Loader

after_8

Κριτικές: 15
Μέλος από: Ιαν 2013

Εμφάνιση:

01 Απρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Χρωστάω πολλες κριτικές για διάφορες επισκέψεις σε ποικίλα μέρη που επισκέπτομαι, αν και όχι τόσο συχνά πλέον. Εντύπωση μου κάνει, να πω εδώ, πώς κάποιοι καταφέρνουν τόσο συχνά να τρώνε έξω και να χαρίζουν από τις περιγραφές τους σαραντάρια κι εξηντάρια το άτομο για τα οποία όχι σπάνια δεν είναι κι ευχαριστημένοι στο τέλος τέλος. Θα ανήκουμε σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις μάλλον. Τελοσπάντων, είτε δεν έχω έμπνευση, σκέπτομαι, ή δεν έχω να πω κάτι ή έχω να πω και δε βγαίνει. Παράξενοι είναι οι άνθρωποι ούτως ή άλλως, τι να καταλάβεις. Τα δικά σας τα διαβάζω μια χαρά ωστόσο, δεν έχω πρόβλημα.

Στου Mr Dim λοιπόν. Ιδέα δεν είχα για το μαγαζί, εξηγούμαι από την αρχή. Το έμαθα από εδώ, από τους επισκέπτες που γράφουν. Λίγο τα συγκινητικά λόγια, λίγο η συνάδελφος που το είχε κι εκείνη ακούσει από κάποιον άλλο, κανονίστηκε η έξοδος για τις αρχές Μαρτίου μετά από αρκετές αποτυχημένες απόπειρες.

Συνηθίζω καμιά φορά να τσεκάρω τα εστιατόρια πριν τα επισκεφθώ με προηγούμενη επιτόπια αυτοψία. Μερικές φορές όσο και να διαβάσεις ορισμένα πράγματα και να πεις "Οκ, το κατάλαβα", η πραγματικότητα σε αποστομώνει. Είναι μικρό. Πολύ μικρό. Διαθέτει μια στενή μπάρα με σκαμπώ στην οποία μπορείς να καθίσεις και στο βάθος δεσπόζουν τρία τραπέζια. Βεβαίως, έχει στο πεζοδρόμιο - τα τραπεζάκια έξω - οπότε με καλό καιρό και σε προχωρημένη ώρα με λιγότερη κίνηση δε θα είναι καθόλου άσχημα. Την αφίσα/τοιχογραφία με τη γκέισα στην οποία αναφέρονται σε προηγούμενες κριτικές αργότερα συνειδητοποίησα ότι δεν την βρίσκω πουθενά μέσα στις αναμνήσεις μου.

Μπαίνοντας αρχικά (από τη τζαμαρία, δεν καταλάβα εάν υπάρχει κανονική είσοδος), χωρίς κράτηση, ημέρα Τρίτη, ανακαλύψαμε ότι ένα τραπέζι ήταν σε αναμονή και δυο σε χρήση. Καθίσαμε αρχικά στο πάσο και αρνήθηκα όπως πολύ συχνά ανοήτως, ομολογώ, συνηθίζω, να υπακούσω στην παραίνεση της συναδέλφου να γυρίσουμε στο αυτοκίνητο (της) και να αφήσουμε τα μπουφάν μας. Γιατί εγώ ήμουν αυτός που σκυθρώπιασε αμέσως. Πού να τη βάζεις σε κόπο όμως και να τρέχεις τώρα..

Προσοχή λοιπόν: α. είναι μικρό, β. οι παρασκευές πρακτικά γίνονται μπροστά στο πάσο (η έκφραση "έχει ανοιχτή κουζίνα" στην περίπτωση αυτή συνιστά τραγελαφικό ευφημισμό). Συνεπώς. Εάν δε θέλετε να πετάξετε τα αγαπημένα σας πανωφόρια, πουλόβερ, πουκάμισα και μπλούζάκια, καλύτερα κρατήστε την ανάμνηση τους στο σπίτι κι αγκαλιάστε τα ξανά με ευγνωμοσύνη και καρτερικότητα όταν τα ξανασυναντήσετε εκεί. Εγώ πάντως αναγκάστηκα να αλλάξω όλο τον προγραμματισμένο ρουχισμό μιας επερχόμενης εκδρομής εξαιτίας του μπουφάν που δεν μπορούσα πλέον να πάρω μαζί μου. Μετά τα καίτε ή τα πετάτε.

Για καλή(τερη) μας τύχη σύντομα άδειασε το μικρό τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι και μετακινηθήκαμε εκεί, αφού πρώτα διώξαμε δυο γλυκύτατες κοπελίτσες που σα μουσίτσες χώθηκαν απρόσμενα τελευταίο στιγμιότυπο στο χώρο και στρογγυλοκάθησαν κυρίες. Εγώ είχα κάνει όμως κράτηση. Ευτυχώς δε μας έφεραν τα αποφάγια των προηγούμενων στο κεφάλι και ανταλλάξαμε θέσεις ειρηνικά.

Η συνάδελφος με τρίκαρε λίγο αποκαλύπτοντας ότι λόγω Σαρακοστής περιορίζουμε τις κοινές επιλογές μας, αλλά μόνο προβληματίστηκα χωρίς να πτοηθώ. Είχα πάει διαβασμένος άλλωστε.

Παραγγείλαμε:

α. Σαλάτα Crab surimi. Συμπαθητική και σε καλή ποσότητα. Στη συνάδελφο άρεσε αρκετά, για μένα ήταν οκ, δεν ξετρελάθηκα κιόλας. Σα να ηταν και λίγο παγωμένη, εντάξει, το ξεπέρασα. 5,60 €

β. Crab & cream cheese won ton. Αρκετά ωραία γέυση, τέσσερα τα τεμάχια, όσο και να τα κοίταζες τα άτιμα δεν αυξανόντουσταν. 4,80 €

γ. Crab & shrimp shumai με καβούρι, γαρίδα, μανιτάρια σιτάκε, λαχανικά και αυγά χελιδονόψαρου. Αυτό δηλαδή με τα αυγά χελιδονόψαρου, το πολυπαινεμένο και δα-χτυ-λο-με-τρού-με-νο, που τόσο είχαν εκθειάσει όλοι οι προηγούμενοι. Κατέφθασε σε ξύλινο μπαμπού κλειστό καλαθάκι με καπάκι και ήταν 4 τεμάχια, σα μπακλαβαδάκια, πραγματικό κόσμημα. Να το βλέπεις. Η συνάδελφος το έβγαλε και τέσσερις φωτογραφίες, μια για κάθε μπουκίτσα γεύσης. Τι γεύσης; Δεν είμαι σίγουρος να πω, δεν μου πολυάρεσε, κάτι του ξέφευγε. Μπορεί να μου έφταιξαν και τα αυγά χελιδονόψαρου. Καθόντουσταν τα καημένα σωστά στολίδια ασιατικής τέχνης υπομονετικά στην επιφάνεια και διαλαλούσαν στα πέρατα του κόσμου τη σεμνή, μάταιη ομορφιά τους. 5,20 € η ομορφιά.

δ. Yakisoba special Noodles. Για τα οποία τόλμησα να προτείνω, μήπως μπορούσαν το περιεχόμενο σε αυτά κοτόπουλο να το ετοιμάσουν ξεχωριστά και να το φέρουν a-side... και ο τόνος της φωνής χαμήλωνε ολοένα και περισσοτερο κατά τη διάρκεια της πρότασης, τόσο που το τέλος ούτε εγώ δεν το άκουσα αυτό που ψέλλισα και μαζέυτηκα τόσο, μα τόσο στην καρέκλα σα να ήθελα να γίνω όσο μικρό ήταν το ένα αβγό χελιδονόψαρου και να κοιτάω ανήξερα με δέος το άγνωστο. Η από κοινού γνώμη συμφώνησε ότι δε μας ικανοποίησε το πιάτο. Πολύ επίπεδο, χωρίς καμία σπιρτάδα. Τα καπρίτσια πληρώνονται και το yakisoba επίσης. 6,80 €

ε. Κι επειδή εγώ είμαι αδύνατος τύπος και στα θρησκευτικά του Quizdom καλός, αλλά όχι τέλειος, ήμουν πολύ αποφασισμένος να δοκιμάσω - επιτέλους - το μυθικό Asian curry beef. Μωρέ μάτια μου, last year. Θα κοίταζαν κάτι άκουσα για την τελευταία μερίδα, που τελικά δεν ήταν η δική μου. Κατόπιν σκέψης κατέληξα στο Beef burger, την απωανατολίτικη εκδοχή του γνωστού american burger. Βεβαίως, υπάρχει λόγος που το λένε american burger κι όχι Asian. Κάτι κατάλαβα κι εγώ. Ήρθε clean-cut, θεόσκετο, με ένα περίεργο ψωμάκι, σαν τηγανητή ψύχα, που η επιφάνειά της από εγκαύματα τρίτου βαθμού είχε γίνει αφύσικα λεία και γλοιώδης σα να έχει υποστεί ανήκεστον βλάβην. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο, όχι άσχημο βέβαια με το μεγαλύτερο πρόβλημα κατά τη γνώμη μου να εντοπίζεται στην ανεξαρτησία των γεύσεων των υλικών που δεν είχαν δέσει καλά μεταξύ τους. Η ποσότητα ικανοποιητική (οριακά) και στα 5,20 €.

Το νεράκι αν θυμάμαι καλά ήταν ελεύθερο, σε κανατούλα (;), ανανεούμενο και η βραδυά κύλησε όμορφα ελεύθερη αλκοόλης με θέα το απέναντι ιταλιάνικο Cosa Nostra (se mi ricordo bene, no!, Pizzeria dei fratelli in realta) κι ένα τρακάρισμα που συνέβη ακριβώς την ώρα του λογιαριασμού στην (επικίνδυνη) διασταύρωση έξω από το κατάστημα, ένα από τα πολλά και συνηθισμένα για το ακριβές σημείο όπως μας πληροφόρησαν (οπότε οι βάρβαροι οχηματαγωγοί να προσέχετε).

Στο σύνολο ο λογαριασμός 27,80 € για τα παραπάνω και έκπληξη (αρνητική) μου προκάλεσε το γεγονός ότι το POS που χρησιμοποίησαν (της Viva Wallet! - ίσως λέει κάτι αυτό) απαιτούσε λέει να τους δώσω το τηλέφωνό μου για να μου στείλει σε γραπτό μήνυμα τη χρεωστική πράξη, αφού για οικολογικούς λόγους η εταιρία κατασκευής τιμά την αειφορία και τη βιώσιμη ανάπτυξη των φυσικών πόρων που αντιμάχεται η σπατάλη χαρτιού. Τώρα αν ξαφνικά μετά από λίγες μέρες κατακλυστείτε από διαφημιστικά σινιάλα στο κινητό σας για να κλείσετε τραπέζι στον Κιάμο αυτό είναι δικό σας πρόβλημα.. Εγώ πάντως δυσανασχέτησα - ως όφειλα - έκανα σαφές ότι θα το προτιμούσα "με χαρτάκι" και χαρακτήρισα τη συναλλάγη ως mistransaction, αφενός γιατί θέλω να έχω γρ-απτή ενημέρωση για το τι με χρεώνεις ρε φίλε, αφετέρου γιατί δεν επιθυμώ να σου δώσω το τηλέφωνό μου (κι έμμεσως να σου πω και ποιος είμαι δηλαδή).

Το κατάπια κι αυτό, πλήρωσα ως κύριος το λογαριασμό, γιατί δεν ξέρω αν σας το είπα - Συνοδεύομαι, συνοδεύομαι (θίχτηκα γιατί σε μια συζήτηση μέρες πριν κάποιοι υποστήριξαν ως αδιανόητο να συνοδεύεις γυναικεία παρουσία και να πληρώνει (κι) εκείνη - τι λες ρε μ****, κι η φιλοσοφία για την ισότητα που πήγε;) - πήρα το καπνισμένο, που το πήγα μπουμπούκι αμύριστο και μου το μαγάρισαν, πανοφώρι μου κι εφύγα.

Δεν μπορώ να πω ότι θα το πρότεινα για επίσκεψη σε κάποιον (σιγοκλαίει), αλλά μάλλον δε θα τον απέτρεπα κιόλας. Ίσως και να ξαναπάω μία ακόμη φορά. Ας με συγχωρήσουν οι φίλες αναγνώστριες για την έκφραση, όμως η σκέψη που με κατακυρίευσε φεύγοντας ήταν "Φαγητό για γκόμενες". Δεν ξέρω κατά πόσο συμβιβάζεται με την ελληνική ιδιοσυγκρασία μας (ελληνάρας σίγουρα δεν είμαι ) και δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας VAGELIS πχ με την παρέα του θα μπορόυσε να φύγει ικανοποιημένος, για να μην πω μανιακός από ένα τέτοιο σημείο εστίασης λαμβάνοντας υπόψη το τρίπτυχο σχέσης ποσότητας (πάνω απ' όλα) - ποιότητας και τιμής. Παρόλα αυτά, όπως μου σφύριξε στ΄αυτί κι ο Ηρακλάκιας φευγαλέα την περασμένη εβδομάδα στη ζωή αυτή τρία πράγματα πληρώνονται: τα πάθη, τα λάθη κι οι παραγγελιές.

01 Απρ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Ξέρεις τι είναι να αγοράζεις ένα απλό αεροπορικό εισιτήριο από το πρακτορείο της γειτονιάς σου και μετά να ανακαλύπτεις ότι στο ίντερνετ το ίδιο ακριβώς κοστίζει 11 € λιγότερο;

Έβγαλα καπνούς από τα αυτιά μου. Γιατί, να είσαι μπάρμπας και να βλέπεις υπολογιστή και να κατεβάζεις χολοκυστίτιδα, το καταλαβαίνω. Αλλα στο παλ-μαρέ σου όταν το 'χεις, πώς μπορείς να το αντέχεις να συμβαίνει κάτι τέτοιο;! Παρατάω άρον άρον τις φοβίες για το internet phising, ετοιμάζω με προσοχή τα απαραίτητα και κατεβάζω τα ρέστα μου βρίσκοντας εισιτήριο και σπίτι μέσα σε λίγα λεπτά (sic) απο το διαδίκτυο. Κωδικό όνομα Σαλόνικα. Ξεσαλόνικα δηλαδή. Και παίρνω και το αίμα μου πίσω γιατί βρήκα ολόκληρο διαμέρισμα στα 3/5 της τιμής των παραδιπλανών ξενοδοχείων. Όχι, παίζουμε..

Τριήμερο Καθαρής Δευτέρας λοιπόν, 11-14/3. Και με το που πατάω το πόδι στη Θεσσ, αρχίζει η βροχή. Τσιρ, τσιρ, τσιρ και να έχεις και τους άλλους να σε λένε συνεχώς "μα έχει να βρέξει πάνω από ένα μήνα"... Ευχαριστώ πολύ για την πληροφορία. Ήρθε η Αθήνα και σας τα έκανε μούσκεμα. Χεχεχε, στην πραγματικότητα δεν με πείραξε καθόλου και παρόλο που τα αθηναϊκά μου, αμάθητα τα καϋμένα κι ευαίσθητα, λεπτεπίλεπτα παπουτσάκια έπλεαν κι ας αρμένιζαν ακροποδητί από το πρώτο λεπτό ως το τελευταίο, πότε με απλά σάλτα, πότε με τριπλούν, το μόνο πρόβλημα ήταν που την ημέρα της Κ. Δευτέρας δε θα μπορούσαμε να βγούμε έτσι παραέξω, όπως αρμόζει.

Μέσα, λοιπόν, indoor amusement κι ενημερώνομαι ότι έχει μεσολαβήσει συγγενικό πρόσωπο για να κλειστεί τραπέζι στο Χαμόδρακα. Δυο μέρες έκανα για να μάθω το όνομα. Πριν την κρίσιμη στιγμή μάλιστα ούτε καν σκέφτηκα να ρωτήσω τι ακριβώς είναι, περιοχή, πάρκο αναψυχής, καφετερία, αναψυκτήριο;

Είναι μια ταβέρνα πάνω στη θάλασσα, λίγο μετα τη μαρίνα της Αρετσούς, με θέα στο φάρο Καρά-Μπουρνού (το πολυαγαπητό για εμάς Καραμπουρνάκι). Έκαναν οι φίλοι κάτι τρίπλες για να μπούνε στο παραλιακό (παρα)δρομάκι και κατεβαίνοντας απο το αυτοκίνητο που σταθμεύτηκε 6 μέτρα μακρυά από τη θάλασσα κι αλμυρό νερό, παρατήρησα "μμμ ναι, είναι σαν τον Ασπρόπυργο". Πράγματι, σαν τις παραθαλάσσιες ταβέρνες της παραλίας Ασπροπύργου ήταν κι εμένα μου αρέσει πολύ ο Ασπρόπυργος σε εκείνο το κομμάτι του. Es muy atmosfe'rico. Δεν άρεσε (αντιλήφθηκα) το σχόλιο μου και πολύ (αμάν, γκάφα- με τους βόρειους φίλους μας πρέπει να τα προσέχετε λίγο αυτά) κι ενώ πιο παλιά και πιο μικρός θα μαζευόμουν λίγο, σα παραμερισμένο καβουράκι εκεί λίγο πιο πέρα στα ασπρα βοτσαλάκια (άμμο είχε), τώρα θέλησα να ενισχύσω την άποψη μου, εμφατικά, μα "ναι, έτσι είναι στον Ασπρόπυργο! ". Και πράγματι, έτσι είναι. Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά εμένα μου αρέσει πολύ στις ταβέρνες κάτω εκεί στην παραλία, ωραία είναι, πώς να το κάνουμε.

Το εστιατόριο (seafood restaurant παρακαλώ, όχι ταβέρνα, το καταλαβαίνεις στο τέλος όταν καταφθάνει ο λογαριασμός) βρίσκεται πάνω στη θάλασσα, τόσο, που διαθέτει μια τετράγωνη, ξύλινη πλαταφόρμα μέσα στο νερό με τραπεζάκια για το καλοκαίρι. Έμαθα από αυτά που ειπώθηκαν ότι πρόκειται για το δεύτερο πιο ονομαστό στέκι της τάξης του στη συμπρωτεύουσα με το Μαϊάμι (κάποιο Μαϊάμι) να πρωτοστατεί. Διαθέτει δύο αίθουσες σειριακά κάθετα προς την ακτογραμμή (την εσωτερική δεν την είδα ποτε, απλώς εντυπωσιάζονταν και την ανέφεραν όσοι επισκέπτονταν την τουαλέτα, ότι "υπάρχει κι από εκεί χώρος με κόσμο") και όταν μπήκαμε γύρω στις 14.40 ήταν όλα κατάμεστα. Πολύ-οικογενειακές καταστάσεις με φόντο το αδιαχώρητο.

Τεράστιες παρέες σε μεγάλα τραπέζια ολούθε. Κι εκεί που ψάχνεις το δικό σου έρημο τραπέζι μέσα στον πανικό, ξεπροβάλλει ένα και μοναδικό - ροτόντα στη γωνία των τζαμαριών που βλέπουν στη θάλασσα. Ομολογουμένως το καλύτερο τραπέζι του μαγαζιού. (Μπορειτε να το δείτε στην 3η φωτογραφία του gallery του μαγαζιού στο site του στο ίντερνετ). Μόνο ψώνιο δεν είμαι, αλλά δε σε αφήνει ασυγκίνητο μια τέτοια κίνηση. Εδώ διαβάζουμε δεκάδες κριτικές για κρατήσεις ασυντόνιστες στο χώρο, το χρόνο, τον τρόπο. Αυτή τη μια φορά ήθελα να το ευχαριστηθώ και το ευχαριστήθηκα χωρίς τύψεις. Σιγά σιγά ήρθε και η υπόλοιπη παρέα - όλοι άργησαν - και με τους τελευταίους το τελετουργικό της παραγγελίας.

Έιναι κυρίως εστιατόριο για θαλασσινά και ψάρια, περιλαμβάνει όμως το μενού του και πιάτα γενικότερης ελληνικής κουζίνας με κρεατικά. Λόγω της ημέρας όλα περιστράφηκαν γύρω από τα θαλασσινά και όλα ήταν κοινά πιάτα. Πήραμε πολλά που δεν μπορώ να τα ανακαλέσω στο σύνολό τους, αναφέρω σκόρπια 2 σαλάτες μοντέρνες με λαχανικά, ένα πλατώ με ψητά λαχανικά, λιγκουίνι με γάριδες σε κόκκινη σάλτσα, ένα ρυζότο θαλασσινών, δύο καλαμάρια γεμιστά (το ένα έφεραν και στο τέλος ζήτησαν συγγνώμη, όταν αναφέρθηκε ότι το άλλο ξεχάστηκε, οκ, συμβάινουν αυτά), μια μερίδα πατάτες με τυρί, δύο μερίδες χταπόδι στα κάρβουνα ξυδάτο, ενά πιάτο με ψητά μανιτάρια, μια γαριδοσαλάτα (ψέλισσα εγώ στους φίλους μου, γιατί όλους τους υπόλοιπους από την παρέα τους συναντούσα για πρώτη φορά και ήμουν λίγο έξω απο τα νερά μου, εκείνο το καβουράκι που σας έλεγα;), δυο μερίδες κολοκυθάκια και καλαμαράκια άλλες δύο, τηγανητά, φάβα (που δεν την τρώω) και κάποια άλλα παρόμοια που πιθανόν λησμονώ.

Ποιο είναι το θέμα τώρα. Ότι δυστυχώς ενώ ήταν όλα σχετικώς προσεγμένα και εννοείται πανάκριβα, τα πιάτα ήταν λίγο μέτρια. Όλα ήταν μέτρια. Δεν υπήρχε καμιά γευστική κλιμάκωση όπου και να την έψαχνα. Πολύ ποιοτικές οι πρώτες ύλες, αδιαμφισβήτητα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δε δικαίωσε κατά τη γνώμη μου την όποια προσπάθεια.

Πιθανολογώ μάλιστα ότι δεν ήταν και λόγω της ημέρας. Θα πρέπει να είναι η πάγια γευστική άποψη του μαγαζιού αυτή. Τη μόνη μικρή διαφορά έκανε κάπως το ψητό γεμιστό καλαμάρι (το καλύτερο πιάτο σύμφωνα και με τους υπόλοιπους), χωρίς όμως να προσεγγίζει μια αξιομνημόνευτη εκτέλεση. Ιδιαίτερη εντύπωση μάλιστα μου έκαναν τα πιάτα με τα ζυμαρικά τα οποία ήταν τελείως επίπεδα, παρόλες τις σάλτσες και τα θαλασσινά, ενώ το ριζότο συγκεκριμένα δεν ήταν ακριβώς ριζότο, προς το απλό ρύζι έφερνε περισσότερο. Θα πρέπει να καταθέσω, ωστόσο, ότι τα πιάτα στους υπόλοιπους (θεσσαλονικείς) έκαναν μεγαλύτερο άνοιγμα αποδοχής, αλλά δεν γνωρίζω κατά πόσο ήταν απλώς τυπικοί στις δηλώσεις τους. Ήπιαμε χύμα λευκό κρασί (νομίζω ρετσίνα) που ήταν καλό, δοκίμασα και λίγο τσίπουρο δικό τους, επίσης καλό.

Συζητούσαμε για αρκετή ώρα, η οποία για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα πώς πέρασε. Θυμάμαι μόνο ότι κοιτώντας από καιρού εις καιρόν τριγύρω έβλεπα να αλλάζουν οι παρακείμενες παρέες, η μία μετά την άλλη. Κάποια στιγμη, μας έφεραν ως κέρασμα δύο πιάτα με γλυκό μωσαϊκό, ελαφρώς άγλυκο και άγευστο. Καλοσύνη τους φυσικά, ωραία κίνηση.

Η πτήση της επιστροφής μου έφευγε στις 22:20, οι φίλοι θα με πήγαιναν ως το αεροδρόμιο και μ' αυτά και μ' αυτά δεν υπήρχε πλέον χρόνος να μεταφερθούμε σε κάποιο άλλο μαγαζί, ούτε και να γυρίσουμε στο σπίτι προς τα πίσω. Οπότε παραμεναμε εκεί συζητώντας και ήταν τόσο όμορφα και οικογενειακά που σε λίγο - έτσι απλά - νύχτωσε και ταυτόχρονα το μαγαζί άδειασε. Τελείως όμως. Οι σερβιτόροι άρχισαν να σκουπίζουν και τέτοια. Εμεις αμετακίνητοι. Μάλιστα αρχισαμε να τους κάνουμε και πλάκα. Κι αυτοί συμμετείχαν κι ανταπέδιδαν.

Η εξυπηρέτηση θα πρέπει εδώ να πω ότι ήταν σε πολύ καλά επίπεδα. Παρά το γενικό πανζουρλισμό, το ασταμάτητο πέρα-δώθε και την παραζάλη της ημέρας, ήταν όλοι διαθέσιμοι, χαμογελαστοί και ευδιάθετοι. Βεβαίως το έχουν αυτο οι θεσσαλονικείς, είναι ανοιχτόκαρδοι.

Ο λογαριασμός ανήλθε στα 26 € το άτομο και πρέπει να πω ότι πέρασα τόσο όμορφα μέσα στην άγνωστη για μένα ως τότε παρέα, μια τόσο γιορτινή ημέρα, όταν τόσοι και τόσοι παραπονιούνται που βγαίνουν έξω και δεν περνούν καλά, που δε σκέφτηκα ούτε μια στιγμή το οικονομικό τίμημα (σε συνδυασμό και με τα ελλειμματικά πιάτα). Θα το ξαναέκανα όλο από την αρχή, το ίδιο, ευχαρίστως. Και με τη βροχή.

Αγόρασα κι ένα πουκάμισο καρώ, από την αγορά του Πολύγυρου, ένα που το είχα κοζάρει ήδη από εδώ, από κάπου κοντά στο σταθμό του Ταύρου, με 16 € (με παζάρι απο 18 € αρχική τιμή, στον Ταύρο 35 €) και με λέει η φίλη μου "σε πιάσαν τον.... ". Δεν πειράζει, ωραία ήταν.

28 Μάρ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Το ξέρω, σας έχω αφήσει. Εδώ και καιρό. Η ζωή βλέπεις. Ισως και οι συγκυρίες, τι να πω, η κρίση. Πάντως, σας παρακολουθώ σιωπηλά και αφουγκράζομαι. Το τελευταίο, αυτό με την εισαγωγή της Θεσσαλονίκης με χτύπησε στο συναίσθημα. Τεμπέλαρος, γράψε κάτι ρε.

Σε μια από τις τελευταίες μου κριτικές είχα κάνει μια νύξη για μια επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα, δεν είχα ποτέ όμως την ευκαιρία να γράψω για την Κάνουλα.

Όταν το βράδυ εκείνο, οι δυο Σαλονικιές άρχισαν να παραληρούν μεταξύ τους (βλ. κριτική για Monsieur Barbou στην Αθήνα) για το που θα μπορούσα να γευτώ κάτι ενδιαφέρον, πήρα ένα φίλτρο και το έβαλα ανάμεσά μας. Ακατανόητα ονόματα, τοπωνύμια, περιοχές. Κράτησα μόνο τα βασικά. Ανάμεσα σε κάποια άλλα, "Κάνουλα", οδός Ρακτιβάν (περίεργο όνομα ε;), "κάτι ιδιαίτερο".

Την άλλη μέρα σε μια βόλτα στα Κάστρα και με το χάρτη στο χέρι (old school), τουριστάκος με φρόνημα υψηλό, πέρασα θριαμβευτικά από το Τσινάρι (4-5 μαγαζιά όλο κι όλο, απογοήτευση) και προχωρώντας βρήκα την οδό Ρακτιβάν και πολύ σύντομα κατηφόρίζοντας, την Κάνουλα.

Πολύ μικρή πρόσοψη, ένας κατάλογος - μόνο κείμενο - στο παράθυρο από πίσω, λίγα τραπεζάκια στο εσωτερικό, μια γρήγορη σκέψη και μπαίνεις μέσα. Για τη Θεσσαλονίκη δε θα σας γράψω κάτι άλλο από παλιές μου επισκέψεις, μόνο αυτό και μια πολύ πρόσφατη κριτική από ένα άλλο ονομαστό εστιατόριο, το Χαμόδρακα. Υπάρχει όμως ένα σταθερό συναίσθημα που κυριαρχεί πάντοτε. Αυτό της ταπεινότητας. Παντού, στα εστιατόρια, τα ουζερί, τα αμέτρητα συνοικιακά ζαχαροπλαστεία.

Έτσι υφίσταται και η Κάνουλα. Φτωχική και ταπεινή, με χαμηλές προδιαγραφές status. Τα τραπεζάκια μέσα πράγματι λίγα (5-6) και ο χώρος στενός. Μεσημέρι ήταν πια όταν μπήκα και μόνο μια παρέα υπήρχε, ενα νεαρό ζευγάρι με το παιδάκι τους κι ένας ακόμη ενήλικας που πλαισίωνε την τριάδα.

Αυτό που μου είχε κάνει ήδη εντύπωση από τη βιαστική ματιά που έριξα στον παραθυρένιο κατάλογο, είναι ότι είχε δύο σειρές τιμών. Μια στήλη "ολόκληρη μερίδα" και μία άλλη "μισή", 1/2. Χάρηκα πολύ γιατί θα είχα την ευκαιρία να πάρω περισσότερα διαφορετικά πράγματα.

Η εξυπηρέτηση από έναν νεαρό, του σχολείου καλά καλά ακόμη, πολύ καλή και ειλικρινής, ενώ η μαγείρισσα, όπως μου φάνηκε, μπαινόβγαινε. Μικρή σχετικά κι εκείνη και μου έκανε για "εκείνες τις κοπέλες που πλέον πάνε στη σχολή" κι έπειτα έχοντας όνειρα και όραμα δημιουργούν το δικό τους επαγγελματικό θώκο. Γυναικεία επιχειρηματικότητα και οικογενειακή επιχείρηση το λοιπόν.

Παρατηρώντας τα πιάτα των διπλανών, ήταν τεράστια και ομολογουμένως πολύ ελκυστικά. Μελέτησα με προσοχή τον κατάλογο. Μου έφεραν ψωμί και νερό (0,90 €) και πήρα ένα μεριδάκι σνίτσελ με κόκκινη πικάντικη σάλτσα (4 €) κι ένα αλά κρεμ (4 €), κάτι ακόμα που δε θυμάμαι (3,70 €) και ένα ορεκτικό που υπήρχε σε ένα μαυροπίνακα - κατάλογο ημέρας στον τοίχο, γραβιέρα με τριαντάφυλλο (3,50 €). Μια μπύρα μεγάλη συμπλήρωσε το γεύμα μου (3,30 €). Στο σύνολο 19,40 €, πρόσεξα κάπου δε, ότι θεωρούνται λίγο τσιμπημένες οι τιμές. Για Θεσσαλονίκη κάτι τέτοιο είναι πιθανό. Για τιμές Αθήνας όλα φυσιολογικά.

Τα διαθέσιμα πιάτα έχουν αποχρώσεις πολίτικης κουζίνας και οι γεύσεις είναι καλές αλλά όχι συναρπαστικές. Σα να έλειπε το μυστικό συστατικό της απογείωσης. Τα υλικά ποιοτικά και σίγουρα το "μεριδάκι" δεν είναι καθόλου απογοητευτικό σε ποσότητα. Αν καταφέρει και βρει η μαγείρισσα αυτό το κλικ, θα γίνει, πιστεύω, τεχνουργείο. Η μουσική που έπαιζε στο background ήταν ελληνικά ελαφρολαϊκά κι έντεχνα, ενώ στο facebook λίγο πριν διάβασα ότι κάποια βράδυα έχει και ζωντανές εκτελέσεις.

Όταν σηκώθηκα να φύγω, χαιρέτησα ευγενικά τους ιδιοκτήτες και πριν προλάβω να σκεφτώ με χαιρέτησε -προσωπικά παρακαλώ- η διπλανή παρέα με το ζευγάρι. Είχα ήδη τέσσερις μέρες εκεί, τριγύριζα, παρατηρούσα και στεκόμουν, τη στιγμή όμως αυτή κατάλαβα ότι βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη.

Στις 24 Απριλίου 2014

ΥΓ. Ψάχνοντας να βρω την απόδειξη που είχα πάρει τότε για να φρεσκάρω τη μνήμη μου, ανέτρεξα σε χίλιες περίπου φυλαγμένες αποδείξεις εκείνης της χρονιάς για να πετύχω την αντιπροτελευταία που ήταν αυτή τελικά που ζητούσα... Χαλάλι όμως. Τον επόμενο μήνα θα ξαναπάω.

06 Δεκ 2014

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
1-9

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Τωρα τι να πω κι εγω. Το εστιατοριο αυτο ειναι απο τα πρωτα που διαβασα στο site και θεωρω οτι ισως θα επρεπε την τελευταια κριτικη του να τη γραψω εγω. Ειχε πολυ δελεαστικο χαρακτηρα και για εναν αδιευκρινιστο λογο με ειχε εντυπωσιασει ιδιαιτερως, ειδικα απο τη στιγμη που ψαχνοντας ειχα ανακαλυψει και στο μενου του ενδιαφερουσες συνθεσεις και επιλογες.

Οπως μπορει να διαβασει κανεις σχετικα σε προηγουμενη κριτικη μου, μια Κυριακη πρωι ξεκινησα τελειως παρορμητικα για να παω στο The Famous Chicken, που μολις λιγες στιγμες πριν ειχα διαβασει και γι' αυτο, αλλα για κακη μου τυχη το βρηκα κλειστο. Απο γρηγορη και αποτελεσματικη προετοιμασια που ειχα κανει, ειχα χαραξει στο μυαλο μου το σχεδιο συνδυασμου γευσεων με το Thomas Cook και τραβηξα πεζος το δρομο μου προς τα κει.

Το πετυχα ανοιχτο και μου εκανε εντυπωση το οτι ηταν ενας πολυ ομορφος και περιποιημενος χωρος, τελειως διαφορετικος απο αυτο που περιμενα να αντικρυσω απο τις εδω περιγραφες, οι οποιες το ηθελαν, προχειροφτιαγμενο, ατημελητο και στεναχωρο. Πραγματι, πολυ μεγαλο δεν ηταν, αλλα ηταν πολυ φροντισμενο και εμοιαζε καινουργιο και συγχρονο, με τις καρεκλιτσες του και τα συμπαθητικα τραπεζακια του, ολα πολυ τακτικα βαλμενα, απλα και με γουστο.

Παραγγειλα ενα burger με κοτοπουλο και bacon και δεν ειχα σκοπο να το φαω επιτοπου γιατι ηθελα να παω να κατασκοπευσω και καποια αλλα μαγαζια που ειχα επισημανει στο κεντρο του Χαλανδριου, μιας περιοχης σχετικα δυσπροσιτης σε μενα.

Η εξυπηρετηση απο τα παιδια οσο περιμενα ηταν αρκετα καλη και υπηρχε κι ενας αερας πολυ φιλικος χωρις επιτηδευση, που σου ενεπνεε ζεστασια και εμπιστοσυνη. Την προσοχη μου τραβηξαν πανω στο ξυλινο πασο που διεθετε το μαγαζι κατι μπιχλιμπιδια τακτικα κι αυτα επιλεγμενα για το συγκεκριμενο χωρο και τοποθετημενα εκει, μεταξυ των οποιων και μια ξυστρα-χαμπουργκερ, που καποτε μεσα στη δεκαετια του 80 ειχαν γινει πολυ της μοδας και οταν καποιος συμμαθητης ειχε σπασει τη δικη μου θυμωσα πολυ και πλεον εξαιτιας της παλι, κοιτα να δεις, γελασα γλυκοπικρα.

Η τιμη του burger φανηκε πολυ λογικη και τρωγωντας το στο δρομο διαπιστωσα οτι σε γευση ηταν καπως, θα ελεγες, ιδιαιτερο. Ειχε εναν ξεχωριστο χαρακτηρα απο τα συνηθισμενα, οχι καταπληκτικο, να σε ξετρελανει, αλλα διαφορετικο, που σου προκαλει διαφορετικα συναισθηματα απο τις δεδομενες επιλογες.

Ηταν Κυριακη λοιπον, 17 Μαρτιου το δεκατρια, αποκριες και παρολο που ειχα πει οτι θα βαλω τα καλα μου και θα ξαναερθω με επισημοτητες και τσιριμονιες (για να γραψω και σωστη κριτικη), τελικως δεν το εκανα. Κι ετυχε και περασα απο εκει ξανα, πραγμα σπανιο, αλλα μεσα δεν μπηκα.

Δεν ειμαι ο χρηστης που σας ενημερωνει πιο συχνα για τα δρωμενα της εστιασης, το ομολογω κι ετσι δεν δικαιουμαι το βραβειο πολυγραφοτατου χρηστη. Διεκδικω, ομως και δυστυχως, το βραβειο ενος ιδιοτυπου "αποικοδομητη" του site, το βραβειο "ταφοπλακας", αφου και πλεον συνειδοτοποιω οτι χωρις να γραφω, ολο αυτο το διαστημα που ειμαι εδω, στελνω συνεχεις και αδιακοπες ενημερωσεις για εστιατορια που μας αφησαν και δεν υπαρχουν πια, το Legendary Hot Dogs στον Πειραια, το Pepper Moon στο Γκαζι, το Crama στον Αλιμο και πριν απο λιγο -κι ενω το αναζητουσα απο εχτες το βραδυ στην Πετρουπολη ως και σημερα το πρωι- το Servus...

Για το παρον εστιατοριο δεν ηξερα κατι, σε καποια κριτικη ομως καποιος φιλος το ανεφερε και σε πεισμα, που δε θελω να το δεχτω, αντι για "τελος εποχης", εγω γραφω κριτικη, μια κριτικη που τη χρωστουσα.

01 Μαι 2014

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Ξέρεις καθόλου από Σαλονικιές; Αν δεν ξερεις, να σε πω εγω. Η Έφη ειναι μια τέτοια. Έχει κι ενα σπίτι στην Καλαμαριά. Από το Βαρδάρη δεν είναι η μαμά της, αλλά πάππου προς πάππου από εκείνα τα μέρη είναι σίγουρα. Ήρθε λοιπον στη Αθήνα για βόλτα. Απαιτητική, γρήγορη στο μυαλό και τη σκέψη, καπάτσα, χωρίς να σηκώνει πολλά πολλά, μια φορά με μια φίλη της (καλή κι αυτή) ξεσηκώσανε όλο το Κάραβελ για να τους δώσουν το σωστό δωμάτιο..

Και βεβαίως να συναντηθούμε. Στις αρχές Μαρτίου. Αλλά που να την πάω που μου ερχόταν βιαστική βιαστική από το Golden Hall; Αφού μου απέρριψε μια, δυο, τρεις προτάσεις που πολύ δειλά ψέλλισα στο τηλέφωνο και αφού συμβουλεύτηκε τους δικούς της, δηλαδή "για να με πάει εμένα αυτή κάπου", πήρα τελικώς το σοβαρό μου και είπα να συναντηθούμε στο σταθμό Ακρόπολη. Όλο αυτό για να περάσουμε από το Μάνη Μάνη που της πρότειναν κάτι ξαδέρφια της. Και καλά να το τσεκάρουμε (για κάποιο λόγο αυτό το μαγαζί δεν είναι καθόλου του γούστου μου), αλλά εγώ είχα ήδη καταστρώσει άλλα σχέδια στο μυαλό μου για την όμορφη βόλτα μας.

Αφού την πέρασα μάνι μάνι από το "Μάνη Μάνη", για να "μη λέει", τραβήξαμε μια ευθεία όλο κάτω και φτάσαμε στη μικρή πλατεΐτσα που βρίσκεται το Monsieur Barbu, ένα τετράγωνο πίσω από το σταθμό του μετρό. Είχα ήδη περάσει από πριν να το βρω, γιατί δεν είχα ξαναπάει και με την Έφη δεν τολμούσα να περπατάω άσκοπα και το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καμία ταμπέλα με την επωνυμία, οπότε μην κοιτάξεις να το εντοπίσεις έτσι, θα στεναχωρηθείς. Να πω ότι το μαγαζί αυτό δεν το γνώρισα από το ίντερνετ, το έχουν κάποιοι οικογενειακοί γνωστοί, αλλά τόσο λίγο σε μένα, που δεν παρουσιάστηκα καν να αποκαλύψω ποιος είμαι.

Είναι το ακριβώς γωνιακό μαγαζί στην πλατεία σε επαφή με το δρόμο και παραδίπλα του βρίσκεται το "Συγγ(κ)ρουόμενο". Ο χώρος της πλατείας είναι αρκούντως παραμελημένος κι ενώ εμένα το ανοιξιάτικο μεσημέρι μου θύμισε κάτι από λονδρέζικο σκηνικό ραστώνης με τα τραπεζάκια των μαγαζιών εξώ, η Έφη σκοτείνιασε και με ύφος γελαστικό μου έκανε νόημα "Δεν μου αρέσει".

Για μία ακόμη φορά και τελευταία πήρα το αυστηρό Αθηναϊκό μου και χτύπησα το χέρι στο τραπέζι, "Εδώ θα κάτσουμε". Το μαγαζί έξω είχε άβολα τραπεζάκια καφενείου με αντίστοιχες καρέκλες που δε σε προδιαθέτουν καλά για να ευχαριστηθείς το φαγητό σου. Παραδίπλα έιχε μια μοναδική παρέα με κεφάτους hipsters τύπους και η πελατεία του διπλανού "Συγκρουόμενου" είχε το ίδιο παρουσιαστικό (το αναφέρω γιατί εγώ το βρήκα πολύ χαριτωμένο, κάποιος άλλος πάλι μπορεί να δυσανασχετήσει).

Ήρθε μια νεαρή κοπέλα για το σέρβις και μας είπε προφορικά τι υπάρχει και περιμέναμε 20 λεπτά ως τις 16.00 που θα άνοιγε η κουζίνα. Με μεγάλη καχυποψία παραγγείλαμε 4 πιάτα, μια μπύρα σε ποτήρι κι ένα αναψυκτικό. Πήραμε λοιπόν:

1. Ένα πιάτο με ρεβύθια χλυαρα και λουκάνικο ζεστό σε κυλινδρικά κομματάκια.

2. Ένα πιάτο, σαλάτα ουσιαστικά, με μανιτάρια πλευρώτους, παντζάρι σε κρόσσια και καρύδια.

3. Ένα πιάτο με κοτόπουλο Ταντούρι και σως.

4. Ταλιατέλες (μετά μας τις είπε χυλοπίτες) με σάλτσα ντομάτα και φέτα.

Αντί για ψωμί σου φέρνουν σε ένα μεταλλικό κουβαδάκι κάτι τύπου κρακεράκια-μπισκοτάκια σε διάφορους τύπους, σχήματα και χρώματα, πολύ μοντέρνα ιδέα, αν και θα ήθελα να ήταν περισσότερα σε ποσότητα.

Εν συντομία να πω, αυτό που αρχικά ήταν αγκομαχητό και καχυποψία, μπουκιά τη μπουκιά γινόταν ευχάριστη έκπληξη και προσμονή για το παρακάτω. Τα πιάτα ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο, με αποκορύφωμα το κοτόπουλο με τα ινδικά μυρωδικά και τη σως. Υπήρχε μια παλέτα γκουρμέ αποχρώσεων μέσα στην απλότητα της δομής των πιάτων. Τις ταλιατέλες ίσως τις βρήκαμε λίγο επίπεδες, η Έφη τις χαρακτήρισε απλώς "mainstream". Η μπύρα μου στο ποτήρι ταίριαζε απολύτως με τις γέυσεις και από μέσα μου χτυπόυσα τα χεράκια μου με ικανοποίηση γιατί η Εφούλα ενθουσιαζόταν με το φαγητό σταθερά και ολοένα, μετατρέπωντας την κατήφεια και αμφιβολία σε ταξίδι στις γεύσεις, έστω και σύντομο, γιατί δεν πήραμε και όλο το μαγαζί.

Φύγαμε πολύ ευχαριστημένοι και η φίλη μου ακόμη, να σκεφτείς, έχει να το λέει, πόσο όμορφα έφαγε από εκεί που δεν το περίμενε καθόλου. Για όλα τα παραπάνω πλήρωσα 28 € (απόδειξη κανονικά), καλή τιμή αναλογικά με το σύνολο και πάρα πολύ καλή τιμή, αν λάβω υπόψη την ποιότητα της εμπειρίας μας.

Γυρίζοντας πίσω έψαξα με αγωνία να δω πώς λέγεται το μαγαζί και ήταν ευχάριστη η έκπληξη ότι ήδη υπάρχει καταχωρισμένο εδώ στο Ask, όχι και τόσο, όμως, η ανάγνωση των προηγούμενων κριτικών οι οποίες είναι αντιφατικές.

Στην προσπάθεια μου να εξηγήσω το αμφίσημο (και αφού ρώτησα πρώτα και τους δικούς μου) κατάλαβα ότι μαλλον κάπου στο ενδιάμεσο άλλαξε ο σεφ που έχουν και κάπου με αυτό γίνεται κάτι. Η δική μου η εμπειρία πάντως ήταν εξαιρετική (μέσα δεν έκατσα, αλλά έχει ένα ωραίο μωσαϊκό κάτω και παλαιικό στυλ στη διακόσμηση) και δε βλέπω την ώρα να επιστρέψω για να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα πιάτα που δεν τιμήσαμε.

Εδώ και στο σημείο αυτό να βρώ την ευκαιρία και να πω ότι στη Θεσσαλονίκη, επίσης εάν δεν το γνωρίζεις, φίλε καλοφαγά (και φίλη), γίνεται ο χαμός σε ό, τι αφορά τα γαστριμαργικά δρώμενα. Οι γεύσεις είναι πλουσιότατες, πολυποίκιλες και οι τιμές αρκετά χαμηλότερες από της Αθήνας, σε επίπεδο που να σημειώνεις σαφώς τη διαφορά. Συνιστώ ανεπιφύλακτα ένα τριήμερο εκεί με σαφή τέτοιο προσανατολισμό και θα με θυμηθείς 100 στα 100. Θα στα πει κι η Έφη από κοντά.

Ένα μήνα αργότερα με δυο τέτοιες Σαλονικιές πέρασα μια πολύ όμορφη βραδιά, όταν με κυκλοφόρησαν στα στέκια της συμπρωτεύουσας και μου έδωσαν την ευκαιρία να καταλάβω καλά, ρε φιΛαράκι, τι θα πει ΣαΛόνικα για πάντα.

05 Ιουν 2013

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Εδώ έχουμε περίπτωση αντιστροφής.

Το μαγαζί αυτό το ανακάλυψα μόνος μου, με οδηγό το λαγωνικό μου ένστικτο. Σε δεύτερη φάση το αναζήτησα εδώ για να δω "τι καπνό φουμάρει" (κι ευτυχώς δε φούμαρε).

Πέρυσι το καλοκαίρι, κοντά στο τέλος Ιουλίου, είχα μια δουλειά απογευματινή στο Χαλάνδρι, ζέστη να βγάζεις τη μπέμπελη, το σούρουπο όμως γλυκό. Πολύ γλυκό. Είχα όρεξη να περπατήσω, επίτελους σε ανθρώπινες συνθήκες και πήρα ένα κάτω την Κηφησίας κι όπου με βγάλει.

Τετράγωνο το τετράγωνο και με τις βιτρίνες, λίγο πριν να φτάσω στην Κατεχάκη, κοιτάζω αριστερά και την προσοχή μου τράβηξε σα μαγνήτης μια επιγραφή στα 100 μέτρα, με γράμματα-φώτα σε διαφορετικά χρώματα, σαν απο εκείνες που μεσουράνησαν τη δεκαετία του 60 στα night clubs και σε διάφορα άλλα εμπορικά μαγαζιά της νύχτας κυρίως.

Βγήκα από το δρόμο μου και πλησίασα να δω τι είναι αυτό. Εεεπ ένα φαστ-φουντ της γειτονιάς. Σκέφτηκα να μπω μέσα, να δοκιμάσω την τύχη μου "στο αττάκα" και..έκανα μεταβολή κι έφυγα. Δεν ήμουν έτοιμος. Τις συνηθίζω εγώ κάτι τέτοιες κουταμάρες.

Το μαγαζάκι το άφησα, αλλά δεν το ξέχασα. Πότε πότε το ξανάφερνα στο μυαλό μου και είχα συγκρατήσει ακριβώς που βρισκόταν. Πριν λίγες μέρες και ενώ μια επιπόλαια προσπάθεια στο παρελθόν είχε αποτύχει, το έβαλα σκοπό να το αναζητήσω συστηματικά πάλι στο site, γιατί φυσικά το όνομά του δεν το είχα εύκαιρο στο μυαλό μου.

Bluefield Burger. Ναι, ωρέ και στο χάρτη, να δεις, αυτό είναι. Την Κυριακή που μας πέρασε 2/6, έβαλα τα καλά μου και πήγα.

Έφτασα απ' έξω, ήταν ακριβώς όπως το θυμόμουν και...πάλι δεν μπήκα μέσα. Περιπλανήθηκα λίγο στην περιοχή που τελικά ανακάλυψα από τους πίσω δρόμους ότι την ήξερα καλά γιατί έκανα με ένα φίλο βόλτες εκεί πριν καιρό. Στο τέλος ανασκουμπώθηκα και ξαναγύρισα αποφασισμένος να "μπουκάρω".

Προσπάθησα να σκεφτώ τι είναι αυτό που με δυσκόλευε στο να ολοκληρώσω το μετέωρο βήμα του καλοφαγά (να μην πω του κοιλιόδουλου). Μάλλον το περιβάλλον μέσα είναι πολύ στυλιζαρισμένο, πάλι πολύ μπουρζουαζία ρε παιδί μου, απέπνεε μια Ψυχικίλα, πως να το κάνουμε. Εκεί, σ'αυτό κατέληξα.

Ο χώρος ήταν αρκετά συμπαθητικός και τακτικός, με μια γυάλινη τζαμαρία να περικλείει τα τραπέζια - άδεια στις 9 το βράδυ που μπήκα εγώ - και ο μέσα κυρίως χώρος του μαγαζιού να είναι μικρός, με ένα μόλις ορθογώνιο, ξύλινο τραπεζάκι κι ένα ακόμη πρόσθετο, πλαστικό. Προφανώς να καθίσει κανείς μέσα δεν ήταν καλή ιδέα.

Τα σπαστά τζάμια της τζαμαρίας ήταν ανοιχτά και το κρύο αεράκι της 2/6 (!) ήταν ένα off of Broadway clue για το βράδυ μου. Όσο δίσταζα απ' έξω αρχικά να μπω, τόσο σιγά σιγά αισθανόμουν, παρά το κρύο, μια ζεστασιά μεταφυσική να με συνεπαίρνει.

Είχα μελετήσει τις κριτικές και συμβουλεύτηκα και τον κατάλογο. Οι τιμές στα burgers κυμαίνονταν στα 6 - 8 ευρώ. Ο σερβιτόρος ήρθε στα 4 λεπτά αφού είχα καθίσει. Ήταν πολύ εξυπηρετικός οφείλω να πω.

Κι ενώ είχα αποφασίσει να πάρω "εκείνο με το jack daniels" που έλεγαν όλοι, μου έκοψε να τον ρωτήσω για το chili con carne που είχε αναφέρει ο κύριος Fratello ( ο Fratellούλης ) στην κριτική του, γιατι όσο κι αν είχα ψάξει το είχα δει μόνο σα συνοδευτική σάλτσα μέσα στον κατάλογο. Με έκπληξη τον άκουσα να μου λέει οτι δεν υπάρχει πια γραμμένο και μόνο παλιοί πελάτες που το ξέρουν, το παραγγέλνουν στο έτσι-θέλω κι άμα-θέλω μια χαρά, δικό μου.

Αρχισε να μου εξηγεί και αμέσως από τις πρώτες νότες κατάλαβα ότι επρόκειτο για πατάτες τηγανιτές με κιμά (chili con carne) και από πάνω τυρί λιωμένο, το πιάτο δηλαδή για το οποίο σταθερά πήγαινα στο Hecho en Mexico στο Γκάζι, που μετά απο τρία σερί αποτυχημένα, δυστυχώς δε με ξαναείδε.

Αντί για το κανονικό burger είπα να μου φέρει τελικά το ίδιο σε mini-burger που επίσης διαθέτουν.

Το chili con carne ήταν νοστιμότατο (θα προσπαθήσω να αποφύγω τις φραστικές υπερβολές, δεν κάνει) και σε ικανοποιητική ποσότητα - 5,90 ευρώ. Οι πατάτες λεπτές, τραγανές, ο κιμάς με ιδιάιτερη γέυση και άρωμα και το τυρί στο ύψος των περιστάσεων. Νομίζω μια πλήρης Tex-Mex απόδοση.

Το mini burger κοτόπουλο με σάλτσα jack daniels δεν ήταν καθόλου mini τελικά. Mini ήταν εκείνα που είχαμε παραγγείλει 3 σε ένα πιάτο στο The burger joint (βλ. σχετική κριτική) στη Γλυφάδα. Εκείνα μάλιστα. Αυτό εδώ ήταν κανονικού μεγέθους, όπως αυτό που παίρνεις 1 ευρώ απο την αμερικανική αλυσίδα πλαστικών. Κόστιζε 3,90 ε και ήταν εξαιρετικό. Πολύ καλής ποιότητας υλικά, το κοτόπουλο πολύ νόστιμο και η σάλτσα λίγη, αλλά άριστη. Το ψωμάκι ίσως έμοιαζε λίγο πανιασμένο από πανω, αλλά ήταν τελικά ιδέα μου, όπως παρατήρησα έπειτα.

Μου έφερε ο σερβιτόρος μια κόκκινη, διαφανή, γυάλινη κανάτα με νερό και ένα ποτήρι λευκό αδιαφανές ( δε μου άρεσε, μάλλον το μόνο πράγμα ), κάπως άβολο. Επισκέφτηκα και τις τουαλέτες που αναφέρθηκαν σε κάποια κριτική, έτσι για να δω τι γίνεται και μου φάνηκαν όλα κανονικά, καθαρές μια χαρά, λίγο μικρός ο χώρος, οκ, ο νιπτήρας, ίσως μονο, πολύ μικρός, σα να τον είχαν αγοράσει απο παιχνιδάδικο για αξεσουάρ στο κουκλόσπιτο της Barby, αλλά τι να λέμε τώρα, ασήμαντη παρατήρηση.

Η απόδειξη ήρθε κανονικά, κανονικότατα στα 9,80 ευρώ, είμαι δηλαδή κι εγώ ένας από αυτούς που έφαγαν με 10 ε και - ω θεοί, ω Δία - για πρώτη φορά με κέρασαν κι εμένα, ρε γατάκι, 2 cookies με σοκολάτα στο σακουλάκι τους, τα οποία τραγάνισα ανέμελα στο δρόμο μου για το μετρό.

Μια φορά ο κύριος Λουκάκος είπε ότι πηγαίνουμε στα εστιατόρια κυρίως τα καλά και τα πληρώνουμε, για να έχουμε ολοκληρωμένες γευστικές εμπειρίες, οι οποίες μας φέρνουν σε ένα διάλογο με τις αναμνήσεις μας από το (μακρύ) παρελθόν κι επιφορτίζονται με το βάρος της πρόκλησης και των πέντε, εάν αυτό είναι δυνατό αισθήσεών μας. Εγώ, τι να σας πω, ολοκληρώνοντας το δείπνο μου, σκέφτηκα ότι μπορεί και να το έπαθα μόλις ένα τέτοιο. Πιο ψύχραιμα τώρα ξέρω ότι πέρασα ένα πολύ όμορφο Κυριακάτικο βράδυ, χωρίς να το περιμένω. Με 10 ευρώ.

09 Μαι 2013

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Τι σου είναι αυτό το ίντερνετ, όμως, ρε παιδί μου...

Την Κυριακή των Αποκριων άνοιξα νωχελικά τον υπολογιστή το πρωί και διάβασα τη μοναδική κριτική που υπάρχει ακόμη ως τώρα για το The Famous Chicken. Θα 'ταν δε θα 'ταν 11.30 η ώρα. Στις 12.20 ήμουν εκεί. Με το μετρό. Και ...τζίφος. Ήταν κλειστό.

Δεν έμεινα παραπονεμένος όμως γιατί τα μάζεψα και ανηφόρισα προς το Thomas Cook, το οποίο είναι σχετικά κοντά με τα πόδια. Κριτική γι' αυτό θα γράψω άλλη φορά, όταν θα βάλω τα καλά μου και θα πάω, γιατί τη συγκεκριμένη φορά απλώς πήρα ένα μπέργκερ στο χέρι κι έφυγα. Αποκόμισα πάντως μια πολύ θετική πρώτη άποψη.

Στο The Famous Chicken πείσμωσα (όχι και τόσο) και επέστρεψα κάπως αργότερα την Τρίτη 2/4/2013.

Αρχικά πρέπει να πω ότι είναι εύκολη η πρόσβαση με το μετρό, στα σταθμό Αγία Παρασκευή, από τον οποίο απέχει περίπου 5 λεπτά με τα πόδια. Έξω είχε πολύ σκοτάδι, 9.30 το βράδυ πια και απόλυτη ησυχία. Στο μαγαζί δεν ήταν κανείς και μου θύμισε σα να έτρωγα σε saloon σε κάποια ghost town του Τέξας.

Κι εδώ ο χώρος ήταν διαιρεμένος (βλ. The legendary hot dogs) και ανεξάρτητος, δηλαδή παραγγέλνεις με αυτοεξυπηρέτηση (χμ, στα ελληνικά ακούγεται κάπως αυτό), βγαίνεις έξω στο δρόμο και πηγαίνεις δίπλα -κολλητά αυτή τη φορά- σε έναν άλλο χώρο που υπάρχουν τα τραπέζια. Οι χώροι δεν επικοινωνούν με κανέναν τρόπο εσωτερικά, γεγονός που είναι πάντοτε πολύ παράξενο. Να σημειώσω ότι επειδή κρατούσα το δίσκο και έπρεπε να ανοίξουν οι πόρτες, με συνόδεψε η κυρία που με εξυπηρέτησε στο ταμείο, κάτι που το θεώρησα πολύ ευγενικό (οκ, ήμουν και ο μοναδικός πελάτης, κάτι σαν τον παράξενο ταξιδιώτη).

Στην όψη τα διάφορα πράγματα που είδα στη βιτρίνα στο χώρο παραγγελίας δεν ήταν τόσο ελκυστικά όσο τα είχα φανταστεί από το site και τον τιμοκατάλογο, αλλά δεν πτοήθηκα καθόλου.

Πήρα μια μερίδα κοτοσούβλι, η οποία περιείχε κομμάτια κοτόπουλου σε στυλ κοντοσούβλι περιχυμένα με μια λεπτόρευστη σάλτσα μουστάρδας και συνοδευτικές πατάτες. Σε ποσότητα ήταν άκρως ικανοποιητική και νόστιμη γευστικά, μόνο οι πατάτες ήταν λίγο πανιασμένες.

Τα 5,90 € που κόστισε (υπάρχει 23% έκπτωση για όποιον παραλάβει από το κατάστημα, είτε παραμείνει εκεί, είτε φύγει) θεωρώ ότι είναι μια πολύ δίκαιη κοστολόγηση λαμβάνοντας υπόψη την ποιότητα και την αντίστοιχη ποσότητα.

Ο χώρος με τα τραπέζια είναι αυτό που θα έλεγε κανείς politically correct, καθαρός, υπερβολικά τακτοποιημένος και με κάτι αφίσες από τα πιο πολυσύχναστα hot spot σημεία του Λονδίνου, Παρισιού, Νέας Υόρκης και άλλης μιας πόλης του κόσμου. Υπήρχε και μια τηλεόραση που έπαιζε κάτι video clips. Λιγο ψυχρό ήταν το αποτέλεσμα νομίζω, υπήρχε μια βαρύτητα στην ατμόσφαιρα.

Φεύγοντας δεν άντεξα και γύρισα πίσω στο μαγαζί και παράγγειλα, έτσι για το δρόμο, ήθελα και το κάτι παραπάνω (τι λαίμαργος!), ένα Chicken burger (3,5 €), το οποίο κάθισα εκει στην πλατεία Χαλανδρίου σε ένα πεζούλι και το μασούλησα ψιχουλάκι ψιχουλάκι (πολύ νόστιμο!), χαζεύοντας το μαγαζί του Λουκάκου απέναντι και αυτούς που ήταν μέσα και τρώγανε.

28 Απρ 2013

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Στις 6/4/2013 η περιοδία στη Γλυφάδα δε σταμάτησε απλώς και μόνο σε ένα μπεργκεράδικο. Μετά το The burger joint η παρέα ήθελε και γλυκό. Πρότεινα να πάμε στη Δέσποινα, που βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο και το μιλφέϊγ της έχω ξεχάσει τι γεύση έχει.

Δεν τη θύμήθηκα βέβαια, γιατί Σαββατιάτικα, 11 η ώρα το βράδυ, η Δέσπω μας έβλεπε πια στον ύπνο της. Λίγο πιο πέρα, στη γωνία, είχε κάτι φώτα, ένα κατάστημα δηλαδή, γωνιακό με έντονο φωτισμό. Με τράβηξαν σαν από ένστικτο τα κόκκινα και πράσινα γράμματα τύπου "νέον" που είχε και έπρεπε να πάω μόνος (να μη σέρνω και τους άλλους μαζί), για να δω μήπως είναι κανένα άσχετο επιπλάδικο.

Έμεινα στήλη άλατος, όταν διαπίστωσα ότι επρόκειτο για το μαγαζί που έψαχνα να βρω εδώ πριν ξεκινήσω, γιατί είχα διαβάσει γι' αυτο στο παρελθόν και δεν μπορούσα με τίποτα να θυμηθώ το όνομα του. Souk λοιπον, λιβανέζικο, πολυδύναμο στέκι. Μπήκαμε ασυζητητί και μας υποδέχτηκε μια κοπέλα που πάντα σε ρωτάει "Έρχεστε πρώτη φορά;". Είναι αρκετά σκόπιμο κάτι τέτοιο, αφού το σκηνικό είναι τελείως ανερμήνευτο και χρειάζεται υποτίτλους ως οδηγίες προς ναυτιλομένους.

Μου θύμισε λούνα παρκ, όπου πηγαίνεις από "περίπτερο" σε "περίπτερο" ή αλλιώς την έκθεση Αρτόζα, όταν έπαιρνα σβάρνα τα σταντς με ένα VK στο χέρι που είχα καβατζώσει και με ενημέρωναν για τις τυρόπιτες και τα κρουασάν. Με το που μπαίνεις βρίσκεται η "γωνιά-κάβα-μπαράκι" με τα κρασιά, η οποία έχει αρκετά όμορφη αισθητική. Από εκεί και πέρα ο χώρος είναι μεγάλος και πηγαίνεις στο "περίπτερο -σταντ" που σε ενδιαφέρει για να πάρεις αυτό που θέλεις.

Αυτά που μου έκαναν εντύπωση είναι ότι ο χώρος της εστίασης έχει αισθητική ΙΚΕΑ (λίγο απρόσμενο για λιβανέζικη άποψη, καθόλου άσχημο στην πράξη για το δικό μου γούστο - όλα πολύ ξεκάθαρα και λειτουργικά) και έχει κι έναν συναρπαστικό φωτισμό το μαγαζί στο σύνολό του.

Δεν υπάρχουν μεγάλα φώτα μαζικής παραγωγής φωτός, αλλά μικρότερα και τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που είναι σα να είσαι σε σπίτι που φωτίζεται από διάφορα πορτατίφ. Δεν είναι υποφωτισμένος ο χώρος, όχι. Είναι διαφοροποιημένος ανά σημείο. Το γεγονός αυτό, δεν ξέρω, εμένα μου έβγαλε μια τεράστια ζεστασιά και με έκανε να θέλω να παραμείνω στο κατάστημα.

Ως προς το κομμάτι των φαγητών, ήμασταν στο σημείο του γλυκού και πήραμε ένα καταϊφι με κρέμα για το φίλο από το εξωτερικό και 5 μπάλες παγωτό για εμάς τους άλλους τρεις.

Το καταΐφι ο Bill το βρήκε... στεγνό (βλ. κριτική The burger joint) για μία ακόμη φορά, ενώ τα παγωτά (2 μπάλες φυστίκι, 1 μπάλα πραλίνα, 1 μπάλα καϊμάκι και 1 μπάλα μπανάνα) ήταν ικανοποιητικά, με καλύτερο με διαφορά την πραλίνα. Το φυστίκι για μένα ήταν λίγο αδιάφορο, όπως και η μπανάνα, ενώ το καϊμάκι ήταν συμπαθητικό. Μια μικρή ένσταση είχαμε ως προς τα πιατάκια που μας σέρβιραν, ήταν πλαστικά, χωρίς γούστο και αταίριαστα.

Αυτή τη φορά το λογαριασμό τον πλήρωσα εγώ και για όλα τα παραπάνω έδωσα 14 ευρώ: 2 € / μπάλα παγωτού + 4 € το καταΐφι. Τρελο VFM δε θα το πεις, αλλά οκ, πέρασα μια χαρά, οπότε το κάνω γαργάρα.

Εντύπωση επίσης μου έκαναν αυτά που έβλεπα στα γύρω τραπέζια, κάτι τεράστιες πίτσες με υλικά διάφορα, σκορπισμένα επάνω τους... Νομίζω μου έκλειναν το μάτι, μμμ, ναι, ναι, για το ραντεβού της επόμενης φοράς.

27 Απρ 2013

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Το Σάββατο 6/4/2013 ο φίλος που με πληροφόρησε για το site αυτό και ο οποίος ζει στο εξωτερικό ήταν εδώ στην Ελλάδα και μαζι με ένα φιλικό ζευγάρι είπαμε να βγούμε μια βόλτα στη Γλυφάδα. Βασικά εμείς Γλυφάδα δε θέλαμε, αλλά για να μην του χαλάσουμε το χατίρι, άντε και πήγαμε.

Εγώ έκανα τη σχετική προετοιμασία από εδώ ( και βασικά έψαχνα για το SOUK, αλλά δε θυμόμουν το όνομά του ), οπότε είχα στο μυαλό μου δυο τρία μέρη που ξεχώρισα, χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία, έτσι στο φλου λίγο και όχι πολύ επίσημα.

Όταν φτάσαμε στην πλατεία κάτω στην παραλία, είδαμε ότι δεν είχαμε κάτι συγκεκριμένο να κάνουμε. Από ένστικτο και για τη βόλτα του πράγματος, τους οδήγησα προς τα εκεί που πίστευα ότι είχα σταμπάρει το Burger Joint στο χάρτη. Επειδή είμαι λαγωνικό, όταν φτάσαμε στον κατάλληλο δρόμο διέκρινα χαλαρά την ταμπέλα με το σήμα του και σε λίγο είμασταν εκεί.

Καθίσαμε στα ξύλινα τραπεζάκια - πάγκους που έχει στο πεζοδρόμιο και έκανα και μια γυροβολιά μέσα να επιθεωρήσω το χώρο. Το κυρίως μαγαζί βρίσκεται μέσα σε στοά και απέχει λιγο από τα τραπεζάκια έξω. Ο χώρος μέσα είναι μετριότατος, δεν έχει να πει τίποτα και το βράδυ εκείνο ήταν το μαγαζί φίσκα. Έξω η ατμόσφαιρα ήταν ωραία και ακουγόταν και πολύ καλή μουσική απο τη διπλανή καφετέρια. Ο κόσμος που κυκλοφορούσε γενικώς εκείνο το βράδυ ήταν πολύς και η κατάσταση αρκετά αποπνικτική σ'ένα προπύργιο της μπουρζουαζίας, τη Γ λ υ φ ά δ α ( αμάν, φαγώθηκε να πάμε ο άλλος, δεν του άρεσε κιόλας στο τέλος ).

Η κοπέλα που ήρθε να μας εξυπηρετήσει ήταν πολύ καλή και ευγενική. Τόσο όσο. Στην τουαλέτα που έκανα μια βόλτα, γιατί δε σας είπα ότι διψούσα βασανιστικά στο δρόμο μέχρι να φτάσουμε και την έκανα την καϋμένη τη σερβιτόρα να μας φέρει τρεις κανάτες με νερό στο σερί, συνεπώς μετά απαιτούσε η κατάσταση αποσυμφόρηση, γενικώς δε θα λέγατε ότι την είχατε πρότυπο για το σπίτι των ονείρων σας. Εγώ βέβαια την έκανα τη δουλειά μου σωστά και με αξιοπρέπεια.

Ο κατάλογος ήταν δελεαστικός και παραγγείλαμε 3 κυρίως και μια λεμονάδα : 1 texas burger, 1 barbeque κι ενα άλλο που είχε 3 μικρότερα burgerακια μέσα. Όλα συνοδεύονταν από πατάτες. Νομίζω κάπου εκεί άρχισε και το δούλεμα, γιατί ο φίλος βρήκε τα μπεργκεράκια στεγνά και τις πατάτες, οι οποίες ήταν ασυνήθιστα λεπτά κομμένες, κρύες και απαράδεκτες.

Χεχε εγώ τους έλεγα, ότι πρέπει να τα προσέξω όλα και να μου πουν συγκεκριμένα πράγματα, γιατί μετά θα γράψω και κριτική κι εκείνος με ύφος περισπούδαστο ξεκίνησε να λέει :"Θα γράψεις λοιπόν...μπλα μπλα μπλα".

Οι πατάτες ήταν όντως χλιαρές όταν έφτασαν στο τραπέζι και λίγο πανιασμένες, αλλά τρώγονταν. Στα παιδιά δεν άρεσε το φαγητό και ο άλλος εξακολουθούσε να παραληρεί "είναι στεγνό, είναι στεγνό, είναι στεγνό..". Να πω την αλήθεια εμένα το Texas που έφαγα μου άρεσε, γιατι το μπιφτέκι ήταν καλής ποιότητας και είχε και καραμελωμένα κρεμμύδια, γεγονός που του έδινε ωραία υφή.

Ο Βill πλέον είχε στραβώσει πολύ με το μέρος και άρχισε και έκανε σχόλια του τύπου "Το νερό ( σερβιρισμένο με μια φέτα λεμόνι σε κάθε ποτήρι και πάγο) είχε πιο πολύ γεύση από τη λεμονάδα που έφεραν" και λίγο κι εγώ με τις κριτικές μου που επέμενα στις λεπτομέρειες, τα αστεία έδιναν κι έπαιρναν ανελέητα.

Οι τιμές από την άλλη δεν ήταν και τόσο αστείες, αν σκεφτεί κανείς ότι τα πιάτα - burgers είχαν 7,5 - 9 ευρώ περίπου και γενικώς ο κατάλογος διακρινόταν από μια υπερκοστολόγηση. Κελεπούρι δηλαδή μάλλον δε το λες. Περάσαμε ευχάριστα πάντως. Εγώ. Γιατί στους άλλους τρεις δεν άρεσε.

Ακριβή στοιχεία δεν έχω για το συνολικό ποσό, μιας και κάποια στιγμή έρχεται η κοπέλα του service φουριόζα, βουτάει το λογαριασμό που "ήθελε να δει κάτι" και λίγο πιο μετά ανακαλύπτουμε ότι ο τρίτος φίλος μας τον είχε πληρώσει κρυφά. Ο πονηρίδης. Μωρέ, άμα έχεις τέτοιους φίλους, δεν πά' να 'ναι και στεγνοοοοό...

04 Απρ 2013

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Αρχικά πρέπει να καταγγείλω ανοιχτά και δημόσια το ask4food για τα 3 κιλά που έχω πάρει τελευταία, από τότε που ξεκίνησα να το παρακολουθώ και δε με αφήνει και σε ησυχία δηλαδή.

Έχοντας διαβάσει τη μοναδική προϋπάρχουσα κριτική και αναζητώντας γενικώς τα στέκια του Πειραιά (των οποίων τα ονόματα μου είναι παντελώς άγνωστα, ανακαλύπτω ωστόσο, ότι αρκετά βρίσκονται εφιαλτικά κοντά στο σημείο αναφοράς της καθημερινής μου δράσης) έσπευσα σήμερα 4/4/2013 να τσεκάρω το συγκεκριμένο Hot Dog spot.

Δεν είχα καταλάβει καλά αρχικά και το έψαξα στα μαγαζάκια που είναι στον πεζόδρομο ακριβώς δίπλα στην εκκλησία του Αγ. Κωνσταντίνου στο κέντρο του Πειραιά. Βρίσκεται όμως επί της Τσαμαδού, σε απόσταση περίπου 100 μέτρων από την εκκλησία στο δρόμο που εφάπτεται στη μικρή πλατειούλα δίπλα σε αυτήν.

Το παράδοξο αυτού του μαγαζιού επίσης δεν το είχα συλλάβει καλά. Άλλα διαβάζω, άλλα καταλαβαίνω μου φαίνεται τελευταία. Αποτελείται από δύο επιμέρους χώρους, οι οποίοι είναι τελείως ανεξάρτητοι μεταξύ τους και δεν επικοινωνούν με κανέναν τρόπο.

Στον έναν παραγγέλνεις και είναι και ο χώρος προετοιμασίας και παρασκευής, μια τρύπα όλη κι όλη, που προφανώς φτάνει και περισσεύει γι' αυτό που απαιτείται και στον άλλον πας παραδίπλα για να απολαύσεις λίγες στιγμές προσωπικές με εσένα και το φαγητό σου (ή με την παρέα σου ακόμα καλύτερα).

Ανάμεσα τους παρεμβάλλεται η είσοδος μιας πολυκατοικίας και το όλο σκηνικό είναι λίγο σουρεάλ, γιατί είναι σα να φεύγεις από ένα μαγαζί για να πας σε ένα άλλο με το οποίο δεν έχεις αρχικά καμια σχέση. Μου θύμισε αυτά τα σπίτια στην επαρχία (και στη γειτονιά μου παρακαλώ, στα 10 βήματα από το δικό μου το κοντινότερο, το οποίο μόλις τελευταία το χώνεψα όντως ότι είναι έτσι) που δεν έχουν τουαλέτα μέσα, αλλά πρέπει να βολτάρεις κανά πεντάλεπτο για να τη χαρείς.

Το εσωτερικό του χώρου που λειτουργεί ως τραπεζαρία είναι συμπαθητικό, λίγο στενόμακρο με μιά μεγάλη τηλεόραση πλάσμα και ένα έντονο, αλλά ευχάριστο αρωματικό χώρου. Εγω για να είμαι ειλικρινής κάθισα στο μοναδικό τραπεζάκι (με δύο καρέκλες ) που βρίσκεται ακριβώς απ' έξω και έχει θέα στον εμπορικό δρόμο που ήταν σχετικά ήσυχος στις 11 το πρωί.

Οι επιλογές που έχει κανείς στη διάθεσή του σε επίπεδο προϊόντος είναι αρκετές και ασυνήθιστες για τα ελληνικά δεδομένα της σειράς. Βασικά εγώ με το Hot Dog δεν είμαι και πολύ φίλος. Το φερόμενο ασυνήθιστο του πράγματος με τράβηξε ως εκεί. Πράγματι μέτρησα συνδυασμούς υλικών που δεν έχω ξαναδεί σε hot dog στα μαγαζιά του συρμού και μπερδεύτηκα γιατί δεν ήξερα ποιο να πρωτοδοκιμάσω.

Το μάτι μου πήγε κι έπεσε κατευθείαν πάνω στον κιμά με chilli που δυστυχώς η κυριούλα με είπε ότι ήταν σε έλλειψη.

Τελικώς πήρα ένα από αυτά που μου πρότεινε (και που δεν ήταν τα πιο ακριβά διαθέσιμα, το σημειώνω αυτό, μου έκανε καλή εντύπωση), ενα Chicago... κάτι. Περιείχε το λουκάνικο στο μαλακό, συνηθισμένο ψωμάκι με μουστάρδα και κομματάκια ζωντανού κρεμμυδιού και αγγουριού τουρσί. Ήρθε σερβιρισμένο μέσα σε αλουμινόχαρτο και πρέπει να πω ότι ήταν μεγαλύτερο σε μέγεθος και άρα σε ποσότητα απ' ό,τι περίμενα.

Τα λαχανικάκια ήταν πολύ δροσερά σαν πρώτη αίσθηση, αλλά μετά.... ω ρε φίλε, ήμουν και ανυποψίαστος, σε έπαιρνε ένα κάψιμο, πολύ σούπερ μετατρέποντας την πρωινή (μην το ξεχνάμε) εμπειρία σε ψυχεδέλεια.

Σύσταση απαράβατη λοιπόν: Ρωτήστε να μάθετε αναλυτικά πόσο καυτερό είναι αυτό που παραγγέλνετε, γιατί είναι κατανοητό ότι σε κάποιους δεν αρέσει και τους ενοχλεί. Εγώ πάντως θα κάνω μερικές αυτοψίες και στα υπόλοιπα πιστεύω.

Ως προς το τιμολόγιο για το παραπάνω πλήρωσα 3.90 ε με απόδειξη κανονικότατα (στο Γκάζι μια φορά είχα πάρει ένα άνοστο, μια βλακεία, που ακόμα κλαίω γοερά για το κακό που έκανα στις αρτηρίες μου και είχα πληρώσει ακριβώς το ίδιο) και λίγη ώρα μετά κατέβαζα ένα λίτρο πορτοκαλάδα φρέσκια από το Βασιλόπουλο στα Πετράλωνα, αυτή που τη στίβουν και την έχουν στον πάγο, έτσι για να ισοφαρίσω το οξειδωτικό παραλήρημα με μπόλικη βιταμίνη θρεπτική και γιατί ρε φίλε κάηκαααα (άλλα μου άρεσε ;-)