Loader

ram

Κριτικές: 164
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

10 Φεβ 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Είχα διαβάσει τόσες κριτικές για τη Φάμπρικα του Ευφρόσυνου και στο a4f και σε άλλα σάιτ και έντυπα παλιότερα, που πραγματικά το είχα βάλει σε μια άτυπη λίστα στο μυαλό μου να πάω οπωσδήποτε... καιρό τώρα, πολύ καιρό. Δύο φορές που προσπαθήσαμε πέρσι (Παρασκευοσάββατα, είναι η αλήθεια) με τηλεφώνημα την ίδια ή την προηγούμενη μέρα, δεν τα καταφέραμε. Δεν υπήρχε τραπέζι.

Το προηγούμενο Σάββατο, ψάχνοντας γι' άλλη μια φορά κάτι ωραίο στο κέντρο - απόκεντρο με φιλικό ζευγάρι, θυμήθηκα την Φάμπρικα. Λίγο ανόρεχτα, ομολογώ, κάναμε ένα τηλεφώνημα και βρήκαμε τραπέζι για τέσσερις στο πατάρι. Το κλείσαμε λίγο διστακτικά, γιατί η εξυπηρέτηση από το τηλέφωνο μας αποθάρρυνε κάπως, ότι τα τραπέζια πάνω είναι μικρά. Εν τέλει, ωραιότατα μας φάνηκε εκεί, πρώτο τραπέζι στο μπαλκόνι, μακριά από την κρύα πόρτα που ανοιγόκλεινε και καθόλου απομονωμένα, αφού άλλες 4 - 5 παρέες χωρούσαν άνετα (εννοείται ότι Σάββατο βράδυ γέμισε).

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η Φάμπρικα, ως γνωστόν, βρίσκεται στο Κουκάκι, στη γνωστή σταθερά ανερχόμενη περιοχή πίσω από την Συγγρού και πολύ κοντά στο σταθμό Φιξ. Ευτυχώς, γιατί το παρκάρισμα είναι έως αδύνατο στην ευρύτερη περιοχή... Για να καταλάβετε, οι φίλοι πάρκαραν κάπου προς Ακρόπολη και κατέβηκαν στο εστιατόριο με gps...

Ο χώρος είναι γωνιακός, με μία μικρή σάλα καθώς μπαίνεις, που εξυπηρετεί κάποια μικρά και μεγαλύτερα τραπέζια και το πατάρι που ανέφερα. Ως αίσθηση δεν με ενθουσίασε. Μου φάνηκε κάπως ψυχρός χώρος, με το μέταλλο και το μάρμαρο να κυριαρχούν σε σκάλες, δάπεδο, φωτιστικά και τραπέζια. Του έλειπε, κατά τη γνώμη μου, μια διακοσμητική νότα ζεστασιάς. Ίσως αν υπήρχαν υφάσματα στα τραπεζοκαθίσματα ή κουρτίνες στις τζαμαρίες, να έδινε άλλη αίσθηση. Βέβαια, αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά αντικείμενα και λεπτομέρειες (πράγμα που συνήθως δεν κάνω εγώ, γιατί μου αρέσει να σχολιάζω την συνολική εντύπωση), καθετί ήταν ιδιαίτερο, μελετημένο και μια κάποια ιστορία, που αντανακλά τους ιδιοκτήτες και τον χώρο. Ακόμη και τα γράμματα στην επιγραφή του μαγαζιού ή πάνω στα μπουκάλια του νερού, που μιμούνται το κυριλλικό αλφάβητο, προδίδουν την σχέση του ενός εκ των ιδιοκτητών με τη Σερβία (κάτι που ανακάλυψα εκ των υστέρων).

Εν πάση περιπτώσει, στη Φάμπρικα φάγαμε πολύ όμορφα και περάσαμε εξαιρετικά. Ο κόσμος περιποιημένος, πολύ κοντά στα δεδομένα μας. Ηλικίες 30+ και παρέες μεγαλύτερων ηλικιών Ελλήνων και ξένων.

Συμφωνώ με όσους το χαρακτηρίζουν μπιστρό- μαγειρείο. Η κουζίνα του είναι οπωσδήποτε ελληνική, με μία χαρακτηριστική προσήλωση στην ελληνική πρώτη ύλη και ταυτόχρονα ευφάνταστη, μοντέρνα. Τα τυριά, το κρασί, τα ζυμαρικά, φαίνεται να έχουν διαλεχθεί ένα- ένα. Ως προς αυτό, μου θύμισε πολύ τα Γιουβετσάκια στη Γλυφάδα, όπου επίσης έχω φάει εξαιρετικά.

Υπάρχει ένας βασικός κατάλογος που περιλαμβάνει σαλάτες, ορεκτικά, προτάσεις τυριών και μερικά σταθερά πιάτα. Κι ένα φύλλο με πιάτα ημέρας που ανανεώνονται, περισσότερα ίσως και από τον βασικό κατάλογο... Συνολικά είδα προτάσεις από την Πόλη, την Ανατολή, το Αιγαίο, την ηπειρωτική Ελλάδα. Τα θαλασσινά βέβαια, μου τράβηξαν αμέσως την προσοχή, αλλά η βραδιά όδευε προς κρεατοφαγία...

Μαζί με τον κατάλογο δίνεται και εκτενής λίστα κρασιών, που περιλαμβάνει ελληνικές ετικέτες, οι περισσότερες άγνωστες σε μένα. Πρώτη φορά δυσκολεύτηκα τόσο να επιλέξω κρασί, γιατί δεν γνώριζα. Τελικά πήγα σε ένα Cabernet- Merlot Χρυσοστόμου, που αποδείχθηκε αξιοπρεπές. Βαθύ, φρουτώδες, ό, τι έπρεπε για τα κρεατικά που δοκιμάσαμε. Οι τιμές στα μπουκάλια, να πω ότι κι εμένα μου φάνηκαν ακριβές, όλες πάνω από 20 ευρώ- οι περισσότερες πάνω από 30-, ιδιαίτερα αν αναλογιστείς ότι δίπλα αναγράφεται και η τιμή για έξω, σχεδόν η μισή από αυτήν που πληρώνεις αν καταναλώσεις το κρασί εντός!

Στην αρχή μας έφεραν σε απλό πιατάκι ελιές πράσινες με παξιμαδάκια και εμφιαλωμένο νερό. Οι ελιές ήταν κυριολεκτικά τεράστιες, ήπιες σε γεύση, ενώ τα παξιμαδάκια πολύ νόστιμα. Δεν το περίμενα. Πεινούσα κι όλας και τα καταβρόχθισα. Δεν είδα καθόλου αν χρεώθηκαν. Ψωμί δεν παραγγείλαμε.

- Στη συνέχεια δοκιμάσαμε την σαλάτα με ντοματίνια, παξιμάδι και ξινομυζήθρα. Έφτασε με τη μορφή "τούρτας", περικλεισμένη από φλοίδες αγγουριού. Ήταν πολύ νόστιμη και δροσερή, μια πολύ ωραία έναρξη.

- Από ορεκτικά πήραμε κάποια ζυμαρικά που λέγονταν βαρένικα και ήταν γεμισμένα με 2 είδη κιμά. Στην αρχή νομίζαμε πως θα ήταν σαν μαντί, μας είπαν ότι είναι σαν ραβιόλι και τελικά είχαν σχήμα σαν τυροπιτάκια γεμιστά. Αν και μ' αρέσουν αυτού του τύπου τα ζυμαρικά, εδώ ο κιμάς κάπως το χαλούσε. Φάγαμε 2-3, τα υπόλοιπα έμειναν. Το πιο αδύναμο πιάτο της βραδιάς...

- Κιμαδόπιτα στριφτή με κιμά, σταφίδες, μπαχαρικά. Τραγανό φύλλο, πλούσια γέμιση, πλούσια γεύση. Αν την βρείτε στον κατάλογο, δοκιμάστε την.

Κυρίως:

- Μπιφτέκι. Ένα μεγάλο, ζουμερό μπιφτέκι μέσα σε ένα επίσης μεγάλο πιάτο, με λίγο πουρέ γλυκοπατάτας. Ενώ το μπιφτέκι ήταν νοστιμότατο και χορταστικό, η παρουσίασή του, έτσι σχεδόν σκέτο, ήταν λίγο φτωχή.

- Σπαλομπριζόλα. Επίσης με λίγο πουρέ γλυκοπατάτας. Μέτρια προς καλοψημένη. Εδώ υποκλίνομαι. Άψογο ψήσιμο, άψογο, μεγάλο κομμάτι, λουκούμι. Είναι ό, τι ζητάς από μια σπαλομπριζόλα κι ένας λόγος να ξαναέρθεις στον Ευφρόσυνο.

- Πήραμε δύο γλυκά από τον κατάλογο. Το τιραμισού, που ήταν δροσερό, φρέσκο και λαχταριστό και το σουφλέ σοκολάτας, που δεν ήταν δική μου επιλογή και, οπως περίμενα, απλά συνηθισμένο.

Οι σερβιτόροι στην εξυπηρέτηση ήταν τυπικοί, διεκπεραιωτικοί και λιγότερο επεξηγηματικοί απ' όσο θα ήθελα. Σ' αυτά τα εστιατόρια με την πιο ιδιαίτερη κουζίνα, εκτιμώ πάντα να μου προτείνουν κάποιο πιάτο, να με κατευθύνουν σ' αυτό που κάνουν καλά... Ο νεαρός που πήρε παραγγελία, ούτε να μας κατευθύνει στο κρασί δεν ήξερε καλά- καλά. Αν και τρέχουν, είναι πολύ πρόθυμοι, δεν έχουν όλοι, νομίζω την εμπειρία που απαιτείται σε ένα τέτοιου τύπου εστιατόριο.

Πληρώσαμε 110 ευρώ, τέσσερα άτομα, τιμή που μου φάνηκε υψηλή, δεδομένου ότι περιοριστήκαμε σε πέντε πιάτα στη μέση κι ένα μπουκάλι κρασί.

Όμως η γευστική εμπειρία άξιζε και θα την επαναλάβουμε, ευκαιρίας δοθείσης, έστω για να δοκιμάσουμε 2-3 ακόμα πιάτα. Στη βαθμολόγηση του φαγητού είμαι κοντά στο άριστα, γιατί είδα τις δυνατότητες της κουζίνας και έναν πολύ ενδιαφέρων κατάλογο. Όμως λόγω της πρώτης και μοναδικής εμπειρίας, θα μείνω στο 3/4 και θα μοιράσω την βαθμολογία μου, ώστε να βγει ένα δίκαιο 3 στο σύνολο, που νομίζω ότι ταιριάζει στη Φάμπρικα του Ευφρόσυνου.

Εν τέλει είναι μια πολύ αξιόλογη πρόταση για την περιοχή και αν λίγο εκλογικεύσει τις τιμές, πιστεύω ότι θα έχει διάρκεια.

10 medium

08 Φεβ 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το Ρεμούτσικο είναι ένα κλασικό ταβερνάκι γειτονιάς, πολύ γνωστό στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου. Βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο που περνά ακριβώς έξω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Κάποια στιγμή που πέρασα, πήρε το μάτι μου την όμορφη είσοδό του και θυμήθηκα τις πολλές κριτικές που διάβαζα κάποτε γι’ αυτό. Όταν λοιπόν έπεσε σύρμα στην παρέα για παϊδάκια – πράγμα που συμβαίνει συχνά- το πρότεινα ως μια επιλογή.

Η περιοχή είναι πυκνοκατοικημένη. Επομένως το παρκάρισμα είναι δύσκολο τις εργάσιμες ώρες, αλλά τις βραδινές δεν θα δυσκολευτείτε τόσο πολύ. Αν δεν έχετε αυτοκίνητο, θα χρειαστείτε οπωσδήποτε κάποιο μέσο, καθώς ούτε το μετρό Δάφνη ούτε ο Άγιος Δημήτριος είναι αρκετά κοντά.
Η ταβέρνα έχει μια όμορφη, γραφική, φωτισμένη είσοδο με βουκαμβίλιες και σε προδιαθέτει για κάτι άκρως παραδοσιακό. Εσωτερικά βλέπεις το κυρίως κτίριο και μια όμορφη αυλή με γλάστρες και βλάστηση, που σίγουρα αναδεικνύεται πολύ το καλοκαίρι. Τώρα τον χειμώνα είναι λίγο «μπερδεμένη», με δύο χώρους που δεν επικοινωνούν, κλειστούς με τζαμαρίες κι ένα τμήμα ανοιχτό με σόμπες.

Εμείς, 5 άτομα με κράτηση, ζητήσαμε κλειστό χώρο και μας τοποθέτησαν εντός της μίας τζαμαρίας. Συνολικά πάντως, Σάββατο βράδυ, μέσα- έξω ήταν γεμάτο. Υποθέτω ότι η κράτηση επιβάλλεται.

Για τον κατάλογο δεν θα φλυαρήσω: 2 σελίδες με λίγα κλασικά πιάτα ταβέρνας. Από κυρίως μόνο ψητά της ώρας, χωρίς κάποια πρωτοτυπία, αλλά και χωρίς κάποια δυσάρεστη έκπληξη. Παραδοσιακά πράγματα.
Μας έφεραν ψωμάκι και νερό βρύσης με το που καθίσαμε, μια μεγάλη κανάτα ως πάνω γεμισμένη. Τέλεια! Παραγγείλαμε:
- Τυροκαυτερή
- Κολοκυθάκια τηγανιτά
- Τυροκροκέτες
- Κοντοσούβλι
- Τηγανιτές πατάτες
- 1,5 κιλό παϊδάκια
- μια μερίδα μπιφτέκια απλά
- 1,5 κιλό κρασί ροζέ ημίγλυκο

Όλα ήταν αρκετά νόστιμα και φαγώθηκαν εύκολα. Ειδική μνεία στο κοντοσούβλι, που ήταν άριστα αρτυσμένο, άψογο στη γεύση, ακόμα και για μένα που δεν αγαπώ πολύ την παραδοσιακή κρεατοφαγία. Προσφέρεται ως ορεκτικό και έρχεται σε μικρό πιάτο, τεμαχισμένο με κρεμμύδι και ντομάτα. Θα ήθελα να υπάρχει σε μεγαλύτερη ποσότητα ή να προσφέρεται και ως κυρίως.

Τα παϊδάκια επίσης ήταν καταπληκτικά. Ζουμερά, μαλακά, με κοκαλάκι. Εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού. Παρατηρώ ότι το επίπεδο στα παϊδάκια έχει ανέβει πολύ τον τελευταίο καιρό. Δεν χρειάζεται πια να ξενιτευτείς σε παραδοσιακές ταβέρνες στα περίχωρα της Αθήνας ή να ρωτήσεις τους «μυημένους» για να γευτείς ζουμερά παϊδάκια. Οι περισσότερες ταβέρνες που σέβονται τον εαυτό τους τιμούν πια τον παραδοσιακό μεζέ όπως του αξίζει.

Οι τυροκροκέτες ήταν και αυτές νόστιμες. Αφράτες και με απαλή υφή. Θα ήθελα κι εκεί 2-3 παραπάνω στη μερίδα. Τα μπιφτέκια άρεσαν σε όσους δοκίμασαν (3 στη μερίδα), εγώ δεν έφαγα. Η τυροκαυτερή ελάχιστα καυτερή, αλλά με διακριτό τυράκι, μου άρεσε.

Μόνη παραφωνία, σε σχέση με ό, τι άλλο δοκιμάσαμε, οι τηγανιτές πατάτες, που δεν άρεσαν σε κανέναν μας. Δεν ξέρω αν ήταν προτηγανισμένες ή φρέσκιες, πάντως δεν ήταν καθόλου τραγανές, ας πούμε εντελώς αδιάφορες. Αλλά αυτό είναι πταίσμα που νομίζω ότι εύκολα διορθώνεται.

Η εξυπηρέτηση ήταν γρήγορη, άμεση και έμπειρη. Τα ορεκτικά κατέφθασαν εντός 5λεπτου από την παραγγελία. Κέρασμα σιμιγδαλένιος χαλβάς – καλός, λίγο στεγνός.

Για τα παραπάνω, τίμια και νόστιμα πιάτα, πληρώσαμε περίπου 85 ευρώ, δλδ πάνω- κάτω 17 ευρώ το άτομο. Και είχαμε μια όμορφη βραδιά. Μια απλή και τίμια λύση για όσους αγαπούν τα ψητά σχάρας και κινούνται στα πέριξ του Αγίου Δημητρίου.

10 medium

01 Φεβ 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Η οδός Σκούφου, όπου βρίσκεται (και) το Spit Jack αποκτά ένα διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον, λόγω των πολλών πρωτότυπων- μοδάτων χώρων εστίασης που ανοίγουν διαρκώς. Αστεράτοι σεφ, προβεβλημένοι τηλεσέφ και νέα έθνικ εστιατόρια κατακλύζουν την άλλοτε αμιγώς έθνικ γωνιά της Απόλλωνος- Βουλής- Σκούφου, με αποτέλεσμα τις βραδινές ώρες να επικρατεί το αδιαχώρητο.

Όλα έχουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι είναι "γωνιές", δηλαδή μικροί χώροι, ικανοί να εξυπηρετήσουν εξαιρετικά μικρό αριθμό πελατών σε σχέση με τη δημοτικότητά τους - γεγονός που καθιστά πραγματικά δύσκολο να βρεις τραπέζι, αν δεν προηγηθεί κράτηση μιας εβδομάδας. Το άλλο είναι ότι ισορροπούν μεταξύ του casual (στα όρια του street) και του trendy, δηλαδή συστήνουν κουζίνες και στιλ δείπνου που στο εξωτερικό θα έβρισκες εύκολα και θα πλήρωνες φτηνά, εδώ όμως ανακαλύπτουμε τον τροχό... Πληρώνουμε ακριβά, για όλους τους παραπάνω λόγους. Δεν αναφέρομαι φυσικά σε καθένα από αυτά, αλλά επειδή τυχαίνει να έχω δειπνήσει σε κάποια, αυτή την γενική εντύπωση έχω αποκομίσει. Κράτηση νωρίς λοιπόν, στρίμωγμα, δείπνο στο πεζοδρόμιο με σόμπα (αν αντέχετε, εγώ όχι) αλλά και ενδιαφέρουσες γεύσεις, ενδιαφέρων κόσμος επίσης (ηλικιακά κόσμος ωραίος, που ψάχνει το νέο και ξέρει πού πάει) και χώροι μικροί αλλά με χαρακτήρα. Κάτι σαν το νέο "Σόχο" της Αθήνας.

Το Spit Jack συστήνεται ως rotisserie, αμερικανο- παριζιάνικου τύπου θα έλεγα. Δηλαδή θυμίζει Αμερική στο φαγητό και Παρίσι στο στιλ σερβιρίσματος και στην αύρα του χώρου. Αυτό που πουλάει είναι κρέας στη σούβλα, με σταρ την πάπια και την χοιρινή πορτσέτα. Κι αν θέλετε να σας πω από τώρα τη γνώμη μου, αυτό το κάνει καλά, πολύ καλά θα έλεγα.

Για τον χώρο δεν θέλω να επαναληφθώ. Συμφωνώ με τις κριτικές που έχουν προηγηθεί. Άλλο ένα μικρό μπιστρό με 8- 10 τραπέζια όλα κι όλα και τέσσερις θέσεις στον πάγκο- μπαρ, μπροστά από τον φούρνο με τις σούβλες. Τραπέζια από χοντρό ξύλο σαν πάγκοι του χασάπη και μπαλταδάκια στα τραπέζια αντί για μαχαίρια. Όλα φωνάζουν "κρέας".

Τηλεφώνησα για κράτηση από την Δευτέρα για την Παρασκευή και βρήκα δύο θέσεις στο μπαρ. Όλα τα υπόλοιπα ήταν κρατημένα και για το sitting 8-10 και για τις 10. Εξήγησα ότι μέχρι τις 8 δουλεύω και μας είναι αδύνατο να είμαστε εκεί στις 8, ζήτησα έστω για 9.30, αλλά ήταν ανένδοτοι με το θέμα της ώρας, οπότε θέλοντας και μη, επέλεξα το 10. Και πήγαμε 10 παρά τέταρτο και το μισό μπιστρό ήταν άδειο. Δεν αμφιβάλλω ότι είχε γεμίσει νωρίτερα, αλλά θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο ελαστικοί στο θέμα της ώρας. 3/4 γι αυτό.

Ο κατάλογος, όπως έχουν εξηγήσει οι προλαλήσαντες, είναι εξαιρετικά μικρός, αλλά στοχευμένος. Τέσσερα κρεατικά: πάπια, κοτόπουλο, πορτσέτα, μοσχαρίσια μάγουλα, spare ribs. Τα πρώτα στη σούβλα, τα δύο τελευταία με άλλο τύπο ψησίματος, δεν ρώτησα. Την πρώτη φορά επιβάλλεται να επιλέξεις την μισή πάπια και την χοιρινή πορτσέτα (κομμάτι από την κοιλιά- πολύ τρυφερό αλλά και με το λιπάκι του) και να συνοδεύσεις με κάποια συνοδευτικά, όπερ και πράξαμε.

Πρακτικά ο κατάλογος έχει τα τέσσερα αυτά κρεατικά, 4-5 απλές σαλάτες, 3-4 συνοδευτικά (τύπου πατάτες, πουρές, λαχανικά- μανιτάρια, ρύζι κτλ) και κάποιες σως που συνοδεύουν το κρέας. Καθαρή κρεατοφαγία δηλαδή. Καθετί από αυτά χρεώνεται ξεχωριστά και η χρέωση αυτή είναι που φουσκώνει τον λογαριασμό. Επίσης τα κρεατικά πάνε βάση διαθεσιμότητας, για παράδειγμα τα spare ribs δεν υπήρχαν την βραδιά που πήγαμε.

Παραγγείλαμε λοιπόν:
- την μισή πάπια, που ήταν ζουμερή, με τραγανή πετσούλα, λουκούμι και υπερχορταστική για ένα ή δύο άτομα. (16 ευρώ)

- την πορτσέτα. Λιγότερη σε ποσότητα, τεμαχισμένη σε κομματάκια. Το λιπάκι δεν μας ενθουσίασε, αλλά ετσι είναι αυτό το κομμάτι. (14 ευρώ)

- μια σαλάτα coleslow. Απλή, χωρίς ένταση, σε ένα μπολ ρυζιού. Χρεώθηκε 7 ευρώ, χωρίς να είναι πραγματικά τίποτα ιδιαίτερο.

- πουρές πατάτας με λάδι τρούφας. Αρωματικός, αέρινος, με τη γνωστή γεύση του δημοφιλούς μανιταριού. Αν είναι στις γεύσεις σας και δεν έχετε βαρεθεί ακόμα το λάδι τρούφας, θα τον απολαύσετε! (6 ευρώ)

- πατάτες baby φούρνου. Πολύ νόστιμες και σε ικανή ποσότητα για 2 άτομα τουλάχιστον. (5 ευρώ)

- μία σάλτσα Jack Daniels, που δεν είχα σκοπό να πάρω, αλλά η σερβιτόρα επέμενε ότι χωρίς αυτήν η γεύση της πάπιας είναι ανολοκλήρωτη, οπότε την πήρα κι αυτήν και δοκίμασα λίγη (πολύ γλυκιά για τα γούστα μου). Χρεώθηκε 2,5 ευρώ.

Μαζί λοιπόν με 2 ποτήρια Merlot κι ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο, με όλες αυτές τις έξτρα χρεώσεις, φτάσαμε να πληρώσουμε, ούτε 40 ούτε 50, αλλά 65 ολόκληρα ευρώ, δύο άτομα, για να φάμε δύο πιάτα κρέας με συνοδευτικά, τα οποία κάλλιστα θα μπορούσαν να συνοδεύουν σε μικρότερη ποσότητα τα κρέατα και να μην χρεώνονται έξτρα.

Αν φάγαμε καλά; Σαφώς! Αν το προτείνω; Και πάλι σαφώς! Αλλά συμβουλεύω να αποφύγετε τις κακοτοπιές, δηλαδή τις σως, τις σαλάτες και γενικώς τα πολλά έξτρα. Δοκιμάστε την πάπια, που είναι μοναδική στο είδος της, πάρτε ένα συνοδευτικό, πιείτε κι ένα ποτό και θα πληρώσετε γύρω στα 25 το άτομο.

10 medium

06 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Δεύτερη συνεχόμενη κριτική για μουσικό χώρο του Πειραιά, με άλλο ύφος όμως.

Τον Πειραιά τον τιμάμε δεόντως, γιατί μας φαίνεται πίστα ανεξάντλητη. Όλο και νέα μαγαζιά ανακαλύπτουμε, παλιά και νέα που δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους. Για το ΝΟΕ έγραψα πρώτη κριτική πέρσι. Αφότου το ανακάλυψα, το θεωρώ ένα μουσικό διαμαντάκι ρεμπέτικης μουσικής, σε μια αυθεντική περιοχή. Ο λόγος που επανέρχομαι είναι γιατί στη δεύτερη επίσκεψή μου διαπίστωσα ότι η κουζίνα έχει ανανεωθεί τόσο, που η προηγούμενη κριτική μου δεν είναι πια αντιπροσωπευτική.

Πάμε λοιπόν. Επίσκεψη ένα Σάββατο στη διάρκεια των Γιορτών. Φίλος- κουμπάρος φιλοξενούμενος των φίλων Πειραιωτών, άρτι αφιχθείς από νησί, δεν χάσαμε την ευκαιρία να τον βγάλουμε να ακούσει αυθεντικά ρεμπέτικα στον Πειραιά. Η μικρή σάλα του ΝΟΕ γεμάτη, με κόσμο όλων των ηλικιών. Νέοι και μεγαλύτεροι, μορφές κλασικές λιμανίσιες, πειραιώτικες… Ατμόσφαιρα φωτεινή και άκαπνη. Το γνωστό πηγαδάκι καπνιστών σχηματίζεται πια έξω στο στενό πεζοδρόμιο της Νοταρά.

Στο πάλκο τέσσερις μουσικοί με παραδοσιακά όργανα, βγαλμένοι από άλλη εποχή. Μια νεαρή τραγουδίστρια με χαρακτηριστική βαθιά φωνή ρεμπέτισσας, σε ταξιδεύει δεκαετίες πίσω. Όλοι σιγοτραγουδούν παλιά ξεχασμένα τραγούδια, κάποιοι χορεύουν όταν ακούνε τραγούδι «δικό» τους. Τα παιδιά στην εξυπηρέτηση πρόθυμα και χαμογελαστά. Και κυρίως άμεσα σε ό, τι θέλαμε.

Ας μιλήσουμε για το φαγητό σε αυτή την κριτική, το οποίο πλέον αποτελεί λόγο για να πας στο ΝΟΕ, σε σχέση με την πρώτη επίσκεψή μου. Πέντε άτομα πεινασμένα – μα δεν χορτάσαμε στα τραπέζια των Γιορτών; - δοκιμάσαμε σχεδόν όλο τον κατάλογο. Ο οποίος μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλος, αλλά ούτε είναι κι αδιάφορος. Πλήρως ανανεωμένος και σε τιμές πολύ πιο προσιτές σε σχέση με ό, τι θυμάμαι.

Σαλάτες, κρύα και ζεστά ορεκτικά και περισσότερα κυρίως πιάτα, που μπορούν να μπουν και στη μέση.

- Στην αρχή πήραμε σαλάτα με ρόκα, baby σπανάκι και μανιτάρια σε μεγάλα κομμάτια. Νόστιμη, δροσερή, μια τυπική έναρξη θα έλεγα. Οι άντρες της βραδιάς δεν συγκινήθηκαν, εξάλλου τα καλύτερα έπονταν.
- Τυροκαυτερή με ζωηρό πορτοκαλένιο χρώμα και κομματάκια φέτας. Πραγματικά καυτερή, όχι μόνο στο όνομα αλλά και στη χάρη. Όσο πικάντικη πρέπει, ώστε να τρως ευχάριστα αλλά να μην τσουρουφλίζεσαι. Μου άρεσε πολύ.
- Σουτζούκι πολίτικο (ψημένο σε κόκκινη σάλτσα με πιπεριές και μυρωδικά). Το πραγματικά καυτερό πιάτο της βραδιάς, για μερακλήδες. Γλυκό και νόστιμο στη γεύση, αλλά με καυτερή επίγευση που σου μένει.
- Πατάτες οφτές. Baby πατατούλες ψημένες με την φλούδα τους και γιαούρτι. Πολύ νόστιμες!
- Κοντοσούβλι. Πάρα πολύ νόστιμο. Τολμώ να πω το πιο νόστιμο πιάτο της βραδιάς, που δεν περιμένεις να το βρεις σε ρεμπετάδικο. Το κρέας ήταν λουκούμι, καθαρό και μυρωδάτο. Μόνη ένσταση ότι θα έπρεπε να έρχεται σε μεγαλύτερη ποσότητα.
- Κότσι χοιρινό. Σιγοψημένο στον φούρνο με πατατούλες country και ντιπ γιαουρτιού. Έλιωνε.
- Μπριζολάκια χοιρινά: νόστιμα και καπνισμένα από την σχάρα, με πολλές τηγανιτές πατάτες.
- Τηγανιά κοτόπουλου: επίσης ένα πολύ νόστιμο ορεκτικό. Μαλακό και καθαρό κοτόπουλο κοκκινιστό, με μπαχαρικά που του χάριζαν νοστιμιά.
- Τηγανιά χοιρινή: δεν έφαγα πολύ, γιατί ήρθε προς το τέλος, αλλά διέκρινα μανιτάρια και επίγευση μουστάρδας, αν δεν απατώμαι.
- Μπριζόλα σταβλίσια. Το επιστέγασμα της βραδιάς. Δεν δοκίμασα, αλλά φαινόταν θεϊκή, ζουμερή και χορταστική. Ό, τι έπρεπε για τους κρεατολάγνους του τραπεζιού μας, που την κατασπάραξαν μέσα σε 10 λεπτά. Συνοδεύεται από γενναίο ντιπ τζατζίκι.

Ήπιαμε κόκκινο ημίγλυκο που ανανεώθηκε σε κανάτες περί τις 4 φορές, συν μία κερασμένη από το μαγαζί. Μας κέρασαν τα γλυκά, γενναία κομμάτια πορτοκαλόπιτας και καρυδόπιτας. Χορέψαμε ένα ζεμπέκικο, ένα ελαφρύ τσιφτετέλι και φύγαμε όταν τέλειωσε το τραγούδι, λίγο μετά τη 1.00, χορτασμένοι και ευχαριστημένοι γι άλλη μια φορά. Το γλέντι είναι υπόθεση συμμετοχική σε αυτό το μαγαζί, όπως συνέβαινε τα χρόνια τα παλιά. Χωρίς υπερβολές, χωρίς καπνίλα, χωρίς ένταση και φασαρία.

Για όλα αυτά τα πιάτα και το ποτό πληρώσαμε περίπου 130 ευρώ, πολύ καλή τιμή για πέντε άτομα. Με πιο μικρή παραγγελία, θεωρώ τα 20 ευρώ/άτομο υπεραρκετά. Εμείς έχουμε αγαπήσει το μέρος αυτό και βλέπω να το καθιερώνουμε, ειδικά τώρα που και το φαγητό είναι μούρλια. Δεν έχω παρά να σας προτρέψω να πάτε κι εσείς!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

06 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Καλή Χρονιά σε όλους τους φίλους του a4f!

Οι φετινές Γιορτές αποδείχθηκαν περιπετειώδεις, αφού κάναμε αρκετές εξόδους, εντός και εκτός των τειχών, με τα ωραία και τα απρόοπτά τους.

Στο Εις Υγείαν βρεθήκαμε λίγο πριν τις Γιορτές, Σάββατο βράδυ, με φίλους- κατοίκους Πειραιά. Με το σκεπτικό να τσιμπήσουμε σε πειραιώτικη ταβέρνα και να ακούσουμε λίγη μουσική, επιλέξαμε το Εις Υγείαν, απορρίπτοντας άλλες επιλογές στην περιοχή του μεγάλου λιμανιού, γιατί μας φάνηκαν πιο θορυβώδεις (! ). Κανείς απ’ τους τέσσερίς μας δεν είχε ξαναπάει. Πιστεύαμε. Αλλά φτάνοντας, αποδείχτηκε ότι τελικά δύο στους τέσσερις είχαν ξαναπάει και με το παραπάνω.

Γιατί το Εις Υγείαν είναι η περίφημη πρώην Σπιναλόγκα, όπως μας μαρτύρησαν, απ’ όπου έχει περάσει κάθε Πειραιώτης που σέβεται τον εαυτό του. Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει διεύθυνση, πάντως ως χώρος είναι εκεί ανανεωμένος, με λαϊκό πρόγραμμα τα Παρασκευοσάββατα.

Ευτυχώς είχαμε την σοφή σκέψη να μην πάμε ώρα φαγητού, δηλαδή απ’ τις 9, αλλά πιο κοντά σε ώρα διασκέδασης, δηλαδή στις 10.30. Ένεκα απογευματινής εργασίας. Ετοιμαστήκαμε για χαλαρή έξοδο και βρεθήκαμε σε ένα περιβάλλον μπουζουκοκατάστασης. Τι γκράντε υποδοχή στην είσοδο, τι απαστράπτουσες παρουσίες, τι δέρμα, τι στρας, τι πάρτυ γενεθλίων και μπάτσελορ! Δεν ξέραμε, δεν ρωτούσαμε κι εμείς!

Για τον χώρο τι να πω; Ένα διώροφο, μάλλον διατηρητέο κτίριο στην πρώην βιομηχανική ζώνη, πίσω απ’ το λιμάνι. Το παρκάρισμα είναι πολύ εύκολο εκεί γύρω τις βραδινές ώρες, καθώς αποθήκες, εργαστήρια και συνεργεία είναι κλειστά. Το κτίριο εσωτερικά παρουσιάζει το εξής ενδιαφέρον: έχει έναν μικρό ισόγειο χώρο με περίπου 10 τραπέζια και μία κεντρική σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο. Η κεντρική αυτή σκάλα και το πλατύσκαλο λειτουργεί ως πίστα διπλού επιπέδου (έχει τη σημασία του).

Η ευγενική κοπέλα επί της υποδοχής μας έδωσε ένα τραπέζι στο ισόγειο κοντά στη σκάλα, για να έχουμε, είπε, καλή θέα. Δεν ήξερα τι θα επακολουθούσε, καθώς την ώρα που πήγαμε ήταν όλα ήσυχα.
Εμείς λοιπόν, επειδή πεινούσαμε, επικεντρωθήκαμε στο φαγητό. Ο κατάλογος, κλασικός μουσικο- μεζεδοπωλείου, επικεντρώνεται στα κρέατα και σε κάποια μεζεδάκια συνηθισμένα. Παραγγείλαμε:
- Φέτα τυλιγμένη σε φύλλο με μέλι
- Ντάκο
- Κολοκυθοκεφτέδες
- Τηγανιά Σουτζούκι για μερακλήδες
- Μια ποικιλία τεσσάρων ατόμων
Ήπιαμε ρακόμελο δικό τους και κρασί κόκκινο ημίγλυκο.

Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σχολιάσω για τους μεζέδες. Δεν μου άφησαν καμιά ιδιαίτερη εντύπωση. Το σουτζούκι μου φάνηκε πολύ πικάντικο για τα γούστα μου, εξάλλου είναι εντελώς έξω από αυτά.

Η «ποικιλία» τώρα, χωρίς να είναι ποικιλία στην ουσία της, ήταν χορταστική σε ποσότητα για τέσσερα άτομα, σε ποιότητα έχανε. Τα μπριζολάκια ήταν οκ. Τα πανσετάκια (που δεν δοκίμασα) είχαν αρπάξει, ενώ υπήρχαν πολλά κεμπάπ που δεν φαγώθηκαν… Πατάτες τηγανιτές δεν συνόδευαν το πιάτο, μας το είχαν πει βέβαια. Γενικά, φάγαμε μάλλον διεκπεραιωτικά επειδή πεινούσαμε.

Το ρακόμελο όμως ήταν πολύ καλό. Ζεστό, γλυκό όσο πρέπει και ελαφρύ όσο πρέπει, ώστε να μην ξυπνήσεις την επόμενη μέρα με τρελό hangover. Το ανανεώσαμε πολλές φορές, ενώ προς το τέλος μας κέρασαν επιπλέον ένα τεταρτάκι, όπως έκαναν σε όλα τα τραπέζια, τσουγκρίζοντας μαζί μας ο σερβιτόρος και η κοπέλα επί της υποδοχής. Κίνηση που εκτιμήθηκε δεόντως. Γενικά τα παιδιά της εξυπηρέτησης είχαν πολύ κέφι και κινητικότητα, κάτι που θεωρώ σημαντικό σε τέτοια μέρη.

Κατά τ’ άλλα δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που ανεβάζει την έννοια του μουσικού μεζεδοπωλείου σε άλλο επίπεδο. Όταν χαμήλωσαν τα φώτα κ άναψε το κέφι, έγινε το έλα να δεις! Τραγουδιστές (τρεις επί συνόλω) στα δύο επίπεδα του μαγαζιού, να τραγουδάνε παλιά και νέα σουξέ, να εναλλάσσονται μουσικο- θεατρικά, πάνω- κάτω τη σκάλα και γύρω από τα τραπέζια. Κοντά σ’ αυτούς, μουσικοί να χτυπούν ντέφια και τουμπερλέκια, ελισσόμενοι ανάμεσα στα τραπέζια κι ανεβοκατεβαίνοντας κι αυτοί την σκάλα. Μέσα σ’όλα ένα τεράστιο τύμπανο (ναι, όπως αυτό της παρέλασης) έκανε την εμφάνισή του, δίνοντας άλλο παλμό στη βραδιά. Στον χαμό συμμετείχαν βεβαίως και τα πολύ ένθερμα παιδιά του σέρβις, τα οποία ανά διαστήματα κτυπούσαν μετά μανίας καμπανάκι εγκατεστημένο ατυχώς πάνω από το τραπέζι μας (δλδ το κεφάλι μας) και πατώντας μια εκκωφαντική καραμούζα γηπεδικού τύπου, που επιπλέον άφηνε έναν δυσάρεστο καπνό στην ατμόσφαιρα. Για τον αντικαπνιστικό νόμο είναι αστείο να συζητάμε σε τέτοιες περιστάσεις, μάλλον είναι το λιγότερο. Σε κάποια στιγμή, κι ενώ ακούγαμε για 28η φορά το τραγουδάκι «Να ζήσεις Μαρία/Γιώργο/Γιάννη και χρόνια πολλά…» με τις τούρτες να διαδέχονται η μία την άλλη, ακούστηκαν γηπεδικά συνθήματα, για να ολοκληρώσουν την οχλοβοή. Η όλη κατάσταση, με την υπερβολική ηχορύπανση και τα κορμιά που λικνίζονταν στην ακατάληπτη μουσική, δημιουργούσε ένα σουρεάλ σκηνικό, που μας διασκέδαζε με μια πιο ευρύτερη έννοια.

Γενικώς, αν σας αρέσει αυτού του τύπου η «φασαρία» και καταστάσεις αλαλούμ, σπεύσατε. Το κέφι ρέει άφθονο. Εμείς βέβαια που είμαστε πιο ιδιότροποι, αντέξαμε μέχρι τις 2.00. Φύγαμε με πονοκέφαλο και έντονη ενόχληση απ’ την «καπνίλα». Ευτυχώς είχαμε προλάβει να φάμε τουλάχιστον, για να μην φύγουμε και πεινασμένοι.

10 medium

24 Δεκ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Μετά από μικρό διάστημα απουσίας από το αγαπημένο σάιτ, περισσότερο λόγω έλλειψης χρόνου, επιστρέφω με κριτική για έναν νέο σχετικά, χώρο. Λυπάμαι που υπάρχει τέτοια αδιαφορία από τη διεύθυνση, ενώ εμείς οι χρήστες αγαπάμε το af4 και επιμένουμε να καταχωρούμε τις κριτικές μας. Τη στιγμή μάλιστα που διανύουμε έναν πολύ ενδιαφέρων χειμώνα, με τους χώρους εστίασης να αυξάνονται και να πληθύνονται. Προσωπικά προσπαθώ να καταχωρώ μερικές νέες αφίξεις, ώστε το a4f, να μην μένει τόσο πίσω. Αλλά κι αυτό δεν είναι εύκολο πλέον…

Πρόσφατη εμπειρία μου στο Stalati Seafood ένα Σάββατο βράδυ. Δειπνήσαμε τέσσερα άτομα – δυο ζευγάρια. Ο φίλος που το πρότεινε το είχε σταμπάρει γιατί είναι κοντά στη δουλειά του, εγώ το είχα υπόψη από τις καλές κριτικές. Όταν έπεσαν 2-3 ονόματα στο τραπέζι, έριξα δαγκωτό στο Stalati γιατί κι εμένα μου είχε κινήσει την περιέργεια και 2ον επειδή, μεταξύ του πιο ζουμερού rib eye και ψητής συναγρίδας στη σχάρα, μαντέψτε τι επιλέγω!

Το Stalati λοιπόν έχει πάρει το όνομά του από το αλάτι, γιατί χρησιμοποιούν μια πολύ ιδιαίτερη τεχνική με αλάτι, για να ψήσουν το ψάρι και να το σερβίρουν μπροστά σου με τρόπο άκρως εντυπωσιακό. Κατά τ ’άλλα πρόκειται για ένα κλασικό εστιατόριο ψαριού, που βρίσκεται στη λεωφόρο Συγγρού, κεντρικά και εύκολα (στο παρκάρισμα η ευκολία εξαρτάται από τη μέρα και την ώρα, εμείς Σάββατο βράδυ παρκάραμε απέξω).

Τραπέζια λιτά, μεγάλα, άνετα, προσφέρονται και για οικογενειακές μαζώξεις και για εταιρικά τραπεζώματα. Ο κατάλογος έχει γεύσεις μοντέρνες και ταυτόχρονα λιτά πιάτα, όπως ταιριάζει στη θάλασσα. Και μεγάλη ποικιλία σε θαλασσινά και οστρακοειδή.

Προσφέρονται κρύα και ζεστά ορεκτικά, κάποιες σαλάτες, τρία πιάτα ζυμαρικών και αρκετές προτάσεις σε όστρακα και ψάρια. Τα ορεκτικά τείνουν προς το γκουρμέ και είναι όμορφα σε γεύση και εμφάνιση. Την πρώτη φορά, βέβαια που θα πας, η εμπειρία είναι να δοκιμάσεις ψάρι με την δική τους τεχνική, στ’ αλάτι… Μπορούν να στο κάνουν και στη σχάρα, αλλά οκ… Η δεύτερη προϋπόθεση είναι να πας με παρέα που τρώει θαλασσινά, ώστε να μπορέσεις να δοκιμάσεις διάφορα.

Εμείς το δεύτερο δεν το πολύ-πετύχαμε, καθώς ένας στους τέσσερις δεν τρώει τα περισσότερα θαλασσινά και ο τέταρτος δεν αλλάζει με τίποτα το rib eye, που λέγαμε πιο πάνω (ναι, ο σύζυγος…). Κι όμως τα πιάτα ήταν τόσο νόστιμα, που κανένας δεν έφυγε πεινασμένος.

Το προσωπικό είναι επαγγελματίες. Με άριστη γνώση των πιάτων, των ψαριών, της δουλειάς τους. Μας υποδέχτηκαν και μας έδειξαν το τραπέζι που είχαμε κλείσει, αν και δεν χρειάστηκε, εφόσον δεν είχε πολύ κόσμο. Όσοι όμως ήταν εκεί είχαν πάει για το ψάρι σε αλάτι.

Στην αρχή μας έφεραν ωραιότατη σουπίτσα βελουτέ σε φλυτζανάκι, μαζί με ψωμάκι ζυμωτό. Πολύ νόστιμη. Αγαπημένη, παιδική γεύση.
Από τα κρύα ορεκτικά παραγγείλαμε τρία απίστευτα πιάτα:
- Καβουροσαλάτα: με φρέσκο ελληνικό καβούρι, μαρούλι και δεμένη με μια ωραία σος. Ναι, ήταν φρέσκια, ήταν δροσερή, ήταν απολαυστική!
- Καρπάτσιο μπαρμπούνι: ήταν χάρμα οφθαλμών και γεύσης. Τι να πεις για το μπαρμπούνι! Αν το αγαπάς, σε όλες τις εκδοχές του θα σου αρέσει! Από τα must των ορεκτικών, κατά τη γνώμη μου.
- Μους ταραμά. Βελούδινη, λίγο όξινη, πλούσια σε γεύση μους, συνοδευόμενη από φετάκια μαύρου ψωμιού.
Από τα ζεστά πήραμε:
- Μαστέλο Χίου ( x2). Δεν μπορούμε να αντισταθούμε όταν το βρούμε στον κατάλογο! Εδώ ήρθε με μια κόκκινη μαρμελάδα…. Για μένα ήταν περιττή. Στους υπόλοιπους άρεσε. Στη Χίο σερβίρεται πάντα σκέτο, ως σαγανάκι, φέτα στρογγυλή, άκοπη και πάντα σε μεγαλύτερη ποσότητα απ’ ότι εδώ. Όπως και να ‘χει αγαπάμε μαστέλο!
- Χταπόδι με πουρέ σελινόριζας: φρέσκο χταπόδι (το τονίζω, γιατί κάνει τη διαφορά). Τρυφερό και μαστιχωτό, το απολαύσαμε!

Επιλέξαμε κι ένα λαυράκι, περίπου 1,5 κιλό από το ψυγείο τους. Το οποίο ψήθηκε στ’ αλάτι και το έφεραν σε τρόλεϊ μπροστά μας. Εκεί άρχισε η επίδειξη.

Το ψάρι σε πιατέλα, καλυμμένο κάτω από στρώσεις χοντρού αλατιού. Έριξε τσίπουρο και το άναψε να γίνει φλαμπέ. Μόλις «έκατσε» η φλόγα, το σκέπασε με πετσέτα και στη συνέχεια, με ένα μαχαίρι, «έσπασε» το αλάτι και αποκαλύφθηκε η σάρκα του ψαριού, μυρωδάτη, ζουμερή, αχνιστή. Καθαρίστηκε μπροστά μας, φιλεταρίστηκε και σερβιρίστηκε σε πιατέλα. Ήταν καταπληκτικό, λουκούμι! Το λαυράκι, έτσι κι αλλιώς είναι ένα μαλακό, ζουμερό ψάρι, με την τεχνική αυτή απογειώθηκε. Μας άρεσε πάρα πολύ! Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι το αλάτι κολλάει στο δέρμα του κι έτσι με το καθάρισμα, «θυσιάζεται» κι αυτό. Βραστά λαχανικά/χόρτα δεν χρειάστηκε να παραγγείλουμε, γιατί συνοδεύουν το ψάρι έτσι κι αλλιώς.

Κλείσαμε το καταπληκτικό δείπνο με επιδόρπιο χαλβά με σοκολάτα γκανάζ και lemon pie. Οκ, τίποτα ιδιαίτερο. Αλλά δεν είναι τα γλυκά που θα σου μείνουν στο Stalati.

Στα ποτά μοιραστήκαμε. Άλλοι ήπιαν ούζο, δοκίμασαν και κόκκινο κρασί, εγώ πήρα ένα ποτήρι λευκό, 9 Μούσες. Sauvignon Blanc, ελαφρύ και όσο πρέπει γλυκό, ό, τι έπρεπε για να συνοδεύσει το λαυράκι.

Πληρώσαμε λίγο πάνω από 180 ευρώ, δηλαδή κατηγορία 40-45 το άτομο. Τα ψάρια κοστίζουν 65 ή 75 το κιλό, αν θυμάμαι, αναλόγως το είδος. Αν υπολογίσεις και την ιδιαίτερη τεχνική, η τιμή είναι οκ. Τα ορεκτικά βρήκα πιο τσιμπημένα, με την έννοια ότι όσα περιέχουν ψάρι- θαλασσινό πρώτη ύλη, κινούνται κοντά/ πάνω από 12 ευρώ…

Εν ολίγοις, ήταν μια εμπειρία που ακόμα συζητάμε στην παρέα. Αυτό το θεϊκό λαυράκι μας έχει μείνει αξέχαστο. Δυστυχώς δεν είναι εύκολο να επισκεπτόμαστε συχνά το Stalati από οικονομικής άποψης, αλλά, μια στο τόσο, αξίζει. Είναι ένα καλό εστιατόριο ψαριού, που θα πρότεινα σε όποιον αναζητά κάτι αντίστοιχο.

10 medium

28 Οκτ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν για εμάς το Αίφνης στην Αργυρούπολη!

Και πριν γράψω ο, τιδήποτε άλλο, να ευχαριστήσω τον fratello που με την πρόσφατη κριτική του και την προτροπή "Σπεύσατε" μας έστειλε σχεδόν συστημένους σε αυτό το διαμαντάκι στην Αργυρούπολη, τόσο κοντά μας, αλλά και τόσο άγνωστο! Και τους προηγούμενους χρήστες βέβαια, που το ανακάλυψαν.

Λοιπόν, το τι συμβαίνει με το Αίφνης, είναι δύσκολο να αποτυπωθεί στο χαρτί, γιατί καμία κριτική δεν σε προϊδεάζει αρκετά, ούτε ο ίδιος ο εξωτερικός χώρος του. Το Αίφνης είναι ένα λιλιπούτειο, γωνιακό μπιστρό σε έναν συνοικιακό δρόμο της Αργυρούπολης (όχι στενάκι, αλλά όχι και πολύ γνωστό), καλά κρυμμένο πίσω από βλάστηση.

Ο εσωτερικός χώρος του παραπέμπει ευθέως σε παριζιάνικο καφέ- μπιστρό. Διαθέτει 6-7 τραπέζια για μεγαλύτερες ή μικρότερες παρέες, οπότε, όπως κατανοείτε, θα πρέπει να κλείσετε ή να είστε ιδιαίτερα τυχεροί στην ώρα και στην ημέρα για να βρείτε τραπέζι χωρίς κράτηση. Εμείς, με τον άντρα μου το επισκεφθήκαμε ένα Σάββατο βράδυ, κατόπιν κράτησης, χωρίς να περιμένουμε τι θα αντικρίσουμε και η βραδιά εξελίχθηκε σαν ένα ραντεβού στο Παρίσι!

Χαμηλός φωτισμός, ατμοσφαιρικά χρώματα στους τοίχους και στη διακόσμηση, γαλλική μουσική, μικρές πινελιές πολυτέλειας και άνεσης, όλα πολύ φροντισμένα. Το αξιαγάπητο ζευγάρι των ιδιοκτητών, έχουν μια ιδιαίτερη φινέτσα. Η κυρία Φωφή, με την ποδιά της, κι όμως τόσο όμορφη, ο κύριος Χάρης πρόθυμος να σε βάλει στο κλίμα του χώρου που με τόσο μεράκι έχουν στήσει. Οι κοπέλες στο σέρβις γελαστές, ντυμένες και αυτές πανομοιότυπα, σημασία στη λεπτομέρεια. Ναι, κάπου ξέφυγα από την Αργυρούπολη και ήμουν σίγουρη πως προσγειώθηκα στο Παρίσι!

Με την άφιξή μας μάς παραδόθηκε κέρασμα τσιπουράκι με γλυκάνισο Τυρνάβου και δύο λιλιπούτειες "ντοματούλες" από κόκκινη πιπεριά, γεμισμένες με ανθότυρο ή τυρί κρέμα. Κομψες και νόστιμες!

Ο κατάλογος δεν έχει πάρα πολλές επιλογές, μάλλον περιορισμένες θα τις έλεγα, αλλά προσωπικά είμαι υπέρ των λίγων και ποιοτικών και γενικά των πιάτων που μπορεί να διαχειριστεί η κουζίνα. Κάποιες σαλάτες, λίγα ορεκτικά, λίγα κυρίως, με έμφαση στο κρέας και μία λίστα με πιάτα ημέρας, που μου φάνηκαν εξαιρετικές επιλογές τα περισσότερα.
Μαζί μ' αυτά δίνεται μια ξεχωριστή λίστα που περιλαμβάνει 5-6 πεϊνιρλί, τα οποία, όπως μας ενημέρωσαν είναι οι σπεσιαλιτέ τους! Πεϊνιρλί με κοτοπουλο, με γύρο χοιρινό, με κολοκυθάκια κι άλλα λαχανικά, με γαρίδες. Στα πιάτα ημέρας πεϊνιρλί με παστουρμά.

Στα κρασιά, είδα κάτι ασυνήθιστο για εστιατόριο, ότι δεν υπήρχαν καθόλου εμφιαλωμένα, παρά μόνο χύμα. Παραγγείλαμε λοιπόν, κάπως δειλά, ένα κόκκινο ξηρό κι ένα λευκό- Μοσχοφίλερο, τα οποία ήταν εξαίσια! Το δικό μου το λευκό είχε μια απίστευτη επίγευση καπνισμένου κρασιού, που μόνο σε συγκεκριμένες ακριβές ετικέτες έχω δοκιμάσει. Πολλά συγχαρητήρια για την εις βάθος έρευνα του χύμα κρασιού! Δεν το περίμενα.

Από τον κατάλογο, παρακινημένη λίγο από τις προηγούμενες κριτικές που μιλούσαν για μεγάλες μερίδες, είπαμε να κινηθούμε στρατηγικά. Πήραμε μια σαλάτα, ένα πεϊνιρλί (επιβάλλεται στην πρώτη επίσκεψη), δύο κυρίως κι ένα γλυκό. Και πάλι δεν τα καταφέραμε (! ). Τα μισά έγιναν πακετάκι για το σπίτι.

- Σαλάτα πράσινη με γραβιέρα Νάξου και σαλάμι Θάσου. Η ελαφριά σάλτσα μπαλσάμικου και το σουσάμι, απογείωναν την σαλάτα αυτή. Την φάγαμε σχεδόν όλη, όχι επειδή πεινούσαμε αλλά επειδή ήταν πραγματικά πολύ νόστιμη.

- Πεϊνιρλί με τυρί και γύρο χοιρινό. Σπουδαία σύλληψη! Ομολογώ ότι έχω χρόνια ολόκληρα να φάω πεϊνιρλί, το θυμάμαι σαν ένα χορταστικό κολατσιό από τα σχολικά μου χρόνια, μια ζυμαρένια βαρκούλα, γεμισμένη με διάφορα καλούδια. Εδώ όμως έπρεπε να δοκιμάσουμε. Επιλέξαμε αυτό με τον γύρο... Λοιπόν, ήταν πολύ χορταστικό, πολύ πληθωρικό, με το τυρί να καλύπτει όλο το ζυμάρι και τον γύρο να μπερδεύεται ανάμεσα σε τυρί και κομμάτια ντομάτας. Για τους λάτρεις του είδους είναι κόλαση γεύσης.

Από εμάς τώρα, ο ένας δεν τρώει μπερδεμένες γεύσεις (ο άντρας μου) ψάρεψε όμως κομματάκια γύρου και τσίμπησε ζυμάρι. Εγώ, που δεν είμαι και ο πιο αντικειμενικός κριτής, καθότι έχω χρόνια να δω και να γευτώ πεϊνιρλί, ας πούμε πως θα το ήθελα λιγότερο πληθωρικό σε γέμιση, ώστε να καταλάβω το υπέροχο, μυρωδάτο ζυμάρι του, που για μένα ήταν το high end αυτού του πιάτου. Δεν το καταφέραμε όλο, μπήκε πακετάκι.

Στα κυρίως κινηθήκαμε και οι δύο σε πιάτα ημέρας:

- Λιγκουίνι με σολωμό, πέρκα και μελάνι σουπιάς, για μένα. Ντοματίνια, κάπαρη, λίγη κρέμα γάλακτος για το δέσιμο.
Σωστή, αλμυρούτσικη γεύση ζυμαρικού με θαλασσινά. Ο σολωμός όχι σκορπισμένος στο πιάτο, αλλά μια φέτα φρέσκου σολωμού πάνω από τα ζυμαρικά μου. Σωστή κίνηση. Το μόνο που θα έβγαζα από το πιάτο είναι η κάπαρη, που κατά την γνώμη μου έδινε μεγαλύτερη αλμύρα απ' όση σήκωνε αυτό το πιάτο. Μερίδα μεγάλη, κι αυτή μπήκε πακέτο για το σπίτι.

- Ψαρονέφρι με πατατούλες baby και φασολάκια φρέσκα. Φιλεταρισμένο, πάνω σε ξύλο κοπής, πολύ νόστιμο.

- Mousse au chocolat με γέμιση creme brulee. Το γευστικό κλείσιμο ήταν ό, τι καλύτερο θα ταίριαζε σε μια παριζιάνικη βραδιά. Μια πάστα σοκολατένιας μους με καρδιά κρέμας. Αέρινη και δροσερή.

Στο λογαριασμό κινηθήκαμε στα 55 ευρώ με 3 ποτήρια κρασί. Με απόδειξη. Και επιδόρπιο γλυκό κρασί, τύπου σαμιώτικο.

Φτηνό δεν θα το πεις. Είναι στην κατηγορία 20-25 ευρώ το άτομο για βασική παραγγελία. Όμως οι μερίδες είναι μεγάλες και σίγουρα θα φύγεις χορτασμένος και με μία γλυκιά ανάμνηση, σαν να πήγες ταξιδάκι.

Συνολικά το Αίφνης ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Μπήκε στην καρδιά μας! Εμείς θα ξαναπάμε σίγουρα! Να πάτε κι εσείς!

10 medium

28 Σεπ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Επανάληψη κριτικής για το Che του Πειραιά, μετά από δύο χρόνια περίπου. Στο διάστημα αυτό το έχω επισκεφθεί αρκετές φορές, για φαγητό και ποτό, με ανάμεικτες εντυπώσεις, κατά βάση θετικές. Όμως φέτος το μενού ανανεώθηκε και θα ήθελα να του χαρίσω μια ακόμα κριτική.

Κατ’αρχάς ο χώρος παραμένει ασυναγώνιστος, για τον Πειραιά τουλάχιστον. Η τόσο όμορφη, ατμοσφαιρική αυλή με τις μεξικανο – περουβιανές πινελιές και την αντίστοιχη διακόσμηση, δίνει λατινοαμερικάνικη ένταση. Τα δέντρα και η πρασινάδα από την άλλη, προσδίδουν αυτή την καλοκαιρινή αύρα που αποζητεί κάποιος όταν ανοίγει ο καιρός. Γενικά, ας μην αναλύω τα περί διακόσμησης, ο χώρος είναι κεφάτος και πολύχρωμος. Και μόνο που μπαίνεις στην αυλή αυτή σου ανεβαίνει η διάθεσή.

Η μουσική βοηθάει εξίσου, με λάτιν ακούσματα αρχικά και χορευτικά ’80s όσο περνάει η ώρα. Το Σάββατο η κράτηση για φαγητό είναι απαραίτητη. Τις καθημερινές, με μικρή αναμονή ίσως, μπορεί να σταθείς πιο τυχερός. Και εννοείται, είναι all day, για κάθε ώρα.

Πραγματοποίησα δύο επισκέψεις στο Che μετά την επιστροφή μου από τις διακοπές και μπορώ να πω ότι οι γευστικές εντυπώσεις που αποκόμισα ήταν πολύ καλύτερες από αντίστοιχες παλιότερες. Η κουζίνα έχει ανανεωθεί, το μενού το βρήκα πιο ώριμο, η εξυπηρέτηση είναι πολύ προσεγμένη.

Από την υποδοχή στην πόρτα που καλησπερίζει ευγενικά, ενημερώνει για διαθέσιμα τραπέζια και προσπαθεί να κάνει ό, τι μπορεί για να εξυπηρετήσει τους πάντες, μέχρι τα παιδιά στο σέρβις, όλα κυλούν ρολόι. Τουλάχιστον την εικόνα αυτή εισέπραξα εγώ. Η κουζίνα παραδίδει σε λογικούς χρόνους, τα ορεκτικά διαχωρίζονται σε θαλασσινά και κρέας, για να μην μπερδεύονται οι γεύσεις, οι σερβιτόροι γνωρίζουν το μενού και επεξηγούν, τα σερβίτσια ανανεώνονται. Τι άλλο να ζητήσεις; Από μένα είναι 4/4.

Στις δύο αυτές επισκέψεις, από το ανανεωμένο μενού δοκιμάσαμε τα εξής:
Την πρώτη φορά, δύο άτομα:
- Σεβίτσε λαβράκι. Ξινούτσικο, ποσότητα αρκετή για δύο, με την πινελιά της ψιλοκομμένης κόκκινης, καυτερής πιπεριάς.
- Καρπάτσιο τόνου με αυγά χελιδονόψαρου. Ήταν καταπληκτικό! Αλλά δεν το βρήκα την δεύτερη φορά στον κατάλογο…
- Peruvian Duck, δλδ πάπια με ρύζι, σόγια και φρούτα του πάθους. Το κρέας ήταν καλοψημένο και μαλακό, τα συνοδευτικά αδιάφορα. Συνολικά νόστιμο πιάτο, με την απαραίτητη φρουτώδη επίγευση.
- Brazilian Picanha: πολλά υποσχόμενη, αλλά δυστυχώς δεν… Το κρέας ήταν σκληρό και αυτό χαλούσε όλο το πιάτο. Δυστυχώς, ίδια εντύπωση μου είχε αφήσει το συγκεκριμένο πιάτο και σε παλαιότερη επίσκεψη.

Την δεύτερη φορά, παρέα τεσσάρων πεινασμένων για Σαββατιάτικη έξοδο δοκιμάσαμε:

- Σεβίτσε. Μυλοκόπι αυτή τη φορά. Ίδιο σχεδόν με το λαυράκι που είχα δοκιμάσει. Ίδια γεύση, ίδια αίσθηση. Εγώ με το ξινό δεν τα πάω πολύ καλά. Οι φίλοι όμως το λάτρεψαν.
- Smoked Chicken Salad: πήραμε την πιο προβλέψιμη από τις 4 σαλάτες του καταλόγου. Ευτυχώς ήταν αρκετά χορταστική και πλούσια.

Από τα ορεκτικά πήραμε
- Tacos Pork Belly: τα περίμενα μεγαλύτερα, με τραγανή πίτα και ζεστά. Τα γνωστά τάκος δηλαδή. Αντί αυτών έφτασαν 5 μικρούτσικα τάκος (μεγέθους δύο μπουκιών έκαστο), σε μαλακή πιτούλα, με κρύα γέμιση από λευκή σως, ανακατεμένη με κρέας και μυρωδικά. Ήταν πολύ νόστιμα, αλλά τα ήθελα πιο πλούσια.
- Beef Chimichaga: μοσχάρι και pico de gallo: πολύ- πολύ νόστιμα! Τεμαχισμένα σε ρολάκια- μπουκιές, γύρω στα 10 κομμάτια.

Πήραμε και δύο κυρίως για τη μέση:
- Churrasco Iberico: χοιρινή σούβλα.
- Tri- Tip Steak Black Angus: δηλαδή φιλέτο μοσχάρι

Και τα δύο έφθασαν με το ίδιο ακριβώς σερβίρισμα. Σε ξύλινο πιάτο, πάνω σε φύλλα μπανάνας, με λίγο πουρέ στην άκρη (διαφορετικού είδους) και λίγη πράσινη σαλάτα. Ίδιο και το σερβίρισμα της picanha την πρώτη φορά. Οκ, μπορώ να συμπεράνω ότι στο σερβίρισμα των κρεάτων δεν έχουν πολλή φαντασία. Όμως το πρόβλημα δεν ήταν αυτό.

Μετά την αποτυχία της Picanha, και η χοιρινή σούβλα απογοήτευσε, γιατί, 1ον δεν ήταν σούβλα, αλλά σουβλάκι, 2ον, ενώ ήταν ζουμερή και ωραία μαριναρισμένη, δεν είχε καθαρό κρέας. Κομμάτια λίπους ανά δύο μπουκιές! Κι όταν ένα τέτοιο πιάτο μπαίνει στη μέση, η πιθανότητα να φας λίπος, καταλαβαίνετε, είναι ακόμα πιο μεγάλη. Ελάτε βρε παιδιά! 19 ευρώ για ένα σουβλάκι γεμάτο λίπος, παραείναι πολύ, δεν νομίζετε;

Το Steak ήταν μια χαρά, έσωσε τα προσχήματα της κρεατοφαγίας. Ζουμερό, μαλακό και νόστιμο. Μέτρια ψημένο, όπως ζητήσαμε. Αλλά τι να σας πω, με τα κρέατα, δεν ξέρω αν θα το ξανατολμήσω…

Για επιδόρπιο δεν αντέξαμε και πήραμε 2 γλυκά. Άλλωστε ήταν και τα δύο λαχταριστά.

- Το πρώτο ήταν σαν ζεστό σουφλέ σοκολάτας με παγωτό βανίλια (και φυστίκια, αν θυμάμαι)..
- Το δεύτερο Dulce di leche με παγωτό καραμέλα

Πάρα πολύ ωραία και κατάλληλα για παρέα.

Συνοδεύσαμε το γεύμα μας με ένα μπουκάλι λευκή Βίβλια Χώρα. Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση ότι στα λευκά κρασιά και τα τέσσερα ήταν αγαπημένες (και ακριβές) ελληνικές ετικέτες. Η Βίβλια Χώρα στα πιο οικονομικά, γύρω στα 35 ευρώ (αλλά όχι όσο οικονομικά θα έπρεπε). Τέλος πάντων, η ποικιλία είναι μεγάλη, σε ελληνικούς και διεθνείς αμπελώνες, για όποιον ενδιαφέρεται για το κρασί. Πολλά και τα κοκτέιλ, όπως εξυπακούεται, σε διαφορετικό κατάλογο.

Μετά το κρασί, αφού μείναμε και για ποτό, συνεχίσαμε με δύο κοκτέιλ, μια αρωματική σαγκρία κι ένα κοκτέιλ άνευ αλκοόλ για μένα, με βάση την μαστίχα. Ήταν πολύ καλά και τα τέσσερα ποτά μας, και ειδικότερα την σαγκρία την λάτρεψα!

Μ’ αυτά και με κείνα, ο λογαριασμός εκτοξεύτηκε στα 160 ευρώ περίπου για την τετράδα, μαζί με ποτά, δλδ 40 ευρώ το άτομο. Αν αφαιρέσεις τα ποτά, γύρω στα 30- 35.

Δεν ξέρω πώς ακούστηκε το δείπνο μας, ίσως φάνηκαν πολλά τα πιάτα που πήραμε, αλλά αναλογικά με τις ποσότητες, ήταν αρκετά τσιμπημένα.
Κατ’ αρχάς κανένα, σχεδόν, ορεκτικό δεν πέφτει κάτω από τα 9 ευρώ. Οι δε σαλάτες, γενικότερα έχουν πάρει την ανιούσα (εκπλήσσομαι πια αν βρω σε εστιατόριο σαλάτα κάτω από 12 ευρώ). Όσο για τα κυρίως κυμαίνονται κατά μ. ο. στα 20 ευρώ. Τα γλυκά έχουν εκτοξευτεί και αυτά στα 8- 9 ευρώ (τάση που, μετά τις σαλάτες, πάει να καθιερωθεί στα περισσότερα εστιατόρια). Ας μην μακρηγορώ, ο κατάλογος είναι αναρτημένος στο διαδίκτυο, για όποιον ενδιαφέρεται να δει τιμές.

Συνολικά, θα πω «ναι» στο Che και ενδεχομένως θα ξαναπάω και μία και περισσότερες φορές. Αλλά βασικά θα πάω για το περιβάλλον, για μια αρωματική σαγκρία, για ένα ελαφρύ απογευματινό γεύμα, για κάτι άλλο εν πάση περιπτώσει από δείπνο. Και ο βασικός λόγος είναι η σχέση τιμής- ποσότητας - ποιότητας στα πιάτα τους…Αυτό το vfm...

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

27 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σαββατιάτικο μεσημέρι του Ιουλίου, με τη θερμοκρασία κοντά στους 38 βαθμούς, αποφασίσαμε να ζήσουμε το καλοκαίρι στην Αθήνα σαν τουρίστες και να πάμε μια βόλτα για ψαράκι όσο πιο μακριά μπορούσαμε με κατεύθυνση προς το Σούνιο.

Αφού κάναμε αρκετές στάσεις σε κρυφές παραλίες και ορμίσκους για να δοκιμάσουμε την θάλασσα και να δροσιστούμε, έστω και φευγαλέα, καταλήξαμε στη Μαρίδα για φαγητό.

Την ταβέρνα αυτή την είχαμε δει καιρό τώρα στις βόλτες μας. Προσωπικά μου φαινόταν σαν μια αυθεντική εμπειρία, μια ταβέρνα ξεχασμένη στο χρόνο, σε ένα σημείο που δεν υπάρχει οικισμός τριγύρω, μόνο μια στάση λεωφορείου και η απίθανη παραλία των Λεγραινών. Επειδή, όσο περνούν τα καλοκαίρια, όλο αναζητώ πιο απομακρυσμένες παραλίες για μπάνιο και πιο μικρά και παραδοσιακά ταβερνάκια, από τις κλασικές νεοταβέρνες με τα πειραγμένα πιάτα, την Μαρίδα την είχα στα must. Μετά από μια γρήγορη έρευνα, πήραμε τηλέφωνο καλού κακού να μας ετοιμάσουν ένα τραπεζάκι για δύο.

Ο χώρος δεν λέει πολλά. Είναι από τα μέρη που θα πας για το φαγητό, όχι για τη θέα ούτε για τη διακόσμηση. Παρόλο που η παραλία των Λεγραινών είναι στα πέντε λεπτά με τα πόδια. Δεν φαίνεται όμως, από τις καλαμιές και τον κεντρικό δρόμο που περνάει ακριβώς μπροστά. Απέναντι μια παλιά στάση του ΚΤΕΛ Αττικής, μερικοί παραθεριστές να περιμένουν με τις ώρες το λεωφορείο, κάποιος να προσπαθεί να κάνει οτοστόπ. Μέσα στην τρελή ζέστη του Ιουλίου... Γενικά είναι το σκηνικό που σου δημιουργεί μια νοσταλγική διάθεση παλιού καλοκαιριού, σε μια περιοχή της Αττικής αγνή ακόμα από την τουριστική εκμετάλλευση.

Μπαίνοντας στην ταβέρνα, θα δεις μια όμορφη βεράντα στα αριστερά και τον κλειστό χώρο ευθεία μπροστά σου. Καθίσαμε πρώτο τραπέζι στη βεράντα, είχε ίσκιο γενικά, αλλά κανένα άλλο μέσο δροσιάς. Και την μέρα που πήγαμε έσκαγε ο τζίτζικας πραγματικά. Πολλά τραπέζια γενικά, για να εξυπηρετήσουν αρκετές παρέες.

Ο κατάλογος είναι κλασικός ψαροταβέρνας, χωρίς πολλές εκπλήξεις. Οι τιμές σε ψάρια και θαλασσινά είναι οι γνωστές και ελαφρώς τσιμπημένες. Αυτό χαλάει λίγο την μαγεία της ρετρό εμπειρίας και σε προσγειώνει ανώμαλα στο σήμερα. Τα ταπεινά ψαράκια (μαρίδες, σαρδέλες, γαύρος κτλ) περίπου στα 9 ευρώ. Τα μεγάλα ψάρια κιλό (μπαρμπούνια, φαγκρί, τσιπούρα κτλ) 55 - 65 ευρώ, αναλόγως... Χταπόδι - καλαμάρι - γαρίδες (φρέσκα υποθέτω) στα 9-12 ευρώ. Η δε χωριάτικη 8 ή 9.

Ευτυχώς η γεύση σε αποζημιώνει και δικαιολογεί τα χιλιόμετρα που διένυσες μέχρι εκεί.

Πάμε λοιπόν:

Στην αρχή μας έφεραν ένα υπέροχο αφράτο, ζυμωτό ψωμί, μισό καρβελάκι. Αν και δεν είμαι φίλος του ψωμιού γενικά, το συγκεκριμένο το έφαγα με μεγάλη ευχαρίστηση. Μαζί με την ταραμοσαλάτα έδεσε τέλεια.

- Ταραμοσαλάτα σπιτική. Ελαφρώς όξινη, λευκοκίτρινη, ό, τι πρέπει για συνοδεία θαλασσινών. Πολύ καλή.

- Χωριάτικη σαλάτα, με φρέσκα, πλούσια υλικά. Η ντομάτα ολόγλυκια. Μόνο η φέτα θα μπορούσε να είναι λίγο καλύτερη και κάπως μεγαλύτερο το κομμάτι. Αν δηλαδή ήμασταν πάνω από τρεις δεν θα έφτανε για όλους.

- Κολοκυθοκεφτέδες. Πέντε, αν θυμάμαι, στη μερίδα. Νόστιμοι, τραγανοί και καθόλου λαδίλα από το τηγάνι.

- Σαρδέλες σχάρας. Πλούσια μερίδα. Φρέσκιες, γλυκιές και ζουμερές.

- Μια μερίδα μπαρμπούνια σχάρας. Βγήκαν 4 μεγάλα μπαρμπούνια. Μαεστρικά ψημένα. Ζουμερά, με την πετσούλα τους και το λαδάκι τους, φρεσκότατα και νοστιμότατα. Τα ευχαριστήθηκα πραγματικά! (22 ευρώ)

Νεράκι πήραμε κανάτα με πάγο. Μαζί με ένα αναψυκτικό και ένα τέταρτο λευκό κρασάκι, ο λογαριασμός βγήκε λίγο πάνω από τα 60 ευρώ, για δύο άτομα. Δεν τα λες και λίγα, δεν τα λες και εξωφρενικά. Απλά, να πληρώνεις τόσο ακριβά στην Ελλάδα το φρέσκο ψάρι, για ποιον λόγο δεν ξέρω... Στο τέλος μας κέρασαν φρούτα σε πιατέλα, καλοκαιρινά, που μας δρόσισαν. Μας πρότειναν και γλυκό σοκολάτα- μωσαϊκό, αλλά ένεκα ζέστης, είπαμε να το αποφύγουμε.

Γενικά ό, τι φάγαμε ήταν νόστιμο. Και για μένα έχει πάντα αξία σε τέτοια μέρη, να είναι και φρέσκο. Η Μαρίδα είναι η ταβέρνα που δεν θα σε απογοητεύσει. Και αν μη τι άλλο, θα φύγεις χορτάτος.

Αν βρεθείτε λοιπόν μέχρι το Σούνιο ή κινείστε στα πέριξ του Λαυρίου είναι μια πολύ καλή επιλογή για το καλοκαίρι ή και για όλο τον χρόνο.

10 medium

21 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Επισκεφθήκαμε το Napolitivo, οικογενειακή παρέα, ένα όμορφο απόγευμα καθημερινής, που η βόλτα στη Μαρίνα Φλοίσβου είναι απολαυστική.

Είχα καθίσει κάποιες φορές στο Napolitivo για μια πίτσα, αλλά δεν είχαμε ποτέ ολοκληρωμένο γεύμα, γι' αυτό δεν είχα γράψει κριτική. Οι πίτσες του πάντως είναι άπαιχτες. Φτιάχνονται με έναν ιδιαίτερο, ναπολιτάνικο τρόπο κι έχουν ένα ζυμάρι μαλακό στη μέση και τραγανό στην άκρη. Είναι αυτό που λέμε: Λιώνει στο στόμα.

Αυτή την φορά δοκιμάσαμε τα ζυμαρικά του.

Για την τοποθεσία δεν έχω να πω πολλά. Ποιος δεν ξέρει την Μαρίνα Φλοίσβου, που είναι ένα στολίδι για το Φάληρο, ένας υπέροχος περίπατος για όλη την οικογένεια. Η τοποθεσία του εστιατορίου δίπλα στη θάλασσα με θέα τα σκάφη, μας μεταφέρει σε νησιά, όσους δεν έχουμε φύγει ακόμα για διακοπές. Το Napolitivo, ως χώρος είναι αρκετά ευρύχωρο, με πολλά τραπέζια μέσα και έξω. Και πολύ ωραία μουσική που δημιουργεί ατμόσφαιρα. Τώρα βέβαια που άνοιξε ο καιρός, οι περισσότεροι μαζεύονται έξω.

Εμείς, πέντε άτομα (τα δύο παιδιά) καθίσαμε σε ένα όμορφο τραπεζάκι κοντά στα παρτέρια. Ο κατάλογος, χωρίς να είναι πολύ εκτενής, περιλαμβάνει αρκετά ενδιαφέροντα πιάτα και φυσικά πίτσες.

Ό, τι κι αν δοκιμάσαμε ήταν φρέσκο και ποιοτικό. Και σ' αυτό θέλω να σταθώ, μετά την απογοτευτική εμπειρία που είχαμε σε ιταλικό γνωστής αλυσίδας, για το οποίο θα αφιερώσω άλλη κριτική.

Παραγγείλαμε τα εξής:

- ελιές πράσινες, αρωματισμένες με σκόρδο και δενδρολίβανο.
Μεγάλες ελιές, χορταστικές, χωρίς πικράδα.

- αγκινάρες με σκόρδο και θυμάρι (νομίζω και μια σως βαλσάμικου). Είμαι λάτρης της αγκινάρας έτσι κι αλλιώς. Το ίδιο και οι Ιταλοί, απ' όσο θυμάμαι από τα ταξίδια μου. Οι ιταλικές αγκινάρες μαγειρεμένες είναι το κάτι άλλο! Όπως ήταν κι εδώ. Μόνο που θα ήθελα λίγο μεγαλύτερη μερίδα από τα τέσσερα κομμάτια.

- Μας έφεραν ζεστές, τραγανές φετούλες φοκάτσια με τυρί και σκόρδο. Πολύ νόστιμες και ταίριαξαν τέλεια με τα ορεκτικά μας.

- Σαλάτα panzanella. Με κύριο υλικό τις μαριναρισμένες, κόκκινες πιπεριές και τα κρουτόν σε μεγάλα κομμάτια. Ντοματίνια, αγγούρι, κάπαρη, βασιλικός και απίστευτη ρικότα ολοκλήρωναν αυτή την πρωτότυπη και εξαίσια σαλάτα. Μας άρεσε πολύ, μπράβο τους!

- Ακολούθησαν τρεις μακαρονάδες:
1. Napolitana
2. Απλή με λάδι και τυρί
3. Salmone

Οι δύο πρώτες ήταν πιο απλές, για να φάνε τα παιδιά.

Η Ναπολιτάνα, από την οποία δοκίμασα, είχε μια υπέροχη σάλτσα ντομάτας, ντοματίνια και βασιλικό. Καταπληκτική μέσα στην απλότητά της.

Τα λιγκουίνι με σολομό ήταν ουσιαστικά το πιάτο που μοιραστήκαμε οι ενήλικες στη μέση. Είχα καιρό να φάω τόσο φρέσκο πιάτο ζυμαρικών. Ο σολομός υπήρχε σε πλούσια κομμάτια και ήταν ολόφρεσκος.

Για επιδόρπιο δοκιμάσαμε δύο γλυκά κι ένα μπολ παγωτό κρέμα - σοκολάτα για τα παιδιά.

Το πρώτο γλυκό ήταν ένα αυθεντικό ιταλικό τιραμισού μέσα σε ποτήρι, πλούσιο και αφράτο, με αυτή την δυνατή επίγευση καφέ που λατρεύω!

Το δεύτερο μια ελαφριά πανακότα με σιρόπι από μούρα (αν θυμάμαι). Αρωματική, αέρινη, με διακριτική γλυκύτητα, όπως πρέπει να είναι η σωστή πανακότα!

Συνοδεύσαμε με ένα μπουκάλι λευκό κρασί Μαγικό Βουνό, Κτήμα Λαζαρίδη, στα 34 ευρώ. Η λίστα κρασιών δίνει έμφαση στις ιταλικές ετικέτες, αλλά μπορείτε να βρείτε και 2-3 αξιόλογα ελληνικά.

Η εξυπηρέτηση, κυρίως από μια νεαρή σερβιτόρα που είχε αναλάβει το τραπέζι μας, ήταν πολύ καλή. Υπήρχαν κάποιες καθυστερήσεις, αλλά η κοπέλα ήταν ευγενική και εκτιμήσαμε ότι μας εξυπηρέτησε σε ό, τι είχε να κάνει με τα παιδιά.

Στο σύνολο είχαμε μια πολύ ευχάριστη βραδιά και είναι θετικό ότι υπάρχει ένα τόσο αξιόλογο ιταλικό εστιατόριο στη Μαρίνα Φλοίσβου, να συνοδεύσει την βόλτα σας. Σίγουρα σας το προτείνω. Σίγουρα θα ξαναπάω!

(το ποσό ανά άτομο είναι περίπου 25 ευρώ, αναλόγως τι θα δοκιμάσετε)