Loader

tzia

Κριτικές: 125
Μέλος από: Δεκ 2013

Εμφάνιση:

08 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Είναι κάτι Σάββατα, ειδικά όταν έχει προηγηθεί μια ξενυχτισμένη Παρασκευή, που δίνω άδεια στον εαυτό μου. Αποφεύγω τεχνηέντως να δεσμευτώ έχοντας ως απώτερο σκοπό ένα ήσυχο βράδυ στο μπαλκόνι. Ποτήρι με παγάκια μέσα στο οποίο κολυμπούν φύλλα δυόσμου και φέτες λεμονιού. Ένα βιβλίο στα χέρια. Όχι ότι το διαβάζω, μη γελιέστε, λειτουργεί αντί της πινακίδας “Μην Ενοχλείτε”.

Ο στόχος δεν επιτυγχάνεται πάντα. Έχω την τύχη/ατυχία να περιστοιχίζομαι από αποφασιστικά άτομα, του καλού μου προεξάρχοντος, τα οποία δεν ορρωδούν προ των δηλώσεων “Κάνω τις κλειστές μου, είμαι κουρασμένη, βαριέμαι να ντυθώ/βαφτώ/βάλω παπούτσια” και κάπως έτσι βρέθηκα, με σαγιονάρες, στις αρχές Ιουλίου στη Santa Lucia η οποία ονομάστηκε έτσι από ένα παραδοσιακό ναπολιτάνικο τραγούδι που άρεσε στον γιο ενός εκ των ιδιοκτητών όταν ήταν μικρός.

Καθότι είμαι σεμνός άνθρωπος δεν έχω αναφέρει ποτέ τους τίτλους σπουδών που με ακολουθούν αλλά ήρθε η ώρα να κάνω μια εξαίρεση. Έχω PhD στην Πελματολογία- Μελλοντολογία-Ανάγνωση Ρυζόγαλου που έχει αποκτηθεί στο διάσημο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Μαύρης Αμπέλου. Ή, λοιπόν, με βοήθησε το διδακτορικό ή έπεσα στη λούπα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας διότι κάτι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο ανέφερε “Διαλέξαμε την Αρχελάου γιατί τo φως της δεν υπάρχει αλλού” κάτι το τηλεφώνημα για κράτηση, μου δημιούργησαν ορισμένες επιφυλάξεις.

- Καλησπέρα. Υπάρχει τραπέζι ελεύθερο για τις 9.30?
- Καλησπέρα. Μισό λεπτό παρακαλώ…. Ααα μάλιστα θα σας βάλω στο μπαλκονάκι. (Έχει μπαλκόνι το μαγαζί? Εγώ άλλα θυμόμουν όταν το είχα δει).
- Επιτρέπεται το κάπνισμα?
- Δυστυχώς όχι. (Καλά δεν είχα σκοπό να κάτσω με τις ώρες. Θα βγω έξω)
- Εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα.
- Ωραία σας περιμένουμε. (Μήπως να ρωτούσατε και ποιους περιμένετε?)
- Όνομα θέλετε? Ένα κινητό?
- Α ναι. Πείτε μου ένα όνομα. Τηλέφωνο δε χρειάζεται.

Φτάνουμε στην ώρα μας. Υπάρχει ένας κύριος ο οποίος εικάζω ότι είναι αυτός με τον οποίο μίλησα. Δίνουμε το όνομα, δε φαίνεται να του λέει κάτι, κοιτά απλανώς κάτι χαρτιά, λέει κάτι ακατάληπτα, τον χάνουμε. Παραμένουμε αμήχανοι στο κέντρο του μαγαζιού με κόσμο να πηγαινοέρχεται γύρω μας. Τουλάχιστον έχω τον χρόνο να παρατηρήσω τον χώρο. Λιτός. Used. Ξύλο. Ράφια με κάτι γυάλες. Ανοιχτή κουζίνα. Μια πολύ ωραία φωτογραφία της χυμώδους Claudia Cardinale να τρώει spaghetti. Μια ευγενέστατη κυρία μας προσεγγίζει μετά από κάποιο χρόνο. Της εξηγούμε. Μας ζητά τρία λεπτά. Της απαντώ ότι έχω δώσει ήδη δέκα. Ας δώσω κι άλλα τρία. Ο καλός μου ψιθυρίζει στο αυτί “Τι σκύλα που είσαι”. Σκύλα, Χάρυβδη ή και τα δύο μαζί από κει και πέρα τα πάντα κυλούν ομαλά. Μας βρίσκουν τραπέζι έξω (το γνωστό πεζοδρόμιο), νερό, σερβίτσια, κατάλογος, ποτά έρχονται άμεσα, τασάκια αδειάζονται, κανένα παράπονο.

Κάρτα λιτή στην οποία πρωταγωνιστούν οι σαλάτες, τα ορεκτικά και αποκλειστικά μακαρονάδες. Τιμές που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά όταν έρχονται οι μερίδες γίνεται κατανοητό ότι μια υπερτιμολόγηση υπάρχει. Διαλέγουμε:

• Σαλάτα Datterini με κατσικίσιο τυρί, ντοματίνια, καπαρόφυλλα. Είναι δροσερή, νόστιμη, με εξαιρετικό ελαιόλαδο που μαθαίνουμε ότι προέρχεται από την Κρήτη.

• Carciofo di Puglia που είναι αγκινάρες ψητές πασπαλισμένες με flakes παρμεζάνας οι οποίες αναπαύονται σε ένα στρώμα ανάμεικτης πρασινάδας. Ωραίο dressing λεμονιού που δίνει οξύτητα.

• Μαλφαντίνες με κεφτεδάκια. Φαρδιές ταλιατέλες με δαντελωτές άκρες. Άψογα βρασμένες. Σάλτσα ντομάτας ελαφριά και ισορροπημένη. Τα κεφτεδάκια είναι αφράτα και μυρίζουν δυόσμο. Γευστικό πιάτο αλλά μου λείπει το καλύτερο δέσιμο των υλικών μεταξύ τους κι ίσως, λίγα, περισσότερα αρώματα.

• Carbonara. Μπορεί και να είχε μια ιδέα κρέμας γάλακτος. Το guanciale (αλλαντικό από χοιρινά μάγουλα) κομένο σε κυβάκια και τραγανό. Ωραίο άρωμα από τα τυριά. Πληθωρικό πιάτο λίγο βαρύ για καλοκαίρι πάντως. Μην το αφήσετε να κρυώσει όμως.

• Cannoli Siciliani. Μου είχε καρφωθεί με το που το είδα. Ένα ωραίο γλυκό αλλά αν αυτό είναι σιτσιλιάνικο καννόλι εγώ είμαι ο Βενέδικτος ο πρώτος. Τραγανή, στα όρια του σκληρού, ζύμη η οποία τύλιγε μια αρωματική κρέμα βανίλιας. Πασπαλισμένο με φιστίκι Αιγίνης το οποίο αγαπώ και στις αλμυρές και τις γλυκές παρασκευές.

Μαζί με ένα συμπαθέστατο φρουτώδες prosecco, ο λογαριασμός ήρθε στα 60 ευρώ. Κέρασμα δε νομίζω να υπήρξε. Δεν τσέκαρα κιόλας να δω αν χρεώθηκαν τα μέτρια ψωμάκια της αρχής που συνοδεύονταν από λάδι και αλάτι.

Ο φετινός Ιούλιος έχυσε πύρινα δάκρια και φεύγοντας πήρε μαζί του ανθρώπους μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά. Αναρωτήθηκα τι νόημα έχει μια κριτική εστιατορίου μέσα σ’ αυτή τη στάχτη που δεν έχει κατακάτσει ακόμα. Στα μαθηματικά υπάρχει ο μαγικός αριθμός π τις ιδιότητες του οποίου μπορούν να σας εξηγήσουν οι της θετικής κατεύθυνσης. Εγώ μπορώ να σας μιλήσω για τη μαγική λέξη “μαζί” που έχει την ιδιότητα να διαιρεί τη θλίψη και να πολλαπλασιάζει τη χαρά.

Μοιραστείτε τραπέζια, βόλτες, σκέψεις, κουβέντες, στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Αν υπάρχει ένα χέρι δίπλα σας σφίξτε το έστω και για λίγο. Χαρίστε ένα ανάλαφρο χάδι. Δώστε ένα φιλί χωρίς λόγο. Πείτε “σ’ αγαπώ” ή, καλύτερα, φωνάξτε το αποχαιρετώντας κάποιον. Μπορεί να το ακούσει μπορεί και όχι. Μπορεί να σας απαντήσει μπορεί και όχι. Δεν έχει καμία σημασία πιστέψτε με.

30 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Το Παγκράτι μιλά ιταλικά!

Το Παγκράτι για να είμαι ειλικρινής μιλά κι άλλες γλώσσες, τώρα τελευταία, τόσο που μερικές φορές με κάνει να σκέφτομαι αν, όντως, ζω εκεί ή έχω τηλεμεταφερθεί στη NYC ή σε άλλη ευρωπαϊκή μητρόπολη των Παρισίων εξαιρουμένων διότι εκεί, ειδικά πριν μερικά χρόνια, έτσι και έκανες το αστείο να μιλήσεις αγγλικά, σε έπαιρνε ο εξαποδώ. Πάντως μου έχει τύχει, παραπάνω από μία φορά, να επηρεαστώ ( δε θέλω και πολύ) από τις ξενόγλωσσες κουβέντες που ακούω δίπλα μου και να δώσω παραγγελία στα αγγλικά. Οι εκάστοτε παραγγελιολήπτες το θεώρησαν, απόλυτα, φυσικό.

A real estate tip: Αν είστε κάτοχος διαμερίσματος στην περιοχή έχετε κάνει την τύχη σας. Όλοι ψάχνουν να αγοράσουν ή να νοικιάσουν. Ολόκληρες πολυκατοικίες έχουν μετατραπεί σε ξενώνες ή διαμερίσματα airbnb. Σκέφτομαι σοβαρά να νοικιάσω την ταράτσα μας η οποία έχει, κατά γενική ομολογία, έξοχη θέα. Το πίσω μπαλκόνι μου επίσης. Λυκαβηττός σε απόσταση αναπνοής. Ευνοεί και τις, παντός είδους, εκμυστηρεύσεις.

“Στη Μόσχα αδερφές μου, στη Μόσχα” αναφωνούσαν, με καημό, οι τρεις αδελφές του Τσέχωφ. Προφανώς οι δικές μας αναφώνησαν, έξυπνα σκεπτόμενες, “Στην Αρχελάου αδερφές μου, στην Αρχελάου” κι εγκαταστάθηκαν εκεί.

Μαγαζί που μετρά λίγους μήνες έχοντας κατορθώσει από την πρώτη μέρα να είναι γεμάτο σχεδόν όλες τις ώρες. Καλό μανατζάρισμα? Άψογες PR? Να ήταν αυτό που έλειπε από την πιάτσα? Όλα μαζί? Ποιος να ξέρει? (τι μας έγραψε η μοίρα … ποιος να ξέρει … κι αν μας βρει μαζί και τ’ άλλο καλοκαίρι.. ποιος να ξέρει?). (Το ότι γελάω μόνη μου μάλλον δεν είναι καλό σημάδι! ). Εσείς πάντως να ξέρετε ότι, ειδικά, μέρες και ώρες αιχμής η κράτηση είναι απαραίτητη.

Νομίζω ότι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του εσωτερικού χώρου είναι ο turquoise τοίχος της μίας πλευράς. Ωραία η αντίθεσή του με το σκούρο ξύλο. Κατά τα άλλα έχει χρησιμοποιηθεί μάρμαρο στους πάγκους, δέρμα, ξύλο. Βρίσκω ιδιαίτερα επίσης τα φωτιστικά και την κατασκευή πάνω από το bar. Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω λιτά κομψό αν και σε μένα περνά ανάλαφρα ουδέτερος.

Τώρα για έξω τι να πω? Πεζοδρόμιο. Τα γνωστά μαύρα σιδερένια τραπέζια και οι επίσης γνωστές καρέκλες που πάνε σετάκι. Βέβαια στα δεντράκια, που παρεμβάλλονται, έχουν βάλει χρωματιστά φωτάκια οπότε μια χαριτωμενιά υπάρχει. (Jesus! Δε νομίζω να έχω γράψει άλλη πρόταση στη ζωή μου με τόσα υποκοριστικά σε -άκι).

Pizza bar λοιπόν και ας δούμε σε τι, αυτό, μεταφράζεται…
• Πίτσες εννέα τον αριθμό. Έχουν ωραία ζύμη. Δε μπορώ να διαφωνήσω. Τραγανή και λεπτή από κάτω, ζουμερή κι αφράτη πάνω. Εξαιρετικά υλικά επίσης.

Δοκιμασθείσες…
- Η Μαργαρίτα της κόρης. Λίγη σάλτσα τομάτας, φρέσκια μοτσαρέλα μπουράτα και φυλλαράκια βασιλικού. Ελαφριά. 8,00e.
- Η Διάβολα του καλού μου. Σάλτσα, φρέσκια μοτσαρέλα, ρικότα, σαλάμι βετριτσίνα. Θα έπρεπε να μετονομασθεί σε Παραντίσο. Τίποτα δε δικαιολογεί τις αναμενόμενες φλόγες του τίτλου. Διότι αν κάνουν έτσι τις πίτσες στην κόλαση θα μείνουν χωρίς δουλειά. Προς τιμήν τους έφεραν μπολάκι με νιφάδες μπούκοβου. 10,00 e.
- Πάρμα. Η μία από τις δύο δικές μου προτιμήσεις. Again με σάλτσα ντομάτας, φρέσκια μοτσαρέλα, ρόκα, προσιούτο (Parma of course), flakes παρμεζάνας, λάδι λευκής τρούφας. 11,00 e.
- Ταρτούφο. Η δεύτερη. Λοιπόν εγώ με την τρούφα έχω περίεργη σχέση. Έχω φάει αξέχαστα πιάτα με αυτή, έχει τύχει όμως να την έχουν χρησιμοποιήσει τόσο άσχημα που το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Οπότε είμαι επιφυλακτική. Για να είμαι ειλικρινής δε θα την είχα παραγγείλει ποτέ αν, μία μέρα που έτρωγα εκεί, δε μου έσπαγε τη μύτη αυτή που προσγειώθηκε στο διπλανό τραπέζι. Εδώ την κάνουν καλά με τα υπόλοιπα υλικά (μοτσαρέλα φρέσκια και βουβαλίσια, ντοματίνια, βασιλικός) να δένουν αρμονικά. 11.00e
• Σαλάτες δύο.
- Μίστα. Η μόνη που έχω δοκιμάσει. Τριών χρωμάτων πιπεριές, τοματίνια, φρέσκα μανιτάρια, ρόκα, μπουράτα. Φρέσκια, δροσερή εύγευστη. 6.50e όπως και η ετέρα Caesars.
• Ποικιλία αλλαντικών. 7.50-15.50e.
• Ποικιλία τυριών. Ίδιες με τις ανωτέρω τιμές αναλόγως του μεγέθους.
- Οφείλω να αναγνωρίσω την πολύ καλή ποιότητα και φρεσκάδα και των τυριών και των αλλαντικών. Ειδική μνεία στην πραγματικά εξαιρετική μοτσαρέλα η οποία σε γενικές γραμμές δεν είναι από τα αγαπημένα μου τυριά. Συνοδεύονται με κομμάτια φοκάτσιας.

Μία σελίδα του καταλόγου με τα φαγητά και μία με τα ποτά έτσι ώστε να δικαιολογηθεί ο τίτλος. Pizza bar. Τα κοκτέιλ τους είναι ωραία, πρωτότυπα και ικανής ποσότητας. 8_10€. Από κρασιά θα βρείτε μόνο του Γκιρλέμη. Νέο οινοποιείο, νομίζω, που έχει δώσει ωραία δείγματα γραφής μέχρι στιγμής. Νομίζω ότι αξίζει να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του.

Τα μαγαζιά τα οποία επισκέπτομαι με κάνουν πάντα να σκέφτομαι τις σχέσεις της ζωής μου. Υπάρχουν οι σχέσεις έρωτα. Αυτές της αγάπης. Αυτές που έχουν λήξει αφήνοντας, παρόλα αυτά, φαντασμαγορικές αναμνήσεις. Υπάρχουν κι αυτές που εγώ αποκαλώ casual. Χαλαρές. Περνάς καλά αλλά είναι πεπερασμένες και το ξέρεις. Για μένα και μόνο για μένα το Tre sorrele ανήκει στην τελευταία κατηγορία.

14 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στην τελευταία μας επίσκεψη στα Δύο αδέλφια μας δόθηκε ένα ερωτηματολόγιο προς συμπλήρωση το οποίο μεταξύ άλλων περιείχε την ερώτηση “πως ξέρετε, μάθατε ή ήρθατε στο εστιατόριο?” Απάντησα ειλικρινά “από την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας του” πίσω στο μακρινό 1992. Θεέ μου! Θα ορκιζόμουν ότι ήταν πιο πριν.

Πιο πριν υπήρξε όμως, εξακριβωμένα, ένα road trip με καταληκτικό προορισμό το Mexico. Με διαδρομές off highway. Με μικρές καντίνες στη μέση του πουθενά. Συνεννόηση στη νοηματική. Άγνωστες λέξεις άγνωστων φαγητών. Mezcal με το γνωστό σκουλήκι. Οι κάκτοι ανάποδα.

Τώρα αν με ρωτούσε κάποιος (που είμαι σίγουρη ότι δε θα το κάνει) αν το φαγητό στο Dos hermanos είναι μεξικάνικο θα ανοίγαμε ολόκληρη κουβέντα η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, δε θα ενδιέφερε κανέναν, σχεδόν, παρά μόνο κάτι βλαμμένα με τα οποία τέτοιου είδους συζητήσεις κρατάνε χρόνια. Εγώ θα του απέδιδα τον, υβριδικό, όρο tex-mex και την ίδια στιγμή θα το χαρακτήριζα ως το καλύτερο mainstream Mexican εστιατόριο αν και θα ήθελα να δω, στην πορεία, πιο ιδιαίτερα πιάτα. Mole? Albondigas? Tamales? Come on brothers give it a kick!

Θα αρχίσω κατά την προσφιλή μου τακτική με τα κακώς κείμενα. Δηλαδή το εξής, ένα και μισό.

Το παρκάρισμα. Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες. Που κάτι δέντρα έχει αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι πρόκειται για τα συγκεκριμένα. Τα αγόρια, συνήθως, μας αφήνουν και ρίχνονται στον αγώνα. Ε! Την τελευταία φορά, μέχρι να επιστρέψουν, είχαμε πιει από ένα κοκτέιλ, είχαμε παραγγείλει τη sangria μας, τους είχαμε θάψει, είχαμε κουτσομπολέψει το άπαν σύμπαν και, φυσικά, μετά κάναμε τις κυρίες. Χμμμ! Τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να είναι πλεονέκτημα τελικά.

Δεν είχε τηγανιτό παγωτό Κυριακή μεσημέρι. Όταν εγώ, που είναι ζήτημα αν τρώω τρία παγωτά όλον τον χρόνο, είχα αποφασίσει ότι αυτό ήθελα. Σας έχω πει ότι είμαι ένα απίστευτα κακομαθημένο μοναχοπαίδι έτσι? Ειλικρινές όμως. Να τα λέμε κι αυτά.

Αγαπώ τον χώρο τους. Έχει αλλάξει, στην πορεία του χρόνου, χωρίς εκπτώσεις όμως. Σαφώς βελτιωμένος. Με μια έκρηξη χρωμάτων κι αρωμάτων στον μικρό περίκλειστο κήπο τους που είναι ιδανικός για χειμωνιάτικες λιακάδες. Προορίζεται για καπνιστές, βέβαια, αλλά είναι τόσο καθαρή η ατμόσφαιρα που θα σας έλεγα να τον προτιμήσετε. Θα γίνω politically incorrect, το ξέρω, αλλά στο τέλος του φαγητού μια tequila reposado ή ένα mezcal shot μαζί με ένα πουράκι λέει πολλά αν και ξέρω ότι μόνον ο τα πάντα όλα της ζωής μου και η μαύρη οχιά θα συμφωνήσουν. Με τη γνωστή αυτοπροσωπογραφία της Frida Kahlo την οποία, μετά από ένα τηλεφώνημα, δεν έχω μπορέσει να ξαναδώ, χωρίς να ξεσπώ σε γέλια. Αλήθεια όμως.. να βλέπαμε και μία του Diego Rivera? Αλλά κι ο πάνω όροφος, υπέροχος, αποπνέοντας μία colonial αισθητική. Ξύλινα φαρδιά τραπέζια, δερμάτινες καρέκλες, άνεση, απόσταση, χρώματα, εδώ μια τοιχογραφία της dias des muertos. Νομίζω ότι βρήκα το θέμα για το επόμενο αποκριάτικο πάρτι μου. Προσθέστε, σε όλα αυτά, τα ταιριαστά σερβίτσια, την όμορφη παρουσίαση, τη χρωματική αρμονία et voilà έχετε το τεσσάρι.

Το οποίο κερδίζει επίσης και η εξυπηρέτηση. Θα προτείνουν πιάτα, θα εξηγήσουν, θα κάνουν αλλαγές αν το επιθυμείτε, θα είναι πάντα κάπου δίπλα σας χωρίς να γίνονται φορτικοί. Ειδική μνεία στους barmen οι οποίοι υπομένουν με χαμόγελο όλες τις προσθαφαιρέσεις συστατικών που ζητώ.

Τώρα περί φαγητού … Αρχίστε με ένα κοκτέιλ! Τα κάνουν υπέροχα και όπως τα ζητήσετε. Για εσάς που θα το επισκεφτείτε πρώτη φορά και ίσως είναι η πρώτη επαφή με τη συγκεκριμένη κουζίνα (τώρα που το γράφω μου κάνει sci-fi) θα πρότεινα τη μεξικάνικη ποικιλία ορεκτικών. Μεγάλη, χορταστική, νόστιμη, αλλά και ο καλύτερος τρόπος να πάρετε μια ιδέα έτσι ώστε να κινηθείτε ανάλογα στην παραγγελία σας. Στα 8,5 αυτή των δύο ατόμων και στα 15 των τεσσάρων. Όταν πεινώ πολύ παραγγέλλω ένα από τα combos τους, στα οποία μπορώ να συνδυάσω διαφορετικά είδη όπως π. χ. ένα burrito, ένα taco, μία chimichanga. Εννοείται ότι δεν έχω κατορθώσει να το τελειώσω ποτέ γιατί θα πρέπει να ξέρετε ότι μιλάμε για πλούσιες μερίδες κι αν είστε σαν κι εμένα που δε μπορώ να αντισταθώ στα σπιτικά nachos τους με guacamole και sour cream (πάντα παραγγέλλω extra γιατί μου αρέσει πολύ ο τρόπος που τα φτιάχνουν αν και θα ήθελα το guacamole με λίγο περισσότερο lime) ούτε εσείς θα το καταφέρετε. Στα 12,5e. Όταν είμαι σε light φάση(δικό σας…. ) διαλέγω fajitas.

Ok! Καθότι το μοσχάρι που επιλέγω είναι σε λωρίδες έρχεται πάντα, περισσότερο ψημένο για τα δικά μου γούστα αλλά και πάλι μου αρέσει. Ευτυχώς τα συνοδευτικά λαχανικά κρατούν τη φρεσκάδα τους. 16,5e. Ωραίο πιάτο είναι και το Mexican mango που μπορείτε να το διαλέξετε με ψαρονέφρι ή κοτόπουλο. Στον κατάλογο σημαίνεται με μία πιπερίτσα που δηλώνει κάψα αλλά μην το φοβηθείτε. 12,5 e. Από την άλλη όμως σε περίπτωση που ζητήσετε πιο καυτερό το chili con carne σας να είστε προετοιμασμένοι ότι θα αναπτύξετε ταχύτητα που θα φθάνει τα 10G άρα σας βλέπω να κάνετε διακοπές στο outer space.

Να δείτε που ήρθε το καλοκαίρι! Ναι, είναι αλήθεια παρόλο που δε του φαίνεται… Η απόλυτη στιγμή να ξεφύγεις. Να φύγεις. Και να αποφασίσεις αν θες να γυρίσεις και σε τι. Να βγάλεις, περίπλοκα, εισιτήρια έχοντας μόνο ένα τραγούδι στο μυαλό σου. Cause my baby just wrote me a letter.

Ο ευρών κριτική αμειφθήσεται…! Αν τη βρείτε να περιπλανιέται κάπου χαμένη, σας παρακαλώ να μου τη φέρετε. Μου λείπει. Χάθηκε ανεξήγητα και αδικαιολόγητα χωρίς να αφήσει ίχνος. Θα μπορούσα να επιλέξω κι άλλους τρόπους, παρασκηνιακούς ή μη, για να διαμαρτυρηθώ αλλά δεν είναι το στυλ μου. Προτιμώ να πω ότι έχω δημόσια. Ούτε θέλω να καταφέρω χτύπημα σε ένα οικοδόμημα που είναι εμφανές ότι απογυμνώνεται και καταρρέει. Δόξα τω Θεώ! Βλέπω ότι γίνεται εξαιρετική δουλειά προς αυτή την κατεύθυνση εκ των έσω.

19 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Είμαι κορίτσι του κέντρου της πόλης, των σταθερών συνηθειών και της πραγματικότητας.

Μου αρέσουν οι πυκνοδομημένες, αστικές γειτονιές. Ο κόσμος, η φασαρία, το έχειν τα πάντα στα πόδια σου. Τα διαμερίσματα. Η πολυπολιτισμικότητα. Το διαφορετικό. Δεν έχω φοβηθεί ποτέ κι ας έχω κυκλοφορήσει “περίεργες” ώρες σε “περίεργες” γειτονιές. Δε φωτοσυνθέτω και δε μου λείπει, καθόλου, η χλωροφύλλη. Έχω ξεράνει κάκτο. Όσο κι αν αγαπώ τις μέρες που περνώ στο χωριό μου, όπου υποδύομαι την χωριατοπούλα με μεγάλη επιτυχία, χαίρομαι όταν τελειώνουν και γυρίζω στο δικό μου urban περιβάλλον.

Μου αρέσει η προσμονή. Η επανάληψη. Ο προγραμματισμός. Η σταθερότητα. Οι συγκεκριμένες, ξεχωριστές, μέρες που περνώ με τους ίδιους ανθρώπους, αν κι όχι στα ίδια μέρη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος για προσθαφαιρέσεις ή ότι το σύμπαν δε μου θυμίζει, κατά καιρούς, ότι τα πράγματα μπορεί να ανατραπούν.

“Πολύ σωστός φωτισμός, στο σημείο όπου βρίσκεται η ΤΡΑΤΑ, το βράδυ λειτουργεί σαν φάρος. ”

Μία φράση (Fratello) που τα λέει όλα. Η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα, αν και μεσημέρι, μιας βροχερής και μουντής Καθαράς Δευτέρας στην οποία κλήθηκα να βρω μαγαζί για να φάμε οι συνήθεις ύποπτοι. Η συγκεκριμένη κριτική του φίλτατου βοήθησε στο να μη χρειαστεί να ψάξω καθόλου.

Λευκό και γαλανό αποπνέει μια τριζάτη καθαριότητα. Όντως σα φάρος στο γκρι-μπεζ των Εξαρχείων. Φωτεινό. Άνετα τραπέζια καλοστρωμένα. Οι γνωστές ψάθινες καρέκλες με την τσαχπινιά της αναγραφής στην πλάτη τους ονομάτων νησιών. Τρεις στις τέσσερις φορές μου έχει τύχει η Ικαρία. Τυχαίο? Χαριτωμένα σουρωτήρια ως φωτιστικά. Τα έχω δει κι αλλού όμως εδώ μου ταιριάζουν καλύτερα. Μοναδική παραφωνία μια πινακίδα στα αγγλικά που ανάθεμα κι αν ξέρω τι εννοεί ο poet. Αντάξια της θρυλικής που υπήρχε στην παραλία της Μεσακτής στην Ικαρία “When there is a heavy sea…please don’t go away the beach” κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Η εξυπηρέτηση δοκιμάστηκε εκείνη την, πρώτη, φορά κάτω από δύσκολες συνθήκες αλλά πέρασε τα stress tests επιτυχώς. Τώρα βέβαια κάποια λαθάκια μπορεί να γίνουν, κάτι να ξεχαστεί και να χρειαστεί να το θυμίσετε αλλά σε γενικές γραμμές είναι ευγενική, γρήγορη, χαμογελαστή. Δε θα σας προβληματίσει κάτι.

Ούτε το φαγητό στην Τράτα θα σας προβληματίσει ή απογοητεύσει. Τουλάχιστον όσα έχουμε δοκιμάσει είναι καλά μαγειρεμένα, φρέσκα, ενώ θα πρέπει να πω τα καλύτερα για το λάδι που χρησιμοποιούν τόσο στις σαλάτες όσο και στα τηγανιτά τους. Μπορείτε να κινηθείτε στη λογική των μεζέδων στη μέση για την παρέα συνοδεύοντας το ποτό σας ή να διαλέξετε πιο, ας πούμε, χορταστικά πιάτα. Ας σημειώσουμε όμως, εδώ, ότι οι μερίδες της είναι ικανού μεγέθους. Δεν έχει τύχει να φάω ποτέ μεγάλο ψάρι ενώ μου έχει μείνει απωθημένο η δοκιμή μίας εκ των μακαρονάδων του που τις βλέπω να παίζουν πάντα σε διπλανά τραπέζια και φαίνονται ορεκτικότατες. Ας σας πω όμως τι έχω δοκιμάσει και ποια πιάτα έχω ξεχωρίσει:
• Από σαλάτες αυτή με τα ντοματίνια, παξιμαδάκια και μανούρι δε μας έχει απογοητεύσει ποτέ ακόμα κι όταν είναι εκτός εποχής. Τα χόρτα και το σταμναγκάθι, επίσης, είναι από τα αγαπημένα μας. (6.30, 4.00, 5.90e)
• Ταραμοσαλάτα. Από αυτές που ξεχωρίζω. (4.00e)
• Φάβα με καραμελωμένα κρεμμύδια και κάπαρη. Από τις νόστιμες. (4.20e)
• Μαυρομάτικα με φιλέτα ρέγγας. Αποκάλυψη. Την πρώτη φορά το δοκίμασα με το ζόρι έκτοτε το παραγγέλνουμε ανελλιπώς. (4.50e)
• Γαύρος μαρινάτος. Σπιτικός παρακαλώ. Μπουκιά και γουλιά. (5.20e)
• Χταποδάκι σε λαδόξυδο. Τώρα τελευταία προκρίνω αυτό έναντι του ψητού. Όμως και τα δύο είναι μια χαρά. (8.50, 10.50e)
• Καλαμαράκια τηγανιτά. Τραγανά και ζουμερά. (6.90e)
• Ψιλό γαριδάκι. Πάντα στο τέλος παραγγέλνουμε άλλο ένα ως συνοδευτικό του ποτού. (6.90e)
• Μύδια αχνιστά φρεσκότατα αλλά θα ήθελα λίγη παραπάνω ένταση στο ζουμί. (7.50e)
• Γιουβέτσι γαρίδας. Δεμένο το ζυμαρικό με τη σάλτσα κρατάει, όσο πρέπει, χωρίς να είναι λασπερό. Σωστά βρασμένες και οι γαρίδες που το στολίζουν. Έχει και κάποιο έντονο τυρί που του δίνει μια διαφορετική, από τα συνηθισμένα γεύση. (14.00e)
• Κριθαρότο σουπιάς με το μελάνι. Κορυφαίο. Σπυρωτό, λεμονάτο, κατάμαυρο. Αυτό που τρως, βάφονται τα δόντια και μετά χασκογελάτε βγάζοντας φωτογραφίες. Οι σουπιές υπέροχα τρυφερές.
• Ούζα, τσίπουρα, αποστάγματα σε αρκετή ποικιλία. Για τις μπύρες συμφωνώ ότι χρειάζονται και κάνα δυο πιο ψαγμένες, από κρασί ξεχωρίζω το ροζέ τους από Μοσχάτο Αμβούργου. Κερασματάκι παίζει μαστίχα και/η κάποιο γλυκάκι αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν του δίνουμε μεγάλη σημασία.

Η Τράτα είναι ένα μαγαζί που το έχω συνδέσει με τα βράδια της Παρασκευής. Όταν τελειώνουμε μια κουραστική βδομάδα και βρισκόμαστε στο ευρύτερο κέντρο. Ωραίοι οι πρωινοί καφέδες αλλά εκείνα τα βράδια κουβαλούν την ένταση και το ξέσπασμα της ημέρας. Κι είναι ωραίο να το μοιράζεσαι με φίλους. Θα μπορούσα να σας πω ότι έχουμε την αίσθηση ότι μεταφερόμαστε σε κάποιο νησί αλλά δε θα το κάνω. Γιατί είναι “εικονική πραγματικότητα”. Όχι ότι δεν έχει κι αυτή τη χρησιμότητά της, ωραία είναι να ξεφεύγεις για λίγο. Όμως προτιμώ την πραγματικότητα που λέει ότι είμαι στο κέντρο της Αθήνας, τρώω νόστιμα και περνώ καλά με ανθρώπους που υπάρχουν στ’ αλήθεια δίπλα μου.

08 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Παραμονή … όχι Πρωτοχρονιάς (εντάξει είπαμε ότι αργώ να γράψω τις κριτικές όμως δεν έχω φτάσει ακόμα σ’ αυτό το σημείο) αλλά του γενέθλιου πάρτι. Είμαι αποφασισμένη “να κάτσω σπίτι, ν’ αράξω σπίτι” επιδιδόμενη σε κούρα ομορφιάς, χαλάρωσης και ύπνου. Το τηλέφωνο χτυπά και δυστυχώς δεν ακολουθώ την προτροπή του Κηλαηδόνη “θα το μουντζώνω και δε θα απαντώ” αλλά κάνω το λάθος να το σηκώσω …

Έχετε προσπαθήσει να τα βάλετε με δικηγόρο, και μάλιστα απ τους καλούς, ειδικά όταν συνεπικουρείται από επιπλέον αστέρι του Δικηγορικού Συλλόγου? Μη μπείτε καν σ’ αυτή τη διαδικασία, έχετε χάσει από χέρι κι αυτό σας το λέει μία που ανήκει στην ίδια συνομοταξία. Επιχειρηματολογούμε, διαπραγματευόμαστε, απειλούμε, προβαίνουμε ανερυθρίαστα σε ψυχολογικούς εκβιασμούς κι αφού καθίσταται σαφές ότι θα χάσω τη συγκεκριμένη μάχη, αλλά όχι και τον πόλεμο, συναινώ, υπό προϋποθέσεις, για φαγητό.

Τώρα αν αρχίσω να σας λέω πως καταλήξαμε στη Βάρκα θα το ξημερώσουμε εδώ μέσα οπότε θα περιοριστώ λέγοντας ότι θέλαμε θαλασσινά και βόλευε απίστευτα η τοποθεσία αφού το τελευταίο χαρτί που παίχτηκε κάνοντάς με να πω τελικά το ναι ήταν ότι, γνωρίζοντας πόσο control freak είμαι, με δελέασαν με την προοπτική να περάσουμε απ το μαγαζί που θα γινόταν το party έτσι ώστε να βεβαιωθώ ότι όλα είναι οκ και δεν υπάρχει κάτι προς ρύθμιση.

Θα μπορούσα να συνοψίσω την κριτική σε τρείς φράσεις οι οποίες θα αναφέρονταν στον χώρο, φαγητό, εξυπηρέτηση, vmf κι αυτές είναι… tourist, tourist, rooms to let, στάσου μύγδαλα!

Ο χώρος ας πούμε είναι ο απόλυτα αναμενόμενος. Αρκετό σκούρο ξύλο, άνετα τραπεζοκαθίσματα, σε καλή απόσταση αν κι όταν πήγαμε υπήρχαν άλλες 2-3 παρέες οπότε δεν είμαι σίγουρη για το τι συμβαίνει σε ένα γεμάτο μαγαζί, προβλέψιμες θαλασσινές λεπτομέρειες, οι γνωστές και μη εξαιρετέες ελιές απέξω. Μη με παρεξηγήσετε δεν είναι κακός αλλά δεν είναι και κάτι που ξεχώρισε.

Εξυπηρέτηση μια απ τα ίδια. Ευγενική κρατώντας τους τύπους και τις αποστάσεις, χωρίς διάθεση για παρουσίαση, προτάσεις και εξηγήσεις. Διαφορετική νότα οι ναυτικές στολές που φορούν οι σερβιτόροι αλλά αν πω ότι μου αρέσει αυτό το στυλ ψέματα θα πω και δεν κάνει. Θα πρέπει να πω όμως ότι κάνοντας την κράτηση μέσω e-table αναφερόταν έκπτωση του 10% για τη συγκεκριμένη μέρα (πρέπει να δείτε το ύφος των φίλων μου όταν κάνω τέτοιες ανακοινώσεις, όλα τα λεφτά) της οποίας δεν τύχαμε αφού δήλωσαν πλήρη άγνοια.

Το φαγητό είχε κακές, μέτριες και καλές στιγμές. Θα αρχίσω με τις πρώτες γιατί πάντα προτιμώ να ξεκινώ με τα bad news.

• Γιουβέτσι θαλασσινών. Άνοστα θαλασσινά, σάλτσα που δεν είχε δέσει, παραβρασμένο το ζυμαρικό όπως και τα κομμάτια πιπεριάς που περιείχε. 7.10e.
• Πατάτες τηγανιτές. Όχι δε σας κάνω πλάκα. Ήταν μακράν οι χειρότερες της ζωής μου. Τιμή δεν ξέρω γιατί δεν υπήρχαν στον κατάλογο αλλά μετά από ερώτηση προσφέρθηκαν να μας φέρουν. Ήρθαν από το διπλανό Palmie όπως και άλλα πιάτα από ότι παρατηρήσαμε.
• Καλαμαράκια τηγανιτά. Ήταν μεν μαλακά, ίσως πιο μαλακά από ότι έπρεπε, αφήνοντας μια υφάλμυρη, γλυφή επίγευση. Εικάζω ότι η τελευταία οφείλεται στη διτανθρακική σόδα που χρησιμοποιήθηκε. 7.50e.

Μέτρια
• Greek salad. Όπως σας το λέω. Κάντε εικόνα τον συνειρμό που σας έρχεται όταν το ακούτε και θα έχετε την πλήρη εικόνα. 6.50e.
• Μύδια αχνιστά. Ουδέτερα σαν την Ελβετία. 7.10e.
• Καραβιδόψιχα. Συμπαθητική. 12.00e.
• Τσιπούρα ψητή. Ομοίως με την ανωτέρω. 32e/kg.

Καλά
• Ταραμοσαλάτα. Αέρινη και λεμονάτη επαναλήφθηκε δις. 3.50e.
• Βραστό χταπόδι σε λαδόξυδο το οποίο επίσης ξαναπήραμε. 6.90e.
• Ποικιλία αλίπαστων. Νόστιμα και καλής ποιότητος αλλά καθότι έτοιμα δε μπορούν να αποδοθούν εύσημα στο εστιατόριο.

Υπάρχουν εστιατόρια στα οποία πάω περιμένοντας να γευτώ κάτι ιδιαίτερο, ξεχωριστό και αξιομνημόνευτο οπότε απογοητεύομαι αν δε συμβεί κάτι τέτοιο. Υπάρχουν κι αυτά που πάω επειδή έτυχε, δεν έχω μεγάλες προσδοκίες, λειτουργούν ως χώρος συνάντησης με ανθρώπους που θέλω να είμαι μαζί τους, κι αυτό για μένα έχει μεγαλύτερη σημασία οπότε το μέτριο φαγητό δεν είναι ικανό να μου χαλάσει τη διάθεση.

Τώρα στη Varka δε νομίζω να ξαναεπιβιβαστώ αν και με έχουν πιάσει τάσεις φυγής. Λέω αντ' αυτής να φύγω με το πειρατικό του captain Jimmy που έχει ναύτες τρελούς πειρατές, μου πάει καλύτερα κι υπάρχουν θέσεις κενές, τόσες όσες χρειάζονται, για να έρθουν μαζί οι άνθρωποι που αποτελούν τον ενεστώτα της ζωής μου ώστε να συνεχίσουμε να ταξιδευουμε μαζί.

31 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ενδεικτικό τηλεφώνημα με την κολλητή:
- Λέγε…
- Καφέ!
- Βάζω?
Πιθανές απαντήσεις 2 τον αριθμό. Ή ναι και κλείνουμε, ή σε 10 που σημαίνει καφές έξω, ή αλλιώς η ευτυχία του να έχεις κολλητή που μένει στα 200 μέτρα. Όχι δηλαδή ότι κι η ετέρα μένει τόσο μακριά, στα πέντε λεπτά είναι, αλλά, με αμάξι.

Anyway … για να πάμε η μία σπίτι της άλλης η διαδρομή που ακολουθούμε είναι standard κι αυτή περιλαμβάνει την Αρχελάου. Όπου Αρχελάου εστί το hot spot του Παγκρατίου αυτή τη στιγμή χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε γίνεται χαμός και στα γύρω δρομάκια με αποτέλεσμα οι φίλοι, όταν θέλουν να με πειράξουν, να αναρωτιούνται:

- Δε μου λες …. (το nick name που έχει κατοχυρώσει ο καθένας, καθότι το βαφτιστικό μου χρησιμοποιείται, μόνο, στον εργασιακό χώρο κι από τη μαμά μου όταν είναι θυμωμένη) τα μαγαζιά δίπλα από το σπίτι σου άνοιξαν επειδή έμαθαν ότι θα μένεις εκεί ή αποφάσισες να μείνεις εκεί επειδή έμαθες ότι θα άνοιγαν?

Σ’ αυτά τα πηγαινέλα μας λοιπόν είχαμε γίνει μάρτυρες της, κατά καιρούς, αλλαγής ονομασίας του συγκεκριμένου χώρου. Όταν λεγόταν με το προηγούμενο όνομα είχαμε κάτσει κάμποσες φορές αργά το βράδυ για ένα τελευταίο ποτό. Το βράδυ, επίσης, που έτρωγα στο όμορφο ιταλικό του Χαλανδρίου η κολλητή ήταν εκεί, πέτυχε live, και τα μηνύματα ερχόντουσαν απανωτά “που είσαι καλέ? Χάνεις! Τραγουδάει Μάλαμα! Τσακίσου κι έλα” διότι σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει ακόμα είμαι θερμή θιασώτης του έντεχνου.

Δε διέφυγε της προσοχής μας η εκ νέου ανακαίνιση και μετονομασία. Μάλιστα το όνομα Ελλούδα έγινε αντικείμενο εικασιών σχετικών με το νόημά του. Ο κομψά αναρτημένος κατάλογος επίσης, τον οποίο χάζευα μια μέρα, μου είχε φανεί πολλά υποσχόμενος άρα η επίσκεψή μας εκεί ήταν, απλώς, θέμα χρόνου. Επειδή όμως ο χρόνος είναι κάτι σχετικό όπως ξέρετε υπάρχει η πιθανότητα να μην είχα πάει ακόμα αν δεν μου ερχόταν μία πρόσκληση για εκεί την παραμονή, κιόλας, των γενεθλίων μου.

Οι οιωνοί για την έξοδο ήταν απόλυτα ευνοϊκοί με σύνθεση παρέας ιδανική, διασφαλίζοντας ενδιαφέρουσες συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων και σχολιασμό τεκταινόμενων με την απαραίτητη δόση σαρκασμού, η επιλογή της συγκεκριμένης βραδιάς τέλεια αφού, ως είθισται, αργώ να κοιμηθώ λόγω τηλεφωνημάτων και μηνυμάτων τα οποία αρχίζουν από τις 12.01 (κορυφαία στιγμή να χτυπά ταυτόχρονα σταθερό, κινητό, messenger, sms και να έρχεται fax) με περιεχόμενο που πολύ θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αλλά, δυστυχώς, είναι αυστηρώς ακατάλληλο, το μαγαζί στα τρία λεπτά περπάτημα και νέο οπότε προσφερόταν για μια εντελώς καινούργια γαστρονομική χαρτογράφηση.

Ο χώρος είναι πραγματικά όμορφος. Γωνιακό με τζαμαρίες γύρω, δύο όροφοι με τον πάνω να είναι, ίσως, πιο ιδιαίτερος και ελαφρά άλλου ύφους από το ισόγειο. Ξύλινα, άνετα τραπέζια σε αραιή διάταξη, βολικές καρέκλες με δέρμα, διακριτική διακόσμηση με πίνακες που, αν θυμάμαι καλά, ανήκουν στην κόρη των ιδιοκτητών, μια υπέροχη γωνιά μπαίνοντας με ένα καναπέδες, που πολύ θα ήθελα να κάτσω, δίπλα δίπλα με κάποιον που αισθάνομαι άνετα να το κάνω, πίνοντας ένα ποτό, χρώματα βαθυκόκκινα και πράσινα στους τοίχους που αποδεικνύονται απίστευτα ταιριαστά και καθόλου βαριά. Η ατμόσφαιρα είναι καθαρή αφού, παρόλο που δε με βολεύει, το κάπνισμα απαγορεύεται. Σε γενικές γραμμές η εντύπωση που μου άφησε ο χώρος είναι αυτού που δεν σου επιβάλλεται αλλά αποτελεί ένα ιδανικό σκηνικό στο οποίο οι άνθρωποι πρωταγωνιστούν. Τραπέζια και έξω σε ξύλινο deck που θυμίζει λίγο καράβι σαφώς χαλαρότερου ύφους. Μοναδική παραφωνία, κατ’ εμέ, ο fake κισσός που υπάρχει πάνω από το κεντρικό μπαρ. Επειδή τον είδα κι αλλού δεν έχω καταλάβει αν είναι το καινούργιο διακοσμητικό hit αλλά, δεν ξέρω πώς να το θέσω κομψά, απλά, βγάλτε τον.

Ο δισέλιδος κατάλογος φαγητού, ο οποίος συμπληρώνεται με μία επιπλέον σελίδα που έχει τα πιάτα ημέρας, κρίνεται απολύτως επαρκής αφού περιλαμβάνει αρκετές σαλάτες, ορεκτικά, κρεατικά αλλά και θαλασσινές επιλογές ενώ θα βρείτε και πιάτα της κυπριακής κουζίνας, καλύπτοντας πλήρως τις ανάγκες ενός all day μαγαζιού που μπορεί να σημαίνει καφέ και γλυκό, μια μπύρα ή ένα ποτήρι κρασί και τσιμπολόγημα, ελαφρύ μεσημεριανό ή ένα πλήρες δείπνο.

Να σας πω ότι μετά εκείνο το πρώτο βράδυ ακολούθησαν αρκετές επισκέψεις με διαφορετικές παρέες, έχω δοκιμάσει αρκετά πιάτα αποφάσισα όμως να επικεντρωθώ σ’ αυτά που έχω ξεχωρίσει και θα πρότεινα για δοκιμή.

• Κατ αρχάς το ψωμί τους όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται. Λευκό και μαύρο, προζυμένιο, φρέσκο, υπόξινο, γεμάτο. Έρχεται παρέα με τρία ντιπ τα οποία αλλάζουν.

• Και οι τρείς σαλάτες (Χωριό, Ελλούδα, Ιταλίδα) που έχω πάρει είναι φρέσκιες, τραγανές, καλά αρτυμένες και τώρα που καλοκαίριασε θα σας καλύψουν πλήρως για ένα ελαφρύ μεσημεριανό. 7.20-8.80e.
• Εσμέ. Δροσιστικά καυτερή και ορεκτική. 5.30e.

• Κολοκυθάκια τηγανιτά (ΤΑ). Το σχήμα τους θυμίζει λουλούδι ή θαλάσσια ανεμώνη. Είναι παναρισμένα σε ρεβυθάλεβρο που τους δίνει μια τελείως ξεχωριστή γεύση που θυμίζει ινδικό. Απόλυτα στεγνά και τραγανά. 5.1e.
• Μύδια αχνιστά. Βρασμένα όσο ακριβώς πρέπει σε ένα ελαφρύ λεμονάτο ζουμάκι όνειρο. 6.30e.

• Μανιτάρια γκρατινέ. Σε αρωματικό βούτυρο με γκορκονζόλα. Επιτρέψτε μου να σας κάνω λίγο την έξυπνη. Gorgonzola και το αυθεντικό Roquefort απέχουν έτη φωτός από το blue cheese. Είναι φίνα, αρωματικά και κρεμώδη εν αντιθέσει με το άλλο μπλε κατασκεύασμα. Μην τα φοβηθείτε λοιπόν. Αν είναι the real thing δοκιμάστε τα. 8.70e.

• Συμιακό γαριδάκι. Φυσικά δεν είμαι σίγουρη αν είναι, όντως, από τη Σύμη αλλά είναι ροζ, τρυφερό, γλυκό, κριτσανιστό και ίσως υπερτιμολογημένο αφού κοστίζει 13.60e.

• Βουτυρόψαρο. Η νέα μου εμμονή. Δεν το έχω συναντήσει πουθενά αλλού. Αν δεν απατώμαι πρόκειται για ένα είδος μεγάλου σκουμπριού που ζει στο βάθος της θάλασσας. Πάλλευκες φέτες ενός ελαφρά καπνιστού, καθόλου αλμυρού, υπέροχα βουτυρώδους ψαριού που ταιριάζει υπέροχα με τη συνοδευτική mini σαλάτα από ντοματίνια και κρεμμύδι με την οποία σερβίρεται. 9.70e τα οποία δίνω ευχαρίστως αφού έχει τύχει οι φιλενάδες να πίνουν καφέ και να τρώνε γλυκό κι εγώ να τρώω το συγκεκριμένο.

• Τρίγωνο. Σημαίνει ένα εκ των εξαιρετικών λευκών γλυκών που έχω φάει τον τελευταίο καιρό. Μια βελούδινη, απαλή, αρωματική κρέμα κλεισμένη σε ένα λείο φύλλο το οποίο δεν έχει την παραμικρή υποψία λιπαρότητας. Αν είστε τόσο παρατηρητικοί όσο ο νεαρός κύριος που το ανέφερε κάνοντάς με να ρωτήσω την επόμενη φορά σχετικά με τη στιλπνότητά του θα σας πω ότι πρόκειται για φύλλο ρυζιού κι έτσι εξηγούνται όλα. 6.75e.

Εξυπηρέτηση υποδειγματική όλες τις φορές. Δε θα χρειαστεί να ψάξετε κανέναν. Φαγητά που έρχονται σε σωστούς χρόνους, χαμόγελο, ευγένεια, άμεση ανταπόκριση, ταχύτατες αλλαγές σερβίτσιων, προθυμία και ικανότητα να περιγράψουν, εξηγήσουν, προτείνουν και πάω από όλα διακριτικές κινήσεις που σημαίνει…

Έχουμε τελειώσει το φαγητό και έχουν έρθει τα γλυκά. Επειδή είμαι σίγουρη ότι θα υπάρξει επιδόρπιο αποφασίζω να μη φέρω τούρτα αλλά να παραγγείλω ένα αφρώδες κρασί λόγω της ημέρας. Εκεί λοιπόν που είμαι χαλαρή έχω την αδιόρατη αίσθηση ότι κάτι γίνεται πίσω από την πλάτη μου, μια συνομωσία εξυφαίνεται. Ξαφνικά λοιπόν έρχεται μπροστά μου μια τούρτα με το ακριβές νούμερο των χρόνων μου σε κεράκια. Πρώτη σκέψη…οκ! Το κορίτσι που με είχε καλέσει τους είχε ενημερώσει … δεύτερη σκέψη … μα που ήξεραν την ηλικία? Πραγματικά τα έχω χάσει. Με κοιτάζουν και γελούν πονηρά αλλά και τόσο τρυφερά συνάμα.

Οι πρώτες αγκαλιές, τα φιλιά, οι ευχές, η απορία, μα ποιος?

Όλα μπαίνουν στη θέση τους. Τα περίεργα τηλεφωνήματα λίγο πριν την αρχή της βραδιάς “Θα καθυστερήσω ίσως.. εσύ που είσαι?” ενώ μετά από πέντε λεπτά… “έφτασα έχω παρκάρει κιόλας” Αλήθεια? Ούτε με διαστημόπλοιο δεν έβγαινε ο χρόνος. Η κολλητή που έχει έρθει από το σπίτι και για πρώτη φορά δίνει οδηγίες ντυσίματος και μακιγιάζ.. “ Μη βάλεις nude κραγιόν μπορεί να βγεις καμιά φωτογραφία” πρόταση που προκάλεσε ακατάσχετο γέλιο διότι απάντησα “ Ναι καλέ.. με περιμένουν οι paparazzi να με αποθανατίσουν”. Το αγαπημένο αγόρι που εμφανίζεται, έστω και για λίγο, αργά λέγοντας… “δεν ήθελα να χάσω την έκπληξη”. Εκεί που μαθαίνεις ότι υπάρχει ένα ολόκληρο παρασκήνιο. Που έχουν ρωτήσει για να μάθουν τη γεύση που προτιμάς. Που η τούρτα έχει διασχίσει τη μισή Αττική. Που έχει, τι άλλο? Λεμόνι που αγαπάς κι αυτό δεν το έχει πει κανένας αλλά το θυμούνται.

Μια στιγμή απόλυτης, καθαρής, ευτυχίας.

Θα ήμουν ικανοποιημένη έχοντας ζήσει έστω και μία. Φανταστείτε λοιπόν πόσο τυχερή αισθάνομαι που έχω περισσότερες. Είμαι σίγουρη ότι έχετε κι εσείς τις δικές σας έστω κι αν δεν τις ονομάζετε με τον ίδιο τρόπο.
Μπορεί οι άνθρωποι με του οποίους τις μοιραστήκατε να συνεχίζουν να είναι παρόντες ή όχι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Η αίσθηση όμως παραμένει. Για μένα θα αποτελούν πάντα τα πιο φωτεινά αστέρια στο στερέωμα της ζωής μου κι ευχαριστώ δημοσίως αυτούς που τα έκαναν να λάμπουν τόσο δυνατά.

25 Απρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στον Αστερισμό των Ιχθύων 20/2-20/3.

Σ αυτό το χρονικό διάστημα κατανοώ ότι έχουμε μαζευτεί τόσα ψάρια που, κάλλιστα, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε τη λειτουργία ενυδρείου αντάξιου του Georgia Aquarium. Διότι από όλα έχει ο underworld. Χρυσόψαρα, Μουρμούρες, Ζαργάνες, Λαβράκια, Σολομούς, Μονομάχους, Γατόψαρα, ΜΞΚ (σε όποιον καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει το ακρωνύμιο, το οποίο αναφέρεται σε μένα για να σας βοηθήσω, υπόσχομαι κέρασμα σε μαγαζί της επιλογής του).

Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα βγαίνουν τα ημερολόγια κι αρχίζουν οι επιτελικές ασκήσεις επί χάρτου για την εύρεση κατάλληλων ημερομηνιών για τα parties. Τούρτες παραγγέλνονται. Εκπλήξεις σχεδιάζονται. Μενού αποφασίζονται.

Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα προσπαθώ κι εγώ, η πτωχή, να κανονίσω τον δικό μου γενέθλιο εορτασμό. Φέτος έχω αργήσει χαρακτηριστικά για τα δικά μου δεδομένα με αποτέλεσμα να έχω φτάσει στο παρά πέντε έχοντας ως μόνο σίγουρο την ημερομηνία.

Εκεί λοιπόν που επιδίδομαι στην ηρωική έξοδο για το τελικό κανόνισμα χτυπά το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της ασύρματης γραμμής είναι η κουμπάρα (δηλαδή μία εξ αυτών διότι έχω πολλές, ζωή να’ χουν). Ο καλός της μπαίνει στην δεκαετία των 50ήντα, τον έχει πιάσει κατάθλιψη και δε θέλει να γιορτάσει αλλά υπολογίζει χωρίς τον ξενοδόχο διότι σιγά μην τον αφήναμε να το ξεχάσει. Μου ανακοινώνει ότι ετοιμάζει surprise party και σκέφτεται το μαγαζί στο οποίο παίζουν οι Χειμερινοί Κολυμβητές (sic) ως τόπο διεξαγωγής του. Οι ποιοι? Πάμε καλά? Όχι κοπελιά … θα ξεχάσω εγώ τι τράβηξα πέρσι που με έτρεχες στο Half Note να ακούσω τον καλλιτέχνη που φέρει το όνομα του Βασιλέα Ήλιου αλλά είναι από τα Ανώγεια της Κρήτης? Τότε που έβγαινα για τσιγάρο, έβλεπα απέναντι το Πρώτο και σκεφτόμουν… δε μπορεί, κάποιος λάκκος θα υπάρχει ανοιχτός να πάω να πέσω, διότι πόσον ανεκπλήρωτο έρωτα να αντέξει μια γυναίκα? Γοητευτικοί οι ανεκπλήρωτοι δε λέω, ένας, άντε, δύο οφείλουν να υπάρχουν, αλλά ας πληροφορήσει κάποιος τον αοιδό ότι οι εκπληρωμένοι έχουν άλλη χάρη.

Της το ξεκόβω με συνοπτικές διαδικασίες, λέω ότι θα βρω εγώ μαγαζί, ευτυχώς που η φύση με έχει προικίσει με τερατώδη μνήμη οπότε μου έρχεται στο μυαλό το 25αράκι, στο οποίο η μία κολλητή είχε πάει και της είχε αρέσει πολύ, με ζωντανή μουσική, ρεμπέτικα βέβαια, που δεν είναι το στυλ μου, αλλά στο συγκεκριμένο team αρέσουν, εγώ μπορώ να τα αντέξω (μη σας πω ότι μετά από κατανάλωση ικανής ποσότητας αλκοόλ χορεύω κιόλας. Τώρα τι ακριβώς χορεύω είναι άλλου παππά Ευαγγέλιο) και συμπαθητικό τσιμπολόγημα.

Όντως σ’ αυτό το μαγαζί θα πας πρωτίστως για τη μουσική και δευτερευόντως για το φαγητό. Ο κατάλογος είναι μαζεμένος, στη λογική των μεζέδων για να συνοδεύσω το ποτό μου, οι μερίδες μέτριες προς μικρές, ενώ θα κληθείτε να πληρώσετε τιμές αντάξιες ενός ευπρεπούς εστιατορίου.

Σκεφτόμουν πραγματικά αν δικαιούμαι να γράψω κριτική αφού νήστευα με αποτέλεσμα να δοκιμάσω λίγα πιάτα αλλά, εδώ, έχω δει σεντόνια για ένα πιάτο όχι εγώ που δοκίμασα πολλά παραπάνω, αφήστε που οι υπόλοιποι του έδωσαν και κατάλαβε οπότε έχω το απαραίτητο foodback (όχι δεν κάνω λάθος … ξέρω εγώ τι λέω).

• Στην αρχή ήρθαν ποτηράκια ρακής μαζί με παξιμαδάκια κι ελίτσες, ωραία όλα.
• Ντάκοι. Ο δικός μου χωρίς τυρί. Το παξιμάδι ξεχώριζε, τα υπόλοιπα συστατικά ήταν αναμενόμενα, τους έλειπε, σίγουρα, το κάτι παραπάνω. (6.00 e).
• Ταμπουλέ. Οι πρασινάδες ήταν λίγο μαραμένες ενώ χρειαζόταν, σαφώς, περισσότερο λεμόνι. (6.00e).
• Φάβα. Κρύα και άνευρη. Αν υπήρχε στο τραπέζι λάδι και λεμόνι ίσως να ανέβαινε κανένα γευστικό σκαλοπάτι. (6.00 e).
• Πατάτα οφτή. Η πρώτη που ήρθε είχε λιωμένο τυρί επάνω οπότε ζητήθηκε εκ νέου σκέτη. Δεν ξέρω αν το τυρί έδινε το κάτι επιπλέον πάντως η σκέτη δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. (6.00e).
• Μελιτζάνα φούρνου. Κι αυτή με τυρί αλλά βρήκα μία άνευ στον πάτο του πήλινου σκεύους στο οποίο σερβίρεται και δοκίμασα. Μελωμένη και γλυκιά, μου άρεσε.
• Χταπόδι ξιδάτο. Μου έκανε λίγο ετοιματζίδικο για να πω την αλήθεια αλλά ήταν συμπαθητικό. Δεν υπάρχει στο standard menu οπότε δε μπορώ να σας διαφωτίσω για την τιμή του.
• Τα υπόλοιπα που έπαιξαν εκείνο το βράδυ ήταν ομελέτα με σουτζούκι που ήταν κι αυτό που άρεσε περισσότερο (7.00e), κότσι χοιρινό (10.00e), λουκάνικο (6.00e), μπεκρή μεζέ (10,00e), μπριζολάκια λαιμού (9.00e) κι ίσως κάτι ακόμα που δε θυμάμαι. Η συνολική αποτίμηση της παρέας για τα πιάτα αυτά ήταν ότι ήταν καλά και μέχρις εκεί. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Κακό πιάτο δεν υπήρξε να τα λέμε κι αυτά όμως δεν υπήρξε κι αυτό που θα μας έκανε εντύπωση, θα το θυμόμασταν και θα αποτελούσε λόγο να ξαναγυρίσουμε.

Στα του περιβάλλοντα χώρου τώρα. Μικρό το μαγαζί και ομοίως στενά τραπέζια, όχι πολύ βολικές καρέκλες, ελάχιστη απόσταση μεταξύ τους τόσο που μπορώ να σας πληροφορήσω λεπτομερώς για τη ζωή και τους έρωτες της διπλανής παρέας. Μέχρι οδηγίες για τη σύνταξη μηνύματος έδωσα. Χαμηλός φωτισμός έως και καθόλου φωτισμός στην πορεία. Οκ είπαμε ατμοσφαιρικό το μαγαζί, καλοί οι μουσικοί, χωρίς μικρόφωνα, καθάριες φωνές, μια χαρά ακούσματα μέχρι κι εγώ αναγνώρισα τραγούδια, αλλά τέτοια μυσταγωγία πια? Ακούστηκαν και κάποια “σςς” όταν κάποιες παρέες μεταξύ αυτών και η δική μας μίλησαν ή γέλασαν πιο δυνατά. Τέλος πάντων δεν είμαι και η πλέον κατάλληλη να κρίνω γιατί δεν το έχω με τη συγκεκριμένη κουλτούρα οπότε θα ακολουθήσω την υπόδειξη του άσματος “όταν καπνίζει ο λουλάς εσύ δεν πρέπει να μιλάς” Α ναι! Το κάπνισμα έχετε υπόψη σας ότι επιτρέπεται και στο τέλος της βραδιάς το ντουμάνι έπεσε βαρύ ακόμα και σε μένα. Δείγματα του εμπορεύματος που μετέφερε το “βαπόρι απ την Περσία” δεν υπέπεσαν στην αντίληψή μου.

Η εξυπηρέτηση ήταν one woman show αφού έγινε αποκλειστικά από μία κοπέλα η οποία σβέλτα, με χαμόγελο και ζωντάνια έφερνε βόλτα το μαγαζί. Φυσικά καθυστερήσεις υπήρξαν, για κάποια πράγματα χρειάστηκε υπενθύμιση αλλά μικρό το κακό. Τη θαυμάζω γιατί παρόλο τον κόσμο δεν έχασε ούτε στιγμή την καλή της διάθεση.

Ξαναδιαβάζοντας την κριτική βλέπω ότι είναι πιο αυστηρή από όσο θα ήθελα. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε ωραία εκείνο το βράδυ. Σίγουρα δεν είναι το μέρος που θα μου έρθει πρώτο στο μυαλό αλλά αν κάποιος το προτείνει δε θα προβάλω και μεγάλες αντιρρήσεις. Το σημαντικότερο είναι ότι ο εορτάζων το καταδιασκέδασε, γέλασε με την τούρτα που είχα παραγγείλει, του τραγουδήσαμε τον “πενηντάρη” και βγήκε απ τη γενέθλιο κατάθλιψη.

Πραγματικά απορώ με τους ανθρώπους που είτε κρύβουν την ηλικία τους, είτε λένε ψέματα για αυτή, είτε δε θέλουν να γιορτάζουν τα γενέθλιά τους. Εγώ δεν το βλέπω σαν ένα ακόμη χρόνο που πέρασε αλλά σαν έναν νέο που έρχεται φέρνοντας μαζί καινούργιες εμπειρίες, ανακαλύψεις, ανατροπές και πάνω από όλα εκπλήξεις σαν κι αυτές που μου έκαναν στα δικά μου γενέθλια αφήνοντάς με άφωνη και συγκινημένη. Περισσότερες λεπτομέρειες για την υπέροχη βραδιά που έζησα μερικές μέρες μετά θα ακολουθήσουν στην επόμενη κριτική.

29 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ποτέ μη λες ποτέ. Ποτέ μη λες και πάντα. Μου το υπενθυμίζουν. Με διορθώνουν. Αναγνωρίζω ότι έχουν δίκιο. Εξακολουθώ να το κάνω. Δικαιολογούμαι λέγοντας ότι η κάθε στιγμή έχει το πάντα και το ποτέ της. Όπως κι η αιωνιότητα μια παραπάνω μέρα.

Πάντα την Κυριακή.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι συνυφασμένοι με μέρες. Ο, τα πάντα όλα, κύριος που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου τα τελευταία, σχεδόν, σαράντα χρόνια είναι η Κυριακή μου. Στο χωριό ή το νησί. Με ζέστη ή χιόνια. Σε καράβια. Σε αεροπλάνα. Σε διαφορετικές, κατά καιρούς, χώρες. Σε μεσημεριανά οικογενειακά τραπέζια. Όσο τα βαριόμασταν και μας ζόριζαν τότε, διότι σκεφτείτε να έχετε μαζευτεί το πρωί και στις 1.30 να πρέπει να φάτε με δύο οικογένειες στο κεφάλι σας (ευτυχώς, μετά την ανακάλυψη των θεραπευτικών ιδιοτήτων των bloody Maries, η ζωή μας είχε γίνει ευκολότερη), τόσο τα νοσταλγήσαμε μετά. Συνεχίσαμε την παράδοση με τις δικές μας οικογένειες πλέον. Σε standard μαγαζιά αναλόγως της ηλικίας των παιδιών και της εποχής του χρόνου. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν κι είμαστε πια εμείς οι μεγάλοι, τα πρωινά cocktails αντικαταστάθηκαν με απογευματινά ρωσικά τσάγια, η αίσθηση όμως του “μαζί” παραμένει πάντα.

Ποτέ δεν το περίμενα.
- Που θα πάμε? Αναρωτήθηκα, απορώντας, όταν μου ανακοινώθηκε το “Καλωσόρισμα του Αντώνη” ως τόπος ραντεβού.

- Πως σου ήρθε? Η αμέσως επόμενη ερώτηση η οποία, φυσικά, ήταν ρητορική, διότι δεν περίμενα απάντηση κι από ότι φαίνεται θα αποτελέσει την αρχή ενός, ακόμη, άλυτου μυστηρίου αφού υποστηρίζει ότι έχουμε πάει παλαιότερα, όταν λειτουργούσε στην προηγούμενη διεύθυνση, ενώ εγώ δε θυμάμαι τίποτα τέτοιο. Ποτέ δε θα βρούμε άκρη.

Πάντα η πρώτη εικόνα είναι σημαντική.
Διότι μόλις αντικρίζω τα αυτοκίνητα που σταθμεύουν στο parking οι απορίες μου αρχίζουν να απαντώνται. Με μία φράση “old money”. Εξαίρετα δείγματα ακριβών μεν, υπέροχα κλασικών δε, αυτοκινήτων, ξύλινου tableau, δερμάτινης ταπετσαρίας, πατίνας χρόνου. Για να είμαι ειλικρινής ένα μαγαζί στο οποίο θα έβλεπα fancy, high tech, latest models δε θα το εμπιστευόμουν ποτέ.

Πάντα οφείλει να υπάρχει μία ακολουθία.
Κι εδώ υπάρχει αφού ο εσωτερικός χώρος, κι όχι μόνον, αποτελεί, σχεδόν, τη φυσική συνέχεια του εξωτερικού. Μια αστική τραπεζαρία. Μεγάλα ξύλινα τραπέζια και αναπαυτικές καρέκλες. Υφασμάτινα, πεντακάθαρα, κολλαρισμένα τραπεζομάντηλα και πετσέτες. Λιτά κι όμως κομψά σερβίτσια τοποθετημένα σύμφωνα με τους κανόνες. Απαλό κίτρινο στους τοίχους που σε συνδυασμό με τον σοφό φωτισμό δημιουργεί την αίσθηση ότι η σάλα λούζεται από το φως του ήλιου. Ασφυκτικά γεμάτο χωρίς, όμως, καμία αίσθηση στριμώγματος. Μεγάλες παρέες που αποτελούντο ξεκάθαρα από οικογένειες. Παππούδες, γιαγιάδες, γονείς, παιδιά, εγγόνια. Χαμηλοί τόνοι συζητήσεων με αποτέλεσμα να μην υπάρχει οχλαγωγία παρά μόνον ένα ελαφρύ μουρμουρητό που δεν ενοχλούσε κανέναν.

Η αίσθηση ενός κυριακάτικου οικογενειακού τραπεζιού ενισχύεται ακόμη περισσότερο από την κάρτα φαγητού. Φανταστείτε όλες τις μαμάδες που ξέρετε να ενώνουν τις δυνάμεις τους μαγειρεύοντας η καθεμία τις σπεσιαλιτέ της κι εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαλέξετε αυτό που σας κάνει όρεξη τη συγκεκριμένη στιγμή. Απ την αρχή δηλώνω ότι όλα ήταν καλομαγειρεμένα, ελαφρά, φρέσκα, με άψογες πρώτες ύλες, οικεία γεύση, τεράστιες μαμαδίστικες μερίδες αλλά και τσιμπημένες, σε βαθμό άουτς, τιμές.

Ποτέ δε θα γίνουμε εγκρατείς.
Υποπίπτοντας, καθ’ έξιν, στο αμάρτημα της λαιμαργίας, το οποίο, σύμφωνα με τον Άγιο Θωμά τον Ακινάτη, είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, η μόνη μας ελπίδα για την κατάκτηση του Παραδείσου είναι να αποσυρθούμε στη δύση του βίου μας σε ένα 5άστερο μοναστήρι. Μέχρι τότε όμως εξακολουθούμε, κατά την προσφιλή μας τακτική, να παραγγέλνουμε τον μισό, ή κατά περίπτωση, και όλον τον κατάλογο, αναλόγως του εύρους του.

• Το Καλωσόρισμα του Αντώνη δικαιολογεί το όνομά του με το που θα καθίσετε αφού έρχονται φέτες υπέροχου προζυμένιου ψωμιού με ψιλολιές και ποτηράκια ρακής ή τσίπουρου… δεν είμαι σίγουρη ποιου απ’ τα δύο.

• Σταμναγκάθι. Καταπράσινο και βρασμένο όπως πρέπει. Φρουτώδες ελαιόλαδο όπως και ξύδι υπάρχουν ήδη στο τραπέζι ενώ τα λεμόνια έρχονται σε αφθονία αν ζητηθούν. 9.00e.

• Φάβα σαντορινιά. Ζεστή και βελουδένια με το απαραίτητο κρεμμύδι το οποίο φάγαμε ωραιότατα καθότι έχουμε φιληθεί άπειρες φορές για να μας απασχολούν τέτοιες λεπτομέρειες. 6.30e.

• Χωριάτικη … μάλλον. Σίγουρα είχε παξιμαδάκια, κρίταμα και κάππαρη. Η φωτογραφία του συγκεκριμένου μέρους του καταλόγου είναι ως συνήθως θολή άρα δε μπορώ να σας διαφωτίσω περισσότερο. 9.80e με κάθε επιφύλαξη.

• Μελιτζάνα φούρνου. Όσο καλή θα μπορούσε να είναι αν και εκτός εποχής. Με φρέσκια ντομάτα και τρίμματα φέτας. 6.80e.

• Ντοματοκεφτέδες και πατατοκεφτέδες. Ειδικά τους δεύτερους είχα χρόνια να τους δω. Οι πρώτοι συμπαθείς αλλά όχι αξέχαστοι, οι πατατοκεφτέδες, απ’ την άλλη, μου θύμισαν αυτούς της μαμάς μου. 1.50 και 2.00e, αντίστοιχα, το τεμάχιο.

• Σαγανάκι με το συριανό τυρί Σαν Μιχάλη. Ωραίο πανάρισμα, τραγανή κρούστα, ελαφρά μαστιχωτό το τυρί, λίγο αλμυρό με πιπεράτες νότες. Ενδιαφέρον. 6.80e.

• Δύο μερίδες ψαρονέφρι στη σχάρα. Για να πω την αλήθεια μου φάνηκε λίγο στεγνωμένο αλλά καθότι εγώ έχω άλλη άποψη για το κρέας συν ότι δε δοκίμασα μου αφαιρεί το δικαίωμα σχολιασμού. Παράπονα πάντως δεν υπήρξαν. 13.20e.

• Δύο μερίδες φιλέτο κοτόπουλου. Ισχύουν τα ίδια ακριβώς με τα ανωτέρω. 11.60e.

• Γαρίδες γιουβέτσι. Μεγάλες, κατεψυγμένες μεν, καλής ποιότητας δε, καθαρισμένες, όπως έπρεπε, με μόνο τα κεφάλια και τις ουρές, ζουμερές, ωραία, πυκνή σάλτσα φρέσκιας ντομάτας και βουτυρένια φέτα που έδενε. Το διακριτικό άρωμα ούζου έκανε τη διαφορά.

• Κατσικομακαρονάδα. Signature dish. Κότσι, χωρίς λίπος, παντελώς άοσμο, απίστευτα τρυφερό αν και φαινόταν, λόγω μεγέθους, ότι προερχόταν από μεγάλο ζώο. Σιγομαγειρεμένο στην κατσαρόλα με ελαιόλαδο και σάλτσα ενισχυμένη από σαντορινιά ντοματίνια και κρασί vinsanto που ολοκλήρωναν τη γεύση δίνοντας μια απίστευτα μελωμένη γλύκα. Χοντρά μακαρόνια βρασμένα μαζί, τα οποία είχαν ποτίσει, και τα οποία κανένας δεν έχει καταφέρει να φάει, μέχρι στιγμής, χωρίς να λερωθεί. Ο καλός μου δεν αποτέλεσε εξαίρεση. 18.50e.

• Μοσχάρι γιουβέτσι. Θυμάστε το γνωστό σκεύος στο οποίο ετοιμαζόταν το μαγικό φίλτρο στο γαλατικό χωριό? Ε! Ένα ακριβές αντίγραφό του προσγειώνεται στο τραπέζι μας. Αρχίζω να τραυλίζω προσπαθώντας να εξηγήσω ότι το πιάτο που έχω παραγγείλει είναι ατομική μερίδα. Με διαβεβαιώνουν ότι το ξέρουν. Ανοίγω το καπάκι. Ούτε ο Οβελίξ στις μεγάλες πείνες δε θα το κατάφερνε. Τέσσερα ευμεγέθη κομμάτια νεαρού μοσχαριού. Μισό έως και ¾ πακέτου ζυμαρικού. Βράζει ακόμα. Μαζί του έρχεται μία κουτάλα αντάξια του Δρυίδη με τη συμβουλή να το ανακατεύουμε από καιρού εις καιρόν όπως και να περιμένουμε λίγο να τραβήξει πριν το φάμε. Το καταφέρνουμε όλο παρόλο που δεν το πίστευα ποτέ. Είναι νόστιμο, ισορροπημένο, με σοφές αναλογίες. Είναι ένα από τα πιάτα που θα παραγγείλω στην επόμενη επίσκεψη. 16.90e.

Πάντα πρέπει να υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης.
Εδώ έρχεται με τη μορφή της εξυπηρέτησης. Το πρώτο που παρατηρούμε μπαίνοντας στο μαγαζί είναι η ηλικία των περιποιητών η οποία είναι μεγάλη, γεγονός που σχολιάζεται θετικά. Γιατί σημαίνει μία συνέχεια. Χρόνια μαζί. Είναι ευγενείς, άμεσοι με έναν πατρικό τρόπο. Μας μαλώνουν κιόλας όταν αφήνουμε κάτι στο πιάτο μας. Εν συντομία… ο ιδιοκτήτης περνά να μας χαιρετήσει και να βεβαιωθεί ότι όλα είναι εντάξει. Μας έρχεται ο καθ’ όλα νόμιμος λογαριασμός. Μαζί με κέρασμα όλων των γλυκών του καταλόγου, μερικά εκ των οποίων αξίζουν ειδικής μνείας… όπως η μαρέγκα φρούτων και το γαλακτομπούρεκό τους. Aς μην ξεχάσουμε τα μπουκάλια λιμοντσέλο και μαστίχας. Εδώ θα καταγγείλω ότι βγήκαμε για τσιγάρο καθότι το κάπνισμα απαγορεύεται, δια ροπάλου, αφήνοντας τα γλυκά intacted, όταν γυρίσαμε είχε μείνει μία, και μόνον μία, μπουκιά απ το καθένα. Anyway… βγάζουν τα αγόρια να πληρώσουν … νομίζω ότι ο τελικός λογαριασμός για 7 άτομα ανήρχετο στο ποσό των 200 e. Μάλλον το δικό μου αγόρι έχει πάρει τα χαρτονομίσματα απ την τράπεζα διότι είναι κολλαριστά. Και κολλούν μεταξύ τους … κι έρχεται ο καταπληκτικός κύριος λέγοντας… «σα να δώσατε πολλά» επιστρέφοντας ένα ολόκληρο πενηντάρικο.

Εκείνη την ημέρα έραψα το δεύτερο ή τρίτο κουμπί της ζωής μου στο φόρεμα που φόραγα. Καθότι, μεταξύ πολλών άλλων, είμαι το απόλυτο ρεζίλι της κοπτικής ραπτικής, το κουμπί εκσφενδονίζεται στο διάστημα. Ούτε που έκανα τον κόπο να το αναζητήσω διότι σιγά μην έμπαινα ξανά σ’ αυτή τη διαδικασία. Θα πήγαινα να μου αλλάξουν κουμπιά και τέλος. Φευ! Την ώρα που μπαίνω στο αυτοκίνητο βλέπω τον σερβιτόρο μας να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου λέγοντας… Νομίζω ότι αυτό είναι δικό σας φέρνοντάς μου το κουμπί. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε όχι δεν το έχω ράψει ακόμα!

Δε συνηθίζω να λέω για ένα μαγαζί αν προτείνεται ή όχι χωρίς, σε καμία περίπτωση, να διαφωνώ με όσους το κάνουν. Μπορώ να σας πω με το χέρι στην καρδιά ότι θα ξαναγυρίσω, ευχαρίστως, στο συγκεκριμένο όχι τόσο για τις γεύσεις ή τον χώρο, όσο σαν φόρο τιμής στους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί.

Μπορώ όμως να σας προτείνω κάτι άλλο. Αν έχετε ανθρώπους στη ζωή σας που είναι διαφορετικοί από σας. Αν εσείς είστε των απογειώσεων και των υπερπτήσεων ενώ αυτοί είναι των προσγειώσεων και του εδάφους. Αν παρόλα αυτά, όχι μόνον, δε σας εμποδίζουν αλλά, αντίθετα, σας παρακολουθούν με χαμόγελο περηφάνειας την ώρα που πετάτε καθώς χαίρονται να σας βλέπουν σπάτε φράγματα. Αν επεμβαίνουν, διακριτικά, κάνοντας ανεπαίσθητες διορθωτικές κινήσεις όταν παρεκκλίνετε επικίνδυνα της πορείας σας. Αν σας περιμένουν όταν αποφασίζετε να κατεβείτε. Αν σας κάνουν επικές αγκαλιές. Αν σας αποκαλούν «ψυχή μου» και «καρδιά μου» και το εννοούν. Τότε σας προτείνω ανεπιφύλακτα να μην τους αφήσετε ποτέ! Μείνετε μαζί τους για πάντα!

07 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Την πρώτη φορά που άκουσα το όνομα του εστιατορίου μου ήρθε στο μυαλό το παραμύθι των αδελφών Grimm, Hansel and Gretel. Λογικό. Gretel…La Gratella…δε χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. La gratella, επίσης, μου κάνει όνομα μάγισσας. Μ’ αρέσουν αυτές οι τύπισσες. Μ’ αρέσει το dark του χαρακτήρα τους. Μ’ αρέσει κι η μαγεία. Όχι, φυσικά, η κοινώς εννοούμενη αλλά, εκείνη, η διαφορετική που εκπέμπουν τόποι, λέξεις, βιβλία, τραγούδια και, πάνω απ’ όλα, κάποιοι άνθρωποι ειδικά όταν, τα παραπάνω, συνδυάζονται. Σ’ αυτήν τη σπάνια μεν, όχι αδύνατη δε, ευτυχή συγκυρία μιλάμε για pure magic.

Καταλαβαίνετε την απογοήτευσή μου όταν άρχισαν να έρχονται οι πληροφορίες για τη μετάφραση του ονόματος. Όμως … έχω υπάρξει μοναχοπαίδι για 53 ολόκληρα χρόνια, είμαι strong-minded, (ένας κομψός τρόπος για να πεις ξεροκέφαλη) οπότε, επέλεξα να κρατήσω την αρχική, προσωπική μου, εκδοχή και πολύ καλά έκανα όπως απεδείχθη…

Γιατί όταν είδα τον χώρο ήταν πραγματικά το, παραμυθένιο, σπιτάκι μιας μάγισσας. Γιατί ήταν φωτισμένο με άπειρα λαμπάκια. Γιατί είναι μικρούτσικο. Δεν ενδείκνυται για μεγάλες παρέες ξεχάστε το. Νομίζω ότι το πιο μεγάλο τους τραπέζι, μια ροτόντα, μπορεί να φιλοξενήσει 8 άτομα. Μπαίνεις απ’ την κουζίνα. Αλλά όλες οι, σωστές, μάγισσες δεν έχουν κάτι να κρύψουν. Ανοιχτόχρωμα, ξύλινα, τραπέζια και καρέκλες. Τόνοι του γκρι, μπεζ που κάνουν ωραία αντίθεση με τις σκούρες καφέ επιφάνειες που υπάρχουν. Χαριτωμένα bric a brac παντού και μακράν ο πιο ωραίος πολυέλαιος που έχω δει. Από φυσητό γυαλί σε ένα υπέροχο ανοιχτοπράσινο χρώμα που θεωρώ τόσο ιδιαίτερο, ανοιξιάτικο, ξεχωριστό. Ένας χώρος διακριτικός, καλαίσθητος, φίνος ο οποίος αποπνέει, πάνω από όλα, έναν γλυκό, κι όχι γλυκερό, ρομαντισμό. Το ιδανικό σκηνικό για ραντεβού παντός είδους. Διότι αν δεν έχετε βγει ραντεβού με τους, ασχέτως φύλου, φίλους σας, δεν ξέρετε τι χάνετε.

Η εξυπηρέτηση, απλά, άψογη. Δε θα διανθίσω, περαιτέρω, την προηγούμενη πρόταση με επίθετα όπως: κομψή, άμεση, ευγενής, επεξηγηματική κ. λπ., θα αναφέρω, μόνο, ένα περιστατικό. Το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρά. Οι τρεις από τους τέσσερις της παρέας είμαστε αμετανόητοι φουμαδόροι, με τον καλό μου να είναι ο μόνος μη καπνίζων οπότε, για να μην τον αφήνουμε μόνον του, βγαίναμε δυο δυο σαν τους Χιώτες. Πρώτες πρώτες κάναμε την αρχή εγώ και το έτερο κορίτσι της παρέας. Παρένθεση…κάποιες γυναίκες παραμένουν κορίτσια όσα χρόνια κι αν περάσουν με τη συγκεκριμένη να αποτελεί λαμπρό παράδειγμα αυτού του είδους κι η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι όντως Χιώτισσα. Εγώ παίρνω μαζί το ποτήρι του κρασιού μου ενώ το κορίτσι το πανωφόρι του. Πριν προλάβουμε να βγούμε απ την είσοδο μας προλαβαίνει ο caro signore που ήταν κι ο κύριος περιποιητής μας κρατώντας το δικό μου πανωφόρι στο ένα χέρι, το κρασί του κοριτσιού στο άλλο, μας ανοίγει την πόρτα, μας συνοδεύει στο χαριτωμένο τραπεζάκι που έχουν φτιάξει για τα άτομα σαν και του λόγου μας, μας ανάβει, εκτός της σόμπας που έχουν προνοήσει να υπάρχει, και τα τσιγάρα μας, παραμένοντας σε επιφυλακή, όση ώρα καθόμαστε έξω, μήπως θελήσουμε κάτι. Χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο? Α ναι! Επιτρέψτε μου ένα τελευταίο. Θα μπορούσε ο συγκεκριμένος, vero Italiano, κύριος να μου διαβάζει για ώρες τον τηλεφωνικό κατάλογο και να τον ακούω μαγεμένη.

Κι αφού είπα κατάλογο ας ρίξουμε μια ματιά στο μενού της Gratella. Επαρκές και ενδιαφέρον. Επιλογές για όλα τα γούστα. Κλασσικές παρασκευές αλλά και ιδιαίτερες ενώ ούτε οι vegetarian θα μείνουν παραπονεμένοι. Η δική μας παραγγελία διαμορφώθηκε ως εξής κρατώντας υπόψη ότι το έτερο κορίτσι απεχθάνεται το τυρί περισσότερο κι από ότι εγώ τον άνηθο.

- Μπαστουνάκια φοκάτσιας για αρχή. Νομίζω ότι ήρθαν παρέα με κάτι αλλά ήταν τόσο νόστιμα από μόνα τους που πραγματικά δε θυμάμαι. Υπέροχη ζύμη, χοντρό αλάτι, λίγη ρίγανη αν δεν απατώμαι. Επαναλήφθηκαν άλλες δύο φορές.

- Gorgonzola e pere. Πράσινη σαλάτα, αχλάδι, pecans, dressing βαλσάμικου. Το τυρί ζητήθηκε χωριστά. Ισορροπημένη, πλούσια, φρέσκια. Gorgonzola dolce εξαιρετικής ποιότητας. Την έτρωγα μαζί με τη foccacia. 8.90e.

- Bruschette del giorno. Στην περίπτωσή μας αυτό μεταφράζεται σε μπρουσκέτες με ντοματίνια και σκόρδο απ τη μία και, το αυτό, με μανιτάρια κι άρωμα τρούφας. Επίσης custom made καθότι η αρχική εκδοχή τους είχε τυρί. Μου άρεσαν τόσο πολύ μες την απλότητά τους. Οφείλω να πω ότι προσπάθησα να αντιγράψω αυτές με τα ντοματίνια στο τελευταίο τραπέζωμα σπίτι μου θεωρώντας το, ως κάτι, απλό. Οφείλω, επίσης, να πω ότι η προσπάθεια εστέφθη υπό πλήρους αποτυχίας. 6.90e.

- Vitello tonnato. Αέρινες φέτες νεαρού μοσχαριού με σάλτσα τόνου και κάπαρη. Σας ξενίζει η ιδέα? Απλά δοκιμάστε το. 8.90e.

- Testaroli alla Genoveze. Το Genovese είμαι σίγουρη ότι το καταλαβαίνετε. Ένα αυθεντικό, πλούσιο pesto. Όσον αφορά στο πρώτο συνθετικό σημαίνει πλατιά, ακανόνιστα κομμένα, κομμάτια ζύμης. Μας προειδοποίησαν ότι λόγω σχήματος και υφής δε μπορούν να είναι al dente. Αν οι θείες στο χωριό έβλεπαν αυτά τα ζυμαρικά…οι πιο ευαίσθητες θα πάθαιναν ανακοπή.. οι πιο ανθεκτικές… βαρύ εγκεφαλικό. Πρώτη εντύπωση της μικρής μερίδας. Δεύτερη.. όχι μόνον ο, υπέροχα ρωμαϊκής κατατομής, κύριος που τα παράγγειλε δεν κατάφερε να τα τελειώσει αλλά περίσσεψαν αρκετά για να δοκιμάσω. Γεμάτη γεύση αλλά βαρύ πιάτο. 9.70e.

- Cnocchi con gamberi e tartufo για τον καλό μου. Νόμιζα ότι δε μου αρέσουν τα νιόκι. Άλλαξα γνώμη. Εξαιρετικές γαρίδες. Πιπεράτο. 12.60e.

- Strozzapreti alla norcina. Στην Ικαρία αλλά και άλλα νησιά λέγονται μακαρούνες. Όπως και να το πει κάποιος όμως το αποτέλεσμα ήταν αξιοσημείωτα, φρέσκα ζυμαρικά, all dente ως όφειλαν, με άρωμα τρούφας, μανιτάρια, κιμά από ιταλικό λουκάνικο (το οποίο ομολογώ ότι περίμενα να έχει περισσότερο έντονη γεύση), ελαφριά λεμονάτη σάλτσα και πιπέρι. Αγαπώ το λεμόνι παντού και τα ζυμαρικά δεν εξαιρούνται αυτού του κανόνος. 12.30e.

- Τελειώσαμε με panna cotta και semifredo με άρωμα τιραμισού. Ανάλαφρα, ιδιοπαρασκευής, αλλά θα ήθελα ένα πιο εντυπωσιακό crescendo.

Το τελικό ποσό του λογαριασμού που θα σας δώσω απέχει της πραγματικότητας καθότι 4 άτομα ήπιαμε 4 μπουκάλια κρασί. Ο πυρήνας των ΑΑ του site έχει σχηματιστεί.. Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος έτοιμοι να αναλάβουν καθήκοντα. Anyway…140 e.

Η τύχη το έφερε να μοιραστώ αυτό το, τόσο, ρομαντικό μαγαζί με τον πιο anti-romantic τύπο που μπορείτε να φανταστείτε. Εκ πρώτης όψεως πάντα. Γιατί στην πραγματικότητα είναι από τους πιο τρυφερούς ανθρώπους που ξέρω. Θέλει να περνιέται για Μαύρη οχιά αλλά στην καλύτερη είναι το φιδάκι ο Διαμαντής. Μμμ! Και νεροφίδα μη σας πω. Σας πληροφορώ ότι παρόλο που διακρίνεται για τις καυστικές κριτικές του έχει τύψεις! Να μην ξεχάσω ότι θα ζήσει πολλά χρόνια διότι κάθε φορά που τον σκέφτομαι εμφανίζεται! Το μόνο αρνητικό που έχω να του προσάψω είναι ότι έχει μεγάλη γλωσσίτσα η οποία μου κόστισε ένα απαράμιλλο δούλεμα απ τον Μουφράτ εφέντη την πρώτη μέρα του 18. Ξέρετε τι λένε έτσι? Ότι κάνεις την πρώτη μέρα της νέας χρονιάς….!

Αντιτίθεμαι σφόδρα στη σύγκριση μαγαζιών. Όμως η χρονιά μου έκλεισε με δύο, εκ διαμέτρου, αντίθετα εξ αυτών. Το ένα, απίστευτα, edgy rock, το άλλο τόσο γλυκά τρυφερό. Μ άρεσαν και τα δύο. Κάπως πρέπει να προασπίσω τη διπολικότητά μου εξάλλου. Αγαπώ τον υπερθετικό βαθμό. Δεν έχω κανένα θέμα με τα άκρα. Εκείνο που με κάνει να πλήττω αφόρητα είναι το ουδέτερο, έτσι κι έτσι, βαρετό, τυπικό, mainstream μέσον.

06 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Έχετε γράψει ποτέ κριτική σκεπτόμενοι κάποιον? Εγώ το κάνω πάντως. Ακόμα κι αν δε σκέφτομαι, κάποιον, συγκεκριμένα, πάντως, φροντίζω να αποδώσω αυτά που μου περνούν απ το μυαλό, το mood στο οποίο βρίσκομαι και, πάνω από όλα, την αίσθηση της όλης βραδιάς που έχω περάσει στα, κατά καιρούς, εστιατόρια.

Θα αναρωτηθείτε, ευλόγως, … τι μας νοιάζουν αυτά, εμάς, κουκλίτσα μου? και θα έχετε κάθε δίκιο με το μέρος σας, μη σας πω ότι κι ο καλός μου της ίδιας άποψης είναι, αφού απειλεί, συχνά πυκνά, ότι θα κάνει λογαριασμό μόνο και μόνο για να στέλνει «ακατάλληλη». Τι να πω? Μπορεί να έχει δίκιο.

Κάποιες, συγκεκριμένες, μέρες της χρονιάς, ξαναγίνομαι μαθήτρια. Τι σημαίνει αυτό? Ότι παίρνω το σχολικό λεωφορείο. Γυρίζω χρόνια πίσω … τα πράγματα έχουν αλλάξει (αλίμονο αν δεν είχαν) αλλά κάποια μένουν ίδια (περιέργως).

Τα ψαρωμένα μικρά εξακολουθούν να κάθονται στις μπροστινές θέσεις ενώ τα “μεγάλα”, κλασικά, γαλαρία. Τα ακούω να μιλάνε χρησιμοποιώντας συνθηματικές εκφράσεις τις οποίες νομίζουν ότι, μόνον, αυτά καταλαβαίνουν. Μειδιώ σαρδόνια, ειδικά, όταν η κόρη μου κάνει τη χάρη να μου απευθύνει τον λόγο ρωτώντας, ελαφρώς, ειρωνικά.. «το κάνατε/ακούγατε/λέγατε κι εσείς αυτό?» Ευγνωμονώ την ηλικία και την ωριμότητα που τη συνοδεύει (εδώ γελάνε! ) σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η οποία με εμποδίζει να τους τραβήξω από ένα χαστούκι να συνέλθουν επαναλαμβάνοντας την ατάκα που έχει υπάρξει motto του, γνωστού, σκληρού πυρήνα παλιών φίλων… “Τι να μας πεις κι εσύ για τη ζωή σου? Όλη η δική σου η ζωή ένα Σαββατοκύριακο δικό μας” Εύχομαι, ενδόμυχα, να μπορέσουν να την επαναλάβουν, με τη σειρά τους, και να ισχύει.

Σ’ αυτές τις διαδρομές, λοιπόν, είχα περάσει, πολλές φορές, μπροστά απ’ την πρώτη Μικρά Ασία. Είχε σχεδιαστεί, μάλιστα, επίσκεψη αλλά προσέκρουσε σε αντιρρήσεις λόγω περιβάλλοντος. Παρέμενε, όμως, μέσα στο μυαλό μου περιμένοντας, απλώς, την κατάλληλη ευκαιρία.

Όπου τι μαθαίνω? Ότι άνοιξε δίπλα σχεδόν στο σπίτι μου. Από ποιους? Ξέρετε εσείς! Let’s hear it for the γείτονες, αλλά, και τους χρήστες που μένουν στην άλλη άκρη φροντίζοντας, παρόλα αυτά, να ενημερώνουν τους αυτόχθονες ιθαγενείς για τα openings. Είστε παραπάνω από ευπρόσδεκτοι να μου δείξετε τα αμπελοχώραφά μου κι αν κάνατε το ίδιο για κάτι στρέμματα, που έχω, στην Αρκαδία, τα οποία αγνοώ, παντελώς, κατά που πέφτουν, θα σας ήμουν αιώνια ευγνώμων.

Πλατεία Μεσολογγίου λοιπόν. Σχετικά μεγάλη για τα δεδομένα του Παγκρατίου πάντα, το οποίο δε φημίζεται για τις πλατείες του. Η συγκεκριμένη είναι χαριτωμένη και δημοφιλής αφού, ότι ώρα κι αν περάσετε, θα δείτε κόσμο καθώς έχουν ανοίξει διάφορα μαγαζιά στην περίμετρό της. Το παρκάρισμα έχει τα θέματά του και η συμβουλή μου είναι να αποφύγετε τα στενά ψάχνοντας θέση στην Υμηττού ή στην Ευτυχίδου όπου έχετε μεγαλύτερες πιθανότητες.

Ο χώρος είναι μικρός, ζεστός, απλός. Έχει όμως την πέτρα, το ξύλο, τα παραδοσιακά χαλκώματα στους τοίχους, τα καρό κόκκινα κουρτινάκια. Χωρίς να διεκδικεί Χρυσή Σφαίρα διακόσμησης βγάζει, εντούτοις, μια θαλπωρή. Μου θυμίζει, έντονα, ταβερνάκι σε χωριό 100 κατοίκων στα 1000μ υψόμετρο. Αν είναι γεμάτο θα είστε λίγο στριμωγμένοι, μάλλον, το κάπνισμα επιτρέπεται αλλά, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι το μαγαζί που έχει φτιαχτεί να κάτσετε με τις ώρες. Κρατείστε στα υπόψη ότι η κουζίνα κλείνει στις 12 ακριβώς.

Το φαγητό είναι αληθινά μικρασιάτικο. Αρωματικό αλλά όχι έντονο, μπαχαρένιο αλλά με σοφό ταίριασμα, γεμάτης γεύσης αλλά όχι βαρύ. Ξεχάστε τα κεμπάπ που έχετε, κατά καιρούς, φάει. Εδώ μιλάμε για πολύ καλή ποιότητα καθαρού κρέατος, ελάχιστο λίπος, λίγο αλάτι και πιπέρι, ισορροπία καρυκευμάτων, γεύσεις που αλληλοσυμπληρώνονται, ατόφια απόδοση παραδοσιακών συνταγών, απόλυτη φρεσκάδα και, γιατί όχι, αρμονία.

Οι δύο μέχρι στιγμής επισκέψεις, μου έχουν δώσει τη δυνατότητα να δοκιμάσω το μεγαλύτερο μέρος του, συμμαζεμένου, καταλόγου. Δηλώνω, εξαρχής, ότι μου έχουν αρέσει όλα, τίποτα δε με έχει απογοητεύσει, κάποια τα θεωρώ κορυφαία.

- Οι πιτούλες της αρχής. Αφράτα τρίγωνα με ρίγανη και πάπρικα. Το τέλειο φτυάρι για τις αλοιφές.

- Οι σαλάτες, με προτίμηση στην ομώνυμη. Καρεδάκια ντομάτας, μαρούλι, βουνό από λεπτοτριμμένο καρότο, κρεμμύδι, κάπαρη, βαλσάμικο, αλλά, και λεμόνι να προσθέσετε κατά βούληση. Φρέσκιες, νόστιμες, δροσερές. Ότι πρέπει για στοματικό διάλλειμα. (Το συγκεκριμένο λογοπαίγνιο μόνον ένας θα το εκτιμήσει, είμαι σίγουρη).

- Εσμέ. Τόσο σπιρτόζικα καυτερή.

- Hummus. Από τα καλύτερα που έχω φάει. Βελούδινο, λεμονάτο, γήινο.

- Ντολμαδάκια. Τρυφερά αμπελόφυλλα αγκαλιάζουν την αρωματική γέμιση που βγάζει μια, απίστευτη, γλύκα. Μην απορήσετε για το μπαλσάμικο. Τους πάει τέλεια.

- Μπουγιουρντί. Η πετυχημένη εκδοχή του.

- Τυροπιτάκια. Σπιτικό φύλλο πάνω και κάτω. Ωραίο τυρί, ενδιάμεσα, αρωματισμένο με δυόσμο. Έρχονται σε τρίγωνα, τρώγονται με το χέρι. Η χαρτοπετσέτα κρίνεται άχρηστη αφού είναι αλάδωτα και τραγανά.

- Παστουρμαδόπιτα. Όπως και τα άνωθεν αλλά, φυσικά, με πολύ εντονότερη γεύση. Ήπιο κασέρι, εξαίρετης ποιότητας παστουρμάς, τέλεια αναλογία.

- Κασερλί κεμπάπ. Για τις αρετές των κρεατικών έχουμε, ήδη, μιλήσει. Να μία φορά που το κασέρι είναι εμφανές, τόσο οπτικά όσο και γευστικά, στο συγκεκριμένο πιάτο.

- Γιαουρτλού. Με ντονέρ. Το καταλαβαίνετε μόνο στη γεύση, καθόλου όμως στο στομάχι. Πιθανόν να το επαναλάβετε. Όνειρο όχι καλοκαιρινής αλλά ανατολίτικης νύχτας, γεμάτης αρώματα.

- Μπεϊτί κεμπάπ. Το βαρύ πυροβολικό. Εμβληματικό πιάτο. Τυλιγμένο σε φύλλο με καυτερή, κόκκινη, σάλτσα στη κορυφή. Μην το χάσετε. Συνοδεύεται, όπως και όλες οι μερίδες εξάλλου, από πίτες στη βάση, ντομάτες και πιπεριές ψητές, κρεμμύδια, μαρούλι, γιαούρτι κι ένα υπέροχο πιλάφι (με ρεβίθια την πρώτη φορά, τσιγαρισμένο κριθαράκι τη δεύτερη) με λεπτή γεύση και άρωμα βουτύρου.

- Κιουνεφέ. Θυμηθείτε να το παραγγείλετε απ την αρχή γιατί θέλει τον χρόνο του. Καυτό, τσιτσιριστό, τραγανές κλωστές κανταϊφιού, τυράκι με μια ανεπαίσθητη αλμύρα, που σπάει τη γλύκα, αέρινο σιρόπι. Από τα, ελάχιστα, γλυκά που θα έτρωγα, δεύτερο κομμάτι.

Η ιστορία των ιδιοκτητών της πρώτης Μικράς Ασίας είναι, λίγο πολύ, γνωστή. Ο κούρδος γιατρός και η σύζυγος του που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Εδώ το μαγαζί το τρέχουν τα παιδιά τους. Νέοι με προθυμία, ευγένεια, συστολή, λαμπερά τσερκέζικα μάτια και πλατιά χαμόγελα. Είμαι σίγουρη ότι οι γονείς τους είναι περήφανοι για αυτά.

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την τύχη να έχουν μία πατρίδα, να μιλούν μία γλώσσα, να μεγαλώνουν σε ένα, σταθερό, περιβάλλον. Οι συγκυρίες που οδηγούν σε μια τέτοια κατάσταση μπορεί να είναι από ευτυχείς έως τραγικές. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι το ίδιο. Πάντα ένα κομμάτι θα λείπει. Νόστος. Δύσκολοι αποχωρισμοί. Τα αεροδρόμια είναι σκληρά μέρη. Να είστε επιεικείς.