Loader

tzia

Κριτικές: 113
Μέλος από: Δεκ 2013

Εμφάνιση:

20 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Ατραξιόν!

Δεν είναι πολύ όμορφο όνομα για μαγαζί?
Σας φέρνει στο μυαλό, όπως σε μένα, ένα πανηγύρι?
Πολύχρωμα φώτα, μυρωδιά καμένης ζάχαρης, κόσμο να πηγαινοέρχεται, χαλαρά, χαζεύοντας?
Πιτσιρίκια, παιχνίδια λούνα παρκ, κόκκινα γλειφιτζούρια, πάγκους με φαγητά?

Πάντως αυτές οι εικόνες κατέκλυσαν το δικό μου κεφάλι όταν άκουσα για τη νέα άφιξη στην περιοχή της Δραπετσώνας. Από ποιον το έμαθα? Ε! Καλά τώρα…ένας είναι ο ζωντανός Οδηγός Πόλης όσον αφορά στα openings, κι όχι μόνον, της εστιατορικής σκηνής αποτελώντας, επίσης, αστείρευτη πηγή πληροφοριών, ιδεών και προτάσεων όταν πρόκειται να κανονιστεί έξοδος. Σε βαθμό που μου σπάει τα νεύρα, σε βαθμό που αρχίζω τα “τελείωνε”, σε βαθμό που αρχίζω τα “εκνευρίζομαι”, καταλήγοντας στο "άμα αποφασίσεις πες μου” διανθιζόμενο, ενίοτε, από κάνα μπινελίκι, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη ημέρα Πέμπτη. Την επαύριον είχε κανονιστεί η έξοδος στον Δυόσμο. Έχω γυρίσει σπίτι αργά απ' το γραφείο, έχω κάνει το δέκατο κρύο μπάνιο, είμαι χυμένη στον καναπέ και επιδίδομαι στο σπορ της ταβανοθεραπείας προσπαθώντας να αποφασίσω αν θα κοιμηθώ, μέσα στο επόμενο πεντάλεπτο, ή θα το καθυστερήσω για κανένα τεταρτάκι ακόμα.

Το τηλέφωνο χτυπά. Ευτυχώς, που είναι ο καλός μου σπίτι και απαντά, διότι, σιγά μην ξεκουνιόμουν, εγώ, να το πιάσω. Η αγαπημένη εξαδέλφη, του συζύγου, στην άλλη άκρη της γραμμής. Τα κορίτσια μας είναι μαζί, από το μεσημέρι, βολτάροντας στο κέντρο, έχουν γυρίσει στο σπίτι της εξαδέλφης, το οποίο είναι, στη Δραπετσώνα και η δική μας αποφασίζει να διανυκτερεύσει εκεί.

Ακούω, σκόρπια, κομμάτια απ' τη συζήτηση. Πιάνει τ’ αυτί μου ένα “δε νομίζω, μισοκοιμάται ήδη”. Μου τείνει το ακουστικό παρόλα αυτά. Ακούω “έλα, έλεγα να ερχόσαστε να πάμε για καμιά μπύρα, να τσεκάρουμε και που βολτάρουν τα κορίτσια”. Άκουσα καλά? Να τσεκάρουμε? Αν είχε τολμήσει να το κάνει αυτό η μαμά της δε θα είχε ζήσει να δει την επόμενη μέρα και μιας κι είμαι κορίτσι των ραμμάτων και των μπηχτών, θα απαγγείλω λίγο Βάρναλη “ Που είσαι νιότη που δείχνες πως θα γινόμουν άλλος”!
Η πρώτη αντίδραση στην πρόταση είναι…μπα… ενώ η αμέσως επόμενη…μμμ! δεν είναι άσχημη ιδέα…ερχόμαστε. Οποία σταθερότης αλλά τι τα θέλετε? Το καλοκαίρι δεν είναι για να μένεις μέσα. Βάζω, κυριολεκτικώς, ότι βρίσκω μπροστά μου, πιάνω μαλλί όπως όπως, όποιο πατούμενο βρίσκω πρόχειρο, μπορεί να ήταν και σαγιονάρες (έχουν σημασία αυτά που λέω), μηχανή, σε ένα 20λεπτο Δραπετσώνα.

Το μαγαζί απέχει κανένα πεντάλεπτο απ’ το σπίτι της εξαδέλφης. Βολτάροντας για να τσεκάρει τα κορίτσια (εγώ απείχα της διαδικασίας) πέφτουμε πάνω του. Μας αρέσει πολύ. Αποφασίζουμε να κάτσουμε εκεί για τις μπύρες και να τσιμπήσουμε κιόλας. Άλλο που δεν ήθελα. Βλέπω, επίσης, ένα κτίριο που μου φαίνεται γνωστό. Βρε λες? Το διασταυρώνω και, όντως, αποδεικνύεται ότι πρόκειται για το γήπεδο στο οποίο τιμά τη φανέλα του ο volleyball player του site. Στέλνω φωτό. Ακολουθεί η γνωστή ανταλλαγή μηνυμάτων. Υπόσχεται να περάσει να μας δει έστω και για λίγο.

Η Ατραξιόν, αν και βράδυ καθημερινής, είναι γεμάτη. Μας υποδέχεται ένας κύριος, θερμότατα, κι αμέσως μας τακτοποιούν σε ένα άνετο τραπέζι. Οκ. Δεν είναι στην πρώτη σειρά με την απίστευτη θέα στο λιμάνι του Πειραιά αλλά και πάλι, μια χαρά βλέπουμε τα καράβια να μπαίνουν και να βγαίνουν με αναμμένες όλες τις “γριλάντες” τους όπως λέει μια αγαπημένη γιαγιά στην Ικαρία. Η αίσθηση είναι τόσο όμορφη και καλοκαιρινή. Έχει παρτέρια, λουλουδάκια, λαμπιόνια, τη θάλασσα, παιδάκια, κόσμο που βολτάρει, οι εικόνες που μου έφερε στο μυαλό το όνομα δικαιώνονται απόλυτα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είδα, καθόλου, τον χώρο που θα χρησιμοποιηθεί τον χειμώνα είμαι σίγουρη, όμως, ότι θα είναι γουστόζικος και χαριτωμένος.

Ο κύριος επί της υποδοχής τρέχει για τα πάντα με χαμόγελο. Το ίδιο και τα παιδιά του service. Μας περιποιούνται, είναι παρόντες, εξηγούν, προτείνουν, φροντίζουν να έρθουν όλα με καλό ρυθμό στους σωστούς χρόνους. Από τις κουβέντες που κάνουμε αποκομίζω την αίσθηση ότι … γνωριζόμαστε? Αποδεικνύεται ότι πρόκειται για τον Στέλιο του Δυόσμου. Πόσο ευγενικό που μας θυμήθηκε. Τον ευχαριστώ κι από δω. Αν απορήσετε για το 3 στην εξυπηρέτηση οφείλεται σε ένα ατυχές συμβάν το οποίο θα εξηγήσω στην πορεία. Περνάει το παλικάρι όπως είχε υποσχεθεί. Με κοιτά με ύφος απορημένο κι ανήσυχο. "Τι έχεις ?" με ρωτά, "είσαι άρρωστη?, κουρασμένη?, για πρόσεχε λίγο" Όχι ρε Βαγγέλη... άβαφτη και σαν τον λέτσο ήμουν. Άντρες... τι να πει κανείς!

Κατάλογος:
Όχι τεράστιος, όχι μικρός. Τα κρεατικά του παραπέμπουν στην Ανατολή, τα ψαρικά πιο ψαγμένα με διεθνείς αναφορές. Όλα δείχνουν ορεκτικά. Αποφασίζουμε να κινηθούμε σε θαλασσινά μονοπάτια αν και λόγω των κοριτσιών, που μας έκαναν παρέα έστω και για λίγο, είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τα κεφτεδάκια του.

Από την ενότητα Σαλάτες:
Πατζαροσαλάτα. Γλυκά παντζάρια, ξυδάκι, λίγο γιαούρτι, ίσως μια ιδέα μαγιονέζα, καρύδια. Νόστιμη κι ορεκτική αλλά…είχε σουσάμι. Η εξαδέλφη είναι αλλεργική σ αυτό. Την έχουμε προλάβει ένα βήμα πριν την τραχειοτομή. Δυστυχώς δεν αναγραφόταν πουθενά κι αυτός είναι ο λόγος που χάνει μία ντοματούλα στην εξυπηρέτηση διότι κατά τα άλλα κανένα παράπονο. Μόλις το αναφέραμε ζήτησαν συγνώμη και έφεραν άλλη μία χωρίς τον αλλεργιογόνο παράγοντα. Δυστυχώς δεν είναι όλοι σαν κι εμένα που δεν αντιδρώ σε τίποτα αν και κάποια πράγματα, εδώ μέσα, με κάνουν να βγάζω φλύκταινες. 6.00 ευρώ.

Από τα Μπιχλιμπίδια:
Βουνό από πατάτες. Το λένε και το εννοούν! Απίστευτη ποσότητα λεπτοκομμένων, χρυσαφένιων, τραγανών πατατών πασπαλισμένων με πάπρικα. 3.50 ευρώ.

Κασέρι σαγανάκι με πιπερόμελο. Τέλειο αν και θα ήθελα να ήταν, λίγο, πιο πιπεράτο αφού υπερίσχυε η γλύκα του μελιού. 3.50 ευρώ.

Από τα Πασαλείμματα:
Τυροκαπνιστή. Ωραία μεν αλλά ως, απλή, τυροσαλάτα. Θα ήθελα να δικαιολογεί περισσότερο το καπνιστή του τίτλου. 2.50 ευρώ.

Μιουτεμπέλ (που εγώ το ξέρω μουτεμπέλ αλλά μπορεί να κάνω λάθος). Αλοιφή που περιέχει γιαούρτι και κομματάκια μελιτζάνας. Νομίζω ότι θέλει το κάτι παραπάνω για να απογειωθεί αλλά και ως έχει είναι ωραίο συνοδευτικό του ψωμιού αλλά και άλλων πιάτων. Τι να κάνω που είμαι κορίτσι των εντάσεων? Ομοίως στα 2.50 ευρώ.

Από τα Μπινελίκια (όχι αυτά που ρίχνω, κατά καιρούς, εγώ, μην παρεξηγηθούμε κιόλας):
Μπαμπάτσικοι κεφτέδες. Παχουλοί, καυτοί, ωραία κρούστα έξω, αφράτοι μέσα, αλλά, η χρήση περισσότερων μυρωδικών δε θα χάλαγε ούτε εμένα. 5.00 ευρώ.

Από τον Βυθό του μπικίνι (που είσαι Bob?):
Κόκκινα φασόλια και αβοκάντο με καπνιστό χέλι. Μιαμ! Και ξανά μιαμ! Αλλά, εφόσον υπάρχουν garagάκια σαν το Little Red Ridin’ Hood των Meanie Geanies, γιατί πρέπει να ακούμε το True απ΄ τους Spandau Ballet? Ανεβάστε λίγο την ένταση. 7.50 ευρώ.

Μπακαλιάρος με μαύρη σκορδαλιά. 7.50 ευρώ. Ευφάνταστο όσο κι εξαιρετικό πιάτο. Τόσο στεγνό και τραγανό το ψάρι. Τόσο δουλεμένη, διαφορετική, πολύπλοκη η σκορδαλιά. Ανακηρύχτηκε το καλύτερο πιάτο της βραδιάς απ τους υπόλοιπους και τους κατανοώ.. αλλά…

Απ αυτά που σερβίρονται με το κιλό:
Εγώ ήμουν απασχολημένη να καταβροχθίζω τα soft-shell crabs. Θυμώστε όσο θέλετε…εγώ δε μπορώ να τα αποκαλέσω τηγανιτά καβούρια με μαλακό κέλυφος…γιατί είχα και στο χωριό μου Halloween και Thanksgiving…ok? Σπεσιαλιτέ της East Coast. Φημισμένα αυτά του Maryland αλλά κι εδώ ήταν όνειρο. Τραγανά, ωραία παναρισμένα, γλυκύτατα. Λόγω εμπειρίας αλλά και προσωπικού γούστου θα ήθελα να δω δύο πιο ψαγμένες sauce από αυτές που συνοδεύονται. Τι θα λέγατε για Cajun spices ή μία truffle mayo? Έχω τις συνταγές αν ενδιαφέρεστε. Spice things up a little bit! 1/2κιλό (πολλά τα καβούρια, Άρη, όμωωως) 30 ευρώ.

Ήπιαμε μπύρες, λευκό κρασί, αναψυκτικά. Στο τέλος μας πρόσφεραν ωραιότατη γιαουρτολεμονένια mousse, φέρνοντας, μάλιστα, επιπλέον για τον καλό μου που, πολύ, του άρεσε. Συνολικός λογαριασμός... μακάρι να ήξερα γιατί αντίθετα με τα Εφαρμοσμένα Μαθηματικά που διδάσκονται στο ΕΜΠ, είμαι των Ανεφάρμοστων.

Θεωρώ ότι απ' τις τιμές που σας ανέφερα κατανοείτε ότι πρόκειται για εξαιρετικό vmf. Εξαιρετικό φαγητό, επίσης, κι ας γκρίνιαξα παραπάνω. Δεν είμαι σίγουρη αν πρέπει να ληφθούν υπόψη οι παρατηρήσεις μου γιατί είναι γνωστό ότι έχω μεγάλη απόκλιση απ' τον μέσο όρο. Πάντως με τέτοια δείγματα γραφής στην αρχή της λειτουργίας του και με το team του Δυόσμου από πίσω δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι η συνέχεια θα είναι θεαματική άρα ανυπομονώ να επιστρέψω.

Αισθάνομαι υπερήφανη γιατί έχω κατορθώσει να οδηγήσω, επιτυχώς, διάφορους αμετανόητους εργένηδες στα σκαλιά της εκκλησίας. Δε διέφυγε της προσοχής μου η, σχεδόν, ταυτόχρονη έξοδος κάτι παλικαριών του site. Όλοι με μια φίλη? Προσφέρω, αφιλοκερδώς, τις υπηρεσίες μου για την εύρεση κατάλληλων νοικοκυροκόριτσων. Να φάτε κι ένα σπιτικό φαγητό βρε, που όλο έξω τρέχετε...

08 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Ο δυόσμος (επιστημονική ονομασία Mentha spicata, Μίνθη η σταχυώδης) είναι είδος μέντας το οποίο είναι ιθαγενές της Ευρώπης και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Ο δυόσμος πέρα από τη χρήση του ως αντισπασμωδικό, τονωτικό και χωνευτικό βότανο, χρησιμοποιείται για να αρωματίσει διάφορα φαγητά. Απαντάται και με το όνομα ηδύοσμος, όπου και καταγράφονται 13 είδη και 9 παραλλαγές.

Οι άχρηστες πληροφορίες της ημέρας (και να ήταν οι μόνες εδώ μέσα.. ). Copy/paste από τη Βικιπαίδια με διόρθωση, παρόλα αυτά, καθότι ευρέθη λάθος. Wtf? Μόνον εγώ ασχολούμαι με proof reading και editing? Κι αν νομίζετε ότι δε βλέπω τις φάτσες σας και δεν ακούω, ενδεικτικώς, το «Μόνον εσύ μας τα πρήζεις κουκλίτσα μου.. » κάνετε μέγα λάθος!

Ο δυόσμος για μένα σημαίνει:

Αγαπημένο μυρωδικό εν αντιθέσει με τον απεχθή άνηθο.

Βασικό συστατικό μαγειρικών παρασκευών όπως κεφτέδες παντός είδους και γεμιστά. Τον δοκίμασα, όμως, φέτος σε σαλάτες και πολύ μου άρεσε οπότε λέω να τον καθιερώσω. Με πεπόνι και φράουλες, ειδικά, ταιριάζει εξαιρετικά.

Mojitos κι ουχί μόνον. Με πεπειραμένο barman παρέα αυτό το καλοκαίρι στην Ικαρία έκανα μεταπτυχιακό στα cocktails. Αν δε τo mojito, σας φαίνεται υπερβολικά γλυκό και σύνηθες, πλέον, όπως στην αφεντιά μου, ζητήστε να σας ετοιμάσουν ένα με αγγούρι και δυόσμο. Περισσότερες πληροφορίες στο Dude. Πείτε ότι σας έστειλα εγώ!

Το γνωστό κι αγαπημένο, από πλειάδα χρηστών του site, μεζεδοπωλείο στον Πειραιά. Ούτε θυμάμαι από πότε ήθελα να το επισκεφτώ. Μπορεί και πάνω από δύο χρόνια. Όλο κάτι τύχαινε, άλλαζαν τα δεδομένα, δε βόλευε σε συγκεκριμένες περιστάσεις, προέκυπτε κάτι άλλο, οι συνήθεις αναποδιές.

Δεύτερη εβδομάδα Αυγούστου. Τηλεφώνημα με τους καινούργιους κουμπάρους και κανόνισμα εξόδου. Ήταν δυνατό να περάσει ολόκληρος γάμος χωρίς περαιτέρω, λεπτομερή ανάλυση? Όχι βέβαια! Μαγαζί δεν έχει αποφασιστεί. Flash! (μου σκάνε πολλά τέτοια τον τελευταίο καιρό, μάλλον, πρέπει να το κοιτάξω). Πάμε Δυόσμο? Συμφωνούν. Υπάρχει τραπέζι. Perfect! Βρίσκουμε το μαγαζί εύκολα και να παρκάρουμε δίπλα. Pure perfection!

Στενή πρόσοψη, ξύλινη πόρτα, σκάλα που ανεβαίνεις.. ανεβαίνεις.. ανεβαίνεις, σκεπτόμενη.. που πάμε μάνα? ευχαριστώντας, ταυτόχρονα, το Άγιον Πνεύμα που σε φώτισε και φοράς flat πέδιλα. Τελικός προορισμός.. ταράτσα αλλά κατά την ανάβαση βλέπεις τον χώρο που χρησιμοποιείται τον υπόλοιπο καιρό. Στάση για ανάσα και χάζι. Όμορφος, χαριτωμένος, ανάλαφρος, ξύλο, τόνοι του γκρι. Ο χώρος της ταράτσας είναι απλούστερος και με λιγότερες διακοσμητικές πινελιές αλλά έχει λουλουδάκια, γλάστρες, άνετα τραπέζια, αναπαυτικές καρέκλες, αραιή διάταξη, μια χαρά εξάλλου αυτό που σε ενδιαφέρει περισσότερο και έχεις εστιάσει είναι το φαγητό.

Ο κατάλογος, ούτε τεράστιος, ούτε μικρός με έμφαση στους μεζέδες όπως, εξάλλου, δηλώνει ο Δυόσμος. Πρώτες ύλες με σαφή αναφορά προέλευσης, διαφοροποίηση κλασσικών παρασκευών, ανανεωτικό αέρα στην ελληνική κουζίνα. Μ’ αρέσει. Ψαγμένα ποτά και μπύρες. Κι αυτό μ’ αρέσει. Τα πιάτα έρχονται και…. δεν είναι ότι δε μου αρέσουν γιατί νόστιμα είναι, δε με απογειώνουν, όμως, όπως περίμενα, έχουν αστοχίες, με το γλυκό του τέλους να δίνει τη χαριστική βολή. Στεναχωριέμαι πολύ.

Κάνω το λάθος να στείλω φωτογραφία στον Sb (παρόλη την επιστημονικώς τεκμηριωμένη απόδειξη, περί του αντιθέτου, είναι να μη σου βγει το όνομα.. ) με τον οποίο συζητούσαμε ότι δεν έχουμε καταφέρει να πάμε, ενώ το είχαμε στη λίστα μας. Λαμβάνω ένα μεγαλοπρεπέστατο “προδότρααα” Εγώ? Με έχουν χαρακτηρίσει παντοιοτρόπως αλλά προδότρα ποτέ! I don’t trade my heroes for ghosts κι αν αποφάσισα να το κάνω, για μία και μοναδική φορά στη ζωή μου, πρόκειται για ειδική περίπτωση.

Συμφωνούμε να πάμε και παρέα. Γυρίζω από τις διακοπές, θέλω να δω τους φίλους, θέλουν να με δουν κι αυτοί, μαζευόμαστε κι έτσι ένα βράδυ του Σεπτέμβρη βρίσκει 9 κεφάτα, χαρούμενα, ανυπόμονα να συναντηθούν άτομα, στην ταράτσα του Δυόσμου.

Σας παραθέτω εν συντομία τα πιάτα που δοκίμασα και στις δύο επισκέψεις. Σίγουρα κάποια θα έχουν αλλάξει αλλά πιστεύω ότι αρκετά απ' αυτά θα έχουν παραμείνει σταθερά.

Παράδοξος ντάκος. Παξιμάδι χαρουπιού, μαριναρισμένο κολοκυθάκι σε καρεδάκια, ψιλοκομμένη ντομάτα, ξινοτύρι Νάξου, δυόσμος. Υπέροχη πραγματικά. Φρέσκια, δροσερή, λεμονάτη. 6.00 ευρώ.

Φλογέρες με φέτα της Χήρας, σιρόπι καρπουζιού και παπαρουνόσπορο. Ελάχιστα λεπτά από την προσγείωσή τους στο τραπέζι πάνιασαν. Ίσως η ζέστη, η υγρασία? Πάντως σίγουρα δεν οφείλεται για το γεγονός η χρήση φούρνου μικροκυμάτων. Το τυρί υπερβολικά αλμυρό, το σιρόπι δε μου πήγε. 4.00 ευρώ.

Ρολάκια με παστουρμά Μιράν, Αρσενικό Νάξου και ντομάτα. Ωραία αναλογία υλικών, νόστιμο αποτέλεσμα αλλά, η ζύμη ήταν τόσο σκληρή σε κάποια σημεία, που ήταν αδύνατο να κοπούν με μαχαίρι. Τα φάγαμε, αναγκαστικά, με τα χέρια. 5.00 ευρώ.

Αυγά με sticks πατάτας και σαλάμι αέρος Στρεμμένου (στην πρώτη επίσκεψη δεν υπήρχε και είχε αντικατασταθεί με απάκι). Έρχεται ένα βουναλάκι από χρυσαφένια σπιτικά chipsάκια με αυγά μάτια πάνω τους τα οποία, ευγενώς, ανακατεύουν. Κατά την προσωπική μου γνώμη ούτε το σαλάμι ούτε το απάκι πρόσθεταν κάτι, το αντίθετο θα έλεγα, αφού οι φετούλες των αλλαντικών είχαν ξεραθεί, ήταν πολύ σκληρές, άφηναν μια λαδίλα. Κατά τα άλλα το πιάτο είναι νόστιμο αν και δύσκολο στον χειρισμό του αφού οι πατάτες, λόγω σχήματος και λεπτότητας, τείνουν να φεύγουν απ το πιρούνι. 7.50 ευρώ.

Μπουκιές κοτόπουλο με καπνιστό τυρί Μετσόβου σε φωλιά από κανταϊφι. Δεν περίμενα να μου αρέσει κι όμως…. ένα πληθωρικό πιάτο με ζουμερό κοτόπουλο και εξαιρετική, καπνιστή, τυρένια γεύση. 6.50 ευρώ.

Φρέσκα μακαρόνια με ραγού από μοσχάρι. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τα κλασσικά κι αγαπημένα μακαρόνια με κιμά απλώς ο κιμάς είναι χοντροκομμένος ή το μοσχάρι ψιλοκομμένο, διαλέξτε όποια εκδοχή σας ταιριάζει καλύτερα. Καλό, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο, με βασικό default τα μακαρόνια τα οποία, καθότι φρέσκα, είχαν χάσει τη στιλπνότητά τους, ήταν τραχιά αφήνοντας μια δυσάρεστη αίσθηση στο στόμα. 9.00 ευρώ.

Τριλογία από λουκάνικα. Ίσως τα έφαγα όταν είχαν κρυώσει, η αλήθεια είναι ότι δε μου είπαν πολλά πράγματα. 7.00 ευρώ.

Θρακιώτικο κους κους με άρωμα από γεμιστά και νιβατό τυρί. Δεν υπήρχε περίπτωση να διαλέξω εγώ αυτό το πιάτο στον αιώνα τον άπαντα. Μας το κέρασαν στη δεύτερη επίσκεψή μας και επέμεναν να το δοκιμάσω. Το έκανα για λόγους ευγένειας. Ότι το έφαγα σχεδόν όλο, μάλλον, δεν εμπίπτει στους προανεφερθέντες λόγους. Με την πρώτη μπουκιά μου ήρθε όλη η γεύση που έχει το ελληνικό καλοκαίρι. Τέλεια βρασμένο το ζυμαρικό, υπέροχα αρώματα μυρωδικών, umami γεύση ντομάτας, κρεμώδες τυρί που έντυνε το σύνολο και ταίριαζε απίστευτα. 4.00 ευρώ.

Στον Δυόσμο θα ξαναγυρίσω. Γιατί?

Γιατί, απλούστατα, με κέρδισαν οι άνθρωποί του. Ο Στέλιος και τα κορίτσια (ας με συγχωρήσουν που δε θυμάμαι τα ονόματά τους) είναι άμεσοι, φιλικοί, δεκτικοί στις παρατηρήσεις, συζητούν, εξηγούν, δέχονται, έχουν όραμα, άποψη, κέφι, μεράκι. Είμαι σίγουρη ότι οι, όποιες, αστοχίες θα διορθωθούν, θα το πάνε ένα βήμα παραπέρα, θα κάνουν την υπέρβαση, θα βρω πιάτα τα οποία θα ανυπομονώ να ξαναγευτώ.

Εις το επανιδείν λοιπόν.

Υγ1. Επειδή είναι της μοδός, κατά πως φαίνεται, είπα να τραβήξω ένα μπαράζ υστερόγραφων διότι αν είναι να το κάνεις.. κάντο σωστά and go all the way…αλλά…βαριέμαι. Πολύ! Θανάσιμα! Όπως κάποιες επαναλαμβανόμενες κριτικές και το pattern ψήφων τους. Δε διαθέτω πέταλα, ατυχώς, όπως το Χρυσανθεμάκι δια να μαδήσω, κούρεψα το μαλλί οπότε δεν έχω, πλέον, κοτσίδια να τραβήξω, με βλέπω να προβαίνω στο “ Άσε με μάνα.. σηκώνω μοϊκάνα” κατά πως λέει ένα φοβερό κομμάτι που μου έστειλε μια μαύρη οχιά που κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Keep those songs coming. Love them.
Ευτυχώς που υπάρχουν εκείνες οι άλλες κριτικές με τη φρέσκια ματιά, το παιχνιδιάρικο, ανατρεπτικό στυλ, τη rock attitude, το απόλυτα προσωπικό ύφος, αυτές που, αληθινά, ανυπομονώ να διαβάσω, μου φτιάχνουν τη μέρα, τη διάθεση, με κάνουν να θέλω πάω στα μαγαζιά που αναφέρονται, ιδανικά μαζί με τους γράφοντες και τις οποίες θεωρώ δώρο.

Υγ2. Welcome Τρώγων.

23 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Περί γενέσεως και φθοράς
Αριστοτέλης 4π. Χ.

Παρασκευή 11 Αυγούστου βράδυ.

Καθότι γνωστή για τις ενοράσεις και μαντικές ικανότητες που διαθέτω, μπορώ να σας πω από τώρα το πρώτο σχόλιο που θα λάβω μετά τη δημοσίευση της κριτικής. “ Το πόσο μ’ αρέσει να διαβάζω κριτικές του Αυγούστου στα τέλη Οκτώβρη, δε λέγεται” Ωραία! Συμφωνώ! Τι να κάνω, όμως, για πείτε μου? Έχω δουλειές λέμεεεε, κόσμο να δω, δε μου αρέσει να γράφω για το μπισκοτάκι που συνόδευε τον καφέ που ήπια (αν και κάτι “σβουριχτά”cookies μου έχουν κολλήσει κι αυτήν την υπόσχεση δε σκοπεύω να την αφήσω να περάσει έτσι, σαν κάτι άλλες που εδόθησαν και δεν τηρήθηκαν), αφήστε που πρέπει να μου έρθει η έμπνευση και η Μούσα μου, τώρα τελευταία, κάνει απιστίες! Αλλά δε φταίει κανένας άλλος…εγώ φταίω που κάνω παρέα με στρίτζους. Γενικώς, δηλαδή, εγώ φταίω για όλα αλλά αυτό είναι ένα θέμα με το οποίο δε θα ασχοληθώ, επί του παρόντος, διότι θα αρχίσω τα Ομ! Ομ! Ομ!

Τελευταίο βράδυ στην Αθήνα. Την επομένη το, πολύ, πρωί ταξιδεύαμε δια την ηρωική νήσο. Η βραδιά προ των διακοπών είναι, πάντα, αφιερωμένη στη μαμά και τη θεία τις οποίες κερνώ για την επερχόμενη γιορτή μου και αποχαιρετώ για το δεύτερο μισό του Αυγούστου.

Καλοκαίρι, ζέστη, νηστεία. Συνδυασμός που μόνο σε θαλασσινά μπορεί να οδηγήσει. Καινούργιο μαγαζί γιατί οι κυρίες μου αισθάνονται όμορφα όταν τις πηγαίνω κάπου που δεν έχουν ξαναπάει. Σκέφτομαι διάφορα, κάνω κάποια τηλέφωνα, πολλά είναι κλειστά, η Γιαγιά Ελισάβετ, όμως, όχι οπότε κλείνω τραπέζι και αφού διευθετώ τα τελευταία ζητήματα( τα οποία παρέμειναν διευθετημένα και under control, γεγονός πρωτοφανές) στο γραφείο, τρέχω για τον απαραίτητο καλοκαιρινό καλλωπισμό άκρων και κεφαλής, τις παραλαμβάνουμε, φτάνουμε.

Σας έχω πει, εγώ, ποτέ, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, πως φτάνουμε? Not! Το είχα μέχρι τη Συγγρού μετά κάπου στρίψαμε, Τζιτζιφιές είναι, κοντά στο Νιάρχειο έχω την αίσθηση, μεγάλος δρόμος, δε χαθήκαμε, εύκολο θα είναι. Γενικά όταν είμαι στο αυτοκίνητο δεν παρατηρώ, ακούω μουσική, αναφωνώ 8 φορές στις 10…πόσο καιρό έχω να το ακούσω αυτό, βλέπω τον δρόμο να χάνεται και σκόρπιες εικόνες.

Ο χώρος είναι…”θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε”! Μου θυμίζει έντονα σκηνή από ελληνική ταινία του 60. Μόνο τα χρωματιστά λαμπιόνια λείπουν. Κι ο Ζαμπέτας να παίζει μπουζούκι. Έχει θετική αύρα, αθωότητα, τιμιότητα, ξεκάθαρο ύφος. Αυλή σκεπασμένη με κληματαριά, λουλούδια, φυτά περιμετρικά, τραπέζια/καρέκλες περασμένων δεκαετιών άνετα, όμως, αραιά τοποθετημένα με κυρίαρχη αίσθηση αυτή της καθαριότητας όπου κι αν κοιτάξω.

Το μαγαζί γεμάτο κι όμως από την πρώτη στιγμή που μας υποδέχτηκαν με χαμόγελο, έως ότου μας ξεπροβόδισαν, πάλι, με χαμόγελο δεν υπήρξε στιγμή που να χρειαστεί να τους ψάξουμε. Σερβίτσια, νεράκι, ψωμί, ποτά, ήρθαν άμεσα, ο πάγος ανανεωνόταν χωρίς να χρειαστεί να το υπενθυμίσουμε, τα πιάτα δεν άργησαν καθόλου. Εικάζω ότι πρόκειται για μέλη της οικογένειας αφού τέτοια εντύπωση αποκόμισα, κάπως, έτσι σερβίρω κι εγώ στα τραπέζια που κάνω σπίτι μου.

Ακόμα κι αν δεν έβλεπα την τεράστια σημαία του Πόντου που κρέμεται στο εσωτερικό, δεν άκουγα την πλειοψηφία των θαμώνων να ομιλούν τη ρωσική, η ανάγνωση του καταλόγου θα με υποψίαζε για την καταγωγή της γιαγιάς βλέποντας τα πέλμενι, βαρένικι, ντολμάδες, να φιγουράρουν. Καθότι προσανατολισμένοι σε θαλασσινά δεν τα δοκιμάσαμε, λέω, όμως, να το κάνω σε μελλοντική επίσκεψη. Κατά τα άλλα, οι κλασσικές σαλάτες, ορεκτικά, θαλασσινά και ψιλό ψαράκι που περιμένεις από ένα τέτοιο μαγαζί. Σας είπα ότι είναι ξεκάθαρο. Διαλέξαμε:

Χωριάτικη. Αύγουστο μήνα με τα λαχανικά που την αποτελούν στα καλύτερά τους δεν είχε μεγάλες πιθανότητες να αποτύχει. Πλούσια, φρεσκοκομμένη, μια χαρά.

Σκορδαλιά. Εδώ τα χαλάσαμε λιγάκι. Περίμενα μια πιο σπιρτόζα εκδοχή. Κακή δε θα την έλεγα αλλά ρε παιδί μου…για σκορδαλιά μιλάμε, δικαιώστε το πρώτο συνθετικό της λέξης.

Γαύρο μαρινάτο. Σπιτικός, ξιδάτος, κρουστός.

Πατάτες τηγανητές. Σιγά μην έλειπαν. Εννοείται φρέσκιες και σπιτικές και αλάδωτες και τραγανές.

Μύδια αχνιστά. Το τι μύδι έφαγα φέτος το καλοκαίρι ελέω του καλού μου δεν περιγράφεται. Ξέρει αυτός. Στρουμπουλά, ψωμωμένα, φρεσκότατα, με το σκορδάκι τους, τα καρεδάκια κρεμμυδιού, το θαλασσινού αρώματος ζουμάκι τους.

Χταπόδι στη σχάρα. Δύο τροφαντά πλοκάμια, καθόλου στεγνά, ωραίο άρωμα, λαδάκι, ξυδάκι, γεια σας.

Καλαμάρι, ή μήπως ήταν θράψαλο, θα σας γελάσω και δεν το θέλω, ψητό. Προικισμένο με τις ίδιες αρετές του χταποδιού. Ωραίο.

Μαριδούλες. Λιλιπούτιες, ελαφροτηγανισμένες, τραγανιστές και πολλές, πάρα πολλές, τόσο πολλές που οι κυρίες μου πήραν δουλειά για την επόμενη μέρα. Τους άρεσαν και την επαύριον. Θέλουν να ξαναπάμε να τις φάμε. Success story.

Γαρίδες ψητές. Το βαρύ πυροβολικό. Crunchy απέξω, ζουμερές, κατάλευκες μέσα, λίγο χοντρό αλατάκι μόνον ως άρτυμα. Νόστιμες, πολύ νόστιμες, τόσο νόστιμες που, παρόλο που είμαι γνωστή για τη χρήση μαχαιροπίρουνου παντού, στην τρίτη το παράτησα κι έβαλα χέρι. Το οποίον χέρι ξεμύρισε, βέβαια, μετά από τρεις μέρες αλλά χαλάλι τους.

Μαζί με ούζο, μπύρες, σόδες (απαραίτητες) ο λογαριασμός έφτασε τα 80 ευρώ για τέσσερα άτομα. Σας το είπα ότι είναι τίμιο. Κέρασμα στο τέλος μια μεγάλη πιατέλα με φρούτα εποχής. Ότι έπρεπε.

Φεύγοντας είδα τη γιαγιά Ελισάβετ να κάθεται σε μια καρέκλα να ξεκουραστεί. Πολύ θα ήθελα να της πιάσω την κουβέντα. Είμαι σίγουρη ότι θα είχε πολλές ιστορίες να διηγηθεί. Δεν το έκανα αλλά, ίσως, το κάνω την επόμενη φορά.
Θυμήθηκα τις δικές μου γιαγιάδες. Η μία καλοζωισμένη Υδρέισσα και η άλλη, της οποίας φέρω το όνομα, μια λεπτή δωρική φιγούρα η οποία όμως πηγαινοερχόταν στην Αμερική δυο, τρεις φορές τον χρόνο και καβαλούσε ζόρικα άλογα μέχρι το τέλος.
Έβλεπα τη μαμά και τη θεία. Δύο γυναίκες για τις οποίες έχει λεχθεί ότι “ αυτές και η μύτη να τους πέσει, δε θα σκύψουν να τη σηκώσουν”. Τα χρόνια τους, πια, είναι πολλά και η φθορά του χρόνου, παραπάνω από, εμφανής. Δε μπορώ παρά να αναρωτιέμαι…του χρόνου? Θα είναι εδώ?

Κάθε αρχή έχει και ένα τέλος. Με τη διαδικασία της γέννησης αρχίζει κι αυτή της φθοράς. Οι κύκλοι οφείλουν να κλείνουν. Είναι παρηγορητικό όταν αυτό γίνεται ομαλά και στην ώρα του. Προσφέρει γαλήνη σαν κι αυτά τα ζεστά Αυγουστιάτικα βράδια που περνάς με την άμεση οικογένειά σου και τα οποία σου δίνουν τη δυνατότητα να είσαι ακόμα παιδί.

03 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Tzia τε και fratello συνέγραψαν, tzia μεν ως πρωθιέρεια, fratello δε ως καντηλανάφτης (τα σχόλιά του εντός παρενθέσεων).
Είναι η πρώτη φορά που θα προτιμήσω τον καντηλανάφτη…απ τον ναύτη!

«Άσε τις τρέλες στις Σεϋχέλλες,
πάμε για μπύρα στο Altamira! »
Αυτό λαμβάνω στο inbox όταν ανακοινώνονται τα εστιατόρια που συμμετέχουν στην εβδομάδα καλοφαγάδων, κι όταν μιλά ο πρώτος τη τάξει χρήστης εγώ προσωπικά ακολουθώ με κλειστά μάτια.

Γιατί τον εμπιστεύομαι.

Απολαμβάνω τις κουβέντες μας.

Γελάω απίστευτα με το σαρκαστικό του χιούμορ.

Είμαι σίγουρη ότι δε θα μου αρνηθεί τη συγγραφή κοινής κριτικής η οποία θα φέρει στη σκηνή το δίδυμο Fratzia ή Tziatello για άλλη μία guest εμφάνιση (μετά το ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ στο Περιστέρι).

Ευχής έργον αποτελεί η συμφωνία και των υπόλοιπων φίλων να επιλέξουν τη συγκεκριμένη βραδιά, όχι ότι τους άφησα και πολλά περιθώρια για κάτι άλλο.

Αφού ξεμπερδεύουμε με τα διαδικαστικά, που θα’σαι που θα’μαι, θα προλάβω δε θα προλάβω, ποιος θα περάσει να πάρει ποιον, κράτα μου θέση, κατορθώνω να είμαι έτοιμη στην ώρα μου. Στην ώρα του είναι επίσης το αγαπημένο αγόρι που τον τελευταίο καιρό, αγόγγυστα, έχει επωμιστεί να με πηγαινοφέρνει σε διάφορες περιστάσεις. Το αποτέλεσμα: Φτάνουμε καθυστερημένοι, αφού έχει απίστευτη κίνηση, αφήστε που κολλάει και το gps (Στρατηγός με κολλημένο gps; Αν είναι δυνατόν! ), με αποτέλεσμα να κάνουμε κύκλους στην κόλαση του Αμαρουσίου. Στα μικρά διαστήματα που δε βρίζω προλαβαίνω να στείλω ενημερωτικά μηνύματα του στυλ “κοντά είμαστε”, “φτάνουμε” μέχρι και να κλίνω το «η όψις, της όψεως».

Επιτέλους ακούμε τη φωνή του gps, το οποίο εδέησε να ξεκολλήσει να ανακοινώνει το πολυπόθητο “φτάσατε στον προορισμό σας” και ως γνωστή γαϊδούρα αφήνω το αγόρι να παρκάρει μόνο του και μπαίνω φουριόζα μέσα πηδώντας δυο δυο τα σκαλιά της εισόδου. Πώς γλύτωσα το σαβούρντισμα είναι απορίας άξιον.

Anyway, που λέω κι εγώ, μπαίνω μέσα, οι άνθρωποι με υποδέχονται ευγενέστατα, μου υποδεικνύουν το τραπέζι μας, όχι ότι ήταν απαραίτητο δηλαδή, αφού ήταν το πιο πολυπληθές της βραδιάς, μοιράζω χαιρετούρες και συγγνώμες και κάθομαι.

Ο χώρος είναι αρκετά μεγάλος, άνετος, με διάφορα διακοσμητικά στοιχεία των περιοχών, πολιτισμών και κουζίνας που πρεσβεύει το Altamira. Όσον αφορά εμένα υπερίσχυσε το μεξικάνικο στοιχείο, τόσο, που νόμιζα ότι είχα μεταφερθεί στη Santa Fe. Χαρούμενα, έντονα χρώματα που όμως δεν κούραζαν, ξύλινα, μεγάλα, σταθερά τραπέζια, άνετες καρέκλες, ωραίος φωτισμός, ταξιδιάρικη αίσθηση. (Ακριβώς! Μολονότι μου λείπει το εστιατόριο της Τσακάλωφ, οφείλω να ομολογήσω ότι το ALTAMIRA του Αμαρουσίου θα μπορούσε, όπως είναι, να διακτινιστεί στο Παρίσι, το Βερολίνο ή το Λονδίνο και θα ταίριαζε γάντι. )Όπως βλέπετε έχετε να κάνετε με πολυταξιδεμένο δίδυμο. Μπαίνουμε στα αεροδρόμια και μας χαιρετούν ως κι οι καθαρίστριες.

Για το προσωπικό και την εξυπηρέτηση δεν έχω λόγια, αφού υπήρξε άψογη. Ανέλαβαν την επιλογή των πιάτων, ήταν παρόντες οποιαδήποτε στιγμή, επαναλάμβαναν ακούραστα τα συστατικά των πιάτων, ανανέωναν άμεσα φαγητά, ποτά κι ό, τι άλλο ζητούσαμε, σέρβιραν με εξαιρετική κομψότητα αλλάζοντας μαχαιροπήρουνα ούτε θυμάμαι πόσες φορές, ήταν ανοιχτοί στις παρατηρήσεις που έγιναν, μας περίμεναν υπομονετικά να αποφασίσουμε να φύγουμε. Τύχαμε ειδικής μεταχείρισης λόγω του event; Σε έναν μικρό βαθμό ίσως ναι, αλλά πιστεύω ειλικρινά ότι και οι άλλοι πελάτες τους τυγχάνουν της ίδιας αντιμετώπισης με ελάχιστη διαφορά.
(Ήταν εξαιρετικά βολικό το ότι ο σεφ πήρε την πρωτοβουλία και μας σέρβιρε στο πιάτο – με την πρέπουσα σειρά – 15 διαφορετικά πράγματα + 6 γλυκά σε ποσότητα επαρκή ώστε να σχηματίσουμε γνώμη χωρίς να διακινδυνεύσουμε διάτρηση στομάχου. )

Όσον αφορά το φαγητό θα αφήσω τον συν-γράφοντα να σας τα πει καλύτερα (Εγώ απλώς καντήλια ανάβω, συντρόφισσα! ), γιατί εγώ ομολογώ ότι έχασα τη μπάλα. Το βέβαιον είναι, και νομίζω ότι κι ο Fratello θα συμφωνήσει, ότι από την ώρα που έχουμε να κάνουμε με τόσο πολυσυλλεκτικό μενού το αποτέλεσμα δε θα είναι (δεν μπορεί να είναι) εξίσου πετυχημένο σε όλα τα πιάτα.

Ας πούμε για τα μεξικάνικα: Ήταν φρέσκα στη γεύση, απόλυτα ελαφρά, αλλά για μένα τους έλειπε η ένταση που έχω συνηθίσει. Περιέργως μου άρεσαν περισσότερο τα ινδικά τους, ίσως, γιατί κι αυτά ήταν σχετικά ήπια.

Προσωπικά αγαπημένα πιάτα της βραδιάς που ξεχώρισα ήταν:

H κακτοσαλάτα που ήταν αρκετά έντονη και καυτερή. (Συμφωνώ, πραγματικά αλλιώτικη γεύση. )

Η (σαλάτα) Del Mar, η οποία ήρθε σερβιρισμένη με μια μικρή φωλιά τορτίγιας και ήταν δροσερή, νόστιμη, με ωραία θαλασσινά.

Τα samosas δεν είχαν καμία αίσθηση λαδίλας, ωραία γέμιση και υπέροχα chutneys(ω ναι! ) ως συνοδευτικά.

Το κοτόπουλο με μήλο.

Το ταντούρι τους που μολονότι όταν το είδα θεώρησα ότι είχε στεγνώσει, αποδείχτηκε ζουμερό και νόστιμο, το δικό μου κομμάτι τουλάχιστον. (Το δικό μου όχι, προφανώς οι καντηλανάφτες παίρνουν τα αποφάγια. )

Το μοσχάρι με κάστανα και κινέζικα μανιτάρια.

Η πάπια η οποία είχε εξαιρετική γλυκίζουσα πορτοκαλένια σάλτσα, αλλά…την είχαν παραψήσει. Αν προσεχθεί αυτό θα αποτελεί ένα από τα καλύτερα πιάτα τους.

Το green curry(σταματήστε να κοροϊδεύετε την προφορά μου)τo οποίο ήταν ευχάριστα καυτερό. (Για μένα το number one. )

Το συνοδευτικό basmati (το οποίο ταίριαζε με όλα τα φαγητά που δοκιμάσαμε). Καιρό είχα να φάω τόσο πετυχημένο, αρωματικό και σωστά βρασμένο ρύζι.

Για τα γλυκά μη με ρωτάτε πολλά. Ήμουν έξω και κάπνιζα. Δοκίμασα μόνο μια κουταλιά από το banoffee και την κρέμα καρύδας οπότε δε μπορώ να πω κάτι. Βλέπω όμως ότι έχασα μερικά πολύ ενδιαφέροντα. Καλά να πάθω. (Κανένα πρόβλημα, ο καντηλανάφτης κράτησε τις επάλξεις: Εξαιρετική η pannacotta, ακολουθούμενη από την τούρτα Mexicana και το cheesecake στην τρίτη θέση. Το banofee και να το έτρωγα, που δεν το τρώω, δε θα το είχα προλάβει με τον VAGELIS απέναντί μου. )

Ήταν μια λαμπερή βραδιά που τα είχε όλα. Καλή διάθεση, έξυπνες ατάκες, ενδιαφέρουσες συζητήσεις, άνετη επικοινωνία, γέλια, πειράγματα, festive mood. Σαν ένα εφηβικό πάρτι, αυτή την αίσθηση είχα. Επιτρέψτε μου να αναφέρω και να ευχαριστήσω έναν έναν τους συνδαιτυμόνες της βραδιάς που την έκαναν αξέχαστη.

- Την Ευδοξία, η οποία υπήρξε απόλυτα πετυχημένη και άψογη οικοδέσποινα. (Χαλάλι το άγχος που τράβηξε παγιδευμένη στην κίνηση, μέχρι να καταφέρει να έρθει. ) Ευχαριστούμε από καρδιάς.
- Τον fratello γιατί…είναι αυτός που είναι. Δε χρειάζεται τίποτα άλλο.
- Τον VAGELIS για την ολύμπια ψυχραιμία που επέδειξε. Συγχαρητήρια! Εγώ στη θέση του θα με είχα δείρει. Plus το γλυκό που ήρθε την επόμενη μέρα στο γραφείο.
- Τα κορίτσια και το αγόρι του e-table για το κέφι και τη δροσιά τους συν τον άψογο τρόπο που χειρίζονται τις κρατήσεις μας.
- Τον George γιατί είναι ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που γνωρίζω.
- Τη Ram για το άμεσο μήνυμα. Θα μιλήσουμε να κανονίσουμε επιτέλους.
- Τη Boux που είναι παλιά γνώριμη. (Boux, συγνώμη που δε σε γνώρισα αμέσως, σέρνεται Alzheimer βλέπεις. )
- Τον PV που ρωτάει πάντα για τον καλό μου. Κι ας μην του αρέσουν οι μεγάλες περίεργες κριτικές που αρέσουν σε μένα.
- Τον ValueSeeker που είχα καιρό να δω. Περιμένω τραγούδι.
- Το Χρυσανθεμάκι…γιατί συνεχίζει την παράδοση που θέλει τα κορίτσια της νομικής να έχουν στενές σχέσεις με μηχανολόγους. Και για τις υπέροχες φωτογραφίες που βγάζει πάντα. Θα αρχίσω να σε πληρώνω.
- Τον Piperman γιατί δε βαριέται να γράφει όόόλον τον κατάλογο (με πλήρες ιστορικό της επιχείρησης και των στελεχών της μέχρι δευτέρας γενεάς) συν τις πληροφορίες που αποκόμισα σχετικά με ήρωες blockbuster σειράς. (Καλά, τώρα τους έστειλες όλους! Όμως ο σωστός καντηλανάφτης στόμα έχει και μιλιά δεν έχει. Άσ’ τους να αναρωτιούνται τι εννοεί η πρωθιέρεια. )
- Τον Vaggg που δεν έχω ρωτήσει ακόμα προς τι τα τρία g, αν και υποψιάζομαι την απάντηση (moi aussi), για την επική ατάκα η οποία έχει γίνει ήδη viral “ό, τι βάζουμε στο στόμα μας έχει ένα κόστος”! Μπορείτε να το εκλάβετε όπως θέλετε. (Tzia!!! )
- Last but not least…the legendary Mr. Pass1! Ότι και να πω θα είναι λίγο. Το μόνο που μένει είναι να ανακαλύψουμε το βαθμό συγγένειας που μας ενώνει. Στην επόμενη ζωή μας όμως είμαι σίγουρη ότι θα είμαι η πεθερά του. Μου χρωστάς ένα video. Το περιμένω. (Pass1, κι εγώ χάρηκα την κουβέντα μας. Να μη χαθούμε! )

(Κύριε ελέησον, κύριε ελέησον, κύριε ελέησον! )

Η Πρωθιέρεια και ο Ιερέας (αφήστε τον να λέει ότι είναι καντηλανάφτης) θα δεηθούν για εσάς και φυσικά θα επανέλθουν …δήλωση που μπορεί να εκληφθεί και ως απειλή!

30 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Θυμάμαι μία κριτική του αγαπητού Τρώγοντα η οποία έκλεινε, μεταξύ άλλων, με το ποιους ανθρώπους θεωρούμε ή πρέπει να θεωρούμε, μέλη της οικογένειάς μας. Συμφώνησα απόλυτα με την άποψή του τότε και εξακολουθώ αλλά….

Τι γίνεται στην περίπτωση που υπάρχει ένα κορίτσι το οποίο είχε εργασιακή σχέση μεν με ένα σπίτι στο οποίο υπάρχει ένα δωμάτιο που δε φιλοξενείται κανείς, στο συρτάρι υπάρχουν, ακόμα, τα κόκκινα γάντια σου, στα ράφια φωτογραφίες και βιβλία σου, σε περιμένει μέχρι και σήμερα….

Ένα κορίτσι, αν και τότε την έβλεπα μεγαλύτερη, που ήταν σταθερή φιγούρα της ζωής σου για χρόνια, σε έλεγε και εξακολουθεί να σε λέει little miss, συμμάζευε το χάος που δημιουργούσες γύρω σου, σε ξύπναγε, τόσο απαλά, για να είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις σου ή σε άφηνε να κοιμάσαι ανενόχλητη, αέριζε το δωμάτιο και έκρυβε τα αποτσίγαρα έτσι ώστε να μην καταλάβουν οι “μεγάλοι” ότι το είχατε ξημερώσει μιλώντας και καπνίζοντας, μέχρι σε πούρα είχαμε βάλει χέρι οι αθεόφοβοι, ένα βράδυ που ξεμείναμε, γεγονός για το οποίον ποιούμεθα τη νήσσαν έως και της σήμερον….

Ένα κορίτσι που σε βοήθησε να μαγειρέψεις για 100 άτομα σε ένα legendary party για τη γιορτή σου που κράτησε 3 μέρες. Βοήθησε είπα? Χα! Μάλλον ανέλαβε το 99% της βραδιάς. Εσύ, απλώς, έβαλες τις τελευταίες πινελιές, άφησες φαγητά με οδηγίες ψησίματος, χρόνους σερβιρίσματος, ανέβηκες, κοιμήθηκες, φτιάχτηκες και κατέβηκες βρίσκοντας τραπέζια, μπουφέ, bar, άψογα στρωμένα και μία τούρτα φιλιππινέζικη, ειδική παραγγελία, ως δώρο, να σε περιμένουν.

Ε! Αυτό το κορίτσι, εγώ, το θεωρώ μέλος της οικογένειάς μας, έστω και της ευρύτερης. Αυτό το κορίτσι έφυγε πριν παντρευτώ για να ζήσει το δικό της παραμύθι στην Αμερική, only they didn’t live happily ever after. Υπήρξα αμελής στην επικοινωνία μας αλλά, πάντα, υπήρχε στις αναμνήσεις μας, μάθαινα τα νέα της και την είχα στο μυαλό μου, απλώς, πίστευα ότι ήταν, σχεδόν, απίθανο να την ξαναδώ.

Να όμως που το τηλέφωνο χτυπά και στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο τα πάντα όλα της ζωής μου meaning παιδικός φίλος/κολλητός/κουμπάρος/νονός κι όταν ο συγκεκριμένος κύριος με παίρνει, εκτός των καθιερωμένων τηλεφωνημάτων, ξέρω ότι κάτι πολύ καλό ή κακό θα ακούσω. Αυτή τη φορά είναι απροσδόκητα καλό. Το κορίτσι επιστρέφει, μετά από 22 χρόνια, για να περάσει το καλοκαίρι στην Ελλάδα.

-Θες να τη δεις έτσι? Με ρωτά.

Τη συνέχεια της στιχομυθίας δε σας τη μεταφέρω διότι είναι ακατάλληλη προς δημόσια αναπαραγωγή. Είμαστε όμως τόσο ενθουσιασμένοι που λήγουμε την ανταλλαγή γαλλικών φιλοφρονήσεων τόσο σύντομα ώστε αποτελεί νέο ρεκόρ για τα προσωπικά μας δεδομένα.

Μέρα βρίσκεται αμέσως. Προκρίνεται η Κηφισιά ως τόπος συνάντησης λόγω ζέστης. Στο μαγαζί δυσκολεύουν λίγο τα πράγματα γιατί πρέπει να γίνουν διάφοροι συνδυασμοί. Ρίχνω προτάσεις στο τραπέζι. Γιατί ασχολήθηκα πείτε μου? Λες και δεν τον ξέρω 40 χρόνια. Αν βρει ένα συμπαθητικό μαγαζί για το οποίο ξέρει και τον δρόμο…ε... εκεί θα εξακολουθήσουμε να πηγαίνουμε κι αν τύχει να κλείσει… κηρύττεται τρίμηνο πένθος.

Το Εν Ελλάδι βρίσκεται σε μια ήσυχη γειτονιά της Κηφισιάς. Για περισσότερες λεπτομέρειες απευθυνθείτε στο gps σας και παρακαλάτε να μην κολλήσει όπως πάθαμε εμείς την τελευταία φορά στον δρόμο προς το Altamira!

Φτάνουμε, παρκάρουμε σχεδόν απέξω. Το μόνο που προλαβαίνω να δω απ τον χώρο, πριν χαθώ σε αγκαλιές, είναι ότι πρόκειται για ένα πέτρινο οικοδόμημα που ίσως να είναι παλιό υποστατικό της περιοχής από τα πολλά που υπήρχαν τον περασμένο αιώνα. Κήπος κλασσικός κηφισιώτικος με τα δεντράκια, τους θάμνους και τα λουλούδια του. Τραπέζια σε άνετη απόσταση καλοστρωμένα και φροντισμένα, φωτισμός χαμηλός, αποπνέει έναν παλιομοδίτικο ρομαντισμό.

Μπορεί να πέρασαν και τρία τέταρτα μέχρι να καταδεχτούμε να ασχοληθούμε με τον κατάλογο, 22 χρόνια είναι αυτά, πάντως όταν το κάναμε είδαμε ότι ήταν εκτενέστατος και κάλυπτε όλα τα γούστα. Παραδοσιακές συνταγές, διεθνή πιάτα, pasta, λίγο πιο ψαγμένες γεύσεις. Να πω ότι έδωσα σημασία ψέματα θα πω. Το φαγητό ήταν το τελευταίο που με ενδιέφερε. Τέλος πάντων διαλέξαμε:

Σαλάτα χωριάτικη που είχε και παξιμαδάκια μέσα. Κλασσικά πράγματα. 7.50 ευρώ.

Ρόκα με σπανάκι, κατσικίσιο τυρί, προσούτο Ευρυτανίας και ξερά βερίκοκα. Αναμενόμενα ωραία με καλό πάντρεμα των υλικών στις σωστές ποσότητες. 8.50 ευρώ.

Ντοματοκεφτέδες. Κακό πιάτο. Αναρωτιέμαι αν έμεινε καθόλου λάδι στο τηγάνι αφού φαινόταν να το έχουν ρουφήξει όλο. Άγευστοι και άνευροι. 5.80 ευρώ.

Μελιτζανοσαλάτα. Έλειπε κι από αυτή η ένταση και το κάπνισμα παρόλο που αναφερόταν η λέξη κάρβουνο στην παρασκευή της.

Το κορίτσι και η αδελφή της που μας κάνει παρέα έχουν φάει αργά οπότε διαλέγουν σαλάτες και ως κυρίως. Ανάμικτα σαλατικά, ψητά λαχανικά, ψητό μανούρι, καρύδια, vinegraitte βαλσάμικου. Δε δοκιμάζω αλλά τους αρέσουν. 7.80 ευρώ.

Οι δύο άντρες της ζωής μας, οι οποίοι μοιράζονται, εκτός των άλλων, το ίδιο όνομα άρα κατανοείτε τι μπέρδεμα γίνεται, σε έναν απευθυνόμαστε και οι δύο απαντούν, διαλέγουν ριζότο με σταμναγκάθι, ντομάτα, λεμόνι και γραβιέρα Κρήτης. Τους ενημερώνουν ότι δεν υπάρχει σταμναγκάθι αλλά μπορούν να το ετοιμάσουν με σπανάκι. Συμφωνούν. Τους αρέσει. Δε δοκιμάζω διότι καθώς ήρθαν τα πιάτα μυρίζω άνηθο τον οποίο έχω την ικανότητα να εντοπίζω σε ακτίνα χιλιομέτρων. 9.50 ευρώ.

Οι δύο κυρίες της δικής τους ζωής ( my matchmaking in Heaven) διαλέγουμε μοσχαρίσιες σπαλομπριζόλες με διαφορετικό βαθμό ψησίματος της καθεμιάς. Έρχονται ψημένες ακριβώς το ίδιο. The story of my life, once more. Της νονάς της αρέσει, εγώ στραβομουτσουνιάζω αλλά τρώω γιατί έχω δίπλα μου το κορίτσι που εξακολουθεί να μετράει τις μπουκιές μου. Συνοδεύονται από τηγανιτές πατάτες αδιάφορες και μια συμπαθητική σάλτσα. Περίμενα κάτι καλύτερο. 18.50 ευρώ.

Τελειώσαμε με ένα γλυκό που μας φάνηκε ενδιαφέρον. Κρέμα muhallebi βανίλια, μαστίχα, ροδόνερο, σάλτσα φράουλας, φιστίκια Αιγίνης και παγωτό. Δροσερό, συμπαθητικό αλλά είχε πέσει πολλή μαστίχα και πίκριζε ολίγον τι. 4.80 ευρώ.

Ήπιαμε λευκό κρασί, μπύρες, αναψυκτικά. Το συνολικό κόστος της βραδιάς είναι άγνωστο γιατί πρώτον υπήρχε και ένα άλλο τραπέζι στο οποίο κάθονταν τα παιδιά μας καθότι όλες μανούλες πλέον και δεύτερον γιατί ο τα πάντα όλα, αρνήθηκε να μοιραστεί τον λογαριασμό με τον καλό μου.

Αν θα ξαναπάω? Μα δε διαβάσατε παραπάνω? Σε επόμενο τραπέζωμα στην περιοχή πάλι εκεί μας βλέπω εκτός κι αν πατήσω πόδι που, όμως, δε σκοπεύω να κάνω γιατί με ενδιαφέρουν περισσότερο οι άνθρωποι απ τα μαγαζιά.

Υπάρχουν κάτι βραδιές που οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται, τα αστέρια λάμπουν φωτεινά, το παρελθόν και το παρόν βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία θωρακίζοντάς σε απέναντι στο μέλλον, υπάρχει πλήρης ισορροπία. Ο Μόγλης κι ο Μπακίρα, αχώριστοι όλα αυτά τα χρόνια, βρίσκονται, ξανά, στη γνώριμή τους ζούγκλα έχοντας πλέον μαζί τους αγαπημένα πρόσωπα του χτες, του σήμερα και του αύριο, έτοιμοι για τις περιπέτειες που τους επιφυλάσσει, ακόμα, η ζωή.

Υπάρχουν και κάτι πρωινά που φτάνεις στο γραφείο αξημέρωτα, νυσταγμένη, ελαφρώς κακοδιάθετη. Ανοίγοντας τον υπολογιστή για να δεις τις δουλειές της μέρας βλέπεις ένα κείμενο που σου έχει σταλεί. Θα αναγνώριζες το ύφος ακόμα κι αν δεν έβλεπες το όνομα του αποστολέα. Αισθάνεσαι απίστευτη τιμή, δεν ξέρεις αν προτιμάς την introduction από το actual text όμως το κλείσιμό του σε κάνει να χάνεις άλλη μια ανάσα, για ακόμα μια φορά.

20 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Όταν ακούω τη λέξη Σεϋχέλλες μου έρχονται στο μυαλό με την κάτωθι σειρά:

α) Το γνωστό τοις πάσι, αηδές ginglάκι γιατί τραγούδι δεν το λες, το οποίο, όμως, έχει την ιδιότητα να κολλάει και να μου τριβελίζει το μυαλό,

β) το σύμπλεγμα νησιών του Ινδικού ωκεανού, υπερεκτιμημένο, πιστέψτε με,

γ) η δημοφιλής παραλία της Ικαρίας στην οποία συρρέει λαός μαγεμένος από τα γαλαζοπράσινα νερά. Δεν είμαι σίγουρη αν γνωρίζουν ότι πρόκειται για μια τεχνητή παραλία η οποία έχει δημιουργηθεί από τη ρίψη των μπάζων που προέκυψαν κατά τη διάνοιξη τούνελ. Spoiler…το ξέρω,

δ) το εστιατόριο του Μεταξουργείου με τη θεϊκή ταμπέλα… Σεϋχέλλες πρώην Μπαχάμες.

Αρχές του Ιουλίου. Μία ανάσα πριν τον γάμο στον οποίο είμαστε κουμπάροι. Όλα σχεδόν έτοιμα. Λεπτομέρειες της τελευταίας στιγμής που πρέπει να συζητηθούν. Διάθεση για pre-wedding party.

Να σας ρωτήσω κάτι? Το κάνετε κι εσείς αυτό ή μόνο εμείς είμαστε παράφρονες? Συναντιόμαστε πριν τα parties για να συζητήσουμε, μετά τα parties για το aftermath, πριν τις διακοπές για να χαιρετηθούμε λες και πάμε ανθρακωρύχοι στο Βέλγιο, μετά για ανταλλαγή νέων,
εντυπώσεων, κουτσομπολιών κλπ. Με κάτι τέτοια έχω βγάλει το φετινό καλοκαίρι με τρεις ώρες ύπνο(αν και πολύ γλυκού), στην καλύτερη των περιπτώσεων, επί καθημερινής βάσεως. Έλεος πλέον…έχω ρετάρει η γυναίκα, μαζευτείτε.

Η παρέα απαρτίζεται από τους μελλόνυμφους, το ζεύγος Κοκοβίκου και τους συνκούμπαρους. Φτάνουμε on time, παρκάρουμε χωρίς δυσκολία γιατί είμαστε με μηχανή, μπαίνουμε στο μαγαζί.

Παλιό, παραδοσιακό κτίριο, ψηλοτάβανο. Μωσαϊκό στο πάτωμα. Ξύλινα τραπέζια και καρέκλες. Χρώματα υπόλευκα, γκρι, με πινελιές πράσινου. Ανοιχτή κουζίνα και μπαρ στο οποίο μπορείς να φας κιόλας. Καθαρός, άνετος, σχετικά λιτός, διακοσμητικά, χώρος μου βγάζει και λίγο industrial. Αυτά τα ολίγα.

Κατάλογος επαρκής με έμφαση σε τοπικά προϊόντα ονομασίας προέλευσης. Μ’αρέσουν αυτά. Μεγάλη ποικιλία τυριών επίσης. Διάφορα πιάτα. Εν ολίγοις είμαι σίγουρη ότι όλοι θα βρείτε κάτι να σας κάνει κλικ.

Παραγγελία:
Σαλάτα πράσινη. Λόλα, κέιλ, φύλλα μουστάρδας, ραπανάκια, ντοματίνια, κατσικίσιο τυρί. Μικρή σχετικά ποσότητα. Μια χαρά, δροσερή, μου άρεσε πολύ το τυρί. 8.50 ευρώ.

Σεβρ Μετσόβου. Δύο λεπτά ημικύκλια ενός εξαιρετικού τυριού άλλωστε η περιοχή φημίζεται. 6.00 ευρώ.

Γεμιστά πατζάρια φούρνου. Εγώ γιατί δεν τα θυμάμαι γεμιστά μου λέτε? Anyway ήταν γλυκά, τραγανά, με λίγο ξύδι, σκορδαλιά ήπια, αλλά καλή και τριμμένο χαρουποπαξίμαδο (τι λέξη Θεέ μου) on top. Μια χαρά. 7.50 ευρώ.

Φαλάφελ με σως ταχίνι. Το αγόρι (και ουχί το βαπόρι) απ την Περσία τα βρήκε πετυχημένα. Κι εγώ το ίδιο. Μου άρεσαν. Τραγανά απέξω, αφράτα μέσα, μυρωδάτα, χωρίς περιττό λάδι. 5.50 ευρώ.

Παπαρδέλες με καβουρμά Κομοτηνής και γαλοτύρι. Ωραιότατα βρασμένο το ζυμαρικό είχε ποτίσει από τη σάλτσα. Ελαφρύς, νόστιμος ο καβουρμάς, ωραίο και το τυρί που έδινε οξύτητα κι αλμύρα στο πιάτο. Θα το ξανάτρωγα ευχαρίστως. 9.20 ευρώ.

Γλυκοκαυτερά χοιρινά μπριζολάκια επί δύο. Λεπτοκομμένα, χωρίς λίπος, ζουμερά, τρυφερά. Το καυτερό του πράγματος ομολογώ ότι δεν το κατάλαβα. Το γλυκό λίγο περισσότερο. Νόστιμα. Νομίζω ότι αποτελούν hit του μαγαζιού κι ίσως, όχι άδικα. 7.50 ευρώ.

Μοσχαρίσια μάγουλα με πατάτες τηγανιτές. Λιώμα το κρέας πραγματικά. Πυκνή, μυρωδάτη σάλτσα κρασιού. Τραγανές, σπιτικές, φρέσκιες κι οι πατατούλες. 12.50 ευρώ. Το μόνο πιάτο που μου φάνηκε υπερτιμημένο at the time. Τώρα, βέβαια, που ξαναβλέπω τις τιμές και τις ποσότητες νομίζω ότι και σε κάποια άλλα πιάτα, θα χωρούσε μία μείωση τιμών.

Δοκιμάσαμε και τα γλυκά τους ήτοι: το κλασσικό γλυκό των μαμάδων μωσαϊκό, σαραγλάκια με παγωτό (γιατί με αμύγδαλο? Γιατί?) και τρίγωνα. Όλα καλοφτιαγμένα και προσεγμένα αλλά όχι κάτι συγκλονιστικό. Βέβαια είναι γνωστό ότι δεν είμαι και πολύ του γλυκού, σπάνια να μου αρέσει κάποιο πολύ και να φάω παραπάνω από δυο, τρεις κουταλιές.

Εξυπηρέτηση παρ’ όλον τον κόσμο γρήγορη κι ευγενική αλλά μέχρις εκεί. Δεν έχω κάτι αρνητικό να θυμάμαι ούτε όμως το κάτι παραπάνω που να κάνει τη διαφορά. Γενικώς μια χαρά, ας μην είμαι γκρινιάρα. Κέρασμα λικέρ στο τέλος και ίσως κάποιου γλυκού, χωρίς να είμαι σίγουρη.

Συνολικός λογαριασμός άγνωστος καθότι το τραπέζι κερασμένο. Τις τιμές σας τις είπα, όμως, οπότε κάντε τους υπολογισμούς σας. Μην τα περιμένετε όλα από μένα. Που και να τα περιμένετε δηλαδή, κακό του κεφαλιού σας, καθότι είμαι ανίκανη και για την πιο απλή πρόσθεση. Ακόμα και με κομπιουτεράκι λάθος θα κάνω.

Την όμορφη αυτή βραδιά ακολούθησε ένας υπέροχος γάμος. Νύφη κούκλα, χαλαρή και χαμογελαστή, γαμπρός που έχυσε τόνους ιδρώτα, κουμπάρες στο ύψος τους, κουμπάροι μεγάλα νούμερα. Και στα δικά σας οι ανύπαντροι του site, ειδικά κάτι ρεμάλια που επιθυμώ, διακαώς, να αποκαταστήσω, να ησυχάσει κι εμένα το κεφαλάκι μου.

Να πάτε. Ωραία θα περάσετε και θα φάτε νόστιμα. Εγώ δε θα είμαι εκεί αφού θα χρειαστεί να λείψω για κάποιο χρονικό διάστημα. Βλέπετε είμαι επίσημη προσκεκλημένη της Τζαμαϊκανής κυβέρνησης στα εγκαίνια του εργοστασίου όπου θα παράγεται το νέο μαύρο ρούμι με το όνομα Captain Tzia και τα αποκαλυπτήρια της προτομής μου, ως εθνικής ευεργέτιδας της χώρας.

Motto του φετινού καλοκαιριού:

Άσπρα ρούμια, μαύρα ρούμια,
Κλείστε με μες τα μπουντρούμια!

09 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Μια βραδιά στον Oroscopo.
Προσέξτε τη σημειολογία του τίτλου, έχει σημασία.

Με τους φίλους υπάρχουν δύο ειδών διατυπώσεις όταν αναφερόμαστε σε αναμνήσεις.

(1) Θυμάσαι τότε που…. έγινε το ένα ή το άλλο κλπ.., και
(2) Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Wild ( Wild Rose, εμβληματικό μπαρ των 80ς, δεύτερο σπίτι μας τις μεταμεσονύκτιες ώρες ) που….

Η δεύτερη διατύπωση, λοιπόν, χρησιμοποιείται όταν το ίδιο το μαγαζί έχει παίξει με κάποιον τρόπο σημαντικό ρόλο στην ανάμνηση και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν μου ζητούσαν να μοιράσω τα ποσοστά συμβολής στην επιτυχημένη έξοδο μεταξύ του φαγητού και της παρέας, θα έβαζα 50-50 και δε νομίζω να διαφωνήσει μ’ αυτό κανένας από τους συνδαιτυμόνες της βραδιάς ή, έτσι ελπίζω τουλάχιστον, διότι αναμένω, ακόμα, την επίσημη άποψη του Sb.

Σε πρότερη κριτική μου για είχα γράψει, θυμάμαι, ότι εύχομαι να συνεχίσει τη γαστρονομική πορεία του εξελισσόμενος. Είμαι ευτυχής, πραγματικά, που αφενός βλέπω την ευχή μου να πραγματοποιείται, αφετέρου με ιντριγκάρει η συνέχεια.

Αγαπώ τον Oroscopo γιατί είναι μια σταθερή συνιστώσα της ζωής μου εδώ και πάμπολλα χρόνια, φεύγω, ξαναγυρνώ, με περιμένει,

γιατί, εγώ, προσωπικά, αγαπώ το περιβάλλον του. Ω, ξέρω ότι σε πολλούς από σας δεν αρέσει ιδιαίτερα, εμένα όμως με ξεκουράζει. Τα άνετα τραπέζια του, ο χώρος που αφήνουν, το άψογο στρώσιμο με πεντακάθαρα και κολλαριστά τραπεζομάντιλα, οι υφασμάτινες, κατάλευκες πετσέτες, τα ωραία σερβίτσια του,
γιατί, πάντα, εκεί αισθάνομαι την ανάγκη να ντυθώ, αν όχι καλά, τουλάχιστον προσεγμένα, όπως θα έκανα στην περίπτωση που ήμουν καλεσμένη σε σπίτι φίλου μια χαλαρή βραδιά,

γιατί έχω ξεκλέψει alone time με τον άντρα μου, φλερτάροντας, all over again, πάνω από ένα πιάτο φαγητό και ένα ποτήρι κρασί,

γιατί γιορτάσαμε εκεί τα γενέθλια της νεαράς μας με άψογο τρόπο, χαμογελώντας ακόμα στην ανάμνησή τους,

γιατί το φαγητό του αποτελεί το απόλυτο comfort food για μένα. Έχω τα all time classics μου αλλά, και…

- Την καροτόσουπα με πορτοκάλι και ginger που ετοίμασαν τελευταία στιγμή, το τονίζω, όταν οι terrible five που έσκασαν μύτη εκείνη την Πέμπτη στις αρχές Αυγούστου, αφήνοντας την επιλογή των πιάτων πάνω τους άρχισαν…. εγώ δεν τρώω πράσινα, εγώ είμαι αλλεργική στο σέλινο, εγώ και ο fellow crusader σιχαινόμαστε τον άνηθο. Από τις ωραιότερες, ίσως και η ωραιότερη σούπα που έχω φάει. Παρακαλώ, θερμώς, να ενταχθεί στο κύριο μενού.

- Τις ταλιατέλες με σύγκλινο και σπαράγγια. Homemade pasta. Άψογο βράσιμο. Φρέσκα, καταπράσινα, κρουστά σπαράγγια, υπέροχο σύγκλινο σε καρεδάκια. Κρέμα γάλακτος, τόσο όσο …. μουάαχ! Τι θυμήθηκα τώρα… Είμαι σίγουρη ότι από την περιγραφή, το μυαλό σας έχει πάει σε ένα πιάτο μάλλον βαρύ. Έ, όχι λοιπόν! Απίστευτα ελαφρύ και νόστιμο. Θα σας πω μόνον ότι γυρίζοντας από μία δύσκολη, επίπονη, με παρενέργειες, θεραπεία της αδελφής της καρδιάς μου, ούσα σε χάλια διάθεση, την παρασύρω. Παραγγέλνει σαλάτα γιατί δεν πάει μπουκιά κάτω. Εγώ το συγκεκριμένο πιάτο για πρώτη φορά. Καταλήγει να μου φάει το μισό. Σχηματίζεται στο πρόσωπό μου ένα από τα πλατύτερα χαμόγελα της ζωής μου.

- Τα αχλαδάκια τυριών. Ειλικρινά δεν ξέρω πως είναι η κανονική τους ονομασία. Εγώ τα ονόμασα έτσι την πρώτη φορά που μου τα έφεραν. Μίξη τριών τυριών, μασκαρπόνε, κατίκι, το τρίτο μου διαφεύγει. Κρεμώδη και λίγο όξινα, παναρισμένα ελαφρά, με flakes αμυγδάλου που τραγανίζουν τόσο, μα τόσο, ωραία. Ψημένα στον φούρνο, φαντάζομαι, αφού είναι απόλυτα ελαφρά. Συνοδεύονται από δύο μαρμελάδες και δεν μπορώ να αποφασίσω, ακόμα, ποια τους πάει περισσότερο. Θέλω να πάω μία φορά να τα φάω για ορεκτικό, κύριο, μη σας πω κι επιδόρπιο αν και δε νομίζω να αντισταθώ στο τιραμισού τους που είναι το ωραιότερο, κατ’ εμέ, που σερβίρεται αυτήν τη στιγμή.

- Τη μοσχαρίσια στηθοπλευρά. Μόλις το πιρούνι πλησιάσει διαλύεται από μόνο του. Βαθιά νοστιμιά. Γλυκύτητα και ισορροπία. Συνοδεύεται από ένα risotto gorgonzola που, απλά, δεν υπάρχει. Ενώ τα δύο components του πιάτου αυτού θα μπορούσαν να σταθούν πανάξια μόνα τους, ο συνδυασμός τους είναι απόλυτα επιτυχημένος όσο κι αν ξενίσει κάποιον αρχικά.

- Το συκώτι τους. Μαγειρεμένο με διάφορα μυριστικά, σε μια ανάλαφρη σάλτσα, με τηγανισμένα κρεμμύδια και τον πιο μαμαδίστικο πουρέ που έχω φάει πέραν αυτού που φτιάχνει η μαμά μου. Απόλυτα βελούδινο χωρίς κανένα ροζουλί αιμοσφαίριο όταν κοπεί. Που είσαι βρε Αναξίμανδρε? Σε σκεφτόμασταν εκείνο το βράδυ.

- Τα, υπέροχου, χρώματος, ραβιόλια με θαλασσινά σε σάλτσα σαμπάνιας και το λέει αυτό κάποια που δεν αγαπά τα γεμιστά ζυμαρικά. Αρωματικά, φίνα, με τις γεύσεις και τα διάφορα υλικά να ξεχωρίζουν. Ερωτικό πιάτο.

Θα σταματήσω κάπου εδώ διότι θα περιγράψω όλον τον κατάλογο και δε θέλω να σας στερήσω τη χαρά της ανακάλυψης των πιάτων του.

Αγαπώ τον Oroscopo για τους ανθρώπους του, για την εκ φύσεως αρχοντιά τους, τη διακριτικότητα, τους άψογους τρόπους, την παλιομοδίτικη ευγένεια, τη noblesse, τη θρυλική τους γαλαντομία προς όλους και πάνω από όλα για την αγκαλιά που με πήραν την τελευταία φορά.

Γράφοντας αυτή την κριτική μου ήρθαν στο μυαλό παπούτσια. Μάλιστα, παπούτσια, καλά διαβάσατε. Σκέφτομαι τα αγαπημένα μου που τα έχω άπειρα χρόνια, τα προσέχω κι όταν κάτι πάει να χαλάσει τα στέλνω αμέσως για επιδιόρθωση. Γιατί θέλω να τα κρατήσω αιώνια. Τις μπότες που κρατούν τα πόδια ζεστά, σταθερά και ασφαλή όταν υπάρχει ανάγκη για κάτι τέτοιο. Τα καινούργια ψηλοτάκουνα fetish shoes με το περίτεχνο δέσιμο στον αστράγαλο που δεν έχω συνηθίσει, ακόμα, οπότε τα φορώ δοκιμαστικά στο σπίτι μέχρι να αισθανθώ ότι μπορώ να τα περπατήσω άνετα. Αυτά που μου ταιριάζουν μεν, αλλά κατά καιρούς με χτυπάνε, οπότε έχω μια σχέση on-off μαζί τους. Αυτά που ενώ μου άρεσαν πολύ όταν τα αγόρασα, για κάποιο λόγο δε μου πήγαν. Τα χαρίζω σε φίλους όμως και χαίρομαι πολύ να βλέπω να τα φορούν και να τα ευχαριστιούνται. Τα καθημερινά πολύτιμα παντοφλάκια μου τα οποία ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι να φορέσω και τόσα άλλα.

Κάναμε τους ίδιους συνειρμούς? Τι λέτε?

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.

23 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Διαζύγιοοοο
Διαζύγιοοοο….
Αυτό ανέκραζα ως άλλος Αντωνάκης προχτές το, προχωρημένο, απόγευμα στον λόφο του Προφήτη Ηλία, κάνοντας ταυτοχρόνως μια νοερή λίστα των κατάλληλων ατόμων για να το χειριστούν. Διότι μετά τη δοκιμασία στην οποία με υπέβαλλε ο καλός μου, όχι μόνον ήμουν έτοιμη να τον χωρίσω αλλά και να ζητήσω ότι έχει και δεν έχει ως αποζημίωση για ψυχική οδύνη. Δηλαδή, τώρα που το σκέφτομαι δεν ήτο μόνον ψυχική, ήτο τα πάντα όλα.

Η ιστορία ξεκινά ως εξής…είναι η τελευταία εβδομάδα προ των διακοπών. Επικρατεί ο απόλυτος εργασιακός πανικός. Τα έχουμε πει, μην τα ξαναλέμε. Η κόρη λείπει γεγονός θετικό στην παρούσα φάση. Ατελείωτες ώρες στο γραφείο και λιώσιμο απ τη ζέστη. Έχω κηρύξει απεργία διαρκείας από το μαγείρεμα, οπότε όταν με μαζεύει το αγόρι, πάμε για φαγητό. Καθώς με πηγαίνει, αξημέρωτα, λοιπόν, βλέπει απέναντι τη φωτισμένη Καστέλα και αναφωνεί
- Στον Προφήτη Ηλία θέλω να πάμε. (Τόμπολα)
- Ναι βρε καλέ μου να πάμε αλλά δεν έχω διαβάσει και τα καλύτερα. (Λοξό βλέμμα)
- Αμάν πια, είσαι προκατειλημμένη, μπορεί να είναι καλό. (Μειδίαμα)

Προφήτη Ηλία θες πουλάκι μου? Είμαι εγώ προκατειλημμένη? No problem.
Φτάνω, μπαίνω στο site, μου κόβονται ακόμα περισσότερο τα πόδια μόλις διαβάζω προσεκτικότερα τις κριτικές, βλέπω έκπτωση 30% στο e-table, σκέφτομαι ότι κάτι είναι κι αυτό, κάνω κράτηση.

Αφού βρίσκουμε άκρη με τις καινούργιες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στον Πειραιά, ανεβαίνουμε, παρκάρουμε, βλέπω την υπέροχη θέα μπροστά μου, φυσάει κι ένα αεράκι, παίρνω θάρρος και γυρίζω για να μπούμε στο μαγαζί.

Σκέφτομαι…δε μπορεί! Είχα δύσκολη μέρα, πάλευα με την απόδοση μίας φράσης τρείς ώρες, άκουσα το κορυφαίο “ Είσαι πολύ λό-γι-α για μένα” αλλά και πάλι είμαι τόσο χάλια που βλέπω οράματα? Αρχίζω να ακούω το shine on you crazy diamond των Floyd και σκέφτομαι ότι, όχι μόνον, κάποιος put something in my drink (coffee actually) αλλά ήταν ληγμένο επίσης.

Βλέπω μία limo με minions στην οροφή. Αρχαίους ναούς. Το δωδεκάθεο σε πλήρη απαρτία. Έναν νερόμυλο. Ένα περίπτερο. Μαυσωλεία. Ένα κομμένο πόδι τεραστίων διαστάσεων, πράσινου χρώματος που ακουμπά στη στέγη! Αλήθεια! Δε σας κάνω πλάκα! Ενυδρεία. Διάφορα ετερόκλητα στυλ καθισμάτων. Τέλος. Δε λέω άλλα γιατί αρχίζω να μην αισθάνομαι καλά.

Μόνοι μας στο μαγαζί. Γιατί άραγε? Η κοπέλα που έχει αναλάβει την εξυπηρέτησή μας έρχεται με το εμφιαλωμένο νερό και τους καταλόγους. Ο καλός μου την παρακαλεί να του φέρει μία μπύρα πριν παραγγείλουμε και ακολουθεί μία ακατάληπτη συνομιλία την οποία δε μπορώ να σας μεταφέρω ακριβώς διότι αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Και ο Ιονέσκο στην παρέα μας. Παραγγελία:

Σαλάτα χωριάτικη. Οκ. Μεγάλη μερίδα, συμπαθή λαχανικά, τυρί αδιάφορο, πολυκαιρισμένη κάπαρη.

Μύδια σαγανάκι. Έντονη μυρωδιά και γεύση πελτέ ντομάτας. Τα μύδια όμως τρυφερά. Είχε και καρεδάκια πιπεριάς. Εντάξει.

Ριζότο με μανιτάρια και λάδι τρούφας. Ααααχ! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε? Πάντως τα μανιτάρια ήταν φρέσκα.

Εγώ που ήμουν υποψιασμένη για το τι μας περίμενε αποφασίζω να παραγγείλω μία μακαρονάδα ναπολιτέν ψημένη στον ξυλόφουρνο όπως ανέφερε ο κατάλογος. Απεδείχθη ότι έπραξα σοφά διότι ήταν το πιο νόστιμο πιάτο. Τα μακαρόνια ήταν βρασμένα ικανοποιητικά, η σάλτσα σε καλό επίπεδο, το λιωμένο τυρί είχε μία γεύση των παιδικών μου χρόνων όταν έτρωγα τις πρώτες Canadian πίτσες που είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Μερίδα πραγματικά τεράστια, έφαγα το εν τρίτον περίπου κι αυτό με δυσκολία.

Γαρίδες ψητές. 14 ευρώ. Το θυμάμαι το ποσόν γιατί όταν ήρθε το πιάτο που περιείχε 4 γαρίδες…. έστω και νούμερο 1…γυάλισε το μάτι μου. Θεωρώ άσκοπο να ταλαιπωρήσω τα αβρά μου κρινοδάχτυλα και το μανικιούρ μου περιγράφοντάς το. Ήταν απλώς κακό. Αφήστε που λόγω υφής των γαρίδων μου πέρασε απ το μυαλό ότι τα σχέδια που είχαμε για το υπόλοιπο της βραδιάς θα αναβαλλόντουσαν λόγω ανωτέρας βίας. Ευτυχώς διαψεύσθηκα ως προς αυτό.

Με το κρασί που ήπια εγώ και 3 μπύρες του καλού μου ο λογαριασμός έφθασε, μετά την έκπτωση του 30%, το τονίζω, τα 48 ευρώ. Σιωπή….

Το διαζύγιο ανεβλήθη διότι στο σπίτι με περίμενε παγωμένη σαμπάνια αφήστε που τις επόμενες δύο μέρες ο καλός μου με τάισε, εν είδη εξιλέωσης, τα καλύτερα στο ανυπέρβλητο εστιατόριο θαλασσινών στο Κερατσίνι. Όμως, ότι κι αν λέω χαριτολογώντας, το να μπορείς να γελάς με τον άνθρωπο που είσαι μαζί 23 χρόνια, είναι αξία ανεκτίμητη και σας εύχομαι το ίδιο.

Η κριτική άρχισε στην Αθήνα και τελειώνει εδώ στο νησί. Η Ικαρία φέτος έχει μία μαγεία που με κάνει να κοιμάμαι με χαμόγελο και να ξυπνώ με το ύφος της γάτας που έγλυψε το γάλα.
Καλό υπόλοιπο διακοπών!

28 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Il postino!

Μια υπέροχη ταινία και σας το λέει κάποια που μόνο σινεφίλ δεν τη λες! Κοινή πεποίθηση των κατά καιρού ψυχαναλυτών μου είναι ότι δε μου αρέσει να βλέπω ταινίες γιατί έχω, ήδη, έτοιμες τις εικόνες στο μυαλό μου. True.

Η συγκεκριμένη όμως μου άρεσε πολύ. Τρυφερή, νοσταλγική, ποιητική με τον θάνατο τουΤροΐζι πριν την ολοκλήρωση της να τη φορτίζει ακόμη περισσότερο συναισθηματικά. Ήταν άρρωστος το ήξερε, προτίμησε να αναβάλλει την επέμβαση που έπρεπε να κάνει για μετά το πέρας των γυρισμάτων. Δεν πρόλαβε. Αίσθηση καθήκοντος. Γνώριμη. Θα έκανα το ίδιο.

Την ίδια αίσθηση μου έδωσε και το μαγαζί. Απλό, απροσποίητο, χαλαρή elegance, νοσταλγική διάθεση. Το μέρος που θα διάλεγα για να αποχαιρετήσω έναν αγαπημένο χωρίς να πω αντίο.

Γριβαίων. Ήσυχος πεζόδρομος κάθετος στη Σκουφά. Κολωνάκι για μένα, Εξάρχεια για τον καλό μου. Αναλόγως της οπτικής του καθενός. Η αλήθεια βρίσκεται, όπως τις περισσότερες φορές, στη μέση.

Για μπεις στο εσωτερικό του κατεβαίνεις μερικά σκαλάκια. Δεν πήγα. Έχω εικόνα ενός ενιαίου λευκού χώρου με την ανοιχτή κουζίνα στη μία πλευρά. Καθίσαμε έξω. Λίγα τραπέζια, άνετες καρέκλες, φροντίδα του χώρου με την προσθήκη κρεμαστών φυτών και φαναριών στα γύρω δέντρα. Ο δρόμος έχει κλίση όμως. Φοβόμουν ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα έφευγαν απ το τραπέζι. Δεν έφυγαν μεν αλλά η αίσθηση της ανισορροπίας υπήρχε. Έφυγαν παρόλα αυτά τα πράγματα από το βοηθητικό τραπεζάκι που ευγενέστατα μας είχαν φέρει ελέω μίας κυρίας που δεν ήξερε να κινηθεί στον χώρο. Απεχθάνομαι τους άγαρμπους.

Ο κατάλογος μικρός σχετικά με mainstream αλλά και ενδιαφέρουσας σύλληψης προτάσεις. Αφού ήταν η πρώτη επίσκεψη οι δεύτερες πήραν αναβολή για τις επόμενες. Σε πρώτη ανάγνωση ήθελα να δω πως τα καταφέρνουν στα κλασσικά πιάτα. Μας το πρότειναν κι οι ίδιοι εξάλλου.

Αρχή με φετούλες φοκάτσιας για την οποία ερωτηθήκαμε... φρέσκια, με το χοντρό της αλάτι και το δεντρολίβανο. Θα ήθελα όμως και κάτι άλλο να τη συνοδέψω.

Διαλέξαμε τη σαλάτα με το αβοκάντο. Μας ενημέρωσαν ότι το αβοκάντο δεν ήταν αρκετά ώριμο και μας έδωσαν την επιλογή μεταξύ πεπονιού και μάνγκο. Αν είχαμε τη μικρή μαζί θα διάλεγε το δεύτερο. Επειδή όμως μεγάλωσε πλέον και μας κάνει σπάνια παρέα διαλέξαμε το πρώτο. Πρασινάδες, μοτσαρέλα, λευκό σουσάμι, πεπόνι και δυόσμος που έκανε τη διαφορά. Λεμονάτη, ελαφριά, δε νομίζω ότι με αβοκάντο θα μας άρεσε περισσότερο. Θα την ξαναζητήσω έτσι.

Καρπάτσιο μόσχου. Δαντελένιες φέτες εξαιρετικού κρέατος ψημένου στο λεμόνι. Πιο ψημένο για τα δικά μου γούστα αλλά τόσο νόστιμο. Συνοδεύεται από ρόκα και φέτες παρμεζάνας. Εγώ το έφαγα σκέτο. Μου αρέσει πολύ για να το χαλάω με άλλες γεύσεις. Ιδανικό πιάτο για να συστηθείτε με τη γοητεία του raw.. Συνόδεψα όμως τη φοκάτσια μου με την εξαιρετική παλαιωμένη παρμεζάνα.

Carbonara για μένα. Από τις ελάχιστες φορές που έχω τελειώσει αυτό το πιάτο. Γεμάτη γεύση, καμιά μυρωδιά αυγού κυβακια τραγανής πανσέτας, κρεμώδης, νόστιμη με τα σπαγγέτι επιτέλους βρασμένα έτσι όπως ακριβώς θέλω. Ένα κλικ λιγότερο από το ελληνικό al dente. Κλασσικό πρόβλημα. Το ίδιο παθαίνω και με το κρέας.

Αματριτσάνα για τον καλό μου που ζητήθηκε extra καυτερή και έτσι ήρθε. Γλυκιά απ το κρεμμύδι, πικάντικη απ την καπνιστή πανσέτα, όξινη απ την ωραία σάλτσα ντομάτας, καυτερή. Nice.
Φυσικά μαζί με τα πιάτα ήρθε φρεσκοτριμμένο regiano και μύλος πιπεριού.

Έκλεισα. με ένα ωραιότατο φτιαγμένο εκείνη τη στιγμή τιραμισού με έντονη γεύση καφέ που με κράτησε ξύπνια στη συνέχεια της νύχτας.

Ήπιαμε ένα bubbly αρωματικό φρουτώδες prosseco το οποίο ήταν ιδανικό για τη ζέστη βραδιά και συνόδεψε τέλεια τα πιάτα. Εξάλλου αυτός ήταν κι ο λόγος που διαλέξαμε το μαγαζί. Η γνωριμία του καλού μου με τον προμηθευτή κρασιών του. Ένα κιβώτιο ήρθε και στο σπίτι. Τα κορίτσια της παρέας το τίμησαν δεόντως στο τελευταίο πάρτυ.
Θα πρέπει να προειδοποιήσω ότι οι μερίδες είναι μεσαίες προς μικρές. Ας το έχουν υπόψη αυτοί που αρέσκονται σε μεγάλες ποσότητες. Προσωπικά χόρτασα χωρίς να βαρύνω ενώ μου άρεσαν πολύ και οι πρώτες ύλες τους και ο τρόπος παρασκευής και ότι για πρώτη φορά τα τελειώσαμε ολα.

Εξυπηρέτηση από τη σύζυγό του σεφ και έναν νεαρό κύριο αψεγάδιαστη. Άμεση ανταπόκριση, προτάσεις, ευγένεια, χαμόγελο. Όπως πρέπει. Πληρωμή με κάρτα χωρίς κανένα πρόβλημα. Λογαριασμός στα 60 ευρώ.

Η συγκεκριμένη κριτική γράφτηκε στο κινητό. Τώρα κατανοώ το λελουδον που δε βάζει τόνους. Δεν πρόκειται να την ξαναδιαβάσω γιατί δε θέλω να δω τα λάθη που έχει. Με βλέπω υποψήφια προς λιθοβολισμό. Αφήστε που την έγραψα στο πόδι τρόπος του λέγειν αφού την είδα να ανεβαίνει ημιτελής. Πάτε καλά? Να βάλω τις φωνές? Ευτυχώς που my lp την είδε άμεσα και με ειδοποίησε να την κατεβάσω. Ευχαριστίες!

Συγχωρώ λόγω καλοκαιριού και ραστώνης. Εξάλλου και εγώ σε μια παρόμοια κατάσταση limbo βρίσκομαι. Απόλυτη χαλάρωση σε σημείο να αναρωτιέμαι πώς θα τα καταφέρω to pull it together για να αντιμετωπίσω το ενδιάμεσο καυτό από εργασιακής κι όχι μόνο πλευράς διάστημα που με περιμένει. Μέσα σε μια καταπράσινη, πιο πράσινη δεν την έχω δει, Αρκαδία ρίχνω επικούς ύπνους, βλέπω περίεργα όνειρα, διαβάζω αλλά πέφτω πολύ συχνά πάνω σε μία λέξη που με κάνει να κλείνω το βιβλίο απότομα, συστηνομαι με το κουνάβι του σπιτιού μου, εξολοθρευω σκορπιούς, βλέπω αγριογούρουνα, γελάω με τις αφίσες καλλιτεχνών των τοπικών πανηγυριών, πάω να βγάλω φωτογραφία να στείλω αλλά δεν το κάνω πλέον και παίζω ένα καινούργιο παιχνίδι δικής μου επινόησης το οποίο αποδεικνύεται πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από ότι ήλπιζα. Τα εύσημα στον συμπαίκτη.

Αγαπώ το αίσθημα της προσμονής. Σιχαίνομαι το mirroring.
Καλημέρα σου!

17 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Η Βουλιαγμένη μυρίζει πάντα αντηλιακό Coppertone και baby oil, φοράει άσπρο μπλουζάκι, γαλάζιο σορτσάκι κι εσπαντρίγιες απ’ το Market το πρωί, little black dress με τις “νυχιές της γάτας” στην πλάτη το βράδυ, τρώει κοκκινιστό με τηγανητές πατάτες στον Όμιλο, πολλά και διάφορα στον Λουιζίδη, ξεπλένεται με το λάστιχο στον κήπο, κοιμάται με ανοιχτά παράθυρα σε βαμβακερά σεντόνια Cannon, έχει την αίσθηση των πελμάτων που ακουμπούν σε μία γυμνή πλάτη, πίνει ούζα στο καφενεδάκι της Λίμνης, τρώει σικάγο, κι όχι μόνο, στην Aqua και το βράδυ χορεύει το Unforgettable στις Μούσες.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας δε θα απορήσετε με αυτό που θα πω οι νεώτεροι, μάλλον, ναι. Στη Βουλιαγμένη βρίσκονταν τα εξοχικά. Σπίτια που έμεναν κλειστά τον χειμώνα (αν και φιλοξενούσαν διάφορα πονηρά ραντεβού σε κοπάνες αλλά ας μην επεκταθώ διότι υπολήψεις θα καταστραφούν, σπίτια θα κλείσουν), άνοιγαν δε με το τελείωμα των σχολείων όπου κατέβαιναν οι μαμάδες με τα παιδιά για μπάνια και διακοπές. Οι μπαμπάδες έρχονταν συνήθως Σαββατοκύριακα. Σε ένα από αυτά τα σπίτια περνούσα κι εγώ μέρος των διακοπών μου. Στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, υπό την επίβλεψη μαμάδων φυσικά, σιγά μη μας άφηναν έτσι, ενώ στα χρόνια του Πανεπιστημίου κατεβαίναμε, μόνοι μας πια, να διαβάσουμε στην εξεταστική. Δε θέλω ειρωνικά χαμόγελα. Το πρόγραμμα τηρείτο απαρεγκλίτως. Νομίζω ότι ακόμα και σήμερα αν ανοίξω τη Φιλοσοφία του Δικαίου θα μυρίσω εκείνη την εποχή.

Μεγαλώσαμε, ταξιδέψαμε για αλλού, έγιναν νέα σπίτια που μας κράτησαν, η Βουλιαγμένη ξεχάστηκε. Την ξαναθυμηθήκαμε από ανάγκη όταν, λόγω φριχτής κίνησης, ο αρχικός προορισμός ήταν άπιαστος. Τέλειο μπάνιο στη Λίμνη και χαλάρωση. Καφέδες, τσιγάρα, συζήτηση, παραμονή στο νερό μέχρι που ζάρωσαν τα χέρια μας και μετά πείνα.

Ούτε που μας πέρασε απ το μυαλό να πάμε σε κάποιο απ τα καινούργια μαγαζιά που έχουν ανοίξει στην περιοχή. Ούτε καν συζήτηση δεν έγινε. Το συλλογικό υποσυνείδητο και οι καταγεγραμμένες μνήμες λειτούργησαν ακαριαία. Είχαμε, ήδη, αποφασίσει τι θα έτρωγε ο καθένας.

Ανεβήκαμε τα λίγα σκαλάκια και μπήκαμε στη σκεπασμένη βεράντα του Λουιζίδη. Ο χώρος έχει ανακαινιστεί, αλίμονο αν είχε μείνει απαράλλαχτος μετά από τόσα χρόνια, αλλά η αίσθηση είναι η ίδια. Μαγέρικο δεν το λες, εστιατόριο, όμως, παλαιάς κοπής το λες σίγουρα. Έχει τις κλασσικές σαλάτες, λαδερά, μαγειρευτά, σχάρας, ψαρικά, τα πάντα όλα. Λευκά κλασσικά τραπεζοκαθίσματα, άνετα, αραιά τοποθετημένα προς τιμήν τους, πινελιές ανοιχτού πράσινου, ζαρντινιέρες με φυτά και λουλούδια περιμετρικά, ανεμιστήρες οροφής και επιδαπέδιοι που δροσίζουν τον χώρο ενώ στη μία πλευρά υπάρχουν χτιστοί καναπέδες με μαξιλάρια.

Τα γκαρσόνια (βρίσκω τη λέξη να ταιριάζει απόλυτα) μόλις μας είδαν έτρεξαν αμέσως παρόλο τον κόσμο, μας πρότειναν τραπέζια, τα ένωσαν, έστρεψαν τον ανεμιστήρα προς τα μας για περισσότερη δροσιά, έφεραν καταλόγους, το τόσο επιθυμητό παγωμένο νερό, υπέροχο, σουσαμένιο, φρεσκότατο ψωμάκι, τη μεγαλύτερη ποσότητα του οποίου καταναλώσαμε απ τη λύσσα μας πριν καν έρθουν τα φαγητά.

Είδαμε τους καταλόγους έτσι για να πούμε ότι το κάναμε, εγώ έβγαλα φωτογραφίες γεγονός που προκάλεσε τη θυμηδία της παρέας κι άκουσα τη γνωστή ατάκα…άσε μας κουκλίτσα μου. Νέοι καιροί Νέα ήθη.

Σαλάτα αρμύρα. Ωραία βρασμένη και ζεστή. 5.80
Χωριάτικη. Πλούσια μερίδα, περιποιημένη, με φρεσκότατα λαχανικά και συμπαθές τυρί. 6.50
Τζατζίκι. Είχε άνηθο. Τέλος. 3.80
Ντολμαδάκια γιαλαντζί. Ωραίο το αμπελόφυλλο και η γέμιση. Λεμονάτα, νόστιμα. Συνοδεύονται με γιαούρτι και…άνηθο. Προσπαθώ να βρω το κατάλληλο νομικό πλαίσιο για την απαγόρευση χρήσης του συγκεκριμένου αρωματικού. Βοήθεια κανείς? 6.50
Κολοκυθάκια τηγανητά σε sticks. Τραγανά αλλά είχαν τραβήξει λίγο παραπάνω λαδάκι από ότι έπρεπε, γλυκύτατα όμως. 4.90
Γαύρος μαρινάτος. Λίγο μαλακός για τα γούστα μας αλλά ήταν ξιδάτος όπως μας αρέσει. 5.00
Χταπόδι ξιδάτο. Ήθελε λίγο λάδι, το βάλαμε, το φάγαμε, μας άρεσε. 9.80
Μακαρόνια με κιμά. Είχε πέσει παραπάνω κανέλα με αποτέλεσμα να πικρίζει λίγο. Τα μακαρόνια ελαφρώς παραβρασμένα αλλά θα μου πεις, τι περίμενες? Σωστόν. 7.30
Μοσχάρι κοκκινιστό με πατάτες τηγανιτές. Κλασσική αξία.9.00
Σουτζουκάκια με ρύζι. Έδιναν την αίσθηση ότι δεν είχαν περάσει από το τηγάνι σα να είχαν βράσει απλώς μέσα στη σάλτσα. Αρκετό κύμινο, ωραία σάλτσα, και το ρυζάκι μια χαρά. 8.00
Κοτόπουλο φιλέτο. Ωραία ψημένο, συμπαθές, όχι, όμως, κάτι αξιομνημόνευτο. Έχω την αίσθηση ότι η σχάρα δεν είναι το δυνατό του σημείο. 7.00
Κοτόπουλο σουβλάκι. Μια απ’τα ίδια και στην ίδια τιμή με το ανωτέρω.
Σαρδέλες σχάρας. Λίγο στεγνωμένες και χωρίς ιδιαίτερο άρωμα κάρβουνου. Φρέσκιες όμως. Φαγώθηκαν μια χαρά. 7.30
Ξιφίας φιλέτο. 2 μεγάλα κομμάτια, ζουμερά, άρεσε. 16.00. Το τελευταίο δεν άρεσε πολύ αλλά νομίζω ότι τη μερίδα μπορούν να τη μοιραστούν δύο.

Μπύρες, αναψυκτικά, κέρασμα καρπούζι στο τέλος. Γενικά μεγάλες μερίδες και συμπαθητικές, ειδικά, για την περιοχή τιμές. Οι 2,5 ντοματούλες στη γεύση θα ήταν πιο αντιπροσωπευτικές, οι 2 αυστηρές, οι 3 που βάζω, ελαφρά, επιεικείς.

Δε μου έγινε το χατίρι να πάμε στην Aqua. Είχε περάσει η ώρα και υπήρχαν υποχρεώσεις για το υπόλοιπο του απογεύματος. Την επόμενη φορά. Πήρα όμως το αίμα μου πίσω σταματώντας στο Pastry Family και ξανατρώγοντας τα παστάκια μόκα.

Όλη η παλιά φρουρά παρούσα, αδιάρηκτος και συμπαγής. Η νέα γενιά έκανε και έλεγε τα δικά της προσπαθώντας ταυτόχρονα να καταλάβει λέξεις, φράσεις κι ατάκες. Μάταια. Η ομερτά αυτής της παρέας είναι θρυλική. What happens in Vegas stays in Vegas.
Πιστεύουμε ακράδαντα ότι τα παιδιά πρέπει να βρουν τους δικούς τους κώδικες, να δημιουργήσουν τις δικές τους αναμνήσεις και πάνω από όλα να ζήσουν τη δική τους ζωή. Δεν υπάρχει πιο θλιβερό θέαμα από αυτό των ανθρώπων που ζουν "τη ζωή που δεν έζησαν" δι' αντιπροσώπων, παίζοντας φανταστικά παιχνίδια και επιτυγχάνοντας, εξίσου, φανταστικές νίκες μέσα στο μυαλό τους σε μία μάταιη προσπάθεια προσδιορισμού και δικαίωσης του ανύπαρκτου εαυτού τους.

Βουλιαγμένη revisited and reinvented. Αυτό. Θα επιστρέψουμε.