Loader

tzia

Κριτικές: 138
Μέλος από: Δεκ 2013

Εμφάνιση:

21 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

“Κάποτε θυμάμαι πριν περάσουνε τα χρόνια
σ’ ένα φωτισμένο μαγαζί μες την Ομόνοια.. ”

Όπου μαγαζί το Τσιπουρίτο το οποίο δε βρίσκεται εκεί που λέει το τραγούδι αλλά στον Χολαργό.
Θα το βρείτε εύκολα αφού είναι στην πρώτη παράλληλο της Μεσογείων προς την μεριά του Χολαργού, δύσκολα όμως θα καταλάβετε ότι βρίσκεστε στον τόπο προορισμού σας λόγω έλλειψης ευδιάκριτης ταμπέλας.
Καθότι έφθασα μόνη μου, με ταξί, κουβαλώντας μία τούρτα για την τύχη της οποίας, όπως και για τη σωματική μου ακεραιότητα, διατηρούσα αμφιβολίες, απλά, είδα φως και μπήκα ευχόμενη να μην έχει κάνει λάθος το gps του οδηγού. Ο καλός μου που μας βρήκε αργότερα δε δυσκολεύτηκε να παρκάρει οι υπόλοιποι όμως ρωτούσαν, εναγωνίως, ο ένας τον άλλον “εσύ που βρήκες?” άρα ένας βαθμός δυσκολίας, προφανώς, υφίσταται.

Δύο χώροι. Ο εσωτερικός ο οποίος δε χαρακτηρίζεται από καμία ιδιαίτερη διακόσμηση και ο, ας πούμε, εξωτερικός που στην ουσία πρόκειται για μία υπερυψωμένη βεράντα με φυτά περιμετρικά, κλεισμένη λόγω εποχής με νάιλον. Λευκά τραπέζια και καρέκλες. Νομίζω ότι είναι το μόνο που συγκράτησα. Πολύ στριμωγμένα μέσα, με πιο ανθρώπινες αποστάσεις έξω κι όμως, εγώ προτείνω να κλείσετε στον εσωτερικό χώρο. Το παιχνίδι γίνεται εκεί. Φωτισμένο? Όχι ιδιαίτερα εκτός κι αν η αίσθηση αυτή οφείλεται στο ότι δε φορούσα τα γυαλιά οράσεως. Διότι “όταν η πρεσβυωπία έρχεται, η μυωπία φεύγει” με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται πια μόνο στην περίπτωση που θέλω να δω κάποια ταινία. Πάντως οφείλω να πω ότι βλέπαμε καλά τι τρώγαμε.

“Χάζευα τον Elvis θρύλο στη σκηνή…”

Όχι δε χάζεψα τον Elvis. Είδα, παρόλα αυτά, την μετενσάρκωση του Joe Strummer των Clash να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μου με το όνομα Νίκος Φάρφας. Σουλούπι, κινήσεις, απόδοση τραγουδιών, attitude ήμουν σίγουρη ότι ο τύπος είχε new wave/ punk παρελθόν. Για τους άπιστους Θωμάδες… το επιβεβαίωσα ρωτώντας τον.

“ Μου’ πανε μην μπλέξεις τα σκυλιά με τους ροκάδες …”

Τα έμπλεξαν. Με φοβερό αποτέλεσμα. Performance, τραγούδια που, εννοείται, αγνοούσα, αλλά, δόξα τω Θεώ, είχα ανθρώπους δίπλα μου που έχουν αρχίσει να κατανοούν την ασχετοσύνη μου οπότε μου σφύριζαν, στο αυτί, τον τίτλο και τον καλλιτέχνη, αλλά και κάποια που ήξερα και αγαπώ. Διότι “άλλα μου αρέσει να τα ακούω κι άλλα όχι.. ” Με μια άλλη προσέγγιση, ένα υπόγειο rock riff, πραγματικά, they rocked the Casbah.

“Μα έτσι και δε δούλευα θα τρώγαμε παπάδες…”

Οκ! Παπάδες με την έννοια του διαφορετικού, ανανεωτικού, διαφοροποιημένου δε φάγαμε. Δεν είναι το μαγαζί όμως στο οποίο περιμένεις κάτι τέτοιο. Μεζεδοπωλείο είναι, το λέει, δεν πλασάρεται για κάτι άλλο. Επίσης, μιας κι επρόκειτο για τραπέζι γενεθλίων, το προαποφασισμένο μενού είχε επιλεγεί βάσει της ικανοποίησης των καλεσμένων. Λογικό. Κι εγώ το ίδιο θα πράξω προσεχώς. Θα σημειώσω ότι όλα τα πιάτα ήταν νόστιμα, καλά εκτελεσμένα, χωρίς σοβαρές αστοχίες και … αρκούντως καφτερούτσικα.. έχουμε και λέμε λοιπόν:

• Ντακάκια. Εύκολα στον χειρισμό αφού μπορούσε ο καθένας να πάρει το κομμάτι στο πιάτο του. Με ξινομυζήθρα. Ίσως θα ήθελαν λίγο λάδι παραπάνω. (4e).
• Οι απαραίτητες τηγανιτές πατατούλες. (3,5e) Φρέσκιες έκαναν άψογη παρέα στην
• Τυροκαφτερή. Η οποία ήταν όνομα και πράγμα. Με διαφορετική γεύση από τις συνηθισμένες αφού είχε τσιμένι. Αναφέρεται και τσίπουρο το οποίο δεν κατάλαβα. Μου άρεσε πολύ. (2,5e).
• Τζατζίκι turbo. (2,5e).
• Ρολλάκια με κατσικίσιο τυρί και σιρόπι ρακόμελου. Χωρίς λαδίλα και τραγανά. Το ρακί δεν έγινε αντιληπτό αφού υπερίσχυσε η γλύκα του μελιού. Καλόδεχτη όμως μετά τα πιπεράτα. (5e).
• Καβουρμάς με αυγά και γραβιέρα. Καλής ποιότητας και νόστιμο πιάτο. (5,5e).
• Τηγανιά κοτόπουλο με μυρωδικά και κρασί. Ωραία σαλτσούλα αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. (6e).
• Χοιρινά μπριζολάκια. Καλοψημένα και τρυφερά αλλά κάτι τους έλειπε. (6,5e).

Όλα τα πιάτα στην ώρα τους, κέρασμα κρασιού και τσίπουρου στο τέλος, κανένα παράπονο από την εξυπηρέτηση. Τώρα αν υπήρξε καμία μικροκαθυστέρηση τη βρίσκω απόλυτα δικαιολογημένη σε ένα, ασφυκτικά, γεμάτο μαγαζί οπότε δεν τη λαμβάνω υπόψη.

Νοσταλγός του ροκ εν ρολ.

Ένα αγαπημένο ελληνικό rock n’ rolάκι. Το άκουσα εκεί το άκουγα κι όταν έγραφα την κριτική. Αν, λοιπόν, το Τσιπουρίτο ήταν τραγούδι, για μένα, θα ήταν αυτό. Ανεβαστικό, beatάτο, μου φτιάχνει τη διάθεση. Διαφωνώ μόνο με τον στίχο “γέρασε η αγάπη μας και μπήκε στο μουσείο” γιατί είμαι της άποψης ότι τις αγάπες μας τις κρατάμε νέες, alive and kicking!

Για τη συγκεκριμένη βραδιά … many θένΞΞΞΞ!

11 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Fratello speaking:
Tzia’s side of the story in brackets:

Μετά την, από κοινού, επίσκεψη στο BLACK DUCK το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο του dine Athens, αποφασίσαμε η tzia κι εγώ να μην κάνουμε την πάπια, αλλά να αναβιώσουμε το παλιό έθιμο της κοινής κριτικής ενός χώρου εστίασης από δύο μέλη του a4f. Το έχουμε δοκιμάσει ήδη δύο φορές, αν θυμάμαι καλά, και οι ευχάριστες συνήθειες καλό είναι να μη ξεχνιούνται.

{Πολύ σωστά θυμάσαι… Άλλωστε δε διατηρώ καμία αμφιβολία περί του μνημονικού σου. Μου ήρθε κι άλλη ιδέα περί της κοινής συγγραφής κριτικών… θα στην πω στην επόμενη έξοδο. }

Η tzia ήταν αυτή που έριξε την ιδέα κοινού δείπνου σε ένα από τα εστιατόρια που συμμετέχουν σ’ αυτό το event, που όπως φαίνεται τείνει να καθιερωθεί, μια και βολεύει τόσο τους εστιάτορες φέρνοντας πελατεία στο νεκρό διάστημα μεταξύ Πρωτοχρονιάς και Αποκριάς όσο και τους πελάτες, που έχουν την ευκαιρία ενός (σχετικά) οικονομικού πλήρους γεύματος σε κάποιο αναγνωρισμένο εστιατόριο. Μετά από ανταλλαγή απόψεων και μηνυμάτων και αφού φάγαμε πόρτα στις δύο πρώτες επιλογές μας (πρώτο ήταν το NOLAN, δεύτερο το my1cuisine) καταλήξαμε στο BLACK DUCK, στο οποίο εγώ τουλάχιστο δεν είχα ξαναπάει, είχα όμως ακούσει πολύ θετικά σχόλια.

{Όταν μιλάω με ανθρώπους που με ενδιαφέρουν βρίθω ιδεών και προτάσεων. Στην αντίθετη, άστα να πάνε. Η αλήθεια είναι ότι αργήσαμε. Του χρόνου θα το προγραμματίσουμε καλύτερα. Όχι ότι θα περιμένουμε έναν χρόνο για να πάμε στα άλλα δύο. Μάλλον πρέπει να βγάλουμε τις ατζέντες μας και να βρούμε ημερομηνίες. Κι επιτέλους, αν με βλέπετε να χάνομαι τσιγκλήστε με λίγο. }

Έτσι να ‘μαστε ακριβώς στις 9 το βράδυ στη ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ, η οποία, χρόνια ολόκληρα, υποφέρει από το ότι βρίσκεται σχεδόν κολλητά με το καμένο συγκρότημα του ΑΤΤΙΚΟΝ. Μπαίνοντας στο μαγαζί η διάθεση άλλαξε: Πολύ ζωντανός, φωτεινός, παιχνιδιάρης και φασαριόζικος ο χώρος στο ισόγειο, που είναι για καφέ, γλυκό και κάποιο τσιμπολόγημα. Όταν φεύγαμε, περασμένα μεσάνυχτα, στο ισόγειο γινόταν το έλα να δεις, με τη μουσική να έχει ανεβάσει ένταση και στροφές. Η πελατεία μεταξύ 30+ και 50+. Το «κακό» είναι ότι με τόση πολυκοσμία δεν έχεις ευκαιρία να χαζέψεις την άκρως καλλιτεχνική διακόσμηση του χώρου, ομολογώ ότι την άλλη μέρα έψαξα να βρω φωτογραφίες στο διαδίκτυο και εντυπωσιάστηκα πραγματικά. Όταν ξαναπάω στη ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ, θα είναι μια ήσυχη απογευματινή ώρα για κουβεντούλα με φίλους.

{Ο καλός μου είχε λάβει σαφή προειδοποίηση για την τήρηση της ώρας του ραντεβού κι έτσι αποφύγαμε τις ικαριώτικες συνήθειες. Εξάλλου με μηχανή ήταν piece of cake και το να φτάσουμε και να παρκάρουμε ακριβώς απέξω. Μόνο φεύγοντας κατάλαβα ότι σχεδόν εφάπτεται του Αττικόν. Πραγματικά είναι ντροπή να παραμένει μετά από τόσα χρόνια μαύρο, καμένο, ερειπωμένο, το ιστορικό συγκρότημα στο κέντρο της Αθήνας. Μιας πόλης που έχει μπει δυνατά, πλέον, στον τουριστικό χάρτη της Ελλάδας.
Κι εγώ όταν μπήκα δεν κατάλαβα ότι υπήρχε πάνω όροφος κι άλλος ένας στο πίσω μέρος που λειτουργεί ως μπαρ. Κι όταν λέμε μπαρ εννοούμε με δυνατό beat κι ωραίες μουσικές επιλογές. Αν δεν είχα δύσκολο ταξίδι την επομένη θα σας είχα παρασύρει για ποτό. Όσο για το target group των θαμώνων … δε σας τα είπε όλα. Φεύγοντας είδαμε κάτι κυριούλες, οι οποίες προφανώς περίμεναν για τραπέζι, τις οποίες θα θεωρούσα φυσικό να συναντήσω στην πρωινή λειτουργία κι όχι εκεί. Τι έγινε παιδιά? Τα 80’s είναι τα νέα 40’s?}

Οι συμμετέχοντες στο dine Athens οδηγηθήκαμε στον επάνω όροφο, ο οποίος είναι σαφώς μικρότερος, αλλά εξίσου ωραία διακοσμημένος, ίσως μάλιστα και λίγο πιο φινετσάτος, αλλά και εξίσου στριμωχτός. Ευτυχώς που δεν γέμισε και ευτυχώς που το no smoking τηρήθηκε ευλαβικά. Τα τραπέζια ήταν ήδη στρωμένα, οι κατάλογοι με το ειδικό μενού τυπωμένο περίμεναν τους καλοφαγάδες. Φάουλ πρώτο η συνήθης αυθαιρεσία του κατερχόμενου εξ ουρανού και καθιζόμενου εν τω μέσω της τραπέζης εμφιαλωμένου νερού. Φάουλ δεύτερο η πλήρης απουσία κάποιου αρτοσκευάσματος με το ανάλογο ντιπάκι ως προσφορά του καταστήματος για το καλωσόρισμα. Ούτε καν αν θέλουμε ψωμί μας ρώτησαν, και βέβαια δεν έφεραν. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, κέρασμα λικεράκι υπήρξε μόνο στο τέλος.

{Η δική μου εντύπωση ήταν ενός artistique bistrot. Μέχρις εκεί. Ως συνήθως επικεντρώθηκα στην παρέα κι όχι στον χώρο. Άκαπνος ναι. Ούτε εγώ δε βγήκα για τσιγάρο. Νομίζω ότι θα έπρεπε να το αναφέρεις επαινώντας με. Όντως ψωμάκια δεν προσφέρθηκαν. Δε μας έλειψαν μεν, θα ήταν σωστότερο να έχουμε τη δυνατότητα να αποφασίσουμε δε. Εδώ σε απατά η μνήμη σου φίλτατε αφού λικεράκι ούτε κάποιο άλλο κέρασμα υπήρξε. }

Το σέρβις του ορόφου ήταν καλά οργανωμένο, κανένα παράπονο, η Άννα Μαρία μας εξυπηρέτησε με φωτεινό χαμόγελο, το ίδιο και οι άλλοι δύο νεαροί. Το μόνο που πήγε στραβά ήταν η έκδοση του λογαριασμού: Αφού κάναμε περίπου πέντε λεπτά να συνεννοηθούμε σχετικά, όταν δίναμε την παραγγελία μας, στο τέλος, αντί να μοιράσουν το λογαριασμό και την πληρωμή με κάρτα στα δύο, όπως είχαν προτείνει οι ίδιοι, εκδόθηκε ένα συνολικό παραστατικό και ψαχνόταν ο Γιάννης να βρει μετρητά για να μου πληρώσει το μερίδιό του.

{Θα τους δικαιολογήσω. Εφόσον ανακατεύθηκα κι εγώ στον τρόπο έκδοσης λογαριασμού … ήταν βέβαιο ότι το λάθος ήταν ante portas. Αφού δεν το έχω, τι με αφήνετε να εξηγώ? Για τα υπόλοιπα κανένα παράπονο. Σωστοί χρόνοι σερβιρίσματος, χαμόγελο, comme il faut σερβίρισμα κρασιών, ερώτηση για το πώς μας φάνηκαν τα πιάτα, μια χαρά. Βέβαια ακόμα δεν μου είπες πως σου φάνηκαν τα κρασιά?}

Τηλεγραφική αναφορά στα πιάτα που δοκιμάσαμε εγώ και η γυναίκα μου: Ξεκίνημα με βελουτέ σούπα από κολοκύθα με πιτσιλιές από κάποιο αρωματικό λαδάκι, τόσο νόστιμη όσο και συνηθισμένη. Για ορεκτικό επιλέξαμε το ανοικτό σούσι με τόνο, καλό το ρύζι, μέτριος (ακατέργαστος) ο τόνος. Για κύριο εγώ πήρα ριζότο με άγρια μανιτάρια και λάδι λευκής τρούφας, τίμιο πιάτο και πάλι όμως τίποτα το ιδιαίτερο. Ο σολομός με μαύρο ρύζι και κινέζικο λάχανο που προτίμησε η γυναίκα μου ήταν το μόνο πραγματικά πρωτότυπο (και νόστιμο) πιάτο που προσγειώθηκε στο τραπέζι. Πολύ καλό ήταν και το επιδόρπιο cheesecake με μαρμελάδα λεμόνι.

{Εγώ ξεκίνησα με σαλάτα. Φρέσκιες τραγανές πρασινάδες με λεπτοτριμμένο καρύδι, πεκορίνο και αχλάδι. Τη διαφορά έκανε το dressing που ήταν, επιτέλους, όξινο διότι έχω βαρεθεί να τρώω γλυκά μεταμφιεσμένα σε σαλάτα. Διαφοροποιήθηκα και στο πρώτο πιάτο διαλέγοντας carpaccio. Ανάλαφρο, νόστιμο, καλής ποιότητας κρέας. Εικαστική παρουσίαση. Μικρές πινελιές από μαγιονέζα, σπόροι σιναπιού και φετούλες μανταρίνι τα οποία συντελούσαν μόνο στο παιχνίδι της υφής κι όχι στο τελικό, γευστικό, αποτέλεσμα. Για κυρίως διάλεξα χοιρινό sirloin του οποίου πρέπει να αναγνωρίσω το τέλειο ψήσιμο αφού παρέμεινε χυμώδες χωρίς να είναι άψητο ή έστω ροζ. Διαβάζω τώρα ότι η λεπτόρρευστη σάλτσα του είχε χουρμάδες τους οποίους δε διέκρινα. Συνοδευόταν από γλυκοπατάτες που δεν αγαπώ ιδιαιτέρως όμως ήταν ωραία ετοιμασμένες. Το πρόβλημα ήταν ότι μετά από τέσσερεις μπουκιές το πιάτο κατέληγε βαρετό. Κρέας, γλυκιά σάλτσα, γλυκοπατάτα πόσο να αντέξεις? Δοκίμασα κι εγώ σούπα η οποία ήταν νόστιμη αλλά συμβατική και ριζότο που ήταν παραβρασμένο. Αντί του μίγματος μπαχαρικών που το διακοσμούσε θα ήταν προτιμότερο να προσφερθεί η δυνατότητα προσθήκης παρμεζάνας. Λυπάμαι που με έπιασαν οι ντροπές μου και δε δοκίμασα τον σολομό. Next time θα είμαι πιο άνετη. Συμφωνώ ότι το cheesecake ήταν εξαιρετικό δίνοντάς μου ιδέα σχετικά με τη χρήση της μαρμελάδας περγαμόντο που στρώθηκε κι έφτιαξε η κολλητή. Το banoffee του καλού μου ήταν ενδιαφέρον αφού τα μπισκότα μαύρης σοκολάτας που χρησιμοποιήθηκαν ως βάση αφαιρούσαν λίγη από την υπερβολική γλυκύτητα που το χαρακτηρίζει. }

Η γενική αίσθηση που αποκόμισα, και εδώ βέβαια συνυπολογίζω την ποικιλία και ποιότητα του φαγητού, είναι ότι η ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ κινήθηκε όσον αφορά το dine Athens στο όριο της εύκολης λύσης. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τον όρο «αρπαχτή», γιατί θα τους αδικούσα. Απλά έχω την αίσθηση ότι αντιμετώπισαν τη συμμετοχή τους στο event σαν υποχρέωση (ούτε εδώ θέλω να πω «αγγαρεία») επειδή συμμετέχουν τα υποτίθεται 120 καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας. Καλό, απλά καλό φαγητό, όμως το βαρύ πυροβολικό του καταστήματος βρίσκεται εμφανώς στο ισόγειο.

{Συμφωνώ απολύτως. Θα πάρω το γνωστό ύφος, το οποίο ξέρω ότι αναγνωρίζει και καταλαβαίνει ο Fratello λέγοντας… συμπαθές! Αν με καλέσεις θα ήθελα πολύ να πάμε για τσάι/γλυκό και μετά στο bar αλλά με την προϋπόθεση να με χορέψεις. }

Αφήνω όλα τα υπόλοιπα στη φίλη tzia.
Η tzia πήρε μια άρτια κριτική την οποία εξακολουθεί να πιστεύει ότι έπρεπε να στείλεις εσύ since you did all the hard work! Στην επόμενη λοιπόν…

05 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Kiki de Montparnasse
Μια iconic γυναίκα της οποίας η μορφή σφράγισε την καλλιτεχνική σκηνή, στη δεκαετία του ’20, στο Παρίσι. Μοντέλο και πηγή έμπνευσης πολλών ζωγράφων, μούσα και σύντροφος του εμβληματικού φωτογράφου Man Ray. Ποιος δε θυμάται το Le Violon d’Ingres?
Ανήσυχη, αντισυμβατική, σκανδαλώδης για τα ήθη της εποχής, εθισμένη, αυτοκαταστροφική στο τέλος, δεν παρέμεινε, παρόλα αυτά, μόνο μοντέλο αλλά υπήρξε και η ίδια ζωγράφος, τραγουδίστρια σε cabaret, όσο και συγγραφέας του αυτοβιογραφικού βιβλίου Kiki’s Memoires το οποίο ήταν απαγορευμένο στη, γνωστή για τον πουριτανισμό της, Αμερική μέχρι το 1970. Δεν πρόκειται για αριστούργημα της λογοτεχνίας, αλλά περιγράφει με ζωντάνια κι αμεσότητα τόσο το κλίμα της εποχής, όσο και την προσωπικότητα της γράφουσας.

Kiki de Grèce
Ένα wine bar στα καθ’ ημάς. Στην Ηπίτου. Ένας, πολύ χαριτωμένος και ήσυχος, πεζόδρομος κάθετος στην Βουλής. Το είχα ακούσει και, λόγω ονόματος αλλά και καλών κριτικών, μου είχε δημιουργηθεί η επιθυμία να το επισκεφτώ χωρίς να βρίσκεται, είναι η αλήθεια, στην A list μου. Έχω περίεργη σχέση με το κρασί. Μου έχει τύχει να υποφέρω από πονοκέφαλο, έστω και, μετά από ένα ποτήρι. Φυσικά δε φταίει το κρασί για αυτό. Μάλλον ο οργανισμός μου και η σχέση του με τις τανίνες. Εκτιμώ αφάνταστα την αμφίδρομη σχέση του με το φαγητό. Ένας ταιριαστός συνδυασμός αυτών των δύο εκτοξεύει την κάθε μπουκιά τονίζοντας τις αρετές κι ελαχιστοποιώντας τις ατέλειες.

Θα σας πω ότι είμαι από αυτούς που θα διαλέξουν πρώτα το φαγητό και μετά το κρασί κι όχι the other way round. Μου φάνηκε όμως, εξαιρετικά, ενδιαφέρουσα η ιδέα της δοκιμής κρασιών συνοδεία πιάτων, τα οποία σκοπό είχαν να συμπληρώσουν, ταιριάξουν, αναδείξουν τα κρασιά συν ότι επρόκειτο για το Κτήμα Τσέλεπου που βρίσκεται στη Μαντινεία, ο ιδρυτής του οποίου είναι από τους πρώτους που ανέσυραν αναδεικνύοντας την, σχεδόν ξεχασμένη, τοπική ποικιλία Μοσχοφίλερο.

Η ελληνίδα Κική είναι μικρή το δέμας, ρομαντική, χαριτωμένη, φασαριόζα, καθόλου στημένη, άκαπνη, όμορφα διακοσμημένη και φωτισμένη, με γαλλικό αέρα αλλά και, απελπιστικά, στριμωγμένη εκείνη τη βραδιά. Αν υπέφερα από αγοραφοβία θα είχα μεταφερθεί, άμεσα, σε κλινική. Θα τη δικαιολογήσω, γιατί είμαι στις καλές μου, λόγω της ιδιαίτερης βραδιάς ενώ πιστεύω ότι θα την απολαύσω, καλύτερα, την άνοιξη στον εξωτερικό χώρο που μου άρεσε πολύ.

Τα αγόρια της Κικής ήταν ευγενή, γρήγορα, γενναιόδωρα αφού συμπλήρωναν στα ποτήρια κρασί, κάθε φορά που το παρατηρούσαν, όμως το σερβίρισμα κρασιού απαιτεί χειρουργικό χέρι, σταθερότητα κι ακρίβεια. Σταγόνες οι οποίες ξεπετάγονται από το ποτήρι, κάνοντάς με να ανησυχώ ότι θα λεκιάσουν το φόρεμά μου, δεν πρέπει να υπάρχουν, τουλάχιστον σε εξειδικευμένα μαγαζιά, σε τέτοιες εκδηλώσεις, έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες λόγω κόσμου.

Στη βραδιά ήταν παρούσες η γλυκύτατη κόρη του οινοποιού και η, τόσο, stylish, οινολόγος του κτήματος (πόσο μου αρέσει να βλέπω γυναίκες σ΄ αυτό το επάγγελμα) οι οποίες έκαναν μια σύντομη παρουσίαση καθόλου βαρετή και ξεκινήσαμε:

AMALIA BRUT/Καρπάτσιο λαχανικών με καπνιστή πέστροφα.
Δαντελένιες φέτες λαχανικών καρότου, ρέβας, κι άλλων που μου διαφεύγουν, οι οποίες είχαν μια λεμονάτη φρέσκια γεύση την οποία κόντραρε ιδανικά η καπνιστή πέστροφα κάνοντας εξαιρετική παρέα στις φυσαλίδες του κρασιού.

ΜΕΛΙΣΣΟΠΕΤΡΑ/Spring roll με καβούρι και μυρωδικά.
Δυστυχώς έβγαλε μια οσμή ψαριού αντί του αναμενόμενου λεπτού αρώματος του καβουριού. Λάθος επίσης η τοποθέτηση του πάνω στη συνοδευτική σαλάτα που είχε σαν αποτέλεσμα να πανιάσει σε κάποια σημεία. Η τελική γεύση όμως δεν ήταν κακή και σ’ αυτό βοήθησαν τόσο τα μυρωδικά όσο και η απουσία λαδίλας. Η Μελισσόπετρα δε, με την ευχάριστη, δροσιστική της οξύτητα και τα αρώματά της, υπήρξε αποκάλυψη. Μου άρεσε τόσο που δε δίστασα να την προτείνω στην τελευταία έξοδο. Αγαπημένοι F&E ελπίζω να άρεσε και σε σας διότι με τα ταξίδια μου δεν έχουμε προλάβει να κουτσομπολέψουμε.

GRIS DE NUIT/Ριζότο με πράσινο μήλο, σταφίδες και ψαρονέφρι μαρινέ.
Το καλύτερο πιάτο της βραδιάς κατ’ εμέ. Σωστά χυλωμένο, κρεμώδες, αρωματικό, ισορροπημένο στα επί μέρους συστατικά του. Παιχνίδι με τις υφές, πλούσιο κι όμως φίνο. Τα συγχαρητήριά μου στoν chef Δημήτρη Κασίμη, ο οποίος έβγαλε εις πέρας τον ηράκλειο άθλο του σερβίρειν, ταυτόχρονα, τόσες μερίδες ριζότο μαγειρεύοντας, από ότι έμαθα, σε επαγωγικές εστίες.

ΔΡΥΟΠΗ ΝΕΜΕΑ/Αλμυρό cup cake, με πιπεριά και φιλετάκια καπνιστής μπριζόλας.
Δεν ήταν cup cake. Ήταν ένα mignon ταρτάκι, που θύμιζε γευστικά μια quiche Lorraine, χωρίς περιττή λιπαρότητα, γεμάτης γεύσης. Ο συνδυασμός του με το πρώτο ελαφρύ κόκκινο κρασί της βραδιάς ήταν ακαταμάχητος.

ΑΥΛΟΤΟΠΙ/Χουνκιάρ μπεγιεντί
Το καλύτερο παράδειγμα αλληλοσυμπλήρωσης και εξηγούμαι… όταν ήπια την πρώτη γουλιά κρασιού κόντεψα να το φτύσω στο ειδικό κουβαδάκι που υπήρχε σε κάθε τραπέζι. Το άρωμα καπνού ήταν τόσο έντονο που νόμισα ότι βρίσκομαι στο Tennessee μασώντας ταμπάκο. Η πρώτη μπουκιά φαγητού αποκάλυψε ένα μοσχάρι, εξαιρετικής ποιότητας και νοστιμιάς, σε μια μπαχαρένια, δουλεμένη, πυκνή σάλτσα. Ο πουρές μελιτζάνας από την άλλη στερείτο παντελώς κάθε καπνιστού αρώματος με αποτέλεσμα να φαντάζει άνευρος. Φανταστείτε αυτά τα δύο μαζί … το κρασί να δίνει άρωμα καπνού, καφέ, στυφάδας και το φαγητό μπαχάρια και γλυκύτητα. Ονειρικός συνδυασμός υπερθετικού βαθμού.

ΣΟΚΟΛΑΤΟΠΙΤΑ ΜΕ ΦΡΟΥΤΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ
Δε θέλω να τη θυμάμαι. Μάλλον κανένας από τους παρισταμένους δε θα θέλει να τη θυμάται. Ήταν αχρείαστη και αποτυχημένη. Θέλω να θυμάμαι το ποσό που πληρώσαμε για τα ανωτέρω (28e) και τις vmf τιμές του κανονικού καταλόγου στον οποίο έριξα μια ματιά.

Γνωρίζω ανθρώπους που ασχολούνται κι αγαπούν με πάθος το κρασί έχοντας βαθιά γνώση του αντικειμένου. Είναι εξαιρετικά απλοί, πρόθυμοι να δώσουν πληροφορίες, να συζητήσουν, να εξηγήσουν, να προτείνουν.

Ξέρω και κάποιους, στην καλύτερη άσχετοι στη χειρότερη ημιμαθείς, που με τουπέ και ύφος 100 καρδιναλίων αποτελούν τροχοπέδη στη γνωριμία μας μαζί του. Αν λοιπόν πέσετε πάνω σε κάποιον από τους δεύτερους προτείνω, ανερυθρίαστα, να πάρετε το πιο μπλαζέ ύφος σας, πείτε μια ακατάληπτη πρόταση με τις λέξεις … terroir, αργιλοπετρώδες έδαφος, ζύμωση, οινολάσπη, χρονιά, χρώμα, μύτη, ποικιλία, βαρέλι, ridding, λικέρ d’expedition … χαλαρώστε κι απολαύστε τη λέξη "κοκομπλόκο" να παίρνει μορφή μπροστά στα μάτια σας.

Το κρασί είναι αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής ιστορίας, παράδοσης, καθημερινότητας κι έτσι οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε. Γνωρίστε το λοιπόν και βρείτε τις δικές σας προτιμήσεις. Στην τελική χτυπήστε κι ένα
“De gustibus non est disputandum” κι αφήστε τους ξερούς.

21 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Μες την υπόγεια την ταβέρνα…

Όλοι γνωρίζετε, φαντάζομαι, το ποίημα του Βάρναλη. Κι αν δεν το γνωρίζετε ως ποίημα, το (ανα)γνωρίζετε ως τραγούδι του Θεοδωράκη κι αν θέλετε να δείτε την εικόνα που ξεπηδά, να ζωντανεύει μπροστά σας, είστε στο κατάλληλο μέρος.

Υπόγειο. Χωρίς καμία δηλωτική σήμανση έξω. Απλά μια, έντονα, κίτρινη λάμπα και λευκά κοφτά κουρτινάκια. Μωσαϊκό στο πάτωμα. Σχεδόν ενιαία σάλα. Κλασσικά ταβερνιάρικα τραπέζια και καρέκλες. Ριγέ, τραχιά στην αφή, σαν υφαντά, τραπεζομάντιλα. Ο ένας τοίχος καταλαμβάνεται από μεγάλα κρασοβάρελα. Οι υπόλοιποι από φωτογραφίες, γκλίτσες, χρηστικά αντικείμενα μιας άλλης εποχής. Το, τόσο αναγνωρίσιμο για τους μεγαλύτερους, ψυγείο αποτελεί το διαχωριστικό για την κουζίνα αν κι επιτρέπει κλεφτές ματιές. Δεν είναι ρετρό. Δεν προσπαθεί να αναπαραγάγει την εικόνα ή την αίσθηση. Είναι μια ζωντανή στιγμή που έμεινε αναλλοίωτη στον χρόνο.

Σάββατο βράδυ με το μαγαζί γεμάτο. Θαμώνες όλων των ηλικιών. Από αντροπαρέες ετών εβδομηνταφεύγα plus, μεσόκοπους σαν και του λόγου μας, ζευγάρια, παρέες trendy τριαντάρηδων από όλα είχε ο μπαχτσές.

Κατάλογος δεν υπάρχει ή, τουλάχιστον, εμείς δεν είδαμε. Η απαγγελία έγινε προφορικά από ένα συμπαθέστατο παλληκάρι. Γρήγορο, ευγενικό, χωρίς πολλά πολλά. Απόδειξη, ομοίως, δε δόθηκε, όπως και δε μας δόθηκε η επιλογή κεράσματος που ακούσαμε σε διπλανά τραπέζια “Φρούτο ή χαλβαδάκι?” Τώρα θα μου πείτε… “είναι, τόσο, σημαντικό?” Όχι βέβαια, αλλά έναν χαλβά θα τον έτρωγα τη συγκεκριμένη στιγμή. Δεν έχω πετύχει κιόλας, ποτέ, το συγκεκριμένο γλυκό οπότε επαφίεμαι στην “καλοσύνη των ξένων” κι αν έχετε δοκιμασμένη συνταγή… σας παρακαλώ, θερμώς, να μου τη στείλετε.

Όσον αφορά στο φαγητό μη μου πείτε ότι περιμένετε εκπλήξεις? Δεν υπάρχουν. Από την πλευρά μου θεώρησα τρελή nouveauté την ύπαρξη:
• Παϊδακίων κοτόπουλου (1/2 kg). Ωραία κομμένα, με ψαχνό. Ζουμερά. Άνευ οσμής. Πασπαλισμένα με κόκκινη γλυκιά πάπρικα.

• Παϊδάκια προβατίνας (1/2kg). Με βαθιά κρεατένια νοστιμιά. Το λιπάκι, όπου υπήρχε, ήταν κριτσανιστό αλλά υπήρχαν και καθαρά φιλετάκια που δεν υστερούσαν σε γεύση. Ο προβατινοexpert του τραπεζιού έδωσε έγκριση εκφράζοντας την ικανοποίησή του. Κι οι υπόλοιποι κάναμε το ίδιο, ακριβώς, με αποτέλεσμα να μη μείνει ούτε ένα για δείγμα.
• Συκωταριά αρνίσια. Δική μου επιθυμία. Φοβάμαι ότι διέρχομαι, εκ νέου, φάση σιδηροπενίας. Γευστική, τρυφερή, άοσμη, αλλά έδινε την εντύπωση της βραστής.
• Απάκι. Ελαφρώς αλμυρό. Καθαρό κομμάτι παρόλα αυτά. Θα το προτιμούσα λιγότερο ψημένο.
• Ντοματοκεφτέδες. Εμφανή τα κομμάτια ώριμης ντομάτας. Ωραία αρώματα. Τραγανοί άνευ υπερβολικού λαδιού. Ίσως ήθελαν μια ιδέα λιγότερο τηγάνισμα.
• Πολίτικη σαλάτα. Λάχανο, καρότο, μαϊντανός, λίγο σέλινο, αρκετό σκόρδο. Δροσιστική, αρκούντως ξιδάτη, αρκετά καυτερή.
• Φέτα, σε μεγάλη μερίδα, με λαδορίγανη. Ήπια και βουτυράτη.
• Πατάτες. Φρέσκιες, καυτές, ξανθές, τραγανές.
• Κρασί λευκό (Σαββατιανό), κόκκινο (Αγιωργήτικο) και σόδες. Περίμενα, για να είμαι ειλικρινής, κάτι παραπάνω από το συγκεκριμένο μαγαζί. Δηλώνω, όμως, ότι παρενέργειες δεν υπήρξαν.

Λογαριασμός στα 60 ευρώ. Τα άξιζε μέχρι τελευταίας μπουκιάς. Προφανώς δεν είναι το περιβάλλον το μόνο που έχει μείνει σε άλλη εποχή.

Τον τελευταίο καιρό ξαναβρίσκομαι με κομμάτια του εαυτού μου μέσα από φωτογραφίες (κάποιες δεν τις είχα δει ποτέ) και βιβλία καινούργια ή, ήδη, διαβασμένα. Ένα από τα αγαπημένα μου, εδώ και πολλά χρόνια, είναι η Χαμένη Άνοιξη του Στρατή Τσίρκα. Στον Μαραθωνίτη έζησα την ατμόσφαιρα, τις μυρωδιές και τις γεύσεις του συγκεκριμένου βιβλίου. Αν το έχετε διαβάσει, δοκιμάστε το και πείτε μου αν συμφωνείτε. Αν όχι διαβάστε το πρώτα και πηγαίνετε μετά. Η ιστορία επαναλαμβάνεται? Τη δεύτερη φορά ως φάρσα?

05 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Όταν..

Οταν, ξαφνικά, χάνεις ένα από τα βαρίδια που σε κρατούσαν σε ισορροπία..

Όταν έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε περιδίνηση σα να είσαι στον θάλαμο έλλειψης βαρύτητας στον οποίο εκπαιδεύονται οι αστροναύτες της NASA..

Όταν τα κλειδιά, που χρησιμοποιούσες για πολλά χρόνια, αποχωρίζονται το μπρελόκ, που τα συνόδευε..

Όταν η νέα χρονιά σφραγίζεται από μια οριστική και αμετάκλητη
διαφορετικότητα..

Τότε

Εγώ γυρίζω πίσω. Ψάχνω να βρω οτιδήποτε με συνδέει με την πρότερη κατάσταση πραγμάτων..

Θέλω να είμαι κάπου που..

Κάθε τραπέζι μου φέρνει μια ανάμνηση. Εκεί έσβησα τα κεράκια μου μικρή. Εκεί αποχαιρετούσα. Εκεί με ξανάβρισκαν. Σ'αυτό το τραπέζι φλέρταρα. Σ' εκείνο ξεκινούσε κάτι νέο. Σ'αυτό γιόρταζαν μαμά και κόρη.

Με κάνει να κατανοώ την παρηγοριά που προσφέρει το φαγητό. Η σούπα της αρχής. Τα υπέροχα φρεσκοψημένα ψωμάκια τους. Τα αχλαδάκια τυριών. Το αχνιστό μπρόκολο με σάλτσα καπνιστού τυριού. Το φοβερό ριζότο με ρόδι. Το εμβληματικό αρνάκι λαδορίγανη που ούτε στην, γενέτειρά του, Αρκαδία δεν το πετυχαίνουν τόσο πολύ. Τα κεφτεδάκια που μυρίζουν μανούλα. Τα μπιφτέκια με την ψιλοκομμένη ντομάτα να τα σκεπάζει. Τα μοσχαρίσια spare ribs που γεφυρώνουν με τον καλύτερο τρόπο την Αμερική και την Ευρώπη.

Θα πήγαινα στον Οροσκόπο αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποί του?

Σίγουρα ναι. Γιατί το φαγητό είναι εξαιρετικό. Αλλά αυτό δε φτάνει. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά. Κι εκεί η διαφορά είναι τόσο μεγάλη που καλύπτει τις γεύσεις.

Ένας φίλος με ρώτησε πρόσφατα αν έκανα τον απολογισμό μου. Βρήκα χρόνο και τον έκανα λοιπόν. Αποφάσισα ότι τη νέα χρονιά θα κρατήσω μόνο τα σημαντικά πράγματα και τους σημαντικούς ανθρώπους. Τις αληθινές σχέσεις που έχουν δοκιμαστεί κι αντέξει. Αυτές που εξελίσσονται. Ότι αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς μου. Ότι συνδέει το παρελθόν και το μέλλον. Ολα όσα με κάνουν να στρέφομαι αυτόματα προς το μέρος τους αναζητώντας τα. Εκεί που μπορώ να δω τον εαυτό μου. Στον Οροσκόπο έχω την πολυτέλεια να με βλέπω ως παιδί, έφηβη, νεαρή, μεγάλη. Με βλέπω μέσα από τους καθρέφτες του αλλά πάνω από όλα μέσα από τα μάτια και τις αγκαλιές του. Τόσο όμορφη αίσθηση..

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.

28 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μια βραδιά στο θέατρο.

Τα κανονίσματα.
Διάθεση για μια, ελαφρώς, διαφορετική έξοδο. Κάτι νέο. Στο κέντρο για να βολέψει τον aikidoka της οικογένειας. Ο καλός μου Rantanplan, η φίλη, της οποίας η τελευταία δημόσια φωτογραφία αποτελεί κατάφωρη αδικία προς τη μύτη της κι εγώ, απαρτίζουμε την υπόλοιπη παρέα.

Feedέλ
Μ’ αρέσει ο τίτλος. Συμπαθούσα άλλωστε, εξαιρετικά, τον comandante όπως και όσους μένουν σταθεροί στα πιστεύω τους, κουβαλούν μια επαναστατική τρέλα μέχρι το βαθύ γήρας και εκτιμούν ένα καλό πούρο.

Ο σκηνοθέτης
Δε βλέπω τηλεόραση. Πρέπει να είμαι από τους λίγους που δεν έχουν δει ούτε μία σκηνή από τηλεreality, δεν έχω εικόνα λοιπόν. Σκέφτομαι όμως ότι, εφόσον έχει τη θέση κριτή στις δημιουργίες άλλων, θα πρέπει να είναι σίγουρος για τον εαυτό του άρα αναμένω μια διαφορετική οπτική, φρέσκιες ιδέες, προσωπικό ύφος, το στοιχείο της έκπληξης, μια ολοκληρωμένη εμπειρία.

Το σκηνικό
Μου δίνει την αίσθηση του σκοτεινού, υποφωτισμένου, στριμωγμένου. Ξύλο και μέταλλο. Ως γνωστή γαϊδούρα υποχρεώνω την παρέα να κάτσουμε στον εξωτερικό χώρο για να καπνίσω. Είναι σαφώς ομορφότερος για μένα κι αν, ποτέ, ξαναβρεθώ εκεί θα τον προτιμήσω. Έχουν αλλάξει την όψη μιας, παντελώς, άγνωστης, κρυμμένης, μικρής πλατείας του κέντρου με χαριτωμένες πινελιές σαν τις πολύχρωμες κορδέλες που έχουν κρεμάσει στα δέντρα. Τα καθίσματα σχετικά άνετα, για μένα τουλάχιστον, που δεν είχα κάποιον στην πλάτη μου. Ο Rantanplan που είχε ζορίστηκε λίγο. Είναι και μεγαλόσωμος τι να τον κάνω? Το τραπέζι επαρκές αν και ασταθές οπότε χρειάστηκε να επέμβουμε.

Ο θίασος
Τυπική απόδοση με αστοχίες. Δε μπορώ να πω ότι ξεχώρισα κάποιον για την ερμηνεία του. Υπήρξε μία στιγμή αλληλεπίδρασης όταν διαλέξαμε κρασί πέραν τούτου, όμως, η εντύπωση ήταν ότι, απλά, διάβαζαν τα λόγια τους, χωρίς να έχουν κατακτήσει το κείμενο.

Το έργο
Αποτελείτο από μονόπρακτα το οποίο μου άρεσε ως ιδέα. Φτάνοντας όμως εκεί διαπιστώνουμε ότι κάποια έχουν αλλάξει. Κρίμα γιατί για κάποια είχα ακούσει καλά λόγια. Τέλος πάντων…

Εισαγωγή
Ωραία αρτοσκευάσματα κι ένα καυτερό ντιπ που αρέσει πολύ.

Πράσινη φάβα με ζαμπόνι Νάξου, λάδι τρούφας, θυμάρι.
Το ζαμπόνι είναι ένα παραδοσιακό αλλαντικό της Νάξου το οποίο είναι, εξαιρετικά, δυσεύρετο και σπάνιο εκτός νησιού. Μπράβο τους αν το βρήκαν. Εγώ πάντως δεν το βρήκα στη γεύση του πιάτου του οποίου τόσο η υφή όσο και το τελικό αποτέλεσμα, με άφησε παραπάνω από ικανοποιημένη.

Τζατζίκι αβοκάντο με αυγοτάραχο, τσίλι, κόλιανδρο, kimchi.
Σαν alternative guacamole διότι τζατζίκι, έστω και με την ευρεία έννοια του όρου, δεν το έλεγες με τίποτα. Ως σύνολο νόστιμο κι, εξαιρετικά, ενδιαφέρον χωρίς, όμως πάλι, την ευκρίνεια των επί μέρους συστατικών. Έρχεται συνοδεία τριών φετών baguette με τσίλι οι οποίες, ήταν επίσης ωραιότατες, αλλά τρεις? Θεωρώ τους ζυγούς αριθμούς ως τον χρυσό κανόνα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Cannoli με νιβατό τυρί, φιστίκι Αιγίνης και καρεδάκια ζελέ μελιού.
Ένα ελληνικό παιχνίδι με το γνωστό γλυκό της Σικελίας. Ενδιαφέρουσα σύλληψη και απόδοση αλλά εμένα με παρέπεμψε, περισσότερο, σε επιδόρπιο (το οποίο θα θεωρούσα κορυφαίο) παρά σε, ας πούμε, ορεκτικό. Κανένα παράπονο για την εκτέλεσή του όμως.

Πατάτες με στάκα, κρόκο αυγού, τρούφα, ρίγανη
Οι πατάτες σα λουκουμάδες, η τρούφα δεν ακούστηκε, οι κρόκοι ολόφρεσκοι, το σύνολο μπουχτιστικό και χωρίς ταυτότητα. Απλά χορταστικό.

Πεϊνιρλί με γλυκάδια, τοματίνια, μανιτάρια.
Ζύμη βαριά, άνοστη. Έχω φάει κατεψυγμένες οι οποίες ήταν ανώτερες. Τα μανιτάρια είχαν τη γεύση που έπρεπε. Τα υπόλοιπα…. μάλλον είχαν πάει να επισκεφτούν άλλα πιάτα κι απουσίαζαν.

Κοκοράκι σχάρας με πατάτες.
Ακόμα κι αν έκανε “κικιρικικί” εγώ ούτε το άκουσα ούτε με ξύπνησε. Μου θύμισε, απλά, τον χαμό που είχε γίνει με τα κοτόπουλα που ονομάζονταν “νανάκια” πριν από πολλά χρόνια. Σαφώς καλής ποιότητας, ψησίματος και μέχρι εκεί. Κανένα άρωμα, twist, ή οτιδήποτε άλλο. Το ψητοπωλείο της γειτονιάς μου το στέλνει ξεκοκαλισμένο. Εδώ έπρεπε να ασχοληθούμε και με αυτό. Μου έκατσε μπουκιά στον λαιμό ταυτόχρονα με τον καλό μου. Ευτυχώς, απλά, γελάσαμε χωρίς περαιτέρω συνέπειες.

Αυλαία
Cheesecake σε γλαστράκι με φράουλες.
Φράουλες? Αρχές Νοέμβρη? Δε μπορούσαν να βρουν κάτι πιο εποχικό? Πιο ευφάνταστο? Ανάλαφρη κρέμα τυριού και τραγανά τρίμματα μπισκότου. Παρουσίαση, όντως, που θύμιζε άμμο για γάτες. Με ένα μικρό φυλλαράκι στο κέντρο που προκάλεσε τον σύζυγο να πει, μόλις είδε ότι στράβωσα, “Σώπα βρε παιδί μου…τώρα φυτρώνει κατά πως φαίνεται”.

Μία τριλογία? Τετραλογία? Κάτι τέλος πάντων σοκολάτας το οποίο μου θύμισε, απελπιστικά, τις κρέμες στιγμής. Ποτέ δε μου άρεσαν. Απλοϊκό.

Το αντίτιμο
120 ευρώ, με ένα μπουκάλι κρασί, για τέσσερα άτομα. Δε δικαίωσε την τιμή.

Συνολική αποτίμηση της βραδιάς.
Ματαιωμένες προσδοκίες σε διάφορα επίπεδα κι η, αξέχαστη, ατάκα της βραδιάς, καθώς γυρνούσαμε σπίτι, περνώντας μπροστά από τον Γατούλη… “δεν πάμε τώρα μία να φάμε τίποτα να το ευχαριστηθούμε?” Γέλια και σχόλια την επόμενη μέρα. Η ενίσχυση της απόλυτης πεποίθησης μου ότι η παρέα μετράει πάνω από όλα.

Όπως και οι φίλοι. Που ακόμα κι αν έχουν
χαθεί εμφανίζονται στις δύσκολες στιγμές. Ο καθένας με τον τρόπο του. Με παρουσία ισχυρή, εμφανή και παρηγορητική. Τους ευχαριστώ.

Καλές γιορτές! Να περάσετε υπέροχα… απλά θα σας παρακαλέσω… πείτε στους ανθρώπους της ζωής σας ότι τους αγαπάτε. Καμιά φορά το αναβάλουμε γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι το ξέρουν. Όμως ο χρόνος παίζει περίεργα παιχνίδια και κάποιες φορές μας προλαβαίνει.

28 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Η πλατεία Πλαστήρα.
Ο Θεός να την κάνει πλατεία δηλαδή. Πρόκειται για ένα τρίγωνο με κάνα δύο δέντρα και πέντε έξι θάμνους. Αν δεν είστε αυτόχθων ιθαγενής δε νομίζω να καταλάβετε ότι είστε στο σωστό μέρος. Κι όμως, δεδομένης της Παγκρατιώτικης άνθισης, του κορεσμού της Αρχελάου και της πλατείας Προσκόπων, όπου κάθε τρύπα έχει μετατραπεί σε μαγαζί υγειονομικού ενδιαφέροντος, το παιχνίδι έχει μεταφερθεί δυναμικά κι εκεί, με πλήθος εστιατορίων, μπαρ, καφέ κι ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Το σπίτι μου είναι στρατηγικά τοποθετημένο, ακριβώς, στο κέντρο όπερ σημαίνει ότι απέχει τρία λεπτά κι από τις δύο πιάτσες γεγονός που έχει καταφέρει ισχυρό πλήγμα στις ώρες ύπνου μου κάνοντας τον Rantanplan να αναφωνεί συχνά “Αμάν! Butt δε στρώνεις κάτω”.
Οι δύο φίλοι.
Ο Μελέτης κι ο Διονύσης οι οποίοι έχουν γράψει πολλά χιλιόμετρα στο κοντέρ της Αθηναϊκής νύχτας. Rock τύποι από τους οποίους ανέμενα ένα τελείως διαφορετικό concept όταν έμαθα ότι αποφάσισαν να κάνουν κάτι δικό τους. Αντ’ αυτού αποφάσισαν να στήσουν ένα “καφενείο ειδικού τύπου” που έχει κατορθώσει στους λίγους μήνες λειτουργίας του να προσελκύσει άτομα όλων των ηλικιών τα οποία συνυπάρχουν αρμονικά και το καταδιασκεδάζουν. Κι εκεί που περίμενα ροκιές και cocktails βρέθηκα να πίνω ρακή (η οποία είναι, αν όχι η καλύτερη, από τις καλύτερες που έχω πιει αφού, ακόμα και μετά την κατανάλωση τεράστιων ποσοτήτων, δε μας έχει πειράξει ποτέ) και να ακούω ρεμπέτικα, μάλιστα, όχι από τα γνωστά αλλά κάτι σπάνιες ηχογραφήσεις. Κορυφαίος στίχος…. “Σκύλα μ’ έκανες ρεζίλι …στον Πασά και τον Βεζίρη” … ακόμα γελάω. Στα εξαιρετικά live δε, για τα οποία μπορείτε να ενημερωθείτε από τη σελίδα τους στο fb, γίνεται πραγματικό γλέντι που κρατά μέχρι πρωίας.
Ο χώρος.
Είναι απλός, καθαρός, νεανικός, παρεϊστικος. Για να είμαι ειλικρινής δε μου είχε κάνει καμία εντύπωση τις πρώτες φορές. Όμως σιγά σιγά παρατηρώ τις λεπτομέρειες. Δώστε λοιπόν προσοχή στην “τοιχογραφία” πάνω από τη μπάρα, τις φωτογραφίες και τα μικρά διακοσμητικά που υπάρχουν στους τοίχους. Κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι που με κάνει να γελάω ή να θυμάμαι. Τα τραπέζια είναι λίγο μικρά και όταν έχει κόσμο στριμωγμένα. Βέβαια δε μιλάμε για κανονικό εστιατόριο αλλά για μεζέδες παρόλα αυτά προνοήστε να μην τα παραγγείλετε όλα μαζί. Επίσης … κάντε κάτι επιτέλους με τα panel ήχου. Μερικές φορές ο ήχος αντανακλάται και επικρατεί βαβούρα.
Το τσιμπολόγημα
Μερίδες μεζέ που αποδεικνύονται τελικά ότι το μόνο που δε χορταίνουν είναι το μάτι. Θα σας ξεγελάσουν τα μικρά πιάτα που χρησιμοποιούν σε κάποιες περιπτώσεις. Ωραίες πρώτες ύλες. Απλές παρασκευές. Νόστιμες γεύσεις. Τα πιάτα της ώρας είναι πραγματικά της ώρας, κάτι που μπορείτε να διαπιστώσετε, οι ίδιοι, από τις φλόγες που θα δείτε να βγαίνουν από την ημι-ανοιχτή κουζίνα. Θα δείτε και τον Σπύρο που μαγειρεύει να βγαίνει κατά καιρούς ρωτώντας πως φάνηκαν τα πιάτα, πρόθυμο να συζητήσει και να δεχθεί την όποια παρατήρηση.
Προσωπικά μου αγαπημένα:
- Η ρεγγοσαλάτα. Τριμμένο καρότο, και φιλέτα καπνιστής ρέγγας. Λίγο αλμυρή φυσικά αλλά με extra λεμόνι είναι τέλεια για τη ρακή.
- Η νησιώτικη σαλάτα με ντομάτα, κρεμμύδι, κάπαρη, παξιμαδάκια λαδιού κι ένα φρέσκο λευκό τυρί.
- Τα ψητά μανιτάρια. Σα να τρως κρέας.
- Τα ντολμαδάκια. Σπιτικά κι απόλυτα πετυχημένα.
- Η μακαρονοσαλάτα. Μόνο με λαχανικά. Απλά ειδικά τώρα τον χειμώνα αφήστε τη να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου. Την ευχαριστιέμαι καλύτερα έτσι.
- Το συκώτι τους. Τρυφερό ακόμα κι όταν κρυώσει και χωρίς καθόλου αίμα ή ίνες.
- Το σπετζοφάι που γενικά δε μου αρέσει. Να φανταστείτε ότι το έφαγα ντάλα καλοκαίρι με 40 βαθμούς και μου άρεσε.
- Η εξαιρετική, κρητική, γραβιέρα τους.
- Η φάβα που έρχεται ζεστή και λεμονάτη.
- Οι γαρίδες σαγανάκι. Με καυτερή σάλτσα και φέτα. Πάντα επί δύο.
Να σας πω ότι και τα άλλα πιάτα που έχω δοκιμάσει μου αρέσουν απλά, επί του παρόντος, έχω κολλήσει με τα ανωτέρω. Εσείς από την άλλη μπορείτε να βρείτε τα δικά σας αγαπημένα.
Η εξυπηρέτηση
Όσο κόσμο κι αν έχει πάντα κάποιος θα είναι έτοιμος να σας εξυπηρετήσει με το πρώτο νεύμα σας. Το βραβείο όμως πάει στον Σαμ. Δε θα σας πω παραπάνω. Θα καταλάβετε για ποιον μιλάω. Άλλωστε πόσους ξέρετε με το όνομα Σαμουήλ, ράστα μαλλιά, που μοιάζουν στον Bob Marley?
Οι τιμές
Πραγματικά το θεωρώ άσκοπο να αναφερθώ σ αυτές. Ακόμα κι όταν έχουμε πιει τον Βόσπορο, έχοντας παραγγείλει, ταυτόχρονα, όλον το κατάλογο εις διπλούν δεν έχουμε δώσει πάνω από 18-20 ευρώ. Φυσικά και θα παίξει κέρασμα. Συνήθως μια γύρα αυτών που πίνετε γιατί γλυκό δεν παίζει. Επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει επ’ αυτού.

Μια χρονιά που τελειώνει. Περίεργα. Οριστικά. Με απώλειες. Με συναισθηματική αποστασιοποίηση. Στον αυτόματο πιλότο. Μετά από ατελείωτα μίλια πτήσεων εκτιμώ τη χρησιμότητά του. Όμως ποτέ δε δουλεύει μόνος του. Πάντα υπάρχει ο πιλότος που ελέγχει τη σωστή λειτουργία του. Εγώ είμαι σίγουρη ότι θα ξαναπιασω το πηδάλιο της ζωής μου. Το ίδιο εύχομαι και σε σας. Να το οριζετε πάντα.

28 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Φοβερό κοντοσούβλι και κοκορέτσι. Υπάρχουν ακόμα και πιο ιδιαίτερα ψητά για τους πιο ψαγμένους. Βέβαια δεν τα έχω δοκιμάσει ακόμα.. αλλά θα το κάνω στην πρώτη ευκαιρία.
Γενικά δεν αγαπώ τον γύρο αλλά η αλήθεια είναι ότι εκεί μου αρέσει πολύ! Είναι ζουμερός και κρεατένιος. Η πίτα λίιιγο λαδωμένη όμως αφράτη.
Ζωντανή ντομάτα και κρεμμύδι. Θα ήθελα με περισσότερη ένταση το τζατζίκι.
Μια πολύ καλή επιλογή!

Υπάρχουν στιγμές που το μόνο που χρειάζεται είναι ένα καλό γέλιο. Δε συμφωνείτε?

Μία, ας πούμε, κριτική που δε θα ήθελα να δω δημοσιευμένη... αλλιώς φωνάξτε όλα τα παρδαλά κατσίκια που ξέρετε και... τα τρία πουλάκια!

26 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Τώρα που μεγάλωσα βαριέμαι τα ταξίδια. Αλήθεια. Θέλω, απλώς, να φτάσω στον προορισμό μου και να μπω στους ρυθμούς της εκεί πραγματικότητας. Επιλέγω πάντα τον πιο σύντομο δρόμο. Μοναδική εξαίρεση τα ταξίδια με αυτοκίνητο για πάω στην Αρκαδία. Με φίλους. Ακούγοντας μουσική και έχοντας την πολυτέλεια της σιωπής.

Η κορυφή της ταξιδιωτικής μου βαριεστιμάρας ανήκει, αδιαμφισβήτητα, στα πλοία. Ο τρόπος που έχω βρει για την αντιμετώπισή της είναι: α) φροντίζω να μείνω άυπνη το προηγούμενο βράδυ και, β) παίρνω ένα, ωραιότατο, atarax καμιά ώρα πριν. Αποτέλεσμα? Προλαβαίνω να διαβάσω τις πρώτες είκοσι σελίδες του, πρώτου, βιβλίου των διακοπών και μετά βυθίζομαι στην ανυπαρξία. Το εννοώ. Το καράβι μπορεί να βυθιστεί, εγώ δεν πρόκειται να ξυπνήσω. Δεν ξύπνησα ούτε φέτος, παρόλο που ταξίδεψα με 8 και, κατά τόπους, 9 μποφόρ. Η αλήθεια είναι ότι μισάνοιξα το μάτι όταν άκουσα τους συνταξιδιώτες μου Σωκράτη και Θανασάκη (ο νοών νοείτω) να ανακοινώνουν “ Μη φοβάστε. Αν βουλιάξει θα παίζουμε μουσική όπως στον Τιτανικό”, σκεπτόμενη να πάω να πέσω στη θάλασσα, αυτοβούλως, πριν το ζήσω αυτό αλλά μετά αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να πληρώσω για όλες τις παλιές μου αμαρτίες, οπότε συνέχισα τον ύπνο μου.

Κι όμως … υπάρχει ένα καράβι στο οποίο επιβιβάζομαι με χαρά κάθε φορά και απολαμβάνω το ταξίδι, αν και διαφωνώ κάθετα με τον τίτλο ΕΓ γιατί πιστεύω ότι είναι πολλά παραπάνω.

Είναι άσπρο και γαλάζιο. Άνετο. Ζεστό τον χειμώνα, δροσερό το καλοκαίρι. Πεντακάθαρο. Διακοσμημένο με δίχτυα, όστρακα και την τοιχογραφία μιας γοργόνας που δε με έχει ρωτήσει, ποτέ, αν ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος.

Φεγγοβολά. Σαν τα κεράκια γενέθλιας τούρτας, σαν τις λαμπάδες του Πάσχα, σαν τα φωτάκια μιας γιορτινής μέρας.

Αντηχεί χαμόγελα. Γιατί, πολλές φορές, ένα χαμόγελο μπορεί να είναι πιο ηχηρό κι από ένα δυνατό γέλιο.

Είναι κόκκινο. Σαν την υπέροχη ντομάτα της σαλάτας Ταξιδεύοντας. Μαζί με χοντρό αλάτι, κάπαρη κι υπέροχο λάδι. Δε χρειάζεται τίποτα άλλο. Ακόμα και στο καταχείμωνο έχει τη γεύση καλοκαιριού.

Είναι πράσινο σαν το χρώμα των υπέροχα βρασμένων χόρτων του. Αλμύρα το καλοκαίρι και κάτι, αξέχαστοι, ζοχοί που ζηλεύτηκαν και παραγγέλθηκαν στην τελευταία επίσκεψη, μία εβδομάδα πριν. Σαν τα ντολμαδάκια του επίσης. Η κόρη θα με σκότωνε αν ξεχνούσα να τα αναφέρω. Πάντα ζητά και δεύτερη μερίδα. Αν είμαι τυχερή προλαβαίνω να φάω ένα.

Είναι ροζ. Σαν τα κοριτσίστικα όνειρα. Κι ας μη μου ταίριαξε ποτέ αυτό το χρώμα. Όμως λατρεύω τα ροζ, ελαφρά, τραγανά, αλάδωτα σύννεφα αυτού που πεζά αποκαλείται τηγανιτή γαριδόψιχα ή καραβιδόψιχα.

Είναι χρυσαφένιο. Σαν οτιδήποτε βγαίνει από το τηγάνι του. Πάνω από όλα νόστιμο. Τα καλαμαράκια το φετινό καλοκαίρι υπήρξαν μία αποτυχία. Μόνο εκεί βρήκα τη γεύση τους.

Είναι πάνω από όλα λευκό. Σαν τα φιλέτα του ψαριού του. Διάβαζα ή μου έλεγαν ότι το φρέσκο ψάρι μυρίζει θάλασσα. Εμένα μου μύριζε πάντα ψαρίλα. Ε! Εκεί κατάλαβα για ποιο πράγμα μιλούν αυτοί που ξέρουν. Θαλασσινή ευωδιά. Σφιχτή, κρουστή σάρκα. Τολμούν να το φέρουν χωρίς λαδολέμονο ή έστω αλατοπίπερο. Κάτι λέει αυτό έτσι?

Είναι κι ασπρόμαυρο. Τουλάχιστον έτσι καταλήγει η εμβληματική τους στρειδομακαρονάδα, μετά από το πιπέρι που της βάζω. Αυτή η υπέροχα βουτυρώδης σάρκα των, ολόσωστα ετοιμασμένων, στρειδιών. Μαζί με al dente linguini. Ελαφρύ άρωμα σκόρδου. Λίγος μαϊντανός για δροσιά. Μερικές σταγόνες λεμόνι, για μένα, συμπληρώνουν την παρηγορητική ευωχία που μου προσφέρει αυτό το πιάτο.

Έχει ένα άρωμα καπνού. Σαν τα μύδια του. Τι υπέροχος μεζές για τσίπουρο ή ούζο. Το σκουμπρί του. Τι να πω γι’ αυτό? Αποτελεί το υπέρτατο μέτρο σύγκρισης. Ισάξιο του δεν έχω γευθεί πουθενά αλλού. Το χέλι του, που είναι τόσο φίνο.

Είναι γλυκό. Σαν την τελευταία γεύση που σου μένει από τα κεράσματά τους. Γρανίτα λεμόνι, πορτοκαλόπιτα, που τρώω μόνο εκεί και ένα θεϊκό, ανάλαφρο, πάνφρεσκο προφιτερόλ.

Το Ταξιδεύοντας κρύβει εκπλήξεις. Ποτέ δυσάρεστες. Πάντα υπάρχει ένα καινούργιο πιάτο. Δε μου έχουν αρέσει όλα το ίδιο, όμως, κανένα δε με έχει απογοητεύσει.

Κρατά σοφές ισορροπίες. Ακόμα και στις πιο πολύπλοκες παρασκευές του αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής είναι η πρώτη ύλη. Τα υπόλοιπα συστατικά, απλά, την αναδεικνύουν χωρίς να την καπελώνουν.

Έχει καπετάνιο που δεν κάνει εκπτώσεις και κρατά ψηλά τη σημαία του motto που έχει διαλέξει για το σκαρί του. “Τα αμέσως πιο φρέσκα κολυμπούν στη θάλασσα”.

Έχει ταχύτατο κι ευγενέστατο πλήρωμα. Όσο απασχολημένο κι αν είναι θα σε νοιαστεί, θα σε φροντίσει, θα βρει χρόνο να σου μιλήσει, θα κινητοποιήσει το άπαν σύμπαν για να σε ειδοποιήσει ότι ξέχασες τα γυαλιά σου, πριν ακόμα το καταλάβεις, εσύ, ο ίδιος. Θα σε καλοδεχτεί αλλά πάνω από όλα θα σε αποχαιρετήσει με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Όμως…

Θανάση, Ιωάννη, Φίλιππε, Βιργινία, Valentino…. εμείς σας ευχαριστούμε!

Για τη μαμά μου.
Tης άρεσε πολύ όταν την πηγαίναμε για φαγητό εκεί και το θεωρούσε, όπως κι εμείς εξάλλου, ξεχωριστό.
Την έλεγαν Ευανθία κι έφυγε, ξαφνικά, από κοντά μας, μέσα στα λουλούδια της. Όπως ταίριαζε στο όνομά της.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.

21 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Η κρυφή γοητεία της τυχαίας ανακάλυψης.

Μόλις συνειδητοποίησα ότι έχουν περάσει, κιόλας, δεκατέσσερα χρόνια που δουλεύω στον Πειραιά και, παρόλα αυτά, εξακολουθεί να είναι terra incognita για μένα. Δε θα ξεχάσω τη σκηνή πριν μερικά χρόνια που ανέλαβα, τελευταία στιγμή, να πάρω δώρο για απερχόμενη διευθύντρια. Εκεί αισθάνθηκα όπως ο Χατζηχρήστος, ως επαρχιώτης, στην Ομόνοια. Άρα καταλαβαίνετε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχωρίσω αν είμαι στο λιμάνι, στη Φρεαττύδα, Τουρκολίμανο, Μικρολίμανο, Ζέα κ. λπ., πόσο μάλλον να ξέρω ποια είναι η Χατζηκυριάκου, ή, κατά, που πέφτει η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων*….

Μετά από ατελείωτες ώρες στο γραφείο**, δουλεύοντας στον υπολογιστή, καθηλωμένη σε μια καρέκλα, που όταν σηκώνομαι ανακαλύπτω ότι τα πόδια και τα χέρια μου είναι μουδιασμένα και τα μάτια μου έχουν κρακελάρει όπως στα cartoon, το μόνο που θέλω είναι να αντικρύσω φυσικό φως και κάτι που να βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των σαράντα εκατοστών. Ο καλός μου, που έχει ζήσει το συγκεκριμένο summer dream για δεκαετίες, με κάνει πάντα μια βόλτα κατά την οποία μου δείχνει μαγαζιά που βρίσκουμε μπροστά μας κι εγώ στην καλύτερη μουγκρίζω ή κουνώ αόριστα το χέρι.

Κάπως έτσι ανακαλύφθηκε ο Ηλίας φέτος το καλοκαίρι.

Δε μας τράβηξε ο χώρος γιατί δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Απλός, απλούστατος, αλλά, με μια εμφανή τάξη και καθαριότητα. Τα τραπέζια καθαρίζονται και ξαναστρώνονται άμεσα, υπάρχουν πάντα τα χρειαζούμενα όπως αλατοπίπερο, λαδόξιδο, χαρτοπετσέτες, λεμόνια που έρχονται άφθονα, ενώ έγινα μάρτυρας παραπάνω από μία φορά στο επιμελές σκούπισμα και σφουγγάρισμα του εσωτερικού χώρου την ώρα που ήταν άδειος από πελάτες. Καμία κουζινομυρωδιά, επίσης, δεν υπέπεσε στην οσφρητική αντίληψή μας.

Το φαγητό του όμως μας τράβηξε και μας ξανατράβηξε με αποτέλεσμα να είναι το μέρος που έφαγα τις περισσότερες φορές τους τελευταίους μήνες, τραπέζωσα μαμά, θεία, κολλητή που το καταευχαριστήθηκαν και αποτελεί, πλέον, το δεύτερο αγαπημένο μου ψαρομάγαζο.

Σαλάτα χωριάτικη με φρέσκα λαχανικά, εξαίσιο, πραγματικά, λάδι για πολλές βούτες και μία από τις πιο νόστιμες ντομάτες που συνάντησα. Με παξιμαδάκια, αντράκλα, κάπαρη, κρίταμα, καυτερούτσικες πιπεριές τουρσί. (7,5e). Υπερπαραγωγή. Βλίτα ζωντανά και καταπράσινα. Μερίδες πλουσιοπάροχες όπως και σε όλα τα πιάτα καλύπτουν άνετα 4 άτομα.

Μαστόρικο τηγάνι που προδίδει χέρι μαμάς ή γιαγιάς. Ψιλό ψαράκι (6,5/7e), καλαμαράκια (38 e/kg τα φρέσκα, 9 τα κατεψυγμένα), γαριδάκι (8,5e), καραβιδόψιχα (14,5e), όλα βγαίνουν τραγανά, αλάδωτα, ζουμερά με αρωματική κρούστα.

Τα μύδια τους είναι ένα κεφάλαιο από μόνα τους. Στρουμπουλά με σωστό άχνισμα, μια ιδέα σκόρδου, ωμό ελαιόλαδο και κομματάκια σάρκας λεμονιού. (9e).

Η σχάρα του παίζει δυνατά επίσης. Χταπόδι μαστιχωτό κι αρωματικό. Ρίξτε ξύδι κατά βούληση κι απολαύστε το (14e). Ουρές πεσκανδρίτσας ή πως ένα ταπεινό ψάρι αποκτά γεύση αστακού (46e/kg). Μια θεϊκά ψημένη γλώσσα που κρατούσε τους χυμούς της και μοσχοβολούσε θάλασσα. Το πηχτό καλοδουλεμένο λαδολέμονο μπορεί και να αποδειχτεί περιττό.

Ποικιλία από ούζα και μπύρες μεταξύ αυτών και η Μάμος που φορέθηκε πολύ φέτος αν και την ωραιότερη μπύρα την ήπια στο Λεβίδι Αρκαδίας, λέγεται Κάρμα και είναι από τη Νεμέα.

Τα νέα παιδιά που τρέχουν το μαγαζί θα σας καλοδεχτούν εξυπηρετώντας σας με ταχύτητα, ευγένεια και κέφι, ίσως και λίγο άγχος κάποιες στιγμές. Στο τέλος θα προσφερθεί πιατέλα με φρέσκα δροσερά φρούτα. Θα ήθελα όμως να υπάρχει και ένα γλυκάκι. Ίσως αυτό να αποτελεί το μοναδικό μου παράπονο.

Αποφύγετε την παγίδα των τουριστικών προκάτ μαγαζιών με θέα θάλασσα, ψάξτε τα κρυμμένα μαγαζάκια που κρύβει ο Πειραιάς κι ευχαριστηθείτε τίμιο, απέριττο, αφτιασίδωτο ψαράκι και θαλασσινά. Ο Ηλίας αξίζει της προσοχής σας.

* Δύο πράγματα είναι καταραμένα σ’ αυτή τη ζωή. Ο βιβλικός όφις και η εφηβεία. Όσον αφορά στο πρώτο δηλώνω, ευθαρσώς, ότι βρίσκω τα φίδια γοητευτικά και παρεξηγημένα και για το δεύτερο ότι κατανοώ και συμπάσχω. Μόλις η κόρη συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να διαλέξει κατεύθυνση έπαθε ένα blockage και άκουσα κάτι ιδέες περί θεωρητικής (αν είναι δυνατόν! Παιδί που διαβάζοντας την Ιθάκη του Καβάφη αναφώνησε… ωχ τώρα κι αυτός! Τι τις ήθελε τις μεταφορές…δεν έγραφε 1,2,3 πράγματα εκεί να τελειώνουμε) ενώ κόντεψε να με αφήσει στον τόπο με τη δήλωση… Σκέφτομαι και την Ναυτικών Δοκίμων! Ευτυχώς λύσαμε την παρεξήγηση (της άρεσαν οι ανδρικές στολές. Της εξήγησα ότι οι γυναικείες είναι διαφορετικές) κι έτσι δε θα τη δω να παρελαύνει ως Αλίκη στο Ναυτικό.

** Για να κατορθώσω να πάρω τις 3 πολυπόθητες εβδομάδες άδειας, σημαίνει ότι τις έχω αναπληρώσει με το παραπάνω. Έτσι λοιπόν και ξανακούσω… Ζωάρα κάνεις, Διακοπάρες, Αμάν τόσον καιρό λείπεις, πότε γυρνάς επιτέλους, θα ξεχάσω ότι είμαι κυρία της καλής κοινωνίας κι αντί για πένες au gratin και λικεράκι, θα τρατάρω χαστούκια! Έγινα σαφής?