Loader

ram

Κριτικές: 116
Μέλος από: Οκτ 2011
10 medium

Εμφάνιση:

10 medium

18 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το Homu Sushi Bar έχει ανοίξει στην Άνω Γλυφάδα εδώ και περίπου ενάμισυ χρόνο. Ήθελα καιρό να το επισκεφθώ, γιατί είχα ακούσει καλά σχόλια για την κουζίνα του, αλλά δεν προέκυπτε. Η ευκαιρία τελικά δόθηκε με αφορμή την γιορτή μιας φίλης που αγαπάει εξίσου με εμένα το sushi.

Βραδάκι Πέμπτης μετά την δουλειά, ανηφορίσαμε προς Άνω Γλυφάδα, να τσιμπήσουμε κάτι ελαφρύ και να συνεχίσουμε για ποτό. Το Homu είναι ένας ενδιαφέρων χώρος, πάνω στη Γούναρη, λίγο υπερυψωμένος σε σχέση με τον δρόμο και αρκετά ευρύχωρος.

Και λέω "ενδιαφέρων", γιατί βρίσκεται σε μια περιοχή που δεν θα την πεις δημοφιλή για να βγεις το βράδυ. Εκτός από το Homu, δυο- τρεις γειτονικές καφετέριες- μπαρ και το Μαλεμπί λίγο πιο κάτω (αχ! αγαπημένο πολίτικο ζαχαροπλαστείο- καφετέρια, που λειτουργεί ως τις 22.00 καθημερινά. Αξίζει να το ανακαλύψετε! ), δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλες επιλογές βραδινής εξόδου στη Γούναρη. Από ψητοπωλεία, φούρνους και cafe to go όσα θες. Και την μέρα πανικός όπου βρεθείς και όπου οδηγήσεις. Αλλά το βράδυ η κίνηση στη Γούναρη πέφτει κατακόρυφα. Γι' αυτό η δημιουργία ενός μοντέρνου sushi bar είναι σίγουρα μια τολμηρή κίνηση. Κι όμως Πέμπτη βράδυ που το επισκεφθήκαμε εμείς, είχε αρκετό κόσμο, γεγονός που δείχνει ότι ο κόσμος της περιοχής το προτιμά, αντί να τρέχει στο κέντρο της Γλυφάδας.

Στην είσοδο σε υποδέχεται μια χαμογελαστή κοπέλα, που τοποθετεί τον κόσμο στα τραπέζια. Περιμετρικά υπάρχουν τραπέζια των τεσσάρων ή των έξι ατόμων και στη μέση μακρόστενοι πάγκοι με σκαμπό για όσους θέλουν να συνδυάσουν και το ποτό. Ο φωτισμός είναι χαμηλός, η μουσική ευχάριστη, θυμίζει την φάση μπαρ. Μαζί με τους καταλόγους σου φέρνουν ξεχωριστό κατάλογο με κοκτέιλ. Γενικότερα σε κρατάει και για ποτό μετά το φαγητό.

Ο δε κατάλογος φαγητού έχει μεγάλη ποικιλία σε ορεκτικά και rolls όλων των ειδών, λιγότερες σαλάτες και μόλις τρία είδη νουντλς. Άρα στο Homu θα πας κυρίως για το σούσι.

Όσοι κινούνται σε κλασικές επιλογές θα βρουν όλο το αλφαβητάρι ενός sushi bar, τα πιάτα δηλαδή που μας μύησαν στην - έστω εξευρωπαϊσμένη - ιαπωνική κουζίνα (σούπα tofu, edamame, σαλάτα φύκια, california, dragon, spicy crab, όλα τα μακι- νιγκίρι- σασίμι... ). Κοντά σε αυτά όμως υπάρχουν και μερικά ιδιαίτερα πιάτα και ορεκτικά, όπως και κατηγορία "σπέσιαλ ρολς". Εγώ εντόπισα αρκετά ρολς που μου τράβηξαν την περιέργεια. Επίσης τρία διαφορετικά ταρτάρ (με τόνο, σολωμό, καβούρι), που ευχαρίστως θα δοκίμαζα, και το αγαπημένο μου tataki. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη τη βραδιά είχα διάθεση για πειραματισμό, αλλά σε αυτά τα πράγματα, δεν αποφασίζεις μόνος σου.

Έτσι δοκιμάσαμε:

- Tuna Tataki από τα ορεκτικά. Το παρήγγειλα με μεγάλη αδημονία, γιατί είναι ένα πιάτο που ποτέ δεν με έχει απογοητεύσει. Εδώ δυστυχώς δεν μου άρεσε. Ο τόνος δεν είχε μαριναριστεί, ούτε είχε παναριστεί με αυτό το ωραίο μείγμα που αφήνει την τραγανή κρούστα. Ήταν άνοστος, απλώς ελαφρά περασμένος από μια εστία. Αδιάφορος (6 ευρώ).

- Crispy Salmon tempura: Αυτό ήταν το καλύτερο roll που δοκιμάσαμε. Έξι κομμάτια ρολ που περιείχαν σολωμό tempura (ψημένο), με λαχανικά, τυλιγμένα σε φύκι- μάκι, με ένα ωραίο crispy πανάρισμα. Τραγανά και απολαυστικά. Αν ξαναπήγαινα θα το έπαιρνα ξανά. (7 ευρώ)

- California Roll
- Spicy Crab
Kαι τα δύο νόστιμα, αλλά αναμενόμενα. Από 8 κομμάτια το καθένα. Το roll με το καβούρι δεν ήταν ιδιαίτερα πικάντικο. Εγώ δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αλλά κάποιος που θέλει μεγαλύτερη ένταση, θα πρέπει να το επισημάνει. (4,50 και 5 ευρώ).

Ο λογαριασμός ήρθε στα 25 ευρώ περίπου, με εφιαλωμένο νερό που κατέφθασε με το που καθίσαμε, χωρίς δυνατότητα επιλογής (χρεώθηκε 1,5 ευρώ). Απλά το άφησε κι έφυγε.

Γενικότερα το σέρβις είχε προβλήματα, παρά την ζεστή υποδοχή. Η πρώτη σερβιτόρα που μας πήρε την παραγγελία ήταν μεν χαμογελαστή, εμφανώς άπειρη δε. Χρησιμοποιούσε αυτό το ηλεκτρονικό σύστημα για τις παραγγελίες, και χρειάστηκε να της επαναλάβουμε 2-3 φορές την μικρή αυτή παραγγελία μας για να την περάσει. Τελικώς πέρασε το california roll δύο φορές κι έτσι μας ήρθε εις διπλούν.

Όταν το αντιληφθήκαμε, καλέσαμε μια δεύτερη σερβιτόρα, που εξυπηρετούσε κοντά, και της επισημάναμε το λάθος. Αυτή, με ύφος πιο βαρύ, κατ' αρχάς επέμεινε ότι είχαμε παραγγείλει 2 california. Και όταν μας είδε ότι επιμέναμε, αποφάσισε να συμβουλευτεί την κουζίνα. Γύρισε λοιπόν στο τραπέζι μας κι έκανε το εξής αδιανόητο: χωρίς καμιά εξήγηση / δικαιολογία, πήρε την πλάκα με τα τρία ρολς (τα 2 california και το spicy crab), από τα οποία είχαμε αρχίσει ήδη να τσιμπάμε, πήγε μέσα και αφαίρεσε το ένα california!! Πόσο αντιεπαγγελματικό είναι αυτό πείτε μου;!

Πραγματικά δεν μου αρέσει να αναλύω τέτοια ατυχή ίσως, αλλά άκομψα προς τον πελάτη περιστατικά, αλλά δυστυχώς ήταν το γεγονός που έδωσε την αρνητική χροιά στη βραδιά. Το να σου πάρουν το φαγητό σου, την ώρα που τρως, για να αφαιρέσουν ένα μέρος του, επειδή έκαναν λάθος στην παραγγελία, δείχνει τουλάχιστον απειρία, για να μην πω αναίδεια. Όχι τόσο του σερβιτόρου, όσο του όποιου υπεύθυνου. Είναι άλλο να δώσεις μόνος σου το πιάτο σου επειδή κάτι δεν σου έφεραν σωστά (πχ μια γαρνιτούρα) και άλλο να σου παίρνουν το φαγητό σου, με αυτό τον τρόπο. Ειδικά στο σούσι, που συνήθως φέρνουν όλα τα ρολς μαζί, σε κοινή πλάκα.

Αναρωτιέμαι τι θα το έκαναν το ένα, το περισσευούμενο ρολ. Και πώς ξέρουν ότι εμείς δεν το είχαμε αγγίξει; Στις περιπτώσεις αυτές, ιδιοκτήτες και κουζίνα θα πρέπει να ξέρουν ότι μια μικρή γαλαντομία είναι πολύ πιο συμφέρουσα μακροπρόθεσμα. Κέρασέ το το 2ο california, τι ψυχή έχει, πες ένα συγγνώμη, κάναμε λάθος και πάμε παρακάτω. Για να φύγει και ο πελάτης σου ευχαριστημένος και να σου ξανάρθει.

Δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι αντίστοιχο λάθος έκανε ένα ντελίβερι, τι θα γινόταν; θα έπρεπε να γυρίσει πίσω να σου πάρει το παραπανίσιο φαγητό;; Δεν καταλαβαίνω τέτοιες συμπεριφορές.

Η ίδια σερβιτόρα λίγο αργότερα, σε ένα μπαράζ ατυχών κινήσεων, μας σύγχισε ξανά. Άνοιξε το αερόθερμο δαπέδου που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο τραπέζι μας, και όπως καταλαβαίνετε, πήρε και σήκωσε χαρτοπετσέτες, σουπλά και ό, τι βρήκε στο δρόμο του! Κατανοώ ότι αυτό το αερόθερμο πρέπει να ανοίγει, για να θερμαίνεται ο χώρος, αλλά αυτά τα δύο τραπέζια κολλητά δεξιά και αριστερά τι τα βάζεις; Δώστους λίγο αέρα, για να μην τα πάρει ο αέρας! Ευτυχώς της ζητήσαμε να το κλείσει ή να ανεβάσει τις γρίλιες και το έκανε. Το ποσό του λογαριασμού το είπε προφορικά και έφερε απόδειξη κατόπιν δικής μας ερώτησης.

Αυτά που λέτε. Επειδή ξεφύγαμε από το θέμα του φαγητού, θα κλείσω θετικά, λέγοντας ότι το Homu είναι, έξω απ' τα παρατράγουδα, μια αξιόλογη προσπάθεια. Η ανωγλυφαδιώτικη απάντηση στο Koi. Ένα επίπεδο βέβαια πιο πάνω σε ποικιλία και γεύση. Και πολύ πιο οικονομικό σε σχέση με τα ακριβά, έστω και μέτριας ποιότητας, γιαπωνέζικα εστιατόρια.

Παραβλέποντας το ατυχές περιστατικό και ελπίζοντας ότι δεν θα ξανατύχει κάτι παρόμοιο, θα πρότεινα το Homu σε όποιον κινείται στην περιοχή και του αρέσει το σούσι. Ακόμα και για ένα ποτό κι ένα ορεκτικό στη μέση. Αν βέβαια βελτιωθεί και η εξυπηρέτηση, θα γίνει μια καλή- casual επιλογή στην Άνω Γλυφάδα.

10 medium

04 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Στο Δουράμπεη βρέθηκα το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου σε μίνι οικογενειακό τραπέζι πέντε ατόμων. Η μέρα ήταν βροχερή και η κράτηση έγινε δύο ώρες νωρίτερα για τις 8. Τελικά δεν χρειάστηκε, όπως διαπιστώσαμε, αφού το εστιατόριο ήταν σχεδόν άδειο την ώρα που πήγαμε.

Φυσικά είχα ακουστά τον Δουράμπεη, ήξερα τη θέση του και γνώριζα ότι πρόκειται για ένα καλό- ακριβό (συνήθως αυτά πάνε μαζί) εστιατόριο ψαριού, αλλά δεν είχε τύχει να πάω ποτέ. Πάντοτε, όταν διαλέγαμε Μικρολίμανο, προτιμούσαμε τα πιο "θορυβώδη" εστιατόρια στην πιάτσα της ακτής Κουμουνδούρου. Αγνοούσα όμως και την ιστορία και το μέγεθος της κουζίνας του. Η μόλις μία πιο πρόσφατη κριτική στο σάιτ μας, που πρόλαβα να κοιτάξω, δεν με βοήθησε πολύ.

Ωστόσο, από τις συζητήσεις που είχαμε εκεί και από την μικρή έρευνα που έκανα εκ των υστέρων, διαπίστωσα ότι πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα εστιατόρια ψαριού του Πειραιά, με οκτώ δεκαετίες (! ) ζωής, που σερβίρει καλό ψάρι, ψαρεύει με δικά του καϊκια, ξεχωρίζει για τις πρωτότυπες θαλασσινές συνταγές, επιλέγει ό, τι πιο ποιοτικό σε κάθε πιάτο του (από τις σαλάτες μέχρι τα θαλασσινά) και γενικώς συγκαταλέγεται στα εστιατόρια που κατά καιρούς προτιμά για τις εξόδους της η πολιτική και όχι μόνο ελίτ (αυτό όπως το πάρει κανείς). Μωρέ μπράβο!

Εγώ θα περιγράψω απλώς την αίσθηση που αποκόμισα από αυτό το δείπνο, γιατί από αυτή την μία επίσκεψη δεν μπορώ να σχολιάσω πολλά πέραν των βασικών, του φαγητού- της εξυπηρέτησης- της ατμόσφαιρας. Να πω εξαρχής ότι το τραπέζι κλείστηκε από τους μεγαλύτερους της οικογένειας, τον πατέρα μου και τον θείο μου, που λαχτάρησαν ωραίο ψάρι και είπαν, ένεκα της ημέρας να μας βγάλουν εκεί. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω ακριβή εικόνα ούτε του καταλόγου, ούτε του λογαριασμού. Η παραγγελία έγινε από αυτούς, που είχαν ξαναπάει. Από τα χρήματα που είδα να μπαίνουν στη δερμάτινη θήκη, υποθέτω ότι πληρώσαμε κάπως παραπάνω απ' όσα θα δίναμε κάπου αλλού. Όπως και νά χει όμως η βαθμολογία μου στο vfm ίσως είναι κάπως αυθαίρετη.

Επί της ουσίας τώρα:

Ο Δουράμπεης βρίσκεται στον εσωτερικό δρόμο που οδηγεί στο Μικρολίμανο, κοντά στο ΣΕΦ, ακριβώς μετά την στροφή της εκκλησίας (Μεταμόρφωση νομίζω). Το σημείο αυτό δεν είναι το πιο ειδυλλιακό, αν σκεφτείς ότι είναι απομακρυσμένο από τα υπόλοιπα εστιατόρια και ότι μπροστά περνάει δρόμος. Αποτελείται από μία μεγάλη εσωτερική σάλα, με πολλά τραπέζια και μια εξωτερική αυλή, κατάλληλη για τους καλοκαιρινούς μήνες.

Ο εσωτερικός χώρος είναι απλός, ευρύχωρος και άνετος, με μεγάλα και μικρότερα τραπέζια και ροτόντες, στρωμένα με λευκά τραπεζομάντιλα και πετσέτες. Λιτός και σοβαρός, δεν υπάρχουν πολλές διακοσμητικές λεπτομέρειες. Γενικότερα η ατμόσφαιρα αποπνέει διακριτική- κλασική πολυτέλεια, παλαιάς κοπής. Θα έλεγα ότι θα τον προτιμούσαν μεγαλύτερες ηλικίες. Εμένα δεν μου προκάλεσε καποια ιδιαίτερη ζεστασιά, αλλά για την περίσταση ήταν ό, τι έπρεπε.

Το σέρβις πολύ ζεστό και εγκάρδιο. Διαρκώς από πάνω μας, με μεγάλο ενδιαφέρον, με πρωτότυπες προτάσεις και με προθυμία να μας εξυπηρετήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα.

Η παραγγελία μας ήταν κάπως λιτή, ωστόσο δοκιμάσαμε ενδιαφέροντα πιάτα.

- Στην αρχή μας προσφέρθηκε ένα φλυτζάνι ζεστή ψαρόσουπα- κακαβιά (δλδ ζουμάκι ελαφριάς, όχι πηχτής σούπας). Μια όμορφη, ζεστή έναρξη!

- Συνεχίσαμε με έναν καταπληκτικό μεζέ: μικρές μπρουσκέτες, μεγέθους μπουκιάς, από φρυγανισμένο ψωμί με λεπτές φετούλες αυγοτάραχο. Μοναδικό! Ζητήσαμε ανανέωση, αν ήταν εφικτό, και μας έφεραν σχεδόν διπλάσια κομμάτια από την πρώτη φορά! Δεν ξέρω αν ήταν κι αυτό στο καλωσόρισμα, αφού πρόσεξα ότι ήρθε μαζί με την σούπα, χωρίς να το έχουμε παραγγείλει (εκτός αν έχασα κάτι από την παραγγελία). Όπως και να χει, μην το χάσετε!

- Συνεχίσαμε με μια πιατέλα σαρδέλες ψητές. Περίπου 10 σαρδέλες, μεγαλούτσικες, ζουμερές και όμορφα καπνισμένες από την σχάρα.

- Συνοδέψαμε με μια ποικιλία βραστά λαχανικά (κυρίως αμπελοφάσολα και κολοκυθάκια). Ακόμα και αυτά ήταν άριστης ποιότητας, πολύ τρυφερά, το λάδι ελαφρύ, δεν στεκόταν καθόλου στο στόμα.

- Εδώ μας πρότεινε ο σεφ (αν όντως ήταν αυτός) τον πρώτο γευστικό μεζέ: συκωτάκια ψαριού. Μας είπε ότι κάτι τέτοιο δεν έχουμε ξαναδοκιμάσει. Και όντως, από περιέργεια, φυσικά, το παραγγείλαμε και πράγματι δεν είχαμε ξαναδοκιμάσει κάτι τέτοιο. Ήταν συκωτάκια, σωστά ψημένα στη σχάρα, μαλακά και ζουμερά, με καπνιστή και ταυτόχρονα αυτή την... μεταλλική γεύση του συκωτιού. Θύμιζαν λίγο μανιτάρια πλευρώτους όταν μπαίνουν στη σχάρα. Μας είπαν ότι επρόκειτο για συκωτάκια πεσκανδρίτσας που είναι βρώσιμα και νόστιμα. Ενδιαφέρουσα πρόταση... δεν ξέρω αν θα το ξανατολμούσα.

- Δεύτερη έκπληξη- κέρασμα αυτή την φορά- κολοκυθοανθοί τηγανιτοί με φέτα και ντομάτα. Και αυτοί από ελαφρύ τηγάνι, τραγανοί και νόστιμοι. Δεν ήταν γεμιστοί, η σαλτσούλα και η φέτα είχαν ψηθεί από πάνω.

- Και στη συνέχεια κατέφθασε το ψάρι που μας είχε προταθεί και τελικά είχαμε επιλέξει: σκορπίνα ψητή. Πρέπει να ήταν περίπου 2 κιλών. Έφτασε για να φάμε γενναία ποσότητα και οι πέντε, αφού πρώτα καθαρίστηκε και μοιράστηκε στα πιάτα μας από το προσωπικό. Μάλιστα μας άφησαν στην μέση κομμένο και το κεφάλι, να το ξεψαχνίσουμε! Οι φίλοι βίγκαν θα ωρύονται, αλλά πραγματικά για μένα δεν υπάρχει πιο γλυκό φαγητό από το ψαχνό ανάμεσα στα κοκαλάκια του ψαριού!

Στην εκτέλεση δεν βρήκα κανένα σφάλμα, παρ' όλο που θεωρώ την σκορπίνα δύσκολο ψάρι για σχάρα (είναι πολύ μαλακό) και προσωπικά την προτιμώ στην κλασική εκτέλεσή της, σούπα. Όμως τι αρνητικό θα μπορούσα να βρω σ' αυτό το τέλεια ψημένο ψάρι!

- Για επιδόρπια ζητήσαμε λίγο σταφύλι και παγωτό, αλλά, το πολύ πρόθυμο προσωπικό δεν έμεινε σε αυτό. Μας έφερε μαζί και πιατέλα με λουκουμαδάκια-μπουκίτσες με πλούσιο μέλι και κανέλα! Όνειρο!

Ήπιαμε λευκό Σκούρας "Ορεινός Ήλιος", ένα κρασί δροσερό, ντελικάτο, που συνοδεύει τέλεια την ελαφριά γεύση του ψαριού.

Εννοείται ότι πέραν των φαγητών είχαμε όλη την αναμενόμενη περιποίηση: μας πρόσφεραν ζεστές πετσέτες για να σκουπίσουμε τα χέρια μας μετά το γεύμα, και ξανά μετά το γλυκό, πήραν τα πρώτα πιάτα, σέρβιραν οι ίδιοι κρασί και νερό και συνεχώς ρωτούσαν αν είναι σε καλή θερμοκρασία, μας καληνύχτισαν με χαμόγελο... Γενικότερα είχαμε την περιποίηση αυτή που δείχνει σεβασμό στον πελάτη, αρμόζει σε έναν τέτοιο χώρο και ανταποκρίνεται, ως ένα βαθμό, στις τιμές του.

Κι αν ρωτάτε εμένα, όλα έχουν την σημασία τους. Γιατί σε ένα ακριβό εστιατόριο πας για να νιώσεις και λίγο ότι σε περιποιούνται. Πληρώνεις και γι' αυτό. Το γεύμα σε έναν τέτοιο χώρο δεν είναι μόνο θέμα γεύσης. Είναι η συνολική εμπειρία και η αίσθηση ότι η τελική αποτίμηση ατμόσφαιρας - γεύσης- υπηρεσιών ανταποκρίνεται σε αυτό που πληρώνεις. Για μένα είναι εξίσου σημαντική αυτή η αίσθηση και την προσμετρώ στις κριτικές μου. Ο Δουράμπεης, παρά τις ομολογουμένως, ανεβασμένες τιμές του, μου άφησε αυτή την όμορφη εντύπωση.

Βεβαίως σε όλο το διάστημα που ήμασταν εκεί, μόλις τρεις παρέες ακόμα γευμάτιζαν, γεγονός που δικαιολογεί, εν μέρει, την μεγάλη περιποίηση. Η μία ήταν μια πολυμελής οικογένεια αλλοδαπών (Ινδών ή Αραβόφωνων), οι άλλοι Έλληνες. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να είναι γεμάτο τέτοιες εποχές ένα εστιατόριο που δεν απευθύνεται στον μέσο Αθηναίο (και δη εστιατόριο ψαριού), ωστόσο συμπεραίνω από τα συμφραζόμενα ότι ο Δουράμπεης του Πειραιά δεν φιλοδόξησε και ποτέ να γίνει δημοφιλής σε ένα πιο ευρύ κοινό.

Τελικά ισχύει αυτό που λέω καμιά φορά "μικρά δωράκια στον εαυτό μας"..! Γι' αυτό θα πας στον Δουράμπεη. Για εκείνη την μία φορά που θα μπορέσεις να διαθέσεις το κάτι παραπάνω. Για την εγγύηση ότι εκεί θα βρεις καλό ψάρι και όλα θα είναι ποιοτικά και καλομαγειρεμένα. Για την εμπειρία να γευματίσεις μια φορά στο ιστορικό εστιατόριο του Πειραιά. Σαφώς και μπορεί να μην σε ενδιαφέρει η εμπειρία. Σαφώς και μπορείς να φας ωραίο ψάρι σε πλείστα άλλα μέρη. Σαφώς και μπορεί να πετύχεις το ίδιο ψάρι σε καλύτερη τιμή. Επιλογές είναι αυτά. Αρκεί να ξέρεις κάθε φορά πού πηγαίνεις και τι ζητάς.

10 medium

02 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Θα επρεπε να υπαρχει μια ειδικη ονομασια για τις περιοχες που βρισκονται στις πλαγιες του Υμηττου. "Περίχωρα Υμηττού", "πρόποδες Υμηττού" ή κάτι παρόμοιο.

Το Μαντρι για παράδειγμα, θεωρητικά βρισκεται στην "Ανω Γλυφαδα". Αλλά μόνο κατ' ευφημισμον ειναι Ανω Γλυφαδα η περιοχη αυτη. Μιλαμε για Υμηττό, για προεκταση του τερματος της Ανω Γλυφαδας, βασικα του απωτατου οριου του Δημου Γλυφαδας, και συγκεκριμενα της Τερψιθεας. Η Τερψιθεα οριζεται βορειως του Ελληνικου κ της οδου Γουναρη.

Στην ταβέρνα αυτή λοιπόν, θα πάτε κατ' αρχήν για τη θέα. Επειδή κάποιος, κάπου σας μίλησε για την ταβέρνα αυτή πάνω στο βουνό και σας άνοιξε την όρεξη για ανάβαση και παϊδάκια. Κι έτσι ξεκινάτε. Γιατί, μεταξύ μας, ωραιότατα παϊδάκια και σουβλιστά μπορείτε να βρείτε και σε άλλα σημεία του νοτίου τομέα (πρόσφατα έγραψα για τον Στέλιο στον Άλιμο), αλλά ουχί πάνω στον Υμηττό. Αυτό είναι μια εμπειρία από μόνο του.

Η συντομότερη οδός είναι να πιάσετε την ανηφόρα απο την Ιασωνιδου, να διασχισετε τα Σουρμενα, να περασετε καθετως την Γουναρη και να συνεχισετε την αναβαση, κυριολεκτικα μεχρι εκει που υπαρχει δρομος. Η ασφαλτος καποια στιγμη τελειωνει και φτανουμε σε ενα κακοστρωμενο τσιμεντενιο δρομακι. Ευτυχως υπάρχουν καποιες ταμπελες. Το τοπιο εδώ γινεται εντελως βουκολικο, με λιγα χτισματα τριγυρω, χαμηλα σπιτια με αυλες και μποστανια, και πιο ψηλα το Μαντρι. Που απο απλο μαντρι, εγινε ταβερνα. Μην πατε με χαμηλωμενο αυτοκινητο. Οχι οτι δεν θα φτασετε, αλλα θελει πολλη προσοχη.

Το πρωτο που προσεχεις φυσικα, με το που φτανεις, ειναι η απιστευτη θεα, εκ του μακροθεν σε ολη την παραλιακη περιοχη της Γλυφαδας και του Αλιμου, με τον ηλιο κ τον Σαρωνικο να λαμπιριζουν στο βαθος. Εξισου ενδιαφερον ειναι το τοπιο του βουνου, οχι ιδιαιτερα δασωμενο, ωστοσο προσφερεται για μια μινι περιπλανηση αν είστε περιπετειωδεις. Τα μικρά παιδιά, από την άλλη, έχουν ξαμολυθεί στο βουνό και παίζουν εδώ κι εκεί. Με λίγα λόγια, η ολη βολτα ειναι μιας πρωτης ταξεως ημερησια εκδρομη.

Το εστιατοριο αυτο καθαυτο ειναι μια περιποιημενη ταβερνα, ανακαινισμενη, οπως διαβαζω εδω. Διαθετει εσωτερικους χωρους και εξωτερικη αυλη, μπορει να φιλοξενησει πολλα ατομα και κοινωνικες εκδηλωσεις. Η θεα απο τα περισσοτερα σημεια ειναι ανεμποδιστη στη θαλασσα. Το παρκιγκ σχετικα ευκολο, σε διαφορα ανοιγματα γυρω απ την ταβερνα. Τις καθημερινες λειτουργει απο τις 7, τα Σαββατοκυριακα μεσημερι-βραδυ. Τα σκ η κρατηση ειναι παραπανω απο απαραιτητη. Για να μην φλυαρούμε, πρόκειται για ένα από αυτά τα μερη μαζικης, οικογενειακης εστιασης.

Καταλαβαινετε λοιπον την κατασταση: πανικος! Γι' αυτό και το 3/4 στον χώρο. Σιγουρα τις καθημερινες θα ειναι καλυτερα, αλλα προσωπικα δν βλεπω λογο να ξεκινησει κανεις ν ανεβει το βουνο ενα βραδυ καθημερινής, αντι για ενα ΣΚ μεσημερι, που η θεα φαίνεται πιο καθαρά. Πάντως, παρά τον χαμό, υπάρχει καθαριότητα, τα τραπέζια μαζεύονται μόλις αδειάσουν, υπάρχει υποδοχή που τοποθετεί τον κόσμο και γενικά μια μικρή τάξη μέσα στο χάος.

Στο δια ταύτα, κρέας και μόνο περιλαμβάνει ο σύντομος κατάλογος:
1. Σπιτικά πιάτα (αρνάκι κλέφτικο, κότσι, προβατίνα κοκκινιστή.. ), 2. Μεζέδες κρέατος (τηγανιά κρασάτη, τηγανιά μουστάρδας, συκωταριά τηγανιτή, λουκάνικο), 3. Σούβλας (κοκορέτσι, κοντοσούβλι χοιρινό και προβατίνα), 4. στα Κάρβουνα (όλα τα γνωστά κρεατικά + προβατίνα για όποιον ενδιαφέρεται). Κάποια ορεκτικά και σαλάτες.

Εγώ είχα περιέργεια εδώ κι ένα χρόνο περίπου να επισκεφθώ το Μαντρί. Μου το είχαν προτείνει φίλοι, παλιοί κάτοικοι της Άνω Γλυφάδας, που ξέρουν τα μυστικά της περιοχής. Η ευκαιρία δόθηκε μια Κυριακή του Οκτωβρίου, απογευματάκι. Έπειτα από τηλεφωνική κράτηση (μας ενημέρωσαν ότι είχαν τραπέζι από τις 4 και μετά), ανηφορίσαμε στον Υμηττό.

Το τραπέζι που μας έδωσαν ήταν των 6 ατόμων. Παρατήρησα ελάχιστα μικρότερα τραπέζια, τουλάχιστον στην πρώτη εσωτερική σάλα όπου καθίσαμε εμείς, που σημαίνει ότι το μαγαζί είναι προσανατολισμένο στις μεγάλες παρέες. Η εξυπηρέτηση ήταν πολύ καλή και φιλική, από ανθρώπους που ξέρουν καλά την δουλειά τους και παρά το γεγονός ότι γινόταν της τρελής. Ακόμα και την ώρα που πήγαμε υπήρχε αναμονή.

Αφού κάναμε ένα γρήγορο πέρασμα από τον κατάλογο και ενημερωθήκαμε ότι όλα της σούβλας είχαν τελειώσει, καταλήξαμε σε:

- Χοιρινά μπριζολάκια (8)
- Μερίδα παϊδάκια (11)
- Ντάκο (6)
- Χοιρινή τηγανιά κρασάτη (7)

Να πω την αλήθεια, ήθελα να δοκιμάσω το κοντοσούβλι, αλλά ατύχησα. Την επόμενη που θα παω, θα σας πω για περισσότερα πιάτα.

Τα κυρίως, μπορώ να πω ότι ήταν πολύ καλά, εύγευστα, φρέσκα και ζεστά. Οι μερίδες μέτριας ποσότητας, συνοδεύονται από τηγανιτές πατάτες (λίγες ανά μερίδα). Ο ντάκος νόστιμος, μόνο που δεν ήταν ντάκος ακριβώς, αλλά παξιμάδι με κομμένη ντομάτα και φέτα. Όπως και να 'χει, τον φάγαμε ευχάριστα. Η χοιρινή τηγανιά ήταν το μόνο που μας απογοήτευσε. Το κρέας ήταν λιπαρό, μύριζε και ήρθε μέσα σε μια όχι νόστιμη, κοκκινιστή σάλτσα. Δοκίμασα 2-3 μπουκιές και το υπόλοιπο, προς απογοήτευσή μου, το αφήσαμε.

Στις τιμές, δεν το λες φτηνό. Αν εξαιρέσουμε τα πιάτα με κοτόπουλο, την πανσέτα και τα μπριζολάκια στα 7-8 ευρώ, όλα τα υπόλοιπα κρεατικά κοστίζουν από 9 ευρώ και πάνω, με την σταβλίσια, την χοιρινή- γίγας και το κλέφτικο πάνω από 15. Της σούβλας επίσης (μερίδες) στα 7-8.

Υπολογίστε λοιπόν γύρω στα 18 - 22 ευρώ το άτομο για να είστε μέσα. Σίγουρα προτείνεται για μεγάλες παρέες. Σίγουρα θα ευχαριστηθείτε περισσότερο μια μέρα με λιγότερο κόσμο. Όπως και νά' χει είναι μια μικρή πρόκληση η επίσκεψη στην ταβέρνα αυτή. Θα την πρότεινα, πρώτα για τη θέα και μετά για το φαγητό. Εμείς, επειδή τυχαίνει να μένουμε κοντά, πιστεύω ότι θα ξαναπάμε.

10 medium

18 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
26-36

Οφείλω μια δεύτερη κριτική στον Βασίλαινα από εκείνη την πρώτη μου επίσκεψη, τρία χρόνια πριν, που είχα μια κάπως ανάμεικτη εμπειρία. Έκτοτε έχω γευματίσει στο εστιατόριο της Αιτωλικού αρκετές φορές, με άριστες, γευστικές εντυπώσεις. Ουδέποτε όμως είχα καταφέρει να επισκεφθώ το νέο εστιατόριο στα Ιλίσια, που άνοιξε ένα χρόνο πριν. Έφτασε λοιπόν η ώρα να ανταμείψω τον Βασίλαινα που μου χάρισε άλλη μια θετικά αξέχαστη, αυτή τη φορά, εμπειρία.

Για την ιστορία του ονόματος και το μέγεθος της κουζίνας του έχουν ειπωθεί πολλά, από πολύ πιο έμπειρους γνώστες. Πρόκειται για ένα από τα πιο ιστορικά εστιατόρια του Πειραιά και προσφάτως της Αθήνας, που ξεκίνησε από ταπεινό μαγειρείο και με σταθερά βήματα εξελίχθηκε σε πολυβραβευμένο εστιατόριο αξιώσεων. Μάλιστα είναι το πρώτο (ή έστω από τα πρώτα) που εισήγαγε το μενού ντεγκουστασιόν σε πολύ προσιτή τιμή. Έδωσε επίσης άλλη διάσταση στην ταπεινή ψαροφαγία, βαζοντας στο "καλο" τραπεζι μεζέδες όπως η ταραμοσαλάτα, η ψαρόσουπα και η ταπεινή ρέγγα.

Δεν θέλω να μακρηγορήσω παραθέτοντας ιστορικά στοιχεία - γιατί περί Ιστορίας πρόκειται. Μπορείτε να ανατρέξετε στην άριστη και τόσο ενδιαφέρουσα κριτική του φίλου piperman ή εναλλακτικά στην πολυ ενημερωμένη ιστοσελίδα τους.

Το νέο εστιατόριο της Αθήνας, στην περιοχή Χίλτον, έχει ήδη αγκαλιαστεί από τους Αθηναίους και συναγωνίζεται το γειτονικό και ήδη καταξιωμένο Vezene. Όπως διαπίστωσα, βραδάκι Παρασκευής που πραγματοποιήσαμε το δείπνο, και τα δύο εστιατόρια ήταν ασφυκτικά γεμάτα.

Ο χώρος είναι όμορφος, κομψός, φιλικά πολυτελής. Χαρακτηριζεται απο ανεση και ταιριαζει στο κοινο του, που ειναι ενα τσακ ωριμοτερο απο του γειτονικου Vezene. Εκτείνεται σε δύο επίπεδα: την σάλα και ένα υπερυψωμένο πατάρι που καταλήγει σε έναν κήπο, αν μπόρεσα να διακρίνω καλά από την είσοδο. Τα τραπέζια στους τόνους του άσπρου- μαύρου, με διακριτικό art de la table. Αγαπώ τα άσπρα τραπεζομάντιλα, μου εμπνέουν κομψότητα! Η πρόσοψη καλύπτεται όλη με τζαμαρία, αφήνοντας ανεμπόδιστη θέα στο παρκάκι της Βρασίδα και στο φωτισμένο Χίλτον. Σίγουρα η τοποθεσία δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, αλλά γι' αυτό που είναι, έχει αναδειχτεί όσο καλύτερα γίνεται. Λεπτομέρεια που πρόσεξα, μικρή αλλά σημαντική, στην είσοδο έχει τοποθετηθεί κάθετα μια τζαμαρία που δημιουργεί έναν προθάλαμο, που λειτουργεί ως είσοδος και προστατεύει τον κυρίως χώρο από το κρύο του χειμώνα.

Γευστικά ο νέος Βασίλαινας αποτελεί προέκταση του αδελφού εστιατορίου της Αιτωλικού. Όποιος περιμένει να δοκιμάσει έναν εντελώς νέο κατάλογο, θα διαψευστεί. Και εδώ κυριαρχεί το ψάρι και τα θαλασσινά, όπως και αρκετά από τα signature πιάτα που μας έχει συστήσει ο παλιός Βασίλαινας: ταραμοσαλάτα με τραγανές αραβικές πίτες, ψαρόσουπα, γιουβετσάκι γαρίδας, μπακαλιάρος σε κρούστα...

Οι επιλογές του καταλόγου είναι λίγες και διακριτές. Ορισμένα ορεκτικά με έμφαση στα θαλασσινά (ξεχώρισα το τοματόρυζο αχινού, το λαυράκι carpacio, το ταρτάρ με γαρίδες και μαγιάτικο) και οκτώ κυρίως πιάτα, που επιμενουν σε απλη, ελληνικη πρωτη υλη: Μπακαλιάρος, Σφυρίδα, Ψάρι ημέρας, γιουβετσάκι γαρίδας. Και για τους κρεατοφάγους: Αρνάκι, Μοσχαρίσιο διάφραγμα, ελληνικό μοσχάρι tomahawk (1 kg/ για 2 άτομα).

Φυσικά υπάρχει και το μενού ντεγκουστασιόν των 7 πιάτων στην ανταγωνιστική τιμή των 40 ευρώ. Αν δεν το έχετε δοκιμάσει - καθώς ειναι πολυ πιθανο να εχετε γευτει μεμονωμενα τα περισσότερα πιάτα, απ' τα πιο γνωστά του Βασίλαινα- προτείνεται ανεπιφύλακτα. Μόνο που θα πρέπει να το παραγγείλει όλο το τραπέζι σας για να έχετε αυτη την ευκαιρία.

Εμείς παραδόξως κινηθήκαμε σε κρεατοφαγικά μονοπάτια αυτή την φορά, αφού ο αγαπητός άντρας της ζωής μου, δεν πολυτρώει θαλασσινά. Είπα να τον συνοδέψω κι έτσι έφτιαξα ένα μενού περίπου στα μέτρα του.

Στην αρχή μας προσφέρθηκε δροσερό καλωσόρισμα moscato d' asti, αφού ο καλός μου, λαλίστατος, φρόντισε με την κράτηση να ενημερώσει ότι γιορτάζαμε κάποια επέτειο. Ρωτηθήκαμε αν θέλουμε ψωμάκια και νερό βρύσης, φυσικό εμφιαλωμένο ή ανθρακούχο. Πήραμε εμφιαλωμένο, μόνο και μόνο γιατί σε τέτοια εστιατόρια δεν θέλω να ζητάω συνεχώς ανανέωση. Άσε που το μπουκάλι μπαίνει σε σαμπανιέρα και είναι διαρκώς δροσερό.

Μαζί με τα ψωμάκια, δύο φετούλες ζυμωτό λευκό και δύο ολικής, ήρθε και νόστιμο ελαιόλαδο για συνοδεία. Το ωραιότερο όμως καλωσόρισμα ήταν το καταπληκτικό amuse bouche που ακολούθησε. Μια μορφή αποδομημένης σπανακόπιτας με υφή κρέμας, πράσινης και λευκής, με δύο τραγανά κομμάτια κρούστας. Όταν τα έβαζες μαζί στο στόμα γευόσουν τον υπέροχο συνδυασμό φέτας- σπανακιού- σφολιάτας. Μου αρεσε παρα πολυ.

- Πράσινη σαλάτα: μάλλον ό, τι πιο κλασικό σε σαλατικό βρήκαμε στον κατάλογό τους. Ντοματίνια, ραπανάκι, ρέβα και σπαράγγια με ντρέσιγκ lemongrass. Υπέροχα αρωματική, ελαφριά και δροσερή. Μοιράστηκε στα πιάτα μας. (10 ευρώ)

- Το Αυγό: το νέο ορεκτικό του Βασίλαινα δεν γινόταν να περάσει απαρατήρητο από το οπτικό μου πεδίο, το οποίο πάντα αναζητά τα πιο ιδιαίτερα: Αυγό ποσέ, συκωτάκια, μανιτάρια, σέσκουλα και αρσενικό Νάξου. Μια ευφάνταστη όσο και νοστιμότατη δημιουργία. Αυγό- κρόκος παναρισμένος και υγρός, που σπάει και χύνεται πάνω σε κρέμα από τυρί, ενώ μαζί με τα μανιτάρια και τα συκωτάκια φτιάχνει μια γευστική έκρηξη. Εννοείται ότι το έφαγα όλο μόνη μου! (10 ευρώ)

Κυρίως πιάτα:

- Μοσχαρίσιο Διάφραγμα με καρότα κονφί, φρέσκα μανιτάρια και σάλτσα bordelaise (! ). Zητήθηκε να αφαιρεθούν τα μανιτάρια και να αντικατασταθούν από τηγανιτές πατάτες, πράγμα, που ενώ δεν συνηθίζεται, στην περίπτωσή μας ο σεφ έκανε ό, τι μπορούσε. Μαζί με το πιάτο, έστειλε και μπολ με μεγάλα κομμάτια τηγανιτής πατάτας. Πολύ ευγενική χειρονομία της κουζίνας! (22 ευρώ)

- Μελωμένο Μοσχάρι Χτένι, με ξινόχονδρο Μάνης, κατσικίσιο τυρί Εύβοιας και σταφίδες. Περιλαμβάνεται στα ορεκτικά, παρολ' αυτά η ποσότητά του ήταν ικανοποιητική για ένα άτομο και για κυρίως πιάτο. Ήταν το δικό μου. Η γεύση του ήταν απογειωτική. Το κρέας πραγματικά μελωμένο, έλιωνε, οι σταφίδες έδιναν απίστευτη γλυκύτητα και ο τραχανάς Μάνης (γιατί περί τραχανά επρόκειτο), είχε απορροφήσει όλη αυτή την καταπληκτική γλυκύτητα συν τα αρώματα του κρέατος. (16 ευρώ)

Συνοδέψαμε με δύο ποτήρια κόκκινο Αβαντίς Syrah. Η λίστα κρασιών είναι πολύ ενημερωμένη. Οι επιλογές πολλές και αξιόλογες. Μια παρέα δηλαδή μπορεί να δοκιμάσει ιδιαίτερα κρασιά από την ελληνική και διεθνή κάβα.

Για επιδόρπιο πήραμε την Σοκολάτα. Μεταξύ Καρυδόπιτας, Φράουλας και Λεμόνι. Η Σοκολάτα έχω την εντύπωση ότι είναι από τα σταθερά γλυκά του καταλόγου τους (μπορεί και να κάνω λάθος), ίσως την είχα δοκιμάσει και σε παλαιότερη επίσκεψη. Πρόκειται για δύο παστάκια σοκολάτας με γέμιση μους, σιρόπι βύσσινο και πάνω τουίλ (τσαμπάκια) βύσσινο, για την απαραίτητη οξύτητα και σορμπέ βύσσινο. Απολαυστική, προτείνεται στους λάτρεις της, αν όμως έχετε φάει πολύ, πιστέψτε με, δεν θα καταφέρετε και τα δύο παστάκια.

Μαζί με τον λογαριασμό ήρθαν και σούπερ μίνι μακαρόν με κρέμα καφέ. Πολλές γλυκές προκλήσεις, τσάκωσα το ένα για τον δρόμο! Ο λογαριασμός ήρθε κανονικά με την απόδειξη και πληρώθηκε με κάρτα χωρίς κανένα πρόβλημα.

Το προσωπικό ήταν καθ' όλη την διάρκεια του γεύματος υπερβολικά ευγενικό και αρκετά υπομονετικό για να μας εξηγήσει, να προτείνει, να μας ακούσει. Τους αξίζει το 4/4! Παρών και ο κύριος Βασίλαινας που πλησίαζε αρκετά τραπέζια και τους μιλούσε. Μάλιστα μας υποδέχτηκε ο ίδιος.

Το σύνολο της εμπειρίας μας κόστισε 86 ευρώ και είχε τα πάντα, ό, τι αντέχαμε να φάμε δύο άτομα. Θέτω τιμή ανά άτομο την κατηγορία 26-36, εννοώντας μάλλον το ανώτατο όριο (30-35 ευρώ) για μενού a la carte, με ορεκτικό, σαλάτα και κυρίως, χωρίς τα ποτά. Πολύ καλό vfm για το επίπεδο αυτού του εστιατορίου, κατά την γνώμη μου πάντα.

Προσωπικά είναι σίγουρο πως θα ξαναπάω στον Βασίλαινα της Αθήνας ή του Πειραιά. Αποτελεί πλέον ένα από τα εμβληματικά εστιατόρια, εγγύηση ότι θα φας καλά και ποιοτικά. Προτείνεται!

10 medium

18 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το School είναι ένα από τα πιο δημοφιλή στέκια στην περιοχή της Αγίας Ειρήνης και ιδιαίτερα διάσημο για τις πίτσες του.

Τα περισσότερα σχόλια έχουν ήδη γραφεί στις πάμπολλες κριτικές που έχουν προηγηθεί, μόνο που σκέφτηκα να προσθέσω μία νεότερη, εφόσον οι πιο πρόσφατες είναι από το 2016.

Ο χώρος έχει κάποιο χαρακτήρα, που τον αντλεί από την επωνυμία του και που του δίνει το κάτι διαφορετικό από τις υπόλοιπες καφετέριες της περιοχής. Τραπεζοκαθίσματα όπως σχολείο (χωρίς τα κλασικά πράσινα θρανία, ευτυχώς..! ), κατάλογος που παραπέμπει σε τετράδιο.

Παρόλο που είναι μικρός, δομείται σε διάφορα επίπεδα. 1) Το ισόγειο της εισόδου, με 2-3 σταντάκια, 2) το πατάρι που εξυπηρετεί γύρω στα 20 άτομα κι έχει απευθείας θέα στο ισόγειο και στην είσοδο και 3) το υπόγειο για πιο ήσυχες καταστάσεις, με πιο άνετα τραπέζια.

Εκεί όμως που παίζονται όλα είναι στα τραπέζια επί του πεζοδρομίου, σχεδόν πάντα ασφυκτικά γεμάτα. Είναι ένα κατά βάση νεανικό στέκι, όπου θα τους δεις και θα σε δουν, θα παρατηρήσεις τις νέες τάσεις σε super star adidas, καρό πουκαμισάκια και urban casual ντύσιμο, θα διακρίνεις χίπστερς και τρέντιδες παρέα, τύπους με δεύτερο στέκι το barber shop της γειτονιάς τους, φοιτήτριες με ψηλόμεσο τζιν, έντονα χείλη και backpack, αλλά και αρκετούς τουρίστες σπρωγμένους απο περιέργεια και απ το trip advisor. Ίδιο crowd και το διπλανό Zaf. Ενίοτε το μάτι σου θα πέσει και σε καμιά από τις πίτσες που πηγαινοέρχονται πληθωρικές και ανέμελες εντός ταψιού ημίμετρης διαμέτρου και θα κατανοήσεις πως ο κακός χαμός γινεται μάλλον για το φαϊ, παρά για την φάση.

Δύο φορές έχω καθίσει μέχρι τώρα στο School για φαγητό. Και τις δύο φορές έχω γευτεί ωραία πράγματα. Τo School είναι τίμιο, δεν θα σε παραπλανήσει με πολλά- πολλά. Έχει πίτσες, σαλάτες, ζυμαρικά. Ό, τι κι αν διαλέξεις από αυτά είναι νόστιμο και θα σε χορτάσει. Κάποια ορεκτικά που υπάρχουν στον κατάλογο, στην ίδια λογική με τα κυρίως (ζύμες κτλ), μάλλον έχουν απλώς φιλική συμμετοχή.

Οι πίτσες διαθέτουν και χάρη και κομψότητα και πλούσιο εσωτερικό κόσμο, τουτέστιν είναι μεγάλες, με λεπτό ζυμάρι και πλούσια υλικά. Είναι απο τα ταψιά αυτά που ενθουσιάζεσαι να τα βλέπεις να προσγειώνονται στο τραπέζι σου και από τα κομμάτια εκείνα, που πρέπει να τα διπλώσεις στη μέση για να τα κοντρολάρεις στο χέρι σου, μέχρι να το φέρεις στο στόμα. Το School δεν είναι το μέρος που θα φας την πίτσα με μαχαίρι και πιρούνι. Είναι το μέρος που θα φας λαίμαργα, όπως στο διάλειμμα του σχολείου.

Οι επιλογές σε υλικά είναι αρκετές. Έχω δοκιμάσει την μαργαρίτα και αυτή με την ρόκα και το προσούτο. Νοστιμότατες και οι δύο. Θυμάμαι μαλιστα ότι στη μαργαρίτα είχε τόσο πολύ λιωμένο τυρί, που πραγματικά το μαζεύαμε μέσα από το ταψί.

Στην τελευταία επίσκεψή μου, με μια φίλη, που δεν ήθελε πίτσα, παραγγείλαμε μία σαλάτα κοτόπουλο γι' αυτήν, κι ένα πιάτο με ζυμαρικά για εμένα.

- η σαλάτα με κοτόπουλο, διέφερε από την σίζαρς (είχε και τριμμένο καρότο, και μια σάλτσα μπαλσάμικο) και περιείχε χωρίς υπερβολή ένα ολόκληρο στήθος κοτόπουλο. Άνετα χορταίναμε και οι δύο, μόνο μ' αυτήν.

- τα ζυμαρικά μου ήταν λιγκουίνι με κιμά και σάλτσα ντομάτας. Tritato λεγοταν. Πιο ελαφριά μακαρονάδα από την μπολοζέν και κυρίως πιο μυρωδάτη. Είχε μέσα λίιιγη κανέλα ή κάποιο μπαχαρικό που έδινε άρωμα. Από τις λίγες φορές που έφαγα ζυμαρικά σε εστιατόριο μέχρι τέλους.

Στην αρχή μας έφεραν μαλακά κριτσίνια με ένα ντιπ από κόκκινη πιπεριά (αν κατάλαβα ορθά). Πεινούσαμε και ήταν ό, τι έπρεπε για έναρξη. Νεράκι άφθονο βρύσης. Μας άφησαν το μπουκάλι στο τραπέζι.

Οι πίτσες είναι όλες στα 9- 15 ευρώ, δηλαδή πολύ καλό vfm για παρέα. Τα ζυμαρικά 9- 13 ( έχει κάποιες καταπληκτικές μακαρονάδες με μανιτάρια και λάδι τρούφας), οι σαλάτες εκεί περίπου και αυτές. Το έχω ξαναπεί ότι για μένα, σαλάτα πάνω από 10 ευρώ δεν δικαιολογείται, οι συγκεκριμένες όμως επειδή είναι τόσο πλούσιες, σαν κυρίως πιατα, περνούν την βάση. Γενικά οι τιμές, για το είδος κουζίνας, είναι κάπως τσιμπημένες, ίσως λόγω περιοχής.

Στον χώρο αφαιρώ ντομάτα βασικά λόγω της έλλειψής του, ιδιαίτερα έξω. Μέσα μια χαρά είναι. Οκ, θα πεις στην πλατεία Αγίας Ειρήνης είσαι, τι θες; Κάθε τετραγωνικό είναι ευρώ. Δεκτό. Όμως, αν τα μισά τραπεζάκια σου, τα διπλά, είναι νηπιαγωγείου και τα υπόλοιπα ενωμένα σε σχήμα Π και τα χωρίζει ένα χαμηλό διαχωριστικό για να μην αντιγράφεις από τον διπλανό σου, αν η μυρωδιά της δικής σου πίτσας σαμποτάρει την αύρα της μανιταροσπαγγέτι μου (για να μην πω για τον καπνό του τσιγάρου σου), ε, τότε υπάρχει πρόβλημα. Αποβολή και απουσία.

Την λογική είμαστε μια χαρούμενη παρέα όλοι εμείς οι τρέντιδες, τι έχουμε να χωρίσουμε, θες να δοκιμάσεις από την πίτσα μου άμα λάχει, δεν την καταλαβαίνω. Πειράζει που θέλω την ελάχιστη ιδιωτικότητα όταν βγαίνω, να πω μια κουβέντα, χωρίς να επιθεωρεί το πάντα ανήσυχο αυτί του διπλανού μου; Κι επιτέλους, αυτή η κακόγουστη μόδα με τις άβολες σχολικές καρέκλες στις καφετέριες πρέπει να σταματήσει. Όλοι έχουμε μια μικρή ή μεγαλύτερη νοσταλγία για τα σχολικά μας χρόνια, αλλά και ο ρεαλισμός έχει κάποια όρια.

Δεν θα μιλήσω για τον θόρυβο των αυτοκινήτων και τα παρκαρισμένα σε απόσταση αναπνοής, γιατί γι' αυτό δεν φταίει το School. Φταίει η ρημοτομία της πόλεως, ο δήμος Αθηναίων, το σύμπαν που έκανε μόδα την γειτονιά αυτή...

Για την εξυπηρέτηση θα πω ότι δουλεύει σε ρυθμούς κέντρου πόλεως, δηλαδή εντελώς απρόσωπη. Νέα παιδιά (φοιτητές άραγε;), εντελώς διεκπεραιωτικοί, στοιχειωδώς ευγενικοί, βιαστικοί. Η μία κοπέλα παραλίγο να μου φέρει στο κεφάλι σκαμπό που προόριζε για έξω, ο άλλος περνούσε τους δίσκους ξυστά από το κεφάλι μου. Με το που κάθεσαι έρχεται ο σερβιτόρος με τον κατάλογο (σόρι, με το τεφτέρι) να σε εξετάσει. Για φαγητό είστε ή για καφέ; Κατάλογο θέλετε; Έχετε αποφασίσει; Κάτσε ρε κοπελιά, και θα ξεχάσω κι όσα έχω διαβάσει.

Αυτά που λέτε. Μην σας τρομάζω, πηγαίνετε στο School για τέλεια πίτσα και ζυμαρικά (και στο ZAF διπλα για καταπληκτικο κλαμπ σαντουιτς), Για μένα το School προσφέρει ίσως την νοστιμότερη πίτσα του κέντρου, κυρίως όταν την επιθυμήσεις σε μια ημερήσια βόλτα. Εγγύηση.

Φτάνει να προλάβετε θρανίο.

10 medium

05 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ο Στέλιος είναι μια οικογενειακή ταβέρνα στον Άλιμο.

Μην σας ξεγελάει το όνομα "χωριάτικη". Δεν θα δείτε ούτε παλιομοδίτικα, παραδοσιακά τραπεζάκια, αφημένα στη μοίρα τους, ούτε ταλαιπωρημένους καταλόγους, ούτε προσωπικό που τρέχει πανικόβλητο και είναι ολίγον αγενές (λαϊκά παιδιά θα έλεγε κάποιος... ).

Θα δείτε έναν περιποιημένο χώρο, με καινούρια, σκούρα- ξύλινα τραπεζοκαθίσματα, καινούριους, καθαρούς καταλόγους με ζελατίνες που δεν κολλάνε μεταξύ τους, έτοιμα στρωμένα τραπέζια, τραπεζομάντιλα- χαρτοπετσέτες- πετσέτες με το λογότυπο του μαγαζιού, προσωπικό ομοιόμορφα ντυμένο, ευγενικό και γρήγορο. Το μόνο που θα σας θυμίσει το πιο "χωριάτικο" του πράγματος είναι η φολκλορική διακόσμηση στους τοίχους (κόσκινα, γκλίτσες, ταψιά, μπακιρένια διακοσμητικά πιάτα, τα οποία, ευτυχώς, ούτε σε πνίγουν ούτε είναι μες στη σκόνη). Θα δείτε κι ένα τζάκι που δημιουργεί ατμόσφαιρα τον χειμώνα, θα δείτε, δυστυχώς, και 2 προτομές ελαφιών...

Πάντως όλα καθαρά και προσεγμένα. Ο χώρος δεν είναι μεγάλος, γι' αυτό και δεν βρίσκεις εύκολα τραπέζι αν δεν κλείσεις σαββατοκύριακα και αργίες. Το καλοκαίρι βγάζει και 5-6 τραπέζια στην μικρή βεράντα της εισόδου.

Κατά τ' άλλα, βρίσκεται πάνω στη λεωφόρο Ιωνίας στο Άνω Καλαμάκι (Άλιμος), λίγο μετά την διασταύρωση με την Θεομήτορος και την Κυθηρίων. Αν ξέρεις την περιοχή, το βρίσκεις πανεύκολα. Κέντρο (η Ιωνίας είναι ένας από τους κεντρικούς δρόμους του Άνω Καλαμακίου- Αλίμου), αλλά και απόκεντρο γιατί δεν είναι καμιά δημοφιλής περιοχή για έξοδο (2-3 καφετέριες και σουβλατζίδικα θα βρει κανείς σε όλη την Ιωνίας). Με αυτή την έννοια ο Στέλιος είναι μάλλον μια συνοικιακή ταβέρνα που η φήμη του έχει εξαπλωθεί έξω από τα όριά του, εξ αιτίας του καλού κρέατος που προσφέρει.

Εγώ την γνώρισα μέσω του ask4food, ψάχνοντας για καλά ταβερνάκια στην περιοχή μου. Πρώτη μου απόπειρα να κάνω κράτηση ήταν πέρσι την Τσικνοπέμπτη. Αλλά ατύχησα, αφού ήδη 10 μέρες πριν που τηλεφώνησα, με ενημέρωσαν ότι δεν είχαν τραπέζι! Καλό σημάδι σκέφτηκα τότε... Κάποιοι φίλοι που μένουν κοντά, μου επιβεβαίωσαν την καλή επιλογή.

Κι έτσι η δεύτερη πετυχημένη απόπειρα έγινε βραδάκι καθημερινής, που επιθυμήσαμε με το έτερον ήμισυ τίμιο ταβερνάκι κοντά στην περιοχή μας. Το βράδυ εκείνο, τέλη Σεπτέμβρη, βρήκαμε εύκολα τραπέζι. Είχε 2-3 μικρές παρέες και κάποιους που έτρωγαν μόνοι. Μείναμε πολύ ευχαριστημένοι από την ποιότητα των κρεάτων κι έτσι το προτείναμε για σαββατιάτικη έξοδο, αυτή τη φορά σε ένα ζευγάρι φίλων. Η βαθμολογία μου λοιπόν προκύπτει από δύο επισκέψεις σε διάστημα μιας βδομάδας.

Ο κατάλογος είναι ωραία χωρισμένος σε κατηγορίες κρεατικών:

- Μοσχάρι: μπριζόλα, μπριζόλα γάλακτος, σταβλίσια, μπιφτέκια, συκώτι...
- Χοιρινό: μπριζόλα, μπριζόλα XXL, ψαρονέφρι, σουβλάκι, λουκάνικα, κότσι
- Αγριογούρουνο: πανσέτα, λουκάνικο
- Κοτόπουλο: φιλέτο, σουβλάκι, chicken nuggets...
- Αρνί: παϊδάκια (μερίδα ή κιλό), συκωταριά

Από ορεκτικά, τα κλασικά της ταβέρνας σε αρκετά μεγάλη ποικιλία. Από σαλάτες έχει αρκετές, και πράσινες και με βραστά λαχανικά.

Έχοντας διαβάσει τις 3-4 κριτικές που είχαν προηγηθεί και ιδιαίτερα τις πιο αναλυτικές του VAGELIS και της indulge, αποφάσισα την πρώτη φορά να ακούσω τις προτάσεις τους.

Στην αρχή πήραμε ένα απλό σαγανάκι. Καλό, αρκετά στεγνό, χωρίς λαδίλα, τίποτα ιδιαίτερο.

- Στη συνέχεια δοκίμασα το μοσχαρίσιο συκώτι (το οποίο μου άρεσε, ήταν καλοψημένο, ζουμερό εκεί που πρέπει, τραγανό στις άκρες. Αν και όχι εντελώς καθαρό από ίνες, το έφαγα σχεδόν όλο).

- ο φίλος μου πήρε την χοιρινή μπριζόλα, αξία σταθερή (του άρεσε πάρα πολύ. Σπάνια, είπε, τρως σε ταβέρνα μέσα στην Αθήνα τόσο καλοψημένη μπριζόλα).

Και τα δύο πιάτα συνοδεύονταν από τηγανιτές πατάτες (υπήρχε και η επιλογή ρυζιού) οι οποίες, ήταν μεν φρέσκιες, αλλά κομμένες σε τόσο χοντρά κομμάτια που δεν είχαν καλοψηθεί. Το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίσαμε και στη δεύτερη επίσκεψή μας, και μάλιστα πιο έντονο, καθότι το μαγαζί ήταν γεμάτο και οι παραγγελίες περισσότερες.

Την δεύτερη φορά δοκιμάσαμε:

- τα παϊδάκια για μένα (τα βρήκα ζουμερά, καλοψημένα και πραγματικά παϊδάκια, με το κοκαλάκι και το ψαχνό τους. Μόνο που ήταν λίγα στη μερίδα μου, 5 ίσως).

- 2 XXL χοιρινές αυτή τη φορά (φαγώθηκαν με αδηφάγο τρόπο, μέχρι τέλους)

- τσίκεν νάγκετς για την "μικρή" της παρέας, που δεν ήθελε κάτι βαρύ. Συγγνώμη, αλλά τι γυρεύει ένα πιάτο των Goody's σε παραδοσιακή ταβέρνα; Για τα παιδιά να υποθέσω;; Σε εμφάνιση ήρθε ακριβώς όπως σε ταχυφαγείο: καμιά δεκαριά κομμάτια χρυσαφένιου κοτόπουλου, πατάτες, φετούλες ντομάτας, σος μαγιονέζα- κέτσαπ. Οκ.

Από ορεκτικά πήραμε:
- τζατζίκι (νόστιμο, όσο πρέπει πικάντικο, με αρκετό αγγουράκι, σε ικανοποιητική ποσότητα για τέσσερις). Φαγώθηκε όλο.
- κολοκυθάκια βραστά (φρέσκα, με το ελαιόλαδό τους). Μου άρεσαν πολύ.
- λουκάνικο χοιρινό (ή αγριογούρουνο, δεν θυμάμαι, δεν το παρήγγειλα εγώ και δοκίμασα μόνο μια μπουκίτσα). Το πήραμε στη μέση. 2 ή 3 λουκάνικα, όχι χοντρά, με αρκετό λίπος, απ' ότι διέκρινα. Δεν ενθουσίασαν.

Γι΄αυτά τα πιάτα, 2 μισόκιλα κόκκινο ημίγλυκο και μια κοκα- κόλα, πληρώσαμε περίπου 65 ευρώ (34 ευρώ το ζευγάρι).

Στην αρχή προσφέρεται ωραιότατο ψημένο ψωμάκι σε μικρές φέτες, και στο τέλος λουκουμάδες ή ατομικό μπολάκι με παγωτό μηχανής σε σοκολάτα- κρέμα- ανάμεικτο. Πήραμε και τις 2 φορές παγωτό. Νερό φέρνουν εμφιαλωμένο που χρεώνουν 1,5 ευρώ, αλλά ευχαρίστως το αντικαθιστούν με κανάτα.

Τα κυρίως κυμαίνονται στα 9 - 13 ευρώ (τώρα τα "τσουβαλιάζω" λίγο, αλλά εξαρτάται πολύ απ' το πιάτο). Οι μερίδες δεν είναι όλες το ίδιο χορταστικές (πάλι εξαρτάται από το πιάτο).

Αν βαθμολογούσα μόνο την ποιότητα του κρέατος, θα έβαζα 4/4. Αλλά επειδή μετράω και τα γύρω- γύρω, και κυρίως τις (μισοάψητες) πατάτες που είναι συνοδευτικό μεν, απαραίτητο δε, καταλήγω στο 3/4.

Στον χώρο αφαιρώ μία ντοματούλα λόγω του καπνίσματος, παρ' όλο που δεν μας επηρέασε κυρίως την δεύτερη φορά (μάλλον δεν κάπνιζαν πολλοί). Αφαιρώ επίσης και λόγω της μουσικής, που είναι κάπως βαριά '90s και παλιότερα τραγούδια. Όταν έχει κόσμο δεν πολυακούγεται, όταν δεν έχει όμως... σε πιάνει κάτι...

Για να ανακεφαλαιώσω, ο Στέλιος είναι μια τίμια, αξιοπρεπέστατη, οικογενειακή ταβέρνα. Σίγουρα δεν θα έρθετε από την άλλη άκρη της Αθήνας για χάρη του, αν όμως βρεθείτε κοντά ή μένετε στις γύρω περιοχές, αξίζει την επίσκεψη.

Εμείς θα ξαναπάμε και το προτείνουμε.

10 medium

29 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Αυτή είναι η δεύτερη κριτική μου για το Vale- Vale. Η πρώτη γράφτηκε 4 χρόνια πριν. Δυστυχώς μετά και την τελευταία επίσκεψή μου, διαπιστώνω ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, ειδικά στο θέμα της εξυπηρέτησης.

Εξακολουθεί βέβαια να είναι γεμάτο, ειδικά τα Σαββατόβραδα, αφού η Αργυρούπολη είναι μια πολύ ζωντανή περιοχή, με αρκετό νεαρόκοσμο ικανό να γεμίσει όλα τα μαγαζιά.

Αφορμή αυτή την φορά ήταν τα γενέθλια του αδελφού μου, ο οποίος, ως λάτρης της μπύρας, την θεωρεί σιγουράκι για μπυρομαζώξεις. Η κράτηση είναι απαραίτητη το ΠΣΚ. Χωρίς κράτηση τις ώρες αιχμής δεν έχεις καμιά τύχη.

Εμφανιστήκαμε λοιπόν κατά τις 9:30. Την ώρα που φτάσαμε ήταν εκεί μόλις 3 άτομα από τους 7 καλεσμένους, με δύο ποτήρια νερό μπροστά τους. Ζητήσαμε επανειλημμένως να φέρουν ποτήρια και νερό και για τους υπόλοιπους. Τα οποία ήρθαν τελικά μετά το κυρίως και μετά από πολλές υπενθυμίσεις.

Η εξυπηρέτηση εξακολούθησε στο ίδιο στιλ όλο το βράδυ. Εξυπηρετηθήκαμε μετά από όλα τα 4ρια τραπέζια γύρω μας, που ήρθαν μετά από εμάς, ακόμα και στο απλό θέμα του σερβίτσιου και των μαχαιροπίρουνων. Η ποικιλία μας έφτασε περίπου μία ώρα μετά την παραγγελία της. Και πραγματικά, αν δεν ήμασταν μονίμως με ένα χέρι σηκωμένο (καθόμασταν και σε γωνιακό τραπέζι), αμφιβάλλω αν θα μας σέρβιραν ποτέ!

Υποθέτω ότι αντίστοιχο πρόβλημα θα αντιμετώπισαν κι άλλες παρέες και θα αντιμετωπίζουν κάθε βραδιά που η μπυραρία είναι γεμάτη.

Φυσικά όλα αυτά χωρίς κάποια απολογία, χωρίς ένα ελάχιστο κέρασμα. Οι σερβιτόροι εντελώς διεκπεραιωτικοί, τρέχουν, δεν λέω, αλλά απλά δεν προλαβαίνουν.

Κατά τα λοιπά, το φαγητό και τα ποτά είναι αυτά που μπορείς να βρεις σε διάφορες μπυραρίες ανά την Αθήνα. Μπύρα σε διάφορες γεύσεις και χρώματα και τα γνωστά πιάτα και ποικιλίες.

Εμείς πήραμε την τεράστια ποικιλία των 60 περίπου ευρώ, τον μόνο λόγο για μένα -το χω ξαναπεί- που αξίζει να πας στο Vale- Vale. Σε μια πιατέλα για γίγαντες, έχει τα πάντα σχεδόν, επιμελώς θαμμένα κάτω από στρώσεις τηγανιτής πατάτας και σαλάτας: μπριζόλα, 2-3 είδη λουκάνικων, κεμπάπ, σνίτσελ χοιρινό, σνίτσελ κοτόπουλο, φιλέτο κοτόπουλο, φτερούγες, μπιφτέκια, ντοματοκεφτέδες, τυροκροκέτες, κρεμυδοροδέλες... Δεν ξέρω αν χορταίνουν 5, πάντως 2-3 μερακλήδες μπυροπότες και καλοφαγάδες την βάζουν κάτω και παίρνουν και ταπεράκι για το σπίτι.

Εμείς, 8 άτομα (μην φανταστείτε τίποτα πολυφαγάδες) την βάλαμε κάτω για γενναίο τσιμπολόγημα και σ' ένα μισαωράκι την είχαμε καθαρίσει. Ποιότητα κρεατικών μέτρια, τίποτα αξιομνημόνευτο, τίποτα που να μην έχεις ξαναδοκιμάσει. Απλά η φάση με την τεράστια ποικιλία, σε συνδυασμό με 3κιλο ή 5κιλο φλαμίγκο (όχι το μοδάτο ροζ πτηνό) είναι κάτι που ενθουσιάζει κάθε μπυροπότη.

Οι τιμές είναι λίγο τσιμπημένες. Και στις μπύρες και στα κυρίως. Κατά την γνώμη μου ούτε η ποικιλία γίγας αξίζει πάνω από 50 ευρώ, κρίνοντας από τα κρεατικά που περιέχει, αλλά καθένας κρίνει ανάλογα.

Δυστυχώς, επαναλαμβάνω, η εξυπηρέτηση πάσχει σε ανησυχητικό βαθμό. Χρειάζονται περισσότερο προσωπικό τουλάχιστον τα Παρασκευοσάββατα. Αλλά εφόσον τόσα χρόνια δεν τους νοιάζει, μιας και το μαγαζί τους είναι γεμάτο, μάλλον δεν σέβονται αρκετά τους πελάτες τους.

Προτείνεται μόνο σε ζα μαν φου μπυροπότες, παροικούντες την Αργυρούπολη καθώς και σε όσους θέλουν να δοκιμάσουν ποικιλία- γίγας και φλαμίγκο.

Εμένα πάντως δύσκολα θα με ξαναδούν.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.

10 medium

27 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Altamira λοιπόν.... ένα όνομα ένας προορισμός. Tαξιδιωτικός, στο γνωστό σπήλαιο της Ισπανίας με τις πανάρχαιες τοιχογραφίες, γαστριμαργικός, στο δικό μας all time classic multi- ethnic εστιατόριο. Χρόνια δεν είχα καταφέρει να επισκεφθώ το Altamira, το όνομα του οποίας και μόνο, μου δημιουργούσε διάφορες ethnic γαστριμαργικές προσδοκίες, μια πρόκληση για ανακάλυψη.

Όσο κι αν οι επιμέρους κουζίνες του (ασιατική, ινδική, αραβική, μεξικάνικη) έχουν εξελιχθεί αυτόνομα τα τελευταία χρόνια στην γαστρονομία της Αθήνας, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το εστιατόριο αυτό 1ον είναι από τα πρώτα που σύστησαν την κάποτε "εξωτική" έθνικ κουζίνα στον ουρανίσκο των Αθηναίων (δεν είναι τυχαίο ότι ξεκίνησαν από το Κολωνάκι, την αφετηρία όλων των μοντερνισμών- και μεταμοντερνισμών ενίοτε), αλλά και ότι 2oν, είναι από τις λίγες περιπτώσεις εστιατορίων που διατηρεί τον χαρακτηρισμό του multi-ethnic και τον υποστηρίζει. Και γι αυτό πρέπει οπωσδήποτε μια φορά τουλάχιστον να το δοκιμάσουμε!

Ήταν κι αυτός ένας λόγος που επέλεξα την εξωτική Altamira για την πρόσφατη βραδιά καλοφαγάδων. Ναι, αγαπώ την μεξικάνικη κουζίνα και θεωρώ ότι έχω μια σχετική γνώση, ναι, βρίσκω ενδιαφέρουσα την ινδική- αν αποφύγω τις καυτερές κακοτοπιές- ναι, η αραβική είναι λίγο αχαρτογράφητα νερά για μένα (πέρα από τα εξευρωπαϊσμένα φαλάφελ, χούμους, ταμπουλέ) και όχι, δεν έχω ιδέα από ασιατική πέραν της ιαπωνικής, άντε και της "δυτικοειδούς" κινέζικης...
Γενικώς δεν μπορείς να με πεις multi- ethnic ή έστω ethnic καταναλωτή φαγητού. Κυρίως επιμένω ελληνικά και ευρωπαϊκά. Εδώ όμως είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω λίγο απ' όλα.

Με μια τέτοια διάθεση ανακάλυψης λοιπόν έφτασα στο Μαρούσι μια δροσερή Πέμπτη του Σεπτεμβρίου για να συναντήσω παλιούς και νέους φίλους από το αγαπημένο site. Άλλη μια όμορφη βραδιά από την διεύθυνση του ask4food, που όπως πάνε έχουν βάλει σκοπό να μας παχύνουν!!

Λοιπόν, περιττό να πω ότι φάγαμε ωραία, γελάσαμε, ήπιαμε τα ποτά μας, διασκεδάσαμε. Βάζω 3/4 στη γεύση, επειδή δεν μπορώ να βάλω 3,5 που θα ήταν το ακριβές, αλλά κι επειδή, όπως είναι φυσικό, σε μια παρέλαση 20 περίπου πιάτων, υπήρξαν διακυμάνσεις. Απ' την άλλη, δεν μπαίνω στη διαδικασία να σκεφθώ αν οι γεύσεις είναι αυθεντικές, ούτε φυσικά μπορώ να τα κρίνω ως Μεξικανός, ως Ινδός ή ως Ασιάτης και να βαθμολογήσω ανάλογα. Έστω κι αν δεχτούμε την προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα εκδοχή τους, εγώ τα ευχαριστήθηκα.

Πάμε λοιπόν:

Κατ' αρχάς ο κατάλογος είναι τεράστιος. Τόσες σαλάτες λίγες φορές βλέπεις σε εστιατόριο, αλλά και τα ορεκτικά και τα κυρίως δεν πάνε πίσω. Το έχω ξαναπεί, πως όταν βλέπω έναν χαώδη κατάλογο, το φρύδι μου σηκώνεται καχύποπτα. Μπερδεύομαι και συνήθως αποφασίζω να κινηθώ σε ασφαλείς για τα δεδομένα μου, επιλογές (πόσο μάλλον σε έναν κατάλογο με τόσα "παράξενα" πιάτα). Εδώ, ευτυχώς, από την αμηχανία μας έβγαλε το ευγενέστατο προσωπικό του Altamira, που μας πρότεινε μια ποικιλία πιάτων, επιλεγμένων από αυτούς, για να δοκιμάσουμε όλοι. Μεξικάνικα, ινδικά, ασιατικά, αραβικά πιάτα παρήλασαν με τυχαία σειρά από μπροστά μας.

Ομολογώ βέβαια, ότι ακόμα και τώρα, που προσπαθώ να τα θυμηθώ και να τα περιγράψω, θα μου ήταν αδύνατο χωρίς το σκονάκι του μενού ανά χείρας.

Πάμε λοιπόν:

Ξεκινήσαμε με τρεις σαλάτες:

- η πρώτη, "η σαλάτα των Χρωμάτων" ήταν πράγματι πολύχρωμη, με ποικιλία λαχανικών, αβοκάντο που τόσο αγαπώ, πλούσιο ντρέσιγκ από μπαλσάμικο, μουστάρδα ντιζόν. Δροσερή και απαραίτητη 'εναρξη, αν και δεν με παρέπεμψε σε κάποια έθνικ κουζίνα.

- Οι δύο επόμενες: Ντελ Μαρ και Κακτοσαλάτα (και οι δύο μεξικάνικες) ήταν ή του ύψους ή του βάθους. Για μένα η Ντελ Μαρ ήταν "η του ύψους", απλά η κορυφαία σαλάτα που δοκίμασα και ευχαρίστως θα ανανέωνα, αλλά κρατήθηκα για την κραιπάλη που θα ακολουθούσε. Με ιδέα θαλασσινών, ντομάτα, πιπεριές χαλαπένιος, αβοκάντο σος και γενναία δόση φρέσκου αβοκάντο, πάνω σε τορτίγια, ήταν για πολλή ώρα το καλύτερο πιάτο που είχα δοκιμάσει.

- Η κακτοσαλάτα πάλι, αφού εισέπραξε μερικά εξεταστικά βλέμματα, έμεινε να με κοιτάει παραπονιάρικα μέσα στο πιάτο. Στην όψη μου θύμισε τα δικά μας αμπελοφάσολα, με την σάλτσα ντομάτας και διάφορα άλλα λαχανικά που απλώς αδυνατούσα να διακρίνω γευστικά, αφού κάθε γεύση υπερκαλυπτόταν από την όξινη- αλμυρή γεύση των κακτο-φασολακίων.

Να πω εδώ- αστερίσκος- ότι στο τέλος του καταλόγου διάβασα την υποσημείωση ότι αρκετά από τα υλικά που χρησιμοποιούνται (κυρίως κάποια λαχανικά) είναι κονσέρβα. Από την μία, είναι προς τιμήν τους που τόσο γενναία το αναφέρουν, από την άλλη, έχοντας διαβάσει αυτό, η κακτοσαλάτα με παρέπεμψε ευθέως στην "κονσέρβα" και αυτό ήταν αρκετό για να μην της δώσω δεύτερη ευκαιρία. Υπόψιν ότι είναι και από τις καυτερές σαλάτες τους.

(πέραν αυτών αναφέρω απλά ότι υπάρχουν κι άλλες πολλές: εκτός από τις κλασικές πράσινες, θα βρείτε φατούς και ταμπουλέ (αραβικές) και εκείνη η ωραία μεξικάνικη μέσα στην τραγανή πίτα τορτίγια (πομπλάνο λέγεται εδώ) και μία ινδική με κάσιους, σουσάμι και κόκους πιπεριού).

Και περνάμε στα ΟΡΕΚΤΙΚΑ:

Αν θυμάμαι καλά, ξεκινήσαμε με

- Καλάχε. Ένα όμορφο μεζεδάκι- μπουκιά με βάση αραβική πίτα, ψητό χαλούμι, πατέ ελιάς και αραβική σάλτσα. Συμπαθητικό. Αν θυμάμαι καλά τα λόγια του σερβιτόρου, δοκιμάσαμε την λιβανέζικη συνταγή, που είναι πιο αρωματική.

Συνεχίσαμε με:
- Κεσαντίγιας (Μεξικό)
- Σαμόζας με λαχανικά (Ινδία)
- Τσιμιτσάγκα κοτόπουλο (Μεξικό)
- Φαλάφελ (Αραβία)- ζητήθηκε απ' τον φίλο piperman, ο οποίος ευγενικά μας κέρασε όλους!

Για να μην τα περιγράψω αναλυτικά και χρονίσουμε, θα πω ότι έφαγα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό την κεσαντίγια (ως φανατική φίλη του γκουκαμόλε) και τα μυρωδάτα σαμόζας. Οι τρεις συνοδευτικές τσάτνεϊς α) ανανά β) tamarind με φρέσκο ginger γ) σιναπόσπορου και ντομάτας ήταν πολύ ταιριαστές. Λιγότερο μου άρεσε το φαλάφελ (όχι επειδή δεν ήταν νόστιμο, απλά δεν είμαι λάτρης του ρεβιθοκεφτέ γενικά, ούτε έχω περάσει από τα αυθεντικά φαλαφελάδικα της πλ. Βάθης, όπως είπε έμπειρος φίλος του τραπεζιού μας, για να σχηματίσω άποψη). Συνοδεία νοστιμότατου χούμους. Το τσιμιτσάγκα, που κατά τ'άλλα είναι το αγαπημένο μου μεξικάνικο φαγητό και το παραγγέλνω παντού, δεν με κέρδισε στη γεύση. Δεν ήταν καν τραγανό και ζουμερό. Καμία σχέση με το καταπληκτικό τσιμιτσάγκα του αδελφού ETNICO στην Κολοκοτρώνη.

ΚΥΡΙΩΣ:

κι ενώ το στομάχι μου άρχισε να μπουκώνει και βρέθηκα να κατεβάζω την μαργαρίτα φράουλα μονορούφι για τη χώνεψη, άρχισαν να καταφθάνουν τα κυρίως. Και πάλι παραθέτω με τυχαία σειρά και με φόβο μήπως ξεχάσω κάτι:

- Δίσκος με ταντούρι κοτόπουλο (Ινδία), στεγνές μπουκιές φιλέτο, μαριναρισμένες σε κιτρινόριζα και μυρωδικά και περασμένες σε ξυλάκι. Έκαστος μία ή και παραπάνω, αν άντεχε. Στη μέση μπολ με γευστικότατη σος (αδυνατώ να θυμηθώ περί τίνος επρόκειτο). Γευστικό, το ινδικό barbeque υποθέτω.

- κοτόπουλο με κάρυ. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες για την γεύση του κοτόπουλου. Σίγουρα δεν μου άφησε κακή εντύπωση. Αυτό που θυμάμαι όμως είναι ότι κάπου εκεί ήρθε...

- ένα υπέροχο ρύζι μπασμάτι, μάλλον κι αυτό μαγειρεμένο με κάρι. Το λάτρεψα! Ζήτησα ανανέωση, μου έφεραν την πιατέλα δίπλα μου!

- Κοτόπουλο με κρέμα καρύδας και ρύζι μπασμάτι. Αρκετά νόστιμο, με την καρύδα να ξεχωρίζει, αλλά, όπως τα περισσότερα πιάτα με καρύδα, μάλλον αναμενόμενο. Αν είστε φίλος του εξωτικού καρπού, προτείνεται με χίλια.

- Φιλέτο πάπιας με ψητά μανιτάρια και ρύζι. Μια εκδοχή από την Ασία. όχι πάντως από το Πεκίνο, την οποία προτιμώ. Η πάπια μου φάνηκε σκληρή και κάπως άνοστη χωρίς τη σάλτσα.

- Φιλετάκια μοσχάρι με κρέμα καρύδας, κάστανα και μανιτάρια. Γευστικά μου φάνηκε πανομοιότυπο με την πάπια. Γενικά τα πιάτα με μανιτάρια μου αρέσουν, απλά είχα ζαλιστεί από τις τόσες γεύσεις και δεν μπορούσα να φάω περισσότερο.

- κοτόπουλο με σάλτσα από μήλο, κρασί, σταφίδες, τζίτζερ. Κατάφερα να φάω μόνο δυο μπουκιές, ήταν πάντως από τα πιάτα που μου άρεσαν αρκετά. Το μήλο του πήγαινε πολύ, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα υλικά, άφηνε μία ελαφρά γλυκύτητα.

Εδώ κάπου κατέθεσα τα όπλα. Πλέον δεν κατέβαινε ούτε μπουκιά, έτσι για την δοκιμή. Ειλικρινά δεν θυμάμαι αν ακολούθησε κάποιο ακόμα πιάτο. Οι άνθρωποι ήταν τόσο πρόθυμοι, που ήταν έτοιμοι να μας φέρουν όλο τον κατάλογο, αν δεν δηλώναμε ομόφωνα παύση εργασιών.

(Για τα κυρίως θα προσθέσω, ότι σ' αυτό τον τόσο πλούσιο κατάλογο, μπορείς να βρεις το σύνολο σχεδόν των γνωστών μεξικάνικων εδεσμάτων, κάποια πιάτα με νουντλς, κεμπάπ, αλλά και 2-3 πιάτα χωρίς "τόπο προέλευσης" (ψαρονέφρι, φιλέτο μοσχάρι, μπρίζολα) που δεν ξέρω τι γυρεύουν σε αυτό τον έθνικ κατάλογο. Προσωπικά σε ένα εστιατόριο που κουβαλάει τόση ιστορία όπως το Αλταμίρα, θα προτιμούσα να υπάρχουν μόνο τα καθαρώς έθνικ πιάτα, χωρίς προσθήκες που απλά "βολεύουν" κάθε γούστο. Η γνώμη μου βέβαια... ).

Η συνέχεια δόθηκε για συζήτηση και το απαραίτητο διάλειμμα, μέχρι να έρθουν τα γλυκά. Η ώρα περασμένη για μένα, που βιαζόμουν να προλάβω την συγκοινωνία, ωστόσο πείστηκα να μην χάσω τα επιδόρπια. Όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις συμποσίων, κατέφθασε μια πιατέλα - ποικιλία γλυκών για τη μέση, ώστε να δοκιμάσουμε όλοι τα πάντα.

- Μεξικάνικη τούρτα (με βάση τορτίγια),
- τσιζκέικ με φραγκοστάφυλο,
- πανακότα καρύδας,
- μπανόφι και
- στη μέση το παγωτό Τζαμάικα με μαύρη μπίτερ σοκολάτα και ρούμι Καραϊβικής.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιο, αυτό θα ήταν η γευστικότατη, ελαφριά και σούπερ δροσερή πανακότα καρύδας.
Δεν λέω, η σοκολάτα με το ρούμι είναι ενδιαφέρουσα πρόταση, αλλά πλέον έχουμε δοκιμάσει τόσες γεύσεις παγωτού που ο πήχυς έχει ανέβει ψηλά. Το μπανόφι πολύ ζαχαρούχο για τα γούστα μου (ή τελικά δεν είμαι φίλος του μπανόφι), το τσίζκεικ πολύ πιο ουδέτερο από ένα γνήσιο αμερικάνικο τσιζκέικ, όσο για την τούρτα μεξικάνα, τίποτα δεν μπορεί να συναγωνιστεί την τούρτα ελληνίδα με το αφράτο παντεσπάνι. Ωραίες και οι διεθνείς προτάσεις, αλλά μερικές φορές η αυθεντική εκτέλεση είναι απλώς η καλύτερη.

Η επόμενη παράγραφος αφιερώνεται στο καταπληκτικό προσωπικό και την άρτια εξυπηρέτησή τους που παίρνει επάξια το 4/4.

- Εκτός από τους ιδιοκτήτες, πανταχού παρόντες και διακριτικά επιβλέποντες, μας σκλάβωσαν οι δύο κύριοι που μας σέρβιραν- ο ένας από τον Λίβανο- που δεν κουράστηκε να επαναλαμβάνει 2-3 φορές τις ονομασίες των πιάτων, την προέλευση και το περιεχόμενό τους.
- Τους ευχαριστούμε που το πήραν πάνω τους και μας έφτιαξαν ένα μενού με τόσες προτάσεις (και μάλιστα αρκετές από τις πιο ιδιαίτερες του καταλόγου) και που ανέλαβαν να σερβίρουν οι ίδιοι στα πιάτα μας. Ούτε το δαχτυλάκι μας δεν κουνήσαμε!
- Εντυπωσιάστηκα που μας άλλαξαν 3 φορές σερβίτσια και μαχαιροπίρουνα, ως κάτι εντελώς φυσικό και αναμενόμενο.
- Ευχαριστούμε που μας έφεραν κρασί και κοκτέιλ και γενικά ό, τι ποτό ζητούσαμε. Οι μαργαρίτες τους ήταν σούπερ!
- Μου άρεσε τέλος, το γεγονός ότι στο προσωπικό είναι εκπρόσωποι των κουζινών που σερβίρονται (εκτός από τον κύριο από τον Λίβανο, έκανε την εμφάνισή του κι ένας νεαρός από την Ινδία). Δείχνει ότι τόσα χρόνια εμπειρίας δεν είναι τυχαια.

Ως προς το vfm, νομίζω ότι είναι πολύ καλό, αν κρίνω από τις μερίδες και τις τιμές που είδα στον κατάλογο. Για ακριβέστερη όμως ενημέρωση, ο κατάλογος υπάρχει αναρτημένος στο διαδίκτυο και στο ask.

Το μόνο που δεν με κέρδισε ιδιαίτερα είναι ο χώρος. Ναι, είναι ζεστός, ξύλινος και πολύχρωμος, ναι υπάρχει ένα κλίμα χαλαρωτικό (ειδικά όταν είναι ανοιχτές οι τζαμαρίες και επικοινωνεί με τα δέντρα του κήπου), αλλά θεωρώ ότι χρειάζεται μια διακοσμητική ανανέωση. Για να γίνει ξανά το Αλταμίρα- προορισμός, που θα μαζεύει κόσμο απ' όλη την Αθήνα.

Τι άλλο να πω... Πολλές ευχαριστίες στη διεύθυνση του Αλταμίρα για το όμορφο δείπνο και την εξαιρετική βραδιά που μας πρόσφεραν! Θερμές ευχαριστίες στην Ευδοξία, τον Χρήστο και όλη την ομάδα, για άλλη μια επιτυχημένη συνάντηση καλοφαγάδων!

Εις το επανιδείν!

10 medium

18 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Επιλέξαμε το εστιατόριο του ξενοδοχείου AthensWas μια όμορφη Παρασκευή βράδυ, αρχές Σεπτεμβρίου, για να φάμε κάτι ελαφρύ και να απολαύσουμε την θέα.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ότι τα μοντέρνα εστιατόρια των ξενοδοχείων στα πέριξ της Ακρόπολης και του Συντάγματος (Point A, the Zillers, Acropolis View, Metropolis κτλ) έχουν μπει δυναμικά στο παιχνίδι της γεύσης κι έχουν ανοίξει τις πόρτες του σε πιο ευρύ κοινό.

Παρασυρμένοι λοιπόν από τα πολύ καλά σχόλια που είχαμε ακούσει για το εστιατόριο του ξενοδοχείου αυτού και ευρισκόμενοι κοντά στο Μουσείο Ακρόπολης, αποφασίσαμε να το δοκιμάσουμε.

Βρίσκεται στην αρχή του πεζόδρομου της Δ. Αρεοπαγίτου και πέντε βήματα από τον σταθμό μετρό Ακρόπολη. Πρόκειται για ένα μοντέρνας αισθητικής urban ξενοδοχείο, καινούριο, με έξι ορόφους κι ένα όμορφο μπαλκόνι- roof garden που στεγάζει το εστιατόριο.

Για την τοποθεσία, την ατμόσφαιρα και την θέα με έχει καλύψει απολύτως η PP-TINA με την τόσο ακριβή περιγραφή της, οπότε δεν θα κουράσω περισσότερο. Θα πω μόνο ότι δεν πρόκειται για κάποια μεγάλη βεράντα, παρά για ένα άνετο μπαλκόνι που μπορεί να εξυπηρετήσει γύρω στα 30 άτομα σε σχετικά μικρά τραπέζια (με αυτά τα κάπως άβολα μεταλικά καθίσματα). Όσο για τη θέα, εκτός από τον λόφο της Ακρόπολης και τον Λυκαβηττό, παρατηρείς πολύ καθαρά την κίνηση στη λεωφόρο Αμαλίας, όπως και τη φωτισμένη Πλάκα.

Ανατρέχοντας λοιπόν σε παλαιότερη κριτική για το εστιατόριο αυτό, έπεσα στην κριτική της PP-TINA (η μοναδική προς το παρόν), η οποία αναφέρεται στη BRASSERIE MODERN που λειτουργεί από τις πρωινές έως τις απογευματινές ώρες στο roof top του ξενοδοχείου. στον 6ο όροφο. Το βράδυ την σκυτάλη παίρνει το νέο SENSE fine dining restaurant, το οποίο και δοκιμάσαμε. Υποθέτω λοιπόν ότι μάλλον θα έπρεπε να ανοίξω νέα "σελίδα κριτικών" για το SENSE, αλλά προτίμησα να συνεχίσω στη ίδια σελίδα που έχει ανοίξει για το Modern, εφόσον αναφέρεται στο ίδιο ξενοδοχείο.

Την βραδιά που πήγαμε εμείς, χωρίς κράτηση, όπως ήταν φυσικό, δεν βρήκαμε τραπέζι στο μπαλκόνι. Καθίσαμε όμως ακριβώς μέσα από τη τζαμαρία απ' όπου είχαμε την ίδια όμορφη θέα. Ο εσωτερικός χώρος, με πιο άνετα τραπεζοκαθίσματα, σε τόνους του σκούρο καφέ, δημιουργεί μια ζεστασιά και μία οικειότητα. Τα τραπέζια στρωμένα λιτά με λευκά τραπεζομάντιλα πάνω από μακρύτερα σκούρα, απλά σερβίτσια σε γήινους τόνους, απουσία μαχαιροπίρουνων, που στη συνέχεια ανανεώθηκαν δύο φορές...

Το σέρβις υψηλού επιπέδου, όσο πρέπει ευγενικό και προσήνες, με λεπτότητα και ακρίβεια στις κινήσεις, δεν μας έκανε να αισθανθούμε αμήχανα ούτε λεπτό. Μια μικρή ένσταση έχω μόνο, στην οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια.

Ο κατάλογος που μας δόθηκε, μια καρτέλα με όχι πολλές επιλογές, μαρτυρά τον χαρακτήρα ενός μοντέρνου, προσεγμένου και εν τέλει ακριβού εστιατορίου, που πειραματίζεται με ελληνικές γεύσεις, προσαρμοσμένες σε ένα πιο απαιτητικό κοινό. Αυτό που μας εξέπληξε όμως ήταν η εξής ιδιορρυθμία του καταλόγου: περιελάμβανε μόνο ορεκτικά, κυρίως πιάτα και τρία γλυκά. Δεν υπήρχαν καθόλου σαλάτες, γεγονός που μας δημιούργησε μια δυσκολία, καθώς, κατά την ελληνική συνήθεια, θα θέλαμε να μοιράσουμε μια σαλάτα στη μέση (ήμασταν πέντε άτομα).

Υποθέτω ότι ο σεφ επιχειρεί να καλύψει πρώτα τις απαιτήσεις των ξένων επισκεπτών- ενοίκων του ξενοδοχείου, που προέρχονται από διαφορετικές κουλτούρες και πιθανότατα προτιμούν την φιλοσοφία του ατομικού ορεκτικού- κυρίως πιάτου- επιδορπίου, παρά να τους μυήσει στη λογική του ελληνικού sharing.

Ίσως υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να δούμε και τα πιάτα του SENSE, αν θέλουμε να ακριβολογήσουμε.

Στην κατηγορία "ορεκτικά" λοιπόν, μπορείτε να βρείτε:
- τον Λαχανόκηπο: μια τύπου σαλάτα
- ένα ριζότο αλά πολίτα με αγκινάρες, μυρωδικά, γιαούρτι
- δύο ορεκτικά με θαλασσινά (το ένα εκ των οποίων έχει το τόσο ταξιδιάρικο όνομα "θαλασσογραφία")
- ένα πιάτο με αυγό ποσέ
- ένα πιάτο με ζυμαρικό τορτέλι (σαν λαζάνι μας περιγράφηκε) με γεύσεις χωριάτικης σαλάτας σε στρώσεις.

Στα κυρίως υπάρχουν:
- τρία πιάτα με ψάρι: λαβράκι, μπακαλιάρος, σφυρίδα
- κόκορας πατσιτσάδα
- γουρουνόπουλο
- πιτσούνι (!!! ) etoufee (δλδ μια εκδοχή κοκκινιστού... πουλερικού, με σάλτσα κρασιού)

Όλα ωραία και ανθηρά λοιπόν... αφού μελετήσαμε ενδελεχώς τον κατάλογο και τις τόσο ενδιαφέρουσες προτάσεις του σεφ, είπαμε να πάρουμε για την μέση έναν Λαχανόκηπο, να μοιράσουμε 2 άτομα το πιάτο με το γουρουνόπουλο, άλλοι δύο τον κόκορα και να πάρουμε και το ριζότο.

Στην αρχή μας έφεραν πιάτο με κομμάτια ψωμάκια και φοκάτσιες σε διάφορες γεύσεις (πχ πράσινη φοκάτσια με σπανάκι), συνοδεία παρθένου ελαιολάδου. Ήταν όλα πολύ νόστιμα και πρωτότυπα, τα τιμήσαμε δεόντως και μας τα ανανέωσαν με προθυμία. Στην συνέχεια κατεφθασε καλωσόρισμα σούπα από φασόλια με λαχανικά. Καλοδεχούμενη και αυτή.

Η αρχή λοιπόν έγινε πολύ καλή, το γεύμα μας προδιαγραφόταν λουκούλειο... μέχρι που κατέφθασε ο Λαχανόκηπος. Επρόκειτο για ένα πιάτο- έργο τέχνης, σαν ζωγραφικός πίνακας, μια πανδαισία χρωμάτων από λαχανικά, γεμιστά ζυμαρικά και σάλτσες, τόσο αριστοτεχνικά τοποθετημένα ένα- ένα μέσα στο πιάτο, σε κυκλική περίμετρο, που πραγματικά για αρκετή ώρα πέσαμε και οι πέντε από πάνω και το παρατηρούσαμε.

Το μάτι χόρτασε, η όρεξη ούτε κατά διάνοια. Προκειμένου έστω να δοκιμάσουμε όλοι τις πολλά υποσχόμενες γεύσεις, βρεθήκαμε να τεμαχίζουμε τα ζυμαρικά στα τρία, πράγμα που θεωρώ τουλάχιστον αστείο.

Υποψιαστήκαμε την συνέχεια. Για να μην τα πολυλογώ, όλα τα πιάτα ήρθαν ακριβώς στην ίδια λογική. Άψογο serving, ελάχιστες ποσότητες. Το γουρουνόπουλο, τέσσερις μπουκιές, με λίγο πουρέ- αφρό πατάτας στο κέντρο, η μοιρασιά μόνο ως αστείο φαινόταν. Μόνο το ριζότο ήταν κάπως πιο χορταστική μερίδα. Έτσι κατέληξαν όλα στη μέση και δοκιμάσαμε όλοι. Η γεύση βεβαίως, φίνα, μεστή, ελληνική, με την μικρή της "γκουρμεδιάρικη πινελιά" σε κάθε πιάτο (για μένα ο κόκορας πατσιτσάδα, γεμισμένος μέσα σε χοντρό ζυμαρικό- σωλήνα, με αφρό παρμεζάνας, ήταν το κορυφαίο). Αλλά ως εκεί.

Και επανέρχομαι στη λογική του τρίπτυχου ορεκτικό- κυρίως- επιδόρπιο, που έλεγα παραπάνω. Για κάποιον λιτοδίαιτο, ενδεχομένως, τουρίστα, ένα ορεκτικό, ένα μίνιμαλ σε ποσότητα κυρίως, ένα επιδόρπιο και ολίγον κρασί είναι το ιδανικό δείπνο. Αν είναι δε άψογο σε παρουσίαση όσο και σε γεύση, τόσο το καλύτερο, δικαιολογεί την φήμη και την τιμή του.

Για τον Έλληνα όμως και την παρέα του, που δεν βγαίνει μόνο για να ξεσκάσει αλλά κυρίως για να χορτάσει, οι ποσότητες αυτές θα φανούν αστείες. Μεταξύ μας, αστειευτήκαμε σκεπτόμενοι ότι κατά την διάρκεια της παραγγελίας μας προβληματιζόμασταν ποιοι θα μοιραστούμε το "γουρουνόπουλο" και τον "κόκορα", ενώ ο άψογος κατά τ άλλα μετρ δεν μας έβγαζε από την αμηχανία προειδοποιώντας μας τουλάχιστον για τις ποσότητες. Θεωρώ ότι θα έπρεπε να μας δώσει κάποιες οδηγίες για το ύφος των πιάτων, ώστε να παραγγείλουμε ανάλογα. Εδώ βάζω τον αστερίσκο στο σέρβις, που κανονικά τους αφαιρεί μισή ντοματούλα.

Για να κλείσω γλυκά και ευχάριστα, περνάω στα επιδόρπια. Δοκιμάσαμε δύο από τα τρία γλυκά του καταλόγου
- το λεμόνι
- τους κίονες
(-το σταφύλι δεν υπήρχε)

Το ΛΕΜΟΝΙ ήταν ένα αληθινό λεμόνι κατεψυγμένο και τεμαχισμένο οριζόντια, γεμισμένο με σορμπέ λεμονιού στο ένα κομμάτι και παγωτό λεμόνι με λουίζα και μπαχαρικά στο άλλο. Τοποθετημένο μέσα σε ξύλινο, μικρό τελάρο με φύλλα λεμονιάς. Εντυπωσιακό!

Οι ΚΙΟΝΕΣ όμως ήταν το αποκορύφωμα αυτής της ενδιαφέρουσας βραδιάς, ένας λόγος για να επισκεφθεί κανείς αυτό το εστιατόριο απλά και μόνο για να απολαύσει αυτό το επιδόρπιο μαζί με τον καφέ του. Σοκολάτα σε σχήμα αρχαιοελληνικού κίονα με το κιονόκρανο (ιωνικού μάλιστα ρυθμού! ), ένας όρθιος κι ένας "σπασμένος", πάνω σε κέικ- σφουγγάρι από μπαχαρικά και παγωτό τσουρέκι. Θεσπέσιο! Στην όψη και στη γεύση. Παρά την κάπως φολκλορική σύλληψη, πιστεύω ότι ο pastry chef καταφέρνει να περάσει το γλυκό αυτό σε άλλο επίπεδο.

Τέλος η λίστα κρασιών-αν και δεν πρόλαβα να τη μελετήσω καλά- είναι πλούσια και περιλαμβάνει πολλές ξένες ετικέτες.

Ο λογαριασμός δεν θα σας πω πού κυμάνθηκε, για να αποφύγουμε τα πολλαπλά εγκεφαλικά. Ενδεικτικά θα πω ότι όλα τα κυρίως φλερτάρουν τα 30 ευρώ, ενώ και τα ορεκτικά με δυσκολία κρατιούνται κάτω από τα 25 (ο Λαχανόκηπος, αν θυμάμαι στα 19). Τα δε γλυκά μεταξύ 12 και 15. Κατανοώ ότι για τον πολίτη της Ν. Υόρκης, του Λονδίνου, των μεγαλουπόλεων του δυτικού κόσμου γενικά, οι τιμές αυτές ίσως ειναι αναμενόμενες γι αυτού του επιπέδου την κουζίνα και σε έναν τέτοιο χώρο. Για τον Έλληνα όμως, ασχέτως οικονομικής κατάστασης, που ζει στην γνωστή ελληνική πραγματικότητα, το εστιατόριο του Athenswas Hotel είναι ένα ακριβό εστιατόριο, που προσφέρεται για την εμπειρία του διαφορετικού, την υπέροχη θέα, την ευκαιρία να δειπνήσει σε ένα κοσμοπολίτικο περιβάλλον, στο μπαλκόνι ενός όμορφου, ντιζαϊνάτου ξενοδοχείου.

Για όποιον θεωρεί ότι έχει αξία να πληρώσει αρκετά παραπάνω για μια τέτοιου είδους εμπειρία, όσο κρατάει ακόμα ο καλός καιρός, ας σπεύσει!

10 medium

25 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Μικρή επιστροφή στο αγαπημένο σάιτ, απ ‘ όπου λόγω υποχρεώσεων και έκτακτων εξόδων, έχω αναγκαστεί να απέχω τον τελευταίο καιρό. Παρακολουθώ όμως όσο μπορώ τι καινούριο παίζει στην ask4foodιστικη σκηνή και από Σεπτέμβρη ελπίζω να επανέλθω δυναμικότερα.

Αυτή την άκρως καλοκαιρινή κριτική για το Balux την σχεδιάζω από τέλος Ιουλίου, όταν πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη. Όμως οι διακοπές, τα τρεχάματά μου και άλλα ευχάριστα δεν μ’ άφησαν να την ολοκληρώσω. Την καταθέτω τώρα, με μικρή καθυστέρηση, δεν παύει όμως να είναι ακόμα καλοκαίρι και αρκετά χρήσιμη.

Το Balux είναι μια απ' τις αγαπημένες μου καλοκαιρινές συνήθειες για καφεδάκι και άραγμα στις ξαπλώστρες. Το μπάνιο μπορεί να μην είναι ιδανικό- μάλλον το αντίθετο θα έλεγα. Αν δεν ενοχλείστε από την ποιότητα του νερού (οι ετήσιες μελέτες για τις θάλασσες της Αττικής μας τρομάζουν), θα έλεγα ότι ενδείκνυται κυρίως για παιδιά λόγω βάθους. Αλλά η ατμόσφαιρα είναι άκρως καλοκαιρινή, έως εξωτική, τις βραδινές ώρες.

Με τα όμορφα μπαμπού τραπεζοκαθίσματα, τις ανοιχτές τζαμαρίες, τα φαναράκια, την όμορφη εξέδρα που "μπαίνει" στην παραλία, το μπιτς μπαρ, το χαμηλό φωτισμό… νομίζω ότι αποτελεί διαχρονικά μια από τις καλύτερες επιλογές στην παραλιακή για όμορφο ποτό και φαγητό, γιατί όχι και κοκτέιλ στις ξαπλώστρες!

Μια μικρή ανανέωση ίσως χρειάζεται στα βαριά ξύλινα τραπεζοκαθίσματα, αλλά κι έτσι η ατμόσφαιρα είναι άκρως ειδυλιακή. Έχω δοκιμάσει κατά καιρούς τα σνακ και κάποια ελαφρά γεύματα, τις δε sushi tuesdays (με περίπου 22 ευρώ απεριόριστο sushi) κάποτε τις είχα τιμήσει δεόντως.

Λίγο πριν τις διακοπές λοιπόν, τέλη Ιουλίου, με άκρως ευχάριστη διάθεση επιλέξαμε το Balux (House) για δείπνο. Η περίσταση ήταν πολύ ειδική, για να υποδεχτούμε αγαπημένους συγγενείς από μακριά, γι' αυτό είχε προηγηθεί ανάλογη κράτηση 12 ατόμων.

Φτάνουμε λοιπόν κατά τις 8:30. Το πρώτο πρόβλημα παρουσιάστηκε όταν ανακαλύψαμε ότι το τραπέζι που μας είχαν ετοιμάσει βρισκόταν στην αριστερή άκρη της εξωτερικής αυλής, κοντά στο υπαίθριο μπαρ, εντελώς αποκομμένο από τα υπόλοιπα τραπέζια του εστιατορίου και μακριά από την εξέδρα που αρχικώς είχα ζητήσει. Στο σημείο αυτό γειτνιάζαμε μόνο με τραπέζια όπου νεαροί έπιναν καφέ. Δεν βρήκα πραγματικά κανένα λόγο να στηθεί ένα τραπέζι φαγητού σ’ αυτή την άκρη. Δυσαρεστήθηκα πολύ και τους το είπα. Ήρθε ο υπεύθυνος, ο οποίος δικαιολογήθηκε ότι ήθελε να είμαστε άνετα και ότι δυστυχώς δεν υπήρχε τραπέζι ελεύθερο στην εξέδρα (μας είπε μάλιστα ότι τα τραπέζια της εξέδρας ήταν για μικρότερες παρέες, πράγμα που δεν ισχύει, γιατί πολλές φορές σε εξόδους μου έχω δει να κάθονται πολύ μεγαλύτερες παρέες από την δική μας εκεί). Τελικώς μας τοποθέτησε στην άλλη άκρη της αυλής, κοντά στις ξαπλώστρες. Ούτε αυτό ήταν ιδανικό σημείο, αλλά έστω ήμασταν στην πλευρά του εστιατορίου.

Οι καλεσμένοι μας πάλι, δεν δυσαρεστήθηκαν καθόλου, ίσα-ίσα που ενθουσιάστηκαν με την τόσο εγγύς θέα στη θάλασσα και την όλη καλοκαιρινή ατμόσφαιρα μια τόσο ζεστή βραδιά του Ιούλη, και αυτό τους ήταν αρκετό. Όσο όμως περνούσε η ώρα και έπεφτε το σκοτάδι, παρουσιάστηκε ένα πρόσθετο πρόβλημα: ο χαμηλός φωτισμός. Ελλείψει μεγάλων φαναριών και κεντρικού φωτισμού στο σημείο που καθόμασταν, προσπαθούσαμε να φάμε υπό το φως των κηροπηγίων, που κι αυτά με δυσκολία κρατιούνταν αναμμένα από το ελαφρύ αεράκι.

Για όλους αυτούς τους λόγους βάζω 2 στην εξυπηρέτηση. Και θα έβαζα λιγότερο, αν δεν έσωζαν την κατάσταση οι νεαροί σερβιτόροι που προσπαθούσαν κατά τ’ άλλα να μας εξυπηρετήσουν όσο καλύτερα μπορούσαν.

Στα του φαγητού τώρα: Ο κατάλογος είναι πλούσιος. Επειδή ήμασταν πολλά άτομα δοκιμάσαμε αρκετά πιάτα. Πήραμε κατ’ αρχάς για την μέση 2 σαλάτες:

- μία τύπου καπρέζε, με buffala- ρόκα – ντοματίνια, η οποία ήταν πολύ δροσιστική.
- μία με πράσινα λαχανικά, αποξηραμένους ξηρούς καρπούς και μια γλυκόξινη σος.
(συγχωρέστε με, δεν θυμάμαι ακριβώς τις ονομασίες, έχει περάσει και καιρός)

Και οι δύο ήταν μεγάλες και χορταστικές, ιδανικές για μεγάλες παρέες.

Συνεχίσαμε με δύο πίτσες για τη μέση:

- μία μαργαρίτα
- και μία fughi (ρόκα- προσούτο)

και οι δύο ιταλικού τύπου, 8 κομματιών, με λεπτό ζυμάρι και φρέσκα υλικά. Νοστιμότατες, όπως αναμενόταν άλλωστε.

Τα κυρίως που δοκιμάσαμε ήταν πολλά, αφού ήμασταν 12 άτομα. Καθώς δεν δοκίμασα παρά ελάχιστο από τα άλλα πιάτα, θα σχολιάσω κυρίως το δικό μου:

- tagliogloni με φρέσκα μανιτάρια, κοτόπουλο (?) και λάδι τρούφας. Ένα ελαφρύ, μυρωδάτο πιάτο, με όλα τα υλικά να αναδεικνύονται, χωρίς να βαραίνουν από περιττές σάλτσες. Σωστό βράσιμο στα ζυμαρικά, (τα tagliogloni, αν το θυμάμαι σωστά, είναι λεπτού τύπου ταλιατέλες). Σε ποσότητα ήταν υπεραρκετά. Αρκεί να πω ότι μοιραστήκαμε το πιάτο 2 άτομα!

Από τα υπόλοιπα δοκίμασα από την καταπληκτική ταλιάτα της ξαδέλφης μου. Ένα πιάτο που φλέρταρα κι εγώ, αλλά τελικώς υπέκυψα στα ζυμαρικά. Για να μην τα πολυλογώ, οι υπόλοιποι πήραν διάφορα: φιλέτο κοτόπουλο, χοιρινά φιλετίνια, σφυρίδα με ψητά λαχανικά, ριζότο με άγρια μανιτάρια κτλ. Όλοι απόλαυσαν το φαγητό τους, δεν υπήρξε κανένα παράπονο.

Συνοδεύσαμε με δύο μπουκάλια λευκό Βιβλία Χώρα. To γνωστό ελαφρύ, δροσερό κρασί, που προσωπικά θεωρώ από τα πιο ποιοτικά του είδους του (45 ευρώ έκαστο, μάλλον τσιμπημένο).

Στο τέλος μοιραστήκαμε μερικά γλυκά:
- ένα νοστιμότατο τιραμισού σε ποτήρι
- ένα σουφλέ σοκολάτας με παγωτό
- ένα σιροπιαστό, τύπου πορτοκαλόπιτα, που δεν το θυμάμαι ακριβώς (όπως καταλαβαίνετε, δεν μου άφησε κάποια ιδιαίτερη εντύπωση).

Εν ολίγοις, κατά την ταπεινή μου άποψη, το Balux House δεν είναι μόνο όνομα και θέα. Αξίζει να δοκιμάσεις το φαγητό του, το θεωρώ επίσης μια πολύ καλή λύση εστίασης στην Γλυφάδα όταν έχεις ξένους επισκέπτες, με κάποιες απαιτήσεις.

Οι τιμές δεν είναι οικονομικές, δεν είναι όμως ούτε εξωφρενικές. Τα περισσότερα κυρίως πιάτα τιμολογούνται στα 10-18 ευρώ, αντίστοιχα οι πίτσες και οι σαλάτες στα 10-15, ενώ υπάρχει αξιοπρεπέστατη λίστα κρασιών. Οι προτάσεις καλύπτουν όλα τα γούστα: κρέας, ζυμαρικά- ριζότο και ψάρι. Λίγα και καλά. Αν πάλι θέλεις «φαγητό παραλίας", μπορείς να πάρεις μπέργκερ, κλαμπ, πίτσες. Οι μερίδες είναι μεγάλες, οι πατάτες φρέσκιες και μπόλικες. Για πλήρες γεύμα πάντως, υπολογίστε εύκολα 25 ευρώ το άτομο, χωρίς τα ποτά.

Στη γεύση κυμαίνομαι μεταξύ 3 και 4, αλλά επειδή δεν υπάρχει 3,5, θα βάλω 3, για να προλάβω τυχόν αστοχίες. Αστοχίες επίσης θα βρει κανείς στο σέρβις, το οποίο διαχρονικά πάσχει στο Balux. Όχι σε τραγικό βαθμό. Όμως καθυστερήσεις και έλλειψη επικοινωνίας με τους σερβιτόρους, δύσκολα θα αποφύγεις. Δεν ξέρω τι φταίει. Είναι μεγάλος ο χώρος και λίγο το προσωπικό, είναι ολίγον μισοσκόταδο και δεν σε βλέπουν, είναι μοιρασμένα τα τραπέζια…; Αναρωτιέμαι καιρό. Πάντως κάτι πρέπει να γίνει και να βελτιωθεί ο τομέας του σέρβις, γιατί κατά τ’ άλλα η κουζίνα κάνει πολύ καλή δουλειά.

Αν προτείνεται? Από εμένα, σαφώς! Για πολλούς και διάφορους λόγους, ανάλογα με την περίσταση και την διάθεση.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ram.