Loader

ram

Κριτικές: 153
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

12 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Γαλήνη. Τι θα επιθυμούσε κάποιος μετά από ένα μπάνιο στην Ανάβυσσο; Ελαφρύ φαγητό και ησυχία. Γαλήνη δηλαδή.

Η Γαλήνη είναι μια από τις παραδοσιακές ψαροταβέρνες της Αναβύσσου, που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε. Μετά το πρώτο μπάνιο της σεζόν, οι φίλοι πρότειναν στην ταβέρνα αυτή, που αρχικά, ομολογώ, ως ιδέα δεν με ενθουσίασε. Όταν φτάσαμε όμως θυμήθηκα ότι έχω καθίσει κάποιες φορές στο παρελθόν και ποτέ δεν είχα κάτι αρνητικό να προσάψω. Παρκάραμε ακριβώς απέξω, στον άνετο χώρο που υπάρχει ακριβώς δίπλα στις ταβέρνες.

Βρίσκεται πάνω στον παραλιακό δρόμο της Αναβύσου. Που εξωτερικά δεν γεμίζει το μάτι. Όσο πιο μέσα όμως οδηγηθείς στην σκεπαστή αυλή της, τόσο πιο κοντά στη θάλασσα θα βρεθείς, θα ξεχάσεις τον θόρυβο του δρόμου και θα επικεντρωθείς στη θέα. Να πίνεις το ούζο σου σε μπαλκόνι ακριβώς πάνω από τη θάλασσα, αξία ανεκτίμητη. Όταν πήγαμε εμείς δεν είχε πολλές παρέες. Είχε βέβαια αρκετά γεμάτα τραπέζια, αλλά γενικά είχαμε ησυχία. Την έχω πετύχει και πολύ πιο γεμάτη με γκρουπ τουριστών και οικογενειακές καταστάσεις.

Το άλλο θετικό είναι η συνέπεια του καταλόγου. Δεν ξέρω αν έτυχε η μέρα, πάντως ό, τι κι αν είδαμε στον κατάλογο και ζητήσαμε το είχαν. Γαύρο, αθερίνα, μαριδάκι, τσιπούρες, μπαρμπούνια, σαρδέλες, πιάτα με ζυμαρικά… Το λέω επειδή σε τέτοιου τύπου ταβέρνες ο κατάλογος συνήθως λέει πολλά, αλλά η ψαριά έχει λίγα. Εδώ δεν αντιμετωπίσαμε τέτοια προβλήματα.

Για τον στήσιμο του χώρου και τα τραπέζια, δεν θα κουράσω. Όλοι πάνω- κάτω ξέρουμε το στιλ ψαροταβέρνας ‘70s. Αν κάτι εκτιμώ σε αυτές τις ταβέρνες είναι τα μεγάλα τραπέζια που χωράνε όλους τους μεζέδες. Και το προσωπικό βεβαίως, που κάνει τα ταχυδακτυλουργικά του για να τα βολέψει όλα.

Το φαγητό δεν είναι κάτι συγκλονιστικό, είναι το αναμενόμενο σε μια παραδοσιακή ψαροταβέρνα. Το ζητούμενο είναι να είναι αξιοπρεπές και τίμιο. Ως προς αυτό η Γαλήνη με κάλυψε.

Στην αρχή μας έφεραν λαδωμένες φέτες ψωμάκι στον γνωστό δίσκο. Μαζί με την τυροκαυτερή που είχαμε παραγγείλει, ταίριαξαν γάντι!

Συνεχίσαμε με:
- Σαλάτα αγγουροντομάτα και χόρτα βλήτα. Αμφότερα νοστιμότατα και φρέσκα.
- Πατατούλες τηγανιτές. Μια μερίδα αρχικά, που μας άρεσαν και τις ανανεώσαμε. Καλοτηγανισμένες, φρέσκιες.
- Χταπόδι ψητό και καλαμάρι τηγανιτό. Τα βάζω μαζί, γιατί δεν θέλω να σχολιάσω κάτι περαιτέρω. Κλασικά και κατεψυγμένα. Τουλάχιστον το ξέρεις, τουλάχιστον τα παραγγέλνεις εν γνώσει σου. Όπως έχω δηλώσει πολλάκις, δεν είμαι φίλος των κατεψυγμένων θαλασσινών, αλλά εδώ ένεκα παρέας…
- Γαρίδες σαγανάκι. Νόστιμες, μεγαλούτσικες, χορταστικές. Προσωπικά, το σαγανάκι δεν είναι το αγαπημένο μου πιάτο με γαρίδες, τις προτιμώ στη σχάρα, και σίγουρα έχω φάει και καλύτερο σαγανάκι από της Γαλήνης, ωστόσο, μεταφέρω τον ενθουσιασμό του κουμπάρου μου, που κυριολεκτικά έγλειψε όλη την σάλτσα με το ψωμάκι του.
- Αθερίνα τηγανιτή. Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Ελαφρύ λάδι, τραγανιστή, φρέσκια, την ευχαριστήθηκα!
- Μπαρμπούνια τηγανιτά. Μερίδα, στα 15 ευρώ, 5-6 μεγαλούτσικα, πολύ τίμιο ντιλ. Ιδιαιτέρως αν σκεφτείς ότι φάγαμε τρεις στους πέντε. Αυτό είναι το καλό όταν δεν είναι όλοι νησιώτες στην παρέα. Το καλό ψάρι το τρώνε λίγοι (Κι αυτός είναι επίσης ο λόγος που πρέπει πάντα μα πάντα να ανεχτείς και το κατεψυγμένο καλαμάρι, έτσι να βρίσκεται…).

Ήπιαμε ούζο Πλωμαρίου, το ένα από τα 2-3 που υπήρχαν στον κατάλογο. Και μια κοκα κόλα.

Η εξυπηρέτηση, όπως είπα, γρήγορη και έμπειρη, μας έφεραν τα απαραίτητα μαντιλάκια, μας κέρασαν παγωτά χωνάκια. Πληρώσαμε με κάρτα, η απόδειξη εκδόθηκε κανονικά, δεν έχω λόγο να μην τους βάλω 4/4.

Ο λογαριασμός για πέντε άτομα κινήθηκε πάνω- κάτω στα 18 ευρώ. Αν μέναμε στους μεζέδες και δεν παίρναμε τα μπαρμπούνια (τα ψάρια τιμολογούνται στα 50 ευρώ περίπου το κιλό), θα έβγαινε 2-3 ευρώ λιγότερα στον καθένα. Αλλά τι νόημα έχει;

Εν ολίγοις, περάσαμε όμορφα στη Γαλήνη, χαλαρώσαμε μετά το μπάνιο και φάγαμε καλά. Είναι μια τίμια ψαροταβέρνα που θεωρώ ότι δεν απογοητεύει. Προσωπικά, θα την ξαναπροτιμούσα, αν βρισκόμουν εκεί γύρω, δεν έχω σοβαρό λόγο να μην την προτείνω και σ' εσάς.

10 medium

08 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ιωλκός, ένα εστιατόριο σκέτη αποκάλυψη που έμαθα από το a4f!

Είχαμε προσπαθήσει να πάμε χωρίς κράτηση κάποια μεσημέρια σαββατοκύριακου τον χειμώνα, αλλά είχε σταθεί αδύνατο. Ήταν πάντοτε γεμάτο. Τελικά τα καταφέραμε ένα απόγευμα Σαββάτου, αφότου άδειασε από την μεσημεριανή βάρδια. Εμείς, τέσσερα άτομα, και 2-3 παρέες ακόμα.

Η συνολική εμπειρία από την Ιωλκό ήταν πραγματικά άψογη σε όλα τα επίπεδα. Πριν ακόμα περιγράψω το γεύμα μας, θα το προτείνω με κλειστά μάτια, σε όσους ξέρουν να τρώνε καλό και ποιοτικό ψάρι και αγαπούν τα θαλασσινά. Η ποικιλία σε καλούδια της θάλασσας είναι αξιοσημείωτη για ένα εστιατόριο που δεν διαφημίζεται από έντυπα και σάιτς και βρίσκεται σε ένα όχι τόσο κεντρικό σημείο της Γλυφάδας, πολύ κοντά στη λεωφόρο Βουλιαγμένης και σχετικά ψηλά από το εμπορικό κέντρο της Γλυφάδας. Κι όμως έχει αποκτήσει φανατικό κοινό. Δεν σας κρύβω ότι με έκπληξη το ανακάλυψα και το έχω εντάξει ήδη στα must.

Ο χώρος είναι πολύ προσεγμένος, φιλικός και σέβεται τον πελάτη. Μια όμορφη αυλή που περιτριγυρίζεται από πρασινάδες και λουλούδια, τα οποία καλύπτουν την φασαρία του δρόμου. Όμορφα τραπέζια, άνετα, στρωμένα με χάρτινα σουπλά και λευκά σερβίτσια. Στην είσοδο ξεχωρίζει ο πάγκος με τα ψάρια και τα θαλασσινά. Τριγύρω ράφια με λογής λογής αποστάγματα από διάφορα σημεία της Ελλάδας. Ε, και όταν βλέπω ούζα από το νησί μου και μάλιστα ετικέτες που δεν βρίσκω εύκολα στην Αθήνα, όσο να ναι, ανεβαίνει ένα εστιατόριο στην υπόληψή μου.

Ο κατάλογος είναι πλούσιος σε κλασικές και μοντέρνες γεύσεις. Διαφοροποιείται από τα κλασικά μενού της ψαροταβέρνας και αυτό δημιουργεί μια πολύ ευχάριστη έκπληξη σε όσους έχουμε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. Η δε βιτρίνα στην είσοδο γεμάτη με όλα τα καλούδια της θάλασσας. Δεν ξέρω σε τι να πρωτοσταθώ. Στα στρείδια, τα χτένια, τις πίνες, τις λογής λογής αχιβάδες, τον φρέσκο αχινό… τα σεβίτσε, την ψαρόσουπα, τις μπρουσκέτες μαρινάτων ψαριών, το φρέσκο (επιτέλους και χωρίς υποσημειώσεις) καλαμάρι και χταπόδι… Επιτέλους ένα μεζεδοπωλείο που σέβεται τον εαυτό του και σερβίρει φρέσκα θαλασσινά!

Βέβαια η Ιωλκός λειτουργεί και στη λογική του τσιπουράδικου, το όνομα εξάλλου παραπέμπει ευθέως στον Βόλο. Όμως εγώ δεν θα σταθώ σε αυτό, γιατί η κουλτούρα της πρωτεύουσας επιτάσσει το πλήρες γεύμα και όχι το τσιμπολόγημα.

Η εξυπηρέτηση είναι εντελώς προσωπική. Οι ιδιόκτητες καλωσορίζουν προσωπικά όλους τους πελάτες, προτείνουν πιάτα, προσαρμόζουν όσο μπορούν τις απαιτήσεις στην κουζίνα τους. Ιδιαίτερα ο κύριος της υποδοχής και διευθυντής του καταστήματος, είναι ιδιαίτερα ευγενής και περιποιητικός, θα καθίσει με ενδιαφέρον πάνω από κάθε τραπέζι να συζητήσει και να ακούσει, βαθύς γνώστης των ψαροθαλασσινών, αναζητά προσωπικά, όπως κατάλαβα, ό, τι ωραίο βγάζει η θάλασσα. Ο δε μάγειρας πρέπει να έχει εξαιρετικό ταλέντο, που αποδεικνύεται και στο πιο απλό πιάτο που θα ετοιμάσει.

Σ’ αυτή την πρώτη επίσκεψη δοκιμάσαμε πολλά και διάφορα, αλλά και πάλι δεν μπορώ να πω ότι μου έφτασαν. Όχι γιατί δεν χόρτασα, αλλά γιατί είδα άλλα τόσα που μου τράβηξαν το μάτι και την περιέργεια. Πάμε λοιπόν:
- Φετούλες ψωμιού, φρέσκιες, τραγανές και αφράτες- ελίτσες – υπέροχο ελαιόλαδο. Μια νόστιμη έναρξη. Μαζί με το απαραίτητο σφηνάκι τσίπουρο (δεν είμαστε πολύ του τσίπουρου, αλλά το τιμήσαμε).
- Σαλάτα δική τους με πράσινα λαχανικά, ντοματίνια, σταφίδες και όλα τα καλά.
- Χόρτα Αλμύρα. Εξαιρετικά βρασμένα, τόσο όσο πρέπει.
- Φάβα με ντοματούλα και λαδάκι. Καταπληκτική!
- Μπρουσκέτα μαριναρισμένου γαύρου πάνω σε φέτα μαύρου ψωμιού και πράσινα λαχανικά.
- Σεβίτσε τόνου, με διακριτική ρόκα. Πανδαισία, όνειρο! Και πλούσια μερίδα!
- Καλαμαράκι, φρέσκο σχάρας. Λουκούμι!
- Μύδια αχνιστά στο γνωστό εμαγιέ τσουκαλάκι. Με το ελαφρύ λαχταριστό ζουμάκι τους και λεμόνι.
- Σαρδελίτσες ψητές. Χωρίς κοκαλάκι παρακαλώ! Τις έτρωγες μια μπουκίτσα, ως μεζέ.
- Κουτσομούρες τηγανιτές. Όνειρο! Τόσο ελαφρύ λάδι και τόσο φρέσκιες!
- Γλώσσα ψητή με λαδολέμονο. Πολύ σωστή, πολύ νόστιμη, αλλά μας ήρθε τελευταία και είχαμε χορτάσει. Ήμουν η τυχερή που πήρα την υπόλοιπη πακέτο σπίτι και την απόλαυσα το επόμενο μεσημέρι.

Ίσως μου διαφεύγει κάποιο από τα πιάτα, γιατί πραγματικά πήραμε πολλά. Αλλά δεν ξέραμε τι να πρωτοδοκιμάσουμε.

Στο τέλος μας κέρασαν παγωτό και σφηνάκι μαστίχα, όπως ζητήσαμε.

Στις τιμές, θεωρώ ότι είναι λίγο πιο πάνω απ’ ότι πληρώνουμε συνήθως σε ένα μέσο ψαρομεζεδοπωλείο, αλλά εδώ η ποιότητα και η πρώτη ύλη είναι άλλου επιπέδου. Κατά τη γνώμη μου αξίζει τα λεφτά του πολύ περισσότερο από μεζεδοπωλεία με κονσερβοποιημένο χταπόδι και κατεψυγμένα θαλασσινά. Σε γενικές γραμμές υπολογίστε γύρω στα 25- 30 ευρώ το άτομο ή γύρω στα 15 αν θέλετε να πιείτε τσιπουράκι και να τσιμπήσετε. Η εμπειρία όμως είναι αυθεντική και το περιβάλλον κομψό και επαγγελματικό.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα βρεθείτε στη Γλυφάδα και θα επιθυμήσετε ψαράκι, ανεβείτε λίγο πιο πάνω από την συνήθη πιάτσα και αναζητήστε την Ιωλκό!

10 medium

02 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Άλλη μια όμορφη βραδιά στο Oroscopo μαζί με αγαπημένη παρέα από το a4f, που θύμισε παλιές καλές εποχές. Ευχαριστούμε την διεύθυνση και το προσωπικό του εστιατορίου που μας περιποιήθηκαν και μας παρουσίασαν ένα πλούσιο μενού.

Τα περισσότερα έχουν ήδη ειπωθεί από τους φίλους- χρήστες της βραδιάς. Δεν θα κουράσω. Ο χώρος του Oroscopo δίπλα στο αλσάκι του Caravel και του Hilton είναι ιδανικός για ωραίες καλοκαιρινές βραδιές. Ο εσωτερικός χώρος ανανεώθηκε, όπως και το μενού. Τα τραπεζοκαθίσματα στιλ ‘80s και οι παλ αποχρώσεις στους τοίχους αντικαταστάθηκαν από μοντέρνα σκουρόχρωμα τραπεζοκαθίσματα και διακοσμητικές λεπτομέρειες στους τόνους του ξύλου και του μετάλλου. Το Oroscopo μεταμορφώθηκε σε ένα μοντέρνου ύφους εστιατόριο που του πάει πολύ.

Έχω συνδέσει το Oroscopo με ιταλικές γεύσεις, γιατί τυχαίνει κάθε φορά να δοκιμάζουμε ζυμαρικά ή πίτσα. Το ανανεωμένο μενού όμως περιλαμβάνει γεύσεις πιο τολμηρές που δίκαια το προσανατολίζουν πλέον στην μεσογειακή κουζίνα.

Το μενού της βραδιάς, που είχαν επιμεληθεί ειδικά για εμάς, περιλάμβανε μια μεγάλη ποικιλία γεύσεων, που θα προσπαθήσω να περιγράψω στην συνέχεια. Ό, τι κι αν δοκιμάσαμε ήταν ιδιαίτερα προσεγμένο, νόστιμο ή πολύ νόστιμο, ανάλογα με τις προτιμήσεις του καθενός.

Στην αρχή προσφέρθηκε αφθονία ποτών. Σε ένα τραπέζι 15 περίπου ατόμων προσφέρθηκαν μπύρες, δύο ποικιλίες χύμα λευκού κρασιού (μοσχοφίλερο και μαλαγουζιά) και ροζέ. Εγώ δοκίμασα από τα δύο λευκά, έμεινα στη μαλαγουζιά που την βρήκα πιο ήπια και δροσερή.

Ακολούθησε το φρέσκο προζυμένιο ψωμάκι – φετούλες λευκό και μαύρο- μαζί με ντιπ παντζάρι και φρέσκιες, μαύρες ελιές. Επειδή η ώρα είχε περάσει και η πείνα είχε αρχίσει να χτυπάει κόκκινο, τιμήσαμε δεόντως τα ψωμάκια, τα ορεκτικά, τα πρώτα πιάτα… Πού να ξέραμε ότι η βραδιά θα ήταν μεγάλη!

Το σερβίρισμα ξεκίνησε και ένας δίσκος με δύο ατομικές σουπίτσες κατέφθασε. Η βελουτέ πατατόσουπα (?) με το κρουτόν μου φάνηκε πολύ- πολύ νόστιμη, η χορτόσουπα με μανιτάρια που θύμιζε μαγειρίτσα, μου άρεσε λιγότερο.

Στη συνέχεια έφτασε η ώρα των ορεκτικών. Ατομικό πιάτο, με ποικιλία τεσσάρων ορεκτικών.
- Κεφτεδάκι με καρδιά μοτσαρέλας και πέστο με κουκουνάρι, πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί
- Μπρουσκέτα με φιλεταρισμένη σαρδέλα (ελαφρώς όξινη από το μαρινάρισμα) και ελαφριά μαγιονέζα
- «Αχλαδάκια» τηγανιτά με γέμιση από μαλακά τυριά. Πάνω σε γλυκιά μαρμελάδα ντομάτας (?). Τους πήγαινε πολύ.
- Δροσερή σαλάτα με πράσινα λαχανικά, ρόδι, φλέικ παρμεζάνας και η έκπληξη: κομμάτια παστελιού και ζελέ λάιμ!

Δοκίμασα τα πάντα, μου άρεσαν όλα, τσίμπησα και την σαρδελίτσα του συζύγου. Αν έπρεπε να διαλέξω, για μένα πρώτο ήταν το κεφτεδάκι, σε αυτήν την πρωτότυπη εκδοχή του, και δεύτερη η μπρουσκέτα σαρδέλας. Θα την προτιμούσα βέβαια ελαφρά περασμένη από τον φούρνο με λαδάκι, αντί για μαριναρισμένη. Η σαλάτα πρωτότυπη, αλλά πολύ γλυκιά για μένα. Ωστόσο εντυπωσίαζε το δέσιμο των υλικών, ήταν αναμφισβήτητα το πιάτο που συζητήθηκε περισσότερο στο τραπέζι. Τα αχλαδάκια, μια παραλλαγή της τυροκροκέτας στο πιο ζουμερό της, όχι όμως πολύ κοντά στα γούστα μου.

Ακολούθησε πιάτο με ποικιλία τριών ζυμαρικών.

- Ταλιατέλες ραγού.
- Ραβιόλι με γέμιση και με κρέμα σολωμού
- Κριθαρώτο θαλασσινών με ούζο και μυρωδικά.

Και αυτά όλα φρέσκα και νόστιμα (άλλωστε το Oroscopo φημίζεται για τα φρέσκα ζυμαρικά του). Για μένα την παράσταση έκλεψε το αρωματικό, σπυρωτό και θαλασσινό κριθαρώτο. Δεν το περίμενα!

Ομολογώ ότι στο σημείο αυτό, εγώ είχα χορτάσει. Νόμιζα ότι το γεύμα κάπου εδώ τελειώνει και ότι θα πέσουν σιγά - σιγά οι ρυθμοί. Όμως τα καλύτερα έπονταν. Το κρασί ανανεώθηκε και διάφορα κυρίως πιάτα άρχισαν να προσγειώνονται στο τραπέζι.

- Μπιφτέκια σχάρας με ψιλοκομμένη ντοματούλα
- Σολωμός φιλέτο, ψητός με την κρούστα του και λαχανικά ατμού.
- Κοτόπουλο με σάλτσα πορτοκαλιού και τζίτζερ
- Ταλιάτα μόσχου με φρέσκια σαλάτα και φρέσκα τσιπς πατάτας

Μακάρι να μην είχα φάει τόσο πολύ, ώστε να ευχαριστιόμουν περισσότερο τα κυρίως. Δοκίμασα μπουκιές από το καθένα και ομολογώ ότι τα βρήκα εξαιρετικά. Ο σολωμός, με την ζουμερή σάρκα και το τραγανό δέρμα ήταν το πιάτο που μου έμεινε, απλά εξαιρετικός! Τα μπιφτέκια ζουμερά, από καθαρό κιμά, καλοψημένα. Το πιάτο με την ταλιάτα ένα ολοκληρωμένο γεύμα. Θα την προτιμούσα ένα τσακ λιγότερο ψημένη. Για τα δεδομένα μου ήταν well, θα την ήθελα medium. Το κοτόπουλο, κι αυτό πλούσια μερίδα, με τη σάλτσα και τα λαχανικά του, είχε μια πιο ελαφριά γεύση για τα γούστα μου. Αλλά πάλι, γούστα είναι αυτά.

Μαζί με όλα αυτά τα θεσπέσια, έφτασαν και δύο ωραιότατες πίτσες: μία μαργαρίτα και μία λευκή με εσάνς τρούφας. Δεν μπόρεσα να δοκιμάσω καμία από τις δύο, διέκρινα όμως το λεπτό ιταλικό ζυμάρι και το ελαφρύ «κάψιμο» του φούρνου που μου αρέσει στην πίτσα. Έχω δοκιμάσει σε προηγούμενες επισκέψεις πίτσα στο Oroscopo και μπορώ να διαβεβαιώσω ότι είναι από τα δυνατά χαρτιά του.

Το γλυκό φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα τόσο πλούσιο δείπνο. Ατομικό προφιτερόλ, με ωραίο αφράτο γεμιστό σου, μπόλικη σοκολάτα και παγωτό. Λαχταριστότατο.

Για το προσωπικό, τα λόγια είναι περιττά. Παρά τον κόσμο, που ανανεωνόταν διαρκώς και τις μεγάλες παρέες, δούλεψε ρολόι. Γρήγοροι, άμεσοι, ευγενικοί, εξυπηρετικοί.

Στο vfm θα βάλω ένα αυστηρό ίσως ¾, απλά και μόνο για την αντικειμενικότητα της κριτικής μου και επειδή δεν είδα κατάλογο, για να γνωρίζω τιμές. Οι μερίδες πάντως, οι πίτσες, τα ορεκτικά, είναι όλα πολύ πλούσια.

Το συμπέρασμα είναι ότι το Oroscopo ομόρφυνε, ανανεώθηκε και ωρίμασε ακόμα περισσότερο. Αν και λειτουργεί πολύ με τουρίστες, απέχει εξ ολοκλήρου από το τουριστο- εστιατόριο, που θα φανταζόταν κάποιος. Ίσα ίσα που δείχνει πολύ ανώτερο ανάμεσα στα υπόλοιπα τουριστικά. Η ποιότητα της γεύσης, αντί να φθίνει ή απλώς να επαναπαύεται, αναβαθμίζεται συνεχώς! Συμπέρασμα: είναι ένα εστιατόριο που θα σας βγάλει ασπροπρόσωπους σε όποια περίσταση κι αν αποφασίσετε να το επισκεφθείτε. Αν δεν έχετε πάει ακόμα, να το κάνετε άμεσα!

Υ. γ. Ευχαριστούμε tzia!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

12 Μαι 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το King George είναι ένας πολύ όμορφος χώρος που μετράει λίγους μήνες, στο κέντρο του Πειραιά. Εγώ το ανακάλυψα λίγο πριν τα περασμένα Χριστούγεννα, ίσως εκεί κοντά να είχε πρωτανοίξει.

Το ύφος του είναι all day και all night με εξαιρετική επιτυχία και στα δύο. Ο δε χώρος του είναι πανέμορφος. Με ιδιαίτερο χαρακτήρα και φροντίδα στη λεπτομέρεια, εντυπωσιάζει από την είσοδο. Ένα χαρακτηριστικό μπαρ με μεγάλους καθρέφτες στα δεξιά και παντού βλάστηση, στο βάθος ένα αίθριο και χώρος με σταντς και τραπεζάκια, ενώ και ο υπόγειος χώρος, που υποτίθεται είναι πιο ήσυχος, διαθέτει όμορφο μπαρ και μαρμάρινα τραπέζια για φαγητό. Στους τοίχους διάφορες παραστάσεις και εντυπωσιακοί τετράγωνοι Καθρέφτες. Η μουσική ανεβαίνει όσο περνάει η ώρα.

Άλλοι το παρομοιάζουν με παριζιάνικο cafe της belle epoque, άλλοι με σκηνικό αποικιακού τύπου. Εγώ μπορώ να το συγκρίνω μόνο με μπαρ- εστιατόρια της Αθήνας, που έχουν ιδιαίτερο ύφος, όπως το Juan Rodriguez, το Noel, το Che και το Toni Bonnano. Τα δύο τελευταία, επίσης στον Πειραιά, είναι μια κατηγορία από μόνα τους. Φήμες λένε ότι το King George XIV αποτελεί το τρίτο αδελφάκι τους.

Η τοποθεσία του στην ομώνυμη οδό Βασιλέως Γεωργίου του έχει χαρίσει εξαιρετική δημοφιλία. Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι όλη η νεολαία του Πειραιά και οι εργαζόμενοι για το after office drink τους έχουν μετατοπιστεί (προς το παρόν τουλάχιστον) στο μπαρ αυτό.

Εκτός λοιπόν από τα φροντισμένα ποτά και τα ενδιαφέροντα κοκτέιλ, στο King George XIV θα βρείτε κι έναν αρκετά ικανοποιητικό κατάλογο φαγητού, είτε για να συνοδεύσετε το ποτό σας στο μπαρ είτε για ένα πλήρες γεύμα στα τραπέζια του κάτω ορόφου.

Εγώ ως τώρα είχα δοκιμάσει μόνο κάποια απλά πιάτα, όταν είχαμε βρεθεί εκεί για ποτό. Για παράδειγμα μια χορταστική σαλάτα (δεν θυμάμαι καθόλου το όνομα) και μια πίτσα στη μέση. Επειδή όμως τέτοιου τύπου μπαρ all day bar ως τώρα δεν μου έχουν δώσει σημάδια ιδιαίτερης γαστριμαργικής εμπειρίας, απέφευγα να πάω για ολοκληρωμένο γεύμα. Τελικά, την περασμένη Τετάρτη, φίλος που είχε δοκιμάσει την κουζίνα του, μας παρακίνησε να πάμε κι έτσι βρεθήκαμε στα τραπεζάκια του King George 3 άτομα πεινασμένα, μετά την δουλειά.

Δοκιμάσαμε τα εξής:

- Σεβίτσε σολωμό
- Καρπάτσιο μοσχάρι (με δύο τρόπους)
- Mπρουσκέτα με τυρί, αλλαντικό και μια υπέρχοχη μαρμελάδα που έδενε τέλεια με το σύνολο.
- Σαλάτα με κινόα, αβοκάντο, ραπανάκι και κοτόπουλο. Πλούσια, νόστιμη και δροσερή.
- Πίτσα μαργαρίτα. Ωραίο, λεπτό ζυμάρι, ελαφρύ ψήσιμο. Δεν διεκδικεί δάφνες, πάντως αξιοπρεπέστατη.

Το γεύμα μας ήταν σχετικά ελαφρύ. Περιοριστήκαμε σε μερικά πιάτα στη μέση, για να δοκιμάσουμε όλοι και το αποτέλεσμα μας εξέπληξε πολύ θετικά. Το επίπεδο ανώτερο από κάθε προσδοκία, δεν αποκλείεται στο μέλλον να δοκιμάσω και κάποια από τα κυρίως (ζυμαρικά, κρέας και μπέργκερ). Φαίνεται ότι γίνεται ολοκληρωμένη δουλειά στην κουζίνα και δεν λειτουργεί συμπληρωματικά του μπαρ.

Η εξυπηρέτηση από μια νεαρή σερβιτόρα υποδειγματική. Σοβαρή, γνώστης του καταλόγου και όσο της επέτρεπε η κουζίνα, γρήγορη.

Συνοδεύσαμε με ένα μπουκάλι μαλαγουζιά Γερό βασιλείου που άνοιξε υποδείγματα μπροστά μας και τελικά ο λογαριασμός έφτασε λίγο πάνω από τα 90 ευρώ. Κι έτσι μας κέρασαν όχι ένα γλυκό, αλλά μια πιατέλα με μια ποικιλία των γλυκών τους (σουφλέ, lemon pie, brownies κτλ. ).

Οι τιμές είναι τσιμπημένες. Θεωρώ τα 20 ευρώ τιμή εκκίνησης για ένα γεύμα στο King George. Μαζί με κυρίως, ποτά κτλ φτάνεις εύκολα τα 30 ευρώ το άτομο. Το θετικό όμως είναι ότι μπορείς να συνδυάσεις με ποτό και να έχεις μια ολοκληρωμένη έξοδο.

Συνολικά πάντως γι αυτό που είναι και προσφέρει, εμένα με κέρδισε και προτείνεται!

10 medium

10 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Είχα ακούσει και διαβάσει πολλά για τα Γιουβετσάκια κατά καιρούς. Αν είχα διαπιστώσει πόσο κοντά είναι στην περιοχή μου, θα είχα πάει νωρίτερα. Βρίσκεται στα σύνορα Γλυφάδας- Ελληνικού, πάνω από την λεωφόρο Βουλιαγμένης, σε μια ήσυχη γειτονιά. Από το μετρό Ελληνικό, είναι περίπου 20 λεπτά περπάτημα. Πάρκιγκ εύκολο.

Πραγματοποιήσαμε δύο επισκέψεις μέσα σε διάστημα δύο εβδομάδων και μείναμε, από τις γεύσεις τουλάχιστον, πολύ ευχαριστημένοι. Γι’ αυτό και στη δεύτερη επίσκεψη πήραμε φιλικό ζευγάρι να τους δείξουμε την ανακάλυψή μας.

Πιστεύω ότι πολλοί γνωρίζουν τα Γιουβετσάκια. Είναι μια παλιά όσο και ονομαστή ταβέρνα της περιοχής. Ειδικά μετά τα βραβεία που λαμβάνει τα τελευταία χρόνια, υποθέτω ότι έχει εξαπλωθεί η φήμη της. Δεν θέλω λοιπόν να κομίσω γλαύκα εις Αθήνας, θα προσθέσω απλώς την εμπειρία μου, για όσους δεν γνωρίζουν.

Τα Γιουβετσάκια δεν είναι μια συνηθισμένη ταβέρνα. Δηλαδή δεν αρκείται σε κάποια ορεκτικά, δυο σαλάτες να υπάρχουν, λίγα μαγειρευτά και μια καλή σχάρα/σούβλα. Είναι πάνω από τον μέσο όρο σε όλα αυτά (εκτός ίσως από την σχάρα, που δεν υστερεί καθόλου, απλώς καλά ψητά βρίσκει κανείς σε πολλά μέρη). Εκείνο που την κάνει να ξεχωρίζει είναι τα διαλεχτά υλικά και η σπανιότητα κάποιων πιάτων που προσφέρει, τόσο καλομαγειρεμένα μάλιστα που τα θυμάσαι.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Χώρος συμπαθητικός και ως εκεί. Άλλοι θα τον πουν παλιό, άλλοι παραδοσιακό. Με παλαιϊκά αντικείμενα και πολλές κορνίζες παντού. Θεωρώ ότι θα έχει αφεθεί λίγο στο χρόνο και θα σήκωνε μία ανακαίνιση. Ειδικά τα πορτοπαράθυρα έχουν παλιώσει πια. Τώρα τον χειμώνα λειτουργεί ένας χώρος εσωτερικός, μη καπνιζόντων κι ένας ημι- εσωτερικός, από τον οποίο περνάς αναγκαστικά για τα ενδότερα. Η αυλή συμπαθητική για το καλοκαίρι, με πολλή πρασινάδα, προσφέρει μεγαλύτερη άνεση.

Τα Σάββατα παίζουν δύο άτομα, παλιά λαϊκή και πιο έντεχνη μουσική (Μοσχολιού, Αλεξίου κτλ). Η φωνή της τραγουδίστριας καταπληκτική! Δεν το ξέραμε, ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη, μας έφτιαξε την βραδιά. Γι’ αυτό και την δεύτερη φορά, πάλι Σάββατο βράδυ πήγαμε. Εκτίμησα πάρα πολύ ότι δεν επιτρέπεται το κάπνισμα στην κυρίως αίθουσα με την μουσική (για την ημι - εξωτερική δεν είμαι σίγουρη). Όποιος ήθελε να καπνίσει, έβγαινε έξω. Ο κόσμος όλων των ηλικιών, οικογένειες, παρέες μεγαλύτερης ηλικίας, νεανικές αλλά και "γλυφαδιώτικες", που αναζητούν το καλό φαγητό.

Αποκεί και πέρα υπάρχουν κάποια στοιχεία στην ταβέρνα αυτή (δεν τα διέκρινα από την πρώτη φορά), που είτε με παραξένεψαν είτε μου χάλασαν κάπως την συνολικά καλή εικόνα. Το πρώτο είναι οι τιμές. Θες η δημοφιλία του, θες οι πρώτες ύλες, οι τιμές είναι ασυνήθιστα υψηλές για ταβέρνα, έστω και αυτής της κατηγορίας. Για να μην τα πολυλογώ, υπολογίστε μίνιμουν 50 ευρώ το ζευγάρι για μια ικανοποιητική παραγγελία. Υπάρχουν δυστυχώς κρυφές χρεώσεις, που με την σειρά τους ανεβάζουν τον λογαριασμό: το ψωμί- κουβέρ χρεώνεται περίπου 2 ευρώ το άτομο, η μουσική επίσης 2 ευρώ/ το άτομο (αν και στον κατάλογο αναγράφεται 3,90, εμάς μας χρέωσαν 2). Και το καλύτερο: το εμφιαλωμένο νερό χρεώνεται και αυτό, γύρω στα 2,50 ευρώ, είτε το κρατήσεις είτε το επιστρέψεις! Υπάρχει μάλιστα ειδική σημείωση στον κατάλογο: «νερό εμφιαλωμένο, μη επιστρεφόμενο! ». Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Και μία ακόμα σημείωση που μου προκάλεσε εντύπωση, ότι το εστιατόριο δεν διαθέτει παιδότοπο και παιδική χαρά! Δεν μπορώ να ξέρω για ποιον λόγο έβαλαν μια τέτοια υποσημείωση, μου φάνηκε λίγο kids unfriendly.

Αν λοιπόν προσπεράσεις ή παραβλέψεις τα παραπάνω και πας προετοιμασμένος να πληρώσεις για όλα αυτά τα έξτρα, στα Γιουβετσάκια θα φας καλά! Πολύ καλά μάλιστα.

Ο κατάλογος, αντί για τη συνηθισμένη λίστα με ορεκτικά, προτείνει μια μεγάλη ποικιλία σε τυριά, λαχανικά, κρεμώδεις σαλάτες… Κεφαλογραβιέρα Ηπείρου, Ανθότυρο, Ανεβατό Βερδικούσας, Αρσενικό Νάξου, Καπνιστό Μετσόβου, τζατζίκι χειροποίητο, σκορδαλιά, τυροκαυτερή δική τους, κολοκυθάκια, πιπεριές Κρήτης, σταμναγκάθι, παντζάρια Ναυπλίου, άγρια χόρτα Παρνασσού… τα περισσότερα σε τιμές «ακριβού» ορεκτικού, στα 6-8 ευρώ.

Τα κυρίως, επίσης κάποια πιο ιδιαίτερα. Έμφαση σε μαγειρευτά, λαδερά και θαλασσινά. Υποθέτω ότι όλα αυτά εναλλάσσονται ανάλογα με την εποχικότητα και τη διαθεσιμότητα των ημερών. Όπως για παράδειγμα το αρνάκι Τρικάλων με αγκινάρες Ναυπλίου που είδα την πρώτη φορά στα πιάτα ημέρας, αλλά όχι την δεύτερη.

Η εξυπηρέτηση και τις δύο φορές έγινε από δύο νεαρές σερβιτόρες, πολύ σβέλτες, οι οποίες φέρνουν βόλτα μόνες τους όλο το μαγαζί. Αποτελεσματικές μεν, κάπως απόμακρες δε.

Στην αρχή θα σου φέρουν ζεστά φραντζολάκια λευκού ψωμιού, τόσο φρέσκα και λαχταριστά, που ενδέχεται να μην προλάβουν να συνοδεύσουν το φαγητό σου! Εμείς και τις δύο φορές αδειάσαμε το καλαθάκι με συνοπτικές διαδικασίες. Συνοδεία μαύρων ελιών. Πάνω στο τραπέζι, μαζί με τα γνωστά αλατοπίπερα, χαρτοπετσέτες κτλ, θα βρεις παρθένο, βιολογικό ελαιόλαδο με ονομασία προέλευσης, το οποίο σε προτρέπουν να δοκιμάσεις με κάθε ευκαιρία. Να αρτύσεις μόνος σου την σαλάτα σου φερ’ ειπείν.
Εμείς, στις δύο επισκέψεις δοκιμάσαμε τα εξής:

- Αμπελοντολμαδάκια: τέσσερα στον αριθμό- γεμιστά με κιμά- στα 8 ευρώ. Αν σας φανεί αποτρεπτικός ο παραπάνω συνδυασμός, μόλις τα δοκιμάσετε θα ξεχάσετε όλους του ενδοιασμούς σας. Αυτά τα ντολμαδάκια είναι θεϊκά, με ένα καταπληκτικό, ελαφρύ αυγολέμονο. Και σας το λέω εγώ που δεν τρώω ποτέ γεμιστά με κιμά (ποτέ μη λες ποτέ όμως! ). Επιβάλλονται!

- Μπουγιουρντί: ήτοι σαγανάκι ψημένο σε πήλινο με φέτα Ηπείρου, ντομάτα και καυτερή πιπεριά. Αφράτο σαν σύνολο, αλλά μην υποτιμήσετε την καυτερή πιπεριά. Είναι αυτή που δίνει την επίγευση στο πιάτο. Αν σας αρέσει το καυτερό, και μόνο τότε, δοκιμάστε το.

- Ρίκι Σποράδων: ομολογώ ότι αυτό το ψάρι δεν το είχα ξανακούσει. Όταν το δοκίμασα, ενθουσιάστηκα! Κομμάτια φιλέτου, σαν λευκός τόνος, ψημένα σε λαδόκολλα στο φούρνο, συνοδεία από χόρτα και βραστά κολοκυθάκια. Προτείνεται! Για μένα είναι λόγος να επιστρέφω στην ταβέρνα αυτή (στα 15,50 ευρώ)

- Φιλετάκια χοιρινά με τηγανιτές πατάτες. Μυρωδάτα, καθαρά, μαλακά, τι άλλο να θέλεις από φιλετάκια; Οι πατάτες φρέσκιες, τραγανές. Στα 10 ευρώ.

Μαζί με μισόκιλο δικό τους κρασί, κόκκινο - δεν μπορώ να πω ότι μας ενθουσίασε- πληρώσαμε αυτή την πρώτη φορά λίγο πάνω από 50 ευρώ.
…………………………………………………………………………………………………..

Στη δεύτερη επίσκεψη, τέσσερα άτομα αυτή τη φορά, δοκιμάσαμε ξανά τα αμπελοντολμαδάκια. Αυτή τη φορά παίχτηκε μάχη.

- Κολοκυθάκια τηγανιτά: σε μορφή στικς, σαν πατατούλες. Τραγανά, σε ελαφρύ λάδι. Άλλο ένα πιάτο που ξεχωρίζει ανάμεσα σε όμοια που έχουμε δοκιμάσει.

- Χωριάτικη σαλάτα σπέσιαλ: να πω εδώ ότι, όπως και στα ορεκτικά, έτσι και στις σαλάτες δεν θα βρείτε καμιά σπουδαία ποικιλία. Αν όμως πάτε διαβασμένοι, κάπου θα πάρει το μάτι σας ότι οι ντομάτες είναι φρέσκιες, βιολογικές, γλυκιές. Γι΄ αυτό αξίζει να δοκιμάσετε έστω την πρώτη φορά κάποια από τις δύο σαλάτες τους. Η χωριάτικη έχει όλα τα υλικά της χωριάτικης, συν κάπαρη και ένα πράσινο λαχανικό σε μεγάλα φύλλα (όχι ρόκα). Γενικά τρώγεται ευχάριστα μαζί με το ψωμί και καταλαβαίνεις την φρεσκάδα της. Αλλά και πάλι, 8,5 ευρώ, μου φάνηκαν υπερβολικά.

- Στα κυρίως, δύο άτομα μοιράστηκαν ένα γιουβέτσι μοσχάρι με κριθαράκι. Ήρθε ζεστό και αχνιστό στο πήλινο, η σερβιτόρα το αναποδογύρισε μέσα σε πιατέλα και φάνηκε ότι ήταν υπεραρκετό για δύο. Κρέας λουκούμι, comfort γεύση, δεν έμεινε σπυρί στο πιάτο. (14 ευρώ)

- Σουβλάκι κοτόπουλο, με τηγανιτές πατατούλες. Μεγάλη ποσότητα επίσης. Τρυφερό, νόστιμο. (13 ευρώ)

- Ψαρονέφρι αμπελουργού για μένα, με τηγανιτές πατάτες. Ζουμερά, τρυφερά φιλετίνια, με μια σάλτσα από κόκκινο κρασί, προσεκτικά χυμένη πάνω από το κρέας. 15 ευρώ.

Συνοδεύσαμε με ένα λευκό Κτήμα Σιγάλας, στα 22 ευρώ. Μας το παρουσίασε και το άνοιξε προσωπικά ο κύριος- ιδιοκτήτης της ταβέρνας κι επί τη ευκαιρία μας έδωσε κάποιες πληροφορίες για το κρασί αυτό και το βιολογικό λάδι που χρησιμοποιούν. Μου έδωσε την εντύπωση ανθρώπου που επιλέγει ένα- ένα τα προϊόντα του, δεν αφήνει τίποτα να μπει τυχαία στην ταβέρνα του. Δεν είναι λοιπόν τυχαία και η επιτυχία.

Στο τέλος δοκιμάσαμε ένα προφιτερόλ σε ποτήρι. Πολύ νόστιμο, φρέσκο και δροσερό (5,50 ευρώ).

Με τον λογαριασμό κερνούν γλυκό του κουταλιού (επιλογή από φράουλα, κυδώνι, πορτοκάλι κι ένα ακόμα, που μου διαφεύγει). Δοκιμάσαμε και τις 2 φορές την αρωματική, λαχταριστή φράουλα!

Ο λογαριασμός αυτή τη φορά στα 112 ευρώ, δηλαδή και πάλι περίπου 57 ευρώ το ζευγάρι.

Εμάς τα Γιουβετσάκια μας έχουν κερδίσει, παρά τα όποια κακώς κείμενα ανέφερα. Γιατί η τελική εντύπωση που σου αφήνει το φαγητό τους είναι άριστη και σε κάνουν να θες να επιστρέψεις. Γι’ αυτό δεν θα αφαιρέσω και δεύτερη ντοματούλα από το vfm τους, παρά τις τσιμπημένες τιμές τους. Δοκιμάστε τα με την πρώτη ευκαιρία!

10 medium

25 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το ΝΟΕ είναι ένα όμορφο ρεμπετάδικο του Πειραιά. Προσπαθεί να αναβιώσει το κλασικό ύφος της ρεμπέτικης ταβέρνας της γειτονιάς και ως ένα βαθμό, το καταφέρνει. «ΝΟΕ- Γεύσεις και ακούσματα» θα δείτε να γράφει στην ταμπέλα του και οι διάφοροι οδηγοί πόλης.

Το ανακαλύψαμε ψάχνοντας αυθεντικά ρεμπετάδικα στον Πειραιά, μια περιοχή που βρίθει, υποτίθεται τέτοιων ακουσμάτων. Ωστόσο, μπορώ να πω ότι δυσκολευτήκαμε να καταλήξουμε σε κάποιο κλασικό ρεμπετάδικο, καθώς, πέραν της Στοάς του Κούβελου και κανα-δυο «κουτουκιών» που έχουμε πάει κατά καιρούς, τα υπόλοιπα γίνονται μετά από κάποια ώρα μπουζουκάδικα. Επίσκεψη κάποιο Σάββατο βράδυ του Φεβρουαρίου, μετά από κράτηση.

Το όνομά του δεν ξέρω από πού προέρχεται, αν έχει επιδράσεις από την Παλαιά Διαθήκη ή αποτελεί κάποιο αρτικόλεξο. Βρίσκεται στην αρχή της οδού Νοταρά, στην ήσυχη πλευρά της, προς την περιοχή της Ευαγγελίστριας.

Ο χώρος είναι μικρός, γουστόζικος και παρεϊστικος. Το ισόγειο έχει χωρητικότητα περίπου 40 ατόμων και υπάρχει ένα μικρό πατάρι με λιγότερα τραπέζια. Στο ισόγειο υπάρχει βεβαίως το πάλκο των μουσικών, όμορφα ζωγραφισμένο με μια παραδοσιακή πόρτα με μπουκαμβίλια. Εκεί, όπως διάβασα εμφανίζονται διαφορετικά μουσικά σχήματα κάθε φορά. Την βραδιά που πήγαμε ήταν δύο νεαροί που έπαιζαν έγχορδα (μην με ρωτάτε λεπτομέρειες, πάντως όχι μπουζούκι) και μια κοπέλα- τραγουδίστρια που συνόδευε με ντέφι και μικρά πιατίνια δαχτύλων (νομίζω τουρκικά τζίλια λέγονται). Πολύ παραδοσιακή, ρεμπέτικη μουσική, αρκετά τραγούδια που δεν είχα ακούσει, σε ένα περιβάλλον που σε ταξίδευε στον χρόνο, στις παλιές ταβέρνες του Πειραιά και στις προσφυγικές γειτονιές.

Παρέες όλων των ηλικιών που σιγοτραγουδούσαν. Κάποιοι σηκώθηκαν να χορέψουν, όσο το επέτρεπαν τα ελαφρά τσιφτετέλια, αλλά χωρίς τα ξεσπάσματα και τον χαμό που συμβαίνει συνήθως στα ρεμπετάδικα και στις μπουζουκερί.

Στο δια ταύτα, ο κατάλογος προσφέρει μεγάλη ποικιλία πιάτων. Ορεκτικά και κάποια κρεατικά. Εμείς πήραμε (όσο τα θυμάμαι, χωρίς μεγάλη ακρίβεια):

1. Φέτα ψητή: Νόστιμη, λίγο πικάντικη.
2. Χαλούμι: κλασικό
3. Καλτσούνια κρητικά. Μας έκαναν έναν συνδυασμό με τυρί και με χόρτα. Τίποτα διαφορετικό από χορτοπιτάκια και τυροπιτάκια, απλώς με πιο παραδοσιακό φύλλο.
4. Κεφτεδάκια με πατάτες. Μικρές μπουκίτσες, πάνω σε μια σως γιαουρτιού. Δεν μπορώ να πω ότι μας άρεσαν ιδιαίτερα.
5. Ρολάκια μελιτζάνας με τυριά. Το κλασικό, μέσα σε πήλινο, πιάτο.
6. Μπουκίτσες συκώτι με κρασί.
7. Μπριζολάκια μερίδα επί 2. Με λίγες πατάτες τηγανιτές.

Όλα τα πιάτα είχαν το κοινό χαρακτηριστικό ότι ήταν μεζεδάκια, με όλη τη σημασία της λέξης. Δηλαδή τσιγκούνικες μερίδες, που δεν γέμιζαν το μάτι, όυτε το στομάχι σε σημείο κορεσμού. Πέντε κομμάτια εδώ, έξι εκεί. Και είναι κάπως εκνευριστικό να μετράς τα κομμάτια, για να μην το στερήσεις από κάποιον άλλον. Γευστικά ικανοποιητικό, χωρίς κάτι το αξιομνημόνευτο.

Στο τέλος πήραμε κι ένα σουφλέ με παγωτό και μας κέρασαν καρυδόπιτα, αν θυμάμαι καλά.

Μαζί με μια σαλάτα δική τους (δεν την θυμάμαι ακριβώς), ίσως μια έξτρα μερίδα πατάτες, 1 τεταρτάκι αμοργινό και δύο μισόκιλα ρακόμελα, πληρώσαμε 90 ευρώ, δηλαδή περίπου 25 ευρώ το άτομο. Το βρήκα τσιμπημένο και όχι πολύ ταβερνάκι του λαού τελικά…

Βέβαια είχαμε μια όμορφη βραδιά, με όμορφα ακούσματα και δεν θα δίσταζα να το προτείνω σε κάποιον που ψάχνει κάτι πιο αυθεντικό στην περιοχή του Πειραιά. Αλλά να πάει για την όμορφη μουσική και για το περιβάλλον. Το φαγητό είναι φιλότιμο, αλλά προς το παρόν όχι κάτι ιδιαίτερο.

10 medium

20 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Πάει λίγος καιρός που το Kitchen Lab επεκτάθηκε και στα νότια.

Σε έναν μεγάλο χώρο της οδού Λαζαράκη, δίπλα στο πάλαι ποτέ hard rock cafe, ήρθε να ζωντανέψει ένα κάπως παραμελημένο τα τελευταία χρόνια, σημείο της Γλυφάδας.

Έχοντας διαβάσει την αναλυτική κριτική της UCook για τον χώρο και την φιλοσοφία του Kitchen Lab της Αγίας Παρασκευής, θα συμφωνήσω μαζί της σχεδόν σε όλα. Η μόνη ίσως διαφορά του χώρου της Γλυφάδας (χωρίς να έχω πάει σ’ αυτόν της Αγ. Παρασκευής), είναι ότι είναι μεγάλος και άνετος και στα δύο επίπεδα. Επομένως, ας μην επεκταθώ σε θέματα χώρου κ διακόσμησης, ισχύουν τα όσα έχουν γραφεί. Όποιος παρακολουθεί τον Άκη τα τελευταία χρόνια (ποιος μπορεί να μην τον παρακολουθεί άλλωστε, είναι παντού! ) αντιλαμβάνεται ότι και η αισθητική του χώρου του, και το στυλ των πιάτων του και το στήσιμο των εστιατορίων του, αντανακλούν αυτό το λίγο χύμα, το ανεπιτήδευτο, το βιαστικό, που τον χαρακτηρίζει. Με πολύ επιχειρηματικό δαιμόνιο πάντως.

Όπως οι TOMIE και Ucook επισκέφθηκαν το εστιατόριο της Αγίας Παρασκευής σε φαινομενικά άκυρες ώρες και το βρήκαν γεμάτο, έτσι κι εμείς ξεσηκωθήκαμε από φιλικό ζευγάρι άρον άρον Κυριακή πρωί, ώρα 10, να προλάβουμε, να πάμε να φάμε brunch. Εγώ, και μόνο λόγω ώρας, δεν μπορώ να πω ότι είχα και πολλή όρεξη… Με τα πολλά φθάσαμε στις 11, και πάλι γεμάτο το βρήκαμε. Για να καταλάβετε το άκυρο της ώρας για Γλυφάδα, αν θέλαμε μπορούσαμε να παρκάρουμε σχεδόν απέξω. Στη Λαζαράκη… που, αν βρεις θέση Κυριακή μεσημέρι, πρέπει να παίξεις Λόττο. Τα δε υπαίθρια πάρκιγκ της οδού Λαμπράκη πρώτη φορά τα έβλεπα σχεδόν άδεια… Όλη η Γλυφάδα κοιμάται, αλλά ο Άκης γεμάτος!

Καθίσαμε σε έναν πάγκο του πρώτου ορόφου, 5 άτομα εμείς, κι ένα ζευγάρι δίπλα μας, σύνολο επτά. Η φιλοσοφία των πάγκων είναι sharing. Δεν υπάρχει privacy, που λένε και στο χωριό μου. Το προσωπικό- σερβιτόροι («σερβιτόροι» κατ’ όνομα, γιατί δεν σερβίρουν) φροντίζουν να κατευθύνουν τις μικρές παρέες πρώτα στους πάγκους και να κρατάνε τα τραπέζια για τις πιο μεγάλες, με παιδιά. Έτσι κάποια στιγμή υπήρχαν τραπέζια άδεια πίσω μας, αλλά οι πάγκοι φίσκα. Όταν όμως σχεδόν άδειασε ο διπλανός μας πάγκος και υπήρχαν μόλις δύο θέσεις κενές στον δικό μας, έφεραν ντε και καλά ένα ζευγάρι στριμωχτά δίπλα μας, αντί να τους βάλουν στον άδειο πάγκο. Φάουλ για μένα… Γενικά διέκρινα ιδιαίτερο ζήλο στην εξοικονόμηση χώρου.

Κατά τ’ άλλα, η εξυπηρέτηση «εντός σάλας» περιορίζεται στο καλωσόρισμα, σε κάποιες επεξηγηματικές διευκρινίσεις για το πώς θα παραγγείλεις και στην παροχή φυλλαδίων με το μενού. Η λογική του self service, έστω και στην πιο οργανωμένη εκδοχή του, ούτε εμένα μου άρεσε πολύ, κυρίως επειδή δεν το γνώριζα, κι έτσι αναγκάστηκα να ανεβοκατέβω 3 φορές πάνω- κάτω για να δω τη βιτρίνα με τα γλυκά, να παραγγείλω και να κατέβω να το πάρω. Γι’ αυτό και μόνο βάζω ¾ στην εξυπηρέτηση. Μου άρεσαν όμως τα σταντ με τα δοχεία νερού – και μάλιστα νερού με φέτες λεμονιού- που πίνεις όσο και όποτε θέλεις. Θετικό, για το περιβάλλον κυρίως, και τα χάρτινα ποτηράκια νερού.

Στα του φαγητού τώρα, ο «ναός του Άκη» είναι ο ορισμός του Brunch. Και δη του κυριακάτικου brunch. Το μενού διακρίνεται σε κλασικές γεύσεις: Αυγά, σάντουιτς, μπέργκερ, 2 σαλάτες και κάποια πάνκεϊκς. Όποιος θέλει κάτι πιο γλυκό, μπορεί να διαλέξει από την πλούσια (κυρίως σε κέικ, τάρτες, brownies και cookies) βιτρίνα. Το δε promotion του δαιμόνιου σεφ είναι παντού. Μου θύμιζε Jamie Oliver. Επιτοίχιες οθόνες δείχνουν απανωτά επεισόδια της γνωστής εκπομπής Kitchen Lab, το τελευταίο του βιβλίο συνταγών διατίθεται προς πώληση σε σταντ δίπλα στο ταμείο, ενώ μια ωραιότατη λιχουδιά που σε προκαλεί μόλις την δοκιμάσεις, βρίσκεται πάντα στο ταμείο. Εγώ δοκίμασα ένα φανταστικό (μα φανταστικό! ) κομματάκι brownie με σοκολάτα και καραμέλα νομίζω, που συγκρατήθηκα να μην το παραγγείλω άμεσα.


Οι μερίδες φαγητού είναι γιγάντιες και επιθετικές. Η καθεμιά χορταίνει άνετα δύο άτομα, μεγάλες πείνες ή hangover. Εγώ, επειδή την ώρα εκείνη ήθελα ιδανικά έναν καφέ με ένα κομμάτι κέικ, (αλλά είπαμε, πήγαμε για brunch! ), προσπάθησα να παίξω έξυπνα. Πήρα το bagel με σολωμό. Πόσο μεγάλο να είναι;

- Κι όμως ήταν! Ένα αφράτο bagel με παπαρουνόσπορο γεμιστό με πλούσιο σολωμό gravadlax (καπνιστός μεν, αλλά αρκετά ελαφρύς) και πολλές στρώσεις ρόκα. Συν μαγιονέζα, αγγουράκι τουρσί κτλ. Ευτυχώς είχα την έμπνευση να το παραγγείλω με σαλάτα και όχι με τσιπς. Η γεύση ήταν πολύ καλή, αλλά δεν μπόρεσα να το φάω όλο. (6,90e)

Οι υπόλοιποι παρήγγειλαν:

- Σάντουιτς με Ham and Cheese. O άντρας μου περίμενε το κλασικό τοστάκι, λίγο πιο αναβαθμισμένο. Του ήρθε λοιπόν ένα παχουλό τοστ με χοντρές, βουτυρωμένες φέτες ψωμί και τριπλή στρώση ψητού χοιρινού και τυριών. Με τσιπς πατάτας… (5e )

- Omelet open σάντουιτς. Επίσης πληθωρικό. Βλέποντάς το βουνό ομελέτας, υπολογίζω να είχαν σπάσει γύρω στα 4 αυγά. Βάλε τυρί, μπέικον, μαρμελάδα chilly- ginger, μπαχαρικά… μιλάμε για βόμβα χοληστερίνης. Ο φίλος μας, νικημένος από την ομελέτα, κατέθεσε τα όπλα… (12 )

- Παστράμι για την αδυνατούλα φίλη μας. Ίδιο σκηνικό: πολλαπλές στρώσεις αλλαντικού σε παχιά φέτα ψωμιού, με όλα τα συνοδευτικά καλούδια και τα απαραίτητα τσιπς πατάτας. (6,5)

- Και το γλυκό κλείσιμο, για τον αδελφό μου που τόλμησε την διαφορά: the ultimate pancake με Ganache πραλίνα. Δεν περιγράφω άλλο, καταλαβαίνετε: Κόλαση λιωμένης σοκολάτας, πάνω σε ευμεγέθη πανκέικ, πολύ μεγαλύτερα από τα κλασικά αμερικάνικα… Ήταν λαχταριστότατο και άκρως σοκολατολαγνικό. Αλλά σε μπούχτιζε από την τρίτη πιρουνιά... (8)

Οι τιμές, όπως βλέπετε, σε γενικές γραμμές είναι συμφέρουσες. Με λιγότερα από 10 ευρώ σκας στο φαγητό. Υπάρχουν βέβαια και επιλογές ακριβότερες, κυρίως σε πιο ψαγμένα μπέργκερ. Αν δεν πάτε σε κάτι τέτοιο, μπορείτε να φάτε υπερχορταστικά (μαζί με αναψυκτικό- γλυκό κτλ) με 15 ευρώ περίπου. Από την άλλη θα πεις, οκ, για ψωμί, τυρί, αλλαντικά και αυγά μιλάμε, πόσο να κάνουν; Σωστό κι αυτό. Γι' αυτό δεν βάζω το 4/4 στο vfm.

Το πρόβλημα για εμάς τους πιο παράξενους, είναι ότι θέλουμε μία κομψότητα στο φαγητό μας, έστω κι αν μιλάμε για brunch. Δεν θέλουμε να το βλέπουμε και να μας τρομάζει, να μας κοιτάει επιθετικά και τελικά να μένει το μισό στο πιάτο. Ούτε να χρειαζόμαστε μετά μία ώρα διάδρομο για να κάψουμε θερμίδες. Επίσης, θα εκτιμούσαμε λίγο πιο ξεκάθαρες γεύσεις, χωρίς πολλές μαγιονέζες και λιωμένα τυριά. Κι αυτό με οδηγεί σε ένα 2/4 στη γεύση, ίσως αυστηρό.

Μου θύμισε λίγο την κριτική που είχα γράψει για το Estrella πριν ένα χρόνο περίπου, για τα πληθωρικά και λιπαρά πιάτα του. Σε ύφος κουζίνας μοιάζουν (αν και το kitchen lab το βρίσκω πιο ενδιαφέρον). Και σε ύφος εστιατορίου και κόσμου μου θύμισε πολύ το Gazi College. Συνδυάστε τα μαζί και θα καταλάβετε. Ή απλά σκεφτείτε πληθωρικό brunch αμερικάνικου τύπου, όπου η ποσότητα είναι κάτι πολύ σχετικό.

Για να δούμε αν θα κρατήσει τον κόσμο του ή είναι ένα στέκι της μοδός…

Για μένα πάντως, οι πρώτες εντυπώσεις είναι μέτριες. Ίσως δεν μου βγήκε η μέρα. Έχουν περάσει περίπου τέσσερις εβδομάδες από την πρώτη επίσκεψη και όλο περνάω αλλά δεν έχω ξαναμπεί... Την επόμενη φορά θα το επιχειρούσα για ένα γλυκό ή για κάτι πιο λάιτ σε φαγητό.

10 medium

15 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Ήρθε η στιγμή να γράψω δυο λόγια για το αγαπημένο μου καφε-ζαχαροπλαστείο. Την κριτική αυτή την οφείλω χρόνια, την επεξεργάζομαι, την γράφω και τη σβήνω, αλλά, ακόμα και τώρα δεν ξέρω πώς να τα βάλω όλα σε μια σειρά για να σας εξηγήσω τι είναι αυτό το μαγικό μέρος που λέγεται Μαλεμπί.

Σίγουρα είναι το πιο όμορφο σημείο για καφέ και γλυκό στην Άνω Γλυφάδα. Έχει γίνει θεσμός πια. Τον τελευταίο καιρό έβαλε και το brunch στο μενού του. Το έχω δοκιμάσει, αλλά δεν θέλω να σταθώ σ’ αυτό. Γιατί brunch θα βρείτε παντού.

Το Μαλεμπί είναι βασικά ζαχαροπλαστείο-καφέ. Είναι η βιτρίνα με τα γλυκά του. Που θα την δείτε μπροστά σας με το που μπείτε. Δεν είναι μια απλή βιτρίνα, είναι βιτρίνα για χάζι, όλη η ουσία του χώρου αυτού. Ειναι η νεανική του ατμόσφαιρα, φιλική σε όλες τις ηλικίες. Τα όμορφα απογεύματα με γαλλική μουσική και φίλους, πίνοντας αρωματικό καφέ και δοκιμάζοντας διαφορετικό γλυκό. Είναι το αχνιστό πολίτικο τσάι τα χειμωνιάτικα απογεύματα και η δροσερή σπιτική λεμονάδα τα καλοκαίρια. Ο καταπληκτικός, πλούσιος σε κρέμα καπουτσίνο και οι αρωματικές ποικιλίες τσαγιού. Είναι το βλέμμα των παιδιών καθηλωμένο μπροστά στην φινετσάτη βιτρίνα με τις τούρτες, τα γλυκά, τα λογής- λογής σοκολατάκια. Είναι ένας χώρος που, αν και σχετικά καινούριος, παράγει αναμνήσεις. Κλείνει το μάτι στην παράδοση αλλά τείνει το χέρι στο μοντέρνο. Και όλα αυτά με καταπληκτική επιτυχία!

Επισκέπτομαι τακτικά το Μαλεμπί τα τελευταία τουλάχιστον επτά χρόνια. Και ξέρω αρκετό κόσμο της περιοχής που κάνει ακριβώς το ίδιο. Ξεκίνησε ως μοντέρνο πολίτικο ζαχαροπλαστείο, συνοικιακό. Προκάλεσε περιέργεια και γρήγορα έκλεψε τις εντυπώσεις, έγινε τόπος συνάντησης. Στην αρχή πηγαίναμε όλοι για να πιούμε τσάι στο γυάλινο τούρκικο ποτηράκι (1 ευρώ τότε) ή ελληνικό καφέ με μαστίχα και να συνοδεύσουμε με πολίτικα γλυκά. Εκεί δοκίμασα ένα από τα ωραιότερα καζαν ντιπί που είχα φάει ως τότε. Συχνά, φεύγοντας, αγόραζα σιροπιαστές μπουκίτσες για την γιαγιά μου (σαραγλάκια, σάμαλι, μπακλαβαδάκια κτλ) ή λιχουδιές από την ξεχωριστή βιτρίνα των πολίτικων (σιροπιαστά, κρέμες και κομπόστες). Κι αν δεν σου έκανε κέφι το παραδοσιακό, υπήρχαν κάποιες επιλογές σε κλασικά γλυκίσματα, πάντα με το κομμάτι: τούρτες σοκολάτας, αμυγδάλου, μπλακ φόρεστ, τρίγωνος κορμός μωσαϊκό με πλούσιο σοκολατένιο γλάσο και διάφορα κρεμώδη σε ποτήρι ή σε σφηνάκι (τιραμισού, τσιζκέικ, cookies…).

Όσο ο καιρός περνούσε το Μαλεμπί αντί να κατασταλάζει, συνεχώς ανανεωνόταν δημιουργικά. Από συνοικιακό καφέ έγινε προορισμός όλης της περιοχής. Η βιτρίνα γέμιζε με περισσότερα και πιο όμορφα γλυκά και το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από τα πολίτικα στα ευρωπαϊκά. Η επιτυχημένη ισορροπία ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και το Παρίσι, ως άλλο Orient Express, στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Γιατί ό, τι έβγαζε στη βιτρίνα το δαιμόνιο καφε-ζαχαροπλαστείο γινόταν ανάρπαστο. Το υγρό κέικ σοκολάτας, το ζουμερό σουφλέ και η αέρινη μους έχουν πείσει όλους τους δύσπιστους σοκολατολάγνους. Το αφράτο εκλέρ με την απαλή κρέμα, οι lemon pie, οι τάρτες με βατόμουρα και με φρέσκιες φράουλες, τα κέικ καρότου και βατόμουρου, η Crème brulee και η crème caramelee έχουν αρπάξει την πρωτοκαθεδρία από τις κλασικές πάστες (που μεταξύ μας, δεν είναι το τοπ του Μαλεμπί).

Κοντά σ΄αυτά εμφανίζονται και τα εποχικά. Πώς να ξεχάσω την υπέροχη Monc Blanc που έκανε πρεμιέρα τα περσινά Χριστούγεννα κι έκτοτε έχει καθιερωθεί; Τις λευκές μους με ρόδι και τα γεμιστά τσουρέκια! Πρόσφατα είδα κι άλλες προσθήκες, όπως ατομικά Paris Brest με κρέμα και μαρμελάδα κόκκινων φρούτων, banofee σε διάφορες παραλλαγές, και πληροφορήθηκα για ένα πολύ ενδιαφέρον μιλφέιγ που σερβίρεται μόνο τις Κυριακές.

Πάνω απ’ όλα όμως, σήμα κατατεθέν και σπεσιαλιτέ του μαγαζιού ήταν και παραμένει το καταπληκτικό πολίτικο κιουνεφέ. Αν και δεν είμαι τόσο έμπειρη στα πολίτικα, καταθέτω την ταπεινή μου γνώμη, ότι το κιουνεφέ του Μαλεμπί είναι το καλύτερο που έχω δοκιμάσει. Σερβίρεται σε στρογγυλή μορφή, με μια σειρά τριμμένο φυστίκι Αιγίνης, είναι δε το μόνο γλυκό που δεν μπορείς να δεις στη βιτρίνα και απαιτεί παραγγελία 15 λεπτών. Το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει. Ζεστό, λαχταριστό, η τραγανή, ελαφρά σιροπιασμένη υφή του καταϊφιού και το μαστιχωτό ελαφρύ τυρί, απογειώνουν την γεύση. Ξέρω κόσμο που επιμένει να πηγαίνει στο Μαλεμπί μόνο γι’αυτό το γλυκό. Στα 5 ή 5,5 ευρώ.

Γενικά είναι ένας χώρος που αγαπάει το γλυκό στην όμορφη και φινετσάτη εκδοχή του, που πειραματίζεται ανάλογα με την εποχικότητα και διατηρεί επιτυχημένα το πολίτικο υπόβαθρο που το καθιέρωσε. Δεν είναι το κλασικό ζαχαροπλαστείο. Δεν θα βρείτε ολόκληρες τούρτες και μεγάλα γλυκά. Τα πάντα πάνε με το κομμάτι. Τα οποία φυσικά μπορείς να αγοράσεις και για το σπίτι σε χαμηλότερη τιμή. Οι τιμές κινούνται στα 3,5- 4,5 ευρώ για κάθε κανονικό κομμάτι γλυκού (γιατί υπάρχουν και τα σφηνάκια) και υπολογίστε μισό ευρώ φθηνότερο αν το πάρετε για το σπίτι.

Το προσωπικό είναι νέοι άνθρωποι που ετοιμάζουν τις παραγγελίες, σερβίρουν, εξυπηρετούν στη βιτρίνα και στο ταμείο. Κάποια παιδιά είναι εκεί χρόνια, τους ξέρουμε με τα ονόματά τους. Εξυπηρέτηση σωστή, ευγενική, χαμογελαστή, όχι δήθεν, όχι αδιάφορη, όχι επιτηδευμένη. Τα πάντα γίνονται από επαγγελματίες και αυτό φαίνεται και στη φαντασία των Pastry Chef και στην άψογη εξυπηρέτηση.

Ο χώρος έχει επεκταθεί όσο γίνεται τα τελευταία χρόνια. Το σημείο της οδού Γούναρη, όπου βρίσκεται δεν είναι το πιο άνετο, γιατί είναι στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο άλλα κτίρια - πάντως αρκετά κεντρικό για την περιοχή, κοντά στην οδό Ανθέων. Ενώ ξεκίνησε με μια εξωτερική κλειστή αυλή και λίγα τραπεζάκια στον εσωτερικό χώρο, η επιτυχία ήταν τέτοια, που σύντομα επεκτάθηκε και δημιουργήθηκε μια όμορφη σάλα με χαριτωμένα μπιστρό τραπεζάκια και ένα όμορφο δάπεδο με πλακάκια, αλλού βίντατζ αλλού σκάκι. Οι απαλές γαλαζοπράσινες λεπτομέρειες δίνουν μια ανάλαφρη όψη στο χώρο. Η εξωτερική αυλή έχει κλείσει με τζαμαρίες, λειτουργεί πλέον ως χώρος καπνιζόντων και διαχωρίζεται ξεκάθαρα από τους μη καπνίζοντες, με διπλή πόρτα. Όμως όσο κι αν έχει μεγαλώσει η χωρητικότητα, υπάρχουν απογεύματα, σαββατοκύριακα κυρίως, που δεν μας χωράει!

Δεν ξέρω τι άλλο να πω για το αγαπημένο μου Μαλεμπί... Δεν θα ήθελα να σας προτρέψω ντε και καλά να έρθετε από μακριά για ένα γλυκό, αλλά, αν ρωτάτε εμένα, αξίζει και τον κόπο και τα χιλιόμετρα. Όπως και να χει πάντως, αν βρεθείτε στην Άνω Γλυφάδα και επιθυμήσετε γλυκό ή κάτι τύπου brunch, η επιλογή είναι μία και επιβάλλεται! Μαλεμπί και μόνο!

10 medium

07 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Υπάρχουν κάποια μέρη εστίασης που επισκεπτόμαστε χρόνια και τα θεωρούμε μέρος της καθημερινής μας ρουτίνας. Ταβερνάκια, μαγειρεία, παλιά καφενεία, που την παρουσία τους θεωρούμε δεδομένη και δεν γράφουμε ποτέ κριτική γι’ αυτά. Κι όμως το αξίζουν, χωρίς να το έχουν απαραίτητα ανάγκη. Για μένα ένα από αυτά είναι ο Διονύσης.

Ο Διονύσης είναι το συνοικιακό μαγειρείο της περιοχής μου. Πολύ κοντά στην έξοδο μετρό Ελληνικό, στην αρχή της Ιασωνίδου. Μπορεί να μην έχει την τρελή φήμη στην Αθήνα, αλλά είναι πασίγνωστος σε όλη την περιοχή του Ελληνικού, της Αργυρούπολης, της Γλυφάδας… Κάθε μεσημέρι γίνεται λαϊκό προσκύνημα, τα δε Σάββατα η ουρά για takeaway φτάνει μέχρι έξω. Δεν θα δείτε καμιά διαφήμισή του σε έντυπα/ ίντερνετ. Η πελατεία του είναι εξασφαλισμένη χρόνια τώρα. Η ιστορία του μετράει κάποιες δεκαετίες. Έχω ακούσει ότι άνοιξε για να εξυπηρετεί την παρακείμενη Αμερικάνικη Βάση και τους εργαζόμενους στο παλιό αεροδρόμιο, την εποχή που δεν υπήρχε καμία ταβέρνα στην περιοχή. Έκτοτε διατηρεί μια σταθερή ποιότητα και μια όλο και μεγαλύτερη φήμη.

Ο Διονύσης σερβίρει παραδοσιακό, σπιτικό φαγητό σε πολύ προσιτές τιμές. Εξυπηρετεί καθημερινά από τις 12 περίπου ως τις 4- 5 το απόγευμα, πρακτικά μέχρι να ξεπουλήσει. Ανοιχτός και τα Σάββατα, κλειστός τις Κυριακές. Σε περιόδους γιορτών και καλοκαίρια διαρκώς ανοιχτός, εκτός από τις επίσημες αργίες. Είναι το μαγειρείο απ’ όπου θα περάσεις το μεσημέρι για να πάρεις μια μερίδα φαγητό για το σπίτι ή να καθίσεις να φας στα γρήγορα. Οι τιμές είναι ασύλληπτα προσιτές ακόμα και για μαγειρείο. Μπορείς να φας με 3,80 έως 5 ευρώ μια πλούσια μερίδα. Λίγα μόνο πιάτα (κάποια ψαρικά, αν δεν απατώμαι) κοστίζουν 6-7.

Ο χώρος του είναι μικρός και λιτός και λειτουργεί με τον ίδιο απαράλλακτο τρόπο χρόνια τώρα. Μερικά τραπέζια με καρό τραπεζομάντιλα στο εσωτερικό, άλλα τόσα έξω, κάτω από μια τέντα. Αεικίνητοι, σβέλτοι νεαροί σερβιτόροι με λευκά πουκάμισα εξυπηρετούν τους πάντες και τα πάντα, ενώ εξίσου αεικίνητες κυρίες με λευκά σκουφάκια και χαμόγελο εξυπηρετούν πίσω από την βιτρίνα των φαγητών όλες τις παραγγελίες: παραγγελίες εντός καταστήματος, τηλεφωνικές κρατήσεις, και τους πελάτες to go που περιμένουν στην ουρά. Τα πάντα πεντακάθαρα, με ευγένεια και επαγγελματισμό. Ο κύριος στο ταμείο είναι όλα τα λεφτά. Μια σταθερή φιγούρα, στην ίδια πάντα θέση, που μετράει, δίνει ρέστα, λέει και κανένα καλαμπούρι για το καλό.

Η ποικιλία των φαγητών είναι μεγάλη και ανανεώνεται στη διάρκεια του μεσημεριού. Ταψιά με κοτόπουλο, μοσχάρι, χοιρινό, σούπες, γιουβαρλάκια, λαχανοντολμάδες, σουτζουκάκια, παστίτσιο, μουσακάς, λογής- λογής όσπρια και λαδερά, κάποια ψαρικά… αν τα απαριθμήσω όλα δεν μου φτάνει η κριτική! Χοντρικά, θα έλεγα ότι γύρω στα τριάντα διαφορετικά πιάτα βγάζει σταθερά και καθημερινά η κουζίνα του. Κοντά σ’ αυτά εμφανίζονται και κάποια εποχιακά, πχ. σε περίοδο νηστείας ή το καλοκαίρι. Ψησταριά δεν έχει. Μόνο φούρνο και κατσαρόλα. Τα κρεατικά συνοδεύονται από πατάτες φούρνου, τηγανιτές, με ρύζι ή μακαρόνια.

Με το πιο γκουρμέ δεν το ΄χει, ούτε με τα ζυμαρικά. Αλλά δεν είναι αυτός ο σκόπος του. Το σπιτικό, ελληνικό φαγητό του είναι ασυναγώνιστο. Σίγουρα δεν θα σ’ αρέσουν όλα. Αλλά μέσα σε τόση ποικιλία, κάτι θα βρεις να σου αρέσει.

Προσωπικά βρίσκω την μαγειρική του υπερβολικά πληθωρική και βαριά για τα γούστα μου, αλλά για μια μεγάλη πλειοψηφία, που έχει συνηθίσει σε τέτοιο σπιτικό φαγητό, δεν είναι καθόλου. Απόδειξη η τεράστια δημοφιλία του.

Ενδεικτικά να αναφέρω κάποια πιάτα που μ’ αρέσουν και προτιμώ:
- Το κοτόπουλο σε όλες σχεδόν τις εκδοχές του: φούρνου, κοκκινιστό με κριθαράκι, με κάρι, ρολό με σπανάκι.
- Χοιρινό κρασάτο
- Μοσχάρι κοκκινιστό
- Χταποδάκι με κοφτό μακαρονάκι
- Σολωμός στο φούρνο
- Αρνάκι κατσαρόλας
- Μουσακάς. Αρκεκά καλός. Τον προτιμώ, γιατί με βγάζει από την φασαρία να τον φτιάξω σπίτι…
Ο καλός μου τρελαίνεται για τα γεμιστά και τα ξεροψημένα μπιφτέκια του.

Προσωπικά δεν θα πρότεινα τους κιμάδες, το παστίτσιο και τα φαγητά με κρέμες γάλακτος, γιατί τα φτιάχνει λίγο βαριά. Ωστόσο όλα είναι φρέσκα και ημέρας. Τίποτα δεν προλαβαίνει να μείνει στο ταψί μέχρι την επόμενη. Μάλιστα, αν πάτε μετά τις 14.30 ενδέχεται τα περισσότερα να έχουν εξαντληθεί. Πολύς κόσμος, ιδιαίτερα ηλικιωμένοι τρώνε εκεί καθημερινά, οι υπόλοιποι σχηματίζουμε ουρές για takeaway.

Αυτός είναι ο Διονύσης. Ένα μαγειρείο παλαιάς κοπής, που δεν το παίζει τίποτε παραπάνω από αυτό που είναι και υποστηρίζει την σταθερή και καλή ποιότητα που τον καθιέρωσε. Προσφέρει τίμιο φαγητό και δίνει μια εύκολη και φτηνή λύση σε όλους όσους κινούνται στην περιοχή του Ελληνικού και γύρω. Είναι σίγουρο πως όποιον ρωτήσετε στα πέριξ πού είναι ο Διονύσης, ξέρει να σας πει. Η πιο αξιόπιστη λύση για καλό μεσημεριανό φαγητό στο Ελληνικό…

(Το πάρκιγκ στην περιοχή είναι λίγο πρόβλημα, γιατί ισχύει ελεγχόμενη στάθμευση. Καλύτερα να έρθετε με το μετρό ή να το συνδυάσετε με ψώνια στον Βασιλόπουλο της λεωφόρου Βουλιαγμένης).

10 medium

30 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Κυριακή απόγευμα στο Γκάζι. Μετά από επίσκεψη στο Μουσείο Μπενάκη και την αναδρομική έκθεση- αφιέρωμα στον Γιάννη Μόραλη (παρεμπιπτόντως, όποιος δεν την έχει δει, προλαβαίνει να πάει, έχει μεγάλο ενδιαφέρον), ψάχναμε κάπου να φάμε.

Η ώρα του μεσημεριανού φαγητού περασμένη, σχεδόν 16.00 κι εγώ να ξεσκονίζω τα ηλεκτρονικά κιτάπια μου, για να βρω κάτι καλό στην περιοχή την ώρα αυτή. Το Κάππα το είχα στην άκρη του μυαλού μου μετά τις τόσες καλές κριτικές που είχα διαβάσει, και, εφόσον δεν βρήκαμε κάτι καλύτερο πιο κοντά στο Μουσείο, είπαμε να κινηθούμε προς τα εκεί. Εμένα η περιοχή του Κεραμεικού μου φαίνεται χαώδης κι έτσι βάλαμε gps και κάναμε 20 λεπτά περπάτημα. Από την πλατεία και τη στάση του μετρό είναι πολύ πιο κοντά. Μόνο που πρέπει να διασχίσετε κάθετα την Ιερά Οδό και να πάτε ένα- δυο στενάκια πίσω από την Ταινιοθήκη. Θυμάμαι εκεί κοντά ήταν το μοριακό μπαρ Momix, δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα. Aν δεν στο έχουν πει πάντως, δεν το βρίσκεις τυχαία. Ευτυχώς οι φίλοι χρήστες το ανακάλυψαν κι έτσι το μαθαμε και εμεις!

Μικρή παρένθεση: ο περίπατος στην περιοχή του Κεραμεικού με τα μικρά σπίτια, τα νεοκλασικά, τις γειτονιές που θυμίζουν ελληνικές ταινίες, σε αποζημιώνει. Κρίμα που τα περισότερα έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους...

Ο χώρος του Κάππα από την αρχή μας έκανε καλή εντύπωση. Ο εσωτερικός είναι όμορφος, δεν πρόκειται για κάποιο ταβερνείο ή εναλλακτικό καφενείο- μεζεδοπωλείο, όπως τα περισσότερα στο Γκάζι, αλλά για ένα περιποιημένο μεζεδοπωλείο, με χαρακτήρα και μια ζεστασιά. Η κυρίως σάλα δεν είναι πολύ μεγάλη, ούτε όμως και μικρή. Εξυπηρετεί γύρω στα 50 άτομα, ενώ διαθέτει και ένα πολύ γουστόζικο μπαρ. Παρατήρησα και μια πολύ γοητευτική αυλή στο βάθος. Παντού υπάρχουν διακοσμητικές λεπτομέρειες που παραπέμπουν σε belle epoque ή σε αστικό σαλόνι άλλης εποχής. Τα σερβίτσια κινούνται στο ίδιο στιλ και είναι πολύ χαριτωμένα. Την ώρα που πήγαμε δεν είχε πολύ κόσμο κι έτσι παρατηρήσαμε με ηρεμία τον χώρο. Καπνό δεν αντιλήφθηκα.

Η εξυπηρέτηση από έναν νεαρό σερβιτόρο ήταν πολύ καλή, ευγενική και ζεστή. Ήταν και η ώρα τέτοια που ευνοούσε την πιο άνετη εξυπηρέτηση κι έτσι μας βοήθησε αρκετά και στην παραγγελία. Με το που καθίσαμε, έστρωσε χάρτινα σουπλά και μας έφερε νεράκι βρύσης σε μπουκάλι και λίγο αργότερα δύο φλυτζανάκια (απ’ αυτά του Λουδοβίκου! ) βελουτέ σούπα με κρουτόν. Πολύ νόστιμη, ωραία έναρξη.

Ο κατάλογος διακρίνεται σε ζεστά και κρύα πιάτα, που προτείνονται για τη μέση. Σαν περιεχόμενο το μενού δεν μας εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Και πάλι είδα κλασικά πιάτα μεζεδοπωλείου, με μια μικρή τσαχπινιά. Από τα, ας πούμε, κυρίως, θα βρείτε από μία επιλογή σε αρνί- μπριζολάκια- πανσετάκια- ψαρονέφρι- κοτόπουλο μπούτι - ριζότο – σουτζουκάκια - και δύο ζυμαρικά, αν θυμάμαι καλά. Αν κάποιο από αυτά είναι στις γεύσεις σας, πετύχατε διάνα. Αν όχι, θα κάνετε κάποιο συμβιβασμό, αλλά πιστεύω ότι τελικά η γεύση θα σας ικανοποιήσει. Η δική μας παραγγελία είχε:

- Μια πράσινη σαλάτα με ρόδι, σύκα, ηλιόσπορο και κατίκι. Πολύ δροσερή και κάπως όξινη, πάντως φρέσκια. Η φίλη μου χόρτασε σχεδόν μόνο μ’ αυτήν. 8/10
- Πατάτες κυδωνάτες με ντιπ αλλαντικών. Μεγάλα κομμάτια, χρυσαφένια. Το ντιπ τους ταίριαζε. 8/10
- Κολοκυθοκεφτέδες με ντιπ γιαουρτιού αρωματισμένο με μοσχολέμονο. Κάπως όξινο και αυτό για τα γούστα μου. Αλλά οι κολοκυθοκεφτέδες αφράτοι και λαχταριστοί. 8/10
- Φρέσκιες παπαρδέλες με μοσχάρι ραγού και τριμμένο τυράκι. Πιάτο ημέρας. Καταπληκτικές. Πραγματικά φρέσκιες, πραγματικά το κρέας ήταν ολοκάθαρο και λουκούμι! Ήθελα να φάω όλη την πιατέλα μόνη μου, αλλά κράτησα τα προσχήματα. Αξίζει πραγματικά, αν το πετύχετε! 9/10
- Χοιρινό με πέστο ρίγανης. Το πιο αδύναμο πιάτο. Όχι λόγω γεύσης ή ιδέας, αλλά επειδή το κρέας ήταν πολύ λιπαρό. Πραγματικά το μισό το αφήσαμε στο πιάτο. Κατά τ’ άλλα συνοδεύεται από ψιλοκομμένες πιτούλες και λίγη σάλτσα από πιπεριά φλωρίνης. Το πέστο ρίγανης είναι πολύ ενδιαφέρον και όσο έντονο πρέπει, ώστε να δίνει χαρακτήρα στο πιάτο. Απλά η ποιότητα του κρέατος, δυστυχώς, ήταν κακή. 5/10

Σημείωση: οι μπακαλιαρομπουκιές με πουρέ παντζαριού ήταν το μόνο πιάτο που είχε τελειώσει. Υποθέτω ότι είναι από τα πιο δημοφιλή. Θα το δοκίμαζα, αν το έβρισκα.


Για τα παραπάνω, εκ των οποίων τα δύο θα τα χαρακτήριζα «κυρίως», πληρώσαμε το τρομερό ποσό των 34 ευρώ. Δηλαδή 17 ευρώ το άτομο και δεν καταφέραμε να τα τελειώσουμε όλα (εκτός τις θεϊκές παπαρδέλες και τη σαλάτα που δεν αφήσαμε μπουκιά). Το vfm είναι άριστο! Οριακά κατηγορία 17- 25. Μάλλον 15- 20 θα έλεγα. Και μάλλον είναι κι αυτός ένας λόγος της τόσης δημοφιλίας. Το κέρασμα- σφηνάκι μαστίχας δεν λείπει, ούτε η ευγένεια στην υποδοχή και την έξοδο.

Δεν ξέρω πότε θα ξαναβρεθώ στο Γκάζι για φαγητό, ούτε αν θα έκλεινα τραπέζι επι τούτου για να ξαναφάω στο Κάππα, μόνο και μόνο επειδή δεν συχνάζω στην περιοχή πια. Αλλά αν σας αρέσουν τα περιποιημένα μεζεδοπωλεία με τις λίγο πειραγμένες γεύσεις και βγαίνετε εκεί γύρω, προτιμήστε το! Εξυπηρετεί μάλιστα όλη την ημέρα γιατί είναι ανοιχτό από το μεσημέρι.