Loader

tzia

Κριτικές: 122
Μέλος από: Δεκ 2013

Εμφάνιση:

19 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Είμαι κορίτσι του κέντρου της πόλης, των σταθερών συνηθειών και της πραγματικότητας.

Μου αρέσουν οι πυκνοδομημένες, αστικές γειτονιές. Ο κόσμος, η φασαρία, το έχειν τα πάντα στα πόδια σου. Τα διαμερίσματα. Η πολυπολιτισμικότητα. Το διαφορετικό. Δεν έχω φοβηθεί ποτέ κι ας έχω κυκλοφορήσει “περίεργες” ώρες σε “περίεργες” γειτονιές. Δε φωτοσυνθέτω και δε μου λείπει, καθόλου, η χλωροφύλλη. Έχω ξεράνει κάκτο. Όσο κι αν αγαπώ τις μέρες που περνώ στο χωριό μου, όπου υποδύομαι την χωριατοπούλα με μεγάλη επιτυχία, χαίρομαι όταν τελειώνουν και γυρίζω στο δικό μου urban περιβάλλον.

Μου αρέσει η προσμονή. Η επανάληψη. Ο προγραμματισμός. Η σταθερότητα. Οι συγκεκριμένες, ξεχωριστές, μέρες που περνώ με τους ίδιους ανθρώπους, αν κι όχι στα ίδια μέρη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος για προσθαφαιρέσεις ή ότι το σύμπαν δε μου θυμίζει, κατά καιρούς, ότι τα πράγματα μπορεί να ανατραπούν.

“Πολύ σωστός φωτισμός, στο σημείο όπου βρίσκεται η ΤΡΑΤΑ, το βράδυ λειτουργεί σαν φάρος. ”

Μία φράση (Fratello) που τα λέει όλα. Η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα, αν και μεσημέρι, μιας βροχερής και μουντής Καθαράς Δευτέρας στην οποία κλήθηκα να βρω μαγαζί για να φάμε οι συνήθεις ύποπτοι. Η συγκεκριμένη κριτική του φίλτατου βοήθησε στο να μη χρειαστεί να ψάξω καθόλου.

Λευκό και γαλανό αποπνέει μια τριζάτη καθαριότητα. Όντως σα φάρος στο γκρι-μπεζ των Εξαρχείων. Φωτεινό. Άνετα τραπέζια καλοστρωμένα. Οι γνωστές ψάθινες καρέκλες με την τσαχπινιά της αναγραφής στην πλάτη τους ονομάτων νησιών. Τρεις στις τέσσερις φορές μου έχει τύχει η Ικαρία. Τυχαίο? Χαριτωμένα σουρωτήρια ως φωτιστικά. Τα έχω δει κι αλλού όμως εδώ μου ταιριάζουν καλύτερα. Μοναδική παραφωνία μια πινακίδα στα αγγλικά που ανάθεμα κι αν ξέρω τι εννοεί ο poet. Αντάξια της θρυλικής που υπήρχε στην παραλία της Μεσακτής στην Ικαρία “When there is a heavy sea…please don’t go away the beach” κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Η εξυπηρέτηση δοκιμάστηκε εκείνη την, πρώτη, φορά κάτω από δύσκολες συνθήκες αλλά πέρασε τα stress tests επιτυχώς. Τώρα βέβαια κάποια λαθάκια μπορεί να γίνουν, κάτι να ξεχαστεί και να χρειαστεί να το θυμίσετε αλλά σε γενικές γραμμές είναι ευγενική, γρήγορη, χαμογελαστή. Δε θα σας προβληματίσει κάτι.

Ούτε το φαγητό στην Τράτα θα σας προβληματίσει ή απογοητεύσει. Τουλάχιστον όσα έχουμε δοκιμάσει είναι καλά μαγειρεμένα, φρέσκα, ενώ θα πρέπει να πω τα καλύτερα για το λάδι που χρησιμοποιούν τόσο στις σαλάτες όσο και στα τηγανιτά τους. Μπορείτε να κινηθείτε στη λογική των μεζέδων στη μέση για την παρέα συνοδεύοντας το ποτό σας ή να διαλέξετε πιο, ας πούμε, χορταστικά πιάτα. Ας σημειώσουμε όμως, εδώ, ότι οι μερίδες της είναι ικανού μεγέθους. Δεν έχει τύχει να φάω ποτέ μεγάλο ψάρι ενώ μου έχει μείνει απωθημένο η δοκιμή μίας εκ των μακαρονάδων του που τις βλέπω να παίζουν πάντα σε διπλανά τραπέζια και φαίνονται ορεκτικότατες. Ας σας πω όμως τι έχω δοκιμάσει και ποια πιάτα έχω ξεχωρίσει:
• Από σαλάτες αυτή με τα ντοματίνια, παξιμαδάκια και μανούρι δε μας έχει απογοητεύσει ποτέ ακόμα κι όταν είναι εκτός εποχής. Τα χόρτα και το σταμναγκάθι, επίσης, είναι από τα αγαπημένα μας. (6.30, 4.00, 5.90e)
• Ταραμοσαλάτα. Από αυτές που ξεχωρίζω. (4.00e)
• Φάβα με καραμελωμένα κρεμμύδια και κάπαρη. Από τις νόστιμες. (4.20e)
• Μαυρομάτικα με φιλέτα ρέγγας. Αποκάλυψη. Την πρώτη φορά το δοκίμασα με το ζόρι έκτοτε το παραγγέλνουμε ανελλιπώς. (4.50e)
• Γαύρος μαρινάτος. Σπιτικός παρακαλώ. Μπουκιά και γουλιά. (5.20e)
• Χταποδάκι σε λαδόξυδο. Τώρα τελευταία προκρίνω αυτό έναντι του ψητού. Όμως και τα δύο είναι μια χαρά. (8.50, 10.50e)
• Καλαμαράκια τηγανιτά. Τραγανά και ζουμερά. (6.90e)
• Ψιλό γαριδάκι. Πάντα στο τέλος παραγγέλνουμε άλλο ένα ως συνοδευτικό του ποτού. (6.90e)
• Μύδια αχνιστά φρεσκότατα αλλά θα ήθελα λίγη παραπάνω ένταση στο ζουμί. (7.50e)
• Γιουβέτσι γαρίδας. Δεμένο το ζυμαρικό με τη σάλτσα κρατάει, όσο πρέπει, χωρίς να είναι λασπερό. Σωστά βρασμένες και οι γαρίδες που το στολίζουν. Έχει και κάποιο έντονο τυρί που του δίνει μια διαφορετική, από τα συνηθισμένα γεύση. (14.00e)
• Κριθαρότο σουπιάς με το μελάνι. Κορυφαίο. Σπυρωτό, λεμονάτο, κατάμαυρο. Αυτό που τρως, βάφονται τα δόντια και μετά χασκογελάτε βγάζοντας φωτογραφίες. Οι σουπιές υπέροχα τρυφερές.
• Ούζα, τσίπουρα, αποστάγματα σε αρκετή ποικιλία. Για τις μπύρες συμφωνώ ότι χρειάζονται και κάνα δυο πιο ψαγμένες, από κρασί ξεχωρίζω το ροζέ τους από Μοσχάτο Αμβούργου. Κερασματάκι παίζει μαστίχα και/η κάποιο γλυκάκι αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν του δίνουμε μεγάλη σημασία.

Η Τράτα είναι ένα μαγαζί που το έχω συνδέσει με τα βράδια της Παρασκευής. Όταν τελειώνουμε μια κουραστική βδομάδα και βρισκόμαστε στο ευρύτερο κέντρο. Ωραίοι οι πρωινοί καφέδες αλλά εκείνα τα βράδια κουβαλούν την ένταση και το ξέσπασμα της ημέρας. Κι είναι ωραίο να το μοιράζεσαι με φίλους. Θα μπορούσα να σας πω ότι έχουμε την αίσθηση ότι μεταφερόμαστε σε κάποιο νησί αλλά δε θα το κάνω. Γιατί είναι “εικονική πραγματικότητα”. Όχι ότι δεν έχει κι αυτή τη χρησιμότητά της, ωραία είναι να ξεφεύγεις για λίγο. Όμως προτιμώ την πραγματικότητα που λέει ότι είμαι στο κέντρο της Αθήνας, τρώω νόστιμα και περνώ καλά με ανθρώπους που υπάρχουν στ’ αλήθεια δίπλα μου.

08 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Παραμονή … όχι Πρωτοχρονιάς (εντάξει είπαμε ότι αργώ να γράψω τις κριτικές όμως δεν έχω φτάσει ακόμα σ’ αυτό το σημείο) αλλά του γενέθλιου πάρτι. Είμαι αποφασισμένη “να κάτσω σπίτι, ν’ αράξω σπίτι” επιδιδόμενη σε κούρα ομορφιάς, χαλάρωσης και ύπνου. Το τηλέφωνο χτυπά και δυστυχώς δεν ακολουθώ την προτροπή του Κηλαηδόνη “θα το μουντζώνω και δε θα απαντώ” αλλά κάνω το λάθος να το σηκώσω …

Έχετε προσπαθήσει να τα βάλετε με δικηγόρο, και μάλιστα απ τους καλούς, ειδικά όταν συνεπικουρείται από επιπλέον αστέρι του Δικηγορικού Συλλόγου? Μη μπείτε καν σ’ αυτή τη διαδικασία, έχετε χάσει από χέρι κι αυτό σας το λέει μία που ανήκει στην ίδια συνομοταξία. Επιχειρηματολογούμε, διαπραγματευόμαστε, απειλούμε, προβαίνουμε ανερυθρίαστα σε ψυχολογικούς εκβιασμούς κι αφού καθίσταται σαφές ότι θα χάσω τη συγκεκριμένη μάχη, αλλά όχι και τον πόλεμο, συναινώ, υπό προϋποθέσεις, για φαγητό.

Τώρα αν αρχίσω να σας λέω πως καταλήξαμε στη Βάρκα θα το ξημερώσουμε εδώ μέσα οπότε θα περιοριστώ λέγοντας ότι θέλαμε θαλασσινά και βόλευε απίστευτα η τοποθεσία αφού το τελευταίο χαρτί που παίχτηκε κάνοντάς με να πω τελικά το ναι ήταν ότι, γνωρίζοντας πόσο control freak είμαι, με δελέασαν με την προοπτική να περάσουμε απ το μαγαζί που θα γινόταν το party έτσι ώστε να βεβαιωθώ ότι όλα είναι οκ και δεν υπάρχει κάτι προς ρύθμιση.

Θα μπορούσα να συνοψίσω την κριτική σε τρείς φράσεις οι οποίες θα αναφέρονταν στον χώρο, φαγητό, εξυπηρέτηση, vmf κι αυτές είναι… tourist, tourist, rooms to let, στάσου μύγδαλα!

Ο χώρος ας πούμε είναι ο απόλυτα αναμενόμενος. Αρκετό σκούρο ξύλο, άνετα τραπεζοκαθίσματα, σε καλή απόσταση αν κι όταν πήγαμε υπήρχαν άλλες 2-3 παρέες οπότε δεν είμαι σίγουρη για το τι συμβαίνει σε ένα γεμάτο μαγαζί, προβλέψιμες θαλασσινές λεπτομέρειες, οι γνωστές και μη εξαιρετέες ελιές απέξω. Μη με παρεξηγήσετε δεν είναι κακός αλλά δεν είναι και κάτι που ξεχώρισε.

Εξυπηρέτηση μια απ τα ίδια. Ευγενική κρατώντας τους τύπους και τις αποστάσεις, χωρίς διάθεση για παρουσίαση, προτάσεις και εξηγήσεις. Διαφορετική νότα οι ναυτικές στολές που φορούν οι σερβιτόροι αλλά αν πω ότι μου αρέσει αυτό το στυλ ψέματα θα πω και δεν κάνει. Θα πρέπει να πω όμως ότι κάνοντας την κράτηση μέσω e-table αναφερόταν έκπτωση του 10% για τη συγκεκριμένη μέρα (πρέπει να δείτε το ύφος των φίλων μου όταν κάνω τέτοιες ανακοινώσεις, όλα τα λεφτά) της οποίας δεν τύχαμε αφού δήλωσαν πλήρη άγνοια.

Το φαγητό είχε κακές, μέτριες και καλές στιγμές. Θα αρχίσω με τις πρώτες γιατί πάντα προτιμώ να ξεκινώ με τα bad news.

• Γιουβέτσι θαλασσινών. Άνοστα θαλασσινά, σάλτσα που δεν είχε δέσει, παραβρασμένο το ζυμαρικό όπως και τα κομμάτια πιπεριάς που περιείχε. 7.10e.
• Πατάτες τηγανιτές. Όχι δε σας κάνω πλάκα. Ήταν μακράν οι χειρότερες της ζωής μου. Τιμή δεν ξέρω γιατί δεν υπήρχαν στον κατάλογο αλλά μετά από ερώτηση προσφέρθηκαν να μας φέρουν. Ήρθαν από το διπλανό Palmie όπως και άλλα πιάτα από ότι παρατηρήσαμε.
• Καλαμαράκια τηγανιτά. Ήταν μεν μαλακά, ίσως πιο μαλακά από ότι έπρεπε, αφήνοντας μια υφάλμυρη, γλυφή επίγευση. Εικάζω ότι η τελευταία οφείλεται στη διτανθρακική σόδα που χρησιμοποιήθηκε. 7.50e.

Μέτρια
• Greek salad. Όπως σας το λέω. Κάντε εικόνα τον συνειρμό που σας έρχεται όταν το ακούτε και θα έχετε την πλήρη εικόνα. 6.50e.
• Μύδια αχνιστά. Ουδέτερα σαν την Ελβετία. 7.10e.
• Καραβιδόψιχα. Συμπαθητική. 12.00e.
• Τσιπούρα ψητή. Ομοίως με την ανωτέρω. 32e/kg.

Καλά
• Ταραμοσαλάτα. Αέρινη και λεμονάτη επαναλήφθηκε δις. 3.50e.
• Βραστό χταπόδι σε λαδόξυδο το οποίο επίσης ξαναπήραμε. 6.90e.
• Ποικιλία αλίπαστων. Νόστιμα και καλής ποιότητος αλλά καθότι έτοιμα δε μπορούν να αποδοθούν εύσημα στο εστιατόριο.

Υπάρχουν εστιατόρια στα οποία πάω περιμένοντας να γευτώ κάτι ιδιαίτερο, ξεχωριστό και αξιομνημόνευτο οπότε απογοητεύομαι αν δε συμβεί κάτι τέτοιο. Υπάρχουν κι αυτά που πάω επειδή έτυχε, δεν έχω μεγάλες προσδοκίες, λειτουργούν ως χώρος συνάντησης με ανθρώπους που θέλω να είμαι μαζί τους, κι αυτό για μένα έχει μεγαλύτερη σημασία οπότε το μέτριο φαγητό δεν είναι ικανό να μου χαλάσει τη διάθεση.

Τώρα στη Varka δε νομίζω να ξαναεπιβιβαστώ αν και με έχουν πιάσει τάσεις φυγής. Λέω αντ' αυτής να φύγω με το πειρατικό του captain Jimmy που έχει ναύτες τρελούς πειρατές, μου πάει καλύτερα κι υπάρχουν θέσεις κενές, τόσες όσες χρειάζονται, για να έρθουν μαζί οι άνθρωποι που αποτελούν τον ενεστώτα της ζωής μου ώστε να συνεχίσουμε να ταξιδευουμε μαζί.

31 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ενδεικτικό τηλεφώνημα με την κολλητή:
- Λέγε…
- Καφέ!
- Βάζω?
Πιθανές απαντήσεις 2 τον αριθμό. Ή ναι και κλείνουμε, ή σε 10 που σημαίνει καφές έξω, ή αλλιώς η ευτυχία του να έχεις κολλητή που μένει στα 200 μέτρα. Όχι δηλαδή ότι κι η ετέρα μένει τόσο μακριά, στα πέντε λεπτά είναι, αλλά, με αμάξι.

Anyway … για να πάμε η μία σπίτι της άλλης η διαδρομή που ακολουθούμε είναι standard κι αυτή περιλαμβάνει την Αρχελάου. Όπου Αρχελάου εστί το hot spot του Παγκρατίου αυτή τη στιγμή χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε γίνεται χαμός και στα γύρω δρομάκια με αποτέλεσμα οι φίλοι, όταν θέλουν να με πειράξουν, να αναρωτιούνται:

- Δε μου λες …. (το nick name που έχει κατοχυρώσει ο καθένας, καθότι το βαφτιστικό μου χρησιμοποιείται, μόνο, στον εργασιακό χώρο κι από τη μαμά μου όταν είναι θυμωμένη) τα μαγαζιά δίπλα από το σπίτι σου άνοιξαν επειδή έμαθαν ότι θα μένεις εκεί ή αποφάσισες να μείνεις εκεί επειδή έμαθες ότι θα άνοιγαν?

Σ’ αυτά τα πηγαινέλα μας λοιπόν είχαμε γίνει μάρτυρες της, κατά καιρούς, αλλαγής ονομασίας του συγκεκριμένου χώρου. Όταν λεγόταν με το προηγούμενο όνομα είχαμε κάτσει κάμποσες φορές αργά το βράδυ για ένα τελευταίο ποτό. Το βράδυ, επίσης, που έτρωγα στο όμορφο ιταλικό του Χαλανδρίου η κολλητή ήταν εκεί, πέτυχε live, και τα μηνύματα ερχόντουσαν απανωτά “που είσαι καλέ? Χάνεις! Τραγουδάει Μάλαμα! Τσακίσου κι έλα” διότι σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει ακόμα είμαι θερμή θιασώτης του έντεχνου.

Δε διέφυγε της προσοχής μας η εκ νέου ανακαίνιση και μετονομασία. Μάλιστα το όνομα Ελλούδα έγινε αντικείμενο εικασιών σχετικών με το νόημά του. Ο κομψά αναρτημένος κατάλογος επίσης, τον οποίο χάζευα μια μέρα, μου είχε φανεί πολλά υποσχόμενος άρα η επίσκεψή μας εκεί ήταν, απλώς, θέμα χρόνου. Επειδή όμως ο χρόνος είναι κάτι σχετικό όπως ξέρετε υπάρχει η πιθανότητα να μην είχα πάει ακόμα αν δεν μου ερχόταν μία πρόσκληση για εκεί την παραμονή, κιόλας, των γενεθλίων μου.

Οι οιωνοί για την έξοδο ήταν απόλυτα ευνοϊκοί με σύνθεση παρέας ιδανική, διασφαλίζοντας ενδιαφέρουσες συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων και σχολιασμό τεκταινόμενων με την απαραίτητη δόση σαρκασμού, η επιλογή της συγκεκριμένης βραδιάς τέλεια αφού, ως είθισται, αργώ να κοιμηθώ λόγω τηλεφωνημάτων και μηνυμάτων τα οποία αρχίζουν από τις 12.01 (κορυφαία στιγμή να χτυπά ταυτόχρονα σταθερό, κινητό, messenger, sms και να έρχεται fax) με περιεχόμενο που πολύ θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αλλά, δυστυχώς, είναι αυστηρώς ακατάλληλο, το μαγαζί στα τρία λεπτά περπάτημα και νέο οπότε προσφερόταν για μια εντελώς καινούργια γαστρονομική χαρτογράφηση.

Ο χώρος είναι πραγματικά όμορφος. Γωνιακό με τζαμαρίες γύρω, δύο όροφοι με τον πάνω να είναι, ίσως, πιο ιδιαίτερος και ελαφρά άλλου ύφους από το ισόγειο. Ξύλινα, άνετα τραπέζια σε αραιή διάταξη, βολικές καρέκλες με δέρμα, διακριτική διακόσμηση με πίνακες που, αν θυμάμαι καλά, ανήκουν στην κόρη των ιδιοκτητών, μια υπέροχη γωνιά μπαίνοντας με ένα καναπέδες, που πολύ θα ήθελα να κάτσω, δίπλα δίπλα με κάποιον που αισθάνομαι άνετα να το κάνω, πίνοντας ένα ποτό, χρώματα βαθυκόκκινα και πράσινα στους τοίχους που αποδεικνύονται απίστευτα ταιριαστά και καθόλου βαριά. Η ατμόσφαιρα είναι καθαρή αφού, παρόλο που δε με βολεύει, το κάπνισμα απαγορεύεται. Σε γενικές γραμμές η εντύπωση που μου άφησε ο χώρος είναι αυτού που δεν σου επιβάλλεται αλλά αποτελεί ένα ιδανικό σκηνικό στο οποίο οι άνθρωποι πρωταγωνιστούν. Τραπέζια και έξω σε ξύλινο deck που θυμίζει λίγο καράβι σαφώς χαλαρότερου ύφους. Μοναδική παραφωνία, κατ’ εμέ, ο fake κισσός που υπάρχει πάνω από το κεντρικό μπαρ. Επειδή τον είδα κι αλλού δεν έχω καταλάβει αν είναι το καινούργιο διακοσμητικό hit αλλά, δεν ξέρω πώς να το θέσω κομψά, απλά, βγάλτε τον.

Ο δισέλιδος κατάλογος φαγητού, ο οποίος συμπληρώνεται με μία επιπλέον σελίδα που έχει τα πιάτα ημέρας, κρίνεται απολύτως επαρκής αφού περιλαμβάνει αρκετές σαλάτες, ορεκτικά, κρεατικά αλλά και θαλασσινές επιλογές ενώ θα βρείτε και πιάτα της κυπριακής κουζίνας, καλύπτοντας πλήρως τις ανάγκες ενός all day μαγαζιού που μπορεί να σημαίνει καφέ και γλυκό, μια μπύρα ή ένα ποτήρι κρασί και τσιμπολόγημα, ελαφρύ μεσημεριανό ή ένα πλήρες δείπνο.

Να σας πω ότι μετά εκείνο το πρώτο βράδυ ακολούθησαν αρκετές επισκέψεις με διαφορετικές παρέες, έχω δοκιμάσει αρκετά πιάτα αποφάσισα όμως να επικεντρωθώ σ’ αυτά που έχω ξεχωρίσει και θα πρότεινα για δοκιμή.

• Κατ αρχάς το ψωμί τους όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται. Λευκό και μαύρο, προζυμένιο, φρέσκο, υπόξινο, γεμάτο. Έρχεται παρέα με τρία ντιπ τα οποία αλλάζουν.

• Και οι τρείς σαλάτες (Χωριό, Ελλούδα, Ιταλίδα) που έχω πάρει είναι φρέσκιες, τραγανές, καλά αρτυμένες και τώρα που καλοκαίριασε θα σας καλύψουν πλήρως για ένα ελαφρύ μεσημεριανό. 7.20-8.80e.
• Εσμέ. Δροσιστικά καυτερή και ορεκτική. 5.30e.

• Κολοκυθάκια τηγανιτά (ΤΑ). Το σχήμα τους θυμίζει λουλούδι ή θαλάσσια ανεμώνη. Είναι παναρισμένα σε ρεβυθάλεβρο που τους δίνει μια τελείως ξεχωριστή γεύση που θυμίζει ινδικό. Απόλυτα στεγνά και τραγανά. 5.1e.
• Μύδια αχνιστά. Βρασμένα όσο ακριβώς πρέπει σε ένα ελαφρύ λεμονάτο ζουμάκι όνειρο. 6.30e.

• Μανιτάρια γκρατινέ. Σε αρωματικό βούτυρο με γκορκονζόλα. Επιτρέψτε μου να σας κάνω λίγο την έξυπνη. Gorgonzola και το αυθεντικό Roquefort απέχουν έτη φωτός από το blue cheese. Είναι φίνα, αρωματικά και κρεμώδη εν αντιθέσει με το άλλο μπλε κατασκεύασμα. Μην τα φοβηθείτε λοιπόν. Αν είναι the real thing δοκιμάστε τα. 8.70e.

• Συμιακό γαριδάκι. Φυσικά δεν είμαι σίγουρη αν είναι, όντως, από τη Σύμη αλλά είναι ροζ, τρυφερό, γλυκό, κριτσανιστό και ίσως υπερτιμολογημένο αφού κοστίζει 13.60e.

• Βουτυρόψαρο. Η νέα μου εμμονή. Δεν το έχω συναντήσει πουθενά αλλού. Αν δεν απατώμαι πρόκειται για ένα είδος μεγάλου σκουμπριού που ζει στο βάθος της θάλασσας. Πάλλευκες φέτες ενός ελαφρά καπνιστού, καθόλου αλμυρού, υπέροχα βουτυρώδους ψαριού που ταιριάζει υπέροχα με τη συνοδευτική mini σαλάτα από ντοματίνια και κρεμμύδι με την οποία σερβίρεται. 9.70e τα οποία δίνω ευχαρίστως αφού έχει τύχει οι φιλενάδες να πίνουν καφέ και να τρώνε γλυκό κι εγώ να τρώω το συγκεκριμένο.

• Τρίγωνο. Σημαίνει ένα εκ των εξαιρετικών λευκών γλυκών που έχω φάει τον τελευταίο καιρό. Μια βελούδινη, απαλή, αρωματική κρέμα κλεισμένη σε ένα λείο φύλλο το οποίο δεν έχει την παραμικρή υποψία λιπαρότητας. Αν είστε τόσο παρατηρητικοί όσο ο νεαρός κύριος που το ανέφερε κάνοντάς με να ρωτήσω την επόμενη φορά σχετικά με τη στιλπνότητά του θα σας πω ότι πρόκειται για φύλλο ρυζιού κι έτσι εξηγούνται όλα. 6.75e.

Εξυπηρέτηση υποδειγματική όλες τις φορές. Δε θα χρειαστεί να ψάξετε κανέναν. Φαγητά που έρχονται σε σωστούς χρόνους, χαμόγελο, ευγένεια, άμεση ανταπόκριση, ταχύτατες αλλαγές σερβίτσιων, προθυμία και ικανότητα να περιγράψουν, εξηγήσουν, προτείνουν και πάω από όλα διακριτικές κινήσεις που σημαίνει…

Έχουμε τελειώσει το φαγητό και έχουν έρθει τα γλυκά. Επειδή είμαι σίγουρη ότι θα υπάρξει επιδόρπιο αποφασίζω να μη φέρω τούρτα αλλά να παραγγείλω ένα αφρώδες κρασί λόγω της ημέρας. Εκεί λοιπόν που είμαι χαλαρή έχω την αδιόρατη αίσθηση ότι κάτι γίνεται πίσω από την πλάτη μου, μια συνομωσία εξυφαίνεται. Ξαφνικά λοιπόν έρχεται μπροστά μου μια τούρτα με το ακριβές νούμερο των χρόνων μου σε κεράκια. Πρώτη σκέψη…οκ! Το κορίτσι που με είχε καλέσει τους είχε ενημερώσει … δεύτερη σκέψη … μα που ήξεραν την ηλικία? Πραγματικά τα έχω χάσει. Με κοιτάζουν και γελούν πονηρά αλλά και τόσο τρυφερά συνάμα.

Οι πρώτες αγκαλιές, τα φιλιά, οι ευχές, η απορία, μα ποιος?

Όλα μπαίνουν στη θέση τους. Τα περίεργα τηλεφωνήματα λίγο πριν την αρχή της βραδιάς “Θα καθυστερήσω ίσως.. εσύ που είσαι?” ενώ μετά από πέντε λεπτά… “έφτασα έχω παρκάρει κιόλας” Αλήθεια? Ούτε με διαστημόπλοιο δεν έβγαινε ο χρόνος. Η κολλητή που έχει έρθει από το σπίτι και για πρώτη φορά δίνει οδηγίες ντυσίματος και μακιγιάζ.. “ Μη βάλεις nude κραγιόν μπορεί να βγεις καμιά φωτογραφία” πρόταση που προκάλεσε ακατάσχετο γέλιο διότι απάντησα “ Ναι καλέ.. με περιμένουν οι paparazzi να με αποθανατίσουν”. Το αγαπημένο αγόρι που εμφανίζεται, έστω και για λίγο, αργά λέγοντας… “δεν ήθελα να χάσω την έκπληξη”. Εκεί που μαθαίνεις ότι υπάρχει ένα ολόκληρο παρασκήνιο. Που έχουν ρωτήσει για να μάθουν τη γεύση που προτιμάς. Που η τούρτα έχει διασχίσει τη μισή Αττική. Που έχει, τι άλλο? Λεμόνι που αγαπάς κι αυτό δεν το έχει πει κανένας αλλά το θυμούνται.

Μια στιγμή απόλυτης, καθαρής, ευτυχίας.

Θα ήμουν ικανοποιημένη έχοντας ζήσει έστω και μία. Φανταστείτε λοιπόν πόσο τυχερή αισθάνομαι που έχω περισσότερες. Είμαι σίγουρη ότι έχετε κι εσείς τις δικές σας έστω κι αν δεν τις ονομάζετε με τον ίδιο τρόπο.
Μπορεί οι άνθρωποι με του οποίους τις μοιραστήκατε να συνεχίζουν να είναι παρόντες ή όχι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Η αίσθηση όμως παραμένει. Για μένα θα αποτελούν πάντα τα πιο φωτεινά αστέρια στο στερέωμα της ζωής μου κι ευχαριστώ δημοσίως αυτούς που τα έκαναν να λάμπουν τόσο δυνατά.

25 Απρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στον Αστερισμό των Ιχθύων 20/2-20/3.

Σ αυτό το χρονικό διάστημα κατανοώ ότι έχουμε μαζευτεί τόσα ψάρια που, κάλλιστα, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε τη λειτουργία ενυδρείου αντάξιου του Georgia Aquarium. Διότι από όλα έχει ο underworld. Χρυσόψαρα, Μουρμούρες, Ζαργάνες, Λαβράκια, Σολομούς, Μονομάχους, Γατόψαρα, ΜΞΚ (σε όποιον καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει το ακρωνύμιο, το οποίο αναφέρεται σε μένα για να σας βοηθήσω, υπόσχομαι κέρασμα σε μαγαζί της επιλογής του).

Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα βγαίνουν τα ημερολόγια κι αρχίζουν οι επιτελικές ασκήσεις επί χάρτου για την εύρεση κατάλληλων ημερομηνιών για τα parties. Τούρτες παραγγέλνονται. Εκπλήξεις σχεδιάζονται. Μενού αποφασίζονται.

Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα προσπαθώ κι εγώ, η πτωχή, να κανονίσω τον δικό μου γενέθλιο εορτασμό. Φέτος έχω αργήσει χαρακτηριστικά για τα δικά μου δεδομένα με αποτέλεσμα να έχω φτάσει στο παρά πέντε έχοντας ως μόνο σίγουρο την ημερομηνία.

Εκεί λοιπόν που επιδίδομαι στην ηρωική έξοδο για το τελικό κανόνισμα χτυπά το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της ασύρματης γραμμής είναι η κουμπάρα (δηλαδή μία εξ αυτών διότι έχω πολλές, ζωή να’ χουν). Ο καλός της μπαίνει στην δεκαετία των 50ήντα, τον έχει πιάσει κατάθλιψη και δε θέλει να γιορτάσει αλλά υπολογίζει χωρίς τον ξενοδόχο διότι σιγά μην τον αφήναμε να το ξεχάσει. Μου ανακοινώνει ότι ετοιμάζει surprise party και σκέφτεται το μαγαζί στο οποίο παίζουν οι Χειμερινοί Κολυμβητές (sic) ως τόπο διεξαγωγής του. Οι ποιοι? Πάμε καλά? Όχι κοπελιά … θα ξεχάσω εγώ τι τράβηξα πέρσι που με έτρεχες στο Half Note να ακούσω τον καλλιτέχνη που φέρει το όνομα του Βασιλέα Ήλιου αλλά είναι από τα Ανώγεια της Κρήτης? Τότε που έβγαινα για τσιγάρο, έβλεπα απέναντι το Πρώτο και σκεφτόμουν… δε μπορεί, κάποιος λάκκος θα υπάρχει ανοιχτός να πάω να πέσω, διότι πόσον ανεκπλήρωτο έρωτα να αντέξει μια γυναίκα? Γοητευτικοί οι ανεκπλήρωτοι δε λέω, ένας, άντε, δύο οφείλουν να υπάρχουν, αλλά ας πληροφορήσει κάποιος τον αοιδό ότι οι εκπληρωμένοι έχουν άλλη χάρη.

Της το ξεκόβω με συνοπτικές διαδικασίες, λέω ότι θα βρω εγώ μαγαζί, ευτυχώς που η φύση με έχει προικίσει με τερατώδη μνήμη οπότε μου έρχεται στο μυαλό το 25αράκι, στο οποίο η μία κολλητή είχε πάει και της είχε αρέσει πολύ, με ζωντανή μουσική, ρεμπέτικα βέβαια, που δεν είναι το στυλ μου, αλλά στο συγκεκριμένο team αρέσουν, εγώ μπορώ να τα αντέξω (μη σας πω ότι μετά από κατανάλωση ικανής ποσότητας αλκοόλ χορεύω κιόλας. Τώρα τι ακριβώς χορεύω είναι άλλου παππά Ευαγγέλιο) και συμπαθητικό τσιμπολόγημα.

Όντως σ’ αυτό το μαγαζί θα πας πρωτίστως για τη μουσική και δευτερευόντως για το φαγητό. Ο κατάλογος είναι μαζεμένος, στη λογική των μεζέδων για να συνοδεύσω το ποτό μου, οι μερίδες μέτριες προς μικρές, ενώ θα κληθείτε να πληρώσετε τιμές αντάξιες ενός ευπρεπούς εστιατορίου.

Σκεφτόμουν πραγματικά αν δικαιούμαι να γράψω κριτική αφού νήστευα με αποτέλεσμα να δοκιμάσω λίγα πιάτα αλλά, εδώ, έχω δει σεντόνια για ένα πιάτο όχι εγώ που δοκίμασα πολλά παραπάνω, αφήστε που οι υπόλοιποι του έδωσαν και κατάλαβε οπότε έχω το απαραίτητο foodback (όχι δεν κάνω λάθος … ξέρω εγώ τι λέω).

• Στην αρχή ήρθαν ποτηράκια ρακής μαζί με παξιμαδάκια κι ελίτσες, ωραία όλα.
• Ντάκοι. Ο δικός μου χωρίς τυρί. Το παξιμάδι ξεχώριζε, τα υπόλοιπα συστατικά ήταν αναμενόμενα, τους έλειπε, σίγουρα, το κάτι παραπάνω. (6.00 e).
• Ταμπουλέ. Οι πρασινάδες ήταν λίγο μαραμένες ενώ χρειαζόταν, σαφώς, περισσότερο λεμόνι. (6.00e).
• Φάβα. Κρύα και άνευρη. Αν υπήρχε στο τραπέζι λάδι και λεμόνι ίσως να ανέβαινε κανένα γευστικό σκαλοπάτι. (6.00 e).
• Πατάτα οφτή. Η πρώτη που ήρθε είχε λιωμένο τυρί επάνω οπότε ζητήθηκε εκ νέου σκέτη. Δεν ξέρω αν το τυρί έδινε το κάτι επιπλέον πάντως η σκέτη δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. (6.00e).
• Μελιτζάνα φούρνου. Κι αυτή με τυρί αλλά βρήκα μία άνευ στον πάτο του πήλινου σκεύους στο οποίο σερβίρεται και δοκίμασα. Μελωμένη και γλυκιά, μου άρεσε.
• Χταπόδι ξιδάτο. Μου έκανε λίγο ετοιματζίδικο για να πω την αλήθεια αλλά ήταν συμπαθητικό. Δεν υπάρχει στο standard menu οπότε δε μπορώ να σας διαφωτίσω για την τιμή του.
• Τα υπόλοιπα που έπαιξαν εκείνο το βράδυ ήταν ομελέτα με σουτζούκι που ήταν κι αυτό που άρεσε περισσότερο (7.00e), κότσι χοιρινό (10.00e), λουκάνικο (6.00e), μπεκρή μεζέ (10,00e), μπριζολάκια λαιμού (9.00e) κι ίσως κάτι ακόμα που δε θυμάμαι. Η συνολική αποτίμηση της παρέας για τα πιάτα αυτά ήταν ότι ήταν καλά και μέχρις εκεί. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Κακό πιάτο δεν υπήρξε να τα λέμε κι αυτά όμως δεν υπήρξε κι αυτό που θα μας έκανε εντύπωση, θα το θυμόμασταν και θα αποτελούσε λόγο να ξαναγυρίσουμε.

Στα του περιβάλλοντα χώρου τώρα. Μικρό το μαγαζί και ομοίως στενά τραπέζια, όχι πολύ βολικές καρέκλες, ελάχιστη απόσταση μεταξύ τους τόσο που μπορώ να σας πληροφορήσω λεπτομερώς για τη ζωή και τους έρωτες της διπλανής παρέας. Μέχρι οδηγίες για τη σύνταξη μηνύματος έδωσα. Χαμηλός φωτισμός έως και καθόλου φωτισμός στην πορεία. Οκ είπαμε ατμοσφαιρικό το μαγαζί, καλοί οι μουσικοί, χωρίς μικρόφωνα, καθάριες φωνές, μια χαρά ακούσματα μέχρι κι εγώ αναγνώρισα τραγούδια, αλλά τέτοια μυσταγωγία πια? Ακούστηκαν και κάποια “σςς” όταν κάποιες παρέες μεταξύ αυτών και η δική μας μίλησαν ή γέλασαν πιο δυνατά. Τέλος πάντων δεν είμαι και η πλέον κατάλληλη να κρίνω γιατί δεν το έχω με τη συγκεκριμένη κουλτούρα οπότε θα ακολουθήσω την υπόδειξη του άσματος “όταν καπνίζει ο λουλάς εσύ δεν πρέπει να μιλάς” Α ναι! Το κάπνισμα έχετε υπόψη σας ότι επιτρέπεται και στο τέλος της βραδιάς το ντουμάνι έπεσε βαρύ ακόμα και σε μένα. Δείγματα του εμπορεύματος που μετέφερε το “βαπόρι απ την Περσία” δεν υπέπεσαν στην αντίληψή μου.

Η εξυπηρέτηση ήταν one woman show αφού έγινε αποκλειστικά από μία κοπέλα η οποία σβέλτα, με χαμόγελο και ζωντάνια έφερνε βόλτα το μαγαζί. Φυσικά καθυστερήσεις υπήρξαν, για κάποια πράγματα χρειάστηκε υπενθύμιση αλλά μικρό το κακό. Τη θαυμάζω γιατί παρόλο τον κόσμο δεν έχασε ούτε στιγμή την καλή της διάθεση.

Ξαναδιαβάζοντας την κριτική βλέπω ότι είναι πιο αυστηρή από όσο θα ήθελα. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε ωραία εκείνο το βράδυ. Σίγουρα δεν είναι το μέρος που θα μου έρθει πρώτο στο μυαλό αλλά αν κάποιος το προτείνει δε θα προβάλω και μεγάλες αντιρρήσεις. Το σημαντικότερο είναι ότι ο εορτάζων το καταδιασκέδασε, γέλασε με την τούρτα που είχα παραγγείλει, του τραγουδήσαμε τον “πενηντάρη” και βγήκε απ τη γενέθλιο κατάθλιψη.

Πραγματικά απορώ με τους ανθρώπους που είτε κρύβουν την ηλικία τους, είτε λένε ψέματα για αυτή, είτε δε θέλουν να γιορτάζουν τα γενέθλιά τους. Εγώ δεν το βλέπω σαν ένα ακόμη χρόνο που πέρασε αλλά σαν έναν νέο που έρχεται φέρνοντας μαζί καινούργιες εμπειρίες, ανακαλύψεις, ανατροπές και πάνω από όλα εκπλήξεις σαν κι αυτές που μου έκαναν στα δικά μου γενέθλια αφήνοντάς με άφωνη και συγκινημένη. Περισσότερες λεπτομέρειες για την υπέροχη βραδιά που έζησα μερικές μέρες μετά θα ακολουθήσουν στην επόμενη κριτική.

29 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ποτέ μη λες ποτέ. Ποτέ μη λες και πάντα. Μου το υπενθυμίζουν. Με διορθώνουν. Αναγνωρίζω ότι έχουν δίκιο. Εξακολουθώ να το κάνω. Δικαιολογούμαι λέγοντας ότι η κάθε στιγμή έχει το πάντα και το ποτέ της. Όπως κι η αιωνιότητα μια παραπάνω μέρα.

Πάντα την Κυριακή.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι συνυφασμένοι με μέρες. Ο, τα πάντα όλα, κύριος που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου τα τελευταία, σχεδόν, σαράντα χρόνια είναι η Κυριακή μου. Στο χωριό ή το νησί. Με ζέστη ή χιόνια. Σε καράβια. Σε αεροπλάνα. Σε διαφορετικές, κατά καιρούς, χώρες. Σε μεσημεριανά οικογενειακά τραπέζια. Όσο τα βαριόμασταν και μας ζόριζαν τότε, διότι σκεφτείτε να έχετε μαζευτεί το πρωί και στις 1.30 να πρέπει να φάτε με δύο οικογένειες στο κεφάλι σας (ευτυχώς, μετά την ανακάλυψη των θεραπευτικών ιδιοτήτων των bloody Maries, η ζωή μας είχε γίνει ευκολότερη), τόσο τα νοσταλγήσαμε μετά. Συνεχίσαμε την παράδοση με τις δικές μας οικογένειες πλέον. Σε standard μαγαζιά αναλόγως της ηλικίας των παιδιών και της εποχής του χρόνου. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν κι είμαστε πια εμείς οι μεγάλοι, τα πρωινά cocktails αντικαταστάθηκαν με απογευματινά ρωσικά τσάγια, η αίσθηση όμως του “μαζί” παραμένει πάντα.

Ποτέ δεν το περίμενα.
- Που θα πάμε? Αναρωτήθηκα, απορώντας, όταν μου ανακοινώθηκε το “Καλωσόρισμα του Αντώνη” ως τόπος ραντεβού.

- Πως σου ήρθε? Η αμέσως επόμενη ερώτηση η οποία, φυσικά, ήταν ρητορική, διότι δεν περίμενα απάντηση κι από ότι φαίνεται θα αποτελέσει την αρχή ενός, ακόμη, άλυτου μυστηρίου αφού υποστηρίζει ότι έχουμε πάει παλαιότερα, όταν λειτουργούσε στην προηγούμενη διεύθυνση, ενώ εγώ δε θυμάμαι τίποτα τέτοιο. Ποτέ δε θα βρούμε άκρη.

Πάντα η πρώτη εικόνα είναι σημαντική.
Διότι μόλις αντικρίζω τα αυτοκίνητα που σταθμεύουν στο parking οι απορίες μου αρχίζουν να απαντώνται. Με μία φράση “old money”. Εξαίρετα δείγματα ακριβών μεν, υπέροχα κλασικών δε, αυτοκινήτων, ξύλινου tableau, δερμάτινης ταπετσαρίας, πατίνας χρόνου. Για να είμαι ειλικρινής ένα μαγαζί στο οποίο θα έβλεπα fancy, high tech, latest models δε θα το εμπιστευόμουν ποτέ.

Πάντα οφείλει να υπάρχει μία ακολουθία.
Κι εδώ υπάρχει αφού ο εσωτερικός χώρος, κι όχι μόνον, αποτελεί, σχεδόν, τη φυσική συνέχεια του εξωτερικού. Μια αστική τραπεζαρία. Μεγάλα ξύλινα τραπέζια και αναπαυτικές καρέκλες. Υφασμάτινα, πεντακάθαρα, κολλαρισμένα τραπεζομάντηλα και πετσέτες. Λιτά κι όμως κομψά σερβίτσια τοποθετημένα σύμφωνα με τους κανόνες. Απαλό κίτρινο στους τοίχους που σε συνδυασμό με τον σοφό φωτισμό δημιουργεί την αίσθηση ότι η σάλα λούζεται από το φως του ήλιου. Ασφυκτικά γεμάτο χωρίς, όμως, καμία αίσθηση στριμώγματος. Μεγάλες παρέες που αποτελούντο ξεκάθαρα από οικογένειες. Παππούδες, γιαγιάδες, γονείς, παιδιά, εγγόνια. Χαμηλοί τόνοι συζητήσεων με αποτέλεσμα να μην υπάρχει οχλαγωγία παρά μόνον ένα ελαφρύ μουρμουρητό που δεν ενοχλούσε κανέναν.

Η αίσθηση ενός κυριακάτικου οικογενειακού τραπεζιού ενισχύεται ακόμη περισσότερο από την κάρτα φαγητού. Φανταστείτε όλες τις μαμάδες που ξέρετε να ενώνουν τις δυνάμεις τους μαγειρεύοντας η καθεμία τις σπεσιαλιτέ της κι εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαλέξετε αυτό που σας κάνει όρεξη τη συγκεκριμένη στιγμή. Απ την αρχή δηλώνω ότι όλα ήταν καλομαγειρεμένα, ελαφρά, φρέσκα, με άψογες πρώτες ύλες, οικεία γεύση, τεράστιες μαμαδίστικες μερίδες αλλά και τσιμπημένες, σε βαθμό άουτς, τιμές.

Ποτέ δε θα γίνουμε εγκρατείς.
Υποπίπτοντας, καθ’ έξιν, στο αμάρτημα της λαιμαργίας, το οποίο, σύμφωνα με τον Άγιο Θωμά τον Ακινάτη, είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, η μόνη μας ελπίδα για την κατάκτηση του Παραδείσου είναι να αποσυρθούμε στη δύση του βίου μας σε ένα 5άστερο μοναστήρι. Μέχρι τότε όμως εξακολουθούμε, κατά την προσφιλή μας τακτική, να παραγγέλνουμε τον μισό, ή κατά περίπτωση, και όλον τον κατάλογο, αναλόγως του εύρους του.

• Το Καλωσόρισμα του Αντώνη δικαιολογεί το όνομά του με το που θα καθίσετε αφού έρχονται φέτες υπέροχου προζυμένιου ψωμιού με ψιλολιές και ποτηράκια ρακής ή τσίπουρου… δεν είμαι σίγουρη ποιου απ’ τα δύο.

• Σταμναγκάθι. Καταπράσινο και βρασμένο όπως πρέπει. Φρουτώδες ελαιόλαδο όπως και ξύδι υπάρχουν ήδη στο τραπέζι ενώ τα λεμόνια έρχονται σε αφθονία αν ζητηθούν. 9.00e.

• Φάβα σαντορινιά. Ζεστή και βελουδένια με το απαραίτητο κρεμμύδι το οποίο φάγαμε ωραιότατα καθότι έχουμε φιληθεί άπειρες φορές για να μας απασχολούν τέτοιες λεπτομέρειες. 6.30e.

• Χωριάτικη … μάλλον. Σίγουρα είχε παξιμαδάκια, κρίταμα και κάππαρη. Η φωτογραφία του συγκεκριμένου μέρους του καταλόγου είναι ως συνήθως θολή άρα δε μπορώ να σας διαφωτίσω περισσότερο. 9.80e με κάθε επιφύλαξη.

• Μελιτζάνα φούρνου. Όσο καλή θα μπορούσε να είναι αν και εκτός εποχής. Με φρέσκια ντομάτα και τρίμματα φέτας. 6.80e.

• Ντοματοκεφτέδες και πατατοκεφτέδες. Ειδικά τους δεύτερους είχα χρόνια να τους δω. Οι πρώτοι συμπαθείς αλλά όχι αξέχαστοι, οι πατατοκεφτέδες, απ’ την άλλη, μου θύμισαν αυτούς της μαμάς μου. 1.50 και 2.00e, αντίστοιχα, το τεμάχιο.

• Σαγανάκι με το συριανό τυρί Σαν Μιχάλη. Ωραίο πανάρισμα, τραγανή κρούστα, ελαφρά μαστιχωτό το τυρί, λίγο αλμυρό με πιπεράτες νότες. Ενδιαφέρον. 6.80e.

• Δύο μερίδες ψαρονέφρι στη σχάρα. Για να πω την αλήθεια μου φάνηκε λίγο στεγνωμένο αλλά καθότι εγώ έχω άλλη άποψη για το κρέας συν ότι δε δοκίμασα μου αφαιρεί το δικαίωμα σχολιασμού. Παράπονα πάντως δεν υπήρξαν. 13.20e.

• Δύο μερίδες φιλέτο κοτόπουλου. Ισχύουν τα ίδια ακριβώς με τα ανωτέρω. 11.60e.

• Γαρίδες γιουβέτσι. Μεγάλες, κατεψυγμένες μεν, καλής ποιότητας δε, καθαρισμένες, όπως έπρεπε, με μόνο τα κεφάλια και τις ουρές, ζουμερές, ωραία, πυκνή σάλτσα φρέσκιας ντομάτας και βουτυρένια φέτα που έδενε. Το διακριτικό άρωμα ούζου έκανε τη διαφορά.

• Κατσικομακαρονάδα. Signature dish. Κότσι, χωρίς λίπος, παντελώς άοσμο, απίστευτα τρυφερό αν και φαινόταν, λόγω μεγέθους, ότι προερχόταν από μεγάλο ζώο. Σιγομαγειρεμένο στην κατσαρόλα με ελαιόλαδο και σάλτσα ενισχυμένη από σαντορινιά ντοματίνια και κρασί vinsanto που ολοκλήρωναν τη γεύση δίνοντας μια απίστευτα μελωμένη γλύκα. Χοντρά μακαρόνια βρασμένα μαζί, τα οποία είχαν ποτίσει, και τα οποία κανένας δεν έχει καταφέρει να φάει, μέχρι στιγμής, χωρίς να λερωθεί. Ο καλός μου δεν αποτέλεσε εξαίρεση. 18.50e.

• Μοσχάρι γιουβέτσι. Θυμάστε το γνωστό σκεύος στο οποίο ετοιμαζόταν το μαγικό φίλτρο στο γαλατικό χωριό? Ε! Ένα ακριβές αντίγραφό του προσγειώνεται στο τραπέζι μας. Αρχίζω να τραυλίζω προσπαθώντας να εξηγήσω ότι το πιάτο που έχω παραγγείλει είναι ατομική μερίδα. Με διαβεβαιώνουν ότι το ξέρουν. Ανοίγω το καπάκι. Ούτε ο Οβελίξ στις μεγάλες πείνες δε θα το κατάφερνε. Τέσσερα ευμεγέθη κομμάτια νεαρού μοσχαριού. Μισό έως και ¾ πακέτου ζυμαρικού. Βράζει ακόμα. Μαζί του έρχεται μία κουτάλα αντάξια του Δρυίδη με τη συμβουλή να το ανακατεύουμε από καιρού εις καιρόν όπως και να περιμένουμε λίγο να τραβήξει πριν το φάμε. Το καταφέρνουμε όλο παρόλο που δεν το πίστευα ποτέ. Είναι νόστιμο, ισορροπημένο, με σοφές αναλογίες. Είναι ένα από τα πιάτα που θα παραγγείλω στην επόμενη επίσκεψη. 16.90e.

Πάντα πρέπει να υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης.
Εδώ έρχεται με τη μορφή της εξυπηρέτησης. Το πρώτο που παρατηρούμε μπαίνοντας στο μαγαζί είναι η ηλικία των περιποιητών η οποία είναι μεγάλη, γεγονός που σχολιάζεται θετικά. Γιατί σημαίνει μία συνέχεια. Χρόνια μαζί. Είναι ευγενείς, άμεσοι με έναν πατρικό τρόπο. Μας μαλώνουν κιόλας όταν αφήνουμε κάτι στο πιάτο μας. Εν συντομία… ο ιδιοκτήτης περνά να μας χαιρετήσει και να βεβαιωθεί ότι όλα είναι εντάξει. Μας έρχεται ο καθ’ όλα νόμιμος λογαριασμός. Μαζί με κέρασμα όλων των γλυκών του καταλόγου, μερικά εκ των οποίων αξίζουν ειδικής μνείας… όπως η μαρέγκα φρούτων και το γαλακτομπούρεκό τους. Aς μην ξεχάσουμε τα μπουκάλια λιμοντσέλο και μαστίχας. Εδώ θα καταγγείλω ότι βγήκαμε για τσιγάρο καθότι το κάπνισμα απαγορεύεται, δια ροπάλου, αφήνοντας τα γλυκά intacted, όταν γυρίσαμε είχε μείνει μία, και μόνον μία, μπουκιά απ το καθένα. Anyway… βγάζουν τα αγόρια να πληρώσουν … νομίζω ότι ο τελικός λογαριασμός για 7 άτομα ανήρχετο στο ποσό των 200 e. Μάλλον το δικό μου αγόρι έχει πάρει τα χαρτονομίσματα απ την τράπεζα διότι είναι κολλαριστά. Και κολλούν μεταξύ τους … κι έρχεται ο καταπληκτικός κύριος λέγοντας… «σα να δώσατε πολλά» επιστρέφοντας ένα ολόκληρο πενηντάρικο.

Εκείνη την ημέρα έραψα το δεύτερο ή τρίτο κουμπί της ζωής μου στο φόρεμα που φόραγα. Καθότι, μεταξύ πολλών άλλων, είμαι το απόλυτο ρεζίλι της κοπτικής ραπτικής, το κουμπί εκσφενδονίζεται στο διάστημα. Ούτε που έκανα τον κόπο να το αναζητήσω διότι σιγά μην έμπαινα ξανά σ’ αυτή τη διαδικασία. Θα πήγαινα να μου αλλάξουν κουμπιά και τέλος. Φευ! Την ώρα που μπαίνω στο αυτοκίνητο βλέπω τον σερβιτόρο μας να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου λέγοντας… Νομίζω ότι αυτό είναι δικό σας φέρνοντάς μου το κουμπί. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε όχι δεν το έχω ράψει ακόμα!

Δε συνηθίζω να λέω για ένα μαγαζί αν προτείνεται ή όχι χωρίς, σε καμία περίπτωση, να διαφωνώ με όσους το κάνουν. Μπορώ να σας πω με το χέρι στην καρδιά ότι θα ξαναγυρίσω, ευχαρίστως, στο συγκεκριμένο όχι τόσο για τις γεύσεις ή τον χώρο, όσο σαν φόρο τιμής στους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί.

Μπορώ όμως να σας προτείνω κάτι άλλο. Αν έχετε ανθρώπους στη ζωή σας που είναι διαφορετικοί από σας. Αν εσείς είστε των απογειώσεων και των υπερπτήσεων ενώ αυτοί είναι των προσγειώσεων και του εδάφους. Αν παρόλα αυτά, όχι μόνον, δε σας εμποδίζουν αλλά, αντίθετα, σας παρακολουθούν με χαμόγελο περηφάνειας την ώρα που πετάτε καθώς χαίρονται να σας βλέπουν σπάτε φράγματα. Αν επεμβαίνουν, διακριτικά, κάνοντας ανεπαίσθητες διορθωτικές κινήσεις όταν παρεκκλίνετε επικίνδυνα της πορείας σας. Αν σας περιμένουν όταν αποφασίζετε να κατεβείτε. Αν σας κάνουν επικές αγκαλιές. Αν σας αποκαλούν «ψυχή μου» και «καρδιά μου» και το εννοούν. Τότε σας προτείνω ανεπιφύλακτα να μην τους αφήσετε ποτέ! Μείνετε μαζί τους για πάντα!

07 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Την πρώτη φορά που άκουσα το όνομα του εστιατορίου μου ήρθε στο μυαλό το παραμύθι των αδελφών Grimm, Hansel and Gretel. Λογικό. Gretel…La Gratella…δε χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. La gratella, επίσης, μου κάνει όνομα μάγισσας. Μ’ αρέσουν αυτές οι τύπισσες. Μ’ αρέσει το dark του χαρακτήρα τους. Μ’ αρέσει κι η μαγεία. Όχι, φυσικά, η κοινώς εννοούμενη αλλά, εκείνη, η διαφορετική που εκπέμπουν τόποι, λέξεις, βιβλία, τραγούδια και, πάνω απ’ όλα, κάποιοι άνθρωποι ειδικά όταν, τα παραπάνω, συνδυάζονται. Σ’ αυτήν τη σπάνια μεν, όχι αδύνατη δε, ευτυχή συγκυρία μιλάμε για pure magic.

Καταλαβαίνετε την απογοήτευσή μου όταν άρχισαν να έρχονται οι πληροφορίες για τη μετάφραση του ονόματος. Όμως … έχω υπάρξει μοναχοπαίδι για 53 ολόκληρα χρόνια, είμαι strong-minded, (ένας κομψός τρόπος για να πεις ξεροκέφαλη) οπότε, επέλεξα να κρατήσω την αρχική, προσωπική μου, εκδοχή και πολύ καλά έκανα όπως απεδείχθη…

Γιατί όταν είδα τον χώρο ήταν πραγματικά το, παραμυθένιο, σπιτάκι μιας μάγισσας. Γιατί ήταν φωτισμένο με άπειρα λαμπάκια. Γιατί είναι μικρούτσικο. Δεν ενδείκνυται για μεγάλες παρέες ξεχάστε το. Νομίζω ότι το πιο μεγάλο τους τραπέζι, μια ροτόντα, μπορεί να φιλοξενήσει 8 άτομα. Μπαίνεις απ’ την κουζίνα. Αλλά όλες οι, σωστές, μάγισσες δεν έχουν κάτι να κρύψουν. Ανοιχτόχρωμα, ξύλινα, τραπέζια και καρέκλες. Τόνοι του γκρι, μπεζ που κάνουν ωραία αντίθεση με τις σκούρες καφέ επιφάνειες που υπάρχουν. Χαριτωμένα bric a brac παντού και μακράν ο πιο ωραίος πολυέλαιος που έχω δει. Από φυσητό γυαλί σε ένα υπέροχο ανοιχτοπράσινο χρώμα που θεωρώ τόσο ιδιαίτερο, ανοιξιάτικο, ξεχωριστό. Ένας χώρος διακριτικός, καλαίσθητος, φίνος ο οποίος αποπνέει, πάνω από όλα, έναν γλυκό, κι όχι γλυκερό, ρομαντισμό. Το ιδανικό σκηνικό για ραντεβού παντός είδους. Διότι αν δεν έχετε βγει ραντεβού με τους, ασχέτως φύλου, φίλους σας, δεν ξέρετε τι χάνετε.

Η εξυπηρέτηση, απλά, άψογη. Δε θα διανθίσω, περαιτέρω, την προηγούμενη πρόταση με επίθετα όπως: κομψή, άμεση, ευγενής, επεξηγηματική κ. λπ., θα αναφέρω, μόνο, ένα περιστατικό. Το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρά. Οι τρεις από τους τέσσερις της παρέας είμαστε αμετανόητοι φουμαδόροι, με τον καλό μου να είναι ο μόνος μη καπνίζων οπότε, για να μην τον αφήνουμε μόνον του, βγαίναμε δυο δυο σαν τους Χιώτες. Πρώτες πρώτες κάναμε την αρχή εγώ και το έτερο κορίτσι της παρέας. Παρένθεση…κάποιες γυναίκες παραμένουν κορίτσια όσα χρόνια κι αν περάσουν με τη συγκεκριμένη να αποτελεί λαμπρό παράδειγμα αυτού του είδους κι η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι όντως Χιώτισσα. Εγώ παίρνω μαζί το ποτήρι του κρασιού μου ενώ το κορίτσι το πανωφόρι του. Πριν προλάβουμε να βγούμε απ την είσοδο μας προλαβαίνει ο caro signore που ήταν κι ο κύριος περιποιητής μας κρατώντας το δικό μου πανωφόρι στο ένα χέρι, το κρασί του κοριτσιού στο άλλο, μας ανοίγει την πόρτα, μας συνοδεύει στο χαριτωμένο τραπεζάκι που έχουν φτιάξει για τα άτομα σαν και του λόγου μας, μας ανάβει, εκτός της σόμπας που έχουν προνοήσει να υπάρχει, και τα τσιγάρα μας, παραμένοντας σε επιφυλακή, όση ώρα καθόμαστε έξω, μήπως θελήσουμε κάτι. Χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο? Α ναι! Επιτρέψτε μου ένα τελευταίο. Θα μπορούσε ο συγκεκριμένος, vero Italiano, κύριος να μου διαβάζει για ώρες τον τηλεφωνικό κατάλογο και να τον ακούω μαγεμένη.

Κι αφού είπα κατάλογο ας ρίξουμε μια ματιά στο μενού της Gratella. Επαρκές και ενδιαφέρον. Επιλογές για όλα τα γούστα. Κλασσικές παρασκευές αλλά και ιδιαίτερες ενώ ούτε οι vegetarian θα μείνουν παραπονεμένοι. Η δική μας παραγγελία διαμορφώθηκε ως εξής κρατώντας υπόψη ότι το έτερο κορίτσι απεχθάνεται το τυρί περισσότερο κι από ότι εγώ τον άνηθο.

- Μπαστουνάκια φοκάτσιας για αρχή. Νομίζω ότι ήρθαν παρέα με κάτι αλλά ήταν τόσο νόστιμα από μόνα τους που πραγματικά δε θυμάμαι. Υπέροχη ζύμη, χοντρό αλάτι, λίγη ρίγανη αν δεν απατώμαι. Επαναλήφθηκαν άλλες δύο φορές.

- Gorgonzola e pere. Πράσινη σαλάτα, αχλάδι, pecans, dressing βαλσάμικου. Το τυρί ζητήθηκε χωριστά. Ισορροπημένη, πλούσια, φρέσκια. Gorgonzola dolce εξαιρετικής ποιότητας. Την έτρωγα μαζί με τη foccacia. 8.90e.

- Bruschette del giorno. Στην περίπτωσή μας αυτό μεταφράζεται σε μπρουσκέτες με ντοματίνια και σκόρδο απ τη μία και, το αυτό, με μανιτάρια κι άρωμα τρούφας. Επίσης custom made καθότι η αρχική εκδοχή τους είχε τυρί. Μου άρεσαν τόσο πολύ μες την απλότητά τους. Οφείλω να πω ότι προσπάθησα να αντιγράψω αυτές με τα ντοματίνια στο τελευταίο τραπέζωμα σπίτι μου θεωρώντας το, ως κάτι, απλό. Οφείλω, επίσης, να πω ότι η προσπάθεια εστέφθη υπό πλήρους αποτυχίας. 6.90e.

- Vitello tonnato. Αέρινες φέτες νεαρού μοσχαριού με σάλτσα τόνου και κάπαρη. Σας ξενίζει η ιδέα? Απλά δοκιμάστε το. 8.90e.

- Testaroli alla Genoveze. Το Genovese είμαι σίγουρη ότι το καταλαβαίνετε. Ένα αυθεντικό, πλούσιο pesto. Όσον αφορά στο πρώτο συνθετικό σημαίνει πλατιά, ακανόνιστα κομμένα, κομμάτια ζύμης. Μας προειδοποίησαν ότι λόγω σχήματος και υφής δε μπορούν να είναι al dente. Αν οι θείες στο χωριό έβλεπαν αυτά τα ζυμαρικά…οι πιο ευαίσθητες θα πάθαιναν ανακοπή.. οι πιο ανθεκτικές… βαρύ εγκεφαλικό. Πρώτη εντύπωση της μικρής μερίδας. Δεύτερη.. όχι μόνον ο, υπέροχα ρωμαϊκής κατατομής, κύριος που τα παράγγειλε δεν κατάφερε να τα τελειώσει αλλά περίσσεψαν αρκετά για να δοκιμάσω. Γεμάτη γεύση αλλά βαρύ πιάτο. 9.70e.

- Cnocchi con gamberi e tartufo για τον καλό μου. Νόμιζα ότι δε μου αρέσουν τα νιόκι. Άλλαξα γνώμη. Εξαιρετικές γαρίδες. Πιπεράτο. 12.60e.

- Strozzapreti alla norcina. Στην Ικαρία αλλά και άλλα νησιά λέγονται μακαρούνες. Όπως και να το πει κάποιος όμως το αποτέλεσμα ήταν αξιοσημείωτα, φρέσκα ζυμαρικά, all dente ως όφειλαν, με άρωμα τρούφας, μανιτάρια, κιμά από ιταλικό λουκάνικο (το οποίο ομολογώ ότι περίμενα να έχει περισσότερο έντονη γεύση), ελαφριά λεμονάτη σάλτσα και πιπέρι. Αγαπώ το λεμόνι παντού και τα ζυμαρικά δεν εξαιρούνται αυτού του κανόνος. 12.30e.

- Τελειώσαμε με panna cotta και semifredo με άρωμα τιραμισού. Ανάλαφρα, ιδιοπαρασκευής, αλλά θα ήθελα ένα πιο εντυπωσιακό crescendo.

Το τελικό ποσό του λογαριασμού που θα σας δώσω απέχει της πραγματικότητας καθότι 4 άτομα ήπιαμε 4 μπουκάλια κρασί. Ο πυρήνας των ΑΑ του site έχει σχηματιστεί.. Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος έτοιμοι να αναλάβουν καθήκοντα. Anyway…140 e.

Η τύχη το έφερε να μοιραστώ αυτό το, τόσο, ρομαντικό μαγαζί με τον πιο anti-romantic τύπο που μπορείτε να φανταστείτε. Εκ πρώτης όψεως πάντα. Γιατί στην πραγματικότητα είναι από τους πιο τρυφερούς ανθρώπους που ξέρω. Θέλει να περνιέται για Μαύρη οχιά αλλά στην καλύτερη είναι το φιδάκι ο Διαμαντής. Μμμ! Και νεροφίδα μη σας πω. Σας πληροφορώ ότι παρόλο που διακρίνεται για τις καυστικές κριτικές του έχει τύψεις! Να μην ξεχάσω ότι θα ζήσει πολλά χρόνια διότι κάθε φορά που τον σκέφτομαι εμφανίζεται! Το μόνο αρνητικό που έχω να του προσάψω είναι ότι έχει μεγάλη γλωσσίτσα η οποία μου κόστισε ένα απαράμιλλο δούλεμα απ τον Μουφράτ εφέντη την πρώτη μέρα του 18. Ξέρετε τι λένε έτσι? Ότι κάνεις την πρώτη μέρα της νέας χρονιάς….!

Αντιτίθεμαι σφόδρα στη σύγκριση μαγαζιών. Όμως η χρονιά μου έκλεισε με δύο, εκ διαμέτρου, αντίθετα εξ αυτών. Το ένα, απίστευτα, edgy rock, το άλλο τόσο γλυκά τρυφερό. Μ άρεσαν και τα δύο. Κάπως πρέπει να προασπίσω τη διπολικότητά μου εξάλλου. Αγαπώ τον υπερθετικό βαθμό. Δεν έχω κανένα θέμα με τα άκρα. Εκείνο που με κάνει να πλήττω αφόρητα είναι το ουδέτερο, έτσι κι έτσι, βαρετό, τυπικό, mainstream μέσον.

06 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Έχετε γράψει ποτέ κριτική σκεπτόμενοι κάποιον? Εγώ το κάνω πάντως. Ακόμα κι αν δε σκέφτομαι, κάποιον, συγκεκριμένα, πάντως, φροντίζω να αποδώσω αυτά που μου περνούν απ το μυαλό, το mood στο οποίο βρίσκομαι και, πάνω από όλα, την αίσθηση της όλης βραδιάς που έχω περάσει στα, κατά καιρούς, εστιατόρια.

Θα αναρωτηθείτε, ευλόγως, … τι μας νοιάζουν αυτά, εμάς, κουκλίτσα μου? και θα έχετε κάθε δίκιο με το μέρος σας, μη σας πω ότι κι ο καλός μου της ίδιας άποψης είναι, αφού απειλεί, συχνά πυκνά, ότι θα κάνει λογαριασμό μόνο και μόνο για να στέλνει «ακατάλληλη». Τι να πω? Μπορεί να έχει δίκιο.

Κάποιες, συγκεκριμένες, μέρες της χρονιάς, ξαναγίνομαι μαθήτρια. Τι σημαίνει αυτό? Ότι παίρνω το σχολικό λεωφορείο. Γυρίζω χρόνια πίσω … τα πράγματα έχουν αλλάξει (αλίμονο αν δεν είχαν) αλλά κάποια μένουν ίδια (περιέργως).

Τα ψαρωμένα μικρά εξακολουθούν να κάθονται στις μπροστινές θέσεις ενώ τα “μεγάλα”, κλασικά, γαλαρία. Τα ακούω να μιλάνε χρησιμοποιώντας συνθηματικές εκφράσεις τις οποίες νομίζουν ότι, μόνον, αυτά καταλαβαίνουν. Μειδιώ σαρδόνια, ειδικά, όταν η κόρη μου κάνει τη χάρη να μου απευθύνει τον λόγο ρωτώντας, ελαφρώς, ειρωνικά.. «το κάνατε/ακούγατε/λέγατε κι εσείς αυτό?» Ευγνωμονώ την ηλικία και την ωριμότητα που τη συνοδεύει (εδώ γελάνε! ) σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η οποία με εμποδίζει να τους τραβήξω από ένα χαστούκι να συνέλθουν επαναλαμβάνοντας την ατάκα που έχει υπάρξει motto του, γνωστού, σκληρού πυρήνα παλιών φίλων… “Τι να μας πεις κι εσύ για τη ζωή σου? Όλη η δική σου η ζωή ένα Σαββατοκύριακο δικό μας” Εύχομαι, ενδόμυχα, να μπορέσουν να την επαναλάβουν, με τη σειρά τους, και να ισχύει.

Σ’ αυτές τις διαδρομές, λοιπόν, είχα περάσει, πολλές φορές, μπροστά απ’ την πρώτη Μικρά Ασία. Είχε σχεδιαστεί, μάλιστα, επίσκεψη αλλά προσέκρουσε σε αντιρρήσεις λόγω περιβάλλοντος. Παρέμενε, όμως, μέσα στο μυαλό μου περιμένοντας, απλώς, την κατάλληλη ευκαιρία.

Όπου τι μαθαίνω? Ότι άνοιξε δίπλα σχεδόν στο σπίτι μου. Από ποιους? Ξέρετε εσείς! Let’s hear it for the γείτονες, αλλά, και τους χρήστες που μένουν στην άλλη άκρη φροντίζοντας, παρόλα αυτά, να ενημερώνουν τους αυτόχθονες ιθαγενείς για τα openings. Είστε παραπάνω από ευπρόσδεκτοι να μου δείξετε τα αμπελοχώραφά μου κι αν κάνατε το ίδιο για κάτι στρέμματα, που έχω, στην Αρκαδία, τα οποία αγνοώ, παντελώς, κατά που πέφτουν, θα σας ήμουν αιώνια ευγνώμων.

Πλατεία Μεσολογγίου λοιπόν. Σχετικά μεγάλη για τα δεδομένα του Παγκρατίου πάντα, το οποίο δε φημίζεται για τις πλατείες του. Η συγκεκριμένη είναι χαριτωμένη και δημοφιλής αφού, ότι ώρα κι αν περάσετε, θα δείτε κόσμο καθώς έχουν ανοίξει διάφορα μαγαζιά στην περίμετρό της. Το παρκάρισμα έχει τα θέματά του και η συμβουλή μου είναι να αποφύγετε τα στενά ψάχνοντας θέση στην Υμηττού ή στην Ευτυχίδου όπου έχετε μεγαλύτερες πιθανότητες.

Ο χώρος είναι μικρός, ζεστός, απλός. Έχει όμως την πέτρα, το ξύλο, τα παραδοσιακά χαλκώματα στους τοίχους, τα καρό κόκκινα κουρτινάκια. Χωρίς να διεκδικεί Χρυσή Σφαίρα διακόσμησης βγάζει, εντούτοις, μια θαλπωρή. Μου θυμίζει, έντονα, ταβερνάκι σε χωριό 100 κατοίκων στα 1000μ υψόμετρο. Αν είναι γεμάτο θα είστε λίγο στριμωγμένοι, μάλλον, το κάπνισμα επιτρέπεται αλλά, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι το μαγαζί που έχει φτιαχτεί να κάτσετε με τις ώρες. Κρατείστε στα υπόψη ότι η κουζίνα κλείνει στις 12 ακριβώς.

Το φαγητό είναι αληθινά μικρασιάτικο. Αρωματικό αλλά όχι έντονο, μπαχαρένιο αλλά με σοφό ταίριασμα, γεμάτης γεύσης αλλά όχι βαρύ. Ξεχάστε τα κεμπάπ που έχετε, κατά καιρούς, φάει. Εδώ μιλάμε για πολύ καλή ποιότητα καθαρού κρέατος, ελάχιστο λίπος, λίγο αλάτι και πιπέρι, ισορροπία καρυκευμάτων, γεύσεις που αλληλοσυμπληρώνονται, ατόφια απόδοση παραδοσιακών συνταγών, απόλυτη φρεσκάδα και, γιατί όχι, αρμονία.

Οι δύο μέχρι στιγμής επισκέψεις, μου έχουν δώσει τη δυνατότητα να δοκιμάσω το μεγαλύτερο μέρος του, συμμαζεμένου, καταλόγου. Δηλώνω, εξαρχής, ότι μου έχουν αρέσει όλα, τίποτα δε με έχει απογοητεύσει, κάποια τα θεωρώ κορυφαία.

- Οι πιτούλες της αρχής. Αφράτα τρίγωνα με ρίγανη και πάπρικα. Το τέλειο φτυάρι για τις αλοιφές.

- Οι σαλάτες, με προτίμηση στην ομώνυμη. Καρεδάκια ντομάτας, μαρούλι, βουνό από λεπτοτριμμένο καρότο, κρεμμύδι, κάπαρη, βαλσάμικο, αλλά, και λεμόνι να προσθέσετε κατά βούληση. Φρέσκιες, νόστιμες, δροσερές. Ότι πρέπει για στοματικό διάλλειμα. (Το συγκεκριμένο λογοπαίγνιο μόνον ένας θα το εκτιμήσει, είμαι σίγουρη).

- Εσμέ. Τόσο σπιρτόζικα καυτερή.

- Hummus. Από τα καλύτερα που έχω φάει. Βελούδινο, λεμονάτο, γήινο.

- Ντολμαδάκια. Τρυφερά αμπελόφυλλα αγκαλιάζουν την αρωματική γέμιση που βγάζει μια, απίστευτη, γλύκα. Μην απορήσετε για το μπαλσάμικο. Τους πάει τέλεια.

- Μπουγιουρντί. Η πετυχημένη εκδοχή του.

- Τυροπιτάκια. Σπιτικό φύλλο πάνω και κάτω. Ωραίο τυρί, ενδιάμεσα, αρωματισμένο με δυόσμο. Έρχονται σε τρίγωνα, τρώγονται με το χέρι. Η χαρτοπετσέτα κρίνεται άχρηστη αφού είναι αλάδωτα και τραγανά.

- Παστουρμαδόπιτα. Όπως και τα άνωθεν αλλά, φυσικά, με πολύ εντονότερη γεύση. Ήπιο κασέρι, εξαίρετης ποιότητας παστουρμάς, τέλεια αναλογία.

- Κασερλί κεμπάπ. Για τις αρετές των κρεατικών έχουμε, ήδη, μιλήσει. Να μία φορά που το κασέρι είναι εμφανές, τόσο οπτικά όσο και γευστικά, στο συγκεκριμένο πιάτο.

- Γιαουρτλού. Με ντονέρ. Το καταλαβαίνετε μόνο στη γεύση, καθόλου όμως στο στομάχι. Πιθανόν να το επαναλάβετε. Όνειρο όχι καλοκαιρινής αλλά ανατολίτικης νύχτας, γεμάτης αρώματα.

- Μπεϊτί κεμπάπ. Το βαρύ πυροβολικό. Εμβληματικό πιάτο. Τυλιγμένο σε φύλλο με καυτερή, κόκκινη, σάλτσα στη κορυφή. Μην το χάσετε. Συνοδεύεται, όπως και όλες οι μερίδες εξάλλου, από πίτες στη βάση, ντομάτες και πιπεριές ψητές, κρεμμύδια, μαρούλι, γιαούρτι κι ένα υπέροχο πιλάφι (με ρεβίθια την πρώτη φορά, τσιγαρισμένο κριθαράκι τη δεύτερη) με λεπτή γεύση και άρωμα βουτύρου.

- Κιουνεφέ. Θυμηθείτε να το παραγγείλετε απ την αρχή γιατί θέλει τον χρόνο του. Καυτό, τσιτσιριστό, τραγανές κλωστές κανταϊφιού, τυράκι με μια ανεπαίσθητη αλμύρα, που σπάει τη γλύκα, αέρινο σιρόπι. Από τα, ελάχιστα, γλυκά που θα έτρωγα, δεύτερο κομμάτι.

Η ιστορία των ιδιοκτητών της πρώτης Μικράς Ασίας είναι, λίγο πολύ, γνωστή. Ο κούρδος γιατρός και η σύζυγος του που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Εδώ το μαγαζί το τρέχουν τα παιδιά τους. Νέοι με προθυμία, ευγένεια, συστολή, λαμπερά τσερκέζικα μάτια και πλατιά χαμόγελα. Είμαι σίγουρη ότι οι γονείς τους είναι περήφανοι για αυτά.

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την τύχη να έχουν μία πατρίδα, να μιλούν μία γλώσσα, να μεγαλώνουν σε ένα, σταθερό, περιβάλλον. Οι συγκυρίες που οδηγούν σε μια τέτοια κατάσταση μπορεί να είναι από ευτυχείς έως τραγικές. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι το ίδιο. Πάντα ένα κομμάτι θα λείπει. Νόστος. Δύσκολοι αποχωρισμοί. Τα αεροδρόμια είναι σκληρά μέρη. Να είστε επιεικείς.

22 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

• Μονάδα χρονικού προσδιορισμού:
Εγώ με ποιον τα είχα τότε?

• Ποσοτική κλίμακα αξιολόγησης
γεγονότων:
Για πόσους καφέδες, ποτά, τσιγάρα,
είναι?

• Μηχανή αναζήτησης:
Οι φίλοι.

• Ερώτηση κλειδί:
Ποιον έχουμε εκεί?

Αναγκαία προϋπόθεση των ανωτέρω είναι η ύπαρξη ενός, σκληρού, πυρήνα παλιών φίλων και οι διασυνδέσεις αυτών. Κι όταν λέμε παλιών εννοούμε ότι έχουν κάθε δικαίωμα να σου πουν, δημόσια, “όχι σε μένα αυτά… σε ξέρω από μικρή” και να ισχύει. Σας ακούγονται, λίγο, μαφιόζικα τα παραπάνω? Δε σας αδικώ. Η αλήθεια είναι ότι, κάπως, έτσι λειτουργούμε αλλά, προς υπεράσπισή μας, οφείλω να προβώ στις κάτωθι διευκρινήσεις:

Α) Δεν έχουμε τσιμεντώσει κανέναν μέχρι στιγμής τουλάχιστον,

Β) δεν είμαστε κλειστή λέσχη που σημαίνει ότι μοιραζόμαστε τις άκρες μας, παρέχουμε, αφιλοκερδώς, συμβουλές, οδηγίες, πληροφορίες, (καλά, καλά η αλήθεια είναι ότι εγώ ζητώ ένα συμβολικό αντίτιμο, εις είδος, σε ορισμένες περιπτώσεις) και γενικά αποτελούμε μια "λευκή" μαφία.

Το φαγητό στο food mafia δεν είναι λευκό κι ας είναι λευκές οι περισσότερες σάλτσες. Είναι μαύρο. Γιατί έχει μέσα του όλα τα χρώματα. Ξεχωρίζει. Έχει ταυτότητα. Ψυχή. Είναι το little black dress που, αντί για μαργαριτάρια, το φοράς με βαριά ασημένια κοσμήματα, μποτάκια και δερμάτινο μπουφάν. Είναι μια soul kitchen, εξόριστη, στην κεντρική λεωφόρο της, αδιάφορης, Νέας Ερυθραίας.

Ο κατάλογος. Σκεφτείτε ότι πιάνετε στα χέρια σας ένα βινύλιο μιας μπάντας της οποίας ξέρετε τον front man, άρα ξέρετε, περίπου, το ύφος της μουσικής. Όμως υπάρχουν νέα μέλη οπότε περιμένετε να δείτε τι έχουν κάνει μαζί. Το εξώφυλλο είναι, επίσης, διαφορετικό κι αυτό σας ιντριγκάρει. Βλέποντας τους τίτλους των κομματιών υποθέτετε ότι κάποια θα σας πάνε περισσότερο και κάποια λιγότερο. Αντιστέκεστε στην, αρχική σας, παρόρμηση που λέει να ακούσετε όλον το δίσκο μεμιάς αποφασίζοντας ότι είναι μια χρυσή ευκαιρία να δουλέψετε το θέμα της υπομονής. Αρετή που θαυμάζετε στους άλλους αλλά δεν αποτελεί ένα από τα, κύρια, χαρακτηριστικά σας.
Έτσι, με τη βοήθεια των αγαπημένων ανθρώπων που έχετε, και σας έχουν, διαλέξει να μοιραστείτε την καινούργια εμπειρία, αποφασίζετε να κάνετε μία, αρχική, επιλογή.

Εισαγωγή:
Τραγανές φετούλες μπαγκέτας με ένα συμπαγές κομμάτι βουτύρου δουλεμένου με πιπέρι. Διαφορετικό αλλά δε δίνει ξεκάθαρο στίγμα για τη συνέχεια.

Πρώτη πλευρά:
Caesar’s salad. Διασκευή αγαπημένου κομματιού. Κλασική εκτέλεση που, όμως, έχει ένα γύρισμα το οποίο μεταφράζεται σε πορτοκαλί κύβους κάποιου ζελατινοειδούς παρασκευάσματος, θαλασσινού αρώματος. Τα μάτια στενεύουν. Για να δούμε…

Αργεντίνικο σαγανάκι. Ω! Έκπληξη. Έρχεται καυτό σε ένα σκεύος με βαθουλώματα. Εκεί που σερβίρονται τα σαλιγκάρια στα γαλλικά εστιατόρια. Μαλακό, βουτυρένιο, ήπιο provolone που κάνει τέλεια παρέα με το chutney αχλαδιού και την πάπρικα. Κάπου εκεί σκέφτεσαι ότι σου αρέσει αυτό που ακούς και περιμένεις αυτό που θα ακολουθήσει...

Τριπλοτηγανισμένες πατάτες με τρούφα και πεκορίνο. Θα το ακούς, συχνά, είναι βέβαιο. Στο αμάξι. Στην τελευταία αλλαγή ταχύτητας πριν σανιδώσεις το γκάζι…

Αυγά στη χόβολη με κρέμα gorgonzola και prosciutto. Η βελόνα του κοντέρ καρφωμένη στο τέρμα. Τελική ευθεία. Δόνηση. Adrenaline high. Τα χέρια σταθερά στο τιμόνι, τα μάτια κοιτούν μπροστά. Κι άλλο…

KFR. Τηγανιτά κομμάτια κόκορα με ρακόμελο, πατατοσαλάτα, chips από αγκινάρες της Ιερουσαλήμ. Sweet home Alabama. Μια καλλονή του Νότου με κρητικές ρίζες. Αδικήθηκε, αλλά, ήταν το τέλειο chill out.

Δεύτερη πλευρά:
Bao buns (κοτόπουλο, πάπια, soft shell crab). Σε live εκτέλεση. Δυνατά αλλά έχουν αστοχίες. Θα μπορούσαν να είναι signature αλλά κάτι φεύγει. Θες να τα ξανακούσεις, όμως, ηχογραφημένα σε studio. Χρειάζεται, μόνο, μία διόρθωση στο βασικό μοτίβο…

The bachelor burger. Ένα country κομμάτι. Το αναμενόμενο θα ήταν να το εκτιμήσεις αλλά, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν έχεις την παραμικρή σχέση μ’ αυτό το είδος μουσικής. Ούτε με τα burgers. Ακούς τα πρώτα μέτρα. Δεν είναι κακό, έχει προοπτικές αλλά your mind is set on something else. Πας στο επόμενο..

Rigatoni με foie gras και τρούφα. Ε ναι! Το απόλυτα ερωτικό, rock. Δεν είναι slow, δεν είναι blues. Είναι μία έκρηξη στο κεφάλι σου. Έχεις βγει απ’ το αμάξι ή έχεις σηκωθεί απ’ το τραπέζι. Χορεύεις. Γιατί, αυτά τα κομμάτια δε χορεύονται με κάποιον, χορεύονται για κάποιον…

London broil steak. Η επιτομή. Το Hall of Fame. Οι αναμνήσεις. Η άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τα βεγγαλικά της 4ης Ιουλίου. Born in the USA.

Load out:
Τάρτα λεμονιού και éclair. Η τελευταία έκπληξη. Που δεν την περιμένεις. Αγαπάς τα γλυκά με λεμόνι. Πολύ. Είναι δροσιστικά κι εσύ είσαι ιδρωμένη απ'τον χορό και την ένταση. Το éclair όμως αποδεικνύεται διαφορετικό. Έχει καφέ κι αντί για choux μια τραγανή μπισκοτένια βάση. Παγωτό με salty caramel. Ένας, γλυκά, ανατρεπτικός επίλογος.

Το food mafia έχει ένταση. Δυνατό beat. Εμένα μου ταιριάζει το, όλο, πακέτο αλλά δε θα ταιριάξει σε όλους. Απέχει, μακράν, του mainstream. Δεν είναι το μαγαζί που θα πας για να χαλαρώσεις και να συζητήσεις. Ούτε κατά διάνοια. Είναι ένα μαγαζί που το γεύεσαι και το ακούς, σα βινύλιο, στη διαπασών. Στη μπάρα. Πίνοντας bourbon. Με παλιούς φίλους που μοιράζεστε τους, ίδιους, κώδικες στη χρήση λέξεων, τις σιωπές που κρατούν όσο ένα τσιγάρο, τραγούδια, το τέλος εφηβικών παιχνιδιών, αλλά, όχι της εφηβικής ματιάς, που κάνει τα πάντα να φαντάζουν νέα, το τέλος, επίσης, της χρονιάς, αλλά, και την αρχή μιας καινούργιας για την οποία διεκδικείτε το δικαίωμα να συνεχίσετε να βλέπετε ηλεκτρικά όνειρα και να ερωτεύεστε λέξεις, ήχους, γεύσεις, χαμόγελα, ματιές, με τον δικό σας τρόπο.

2018 λοιπόν… Rock it!

18 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Υπάρχουν, κάποιες, κριτικές που γράφονται, αργά, τη νύχτα. Όταν έχεις γυρίσει σπίτι μετά από βόλτα. Σε ένα σπίτι που μυρίζει βούτυρο, ζάχαρη, μέλι, ανθόνερο, κανέλα, σοκολάτα γιατί, στις δύο, αναπάντεχες, μέρες άδειας που σου προέκυψαν αποφάσισες να κάνεις τα χριστουγεννιάτικα γλυκά σου και, επιτέλους, να στολίσεις το δέντρο σου.

Οι συνήθεις ύποπτοι της ζωής σου είναι εκεί. Πάντα υπάρχει ένα πρόσχημα. Φέτος φέρνουν extra λαμπάκια για το δέντρο και το κονιάκ, που λείπει, για τα μελομακάρονα. Αν γίνει η επαφή τρίτου τύπου, με εξωγήινες μορφές ζωής, είσαι σίγουρη ότι θα συμβεί στο σαλόνι σου, αφού το δέντρο είναι ορατό απ τη στρατόσφαιρα, όσο για το κονιάκ, αποδεικνύεται περιττό για την αρχική του χρήση μεν, εξαιρετικά χρήσιμο στη συνέχεια δε.

Γιατί, φέτος, έχεις τη διάθεση να πειράξεις τις παραδοσιακές συνταγές. Τις θες αλλαγμένες μέχρις ενός σημείου, βέβαια. Βάζεις μαύρο ρούμι κι άλλα μπαχαρικά στα μελομακάρονα κι αποφασίζεις ότι θες τους κουραμπιέδες καρδιές. Αποδεικνύονται εύθραυστες. Φαρφουρένιες. Όπως όλες οι καρδιές. Θέλουν μεγάλη προσοχή στον χειρισμό τους, πολλές σπάνε. Το κρατάς, στα υπόψη, για το μέλλον. Αυτήν, τη συνταγή, δεν την πειράζεις όμως. Ανήκει σε μία μαμά που δεν είναι, πλέον, ανάμεσά μας. Η κόρη της, σου την έχει, ευγενώς, παραχωρήσει και είναι η πιο τέλεια που έχεις βρει. Η μανούλα αυτή μνημονεύεται, πάντα, μαζί με τους δικούς σου αγαπημένους νεκρούς.

Η ζαχαροπλαστική τελειώνει. Το σπίτι συμμαζεύεται στο άψε σβήσε. Αράζετε στους καναπέδες. Κρίμα δεν είναι να πάει χαμένο το κονιάκ? Φτιάχνετε και τσάι. Έτσι για τη δικαιολογία …όχι ότι κάποια ήταν απαραίτητη, ποτέ, δεν ήταν, εξάλλου.

Κάπου, εκεί, ανασύρονται, κάτι, φωτογραφίες που είχες να δεις in ages. Ένα, μυθικό, πρωτοχρονιάτικο ταξίδι στην Αρκαδία. Με ανοιχτά αμάξια σε πέντε μέτρα χιόνι. Με ένα χωριό, στη μέση του πουθενά, να γελάει μαζί σας όταν απαγγείλατε, στην πλατεία του, ευχές και προγραμματικές δηλώσεις, σε άπταιστα αρχαία ελληνικά. Η απόφαση παίρνεται. Θα το ξανακάνετε στις φετινές γιορτές. Και τώρα?

- Πάμε μια βόλτα?
- Αμέ! Αλλά να μην αργήσουμε γιατί δουλεύουμε αύριο.
(Σημείωμα του μεταφραστή). Όσες φορές το έχουμε πει αυτό… έχουμε γυρίσει, στην καλύτερη, το πρωί, όσο για μένα… έχει τύχει να γυρίσω, και, μετά από τρεις μέρες.

Οι προτάσεις για γνωστά, μη εξαιρετέα, μαγαζιά απορρίπτονται. Ένας εκ των παρευρισκόντων, ο οποίος ήταν παρών την πρώτη φορά, ρίχνει στο τραπέζι τον Κροκόδειλο. Ναι! Ήταν αυτό που θέλαμε, έστω κι αν δεν το γνωρίζαμε ακόμη.

Πρώτη επίσκεψη. Τέλη Αυγούστου. Καλεσμένοι σε γιορτή. Πρώτη αντίδραση … τι είναι αυτό? Δεύτερη διαβάζω κριτικές! Τρίτη …την κάτσαμε … σε σημείο που προτείνω να φάμε κάτι πριν πάμε.

Παρέα μεγάλη. Όταν φτάνουμε υπάρχουν, ήδη, μεζεδάκια στο τραπέζι. Παρόλα αυτά σου δίνουν τον κατάλογο και σε προτρέπουν να διαλέξεις τη συνέχεια. Αυτό που βλέπεις δεν το περιμένεις αλήθεια. Νομίζω τον καλύτερο ορισμό τον έχει δώσει ο Vaggg αποκαλώντας τον, “Κροκόθρασυ”. Μου αρέσει η παιχνιδιάρικη αντιμετώπιση της γλώσσας όσο κι αν με ξενίζει κάποιες φορές. Τα πιάτα είναι, όλα, νόστιμα και σε εκπλήσσουν αλλά σε προειδοποιούν ότι υπάρχουν δύο άτομα στην κουζίνα. Ό ένας μαγειρεύει καλύτερα.

Δεύτερη επίσκεψη. Φθινόπωρο. Πρώτα κρύα. Πέφτουμε, μάλλον, στον άλλον μάγειρο. Αισθάνομαι άσχημα γιατί έχω παρασύρει φίλους και το αποτέλεσμα δεν είναι ισάξιο των προσδοκιών που είχα δημιουργήσει. Αισθάνομαι όμορφα, όμως, γιατί δύο κύκλοι της ζωής μου συναντώνται. Εκπλήσσομαι γιατί αφήνω “ενέχυρο” κάτι δικό μου. Ακούσια μεν αλλά, υποσυνείδητα, δηλώνει ότι θα επιστρέψω.

Τρίτη επίσκεψη. Ξέρεις τι να περιμένεις. Τι θα παραγγείλεις. Είσαι με ανθρώπους που δε σου λείπουν ποτέ. Γιατί? Γιατί, όταν χρειάστηκε, σε κράτησαν με κάθε τρόπο. Γιατί ξέρεις πως πίνουν τον καφέ τους και πως φιλάνε. Γιατί μπορείς να τους αγγίξεις χωρίς να φοβάσαι ότι θα τραβηχτούν. Κι ας το έχεις κάνει εσύ. Σε ξέρουν. Δε φοβούνται.

Πιάτα που δοκιμάστηκαν και στις τρεις επισκέψεις.

- Αυγά μάτια με απάκι χοιρινό και σάλτσα μουστάρδας. Φρεσκότατα τα αυγά. Ζουμερό απάκι. Σάλτσα μουστάρδας με κόκκους σιναπιού. (4 ευρώ). Μου αρέσει.

- Φακοσαλάτα με καπνιστό bacon, λάδι τρούφας και τηγανητό αυγό. (5 ευρώ). Θέλει το κατιτίς παραπάνω.

- Κοτόπουλο με φρέσκα μυρωδικά και πουρέ γλυκοπατάτας. Μου αρέσει. (7 ευρώ).

- Κεμπάπ με πίτες, γιαούρτι και σάλτσα ντομάτας. Δεν κάνει τη διαφορά αλλά είναι νόστιμο και καλοεκτελεσμένο. (5 ευρώ).

- Μπρουσκέτα με κρέμα γιαουρτιού και chorizo. Λίγο πικάντικο, ελαφρά όξινο. Μου αρέσει. (4 ευρώ).

- Λουκάνικα στο σχαροτήγανο με πικάντικη σάλτσα. Όχι κάτι το, πραγματικά, διαφορετικό όσον αφορά στα λουκάνικα, παρόλα αυτά, άνω του μέσου όρου. Συμπαθητικά. (5 ευρώ).

- Μπριζολάκι μαριναρισμένο με μουστάρδα, καραμελωμένο πράσο και bacon. Εξαρτάται ποιος από τους δύο μάγειρες θα το ετοιμάσει. (7 ευρώ).

- Συκώτι μοσχαρίσιο γάλακτος με σάλτσα κοπανιστής. Άψογα ψημένο το συκώτι. Όσο για την κοπανιστή… αν βάλετε λίγη στην μπουκιά σας … μια χαρά, αν βάλετε περισσότερη … έχει χαθεί το παιχνίδι. (7 ευρώ).

- Πεϊνιρλί με παστουρμά, καραμελωμένες πιπεριές, γραβιέρα και αυγό. Ωραία ζύμη, ωραία υλικά. (5 ευρώ).

- Πολύχρωμες πέννες με καβουρμά. Ακόμα και τη φορά που δεν άρεσαν σε μένα, άρεσαν στους φίλους μου κι αυτό λέει πολλά. (6 ευρώ).

- Κεφτεδάκια με πλιγούρι και γιαούρτι. Μου άρεσε και τις τρεις φορές! Τελεία … και παύλα. (6 ευρώ).

Ο χώρος… είναι εναλλακτικός. Ας κάνει τον κόπο κάποιος, να μου εξηγήσει τι σημαίνει αυτό. Για μένα, δε σημαίνει τίποτα. Χρησιμοποιώ, απλώς, τον όρο γιατί … έτσι! Τον θεωρώ, απλώς, χαλαρό, fun loving, άνετο, με artistic πινελιές. Με, κάτι, καρέκλες που είχα να δω χρόνια. Αυτές, με τα πολύχρωμα πλαστικά σκοινάκια. Όταν ήμουν μικρή τις φοβόμουν γιατί, φορώντας σορτσάκι και ούσα 40 κιλά πιο αδύνατη, μου έπιαναν το πόδι. Δεν το κάνουν πια. Δεν είμαι μικρή και δε φορώ σορτσάκια. Ούπς! Ε ναι! Τα φορώ, ακόμα, καμιά φορά. Όταν αισθάνομαι έτσι! Όπως φόραγα, κάποτε, βελούδινα strapless φορέματα και καπέλα στα Εξάρχεια! Παντόφλες στη Ράτκα. Γιατί το παν είναι να αισθάνεσαι άνετα. Σίγουρη.

Σε γυρίζουν σπίτι με τη ρητή εντολή να πέσεις, κατευθείαν, για ύπνο. Όμως υπάρχουν οι μυρωδιές, τα λαμπάκια και η αίσθηση, οπότε, παίρνεις το pc, κάθεσαι κάτω απ το δέντρο και τη γράφεις. Ταυτόχρονα σκέφτεσαι. Τη χρονιά που τελειώνει, πόσο δύσκολη υπήρξε, πόσα φοβήθηκες, πόσα έχασες, πόσα κέρδισες. Τους μάγους της ζωής σου. Που, εξακολουθούν να, σε κάνουν να χάνεις ανάσες, βιβλία και τραγούδια που μοιραστήκατε. Τα νέα παράθυρα, τις νέες λέξεις, τα νέα συναισθήματα, τους χτύπους της καρδιάς που έχασες.

Κάπου εκεί σου έρχονται τα μηνύματα… Κοιμήσου! Πας για ύπνο. Κοιμάσαι με το φως των πολύχρωμων φώτων στο μπαλκόνι. Είσαι οκ. Αλλά, κάπου, μέσα σου, λείπει η προσμονή. Ενός φιλιού, μιας καληνύχτας. Αυτά που πρέπει, πάντα, να σου λείπουν. Αν όχι... τότε, μάλλον, έχει έρθει η ώρα να προχωρήσεις.

Αύριο, όμως είναι μια άλλη μέρα! Το έμαθες κι αυτό! Δε θα είναι, απαραίτητα, καλύτερη, μπορεί να είναι χειρότερη, όμως θα είναι καινούργια.

Αφήστε τις φετινές γιορτές να σας μάθουν πράγματα. Να είναι sweet, salty, spicy and don’t be afraid of the bitter end….. κάνει τη διαφορά, πιστέψτε με.

So…Have yourselves, a Merry little Christmas…but in your own fucking way!

09 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος….

Η μικρή μου έχει κάνει το λάθος στην πρώτη Γυμνασίου, χρονιά που διδάσκεται η Οδύσσεια, να αναρωτηθεί για την αρχή της Ιλιάδας. Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, σε πρώτη φάση κόλλησα ενώ μένω άναυδη όταν ο καλός μου λέει…

- Καλά δεν ξέρεις? Για να απαντήσει, στη συνέχεια, με απόλυτη φυσικότητα…
- Έρως ανίκατε μάχαν!

Να πω ότι δεν τον έχω προειδοποιήσει άπειρες φορές? Άστο, καλέ μου, το θεωρητικό κομμάτι στη μανούλα που το κατέχει το θέμα. Ασχολήσου εσύ με τις ταυτότητες, τις συναρτήσεις, τα διανύσματα, τον τετραγωνισμό του κύκλου (το γιατί πρέπει ντε και σώνει να τον τετραγωνίσουμε αποτελεί άλυτο μυστήριο. Θεωρώ τον κύκλο ως το αρτιότερο των σχημάτων. Αγαπώ τους κύκλους που ανοίγουν, αυτούς που κλείνουν, τους εφαπτόμενους, σε ένα ή περισσότερα σημεία) κι άλλα τέτοια ακατανόητα.

Φρονώ ότι θα πρέπει να είμεθα προσεκτικοί σ’ αυτά που λέμε πολλώ δε γράφουμε διότι έτσι και ζούσαν Όμηρος και Σοφοκλής θα τον είχαν μηνύσει αφήστε που, έτσι και πέσει στην αντίληψη της Αθηνάς και της Αφροδίτης ότι τις μπέρδεψαν, δε θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα, σας το υπογράφω, αφού καλές, χρυσελεφάντινες κι άγιες οι Θεές αλλά κάτι τέτοια δεν τα σηκώνουν, εδώ, συγχύστηκαν για ένα φρούτο και, υποθέτω ότι, τη συνέχεια την ξέρετε.

Στα, οσονούπω, 4 χρόνια που είμαι χρήστης του ask οφείλω να ομολογήσω ότι έχω πάει σε μαγαζιά με υψηλές προσδοκίες και έχω απογοητευτεί αλλά υπάρχουν και εκείνες οι περιπτώσεις που πάω κρατώντας μικρό, ή και καθόλου, καλάθι διαψευδόμενη πανηγυρικώς. Θα είμαι ειλικρινής. Ζω για να διαψεύδομαι. Κατά προτίμηση ευχάριστα αλλά και το αντίθετο έχει τη χάρη και, πάνω απ’ όλα, τη χρησιμότητά του.

Ο σύγχρονος Νώε της Κιβωτού ακούει στο όνομα Δημήτρης. Θα τολμούσα να πω ότι, όπως και ο βιβλικός, είναι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Μπορεί να σου αρέσει μπορεί και όχι. Μπορεί να τον θεωρήσεις πιεστικό, τραχύ, αυθαίρετο, παρεμβατικό. Μπορεί και όχι. Καθείς κι ο νους του, κατά Καζαντζάκη. Εμένα μου άρεσε. Μου πήγε. Μ αρέσουν οι αυθεντικοί άνθρωποι. Αυτοί, που είναι αυτό που είναι, αδιαφορώντας πλήρως, για την εικόνα που δίνουν στους άλλους αλλά, συνάμα, νοιάζονται τους γύρω τους, θέλουν να περνούν καλά, τους φροντίζουν. Μας έχει φροντίσει με τον καλύτερο τρόπο, και στις δύο επισκέψεις μας, ενώ δε μπορώ παρά να αναφέρω ότι: τηλεφωνώ για να πάμε για φαγητό μια Κυριακή λαμβάνοντας την κοφτή απάντηση … όχι! Έχω τραπέζι, αλλά έχω και βάφτιση … δε θα σας περιποιηθώ. Ξέρω λίγους υπεύθυνους μαγαζιών που το κάνουν αυτό.

Η Κιβωτός αποτελεί μια ιδιόρρυθμη περίπτωση από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς. Ας πούμε για τον χώρο … μόλις αντίκρισα τη μικρή είσοδο ήμουν βέβαιη ότι θα έμπαινα σε ένα παραδοσιακό κουτούκι. Όταν μπήκα είδα έναν ατμοσφαιρικό χώρο με μεγάλα σκούρα ξύλινα τραπέζια, καρέκλες που μόνο ταβέρνα δε θύμιζαν, πολλά σημεία με επένδυση τούβλων, γλυκό καφέ χρώμα που έσπαγε με πινελιές απαλού πράσινου, ένα τζάκι στη γωνία. Κουτούκι δε μου έκανε με τίποτα. Κελάρι, μπυραρία, εστιατόριο της κεντρικής Ευρώπης, όμως, μου έκανε μια χαρά.
Μετά βγήκα στην αυλή και το σκηνικό άλλαξε. Φυτά παντού, ανθισμένες γλάστρες, κεραμικά. Δεσπόζoν χρώμα αυτό το σκούρο βυσσινί, στο χρώμα του ξεραμένου αίματος που τόσο αγαπώ στα ρούχα και τα κραγιόν μου. Μια hacienda στο Γαλάτσι.

Όσον αφορά στο φαγητό, θα μπορούσα να πω ότι, είναι κβαντικό. Η κβαντική φυσική είναι... περίεργη. Ακριβώς επειδή είναι περίεργη και πάει κόντρα στην κοινή λογική, από τότε που αναπτύχθηκε έχουν εμφανιστεί πάρα πολλές ερμηνείες που προσπαθούν να εξηγήσουν το φυσικό νόημά της. Ας πούμε ότι το φαγητό στην Κιβωτό “Είναι και δεν είναι, ταυτόχρονα”.

• Ο ντάκος, είναι και δεν είναι μία κλασσική σαλάτα. Αντί για φέτα ή, έστω, ξινομυζήθρα, έχει γαλοτύρι. Μπαστουνάκια αγγουριού και, σπιτικές, πικρούτσικες ελιές. Ένας ολοκληρωμένος μεζές για να συνοδέψεις το τσίπουρό σου κάνοντας πεπερασμένους συνδυασμούς μεν, διαφορετικούς, στην κάθε μπουκιά, δε.

• Τηγανιτή φέτα σε φύλλο. Είναι γνωστή παρασκευή, από αρχαιοτάτων χρόνων, αλλά, εδώ έχει πιπεριές στη γέμισή της, υπέροχο αρωματικό μέλι και τριμμένο φιστίκι Αιγίνης. Είναι στα ορεκτικά αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει κι ένα υπέροχο επιδόρπιο.

• Μελιτζάνες με μέλι και γιαούρτι. Κι αυτές έχουν πιπεριές. Έχουν και μέλι αλλά λειτουργεί απλά ως ενισχυτικό της φυσικής γλυκύτητας της μελιτζάνας. Το γιαούρτι τις σκεπάζει τόσο ωραία και ταιριαστά. Αυτό το πιάτο είναι, για μένα και την κολλητή μου, ότι πιο κοντινό έχουμε βρει σε ένα, παρεμφερές, πιάτο-φετίχ που τρώγαμε, κάποτε, μετά μανίας.
Ταυτόχρονα είναι ένα, διαφορετικό, πιάτο που θέλουμε να ξαναφάμε.

• Μπουρέκι χορταρικών. Είναι σαν κλασσική χορτόπιτα αλλά θυμίζει και πιροσκί. Ή τα τηγανόψωμα που έφτιαχνε η μαμά μου δε μπορώ να αποφασίσω. Η ζύμη του φαινόταν τόσο ορεκτική που με έκανε να δοκιμάσω την άκρη του κι ας μύριζε ανηθίλα (που λέει μια ψυχή) και να το βρω υπέροχο.

• Κοκκινιστό κοτόπουλο. Βαρετό θα μου πείτε. Δεν ήταν. Ήταν ένα πιάτο αντάξιο της μεγάλης “χωριάτικης” μαγειρικής των γάλλων που έχουν πάει τις σάλτσες σε άλλο επίπεδο.

• Αγριογούρουνο. Κυνήγι και γι αυτό αρκετά, ως πολύ, σκληρό. Βαρύ κι όμως με μία σάλτσα, ελαφριά, αρωματική, λεπτόρρευστη. Αστοχία στο κρέας ναι, στη γεύση όχι, αλλά όπως είπε κι η μαύρη οχιά (που καλοπροαίρετη δεν τη λες) “Αν στα 10 πιάτα μόνο το ένα έχει θέμα…. ε! εγώ, άριστα το θεωρώ”.

• Το ανυπέρβλητο για μένα κοτόπουλο σε μαρινάδα καφέ. Που το κοτόπουλο είναι τρυφερό. Η σάλτσα θυμίζει μεξικάνικο mole. Αφήνει μια ανεπαίσθητη πικράδα που εντείνει τη γεύση του. Ακουμπά πάνω σε τηγανισμένο ψωμί. Που πλάι του έχει, όμως, ένα υπέροχο, κρεμώδες, κρητικό τυρί που ακούει στο αστείο όνομα “μαλάκα”. Ένα μοναδικό ελληνό/γαλλικό/μεξικάνικο fusion που αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο τη διαφορετικότητα στην αντιμετώπιση παραδοσιακών συνταγών που θα συναντήσετε αν αποφασίσετε να πάτε.

Εγώ πάντως θα σας προτρέψω να πάτε. Να δείτε μία ταβέρνα που δεν είναι ακριβώς ταβέρνα. Που έχει το άγαλμα της θεάς Αθηνάς στο τζάκι αλλά και καρέκλες αστικής τραπεζαρίας. Να γνωρίσετε τον κ. Δημήτρη, να τον αφήσετε να σας περιποιηθεί κι αν δε σας αρέσει κάτι να του το πείτε. Αν σας αρέσει κάτι πάλι να του το πείτε. Δεν έχω δει άνθρωπο να χαίρεται περισσότερο με μια καλή κουβέντα. Να δείτε τις τιμές που, ίσως, σας φανούν τσιμπημένες αλλά ο τελικός λογαριασμός θα σας αποδείξει ότι φάγατε και ήπιατε με 16-18 ευρώ. Να δοκιμάσετε κλασσικά πιάτα, στα οποία χρησιμοποιούνται, αποκλειστικά, ελληνικά προϊόντα για τα οποία θα μάθετε κι από πού ακριβώς έχουν έρθει, με έναν ανανεωτικό αέρα. Να πάτε και να γράψετε γι αυτήν.

Αγαπώ τον λόγο. Με μαγεύουν οι λέξεις. Διαβάζοντας αισθάνομαι ότι μπαίνω μέσα στο κείμενο. Γίνομαι μέρος του. Έχω την αίσθηση ότι περπατώ σε ένα αγαπημένο μέρος. Ζω μέσα του. Για αυτό και θέλω τα κείμενα αρμονικά. Όμορφα. Τακτοποιημένα. Ακριβή.

Γιατί έχουν δύναμη. Μεγάλη. Η ελληνική γλώσσα έχει ισχυρές λέξεις, βαθιά νοήματα και θεμελιώδεις χρόνους.

- Ξέρω λοιπόν τι είναι ο ενεστώτας. Ένας δύσκολος χρόνος. Ένα κομμάτι καθαρής αγωνίας.

- Οδύνη κι Ηδονή. Το μόνο που τις χωρίζει είναι ένας αναγραμματισμός.

- Μια απλή αλλαγή ενός συμφώνου. Σε ένα τραγούδι. Ένα Ν αντί ενός Εx.
Ένα τελείως διαφορετικό νόημα, ένα χαμόγελο που φτάνει ως τα μάτια, ένας χτύπος καρδιάς που χάνεται.