εκεί, δείχνουν ότι έχει γίνει σοβαρή δουλειά στην διακόσμηση και στο ύφος του χώρου. Δεν φωνάζει, αλλά στις λεπτομέρειες φαίνεται. Θα μπορούσε να είναι ένα χαμένο ποτάδικο για Ιάπωνες σε ένα στενό της Νέας Υόρκης, μια mainstream after office pub στο οικονομικό κέντρο του Τόκιο, κρυμμένη ανάμεσα στα ψηλά κτίρια.

Δεν είναι όμως. Είναι ένας μοδάτος (αλλά όχι "θορυβώδης") χώρος στο κέντρο της Αθήνας, με χαρακτήρα διαφορετικό απ' ότι έχουμε συνηθίσει ως "γιαπωνέζικο". Που απευθύνεται σε πρώτη φάση σε ελληνικό κοινό, στο κοινό που αγαπάει την κουζίνα του Βεζενέ και σε δεύτερη φάση σε τουρίστες, που θα μπουν τυχαία ή όχι. Για τους λόγους αυτούς, δεν μπορώ να πω ότι με ταξίδεψε πολύ μακριά από την οδό Σκούφου. Ο χώρος, με πλάκωσε λίγο. Καθίσαμε στην άκρη του μπαρ, που ήταν πιο ήσυχα την ώρα που μπήκαμε, αλλά η πόρτα ανοιγόκλεινε διαρκώς και το χειρότερο, ήμασταν σε απόσταση αναπνοής από την σχάρα, όπου ετοιμάζονταν τα σουβλάκια yakitori. Η αίσθηση ότι βρισκόμαστε στην Αθήνα των 35 βαθμών, δεν μας εγκατέλειψε ούτε στιγμή. Εκτός αυτού, η ελεύθερη θέα στον εσωτερικό πάγκο με τα υλικά και τους μάγειρες επί το έργον, υποθέτω μεν ότι συνηθίζεται σε pub του είδους, αλλά προσωπικά δεν μου αρέσει. Δεν έχω καμιά περιέργεια να δω πώς είναι το ωμό wagyu ούτε με τι τρόπο κόβεται και παρασκευάζεται το nigiri. Ενώ μ' αρέσει γενικά να τρώω στο μπαρ, θα ήθελα να είναι λίγο πιο διακριτική η θέα στους πάγκους των μαγείρων. Ας μείνει και κάτι στη φαντασία!

Από την άλλη, η εγγύτητα στο μπαρ, μας βοήθησε να απολαμβάνουμε την πολύ φιλική εξυπηρέτηση από έναν νεαρό μάγειρα, που παρασκεύαζε τα yakitori ακριβώς δίπλα μας. Μας εξήγησε όλο σχεδόν τον κατάλογο, μας έκανε προτάσεις, μας ανέλαβε προσωπικά σχεδόν. Γι' αυτό και βάζω το 4/4 χωρίς καμία αμφιβολία.

Στο στήσιμο του μενού τώρα, μου δημιουργήθηκαν ερωτηματικά. Μιλάμε για έναν κατάλογο ο οποίος είναι πληρέστατος σε ποτά διαφόρων ειδών και μόλις την τελευταία σελίδα αφιερώνει σε κάποια ιαπωνικά μεζεδάκια. Άλλου επιπέδου βέβαια, αλλά λίγα. Παρόλο δηλαδή που βλέπεις τους σεφ διαρκώς επί το έργον, το Birdman βασικά είναι ποτάδικο. Αν πας με την λογική να χορτάσεις την πείνα σου, ατύχησες. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να λάβεις σοβαρά υπόψιν.

Όσον αφορά τα ποτά, είναι διαχωρισμένα σε κατηγορίες. Αυτός ο οποίος πίνει ποιοτικά και ξέρει να διακρίνει το καλό τζιν, το παλαιωμένο ουίσκι κτλ θεωρώ ότι θα βρει κάτι πολύ ενδιαφέρον να πιει. Όμως, αναρωτιέμαι, πόσοι είναι αυτοί στην Αθήνα; Και μάλιστα πρόθυμοι να το πληρώσουν ακριβά; Εμείς είπαμε να δοκιμάσουμε σάκε, από την στιγμή που ο ξάδελφός μου ήξερε ορισμένες ετικέτες, αλλά δυστυχώς όσα σάκε υπήρχαν, προσφέρονταν μόνο σε μπουκάλι, όχι σε μικρότερη ποσότητα, όπως έχουμε συνηθίσει στα σούσι μπαρ. Οι δε τιμές γι αυτά τα σάκε ξεκινούσαν από 90 ευρώ το μπουκάλι, τιμή απαγορευτική για 2 άτομα. Σημειωτέον ότι, κρίνοντας από την εμπειρία του στις japanese pubs της Νέας Υόρκης, δεν επρόκειτο για ετικέτες τόσο ακριβές, που να δικαιολογούν την τόσο υψηλή τιμή. Ο κόσμος στην Ελλάδα, δεν είναι εξασκημένος σε ιαπωνικά ποτά. Είμαστε όμως δεκτικοί σε νέες γεύσεις. Δοκιμάζουμε με ευχαρίστηση τα πάντα. Βρίσκω λοιπόν άστοχο να μην υπάρχει η επιλογή μικρότερης ποσότητας παραδοσιακών ποτών σε πιο προσιτή τιμή.

Έτσι καταφύγαμε στην λύση των κοκτέιλ, που μας ικανοποίησε εξίσου.
- ένα Emotions για εμένα. Γλυκό και σπιρτόζο, με βάση καρπούζι. (11)
- Ένα Maybe melon sour. Ακόμα πιο γλυκό. (13)

Και τα δύο σερβιρίστηκαν σε τεράστια- σωλήνες ποτήρια, με τετράγωνα μεγάλα διαυγή παγάκια. Το δικό μου στολιζόταν από μια λεπτοκομμένη φέτα καρπούζι μέσα. Ακόμα και τα κοκτέιλ προκάλεσαν εντύπωση...

Από την λίστα φαγητού επιλέξαμε αρκετά πιατάκια, γιατί κάναμε το λάθος που έλεγα πιο πάνω: να πάμε κάπως πεινασμένοι. Δυστυχώς ο κατάλογος περιλαμβάνει αρκετές άγνωστες λέξεις και είναι γραμμένος μόνο στα αγγλικά. Οπότε η βοήθεια του νεαρού σεφ για εμάς ήταν σημαντική.

Τρεις ήταν οι κατηγορίες φαγητού, συν τα γλυκά:

- Munchies: κάποια, ας πούμε για τη μέση, μεζεδάκια.
- Garden: Σαλάτες και σαλατοειδή, αν κατάλαβα καλά.
- Beef Nigiri: τα γνωστά μακρόστενα κομμάτια ριζιού, που αντί πάνω τους να αναπαύονται φιλέτα ωμού ψαριού, ξαπλώνουν νωχελικά φιλέτα άριστης ποιότητας κρέατος. Χρεώνονται με το τεμάχιο, περίπου 5 ευρώ έκαστο.
- yakitori: σουβλάκια. Μικρά. Πέντε μπουκίτσες. Κοτόπουλου ή εξαιρετικών κοπών μοσχαριού. Χρεώνονται και αυτά με το τεμάχιο, από 2,5- 5 για το κοτόπουλο, 3- 6/7 για το μοσχάρι.
- Happy ending: τα γλυκά.

Εμείς, που κυρίως για το φαγητό πήγαμε, πήραμε τα εξής:

- Birdy nam Tempura: μοσχοβολιστό στήθος κοτόπουλο, χρυσαφένια παναρισμένο, περασμένο σε 3 ή 4 ξυλάκια. (10 ευρώ)

- Wagyu Tataki: φιλετάκια από το πιο καλό κρέας μοσχαριού, ωραία μαριναρισμένο με την τεχνική tataki. Αν δεν ήταν τσουχτερή η τιμή (14 ευρώ), θα παραγγέλναμε και δεύτερο.

- Από τα nigiri, τα δοκιμάσαμε όλα (τέσσερα ήταν εξάλλου). Βασικά μοιραστήκαμε 5 κομμάτια, τώρα μην με ρωτάτε ποια έφαγα εγώ, πάντως ό, τι έφαγα ήταν νοστιμότατο και απολαυστικό.

- από τα yakitori (σουβλάκια) πήραμε:
kokoro: καρδούλες κοτόπουλο
wagyu Harami: καταπληκτικό. Εξαιρετικής ποιότητας φιλέτο skirt, δεν θυμάμαι με τι σάλτσα συνοδευόταν, αλλά η ποιότητα του κρέατος τα έλεγε όλα.
ondori negima: κρέας rooster, πιο ξινό, πιο πικάντικο, ήταν το μόνο που δεν μου άρεσε.

... και μετά από όλη αυτή την παρέλαση πιάτων, γιατί περί παρέλασης επρόκειτο, σε σχέση με άλλους επισκέπτες του μπαρ, μαντέψτε! Δεν χορτάσαμε...!

Πληρώσαμε 100 ευρώ, για να έχουμε την εμπειρία της πρώτης japanese pub, αλλά το φαγητό, όσο ποιοτικό και μοναδικό στην Αθήνα κι αν είναι (που δεν αμφιβάλλω καθόλου γι' αυτό) θεωρώ ότι είναι ακριβό για την ποσότητά του.

Δεν λέω ότι πρέπει απαραιτήτως να φάω χορταστικά μετά το γραφείο, αλλά, αν αποφασίσω να φάω κάτι, να μην πληρώσω χρυσάφι για ένα ποτό και δύο μεζεδάκια. Γενικά μου έμεινε μια ανικανοποίητη προσδοκία, που δεν με αφήνει να ενθουσιαστώ με την ιδέα του Birdman στο σύνολό της. Ίσως να μην ανήκω στο target group που στοχεύει. Εξάλλου δεν με ενδιαφέρει το ιαπωνικό ουίσκι, δεν με ενδιαφέρει το σάκε. Προς το παρόν ψάχνω να βρω τι με ενδιέφερε εκεί, εκτός από το περίφημο wagyu που μπορώ να βρω και σε άλλα εστιατόρια (με πρώτο και καλύτερο το μεγαλύτερο αδελφάκι του Birdman).

Μόλις καταλαγιάσει ο πολύς θόρυβος, θα δείξει...

10 medium

05 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Επισκεφθήκαμε το Point A Bar and Restaurant, ως καλεσμένοι φίλων από το εξωτερικό που έτυχε να μένουν στο ξενοδοχείο Ηerodiοn. Η παρέα ήμασταν τρία ζευγάρια, αρχές Σεπτέμβρη. O καιρός ακόμα καλοκαιρινός.

Η πρώτη εντύπωση ήταν καταπληκτική. Η θέα στη ανατολική πλευρά της Ακρόπολης είναι το κάτι άλλο, και μάλιστα, σε απόσταση αναπνοής από το Μουσείο Ακρόπολης, η εγγύτητα, καταλαβαίνετε, είναι μεγάλη. Πραγματικά, όσες ταράτσες βρίσκονται σε αυτή την περιοχή εξαργυρώνουν στο έπακρο την εκπληκτική τους θέα στον Ιερό Βράχο. Και αποζημιώνουν τους τουρίστες για το ταξίδι τους.

Από την άλλη, το πάρκιγκ στην περιοχή είναι επιεικώς δράμα κατά την καλοκαιρινή περίοδο. Οφείλετε οπωσδήποτε να ενημερωθείτε αν έχει συναυλία / παράσταση το Ηρώδειο την βραδιά που ενδιαφέρεστε να επισκεφθείτε κάποιο εστιατόριο στα πέριξ της Ακροπόλεως. Αν υπάρχει κάτι προγραμματισμένο, μην το επιχειρήσετε καν με το αυτοκίνητο, πάρτε ωραιότατα το μετρό ή παρκάρετε κάπου αλλού και κινηθείτε πάλι με το μετρό. Ιδιωτικό πάρκινγκ απ' όσο ξέρω, στην εγγύς περιοχή δεν υπάρχει, πλην ενός βενζινάδικου λίγο πιο πάνω, που χρεώνει χρυσάφι για λίγες ώρες ή το εστιατόριο Διόνυσος, αρκετά πιο ψηλά. Εμείς κάναμε το λάθος να πάμε οδικώς, βιαστικά από την δουλειά, χωρίς να σκεφτούμε το Ηρώδειο, και δυσκολευτήκαμε τόσο πολύ στο παρκάρισμα (ώρα 20.30), που φτάσαμε με μισή ώρα καθυστέρηση στο τραπέζι. Μετά από απανωτές, απέλπιδες προσπάθειες να παρκάρουμε... κουρασμένοι, ζαλισμένοι, συγχισμένοι και απολογούμενοι στους φίλους μας...

Όμως η θέα και η ατμόσφαιρα στην ταράτσα αυτή ήταν τόσο καθηλωτική και χαλαρωτική, που γρήγορα μας πέρασε η σύγχιση. Το εστιατόριο έχει στηθεί κυρίως για τις ανάγκες των επισκεπτών του ξενοδοχείου, γι' αυτό δεν αποκλείεται να συναντήσετε κυρίως τουρίστες. Αλλά, επειδή το επίπεδό της κουζίνας του είναι υψηλό, ο κόσμος είναι κάποιας οικονομικής άνεσης. Το κηροπήγιο, ο χαμηλός φωτισμός και η απαλή μουσική ολοκληρώνουν το καλοκαιρινό σκηνικό.

Η εξυπηρέτηση είναι ανωτάτου επιπέδου, από σερβιτόρο που αναλαμβάνει αποκλειστικά το τραπέζι σας, γνωρίζει καλά τα πιάτα και την δουλειά του και φροντίζει να δημιουργήσει ένα κλίμα οικειότητας με το απαραίτητο, διακριτικό χιούμορ. Όταν φτάσαμε εμείς, είχε ήδη σερβιριστεί ένα καλωσόρισμα, αλλά εμείς δεν το δοκιμάσαμε, καθότι καθυστερημένοι.

Ο κατάλογος όλος δίνει έμφαση στις ελληνικές γεύσεις και στην ελληνική πρώτη ύλη (αναμενόμενο για τουριστική περιοχή) και ο σεφ, σε μεγάλα κέφια, προτείνει πιάτα απολαυστικά σε σύλληψη, παρουσίαση και γεύση, που καθόλου δεν στερούνται ποσότητας. Έχοντας διαβάσει προηγούμενες κριτικές, συμπεραίνω ότι ο κατάλογος, αν όχι ο ίδιος ο σεφ, έχει αλλάξει σε σχέση με πέρσι, γιατί εγώ είδα και δοκίμασα ένα εντελώς διαφορετικό μενού από αυτό που διαβάζω εδώ.

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ξεκινώ με την παραγγελία μας:

Στις σαλάτες, αν θυμάμαι καλά, δοκιμάσαμε την Αλοννησιώτικη και την Μυκονιάτικη.

- Η Αλοννησιώτικη ήταν μια κλασική δροσερή σαλάτα με λαχανικά, αλοννησιώτικο τόνο, κινόα, σε ένα μεγάλο μπολ. Ό, τι χρειάζεται για μια δροσερή έναρξη.

- Η Μυκονιάτικη ήταν μια παραλλαγή του μεξικάνικου γκουακαμόλε. Ένα μαύρο, βαρύ μπολ, όπου συνήθως βάζουν το γκουακαμόλε, περιείχε πολτοποιημένη σαλάτα από αβοκάντο, αγγούρι, τοματίνια, λούζα Μυκόνου και από πάνω έσπαγε μια τραγανή κρούστα από κάποιο πικάντικο τυρί (?) και ανακατευόταν με το μείγμα της σαλάτας. Πρωτότυπη ιδέα, αλλά πρέπει να είναι στις γεύσεις σου για να την εκτιμήσεις.

Τα ορεκτικά ήταν εξίσου πρωτότυπα σε σύλληψη, παρουσίαση και γεύση:

- Σεβίτσε λαυράκι με λουκούμι. Φρεσκότατο το λαυράκι, αλλά πολύ όξινο για τα γούστα μου. Το λουκούμι δεν το διέκρινα.

- Ντομάτες γεμιστές: ένα signature πιάτο τους, όπως μας είπαν. Το οποίο, μόλις το είδα, μου θύμιζε κάποιο που παλιότερα είχα δοκιμάσει στο Hytra και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση. Εδώ, το πιάτο παρουσιάστηκε πάνω σε ξύλινο δισκάκι με κλαδάκια, οι ντοματούλες κρέμονταν τσαμπάκι και μια αγκινάρα αναπαυόταν κάτω. Όλη η σύλληψη ήταν για φωτογραφία στο ίνσταγκραμ. Όπως και τα περισσότερα πιάτα, όπως θα διαπιστώναμε σύντομα. Ως προς την γεύση, μιλάμε για ένα δροσερό, ντελικάτο ορεκτικό, που άφηνε όλα τα αρώματα της φρέσκιας ντομάτας και του αρωματικού ρυζιού. Ενα ορεκτικό που πρέπει να δοκιμάσετε ακόμη και αν δεν σας αρέσουν τα κανονικά γεμιστά!

- Οι λουκουμάδες! Ποίημα, όνειρο! Λουκουμάδες γεμιστοί με μανούρι Ελασσόνας και βουτηγμένοι στο μέλι, μεγάλοι, με την χαρακτηριστική τρύπα στη μέση, και περασμένοι μέσα σε στικ που ισορροπούσε σε ειδική ξύλινη κατασκευή. Πραγματικά δεν ξέρω πώς να περιγράψω τα σκεύη σερβιρίσματος που χρησιμοποιούσαν. Πέρα από την όμορφη παρουσίαση, η γεύση τους ήταν ελαφριά, υπέροχη. Οι ξένοι φίλοι ενθουσιάστηκαν!

Για κυρίως είχαμε την ευκαιρία να επιλέξουμε και να απολαύσουμε - οπτικά και γευστικά- διαφορετικά πιάτα. Όλοι είχαμε να μοιραστούμε τις καλύτερες εντυπώσεις.

- Κακαβιά από μικρά ψαράκια, αχινό και ξινοτύρι Μυκόνου.

- Αρνάκι Νάξου με γλυκοπατάτες και σκόρδο.
Ήταν ολόκληρο το μπουτάκι, πάνω σε ψητές πατατούλες, ίσως και λαχανικά (δεν διέκρινα από εκεί που καθόμουν... ). Ένα πολύ χορταστικό πιάτο. Κάποιος που δεν πεινάει πολύ σίγουρα θα το μοιραστεί.

- Καραμελωμένο κοτόπουλο με γάλα αμυγδάλου. Υπέροχο πιάτο γευστικά, μου είπε το ζευγάρι που το παρήγγειλε. Το έχω σοβαρά στα υπόψιν για μια μελοντική επίσκεψη.

- Γαρίδες ψητές για εμένα. Μεσαίου μεγέθους γαρίδες, καθαρισμένες και σωστά ψημένες, πάνω σε ένα μείγμα από ψητά λαχανικά και κινόα. Ένα ελαφρύ πιάτο, αρκετής ποσότητας (οι γαρίδες ήταν 6, αν θυμάμαι). Τα συνοδευτικά δεν κατάφερα να τα τελειώσω.

- Αφήνω για το τέλος άλλο ένα signature πιάτο τους, το χοιρινό ρολάκι με φυστίκι Αιγίνης και BBQ sauce. Συνοδεύεται από τηγανιτές πατάτες, χοντροκομμένες που έρχονται σε ξεχωριστό μπολάκι. Το ρολάκι αυτό, επειδή έτυχε να το δοκιμάσω, ήταν ένα κομμάτι καθαρού χοιρινού κρέατος, πολύ νόστιμο, τρυφερό και ταυτόχρονα αρωματικό. Είχε πασπαλιστεί τριγύρω, ως γλύκισμα, με ψιλοκομμένο φυστίκι Αιγίνης. Μας εντυπωσίασε όλους.

Για επιδόρπια, επειδή έτυχε να γιορτάζουμε κάποια γενέθλια και ήμασταν έξι άτομα, πήραμε τρία γλυκά. Για την ακρίβεια, μας δημιουργήθηκαν τόσο μεγάλες προσδοκίες όταν μας τα παρουσίασε ο σερβιτόρος (τι κάνει το μάρκετινγκ! ), που δεν ξέραμε ποιο να πρωτοδιαλέξουμε! Πάμε λοιπόν:

- Churros με mousse πουτίγκας ριζιού, λευκής σοκολάτας και μούρων. Τα churros, οι ισπανικοί λουκουμάδες, κάτι σαν τις δικές μας τουλούμπες, περιέβαλαν μια πάστα πουτίγκας που πάνω στολιζόταν απά σάλτσα μαύρων φρούτων. Απολαυστικό και ιδιαίτερο!

- Μελόπιτα Σίφνου με λευκή τρούφα και κουμκουάτ. Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε και είχαμε αρκετή περιέργεια. Τελικά ήταν ένα γλυκό σαν μαλακή πίτα, σε μορφή βασιλικού πολτού, λιγότερο μελένια, με διακριτικό άρωμα. Άρεσε πολύ!

- Mousse σοκολάτας με γαρύφαλο και αλόη. Μας την παρουσίασε σαν μια απλή μους (εδώ το μάρκετινγκ δεν έπιασε), αλλά τελικά ήταν το γλυκό- αποκάλυψη της βραδιάς.
Ένα βαθύ μπολ σαλάτας, γεμάτο σούπα ρευστής σοκολάτας, πάνω στο οποίο αναπαυόταν ένα σοκολατένιο φύλλο φραγκοσυκιάς, πράσινο, σε φυσικό μέγεθος, που, σωστά μαντέψατε, το έσπαγες με το κουτάλι, τραγανό, και μέσα ήταν γεμιστό με σοκολατένια μους, άριστης ποιότητας. Από τα ωραιότερα σοκολατένια γλυκά που έχω δοκιμάσει τον τελευταίο καιρό! Συνήθως σε ένα τέτοιου είδους γλυκό δεν μπορείς να φας πολλές κουταλιές, εδώ όμως δεν έμεινε τίποτα στο πιάτο! Μπράβο στον pastry chef! Έξοχο!

Για κλείσιμο μας κέρασαν λικέρ μαστίχας (υπήρχε επίσης επιλογή ανάμεσα σε τσίπουρο ή λιμοντσέλο). Είχαμε ήδη συνοδεύσει το δείπνο μας με δύο μπουκάλια κόκκινο Μαγικό Βουνό, Κτήμα Λαζαρίδη.

Με αυτά και με εκείνα φύγαμε υπερευχαριστημένοι από το Point A, έχοντας περάσει μια υπέροχη βραδιά από κάθε άποψη. Ο λογαριασμός, πραγματικά δεν ξέρω που κυμάνθηκε, γιατί ήμασταν καλεσμένοι, αλλά, από τις τιμές που είδα, υπολογίζω περίπου 40- 50 ευρώ το άτομο για μια μετρίου μεγέθους παραγγελία, με ένα ορεκτικό, σαλάτα, κυρίως πιάτο και γλυκό.

Μακάρι να ήταν ανοιχτό όλη την χρονιά σ' αυτή την καταπληκτική ταράτσα - μας είπαν ότι λειτουργεί Μάιο έως Οκτώβρη- μακάρι να ήταν πιο προσιτό οικονομικά για πιο συχνές επισκέψεις. Εννοείται ότι προτείνεται για ένα δείπνο αξιώσεων, σε ένα άριστο περιβάλλον, για μια ιδιαίτερη καλοκαιρινή βραδιά!

Εμείς, αν έχουμε ξανά την ευκαιρία - να είμαστε καλά ως του χρόνου το καλοκαίρι- θα ξαναπάμε!

10 medium

28 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Το Stinking Bishop είναι ένα από τα bar restaurants του Κολωνακίου που συνδυάζουν φαγητό, ποτό και ωραία βραδινή έξοδο. Είναι επίσης από τα μέρη αυτά που προσφέρονται για γρήγορο ποτό, μετά την δουλειά, γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι είναι σχεδόν πάντα γεμάτο.

Η γωνία Λουκιανού και Σπευσίπου αποτελεί μία από τις γνωστότερες high γωνιές του Κολωνακίου. Πάντα κάτι ωραίο εδράζεται εδώ, όπως και σε όλη την Λουκιανού (βλ. το κλασικό Rock an Roll, το ιταλικό Codice Blu και, λίγο πιο κάτω, το νέο wine bar restaurant, Brunello).

Για τον χώρο και την ατμόσφαιρα συμφωνώ απόλυτα με την κριτική της PP-TINA. Δεν έχω να προσθέσω πολλά. Θα αναφέρω μόνο ότι δεν πρόκειται για μεγάλο χώρο, αλλά κλασικό, μικρό κολωνακιώτικο, που μπορεί να εξυπηρετήσει μέσα-έξω γύρω στα 20 τραπέζια. Και κάποιους στο μπαρ.

Η μουσική ανεβαίνει μετά από κάποια ώρα και τα φώτα χαμηλώνουν, αυτό όμως δεν αφαιρεί από την ζεστή, παρεϊστικη ατμόσφαιρα.

Γενικά πρόκειται για μια casual chic κατάσταση, με κόσμο που συχνάζει στο Κολωνάκι.

Εμείς πήγαμε 3 φίλες, Σάββατο βράδυ, με κράτηση που προηγήθηκε το ίδιο μεσημέρι. Μας έδωσαν ένα από τα κεντρικά τραπέζια που βρίσκονται στον καναπέ. Παρόλο που είναι wine restaurant, η αλήθεια είναι ότι δεν κοίταξα καθόλου τη λίστα κρασιών, γιατί πήρα ένα κοκτέιλ.

Οι φίλες όμως μου είπαν ότι προσφέρει εξαιρετικές ποικιλίες τυριών, για να συνοδεύσεις το κρασί σου. Και ότι γενικά το Stinking Bishop είναι από τις πολύ γνωστές επιλογές wine restaurant στο Κολωνάκι.

Και τα κοκτέιλ πάντως δεν πήγαιναν πίσω. Η λίστα περιλαμβάνει κλασικά κοκτέιλ, που είχα καιρό να δω, μετά την επέλαση των τόσων κοκτειλάδικων. Πήρα ένα apple martini που ήταν άψογο, όπως τον παλιό, καλό καιρό.

Στην αρχή μας έφεραν πανεράκι με ψωμάκια, ελίτσες κι ένα ντιπ ταραμοσαλάτας που χρεώθηκαν ως κουβέρ ανά άτομο. Η ταραμοσαλάτα ήταν καλή, τα ψωμάκια, κάπως αδιάφορα.

Αλλά επειδή δεν είμαστε πολύ του ψωμιού γενικά, όταν άρχισαν να έρχονται τα φαγητά, τους είπαμε να τα πάρουν σχεδόν άθικτα.

Το τραπέζι μας ήταν τόσο μικρό για τρία άτομα, που είμαι σίγουρη ότι οι σερβιτόροι είχαν εξασκηθεί στην τοποθέτηση των πιάτων. Ήδη το ψωμί, το γυάλινο βάζο- κηροπήγιο, τα σερβίτσια και το μπουκάλι νερό (σταθερή αξία στο Κολωνάκι) έπιαναν σχεδόν όλο το τραπέζι.

Τα ορεκτικά, ως ιδέες, τα βρήκα πολύ πιο ευφάνταστα από τα κυρίως. Πήραμε τα εξής:

- σεβίτσε τόνο με διάφορα καρυκεύματα που δεν θυμάμαι. Ήταν κομμένο σε κυβάκια. Δεν μου άφησε κάποια ιδιαίτερη εντύπωση. Παρόμοιο έχω φάει πολλές φορές.

- Bao Buns σε δύο εκδοχές: γαρίδα και πάπια. Το δικό μου ήταν γαρίδα, οι φίλες μου πήραν πάπια. Το δικό μου ήταν κάπως πικάντικο- καυτερό, των κοριτσιών καλό, μου είπαν.

- στρείδια με σφηνάκι Βloody Μary. Την ιδέα την έχω ξαναδεί σε γνωστό και αγαπημένο oyster bar. Εδώ όμως μας άφησαν καραφάκι Bloody Mary να συνοδεύουμε το γεύμα μας. Δυστυχώς ήταν πολύ πικάντικο. Δεν μπόρεσα να πιω πάνω από δύο σφηνάκια. Το στρείδι φρέσκο και ιωδιούχο, όπως πρέπει. Χρεώνονται με το σφηνάκι, 4,5 ευρώ.

Κυρίως πιάτα:

- Τόνος
- Μπακαλιάρος με miso sause
- Crispy Duck για εμένα.

Το δικό μου πιάτο ήταν νόστιμο και υπεραρκετό για ένα άτομο. Δεν κατάφερα να το τελειώσω. Είχε 5 ή 6 πιτούλες και αρκετή γέμιση. Αυτό που με δυσκόλεψε ήταν ότι ήρθε σε ένα μεγάλο, διπλό κουτί μπαμπού (για να διατηρηθεί ζεστή), το οποίο ήταν πολύ μεγάλο για το τραπέζι μας. Παρόλο λοιπόν που σε ποσότητα ήταν αρκετό και ως κυρίως, ορθά προτείνεται στα ορεκτικά, ώστε να το μοιραστούν όλοι και να φύγει το κουτί από το τραπέζι.

Στα γλυκά, μας είπαν προφορικά τρία γλυκά, από τα οποία επιλέξαμε τα δύο:
- ένα προφιτερόλ με ρευστή καραμέλα
- μαρέγκα με σιρόπι φρούτων (?)

Το προφιτερόλ ήταν δύο μικρά σου σε ένα μπολάκι, με στέρεη σοκολάτα που έσπαγε με το κουτάλι. Πάνω σ' αυτήν η σερβιτόρα έριξε την ρευστή καραμέλα και το αποτέλεσμα ήταν να λιώσει η σοκολάτα και να δημιουργηθεί ένα σύνολο απόλυτα γλυκό. Ως προφιτερόλ όμως, κάτι του έλειπε. Περισσότερα σου ίσως; λίγη κρέμα σαντιγί; Ίσως και τα δύο.

Η μαρέγκα δεν με εντυπωσίασε. Το πιάτο ήταν σχεδόν άδειο. Και μόλις περιμετρικά στολισμένο με ένα ταρτάκι μαρέγκας, μαρμελάδα κόκκινων φρούτων και δύο τούφες μαρεγκάκια. Τίποτα ιδιαίτερο σε παρουσίαση και σε γεύση.

Οι σερβιτόροι παρόντες σε όλη τη διάρκεια του δείπνου. Πάντα κάποιος μας έβλεπε και μας εξυπηρετούσε. Αφαιρώ μία ντοματούλα, γιατί διέκρινα μια αδεξιότητα στο άδειασμα των τραπεζιών. Συχνά ακούγαμε μαχαιροπίρουνα να πέφτουν. Πίσω μας υπήρχε ένα ασανσέρ, όπου έβαζαν τα άδεια πιάτα και συνεχώς χτυπούσαν μεταξύ τους τα σερβίτσια και τα μαχαιροπίρουνα. Σε έναν τόσο μικρό χώρο, θα έπρεπε να είναι λίγο πιο προσεκτικοί.

Η σχέση ποιότητας- τιμής είναι ό, τι περιμένεις στο Κολωνάκι. Αλλά σε τέτοια μέρη δεν πας μόνο για το φαγητό. Πας και για την ατμόσφαιρα, για το κάτι διαφορετικό στη γεύση, για να πιεις ένα κρασί και να έχεις μια όμορφη έξοδο. Και αυτά μας τα πρόσφερε το Stinking Bishop και με το παραπάνω. Δεν αποκλείεται λοιπόν, κάποια στιγμή σύντομα, να ξαναπάω.

10 medium

19 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Τον πεζόδρομο της Βεϊκου τον ανακάλυψα μόλις φέτος το καλοκαίρι. Ομολογώ ότι τα τελευταία χρόνια ακούω και διαβάζω διαρκώς για μαγαζάκια εστίασης που έχουν ανοίξει εκεί, αλλά ποτέ ο δρόμος δεν με έφερε προς τα εκεί για φαγητό ή ποτό. Την τελευταία εβδομάδα όμως, έτυχε να βρεθώ δύο φορές, πρώτα στο Καλαμάκι Μπαρ ένα μεσημέρι, και την δεύτερη, βραδάκι Παρασκευής αυτή τη φορά, στο Σκουμπρί.

Για το Σκουμπρί είχα ακούσει ιδιαιτέρως κολακευτικά σχόλια από θείους καλοφαγάδες και λάτρεις των θαλασσινών, οι οποίοι το ανακάλυψαν τυχαία, μένοντας μερικά στενά πιο πάνω. Έκλεισα λοιπόν τραπέζι επι τούτου για τέσσερα άτομα.

Έχοντας διαβάσει πλέον τις πιο πρόσφατες κριτικές, δεν θέλω να αναλωθώ σε περιγραφή του χώρου και παρουσίαση του μενού. Ο χρήστης piperman είναι πολύ επεξηγηματικός και κατατοπιστικός σε όλα αυτά. Εγώ προτιμώ να συμπληρώσω στοιχεία από την εμπειρία μου, που δεν έχουν γραφτεί.

Ο χώρος παίρνει 2/4 από εμένα (2,5 αν μπορούσα), κυρίως για λόγους αντικειμενικούς και όχι υποκειμενικούς του καταστήματος:
- ναι μεν έχει την ησυχία του πεζόδρομου, όμως δεν παύει να είναι λίγο "χωμένο" ανάμεσα στις πολυκατοικίες (όπως και όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά της περιοχής). Αποτέλεσμα είναι να έχει πολλή ζέστη, που επιτείνεται από την βραδινή κουφόβραση. Μιλάω για τον εξωτερικό χώρο. Ο εσωτερικος ενδεχομένως να κλιματίζεται.
- ως προς την διακόσμηση, είναι ο συνηθισμένος χώρος της νεο-ψαροταβέρνας, χωρίς κάτι ιδιαίτερο. Πολυφορεμένο σκηνικό, λίγο βαρετό.
- τα τραπέζια των τεσσάρων ατόμων είναι μικρά.

Εν ολίγοις είναι η ταβέρνα που θα προτείνεις για το φαγητό και όχι για τον χώρο. Πάντως είναι πολύ εύκολο στην πρόσβαση, 5 λεπτά από τον σταθμό Συγγρού- Φιξ, με λεωφορείο ή με μετρό.

Η γεύση παίρνει άριστα, τουλάχιστον για ό, τι δοκιμάσαμε εμείς, που όλα ήταν νόστιμα και δεν βρήκαμε λάθη. Επειδή υπάρχουν πλέον πάρα πολλές νεο-ψαρο-ταβέρνες που όλες πάνω κάτω προσφέρουν τα ίδια, εκτιμώ πολύ αν δω κάτι ιδιαίτερο στον κατάλογο, μια γκουρμεδιά που με παραπέμπει λίγο σε... Βαρούλκο, κι ας μην έχει την ίδια φαντασία. Αρκεί η καλή γεύση. Ε, στο Σκουμπρί λοιπόν, πολύ χάρηκα που είδα πιάτα όπως "χέλι καπνιστό", " ταρτάρ σολωμού με αβοκάντο", " καρπάτσιο από λαυράκι", "κριθαρώτο σουπιάς με μελάνι" κτλ. Τσίμπησα αμέσως. Και δεν απογοητεύτηκα.

Εκτίμησα επίσης το ότι έχει εκεί στο τέλος- τέλος της καρτέλας 3-4 πιάτα κρεατικών, για εκείνους τους αμετανόητους που πάνε σε ψαροταβέρνα και ονειρεύονται μπριζόλα. Κι επειδή δεν μπορούν να την έχουν, παραγγέλνουν 3 μερίδες καλαμαράκια και τηγανιτές πατάτες, δυσκολεύοντας εμάς τους υπόλοιπους να παραγγείλουμε όλα αυτά τα παράξενα που μας αρέσουν. Εδώ λοιπόν, ένας στους 4, ο καλός μου, ανήκει σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία. Με ακολουθεί σε κάθε ψαρομάγαζο, αλλά μένει στο καλαμαράκι. Αμαρτία... Το Σκουμπρί μας έσωσε με την μοσχαρίσια και το φιλέτο κοτόπουλο. Κι αυτό το θέτω ως σοβαρό προβληματισμό σε κάθε ψαρο- εστιατόριο. 2-3 πιατάκια ψητά της ώρας, κάπου εκεί στο τέλος του καταλόγου, χρειάζονται. Ακούστε που σας λέω, εκ πείρας.

- Πέραν της μοσχαρίσιας λοιπόν, η οποία ήταν και ζουμερότατη και τεραστία και συνοδευόταν από πολλές πατατούλες, η παραγγελία μας είχε τα κάτωθι:

- Ντάκος. Καλός. Συνηθισμένος. Χωρίς λάθη. Ό, τι πρέπει για τέσσερις.

- Χόρτα εποχής. Βλήτα. Ωραία βρασμένα. Φρέσκα, με αρκετό λαδάκι.

- Κολοκυθοκεφτέδες με ντιπ γιαουρτιού. Πολύ σωστοί, ζουμεροί και τραγανοί. Το ντιπ τους πήγαινε. Ένας για τον καθένα, εξαφανίστηκαν άμα τη εμφανίσει του πιάτου.

- Χέλι καπνιστό. Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Τέσσερα μεγαλούτσικα φιλέτα χελιού, σωστά καπνισμένου και όπως πρέπει μαλακού. Πολύ νόστιμο.

- Καρπάτσιο Λαυράκι: Σε μεγάλο, πλατύ πιάτο, αρκετή ποσότητα για τρία άτομα. Λίγο πιο έντονη η οξύτητα απ' όση θα ήθελα, αλλά αυτό δεν με εμπόδισε να καταβροχθίσω χωρίς αναστολές, όσο μου αναλογούσε.

- Αθερίνα τηγανιτή. Οι τηγανιτές πατάτες της θάλασσας. Το αγαπημένο μου μικρό ψαράκι. Πολύ το χάρηκα που είχε τηγανιστεί με κρεμυδάκι, όπως στο Αιγαίο. Το κρεμύδι του δίνει μια απίστευτη γλυκύτητα! Αλλά η ποσότητα του κρεμυδιού θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη, γι' αυτή την γεμάτη πιατέλα που μας έφεραν.

- Γαρίδες σχάρας. Μεσαίου μεγέθους, σχαρο- καπνισμένες, πολύ νόστιμες, τις φάγαμε με συνοπτικές διαδικασίες.

Στην αρχή ήρθε φτωχό, ομολογώ, πανεράκι με ψωμάκια, και υποχρεωτικό εμφιαλωμένο νερό, το οποίο, αφού το ανανεώσαμε 2 φορές, το γυρίσαμε σε κανατούλα με κρύο νεράκι βρύσης. Ήπιαμε 2 μισόκιλα δικό τους λευκό, ξηρό κρασί και δοκιμάσαμε ένα ποτηράκι κόκκινο ημίγλυκο, το οποίο δεν πινόταν (σύμφωνα με τα γούστα μας, πάντα). Από 3 ευρώ το κάθε μισόκιλο, σύνολο 6, πολύ οικονομική τιμή για να πιουν 4 άτομα.

Συνολικά πληρώσαμε περίπου 20 ευρώ το άτομο, μαζί με το κατιτίς που αφήσαμε. Να τονίσω, μιας και το ανέφερε και ο φίλος piperman, ότι η πολιτική κεράσματος δεν έχει αλλάξει. Ούτε καλωσόρισμα στην αρχή, ούτε κερασματάκι στο τέλος. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πιστεύω ότι ειδικά στις ψαροταβέρνες, ένα κέρασμα στο τέλος επιβάλλεται, για την αλλαγή της γεύσης. Έστω λίγα φρουτάκια.

Η εξυπηρέτηση ήταν αρκετά καλή. Ένας νεαρός και μία κοπέλα έτρεχαν το τραπέζι μας, με κάποιες μικροκαθυστερήσεις, αλλά όχι σοβαρά προβλήματα. Τα πιάτα ήρθαν γρήγορα. Αυτό που λίγο με πείραξε ήταν, ότι, ενώ είχα κάνει κράτηση, παραλίγο να δώσουν το τραπέζι μας, γιατί ο πρώτος από εμάς κατέφθασε με 20 λεπτά καθυστέρηση, εμείς με 30. Συμφωνώ ότι αργήσαμε και ίσως έχουν δίκιο να θέλουν να το δώσουν (μεγάλη η ζήτηση από τουρίστες τέτοια εποχή), αλλά θα έπρεπε να μας κάνουν ένα τηλέφωνο πριν. Να τους ενημερώσουμε ότι ερχόμαστε.
(Απολογούμαι ότι στα αιώνια εκδοτήρια εισιτηρίων του μετρό σημειώθηκε η καθυστέρηση).

Συνολικά πάντως, εμένα το Σκουμπρί μου άφησε θετική γευστική εντύπωση, που καλύπτει τα υπόλοιπα φάουλ (της έλλειψης κεράσματος, του μικρού τραπεζιού, του πιεσμένου χώρου... ). Δεν αποκλείεται να ξαναπάω, για τρεις κυρίως λόγους:
- γιατί εντόπισα μεζεδο- νοστιμιές που πάνε ένα βήμα πέρα από τα κλασικά.
- γιατί ο πεζόδρομος είναι συμπαθητικός και μπορώ να φτάσω πολύ εύκολα με το μετρό.
- γιατί το vfm δεν μου φαίνεται κακό, σε σχέση με ίδιου τύπου (και ίσως χειρότερης ποιότητας) μεζεδοπωλεία θαλασσινών.

Για τους παραπάνω λόγους, και φυσικά για τη γεύση, θα το πρότεινα.

10 medium

17 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Βρεθήκαμε στο Σαρδελάκι ένα βράδυ Τρίτης τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου. Από εκείνα τα ζεστά βράδια που κάθε χρόνο μας υπενθυμίζουν ότι το καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι πολύ μεγαλύτερο από τις διακοπές του Αυγούστου. Με κύριο κριτήριο, λοιπόν, την ομολογουμένως όμορφη τοποθεσία, επιλέξαμε 4 άτομα το συγκεκριμένο ψαρομεζεδοπωλείο για χαλαρή έξοδο μετά φαγητού.

Τηλεφώνησα για κράτηση το απόγευμα και με ενημέρωσαν ότι δεν κάνουν κρατήσεις. Αλλά ότι η μέρα είναι χαλαρή και δεν θα αντιμετωπίσουμε πρόβλημα. Πράγματι φτάσαμε κατά τις 9 και βρήκαμε τραπέζι, όχι στην πρώτη σειρά- θέα θάλασσα, αλλά στη δεύτερη, που και από εκεί η θέα είναι καταπληκτική. Για όσους δεν γνωρίζουν, το Σαρδελάκι της Γλυφάδας μεταφέρθηκε πριν από δύο περίπου χρόνια στην προνομιακή τοποθεσία απέναντι από την Λίμνη Βουλιαγμένης, ακριβώς λίγο πριν τον Λάμπρο. Παλιότερα λειτουργούσε εκεί ένα bar restaurant, που είχα επισκεφθεί για φαγητό και μου είχε αφήσει χλιαρές εντυπώσεις. Το Σαρδελάκι, εκμεταλλευόμενο και την ώθηση που είχε από την παρουσία του στη Γλυφάδα, είναι πάντα ένα δυνατό σημείο μεζεδοψαροφαγίας για τα ΝΠ, απόδειξη ότι ακόμα και Τρίτη βράδυ ήταν σχεδόν γεμάτο.

Ως στιλ διατηρεί το ίδιο που το καθιέρωσε στη Γλυφάδα (δίσκος με μεζεδάκια, φρέσκα μικρά ψαράκια, ποικιλία μεζέδων, μικρές γκουρμεδιές), με την τεράστια διαφορά ότι οι τιμές δεν θυμίζουν πια προσιτή ψαροφαγία, αλλά έχουν εκτοξευτεί.

Στην αρχή ήρθε εμφιαλωμένο νερό και πανεράκι με λίγες φετούλες ψωμί. Από τον δίσκο επιλέξαμε ένα σκουμπρί καπνιστό και φάβα. Αμφότερα ικανοποιητικά.

Από τον κατάλογο που χωρίζεται σε σαλάτες, τηγάνι, κάρβουνα και κάποιες μερίδες (ριζότο, ταλιατέλες με γαρίδες κ. α) επιλέξαμε τα εξής:

- μια χωριάτικη σαλάτα. Φρέσκα τα λαχανικά. Αλλά αυτό που με παραξένεψε, ότι η φέτα ήταν σχεδόν θριμματισμένη από πάνω, ως ντάκος. Υπολογίζαμε να την βάλουμε στην άκρη, καθώς ένα άτομο της παρέας δεν πολυτρώει φέτα, αλλά αυτό, όπως καταλαβαίνετε, κατέστη αδύνατο.

Τα συνηθισμένα:

- Καλαμαράκια τηγανιτά (θραψαλάκια, μας είπε ο υπεύθυνος παραγγελίας). Μάλλον από την κατάψυξη.
- Χταπόδι στα κάρβουνα (ένα πλοκάμι τεμαχισμένο). Έχω πει την άποψή μου όταν βλέπω τεμαχισμένο χταπόδι, το κοιτώ με δυσπιστία, γιατί κι αυτό σε κατάψυξη με παραπέμπει. Το συγκεκριμένο πάντως ήταν εύγευστο.
- Μύδια αχνιστά: τα γνωστά. Όχι πολύ μεγάλα, πάντως νόστιμα, μαζί με το ζουμάκι τους.

Τα πιο ιδιαίτερα:

- Ταλιάτα τόνου με λαχανικά σχάρας. Προτείνεται ως κυρίως πιάτο. Εμείς το πήραμε στη μέση. Φιλέτο τόνου ελαφρά περασμένο από σχάρα (ζητήσαμε rare), κομμένο σε φετούλες, ως κρέας, μας άρεσε πάρα πολύ και προτείνεται!

- Γαύρος τηγανιτός. Ήταν φρεσκότατος, ανοιγμένος σε φιλετάκια και λίγο περασμένος από τηγάνι, τραγανός και ζουμερός ταυτόχρονα, μας άρεσε πολύ. Και το λέω εγώ, που δεν αγαπώ τον γαύρο ούτε τα τηγανιτά.

- Σαρδέλες παντρεμένες. Ανοιγμένα φιλετάκια σαρδέλας, καπνισμένα και νόστιμα, με ένα μυρωδάτο μείγμα λαχανικών (μαϊντανό, αν δεν απατώμαι). Δεν έφαγα πολλές γιατί είχα σκάσει.

Στο τέλος ζητήσαμε και μας έφεραν γενναία πιατέλα με φρούτα, καρπούζι, πεπόνι, σταφύλι.

Στο σύνολο το γεύμα μας ικανοποίησε. Φύγαμε πολύ χορτασμένοι και, μάλιστα, ό, τι περίσεψε από ψαράκια, τα πήραμε πακέτο σπίτι.

'Ολα τα πιάτα ήρθαν σε καλούς χρόνους. Δεν υπήρχαν κενά στην εξυπηρέτηση, απλά η γνωστή φασαρία σε τέτοια μέρη, για να σε δει ο σερβιτόρος και να έρθει να πάρει παραγγελία, για εκείνο το νερό που ζητάς μισή ώρα κτλ κτλ. Πάντως έχει αρκετούς σεβιτόρους που τρέχουν πάνω- κάτω.

Μαζί με μισό λίτρο λευκό κρασί και δύο μπύρες ντραφτ μεγάλες, πληρώσαμε λίγο πάνω από 90 ευρώ, δλδ 25 περίπου το άτομο. Δεν είδα ακριβώς την απόδειξη και δεν θυμάμαι ακριβώς τις τιμές, αλλά ενδεικτικά θυμάμαι από τον κατάλογο ότι σχεδόν κανένα πιάτο απ' όσα πήραμε δεν κάνει κάτω από 10 ευρώ (τα θραψαλάκια και το χταπόδι στα 12, η ταλιάτα τόνου 18... ). Με αυτές τις τιμές λοιπόν, το ξανασκέφτεσαι να κάνεις στέκι το Σαρδελάκι της Βουλιαγμένης, την στιγμή που αντίστοιχο φαγητό βρίσκεις και σε άλλες ψαροταβέρνες.

Αν βέβαια βρεθείτε στην περιοχή και θέλετε να το δοκιμάσετε, έστω και για ενα ουζάκι, είναι μία καλή πρόταση φαγητού, σε υπέροχη τοποθεσία, αλλά με τσιμπημένες τιμές.
Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι λειτουργεί και τα μεσημέρια.

Καλό φθινόπωρο σε όλους και καλή γευστική σεζόν να έχουμε!