Loader

ram

Κριτικές: 107
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

18 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Επιλέξαμε το εστιατόριο του ξενοδοχείου AthensWas μια όμορφη Παρασκευή βράδυ, αρχές Σεπτεμβρίου, για να φάμε κάτι ελαφρύ και να απολαύσουμε την θέα.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ότι τα μοντέρνα εστιατόρια των ξενοδοχείων στα πέριξ της Ακρόπολης και του Συντάγματος (Point A, the Zillers, Acropolis View, Metropolis κτλ) έχουν μπει δυναμικά στο παιχνίδι της γεύσης κι έχουν ανοίξει τις πόρτες του σε πιο ευρύ κοινό.

Παρασυρμένοι λοιπόν από τα πολύ καλά σχόλια που είχαμε ακούσει για το εστιατόριο του ξενοδοχείου αυτού και ευρισκόμενοι κοντά στο Μουσείο Ακρόπολης, αποφασίσαμε να το δοκιμάσουμε.

Βρίσκεται στην αρχή του πεζόδρομου της Δ. Αρεοπαγίτου και πέντε βήματα από τον σταθμό μετρό Ακρόπολη. Πρόκειται για ένα μοντέρνας αισθητικής urban ξενοδοχείο, καινούριο, με έξι ορόφους κι ένα όμορφο μπαλκόνι- roof garden που στεγάζει το εστιατόριο.

Για την τοποθεσία, την ατμόσφαιρα και την θέα με έχει καλύψει απολύτως η PP-TINA με την τόσο ακριβή περιγραφή της, οπότε δεν θα κουράσω περισσότερο. Θα πω μόνο ότι δεν πρόκειται για κάποια μεγάλη βεράντα, παρά για ένα άνετο μπαλκόνι που μπορεί να εξυπηρετήσει γύρω στα 30 άτομα σε σχετικά μικρά τραπέζια (με αυτά τα κάπως άβολα μεταλικά καθίσματα). Όσο για τη θέα, εκτός από τον λόφο της Ακρόπολης και τον Λυκαβηττό, παρατηρείς πολύ καθαρά την κίνηση στη λεωφόρο Αμαλίας, όπως και τη φωτισμένη Πλάκα.

Ανατρέχοντας λοιπόν σε παλαιότερη κριτική για το εστιατόριο αυτό, έπεσα στην κριτική της PP-TINA (η μοναδική προς το παρόν), η οποία αναφέρεται στη BRASSERIE MODERN που λειτουργεί από τις πρωινές έως τις απογευματινές ώρες στο roof top του ξενοδοχείου. στον 6ο όροφο. Το βράδυ την σκυτάλη παίρνει το νέο SENSE fine dining restaurant, το οποίο και δοκιμάσαμε. Υποθέτω λοιπόν ότι μάλλον θα έπρεπε να ανοίξω νέα "σελίδα κριτικών" για το SENSE, αλλά προτίμησα να συνεχίσω στη ίδια σελίδα που έχει ανοίξει για το Modern, εφόσον αναφέρεται στο ίδιο ξενοδοχείο.

Την βραδιά που πήγαμε εμείς, χωρίς κράτηση, όπως ήταν φυσικό, δεν βρήκαμε τραπέζι στο μπαλκόνι. Καθίσαμε όμως ακριβώς μέσα από τη τζαμαρία απ' όπου είχαμε την ίδια όμορφη θέα. Ο εσωτερικός χώρος, με πιο άνετα τραπεζοκαθίσματα, σε τόνους του σκούρο καφέ, δημιουργεί μια ζεστασιά και μία οικειότητα. Τα τραπέζια στρωμένα λιτά με λευκά τραπεζομάντιλα πάνω από μακρύτερα σκούρα, απλά σερβίτσια σε γήινους τόνους, απουσία μαχαιροπίρουνων, που στη συνέχεια ανανεώθηκαν δύο φορές...

Το σέρβις υψηλού επιπέδου, όσο πρέπει ευγενικό και προσήνες, με λεπτότητα και ακρίβεια στις κινήσεις, δεν μας έκανε να αισθανθούμε αμήχανα ούτε λεπτό. Μια μικρή ένσταση έχω μόνο, στην οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια.

Ο κατάλογος που μας δόθηκε, μια καρτέλα με όχι πολλές επιλογές, μαρτυρά τον χαρακτήρα ενός μοντέρνου, προσεγμένου και εν τέλει ακριβού εστιατορίου, που πειραματίζεται με ελληνικές γεύσεις, προσαρμοσμένες σε ένα πιο απαιτητικό κοινό. Αυτό που μας εξέπληξε όμως ήταν η εξής ιδιορρυθμία του καταλόγου: περιελάμβανε μόνο ορεκτικά, κυρίως πιάτα και τρία γλυκά. Δεν υπήρχαν καθόλου σαλάτες, γεγονός που μας δημιούργησε μια δυσκολία, καθώς, κατά την ελληνική συνήθεια, θα θέλαμε να μοιράσουμε μια σαλάτα στη μέση (ήμασταν πέντε άτομα).

Υποθέτω ότι ο σεφ επιχειρεί να καλύψει πρώτα τις απαιτήσεις των ξένων επισκεπτών- ενοίκων του ξενοδοχείου, που προέρχονται από διαφορετικές κουλτούρες και πιθανότατα προτιμούν την φιλοσοφία του ατομικού ορεκτικού- κυρίως πιάτου- επιδορπίου, παρά να τους μυήσει στη λογική του ελληνικού sharing.

Ίσως υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να δούμε και τα πιάτα του SENSE, αν θέλουμε να ακριβολογήσουμε.

Στην κατηγορία "ορεκτικά" λοιπόν, μπορείτε να βρείτε:
- τον Λαχανόκηπο: μια τύπου σαλάτα
- ένα ριζότο αλά πολίτα με αγκινάρες, μυρωδικά, γιαούρτι
- δύο ορεκτικά με θαλασσινά (το ένα εκ των οποίων έχει το τόσο ταξιδιάρικο όνομα "θαλασσογραφία")
- ένα πιάτο με αυγό ποσέ
- ένα πιάτο με ζυμαρικό τορτέλι (σαν λαζάνι μας περιγράφηκε) με γεύσεις χωριάτικης σαλάτας σε στρώσεις.

Στα κυρίως υπάρχουν:
- τρία πιάτα με ψάρι: λαβράκι, μπακαλιάρος, σφυρίδα
- κόκορας πατσιτσάδα
- γουρουνόπουλο
- πιτσούνι (!!! ) etoufee (δλδ μια εκδοχή κοκκινιστού... πουλερικού, με σάλτσα κρασιού)

Όλα ωραία και ανθηρά λοιπόν... αφού μελετήσαμε ενδελεχώς τον κατάλογο και τις τόσο ενδιαφέρουσες προτάσεις του σεφ, είπαμε να πάρουμε για την μέση έναν Λαχανόκηπο, να μοιράσουμε 2 άτομα το πιάτο με το γουρουνόπουλο, άλλοι δύο τον κόκορα και να πάρουμε και το ριζότο.

Στην αρχή μας έφεραν πιάτο με κομμάτια ψωμάκια και φοκάτσιες σε διάφορες γεύσεις (πχ πράσινη φοκάτσια με σπανάκι), συνοδεία παρθένου ελαιολάδου. Ήταν όλα πολύ νόστιμα και πρωτότυπα, τα τιμήσαμε δεόντως και μας τα ανανέωσαν με προθυμία. Στην συνέχεια κατεφθασε καλωσόρισμα σούπα από φασόλια με λαχανικά. Καλοδεχούμενη και αυτή.

Η αρχή λοιπόν έγινε πολύ καλή, το γεύμα μας προδιαγραφόταν λουκούλειο... μέχρι που κατέφθασε ο Λαχανόκηπος. Επρόκειτο για ένα πιάτο- έργο τέχνης, σαν ζωγραφικός πίνακας, μια πανδαισία χρωμάτων από λαχανικά, γεμιστά ζυμαρικά και σάλτσες, τόσο αριστοτεχνικά τοποθετημένα ένα- ένα μέσα στο πιάτο, σε κυκλική περίμετρο, που πραγματικά για αρκετή ώρα πέσαμε και οι πέντε από πάνω και το παρατηρούσαμε.

Το μάτι χόρτασε, η όρεξη ούτε κατά διάνοια. Προκειμένου έστω να δοκιμάσουμε όλοι τις πολλά υποσχόμενες γεύσεις, βρεθήκαμε να τεμαχίζουμε τα ζυμαρικά στα τρία, πράγμα που θεωρώ τουλάχιστον αστείο.

Υποψιαστήκαμε την συνέχεια. Για να μην τα πολυλογώ, όλα τα πιάτα ήρθαν ακριβώς στην ίδια λογική. Άψογο serving, ελάχιστες ποσότητες. Το γουρουνόπουλο, τέσσερις μπουκιές, με λίγο πουρέ- αφρό πατάτας στο κέντρο, η μοιρασιά μόνο ως αστείο φαινόταν. Μόνο το ριζότο ήταν κάπως πιο χορταστική μερίδα. Έτσι κατέληξαν όλα στη μέση και δοκιμάσαμε όλοι. Η γεύση βεβαίως, φίνα, μεστή, ελληνική, με την μικρή της "γκουρμεδιάρικη πινελιά" σε κάθε πιάτο (για μένα ο κόκορας πατσιτσάδα, γεμισμένος μέσα σε χοντρό ζυμαρικό- σωλήνα, με αφρό παρμεζάνας, ήταν το κορυφαίο). Αλλά ως εκεί.

Και επανέρχομαι στη λογική του τρίπτυχου ορεκτικό- κυρίως- επιδόρπιο, που έλεγα παραπάνω. Για κάποιον λιτοδίαιτο, ενδεχομένως, τουρίστα, ένα ορεκτικό, ένα μίνιμαλ σε ποσότητα κυρίως, ένα επιδόρπιο και ολίγον κρασί είναι το ιδανικό δείπνο. Αν είναι δε άψογο σε παρουσίαση όσο και σε γεύση, τόσο το καλύτερο, δικαιολογεί την φήμη και την τιμή του.

Για τον Έλληνα όμως και την παρέα του, που δεν βγαίνει μόνο για να ξεσκάσει αλλά κυρίως για να χορτάσει, οι ποσότητες αυτές θα φανούν αστείες. Μεταξύ μας, αστειευτήκαμε σκεπτόμενοι ότι κατά την διάρκεια της παραγγελίας μας προβληματιζόμασταν ποιοι θα μοιραστούμε το "γουρουνόπουλο" και τον "κόκορα", ενώ ο άψογος κατά τ άλλα μετρ δεν μας έβγαζε από την αμηχανία προειδοποιώντας μας τουλάχιστον για τις ποσότητες. Θεωρώ ότι θα έπρεπε να μας δώσει κάποιες οδηγίες για το ύφος των πιάτων, ώστε να παραγγείλουμε ανάλογα. Εδώ βάζω τον αστερίσκο στο σέρβις, που κανονικά τους αφαιρεί μισή ντοματούλα.

Για να κλείσω γλυκά και ευχάριστα, περνάω στα επιδόρπια. Δοκιμάσαμε δύο από τα τρία γλυκά του καταλόγου
- το λεμόνι
- τους κίονες
(-το σταφύλι δεν υπήρχε)

Το ΛΕΜΟΝΙ ήταν ένα αληθινό λεμόνι κατεψυγμένο και τεμαχισμένο οριζόντια, γεμισμένο με σορμπέ λεμονιού στο ένα κομμάτι και παγωτό λεμόνι με λουίζα και μπαχαρικά στο άλλο. Τοποθετημένο μέσα σε ξύλινο, μικρό τελάρο με φύλλα λεμονιάς. Εντυπωσιακό!

Οι ΚΙΟΝΕΣ όμως ήταν το αποκορύφωμα αυτής της ενδιαφέρουσας βραδιάς, ένας λόγος για να επισκεφθεί κανείς αυτό το εστιατόριο απλά και μόνο για να απολαύσει αυτό το επιδόρπιο μαζί με τον καφέ του. Σοκολάτα σε σχήμα αρχαιοελληνικού κίονα με το κιονόκρανο (ιωνικού μάλιστα ρυθμού! ), ένας όρθιος κι ένας "σπασμένος", πάνω σε κέικ- σφουγγάρι από μπαχαρικά και παγωτό τσουρέκι. Θεσπέσιο! Στην όψη και στη γεύση. Παρά την κάπως φολκλορική σύλληψη, πιστεύω ότι ο pastry chef καταφέρνει να περάσει το γλυκό αυτό σε άλλο επίπεδο.

Τέλος η λίστα κρασιών-αν και δεν πρόλαβα να τη μελετήσω καλά- είναι πλούσια και περιλαμβάνει πολλές ξένες ετικέτες.

Ο λογαριασμός δεν θα σας πω πού κυμάνθηκε, για να αποφύγουμε τα πολλαπλά εγκεφαλικά. Ενδεικτικά θα πω ότι όλα τα κυρίως φλερτάρουν τα 30 ευρώ, ενώ και τα ορεκτικά με δυσκολία κρατιούνται κάτω από τα 25 (ο Λαχανόκηπος, αν θυμάμαι στα 19). Τα δε γλυκά μεταξύ 12 και 15. Κατανοώ ότι για τον πολίτη της Ν. Υόρκης, του Λονδίνου, των μεγαλουπόλεων του δυτικού κόσμου γενικά, οι τιμές αυτές ίσως ειναι αναμενόμενες γι αυτού του επιπέδου την κουζίνα και σε έναν τέτοιο χώρο. Για τον Έλληνα όμως, ασχέτως οικονομικής κατάστασης, που ζει στην γνωστή ελληνική πραγματικότητα, το εστιατόριο του Athenswas Hotel είναι ένα ακριβό εστιατόριο, που προσφέρεται για την εμπειρία του διαφορετικού, την υπέροχη θέα, την ευκαιρία να δειπνήσει σε ένα κοσμοπολίτικο περιβάλλον, στο μπαλκόνι ενός όμορφου, ντιζαϊνάτου ξενοδοχείου.

Για όποιον θεωρεί ότι έχει αξία να πληρώσει αρκετά παραπάνω για μια τέτοιου είδους εμπειρία, όσο κρατάει ακόμα ο καλός καιρός, ας σπεύσει!

10 medium

25 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Μικρή επιστροφή στο αγαπημένο σάιτ, απ ‘ όπου λόγω υποχρεώσεων και έκτακτων εξόδων, έχω αναγκαστεί να απέχω τον τελευταίο καιρό. Παρακολουθώ όμως όσο μπορώ τι καινούριο παίζει στην ask4foodιστικη σκηνή και από Σεπτέμβρη ελπίζω να επανέλθω δυναμικότερα.

Αυτή την άκρως καλοκαιρινή κριτική για το Balux την σχεδιάζω από τέλος Ιουλίου, όταν πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη. Όμως οι διακοπές, τα τρεχάματά μου και άλλα ευχάριστα δεν μ’ άφησαν να την ολοκληρώσω. Την καταθέτω τώρα, με μικρή καθυστέρηση, δεν παύει όμως να είναι ακόμα καλοκαίρι και αρκετά χρήσιμη.

Το Balux είναι μια απ' τις αγαπημένες μου καλοκαιρινές συνήθειες για καφεδάκι και άραγμα στις ξαπλώστρες. Το μπάνιο μπορεί να μην είναι ιδανικό- μάλλον το αντίθετο θα έλεγα. Αν δεν ενοχλείστε από την ποιότητα του νερού (οι ετήσιες μελέτες για τις θάλασσες της Αττικής μας τρομάζουν), θα έλεγα ότι ενδείκνυται κυρίως για παιδιά λόγω βάθους. Αλλά η ατμόσφαιρα είναι άκρως καλοκαιρινή, έως εξωτική, τις βραδινές ώρες.

Με τα όμορφα μπαμπού τραπεζοκαθίσματα, τις ανοιχτές τζαμαρίες, τα φαναράκια, την όμορφη εξέδρα που "μπαίνει" στην παραλία, το μπιτς μπαρ, το χαμηλό φωτισμό… νομίζω ότι αποτελεί διαχρονικά μια από τις καλύτερες επιλογές στην παραλιακή για όμορφο ποτό και φαγητό, γιατί όχι και κοκτέιλ στις ξαπλώστρες!

Μια μικρή ανανέωση ίσως χρειάζεται στα βαριά ξύλινα τραπεζοκαθίσματα, αλλά κι έτσι η ατμόσφαιρα είναι άκρως ειδυλιακή. Έχω δοκιμάσει κατά καιρούς τα σνακ και κάποια ελαφρά γεύματα, τις δε sushi tuesdays (με περίπου 22 ευρώ απεριόριστο sushi) κάποτε τις είχα τιμήσει δεόντως.

Λίγο πριν τις διακοπές λοιπόν, τέλη Ιουλίου, με άκρως ευχάριστη διάθεση επιλέξαμε το Balux (House) για δείπνο. Η περίσταση ήταν πολύ ειδική, για να υποδεχτούμε αγαπημένους συγγενείς από μακριά, γι' αυτό είχε προηγηθεί ανάλογη κράτηση 12 ατόμων.

Φτάνουμε λοιπόν κατά τις 8:30. Το πρώτο πρόβλημα παρουσιάστηκε όταν ανακαλύψαμε ότι το τραπέζι που μας είχαν ετοιμάσει βρισκόταν στην αριστερή άκρη της εξωτερικής αυλής, κοντά στο υπαίθριο μπαρ, εντελώς αποκομμένο από τα υπόλοιπα τραπέζια του εστιατορίου και μακριά από την εξέδρα που αρχικώς είχα ζητήσει. Στο σημείο αυτό γειτνιάζαμε μόνο με τραπέζια όπου νεαροί έπιναν καφέ. Δεν βρήκα πραγματικά κανένα λόγο να στηθεί ένα τραπέζι φαγητού σ’ αυτή την άκρη. Δυσαρεστήθηκα πολύ και τους το είπα. Ήρθε ο υπεύθυνος, ο οποίος δικαιολογήθηκε ότι ήθελε να είμαστε άνετα και ότι δυστυχώς δεν υπήρχε τραπέζι ελεύθερο στην εξέδρα (μας είπε μάλιστα ότι τα τραπέζια της εξέδρας ήταν για μικρότερες παρέες, πράγμα που δεν ισχύει, γιατί πολλές φορές σε εξόδους μου έχω δει να κάθονται πολύ μεγαλύτερες παρέες από την δική μας εκεί). Τελικώς μας τοποθέτησε στην άλλη άκρη της αυλής, κοντά στις ξαπλώστρες. Ούτε αυτό ήταν ιδανικό σημείο, αλλά έστω ήμασταν στην πλευρά του εστιατορίου.

Οι καλεσμένοι μας πάλι, δεν δυσαρεστήθηκαν καθόλου, ίσα-ίσα που ενθουσιάστηκαν με την τόσο εγγύς θέα στη θάλασσα και την όλη καλοκαιρινή ατμόσφαιρα μια τόσο ζεστή βραδιά του Ιούλη, και αυτό τους ήταν αρκετό. Όσο όμως περνούσε η ώρα και έπεφτε το σκοτάδι, παρουσιάστηκε ένα πρόσθετο πρόβλημα: ο χαμηλός φωτισμός. Ελλείψει μεγάλων φαναριών και κεντρικού φωτισμού στο σημείο που καθόμασταν, προσπαθούσαμε να φάμε υπό το φως των κηροπηγίων, που κι αυτά με δυσκολία κρατιούνταν αναμμένα από το ελαφρύ αεράκι.

Για όλους αυτούς τους λόγους βάζω 2 στην εξυπηρέτηση. Και θα έβαζα λιγότερο, αν δεν έσωζαν την κατάσταση οι νεαροί σερβιτόροι που προσπαθούσαν κατά τ’ άλλα να μας εξυπηρετήσουν όσο καλύτερα μπορούσαν.

Στα του φαγητού τώρα: Ο κατάλογος είναι πλούσιος. Επειδή ήμασταν πολλά άτομα δοκιμάσαμε αρκετά πιάτα. Πήραμε κατ’ αρχάς για την μέση 2 σαλάτες:

- μία τύπου καπρέζε, με buffala- ρόκα – ντοματίνια, η οποία ήταν πολύ δροσιστική.
- μία με πράσινα λαχανικά, αποξηραμένους ξηρούς καρπούς και μια γλυκόξινη σος.
(συγχωρέστε με, δεν θυμάμαι ακριβώς τις ονομασίες, έχει περάσει και καιρός)

Και οι δύο ήταν μεγάλες και χορταστικές, ιδανικές για μεγάλες παρέες.

Συνεχίσαμε με δύο πίτσες για τη μέση:

- μία μαργαρίτα
- και μία fughi (ρόκα- προσούτο)

και οι δύο ιταλικού τύπου, 8 κομματιών, με λεπτό ζυμάρι και φρέσκα υλικά. Νοστιμότατες, όπως αναμενόταν άλλωστε.

Τα κυρίως που δοκιμάσαμε ήταν πολλά, αφού ήμασταν 12 άτομα. Καθώς δεν δοκίμασα παρά ελάχιστο από τα άλλα πιάτα, θα σχολιάσω κυρίως το δικό μου:

- tagliogloni με φρέσκα μανιτάρια, κοτόπουλο (?) και λάδι τρούφας. Ένα ελαφρύ, μυρωδάτο πιάτο, με όλα τα υλικά να αναδεικνύονται, χωρίς να βαραίνουν από περιττές σάλτσες. Σωστό βράσιμο στα ζυμαρικά, (τα tagliogloni, αν το θυμάμαι σωστά, είναι λεπτού τύπου ταλιατέλες). Σε ποσότητα ήταν υπεραρκετά. Αρκεί να πω ότι μοιραστήκαμε το πιάτο 2 άτομα!

Από τα υπόλοιπα δοκίμασα από την καταπληκτική ταλιάτα της ξαδέλφης μου. Ένα πιάτο που φλέρταρα κι εγώ, αλλά τελικώς υπέκυψα στα ζυμαρικά. Για να μην τα πολυλογώ, οι υπόλοιποι πήραν διάφορα: φιλέτο κοτόπουλο, χοιρινά φιλετίνια, σφυρίδα με ψητά λαχανικά, ριζότο με άγρια μανιτάρια κτλ. Όλοι απόλαυσαν το φαγητό τους, δεν υπήρξε κανένα παράπονο.

Συνοδεύσαμε με δύο μπουκάλια λευκό Βιβλία Χώρα. To γνωστό ελαφρύ, δροσερό κρασί, που προσωπικά θεωρώ από τα πιο ποιοτικά του είδους του (45 ευρώ έκαστο, μάλλον τσιμπημένο).

Στο τέλος μοιραστήκαμε μερικά γλυκά:
- ένα νοστιμότατο τιραμισού σε ποτήρι
- ένα σουφλέ σοκολάτας με παγωτό
- ένα σιροπιαστό, τύπου πορτοκαλόπιτα, που δεν το θυμάμαι ακριβώς (όπως καταλαβαίνετε, δεν μου άφησε κάποια ιδιαίτερη εντύπωση).

Εν ολίγοις, κατά την ταπεινή μου άποψη, το Balux House δεν είναι μόνο όνομα και θέα. Αξίζει να δοκιμάσεις το φαγητό του, το θεωρώ επίσης μια πολύ καλή λύση εστίασης στην Γλυφάδα όταν έχεις ξένους επισκέπτες, με κάποιες απαιτήσεις.

Οι τιμές δεν είναι οικονομικές, δεν είναι όμως ούτε εξωφρενικές. Τα περισσότερα κυρίως πιάτα τιμολογούνται στα 10-18 ευρώ, αντίστοιχα οι πίτσες και οι σαλάτες στα 10-15, ενώ υπάρχει αξιοπρεπέστατη λίστα κρασιών. Οι προτάσεις καλύπτουν όλα τα γούστα: κρέας, ζυμαρικά- ριζότο και ψάρι. Λίγα και καλά. Αν πάλι θέλεις «φαγητό παραλίας", μπορείς να πάρεις μπέργκερ, κλαμπ, πίτσες. Οι μερίδες είναι μεγάλες, οι πατάτες φρέσκιες και μπόλικες. Για πλήρες γεύμα πάντως, υπολογίστε εύκολα 25 ευρώ το άτομο, χωρίς τα ποτά.

Στη γεύση κυμαίνομαι μεταξύ 3 και 4, αλλά επειδή δεν υπάρχει 3,5, θα βάλω 3, για να προλάβω τυχόν αστοχίες. Αστοχίες επίσης θα βρει κανείς στο σέρβις, το οποίο διαχρονικά πάσχει στο Balux. Όχι σε τραγικό βαθμό. Όμως καθυστερήσεις και έλλειψη επικοινωνίας με τους σερβιτόρους, δύσκολα θα αποφύγεις. Δεν ξέρω τι φταίει. Είναι μεγάλος ο χώρος και λίγο το προσωπικό, είναι ολίγον μισοσκόταδο και δεν σε βλέπουν, είναι μοιρασμένα τα τραπέζια…; Αναρωτιέμαι καιρό. Πάντως κάτι πρέπει να γίνει και να βελτιωθεί ο τομέας του σέρβις, γιατί κατά τ’ άλλα η κουζίνα κάνει πολύ καλή δουλειά.

Αν προτείνεται? Από εμένα, σαφώς! Για πολλούς και διάφορους λόγους, ανάλογα με την περίσταση και την διάθεση.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

06 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Βρεθήκαμε στο Nalu απόγευμα Τετάρτης, τέλη Ιουνίου, με μια φίλη και την μικρή της κόρη. Για χαλαρό απογευματινό μπάνιο αρχικά και ποτό αργότερα, με θέα το υπέροχο ηλιοβασίλεμα του Σαρωνικού.

Φέτος, λίγο η δουλειά, λίγο ο βροχερός καιρός του Ιουνίου, λίγο οι έκτακτες ανειλημμένες υποχρεώσεις μου (που ευτυχώς σύντομα τελειώνουν), δεν είχα προλάβει να κάνω ένα μπάνιο. Κι έτσι δέχτηκα με χαρά την πρόσκληση για βουτιά στον γειτονικό Άλιμο, κι ας μην είναι η πιο ειδυλιακή θάλασσα, αλλά μάλλον λύση ανάγκης.

Το Nalu, γνωστό, υποθέτω, στους περισσότερους, είναι ένας all day χώρος στο τέρμα της λεωφόρου Αλίμου, πάνω στην παραλία (στάση τραμ "Ζέφυρος"). Λειτουργεί όλο τον χρόνο για καφέ, φαγητό και ποτό, διαθέτει δε έναν υπέροχο, φωτεινό χώρο, με μοντέρνα αισθητική, που δημιουργεί ιδανική ατμόσφαιρα οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Ιδιαίτερα τώρα το καλοκαίρι, μπορείς να κάνεις το μπάνιο σου ακριβώς δίπλα στην παραλία και να καθίσεις μετά για έναν καφέ, ένα γρήγορο ή πλήρες γεύμα. Γειτονεύει με το Akanthus, που είναι το καλοκαιρινό μπαρ (πληροφορήθηκα ότι λειτουργεί τα ΠΣΚ κυρίως) και μπροστά του βρίσκεται η παραλία.

Ακάνθους και Ναλού έχουν κοινό- προαιρετικό- πάρκινγκ (κοντά στις γραμμές του τραμ), κοινά σκαλοπάτια εισόδου, με την διαφορά ότι η πόρτα του Ακάνθους δεξιά είναι ουσιαστικά η είσοδος για την παραλία, ενώ το Ναλού είναι καφετέρια- μπαρ που κάποια στιγμή προς το βράδυ ανοίγει τις τζαμαρίες και βγάζει πολυθρόνες, στρώματα και μαξιλάρες στην άμμο, μετατρέπεται έτσι σε καλοκαιρινό μπαρ.

Αναφέρω τις πληροφορίες αυτές όχι για να κουράσω, αλλά για να σας κατατοπίσω, καθώς είναι λίγο μπερδεμένη η όλη διαρρύθμιση- εκμετάλλευση του χώρου. Και μια και ανέφερα την λέξη "εκμετάλλευση", ας μιλήσω και για τις χρεώσεις: 5 ευρώ είσοδος στην παραλία και 4 για ξαπλώστρα και καφέ. Οι ξαπλώστρες βέβαια είναι κρεβατάκια, άνετες και μαλακές, αλλά ό, τι και νά ναι, το ποσό των 9 ευρώ με το καλημέρα σας για ένα μπάνιο στον Άλιμο, είναι κατά την γνώμη μου αδικαιολόγητο. Φυσικά και το αναφέραμε στην είσοδο, εκφράζοντας την δυσαρέσκειά μας.

Το Nalu όμως είναι άλλη φάση. Ανεξάρτητο, χωρίς χρέωση εισόδου (αυτό μας έλειπε! ), γειτνιάζει απλώς με την παραλία. Εμείς όμως είπαμε να μην χάσουμε το μπάνιο, κάναμε πρώτα τη βουτιά μας (ευτυχώς ήταν αργά και δεν χρεωθήκαμε τα 4 επιπλέον ευρώ της ξαπλώστρας) και αργότερα μεταφερθήκαμε δίπλα στις πολυθρόνες του Nalu.

Η ώρα ήταν ήδη 9, με τα χρώματα του δειλινού ακόμα στον ουρανό, τα κεράκια στα τραπέζια είχαν ανάψει, η άμμος ακόμα ζεστή, η θάλασσα λάδι, οι πολυθρόνες κάτι μεταξύ ξαπλώστρας και αιώρας κι εμείς με τα μαγιό και τα καπέλα μας χυθήκαμε λες και ήμασταν σε διακοπές. Όλα γύρω μας φώναζαν πόσο όμορφη κι εξωτική είναι η παραλιακή Αθήνα το καλοκαίρι!! Ο κόσμος νεανικός, ζευγάρια σε ρομαντικές καταστάσεις, παρέες 20χρονων που κάπνιζαν ναργιλέ στις μαξιλάρες, αλλά και γονείς με παιδιά που είχαν ξεμείνει, όπως κι εμείς, μετά το απογευματινό μπάνιο.

Αποφασίσαμε να φάμε κάτι, αν και ξέραμε εκ των προτέρων ότι θα το πληρώσουμε ακριβά. Η πολύ εξυπηρετική κοπέλα του σέρβις, μας έφερε αρχικά τον κατάλογο παραλίας, όπου είδαμε μεταξύ άλλων κλαμπ σάντουιτς στα 11 ευρώ, μπέργκερ με κοτόπουλο ή μπιφτέκι στα 12 και 13, αραβική πίτα στα 6, σαλάτες στα 9-11 και διάφορα άλλα σάντουιτς ακριβότερα από την αραβική.

Η φίλη είχε ξαναπάει για φαγητό και είχε δοκιμάσει καταπληκτικά πιάτα ζυμαρικών και πιάτα με κρέας. Άρα κατά κάποιον τρόπο περιμέναμε ότι οι γεύσεις δεν θα μας απογοητεύσουν. Ο κατάλογος λοιπόν περιέχει λίγες και στοχευμένες επιλογές ζυμαρικών, ορεκτικών, κρεατικών, κάποιες πίτσες και σαλάτες. Όλα σε γκουρμέ εκτελέσεις, φαίνονταν λαχταριστά. Τελικά, κι επειδή καθόμασταν στην παραλία, επιλέξαμε ένα κλαμπ σάντουιτς, ένα μπέργκερ με μπιφτέκι, μια σαλάτα κοτόπουλου και λίγο αργότερα, μαζί με τα ποτά μας, μια ποικιλία φρούτων.

Πολλά για δύο άτομα... Δεν ήταν μόνο ότι πεινούσαμε σαν λύκοι, αλλά στην πορεία προστέθηκε ένας ακόμα φίλος.
Λοιπόν, το φαγητό ήταν πράγματι ωραίο, οι μερίδες μεγάλες και χορταστικές, πολύ πιο πάνω από τις προσδοκίες μας.

- Το κλαμπ ήταν με κοτοσαλάτα, παρμεζάνα και ντομάτα, σε μαύρο ψωμάκι, με πολλές τηγανιτές πατάτες country. Χόρταινε άνετα δύο άτομα. (11 ευρώ)

- Το μπέργκερ μεγάλο και χορταστικό επίσης, είχε μια ωραία mayo sauce που άφηνε μια γλύκα στο στόμα. Συνοδευόταν και αυτό από πολλές country style πατάτες με λίγο λιωμένο τσένταρ και πράσινη σαλάτα. Μοιραστήκαμε το μισό περίπου, δεν το φάγαμε όλο. (13 ευρώ)

- Η σαλάτα ήρθε με πλούσιες φέτες κοτόπουλου και φρέσκο μαρούλι. Δεν μπόρεσα να δοκιμάσω, γιατί είχα φάει πολύ από τα υπόλοιπα.

- το πλατό με τα φρούτα τέλος, το πήραμε περισσότερο για την μικρή, που τσιμπολογούσε πατατούλες ως εκείνη την ώρα και ζητούσε φρούτο. Μια φέτα πεπόνι, καρπούζι, ροδάκινο κομμένο κυδωνάτο και μερικά μικρά φρούτα: κεράσια, φετούλες αχλάδι κ. α. Η μικρή τα λάτρεψε! (7 ευρώ για 2 άτομα)

Μαζί με δύο μπύρες κι ένα απεριτίφ, το ποσό που πληρώσαμε έφτασε περίπου τα 60 ευρώ. Αναμενόμενα υψηλό, αλλά τουλάχιστον φύγαμε χορτάτοι και με το παραπάνω.

..............................................................................................................................
Σε μια δεύτερη επίσκεψη, πάλι πεινασμένοι, δοκιμάσαμε:

- το κουλούρι Θεσσαλονίκης με Philadelphia, prosciutto crudo και ντομάτα. Ένα ανοιγμένο στη μέση κουλούρι, φουσκωτό και μαλακό, γεμισμένο ως σάντουιτς με πολλή philadelphia και λιγότερο, αλλά αρκετό απ' τ άλλα υλικά. Συνοδευόταν από ελαφριά, πράσινη σαλάτα. Ένα πολύ ικανοποιητικό σνακ. Θα το ξανάπαιρνα (7 ευρώ)

- μια πολλά υποσχόμενη σαλάτα με σολωμό, φύτρες (μου διαφεύγει τι ακριβώς), σπαράγγια και σαγκουίνι. Κατέφθασε ένα χορταστικότατο μπολ με πολλή πρασινάδα - τύπου έτοιμη σαλάτα (μαρούλι, ρόκα, μοβ λάχανο), γενναίες φέτες φρέσκου σολωμού και μια νόστιμη βινεγκρε. Οι φύτρες και το σαγκουίνι μόλις που εμφανίστηκαν στον πάτο του μπολ, τα δε σπαράγγια άφαντα. (13 ευρώ)

- με μερίδα νουντλς με σάλτσα σόγιας, πήρε μια φίλη. Δεν ξέρω τι άλλο περιείχε. Και αυτή χορταστική μερίδα, αλλά τόσο γλυκά που μετά από μερικές μπουκιές, έκανες παύση για νερό.
.................................................................................................................................

Υπολογίστε λοιπόν γύρω στα 10-15 ευρώ το άτομο για φαγητό παραλίας και περισσότερα αν καθίσετε στα τραπέζια και πάρετε πλήρες γεύμα.

Όμως η χαλάρωση και η ατμόσφαιρα διακοπών που προσφέρει ο χώρος είναι απερίγραπτη! Ακόμα και για μια μπύρα ή ένα ποτό αξίζει τον κόπο να έρθετε από μακριά στο Nalu. Ένα βραδάκι καθημερινής με θάλασσα ήρεμη, φεγγαράδα και καλή παρέα, με ρούχα παραλίας, ξυπόλυτος στην άμμο, λίγα μέτρα από εκεί που σκάει το κύμα, πραγματικά ταξιδεύεις σε κάποιο νησί, ενώ είσαι στην πάντα, όμορφη, Αθήνα.

Τώρα, για το φαγητό, παίζουν τιμές παραλιακής... καταλαβαίνετε. Για όποιον όμως θέλει να διαθέσει το κάτι παραπάνω, πιστεύω ότι η γεύση δεν θα τον απογοητεύσει. Ευτυχώς, το εστιατόριο δεν ποντάρει μόνο στην τοποθεσία, αλλά και στην ποιότητα της κουζίνας του.

Για μπάνιο, όπως καταλαβαίνετε, δεν προτείνω την συγκεκριμένη παραλία, λόγω υπέρογκων χρεώσεων. Αποκεί και πέρα, Άλιμος είναι, ξέρετε τι να περιμένετε... Απορώ πώς επιβιώνουν στις εποχή μας χώροι με τέτοιο αντίτιμο σε πρώην δημόσιες παραλίες (αυτό σηκώνει πολλή συζήτηση).

Ξεχαστε το μπάνιο, πηγαίνετε μόνο για το Nalu και...

Καλό καλοκαίρι!!! (επιτέλους! )

10 medium

18 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στην πρόσφατη συνάντηση των δημοφιλών χρηστών του ask4food επισκεφθήκαμε το Αρχοντικόν στο Περιστέρι.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συντελεστές της βραδιάς, δηλαδή την νέα ομάδα του a4f και του e-table για την πρόσκληση και την τιμή που μου έκαναν να συμμετάσχω στο δείπνο αυτό, όπου είχα την ευκαιρία να συναντήσω μετά από καιρό την πάντα χαρούμενη και κεφάτη παρέα των φίλων του αγαπημένου site.

Και φυσικά να ευχαριστήσω το προσωπικό του εστιατορίου για την φιλοξενία, την εξυπηρέτηση και το όμορφο δείπνο που μας προσέφεραν. Στην κριτική μου αυτή θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής, όπως κάνω πάντα, παρά το γεγονός ότι το δείπνο ήταν κερασμένο και είναι αντικειμενικά αμήχανο να βαθμολογήσεις μια ανιδιοτελή χειρονομία.

Κατ' αρχάς πέρασα πολύ καλά και έφαγα πολύ. Προσπάθησα να δοκιμάσω από διάφορα πιάτα για να σχηματίσω άποψη, αλλά, ομολογώ ότι από κάποιο σημείο κι έπειτα δεν γινόταν να φάω άλλο. Τα πιάτα έφταναν με γρήγορους ρυθμούς και συνεχώς γίνονταν χωροταξικές αλλαγές στο τραπέζι μας για να τα βολέψουμε.

Ευτυχώς επικράτησε η επιλογή να πάρουμε μεζεδάκια και σαλάτες στη μέση, γιατί, όπως είδα, οι μερίδες δεν φείδονται ποσότητας. Όμως ο κατάλογος περιλαμβάνει κυριολεκτικά τα πάντα (μεζέδες, κρεατικά, θαλασσινά, ζυμαρικά... ). Οπότε, δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρεις κάτι στις γεύσεις σου.

Αυτό που μου έμεινε σίγουρα ήταν οι σαλάτες. Πλούσιες, φρέσκιες, χορταστικές, αποτελούν ένα ολοκληρωμένο γεύμα για 2-3 άτομα από μόνες τους. Δοκίμασα:

- την σαλάτα ρόκα- μαρούλι- παρμεζάνα- κρουτόν- λιαστή ντομάτα.
- την σαλάτα με σπανάκι- ταλαγάνι - σος μπαλσάμικο
- την σαλάτα της Μάνης (?). Δεν θυμάμαι με σιγουριά την ονομασία, αναφέρομαι πάντως στη σαλάτα με τα nuggets κοτόπουλο, τα αλλαντικά, την μαγιονέζα. Με αυτή τη σαλάτα και μόνο, χορταίνουν σιγουρα δύο.

Αποκεί κι έπειτα δοκίμασα:

- την φωλιά καταϊφι με τυριά. Νόστιμη, αν και λίγο βαρύ για τα γούστα μου.

- τους συμπαθητικούς κολοκυθοκεφτέδες

- το κοτόπουλο αλά κρεμ με μανιτάρια. Νοστιμότατο.

- ψαρονέφρι μετσοβόνε. Μου άρεσε.

- μια μπουκίτσα σπεντζοφάι που πήρα ήταν απλά οκ για μένα, καθώς δεν είμαι πολύ φίλος των εδεσμάτων με λουκάνικο γενικώς.

Στο τέλος κεράστηκαν ατομικά κομμάτια μπράουνις (ή σοκολατόπιτας) και ραβανί με σιροπάκι. Ένα τσακ πιο πάνω, για μένα, η σοκολατόπιτα.

Στην αρχή επίσης έφτασαν ψημένες φέτες ψωμιού με λάδι και κριτσίνια με ντιπ. Δεν δοκίμασα, πάντως αξίζει να αναφερθεί.

Βαθμολογώ την γεύση με 3 όχι επειδή δεν έφαγα καλά, αλλά επειδή δεν θυμάμαι κάποιο πιάτο να με απογείωσε. Θεωρώ ότι σε έναν εκτενέστατο κατάλογο δεν είναι δυνατό να είναι όλα άψογα, θα υπάρχουν τα πάνω και τα κάτω, όπως συνέβη και στο τραπέζι μας. Συνήθως ο περιορισμός σε πιο στοχευμένα πιάτα λειτουργεί υπέρ του εστιατορίου και θα πρότεινα να το εξετάσουν αυτό οι υπεύθυνοι.

Η εξυπηρέτηση, παρά την αρχική αμηχανία (τι να παραγγείλουμε, πώς να παραγγείλουμε... δώστε μας έναν μπούσουλα βρε παιδιά! ), παίρνει 4/4, τόσο από άποψη χειρονομίας όσο και λόγω προθυμίας και ταχύτητας. Ο σερβιτόρος της παρέας μας έτρεχε ακούραστα σ' ολη τη διάρκεια, ενώ παραλληλα εξυπηρετούσε κι άλλα τραπέζια. Εκτίμησα επίσης το γεγονός ότι μας παραχώρησαν ξεχωριστό χώρο, μακριά από άλλες παρέες, ώστε να έχουμε μια σχετική ιδιωτικότητα.

Για τον χώρο έχω να πω ότι μου έβγαλε την αίσθηση του πιο χειμωνιάτικου εστιατορίου. Τα ξύλινα δοκάρια, οι καφέ- ξύλινοι τόνοι, η πέτρα, τα πήλινα σερβίτσια μου θύμισαν οικογενειακές ταβέρνες σε ορεινούς προορισμούς και όχι μεζεδοπωλείο στην Αθήνα. Με βάρυναν λίγο... Επίσης υπήρχε περιορισμός χώρου, με τις καρέκλες πολύ κολλητά μεταξύ τους, που σίγουρα γίνεται εντονότερος όταν η αίθουσα γεμίζει.

Αναφορικά με την μουσική, πήραμε μια γεύση της ατμόσφαιρας όπως θα είναι κάποιο Σάββατο βράδυ, όταν ενδεχομένως θα έχουμε πάει με άλλη διάθεση, για μεζεδάκια και χορό, όχι πάντως για ένα χαλαρό δείπνο Τετάρτης, για συζήτηση και γνωριμία. Από κάποια ώρα κι έπειτα η επικοινωνία μεταξύ μας ήταν αδύνατη. Παρολ' αυτά- τηρουμένων των αναλογιών- ήταν μια ευχάριστη έκπληξη το ότι είχαμε και ζωντανή μουσική. Δεν ξέρω μάλιστα αν οι άνθρωποι ήρθαν να παίξουν ειδικά για την βραδιά.

Εν ολίγοις, το Αρχοντικόν είναι ένα όμορφο, μουσικό μεζεδοπωλείο, από αυτά που συχνά- πυκνά αναζητούν οι παρέες για να βγουν και να χορέψουν ένα ΠΣΚ ή να οργανώσουν κοινωνικές εκδηλώσεις. Το φαγητό νόστιμο και αξιοπρεπές, η εξυπηρέτηση άμεση και φιλική, τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν όσο περνά η ώρα και το κέφι ανάβει.

Ένα μεγάλο "ευχαριστώ" γι' άλλη μια φορά στους συντελεστές της βραδιάς. Εύχομαι να έχουμε κι άλλες ευκαιρίες για συναντήσεις και ανταλλαγή απόψεων!

10 medium

16 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το Just Made το είχα γνωρίσει πριν αρκετό καιρό, διαβάζοντας υπέροχα πράγματα για την κουζίνα του μέσα από έντυπα και το αγαπημένο μας ask4food (βλ. κατατοπιστικότατη κριτική ΙΩΓΙΑΝΝΗ). Ουκ ολίγες φορές είχα καθίσει για καφεδάκι και ελαφρύ γεύμα, ανάμεσα στις βόλτες μου στο κέντρο, πρώτη φορά όμως προχθές καθίσαμε με φίλη και φάγαμε κανονικά.

Προσωπικά είμαι άνθρωπος που αναζητώ και το πιο ολοκληρωμένο γεύμα, ακόμα και στην καθημερινή μου βόλτα, πόσο μάλλον στο κέντρο της Αθήνας όπου συνήθως περιφερόμαστε για ώρες, μέχρι το στομάχι μας να χτυπήσει συναγερμό. Καλά τα σουβλάκια, τα σάντουιτς και οι τυρόπιτες από τις αλυσίδες, αλλά αν θέλεις να φας λίγο καλύτερα κι έχεις και κάποια άνεση χρόνου να συνδυάσεις και έναν καφέ, να καθίσεις και να αφουγκραστείς και την κίνηση της πόλης, νομίζω ότι το Just Made εμφανίζεται μπροστά σου την κατάλληλη στιγμή.

Γωνία Ευαγγελιστρίας 33 και Αγίου Μάρκου, λίγα μέτρα πριν αυτές συναντήσουν την Κολοκοτρώνη, το σημείο είναι «τρελή» περατζάδα και άμεσα προσβάσιμο από παντού- με τα πόδια εννοείται. Ο χώρος του είναι μοντέρνος, με industrial νότες, αλλά μικρός. Εσωτερικά υπάρχει ένα μεγάλο τραπέζι- πάγκος, όπου συνήθως κάθονται 2-3 άτομα και καταλαμβάνουν ολόκληρη την ελεύθερη πλευρά. Η απέναντι καταλαμβάνεται από διάφορα είδη καφεκοπτείου. Αντίστοιχα ένα μικρό πάσο με 2-3 σκαμπό είναι η δεύτερη επιλογή για όποιον θέλει να καθίσει μέσα. Όταν ανοίγει ο καιρός, σαφώς είναι καλύτερος ο εξωτερικός χώρος, με λίγα τραπεζια πάνω στην Ευαγγελιστρίας, που πάντως κλείνονται από τζαμαρία.

Τις χειμωνιάτικες ημέρες υπάρχουν σόμπες- μανιτάρια, τα οποία δυστυχώς, λίγο σώζουν την κατάσταση. Για μένα όμως το μεγάλο μείον είναι τα κάπως άβολα μεταλλικά καθίσματα. Αν και έχουν βάλει μαξιλάρια, θα προτιμούσα κάτι πιο αναπαυτικό. Όσο για τα φρεάτια, ναι, έχουν καλυφθεί οι σχάρες, αγαπητέ ΙΩΓΙΑΝΝΗ, ως τα όρια του μαγαζιού δε. Καμία αλλαγή. Τέλος πάντων, αν εξαιρέσουμε την σούπερ τοποθεσία του, θεωρώ ότι θα μπορούσαν να διαρρυθμίσουν κάπως πιο βολικά και άνετα τον εξωτερικό χώρο, ώστε ούτε το πολύ κρύο του χειμώνα να το πιάνει, ούτε η λαύρα του καλοκαιριού (κατάκεντρο Αθήνας γαρ), ούτε να αισθανόμαστε κάπως άβολα στα τραπεζάκια του.

Η κουζίνα τώρα, που μας ενδιαφέρει περισσότερο, είναι μοντέρνα, με έμφαση στο γρήγορο φαγητό: σάντουιτς, σαλάτες, μπέργκερ, ζυμαρικά, πίτες-τάρτες, γλυκά, brunch... Ποια είναι η πρωτοτυπία, θα ρωτούσε κάποιος.

Η πρωτοτυπία είναι ότι τα υλικά που χρησιμοποιούν είναι ποιοτικά και ιδιαίτερα. Για παράδειγμα μπορείς να διαλέξεις από μια ποικιλία σάντουιτς, άψητων ή ανοιχτών- ψημένων που πάνω λιώνουν τυριά, αυγό, κιμάς, μανιτάρια, αλλαντικά... Μπορείς να πάρεις μισό σάντουιτς (μία φέτα) ή ολόκληρο (2 φέτες). Οι σαλάτες επίσης είναι πεντανόστιμες και χορταστικές. Και δεν μιλάμε απλώς για τις ελαφριές, κάπως... ξενέρωτες σαλάτες με τα λαχανικά και μόνο (υπάρχουν κι αυτές), αλλά για σαλάτες- γεύματα: τονοσαλάτα, σαλάτα σολωμού, κοτόπουλου, σαλάτα με φακές και φέτα κτλ.

Από ανοιχτά σάντουιτς έχω δοκιμάσει αρκετά κατά καιρούς. Δεν θυμάμαι γεύσεις, πάντως αποτελούν ένα ικανοποιητικό σνακ.

Στην πρόσφατη επίσκεψη δοκιμάσαμε:
- Σαλάτα κοτόπουλο- παρμεζάνα, για την φίλη μου. Σε βαθύ μπολ μια χορταστική σαλάτα με πρασινάδα, λαχανικά, κρουτόν και γενναίες φέτες κοτόπουλου. Μια παραλλαγή της σίζαρς.

Για μένα:
- Σαλάτα κινόα με κατσικίσιο τυρί. Οκ, μια απλή σαλάτα κινόα, με σπόρους, κράνμπερι, μια κουταλιά cottage cheese και βινεγκρε μελιού. Να πω την αλήθεια, την περίμενα πιο …σαλατένια, να έχει και λίγα λαχανικά, αλλά δεν είχα προσέξει καλά τον κατάλογο. Ήρθε αυτό ακριβώς που έγραφε: «Κινόα», όχι «Σαλάτα με κινόα». Νόστιμη ήταν, αλλά επειδή μόνο με σούπερ φουντ δεν χορταίνεις, πήρα και μια μερίδα ζυμαρικό.

- Ραβιόλι με σπανάκι και ρικότα σε λευκή σάλτσα με λάδι τρούφας. Ο γνωστός, πετυχημένος συνδυασμός γεύσεων. Και αφού ήταν και πολύ καλά εκτελεσμένο, καταλαβαίνετε ότι ήταν πεντανόστιμο! Σε ποσότητα ήταν μια κανονική μερίδα, όχι 5 κομματάκια- δείγμα.

Για τα πιάτα αυτά πληρώσαμε 16 ευρώ εγώ και 8 η φίλη μου, σύνολο περίπου 25. Καθόλου άσχημα, αν και, με τις διάφορες ανατιμήσεις τα τελευταία χρόνια, οι τιμές έχουν γενικώς πάρει την ανιούσα.

Συνολικά το just made 33 είναι μια τσεκαρισμένη, ποιοτική all day επιλογή στο κέντρο της Αθήνας, για φαγητό, σνακ και καφέ, για ντόπιους και τουρίστες. Κι αν δεν έχετε χρόνο να καθίσετε, περάστε από την βιτρίνα του, διαλέξτε από τις πίτες και τις τάρτες του και πάρτε κάτι για τον δρόμο.

10 medium

08 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σάββατο βράδυ Ιουνίου στο Bella Vespa, χωρίς κράτηση. Από εκείνα τα λίγο αναποφάσιστα Σαββατόβραδα που θέλεις να ντυθείς ωραία, να βγεις για το ποτό σου, να περάσεις καλά, αλλά πεινάς και λίγο...

Αποφασίσαμε λοιπόν να πάμε πρώτα κάπου κοντά για πίτσα, και συγκεκριμένα γι' αυτή την ωραία ιταλική πίτσα με το τραγανό ζυμάρι. Η Γλυφάδα ανέκαθεν έπασχε από ένα ωραίο ιταλικό, που να μην είναι τρατορία- τέτοια έχει-, ούτε επίσημο οικογενειακό εστιατόριο- και από αυτά έχει. Να είναι πίτσα- μπαρ, με ωραίο φαγητό, που να συνδυάζει και την χαλαρή έξοδο για ποτό.

Την περιέργεια μου είχε τραβήξει η πολύ πρόσφατη κριτική του antonius 665 για το Bella Vespa κι έτσι, μετά από σχετική αναζήτηση, θεώρησα ότι συνδυάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου: Την τέλεια ιταλική πίτσα με την βραδινή έξοδο.

Βρίσκεται σε ένα σχετικά ήσυχο σημείο της Γλυφάδας, Κύπρου 11, υπολογίστε στο έναν δρόμο πιο πάνω από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Μια όμορφη μονοκατοικία. Η είσοδος με την μεγάλη επιγραφή Bella Vespa σε προϊδεάζει ότι κάτι καλό κρύβεται. Μπαίνοντας μέσα και παρατηρώντας την όμορφη αυλή, με τα φωτισμένα σκαλοπάτια, τα φερ φορζέ τραπεζοκαθίσματα και τα λουλούδια, σκέφτεσαι ότι αυτή την πίτσα μάλλον θα την πληρώσεις κάτι παραπάνω. Ευτυχώς οι προβλέψεις δεν επαληθεύονται, γιατί η ποιότητα ισοψηφίζει την τιμή.

Στην υποδοχή μάς καλησπέρισε μια χαμογελαστή κοπέλα, η οποία μας έδωσε το μόνο, όπως είπε, διαθέσιμο τραπέζι. Ένα φερ φορζέ για 4 (ήμασταν 2) στην κορυφή της σκάλας, δίπλα στην είσοδο. Αυτό το σύστημα με το PR που επιβιώνει σε πολλά εστιατόρια της Γλυφάδας και όχι μόνο, πιστεύω ότι παραπέμπει σε άλλες εποχές, όπου πλήρωνες την εικόνα παρά την ουσία και αδικεί λίγο το εστιατόριο. Προσωπικά, μου αρέσει περισσότερο να σε υποδέχεται κάποιος από το προσωπικό και να σε οδηγεί στο τραπέζι σου, παρά να στέκεται στην είσοδο μια κοπέλα, χωρίς άλλο ρόλο.

Από την άλλη, επειδή δεν είμαι το κατάλληλο άτομο να μιλήσω για στήσιμο εστιατορίου και δημόσιες σχέσεις, ας το αφήσω εδώ και ας περάσω στην ουσία, δηλαδή το φαγητό.

Ο κατάλογος είναι μια μια μεγάλη καρτέλα. Περιλαμβάνει ορεκτικά, σαλάτες, πίτσες, ζυμαρικά και γλυκά, όλα με ιδιαίτερα υλικά και φροντίδα. Υπάρχουν επίσης κάποια πιάτα με ψάρι και το "βαρύ πυροβολικό" των κρεατικών (rib eye, ταλιάτα, οσο-μπούκο... ). Διαβάζω σε διάφορα σάιτ ότι οι σεφ έρχονται με περγαμηνές από διάφορα καταξιωμένα εστιατόρια της Αθήνας και της Μυκόνου, γεγονός που αποτυπώνεται και στα πιάτα τους, όχι με τον κραυγαλέο τρόπο που θα περίμενε κανείς (εντυπωσιακές περιγραφές για ελάχιστες μερίδες, σε τσουχτερές τιμές), αλλά με την ιδιαιτερότητα στη γεύση.

Εμείς δοκιμάσαμε λίγα από τα πιάτα του καταλόγου, πήραμε όμως μια άριστη πρώτη εντύπωση:

- πίτσα μαργαρίτα, που ήταν ο αρχικός μας σκοπός: Καταπληκτική! Μυρωδάτη, με φυλλαράκια βασιλικού να "αχνοφαίνονται" μέσα στην μοτσαρέλα και να της δίνουν ξεχωριστό άρωμα και ουσία. Το ζυμάρι τραγανό, καπνισμένο, ιταλικό, απ΄τον φούρνο. Η απογείωση της ταπεινής μαργαρίτας! Φαγώθηκε μέχρι και η τελευταία κρατσανιστή μπουκίτσα. (9,5 ευρώ)

- Ραβιόλι με σπανάκι και ρικότα, με μια λευκή σάλτσα και ντοματίνια. Δεν συγκράτησα ακριβώς το όνομα του πιάτου και τα υλικά. Ήταν πάντως ένα από τα ορεκτικά του καταλόγου, για τον λόγο αυτό ήταν λίγα σε ποσότητα (5- 6 κομμάτια). Ένα πιάτο υπέροχο, αρωματικό. Αν σας αρέσουν τα ραβιόλι το προτείνω με κλειστά μάτια! (9,5 ευρώ)

- flatbread, δλδ ζυμάρι πίτσας, μεγέθους πεϊνιρλί, με κομματάκια κοτόπουλου, παρμεζάνα και πέστο βασιλικού. Ως γεύσεις, δεν είναι κάτι που δεν έχω ξαναδοκιμάσει, όμως ο συγκεκριμένος συνδυασμός, το ψήσιμό του, το έκαναν και αυτό καταπληκτικό! (12 ευρώ, αν θυμάμαι ακριβώς)

- συνοδέψαμε με 2 ποτήρια ροζέ Κτήμα Μιχαηλίδη, ελαφρύ, δροσερό, ό, τι έπρεπε για μια γλυκιά καλοκαιρινή βραδιά.

Να πω την αμαρτία μου, ήθελα να δοκιμάσω και κάποιο από τα γλυκά. Λατρεύω τα ιταλικά τιραμισού, τις μους σοκολάτας κι ένα μπανόφι με κρέμα dulcey που είδα στον κατάλογο, αλλά επειδή είπαμε να μην το παρακάνουμε, το άφησα για επόμενη φορά.

Στο μεταξύ το εστιατόριο γέμισε, η μουσική είχε καλή ένταση σε όλη την διάρκεια, η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρωτική και άκρως καλοκαιρινή, ο κόσμος ως επί το πλείστον 30+. Στο σύνολο είχαμε μια πολύ ωραία βραδινή έξοδο και σίγουρα θα επιστρέψουμε για τις υπόλοιπες πίτσες και τα υπόλοιπα πιάτα.

Η εξυπηρέτηση ήταν πολύ σωστή καθ' όλη την διάρκεια, ευγενική, άμεση, ουσιαστική, καθόλου δήθεν ή αδιάφορη. Τα πιάτα ήρθαν μαζί σε γρήγορους χρόνους. Ο σερβιτόρος που μας ανέλαβε, μας μίλησε με ενδιαφέρον και ευγένεια. Το μόνο που με έφερε σε μια μικρή αμηχανία ήταν ότι, από υπερβάλλων ζήλο ίσως, μάζεψαν τα πιάτα αμέσως μόλις τελειώσαμε το φαγητό, χωρίς να ρωτήσουν αν θέλουμε κάτι ακόμα ή αν έχουμε τελειώσει (η σάλτσα από τα ραβιόλι ήταν νοστιμότατη, για να την αφήσω να φύγει έτσι..! ).

Πληρώσαμε περίπου 45 ευρώ και φύγαμε ικανοποιημένοι. Δεν είναι ένα φτηνό ιταλικό (θα ήταν τρατορία), δεν είναι οι μεγάλες πίτσες και οι τεράστιες μερίδες (θα ήταν ντελίβερι), είναι ένα προσεγμένο ιταλικό στη Γλυφάδα, όπου μπορείς να πας για ποτό και φαγητό, να δοκιμάσεις ωραίες γεύσεις και να περάσεις μια ευχάριστη βραδιά ή ένα απόγευμα με την παρέα σου.

Μαθαίνω ότι τώρα που άνοιξε ο καιρός διοργανώνονται διάφορες βραδιές στην όμορφη αυλή και προσφέρονται κοκτέιλ με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοολ τις απογευματινές ώρες! Να άλλη μια ευκαιρία να ξαναπάμε!

(στην πρώτη αυτή κριτική μου, είμαι ίσως κάπως επιεικής στη βαθμολογία μου, γιατί εκφράζει ακριβώς την εντύπωση που πήρα. Όπως όμως κάνω συνήθως, δεσμεύομαι να την συμπληρώσω σε μια σύντομη, μελλοντική επίσκεψη).

10 medium

16 Μάρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Επισκεφθήκαμε το Καστελόριζο της Βάρκιζας την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου, μια μέρα με -επιτέλους- καταπληκτικό καιρό, που όλη η Αθήνα είχε ξεχυθεί στους δρόμους!

Ήμασταν πέντε άτομα, χωρίς κράτηση, παρολ' αυτά εξυπηρετηθήκαμε σε άνετο τραπέζι. Ο εξωτερικός χώρος, για όσους δεν έχει τύχει να πάνε, είναι αρκετά μεγάλος, με δύο βεράντες που χωράνε πολλά τραπέζια. Κατά τ' άλλα, παρόλο που είναι κοντά στη θάλασσα (για την ακρίβεια, κοντά στο μικρό λιμανάκι της Βάρκιζας), το αν θα απολαμβάνεις θέα θάλασσα ή θα βλέπεις σερβιτόρους να πηγαινοέρχονται βιαστικοί, είναι άμεση συνάρτηση της ώρας που θα πας και του τραπεζιού που θα σου δώσουν.

Αργίες και Σαββατοκύριακα, όπως καταλαβαίνετε, είναι δύσκολες μέρες. Την δε Κυριακή που πήγαμε εμείς γινόταν τέτοιος πανικός, που κάθε άλλο παρά ευχάριστη ήταν η ατμόσφαιρα γύρω μας, γι' αυτό και αφαιρώ μία ντοματούλα από τον χώρο.

Το Καστελόριζο, είναι κλασικό εστιατόριο ψαριού. Με κλασικές προτάσεις αλλά και λίγο πιο μοντέρνες γεύσεις. Υπάρχει και ένα ατομικό μενού, πιο οικονομικό, στα 18 ευρώ με διάφορα μικρά ψαράκια, γαριδούλες και σαλάτα μέσα σε δίσκο. Δεν το προτιμήσαμε, αλλά το είδα συχνά να περνάει μπροστά μας.

Μόλις καθίσαμε στρώθηκε το τραπέζι με υφασμάτινα ράνερ και κατέφθασε πανεράκι με ζεστά ψωμάκια. Πολυ καλή αρχή.

Αρχίσαμε με ορεκτικά και ένα κυρίως για τον καθένα:

Ορεκτικά: - τυροκαυτερή. Νόστιμη και αρκετά καυτερή.

- φλογέρες φέτας με μέλι: αδιάφορες και σχεδόν άδειες από γέμιση.

- γαρίδες σαγανάκι: νόστιμη σαλτσούλα, αρκετές οι γαρίδες. Αξιοπρεπές αλλά όχι ότι δεν έχω ξαναφάει ανάλογο.

- μανιτάρια πλευρώτους: με φλοίδες γραβιέρας ή παρμεζάνα. Μου άρεσαν πολύ, γιατί ήταν ωραία καπνισμένα από την σχάρα και το τυράκι έδενε ωραία. Σε άλλους δεν άρεσαν, αλλά γούστα είναι αυτά.

Για κυρίως πήραμε:
- 2 μερίδες μακαρονάδα με γαρίδες. Η μία ήταν η δικιά μου. Λιγκουίνι με αρκετές γαρίδες και λιωμένο τυράκι. Μεγάλη μερίδα ζυμαρικών, όπως σε ιταλικό, δεν το κατάφερα όλο. Νόστιμη πάντως.

- Ριζότο με γαρίδες. Στη φίλη που το πήρε, άρεσε πολύ. Επίσης μεγάλη μερίδα.

- Μια μερίδα σαρδέλες φιλεταρισμένες, ολίγον μικρούτσικες, ομολογώ. Κι αυτές με έντονη γεύση σχάρας, εμένα ίσως θα μου άρεσαν, αυτός που το επέλεξε, δεν τρελάθηκε.

- Μια τσιπούρα, με συνοδευτικά χορταράκια. Ήταν μάλλον μέτρια σε μέγεθος (200γρ περίπου), ίσα- ίσα για να χορτάσεις.

Μαζί με ένα ουζάκι και λίγο λευκό κρασί, ο λογαριασμός πλησίασε τα 100 ευρώ (δεν πλήρωσα εγώ και δεν έχω σαφή εικόνα, πάντως από μία ματιά που έριξα στον κατάλογο, υπολογίζω ότι με την παραγγελία μας αντιστοιχούν 20-25 ευρώ στον καθένα).

Το καλό είναι ότι το Καστελόριζο έχει μεγάλη ποικιλία, ώστε μπορείς να φας και ψαρομεζέδες στη μέση και το ακριβό ψάρι, μπορείς να πάρεις όμως και μια ατομική μερίδα (ριζότα, ζυμαρικά κτλ) που θα σου έρθει πιο οικονομικά (γύρω στα 10-12 ευρώ) και θα χορτάσεις.

Να προσθέσω εδώ ότι σε παλαιότερη επίσκεψή μου είχα δοκιμάσει και το ορεκτικό με τις τηγανιτές καραβίδες και την σος και είναι καταπληκτικές. Όπως και ο φιλεταρισμένος, τηγανιτός γαύρος. Τα προτείνω αμφότερα!

Η εξυπηρέτηση ήταν σχετικά καλή, όσο μπορούσε δηλαδή δεδομένης της πανικόβλητης Κυριακής. Ωστόσο είχε και σοβαρές αστοχίες, που δεν μπορώ να μην αναφέρω. Ο κύριος που είχε τις κρατήσεις και έβαζε τον κόσμο στα τραπέζια, δεν ήξερε ποιον να πρωτοεξυπηρετήσει και σε ποια είσοδο να σταθεί, αφού ο κόσμος κατέφθανε από παντού. Σε μια προσπάθεια να τους εξυπηρετήσει όλους (και με τον πεινασμένο Ελληνάρα να τον πρήζει ετσιθελικά να του βρει τραπέζι), δημιουργείτο τέτοια οχλοβοή που ενοχλούσε όσα τραπέζια βρίσκονταν δίπλα του. Θα περίμενα καλύτερη οργάνωση από ένα τέτοιο εστιατόριο.

Στο τραπέζι μας, η εξυπηρέτηση παρέμεινε ασυντόνιστη και εντελώς τυπική. Τα κυρίως ήρθαν σταδιακά, το έξτρα τυρί για τις μακαρονάδες δεν ήρθε ποτέ, ο λογαριασμός χρειάστηκε πολλές υπενθυμίσεις... Δεν ξέρω πώς θα ήταν κάποια μέρα με λιγότερο κόσμο, πάντως την ημέρα εκείνη, ως είθισται τις Κυριακές με κοσμοπλημμύρα, λειτούργησε η πρακτική "φύγε εσύ- έλα εσύ", που δυστυχώς έγινε αντιληπτή στο τραπέζι μας. Ελπίζω να ήταν τυχαίο, και τις υπόλοιπες ημέρες το Καστελόριζο να έχει σέρβις αντάξιο της φήμης του.

Συμπερασματικά δεν χρειάζεται να πω αν το προτείνω. Νομίζω όλοι θα έχουν σχηματίσει προσωπική άποψη όλα αυτα τα χρόνια. Συνδυάζει το εστιατόριο ψαριού με την καλή ψαροταβέρνα, μπορεί δηλαδή να τους ικανοποιήσει όλους. Αν διορθώσει λίγο αυτές τις αστοχίες στην εξυπηρέτηση και το σέρβις γίνει πιο φιλικό στον επισκέπτη, κατ' εμέ, το Καστελόριζο αποτελεί την τοπ επιλογή για ψάρι στη Βάρκιζα (χωρίς να διεκδικεί δάφνες).

10 medium

16 Μάρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ένα από τα μοντέρνα στέκια του Κολωνακίου, το IT restaurant, είναι μια από τις καλές λύσεις comfort φαγητού, ιδιαίτερα για τις μεσημεριανές ώρες.

Βρίσκεται στο νούμερο 29 της Σκουφά, στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας. Βγάζει κάποια τραπέζια στο προαύλιο, εντός τζαμαρίας και διαθέτει έναν πολύ πιο ενδιαφέρων εσωτερικό χώρο, διαρρυθμισμένο σε τρία επίπεδα: το ισόγειο, όπου βρίσκεται ένα μπαρ και τα περισσότερα τραπέζια, έναν ενδιάμεσο χώρο που ανεβαίνεις με 3-4 σκαλοπάτια και φιλοξενεί τρία τραπέζια (τα δύο σε έναν καναπέ κατά μήκος του τοίχου) και έναν μικρό όροφο- πατάρι, όπου ανεβαίνεις από μια ξύλινη σκάλα και φιλοξενεί λίγα ακόμα τραπέζια κι έναν χαμηλό πάγκο που χρησιμεύει και σαν αναγνωστήριο.

Τα δύο τελευταία επίπεδα είναι και αυτά που κυρίως δίνουν τον χαρακτήρα του εστιατορίου, κατά την γνώμη μου. Η ατμόσφαιρα εκεί είναι πολύ χαλαρωτική και ενδείκνυται ακόμα και για διάβασμα μια καθημερινή, που ο κόσμος είναι λιγότερος. Γενικά κυριαρχεί το ξύλο σε ανοιχτή απόχρωση, οι διακριτικοί αλλά χαρούμενοι χρωματικοί τόνοι, τα free έντυπα που μπορείς να βρεις σκόρπια στον πάγκο και κατά μήκος της σκάλας, ενώ παρέχεται δωρεάν πρόσβαση σε εναλλακτικούς ιστότοπους. Έθνικ μαξιλάρια και ένα επιτοίχιο έπιπλο με ράφια και διάφορα διακοσμητικά στοιχεία συμπληρώνουν την διακόσμηση. Υπάρχει γενικότερα ένα ντιζάιν νεανικό και μινιμαλιστικό (θυμίζει την γνωστή εταιρεία επίπλων σκανδιναβικού τύπου) που σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα και οικεία.

Έχω επισκεφθεί το IT δύο φορές για φαγητό και μία για καφέ, αφού πρόκειται για all day μέρος. Κομμάτι της φιλοσοφίας του είναι η υγιεινή πρώτη ύλη, με πινελιές και ελληνικές, πράγμα που φαίνεται και στον κατάλογό τους, με τα χαρακτηριστικά εικονίδια δίπλα σε κάθε πιάτο (low fat, vegetarian, super food, low gluten... ). Μόδα θα πουν κάποιοι και δεν θα διαφωνήσω (εξάλλου στο κολωνάκι είσαι). Από την άλλη είναι και χρήσιμα, αφού όλο και περισσότερος κόσμος δίνει σημασία σε τέτοιες επεξηγήσεις, ιδίως βορειοευρωπαίοι, που όπως διαπίστωσα αποτελούν σταθερή πελατεία του IT.

Άλλο χαρακτηριστικό είναι η ευκολία στην εξυπηρέτηση, με την έννοια ότι προσφέρει και take away menu και διαθέτει ψυγείο με σάντουιτς και σαλάτες. Μου θύμισε τα μικρά comfort εστιατόρια του Λονδίνου, που μπαίνεις, παίρνεις μια σαλάτα ή κάτι γρήγορο και φεύγεις ή κάθεσαι για ένα γρήγορο γεύμα. Με την διαφορά ότι για την Αθήνα αυτό αποτελεί πρωτοτυπία και όχι συνήθεια. Και ως γνωστόν, ο Έλληνας πάει για φαγητό και για να αράξει λίγο, να χαλαρώσει.

Γενικότερα ως χώρος και ατμόσφαιρα με κέρδισε. Εκεί που χάνει είναι στην ποσότητα (όχι στην ποιότητα) του φαγητού και στο vfm αναλογικά με αυτήν.
Αυτός είναι και ο λόγος που αφαιρώ μια ντοματούλα από την γεύση, αντί για τρεις που θα έβαζα κανονικά.

Για να μην τα πολυλογώ άλλο- ο κατάλογος τους διατίθεται και στο ίντερνετ σε ένα πολύ ενημερωμένο σάιτ - στο It έχω δοκιμάσει:

- τσιπς πατάτες με λάδι τρούφας. Έντονη γεύση, αλλά ταυτόχρονα πολύ λιπαρά και λαδωμένα. Παρά το ότι ήταν λίγα, δεν μπορέσαμε να τα φάμε όλα. (4 ευρώ)

- μπουτάκια κοτόπουλου με πουρέ γλυκοπατάτας. Συμπαθητικά σε γεύση, αλλά ήταν πραγματικά δύο μικρά μπουτάκια από κοτόπουλο που τα έτρωγες σε πέντε μπουκιές. Και, αν ήσουν πεινασμένος, δεν χόρταινες. (14 ευρώ)

- μπιφτέκια κοτόπουλου με σαλάτα και γλυκόξινη σος στο πλάι. Νόστιμα και καλοψημένα, ΑΛΛΑ μικρά και αυτά. Ακόμα κι εγώ που χορταίνω με σχετικά μικρή μερίδα, μετά από δύο ώρες πεινούσα ξανά, σαν να μην είχα φάει μεσημεριανό. Η δε σαλάτα συνόδευε σε μπολ: μαρούλι, ρόκα, ντοματίνια. Ήταν πολύ ξιδάτη για τα γούστα μου, δεν μπόρεσα να την φάω όλη, παρόλο που πεινούσα.

- Στη δεύτερη επίσκεψη δοκιμάσαμε την σαλάτα με κινόα, αβοκάντο, σος ταχίνι και μους φέτας. Ήταν πολύ νόστιμη, και σε ποσότητα κανονική για σαλάτα. Θα μπορούσα να την είχα πάρει και για κυρίως. (περ.9 ευρώ)

Δοκίμασα επίσης από το πιάτο φίλης:

- σκιουφιχτά μακαρόνια με κοτόπουλο, σος πέστο, μυζήθρα και σπανάκι. Μου άρεσε πολύ. Γενικώς τα ζυμαρικά είναι πιο ασφαλής επιλογή, αφού υποθέτεις συνήθως σε τι ποσότητα θα είναι και γλιτώνεις τις εκπλήξεις. (8,70)

- το μπέργκερ με καραμελωμένα κρεμμύδια που πήρε η ξαδέλφη μου στη δεύτερη επίσκεψη ήταν μισού μεγέθους σε σχέση με ό, τι έχουμε συνηθίσει ως μπέργκερ, αλλά στην ίδια τιμή (9,80). Συνοδευόταν από λίγη σαλάτα μόνο, χωρίς πατάτες. Μεγάλο φάουλ...

Τα συνοδευτικά (πατάτες τηγανιτές, πουρές, ρύζι, κινόα κτλ) προσφέρονται ως έξτρα πιάτα με έξτρα χρέωση 3,5-6,50 ευρώ. Προσφέρεται επίσης στην αρχή ένα ντιπ φάβας με ελιές και τσιπς.

Υπολογίστε λοιπόν μέσες- άκρες 20- 25 ευρώ το άτομο για ένα γεύμα που περιλαμβάνει σχετικά μικρά πιάτα, χωρίς συνοδευτικά και μια σαλάτα, ένα ορεκτικό... Είπαμε, προσέχουμε την διατροφή μας, αλλά πεινάμε κι όλας! Στις τιμές αυτές, που δεν είναι υπερβολικές ούτε και χαμηλές (είπαμε, κολωνάκι... ), πρέπει τουλάχιστον οι μερίδες να είναι ικανοποιητικές ώστε να χορταίνεις.

Για το προσωπικό, τα καλύτερα έχω να πω, τουλάχιστον απ' όσους μας εξυπηρέτησαν. Ειδικά την δεύτερη φορά, Σάββατο μεσημέρι, που γινόταν πανικός και όχι απλά δεν υπήρχε ελεύθερο τραπέζι, αλλά και λίστα αναμονής, η υπεύθυνη των κρατήσεων και μία σερβιτόρα μας βρήκαν τραπέζι για 2 στο πατάρι, ενώ θα μπορούσαν να μας διώξουν χωρίς πολλά- πολλά. Στη συνέχεια η ίδια κοπέλα ήταν ευγενέστατη και σωστή επαγγελματίας, έφερε τα πάντα όπως τα ζητήσαμε, στην ώρα τους και με χαμόγελο. Ανανέωσε το νερό (βρύσης), ήταν διαρκώς παρούσα και μάζεψε τα πιάτα όταν είδε ότι είχαν αδειάσει, για να κάνει χώρο στο τραπέζι μας.

Συνολικά, εγώ θα ξαναπάω στο ΙΤ αν βρεθώ στην περιοχή, γιατί μου αρέσει ο μοντερνος χώρος του και η ατμόσφαιρα. Αλλά θα κινηθώ μάλλον σε πιο χαλαρό γεύμα ή σε κάποιο πιάτο με ζυμαρικά.

Δεν ξέρω αν το ΙΤ έχει γίνει το it μέρος της περιοχής (πολύ πιθανό, από τις φάτσες ηθοποιών και εναλλακτικών τύπων που είδα Σάββατο μεσημέρι) πάντως είναι ένα από τα δημοφιλή στέκια του κολωνακίου, μια καλή και μοντέρνα επιλογή φαγητού για όσους κινούνται εκεί γύρω. Αν όμως έχουν υπόψη τις μικρές μερίδες...

10 medium

02 Φεβ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Μερικά εστιατόρια δεν χρειάζονται συστάσεις. Ένα από αυτά είναι και το Το L' Abreuvoir. Με ιστορία πολλών δεκαετιών στο γαστριμαργικό χάρτη της Αθήνας έχει αποδείξει την διαχρονικότητά του.

Εγώ έρχομαι απλώς προς επιβεβαίωση των όσων έχουν ήδη γραφτεί και σχολιαστεί να προσθέσω την εμπειρία μου, ως μικρό λιθαράκι. Για εμένα η επίσκεψη στο L' Abreuvoir αποτελούσε κρυφό πόθο αρκετά χρόνια τώρα. Πέρα από την αυθεντική γαλλική κουζίνα του, την οποία ήθελα πολύ να δοκιμάσω, θεωρώ ότι αξίζει την επίσκεψη και μόνο για την εμπειρία. Είναι ίσως το κατεξοχήν εστιατόριο γαλλικής κουζίνας κι ένας από τους λίγους εκπροσώπους της παλιάς αστικής κουζίνας στην Αθήνα, τουλάχιστον ως προς το ύφος (εφόσον μιλάμε για γαλλικό).

Το δείπνο στο L' Abreuvoir ένα χειμωνιάτικο βράδυ, αποτέλεσε ένα ταξίδι στο παρελθόν και σε έναν κόσμο γεύσεων και εικόνων με τον οποίο οι περισσότεροι δεν έχουμε μεγάλη εξοικείωση. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω την εμπειρία και την ατμόσφαιρα των όσων όμορφων βίωσα εκείνο το βράδυ του Δεκέμβρη.

..................................................................................................................................

Λίγο πιο πάνω από την Μαράσλειο, ξεκινά η οδός Ξενοκράτους, ένας ήσυχος δρόμος μακριά από το θορυβώδες Κολωνάκι. Απέναντι από ένα μικρό αλσάκι, την προσοχή τραβάει μια φωτισμένη επιγραφή με το αλογάκι. Restaurant Bar L' Abreuvoir. Τζαμαρίες διακριτικές, η πόρτα ανοίγει από τον ευγενικό μετρ, και από τον κρύο δρόμο μπαίνεις σε έναν χώρο σχεδόν μυσταγωγικό. Χαμηλός φωτισμός, μικρά τραπεζάκια με μακριά τραπεζομάντιλα, σκουρόχρωμοι καναπέδες, μια ζεστασιά και μια εγγύτητα που όμως δεν στερεί την ιδιωτικότητα. Στο χώρο κινούνται άψογα ντυμένοι με κρεμ σακάκια και παπιγιόν οι κύριοι της εξυπηρέτησης.

Σου προτείνονται δύο ή τρεις επιλογές τραπεζιών και επιλέγεις να καθίσετε ήσυχα και ρομαντικά σε τραπεζάκι για δύο στον καναπέ. Καλωσόρισμα στο τραπέζι σας από το σέρβις, διακριτικό τράβηγμα της καρέκλας, προθυμία να πάρουν τα παλτά. Παρατηρείς το όμορφο και αριστοκρατικό art de la table και προσπαθείς να θυμηθείς πότε κάθισες τελευταία φορά σε τραπέζι με ασημένιο κηροπήγιο και αναμμένο κερί, με ασημένια, καλογυαλισμένα σερβίτσια και μαχαιροπίρουνα. Καθώς χαζεύεις τα μαχαιροπίρουνα που είναι σωστά ιεραρχημένα γύρω απ' τα πιάτα, αρχίζεις να ανακαλείς νοερά τους καλούς σου τρόπους στο τραπέζι και το savoir vivre που έχεις δει στις ταινίες.

Αντιλαμβάνεσαι την απουσία μουσικής και εκπλήσσεσαι που αυτό δεν σε ενοχλεί. Το εστιατόριο γεμίζει αργά και σταθερά με καλοντυμένο κόσμο, μέσης ηλικίας, αλλά και πιο νεαρά ζευγάρια. Όλοι συζητούν χαμηλόφωνα, ποτήρια τσουγκρίζουν, οι σερβιτόροι διακριτικά περιφέρονται ανάμεσα στα τραπέζια με τα σκεπασμένα πιάτα και το τρόλεϊ που φτιάχνει κρεπ σουζέτ.

Ο κατάλογος έχει αύρα γαλλική και υπόσχεται πολλά στον μυημένο αλλά προϊδεάζει και τον αμύητο. Η λίστα κρασιών είναι για σεμινάριο. Έτοιμο μενού σε πιο οικονομική τιμή δεν υπήρχε την βραδιά που πήγαμε, αλλά ο κατάλογος ικανοποιεί και τους πιο απαιτητικούς ουρανίσκους.

Έναρξη με νόστιμο ψωμάκι και ντιπ βουτύρου.

Επιλέγετε να ξεκινήσετε με σαλάτα και δύο ορεκτικά. Η σαλάτα Εριέτα (πράσινα λαχανικά, σπαράγγια και αβοκάντο) προτείνεται να έρθει χωρισμένη για δύο. Και καταφθάνει με το ίδιο ακριβώς στήσιμο σε κάθε πιάτο.

Συνεχίζεις με μιλφέιγ γαρίδας, ένα πολύ ιδιαίτερο πιάτο με εκπληκτική λευκή σάλτσα από πράσα. Οι γαριδούλες, κάτω από την κρούστα, βαπτίζονται μέσα στην -ομολογουμένως βαριά- αλλά τόσο ταιριαστή σάλτσα.

Τολμάς να κάνεις την υπέρβαση και να δοκιμάσεις τα σαλιγκάρια Βουργουνδίας. Ο ευγενικός σερβιτόρος προτείνει μισή μερίδα, γιατί βλέπει δυσπιστία από το έτερον ήμισυ. Καταφθάνει το ειδικό σκεύος με 6 σαλιγκάρια σε μια μυρωδάτη, σκορδάτη σάλτσα με μάραθο. Μαζί η ειδική λαβίδα και το πιρουνάκι. Ουδέν σχόλιο! Ο σύντροφός σου σε κοιτάζει με το στόμα ανοιχτό, αλλά δεν τολμάει να δοκιμάσει.

Στο μεταξύ το εστιατόριο γεμίζει, ο μαιτρ υποδέχεται τον κόσμο με ελαφρά υπόκλιση, οι δίσκοι με τα ασημένια καπάκια πηγαινοέρχονται. Παρατηρείς την διακόσμηση. Λίγο παλαιωμένη, αλλά φινετσάτη. Πίσω σου ένα γυάλινο βάζο με χρυσές, χριστουγεννιάτικες μπάλες σου θυμίζει ότι είναι χειμώνας κι έρχονται Χριστούγεννα. Το κερί λιώνει και το αντικαθιστούν. Ξαναερωτεύεσαι από την αρχή. Δίπλα σου ένας κύριος και μία κυρία που παίρνουν μόνο φιλέτο Paillard (Παγιάρ), συζητούν για την πολιτική κατάσταση της χώρας, με μεγάλο ενδιαφέρον και λεπτομέρεια. Για λίγο παρασύρεσαι στην κουβέντα τους.

Στο μεταξύ έρχονται, από τρεις σερβιτόρους, σκεπασμένα τα κυρίως. Οι δύο τοποθετούν με προσοχή τα πιάτα μπροστά μας και τα ανοίγουν ταυτόχρονα: Entrecote με cafe de paris και φιλετίνια κοτόπουλο με μανιτάρια. Το φιλέτο μου, μέτρια ψημένο, καλύπτεται από μία ωραία, πράσινη σάλτσα, δεν ξέρω πώς να την περιγράψω γευστικά. Πάντως γι' άλλη μια φορά δένει τέλεια με το κρέας. Ο τρίτος σερβιτόρος κρατάει δίσκο με λεπτοκομμένες τηγανιτές πατάτες και βάζει στο κάθε πιάτο όσες θέλουμε.

Για επιδόρπιο αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε την creme brule. Ήταν, χωρίς υπερβολή, από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει ποτέ. Με μεστή γεύση από παχύ γάλα και άρωμα βανίλιας, με τραγανή και καραμελένια επιφάνεια... κάθε κουταλιά που έσπαγε, πλημμύριζε το στόμα.

Το δείπνο τελειώνει. Αφήνεις τα χρήματα μέσα στη δερμάτινη θήκη. Σας φέρνουν τα παλτά και σας βοηθούν να τα βάλετε. Η είσοδος ανοίγει και σας καληνυχτίζουν ευγενικά.

Καθώς απομακρύνεσαι υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα ξανάρθεις. Γιατί φεύγεις γεμάτος εικόνες, γιατί θέλεις να δοκιμάσεις και τα υπόλοιπα φιλέτα με τις γαλλικές σάλτσες... και το εσκαλόπ... και το φουά γκρα... και την αυθεντική εκτέλεση του σουφλέ σοκολάτας... Μέσα σου όμως ξέρεις ότι οι επισκέψεις σε τέτοια εστιατόρια είναι μοναδικές και δύσκολα επαναλαμβάνονται. Χρειάζεσαι μια καλή αφορμή. Πού θα πάει, θα βρεθεί!

...................................................................................................................................

Ο λογαριασμός για όσα πήραμε, μαζί με δύο ποτήρια κόκκινο, ελληνικό κρασί, έφτασε στα 120 ευρώ. Ούτε λίγα, φυσικά, ούτε εξωφρενικά πολλά, για την γευστική και ρομαντική εμπειρία που ζήσαμε. Θα έβαζα 4 και στο vfm, γιατί ξέρω ότι σε όλο τον κόσμο- εκτός Γαλλίας ενδεχομένως- η καλή γαλλική κουζίνα δεν προσφέρεται σε τέτοια τιμή. Αλλά για τα πενιχρά οικονομικά του μέσου Έλληνα, δηλαδή όλων εμάς, το ποσό των 50- 60 ευρώ ανά άτομο αποτελεί δυστυχώς μια (πολύ) ακριβή πολυτέλεια.

Όσον αφορά στην γεύση, σκοπός της κριτικής μου δεν είναι να πλέξω το εγκώμιο γενικά και αόριστα. Η γεύση είναι πάντα κάτι υποκειμενικό. Η γαλλική κουζίνα είναι ντελικάτη ("η μητέρα των κουζινών", όπως ωραία λέει ο χρήστης Τρώγων), αλλά βαριά, βασίζεται πολύ στη σάλτσα, την κρέμα, το βούτυρο. Ορισμένα εδέσματα, όπως το φουά γκρα, τα σαλιγκάρια, τα βατραχοπόδαρα, η κρεμμυδόσουπα... μικρές νοστιμιές της Γαλλίας, απευθύνονται μόνο σε ουρανίσκους συνηθισμένους ή έστω δεκτικούς στη γευστική δοκιμή. Το κρέας έρχεται περιχυμένο με μία σάλτσα νόστιμη και ιδιαίτερη κάθε φορά. Απέχει απ' ότι έχουμε ως φιλέτο στο νου μας.

Ναι, είναι ένα καλό εστιατόριο το L' Abreuvoir, αλλά όπως σε κάθε ιδιαίτερο μέρος, πρέπει να ξέρεις πού πηγαίνεις και να είσαι υποψιασμένος πόσο θα το πληρώσεις. Για να μην βρεθείς προ εκπλήξεως.

10 medium

30 Ιαν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Επισκέφθηκα κι εγώ λοιπόν το Estrella μετά τα τόσα που είχα διαβάσει. Την περιέργεια μου είχε κινήσει πρώτη η PP-TINA με την διθυραμβική κριτική της και μετά από τα σχόλια που διάβασα παντού για το περίφημο μπουγατσάν, επιτάχυνα την επίσκεψη.

Διάλεξα σοφά την ώρα και την μέρα, γιατί είχα περάσει αρκετές φορές στις Γιορτές και είχα δει την ουρά αναμονής. Ένα μεσημεράκι Δευτέρας που βρέθηκα με μια φίλη κέντρο για δουλειά, βρήκα την ευκαιρία και κινήσαμε προς τα εκεί. Ευτυχώς δεν είχε αναμονή εκείνη την ώρα και βρήκαμε εύκολα τραπέζι. Βρίσκεται στη Ρόμβης, απέναντι από το Los Gatos, στο χώρο που στεγαζόταν νωρίτερα ένα πολύ χαριτωμένο καφέ με παιχνιδιάρικα τραπεζοκαθίσματα. Για τον εσωτερικό χώρο δεν θέλω να επεκταθώ. Έχει περιγραφεί αναλυτικά από την PP-TINA, με την οποία συμφωνώ, με την μόνη διαφωνία ότι εμένα μου φάνηκε κάπως περιορισμένος για τον κόσμο που καλείται να εξυπηρετήσει. Πάντως είναι ένα μοντέρνο- νεανικό καφέ, όπου τα ευφάνταστα πιάτα έχουν την τιμητική τους.

Από την είσοδο ακόμα, η βιτρίνα με τα γλυκά και τους ζαχαροπλάστες πίσω να δημιουργούν, σου προκαλεί απίστευτη αδημονία να τα δοκιμάσεις όλα!! Ο κατάλογος έχει αρκετές επιλογές σε αλμυρά πιάτα, στο στιλ του brunch. Είναι χωρισμένος στις κατηγορίες: αυγοφέτες, αυγό, popovers, pancakes και μια σειρά πιάτα που θα τα έλεγα πιο κλασικά, αλλά- μετά απ' όσα είδα- αμφιβάλλω αν θα είναι κλασικά και στην παρουσίασή τους (πίτσες, 2-3 σαλάτες, ένα μπέργκερ, κάποια ζυμαρικά... ). Και στο τέλος του καταλόγου, ως μοναδικό επιδόρπιο, το περίφημο μπουγατσάν. Οι υπόλοιπες επιλογές σε γλυκό είναι τα διάφορα pancakes.

Επειδή κι εμένα μου δημιουργήθηκαν απορίες διαβάζοντας τον κατάλογο, να εξηγήσω ότι στην κατηγορία "αυγό" περιλαμβάνονται από πιάτα με ψωμάκι μπριός με αυγό ποσέ και άλλους συνδυασμούς γεύσεων, μέχρι κουλούρι Θεσσαλονίκης με αυγό, αυγά scrabled, στραπατσάδες κτλ. Όσο για τα popovers, είναι μάφιν, γεμισμένα με τυρί τσένταρ και διάφορα συνοδευτικά, όπως γαλοπούλα, χοιρομέρι κ. α. Πάντως το "ματάκι" στα πιάτα των άλλων, που λέει η φίλη Ucook, είναι ένας καλός τρόπος για ν' αποφασίσεις. Πρώτα χορταίνει το μάτι και μετά η όρεξη.

Εμείς, σ' αυτή την πρώτη επίσκεψη δοκιμάσαμε:

- popover με τσένταρ και γαλοπούλα. Ήταν μια έκπληξη, γιατί όσο κι αν μας το περιέγραφε ο σερβιτόρος, δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε πριν το δούμε. Ήταν λοιπόν, ένα πολύ αφράτο και τραγανό εξωτερικά, αλμυρό μάφιν, κομμένο στα τρία, με λίγο λιωμένο τσένταρ μέσα και γύρω μπόλικη καπνιστή γαλοπούλα, πράσινη σαλάτα και μια μοβ μαγιονέζα.

- ψωμί μπριος με αυγά ποσέ από πάνω, σάλτσα ντομάτας και λιωμένη φέτα στο πλάι, μαζί με λίγη πράσινη σαλάτα. Ήταν το δικό μου πιάτο, το έφαγα με όρεξη, αν και δεν με ενθουσίασε.

- μαζί με ένα καφεδάκι, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε και το μπουγατσάν. Μια παρέα κορίτσια που κάθονταν πίσω μας, αφού πρώτα "βλεφάρισαν" τα πιάτα μας και μας ενημέρωσαν για τα δικά τους, μας παρότρυναν να πάρουμε και το μπουγατσάν. Άλλο που δεν θέλαμε!
Πήραμε την εκδοχή με τα κόκκινα φρούτα (+0,50) από τις επιλογές α. σκέτο, β. με σοκολάτα γκανάζ ή πραλίνα, γ. με παγωτό.

Μπουγατσάν λοιπόν. Πρόκειται για σύντμηση των λέξεων μπουγάτσα και κρουασάν. Αμφότερα μπαίνουν σε ένα βαθύ μπολ και σερβίρονται ζεστά και λαχταριστά: άφθονη κρέμα μπουγάτσας, ζεστή και βελούδινη, αρωματισμένη με κανέλα, πάνω στην οποία "ξαπλώνει" ένα λαχταριστό κρουασάν βουτύρου. Μαζί με τα κόκκινα φρούτα που ισορροπούν την γλύκα, μπορώ να πω ότι κάθε μπουκιά είναι σκέτη απόλαυση!

Σαν πρώτη επίσκεψη, δεν μπορώ να έχω ακριβή εικόνα. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως ό, τι έχει να κάνει με ζύμες ήταν τραγανό και αφράτο (μπριός, κρουασάν, μάφιν). Επίσης μου φάνηκαν όλα φρεσκότατα και σπιτικά. Από τις ζύμες μέχρι τη μαγιονέζα και το dip φέτας.

Από την άλλη, τα πιάτα του Estrella μας φάνηκαν κάπως παχυντικά. Παρόλο που και οι δύο αδειάσαμε τα πιάτα μας, επειδή πεινούσαμε, συμφωνήσαμε ότι σε μια επόμενη επίσκεψη θα δοκιμάζαμε κάτι πιο ελαφρύ. Κάτι άλλο που θα έβαζα ερωτηματικό είναι οι επιλογές φαγητού. Νομίζω ότι δεν υπάρχουν πολλές γευστικές εναλλαγές (π. χ. τα πιο πολλά πιάτα είναι με αυγό, το τσένταρ είναι η μόνη επιλογή γέμισης για popovers και pancakes, πολλά αλλαντικά... ). Υπάρχουν βέβαια τα κυρίως, αλλά και πάλι πιο πολύ προς το γρήγορο και εύκολο φαγητό κλίνουν...

Στο vfm τολμώ να βάλω 4/4 γιατί τα περισσότερα πιάτα από τις βασικές κατηγορίες που ανέφερα κινούνται στα 4-6 ευρώ. Δεν πρόκειται βέβαια για χορταστικές μερίδες, αλλά για ένα ικανοποιητικό σνακ. Πάντως, όπως και να χει, είναι τιμές που δεν συναντάς εύκολα στην Αθήνα. Μπράβο τους!

Η εξυπηρέτηση παίρνει κι αυτή 4αρι. Γίνεται από νέα παιδιά, καλά ενημερωμένα, που τρέχουν πάνω κάτω συνεχώς.

Η ατμόσφαιρα είναι νεανική- φοιτητική, τουλάχιστον έτσι ήταν το μεσημέρι που πήγαμε εμείς. Ο μ. ο. ηλικίας ήταν τα 22, με τα ατίθασα νιάτα να λιώνουν πάνω από βουνά pancakes και μπουγατσάν με έξτρα ενισχυμένη σοκολάτα και παγωτό. Μέχρι και σκονάκι από την εξεταστική πήρε το μάτι μου στην τουαλέτα! Υποθέτω ότι τα σκ ο κόσμος εναλλάσσεται.

...............................................................................................................................

Επίσκεψη δεύτερη, αρχές Μαρτίου, πάλι πρωινό καθημερινής. Δεν υπήρχε αναμονή γι΄ άλλη μια φορά, ενώ ο καλός καιρός επέτρεπε και στα τραπεζάκια έξω να είναι γεμάτα. Αυτή τη φορά δοκιμάσαμε:

- Αυγά μάτια με γραβιέρα, μους φέτας, μανιτάρια, λάδι τρούφας για μένα. Ζήτησα να φέρουν τα αυγά σωστά ψημένα (εξήγησα να μην έχουν αυτή την "ζελεδένια" επιφάνεια, σαν ποσέ) και ήρθαν σχεδόν κάρβουνο, μαύρα από κάτω, ο κρόκος ήταν ψημένος εντελώς, χωρίς ζουμάκι. Ήμουν οριακά να το επιστρέψω, αλλά επειδή οριακά τρωγόταν, δεν το επέστρεψα τελικά. Οι γεύσεις στο πιάτο αυτό συνολικά έδεναν και θα ήταν ακόμα καλύτερα αν δεν είχαν αρπάξει τα αυγουλάκια.

- αλμυρά pancakes με ένα αλλαντικό και τσένταρ για την φίλη. Η αποθέωση της χοληστερίνης. Πολλαπλές στρώσεις τσένταρ ανάμεσα στα pancakes (που κατά τ άλλα ήταν αφράτα και νόστιμα) και πάνω γενναία δόση μπέικον ή χοιρομέρι, που προσωπικά, αν το παράγγελνα, θα αφαιρούσα την μισή γέμιση...

- πήραμε ξανά μπουγατσάν, με σοκολάτα γκανάζ αυτή τη φορά. Πολύ ωραία και αυτή η εκδοχή! Προτείνεται!

Έχοντας μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα πλέον για το Estrella, επιβεβαιώνεται η αρχική μου υποψία ότι τα περισσότερα πιάτα του είναι πολύ λιπαρά, με εξαίρεση ίσως τα κυρίως, που δεν έχω δοκιμάσει ακόμα. Παρατήρησα σε ένα τραπέζι δίπλα μας, κάτι pancakes με μέλι μόνο, και πάνω ένα κομμάτι βουτύρου (το 1/4 του βιτάμ φανταστείτε) να λιώνει απελευθερώνοντας όλα του τα λιπαρά. Πάθαμε και οι δύο πολλαπλά εγκεφαλικά.

................................................................................................................................

Αν το προτείνω; Σίγουρα για το μπουγατσάν και τα γλυκά pancakes που δεν φείδονται καθόλου γέμισης. Τώρα για το φαγητό, αν σας αρέσει αυτό το στιλ, το κάτι από brunch, το κάτι από σνακ, σας αρέσει η πιο "πληθωρική" γεύση κι έχετε την διάθεση να παίξετε με δημιουργικά πιάτα, τότε κάντε την δοκιμή σας.