Loader

tzia

Κριτικές: 150
Μέλος από: Δεκ 2013

Εμφάνιση:

26 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Amigos vamos
Vamos a la playa?

Βαθύς, πικρός, αναστεναγμός! Πολύ θα το ήθελα αλλά αργεί ακόμα. Αφήστε που φέτος θα είναι “λίγο πολύ λίγο” σαν το φιλάκι του παλιού τραγουδιού που μου λέει ο τα πάντα όλα της ζωής μου από όταν ήμουν μικρή.

Καταραμένες Πανελλαδικές (ή όπως αλλιώς ονομάζονται πλέον). Δε φτάνει που τις έζησα ως υποψήφια, όχι ότι ζορίστηκα κιόλας ομολογώ, τώρα πρέπει να τις ζήσω και ως μάνα υποψήφιας. Η οποία υποψήφια αν ήξερε τι θέλει να κάνει στη ζωή της … θα έκανε τη δική μου ευκολότερη. Αλλά όλα εδώ πληρώνονται. Κι εγώ διάλεξα τη Νομική δια της μεθόδου αποκλεισμού των υπολοίπων σχολών κατεύθυνσης. Το outcome της επιλογής μεταφράζεται στο ότι αν, ποτέ, θελήσετε κάποιον να σας υπερασπιστεί μην πάει ο νους σας σε μένα. Στην καλύτερη θα φάτε τρις ισόβια στη χειρότερη θα επανισχύσει η θανατική ποινή.

Το αντίδοτο για τα ανωτέρω είναι οι αστραπιαίες αποδράσεις. Ακόμα και για ώρες. Κάτι που μου απέδωσε με δόξα και τιμή το καινούργιο nick name speedy Gonzales! Που εκτός από cartoon είναι και τραγούδι του Pat Boone το οποίο, αφενός, με κάνει να γελώ, πάντα, και, αφετέρου, ταιριάζει γάντι στην κριτική.

Πραγματικά στο Amigos ήταν όλα speedy. Από την ώρα που δόθηκε η παραγγελία για τα ορεκτικά και τη σαλάτα μεσολάβησε, περίπου, ένα λεπτό μέχρι της προσγείωσης στο τραπέζι μας. Μου δημιουργήθηκαν υποψίες, δε μπορώ να πω, αλλά δε δικαιώθηκαν. Οπότε, μα την Παναγία, θα ήθελα να μπω στην κουζίνα τους να δω πως τα καταφέρνουν.

Δε αργήσαμε αλλά μας είχαν προλάβει οι οικοδεσπότες μας για να διασφαλίσουν τραπέζι προφανώς. Βλέπετε το μαγαζί δε δέχεται κρατήσεις. Μόνο εμένα με χαλάει αυτό ή ζουν κι άλλοι ανάμεσά μας?

Το εντοπίσαμε εύκολα, παρκάραμε απέξω ελέω μηχανής, είδαμε παρέες μαζεμένες στα εξωτερικά stands που υπάρχουν, μας υποδέχθηκε ένας κύριος, του είπαμε ότι μας περιμένουν. Λόγω της παράλογης τακτικής μας είπε, φυσικά, να ψάξουμε μόνοι μας. Διασχίσαμε λοιπόν το εσωτερικό χώρο που είναι στεγασμένος με αρκετά στριμωγμένα τραπέζια. Σαφώς με φυτά τριγύρω και couleur locale διακοσμητικά στοιχεία αλλά εμένα μου έδωσε την εντύπωση μιας θεματικής καφετέριας. Το δικό μας τραπέζι αρκετά άνετο για τα άτομα που είμαστε όμως με τον διπλανό εκ δεξιών μου ήρθα τόσο κοντά που το λες και δεσμό.

Βρήκαμε να μας περιμένουν οι κατάλογοι και κάτι nachos με μία κόκκινη, καθόλου καυτερή, σαλτσούλα. Η μοναδική έκπληξη που έκρυβαν οι πρώτοι ήταν η ύπαρξη albondigas, τα δεύτερα ήταν αναμενόμενα.

Τα αγόρια ήπιαν μπύρες, κι όχι μόνον αφού στο τέλος το έριξαν στα σφηνάκια Jagermeister (τα οποία σας προτείνω να αποφύγετε διότι είναι, εξόχως, χωνευτικά μεν αλλά θεόπικρα plus βαράνε άσχημα και κάτι ξέρω που σας το λέω), η εορτάζουσα sangria, εγώ ξεκίνησα κλασσικά με lime margarita η οποία δεν ήταν, ιδιαιτέρως, επιτυχημένη αφού υπερίσχυε το αλάτι και συνέχισα με sangria η οποία ήταν, απλά, ok. Στο θέμα του φαγητού τώρα διαλέξαμε:

• Tacos salad. Σε μπολ τορτίγιας. Με κιμά. Λαχανικά. Sour cream on top. Συμπαθητική. Φρέσκια. Χωρίς εντάσεις.

• Onion rings. Ok! Τι να πεις γι αυτό το πιάτο? Το μόνο που έχω να σχολιάσω είναι ότι ήρθε ωραία παρασκευασμένο για ετοιματζίδικο.

• Guacamole. Ομοίως χωρίς ένταση. Συμπαθές.

• Chili con carne. Ζητήθηκε πιο καυτερό. Έγιναν διαπραγματεύσεις σχετικά με τον βαθμό. Συμφωνήθηκε το 2 σε κλίμακα Ταϊλανδέζικης κάψας. Αυτό που ήρθε ήταν υπό του μηδενός σε οποιαδήποτε κλίμακα.

• Enchiladas με κιμά. Αρκετή σάλτσα και τυρί που το καθιστούσε βαρύ και μονότονο αφού έλειπαν τα φρέσκα μυρωδικά που θα το έκαναν πιο ενδιαφέρον. Ο κιμάς λασπωμένος και ακριβώς ίδιος και στα τρία πιάτα που τον περιείχαν.

• Ψητό φιλέτο κοτόπουλου με ανανά. Το συγκεκριμένο μιλούσε απταίστως την Κινεζικήν. Στα ισπανικά δεν τα κατάφερνε τόσο καλά.

• Μπιφτέκι. Δε θυμάμαι αν είχε κάποια σάλτσα. Το κομματάκι που δοκίμασα ήταν σκέτο και καλούτσικο.

Από την εξυπηρέτηση μείναμε χωρίς παράπονα μάλιστα, ίσως λόγω του τελικού ποσού του λογαριασμού, ο οποίος έφθασε τα 186e (καλά διαβάσατε), μας κέρασαν τα δύο γλυκά που διαλέξαμε ήτοι:

• Τηγανητό παγωτό το οποίο αφήνω ασχολίαστο και,
• Churros τα οποία χωρίς να είναι άσχημα είχαν περισσότερο αλάτι στη ζύμη από ότι έπρεπε συν του ότι ήρθαν με πραλίνα. Μα πραλίνα? Όταν το σήμα κατατεθέν τους είναι η πικρή σοκολάτα?

Το δόγμα της ημέρας:
Η ουδετερότητα ταιριάζει, γάντι, στην Ελβετία. Όχι στο Μεξικό.

Η συμβουλή της ημέρας:
Μη μαδάτε μαργαρίτες καλοκαιριάτικο. Πιείτε τις καλύτερα.

Η απολογία της ημέρας:
H βαθμολογία είναι αυστηρή. Δυστυχώς έφαγα τρεις μέρες μετά σε άλλο μεξικάνικο και η σύγκριση ήταν συντριπτική από όλες τις απόψεις.

09 Ιούλ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Bad hair day!

Οι κυρίες του site με κατανοούν. Οι κύριοι θα κουνήσουν, απλά, το κεφάλι. Οι δικοί μου κύριοι θα αναστενάξουν πονεμένα.

Ποία εξ ημών δεν έχει ξεσπάσει στο τριχωτό της κεφαλής? Δεν αφήνω έξω τους άνδρες διότι το έχω ζήσει κι αυτό. Όσον αφορά σε μένα έχω φύγει από το σπίτι με μαλλί μέχρι τη μέση και έχω γυρίσει με δύο πόντων, plus μίας μπλε τούφας, κάνοντας τη μαμά μου να, literally, λιποθυμήσει στον καναπέ. Έχω εμφανιστεί σε συναυλία των James με καροτοπορτοκαλί ορατό από τη στρατόσφαιρα και, πολλά, μα πάρα πολλά, άλλα. Το κόβω όμως διότι, ήδη, κάνω εικόνα τη φάτσα του Frat, τις σκέψεις και τον, δικαιολογημένα, αναμενόμενο εξάψαλμο.

Εκείνη η Παρασκευή λοιπόν ήταν μία από αυτές τις μέρες που το πείραμα δεν είχε πετύχει. Κι όμως ήταν special day και σιχαίνομαι να αφήνω τέτοιες μέρες να πηγαίνουν χαμένες λόγω δουλειάς, έντασης, νεύρων, κακής διάθεσης. Το θέμα βέβαια ήταν ότι δεν είχα καμία όρεξη λόγω των παραπάνω να σκεφτώ μαγαζί, ούτε ξέρω πως μου ήρθε το συγκεκριμένο, διότι για κάποιον λόγο ο Βασίλαινας δεν υπήρξε, ποτέ, στις προτεραιότητές μου. Για τους συνήθεις αδιευκρίνιστους λόγους. Καθότι μαγαζί που υπάρχει τόσα χρόνια… δε μπορεί… κάτι καλό θα κάνει. Καμιά φορά βέβαια μπορεί να το κάνει για τους άλλους κι όχι για σένα, αλλά, αυτή τη φορά, δε συνέβησαν έτσι τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς “κάνει” υπέροχα τον χώρο του. Ένα λιτό urban chic εστιατόριο το οποίο θα μπορούσε να σταθεί, δρέποντας διακοσμητικές δάφνες, σε οποιαδήποτε μητρόπολη. Τίποτα κραυγαλέο. Στιλπνές μαύρες/γκρι/μπεζ επιφάνειες. Κομψή, όσο κι ολόσωστη, art de table. Άνεση και privacy. Ο τοίχος που ενσωματώνει, θαυμαστά, παραδοσιακά κομμάτια περασμένων δεκαετιών της Αθήνας αποτελώντας, ταυτόχρονα, τη νοητή συνέχεια του Hilton το οποίο βλέπετε. Αφήστε τη ματιά σας να περιπλανηθεί προς κι από και θα καταλάβετε. Η walk in κάβα την οποία σας προτρέπω να τσεκάρετε. Ο πιο ωραίος φωτισμός που έχω συναντήσει. Αποτελείται από ένα πλέγμα μπουκαλιών με οπτικές ίνες. Αυτός που αισθάνεστε ότι σας κολακεύει, σας “προστατεύει” ενώ, ταυτόχρονα, επιτρέπει να βλέπετε, πολύ καλά, τι τρώτε και τι πίνετε. Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά, στα τόσα χρόνια, που θα σχολιάσω τη μουσική που ακούγεται στην, πλέον, κατάλληλη ένταση. Δε θα εμποδίσει τις συζητήσεις σας όμως θα αναγνωρίσετε κομμάτια τα οποία θα συμβάλλουν στο mood, εδικά αν πετύχετε κάποιο αγαπημένο σας, όπως έτυχε σε μένα όταν άκουσα Amy Winehouse.

“Κάνει” καλά την εξυπηρέτηση η οποία ακροβατεί, με θαυμαστή ισορροπία, μεταξύ της πρέπουσας και της οικειότητας. Τα πιάτα θα αλλαχθούν στην ώρα τους. Τα κρασιά θα σερβιριστούν στο κατάλληλο ποτήρι. Τα ποτήρια του wine pairing, το οποίο επιλέξαμε, θα παραμείνουν στο τραπέζι ως οφείλουν. Θα σας εξηγήσουν, λεπτομερώς, τι τρώτε και τι πίνετε. Θα υποδείξουν, αλλά, και θα συγκρατήσουν. Θα τολμήσουν να σας πουν τα αγαπημένα τους πιάτα. Θα ακούσουν τις διαφωνίες σας. Από τις ελάχιστες φορές που αισθάνθηκα την ανάγκη να αποχαιρετήσω, δια χειραψίας, τους ανθρώπους που μας φρόντισαν. Άψογοι.

“Κάνει” εξαίρετα το φαγητό που προσφέρει. Μην το δείτε ως, αμιγώς, ψαροφαγικό. Μην επικεντρωθείτε στην πρώτη, ατόφια, ύλη. Μην περιμένετε κάτι που δεν έχετε φανταστεί. Ένα up to date αστικό εστιατόριο το οποίο, ενώ πατά, σταθερά, στον πυρήνα των παραδοσιακών συνταγών, ταυτόχρονα, τις εξελίσσει, εφαρμόζοντας νέες μαγειρικές τεχνικές, βάζοντας δημιουργικές πινελιές, παίζοντας με τις υφές, χρησιμοποιώντας φρέσκες πρώτες ύλες χωρίς να ξεχνά την αισθητική διάσταση της παρουσίασης.

Διαλέξαμε το menu degustation που μας φάνηκε υποσχόμενο όσον αφορά στην επίδειξη των δυνατοτήτων του chef. Wine pairing για να τσεκάρουμε τον sommelier. Ψεύδομαι ασύστολα. Όπως σας είπα ήμουν στραβωμένη. Ήταν η εύκολη λύση. Όμως οφείλω να ομολογήσω ότι απεδείχθη άριστη επιλογή, ανέλπιστα χορταστική, και με ενδιαφέρουσες οινικές επιλογές. Το μόνο που έχω να προσάψω είναι η αύξηση της τιμής. Επίσης οφείλω να πω ότι το wine pairing δε συμφέρει οικονομικά. Αλλά … δε μετανιώσαμε για καμία από τις δύο.

• Αρχή με ζυμωτό άσπρο και μαύρο ψωμάκι. Ωραία αλλά όχι αξέχαστα.
• Ταραμοσαλάτα με αραβικές πίτες. Signature dish. Αέρινη και λεμονάτη. Δικαίωσε τη φήμη της.
• Ψαρόσουπα με κεφάλι φρέσκιας σφυρίδας. Δε μου αρέσει αυτή η σούπα. Τη συγκεκριμένη την αδικεί κατάφωρα η περιγραφή της αφού πρόκειται, περισσότερο, για μία bisque με άρωμα θάλασσας, οστρακοειδών, γαρίδων. Πορτοκαλόχρους, πηχτή, αρωματική, σαφρανάτη. Συμπυκνωμένη γεύση.
• Tartar από φαγκρί. Με ξινόμηλο, φύκια, sorbet κόκκινης πιπεριάς. Φίνο.
• Tartar τόνου (Παραγγέλθηκε extra. Κλαίω, πραγματικά, από τα γέλια διότι ο καλός μου ήταν απελπιστικά ελληνικών προτιμήσεων όσον αφορά στο ψήσιμο των κρεάτων και στα ωμά. Τον έχω κάνει χειρότερο από μένα). Με καπνιστή μαγιονέζα, πίκλες celery, μαραθόριζα. Λόγω ψαριού με, σαφώς, πιο έντονη γεύση. Ισορροπία, κρουστή σάρκα, βαθιά νοστιμιά. 16e.
• Καλαμάρι σχάρας το οποίο ξαπλώνει σε μια σαλάτα από μαυρομάτικα ενώ συνοδεύεται από mousse καπνιστής μελιτζάνας και πινελιές μαρμελάδας ντομάτας με λουκάνικο Δράμας. Μη σας ξενίσει ο συνδυασμός. Είναι υπέροχος.
• Γιουβετσάκι γαρίδας με καπνιστή ντομάτα και βασιλικό. Όχι ότι δεν ήταν νόστιμο. Ήταν. Και το κριθαράκι και οι γαρίδες. Ήταν όμως ένα ήσυχο πιάτο σε σχέση με τα υπόλοιπα και για μένα έχασε πόντους. Δεν κατάλαβα το κάπνισμα ούτε τον βασιλικό.
• Μοσχαρίσιο διάφραγμα. Με porcini, gnocchi πατάτας, καπνιστό κρεμμύδι. Δεν ερωτηθήκαμε για το ψήσιμο. Ήρθε medium well. Το ψήσιμο σε σχέση με την τελική γεύση ήταν πταίσμα. Θα ήθελα όμως τα gnocchi λίγο διαφορετικά. Πιο αέρινα. Πιο συννεφένια.
• Το κλείσιμο με το υπέροχο γλυκό με φρέσκιες φράουλες, mousse γιαούρτι, μαρέγκες με άρωμα lime, παγωτό περγαμόντο και πέρλες σιροπιού μέντας απέδειξε ότι “κάνουν” κάτι παραπάνω κι από καλά και τα επιδόρπιά τους. Το ιδανικό κλείσιμο.

Το ανωτέρω μενού τιμάται στα 45e το άτομο. Νομίζω ότι χρεώθηκε το νερό χωρίς να είμαι βεβαία. 20e το wine pairing. Ο συνδυασμός που θυμάμαι είναι αυτός της ταραμοσαλάτας με μια ρετσίνα νέας γενιάς. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να εντρυφήσω σ αυτό το τόσο παρεξηγημένο κρασί.

Κακές στιγμές. Ζόρια. Αίσθηση ματαιότητας. Καυγάδες. Απώλειες. Και ποιος δεν τα έχει ζήσει? Ξεπεράστε τα. See the bigger picture. Κάποιες σχέσεις έχουν φτιαχτεί για να αντέχουν. Κάποιες άλλες όχι. Ποτέ δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο. Κι όπως λέει ο Μικρός Πρίγκιπας στο ωραιότερο παραμύθι για μεγάλους που έχει γραφτεί "Την αλήθεια δεν την βλέπουν τα μάτια.. Μόνο η καρδιά τη βλέπει". Μια όμορφη βραδιά με καλό φαγητό, κρασί κι αγαπημένους ανθρώπους βοηθά, πάντα, στην ορθότερη αντίληψη. Για μένα τουλάχιστον. Γιατί πάνω από όλα πρέπει να ξέρουμε τον εαυτό μας. Τα όριά μας. Τα θέλω μας. Μην κάνετε εκπτώσεις. Ούτε στη ζωή ούτε στα εστιατόρια.

14 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Nuova scuola

Μια νέα, διαφορετική, ματιά σε ότι έχουμε μάθει να θεωρούμε ιταλικό.

Κατανοώ, πλήρως, ότι η ανωτέρω πρόταση επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών. Διότι αναλόγως ηλικίας, εμπειριών, αναμνήσεων (αποδεικνύεται ότι παίζουν ρόλο τελικά) ο καθένας μας έχει άλλη εικόνα και άποψη.

Καμία σχέση, λοιπόν, με τα παλιά κλασικά εστιατόρια ιταλικής κουζίνας. Αυτά τα θυμάμαι πιο στημένα. Εδώ, στον μικρό, χαριτωμένο, πεζόδρομο της Ευφορίωνος, το Cupola αποπνέει φρεσκάδα, λιτό casual chic και οικειότητα.

Αυστηρά άκαπνη η ψηλοτάβανη σάλα με κυρίαρχα χρώματα το μπεζ και το μαύρο, ξύλινο πάτωμα, designάτα φωτιστικά, άνετα τραπέζια και καρέκλες αγγλικού στυλ (κάπως λέγονται αυτές να δείτε, αλλά, δεν το έχω με την εσωτερική διακόσμηση. Ούτε και με την εξωτερική εδώ που τα λέμε) κι αυτά σε μαύρο/μπεζ, συντελούν σε ένα χαριτωμένο παιχνίδι διχρωμίας. Χάλκινα σκεύη στους τοίχους. Ένα μικρό μπαρ στο οποίο μπορείτε να τσιμπολογήσετε βλέποντας τον θολωτό φούρνο, που έδωσε το όνομά του στο μαγαζί και την μπριγάδα της κουζίνας εν δράσει. Υπάρχει πατάρι στο οποίο δεν έχω ανέβει. Τώρα το καλοκαίρι τραπέζια στον πεζόδρομο με το ίδιο στυλ αλλά, σαφώς, πιο ανέμελη αύρα.

Φίλος, ο οποίος διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με τη γείτονα χώρα (λείπει από το δικό μου παλμαρέ χωρών διαβίωσης), το χαρακτήρισε ως “trattoria aperitivo”. Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες επί του όρου να σας φέρω σε επαφή να τον ρωτήσετε. Η δική μου άποψη, πάντως, είναι να μην προσπεράσετε τη λίστα με τα cocktails την οποία έχει επιμεληθεί επώνυμος, έμπειρος mixologist. Πραγματικά πρωτότυπα και καλοφτιαγμένα. Η οινική λίστα, επίσης, αξιοσημείωτη με μερικά πολύ καλά prosecco εξαιρετικής τιμολόγησης. Το χθεσινοβραδινό “moscato rose Sperone” ήταν ό, τι, ακριβώς, έπρεπε για την υγρή, ζεστή βραδιά κι ό, τι, ακριβώς, θα άντεχα μετά από 18 ώρες στο γραφείο. 22e για να είμεθα ακριβείς όπως και αδιάβλητοι (η φρασεολογία είναι σύμφωνη με το προεκλογικό κλίμα το οποίο μου έχει κάνει, ακόμα, δυσκολότερη τη ζωή).

Θα αρχίσω λίγο ανορθόδοξα όχι με τα ορεκτικά, ως είθισται, αλλά με τις pizzas του. Με μία λέξη ε-ξαι-ρε-τι-κές! Αν συνυπολογίσετε σ’ αυτό την, πλειστάκις, διατυπωμένη προτίμησή μου περί πίτσας καταλαβαίνετε ότι εντυπωσιάστηκα. Νόστιμο ζυμάρι, φουσκωτό στις άκρες, λεπτό στο κέντρο. Σοφή ισορροπία υλικών πρώτης ποιότητας. Yummy αποτέλεσμα. Μαθαίνω ότι οι βέρες ναπολιτάνες είναι τραγανές. Αυτές δεν είναι. Αντίθετα, μοιάζουν να σε προκαλούν να διπλώσεις το κάθε κομμάτι τους απολαμβάνοντάς τες σε όλο τους το μεγαλείο. Δε μπορώ να αποφασίσω ποια προτίμησα περισσότερο

- Την piccante, με ωραίο πικάντικο σαλάμι, μοτσαρέλα, ντομάτες San Marzano και πεκορίνο (13e) ή,
- την parma με σάλτσα ντομάτας, μοτσαρέλα, παρμεζάνα, ρόκα και προσούτο Πάρμας. Να σημειωθεί ότι το προσιούτο έρχεται χωριστά κι έτσι δεν ψήνεται ή έστω ζεσταίνεται χάνοντας σε φρεσκάδα. (14e).

Μην πείτε όχι στα ψωμάκια της αρχής έστω κι αν κοστίζουν 1,5e το άτομο. Όχι μόνον για τις γευστικές φέτες focaccia αλλά για το φοβερά αρωματικό κι έντονης, μαυροτρουφάτης, γεύσης, dip που τις συνοδεύει.

Αγαπημένα ορεκτικά:
- Tuna tartar. Ελληνικός, κιτρινόπτερος (βγαίνει κα σε άλλα χρώματα?), όπως, ρητά, αναφέρεται. Με avocado, lime και chili mayo. Το σύνολο έρχεται φορμαρισμένο, στεφανωμένο με σπιράλ λευκού, ήπιου κρεμμυδιού και χρήζει τόσο φωτογράφισης όσο και αναπόλησης γεύσης. Η αλήθεια είναι ότι χθες, για πρώτη φορά, δύο μπουκιές μου έβγαλαν έντονη γεύση ψαριού οπότε λίγη προσοχή παραπάνω χρειάζεται (15e).
- Carpaccio μοσχαριού. Αυτές οι αραχνούφαντες ροζ, τρυφερές, λεμονάτες φέτες…. Αχρείαστη, για μένα, η ρόκα όπως και το pecorino που το συνοδεύουν (13e).
- Fruti di mare ή, ούτως άλλως ειπείν, αχνιστά φρέσκα μύδια και κυδώνια με διακριτικό άρωμα σκόρδου, τοματίνια, κάπαρη, ελιές, σβησμένα με κρασί (12e).

Όσες σαλάτες έχω δοκιμάσει είναι φρέσκες, τραγανές αλλά αναμενόμενες. Η μόνη που ξεχωρίζω είναι η
- Burrata. Δύο bocconcini μεγέθους παιδικής γροθιάς το καθένα. Απόλυτα δροσερά και μ’ αυτήν την, τόσο επιθυμητή, γεύση φρέσκου γάλακτος. Νομίζω ότι αυτό είναι το κύριο συστατικό. Τα καραμελωμένα τοματίνια, η τραγανή pancetta, όπως, κι οι πρασινάδες αποτελούν, απλά, ένα πλαίσιο. Όμως η μαρμελάδα peperoncino που έρχεται μαζί τους κάνει τη διαφορά, μιας και το καυτερό/γλυκό τους δίνει μια άλλη διάσταση.

Από τις pasta fresca μου αρέσει πολύ η
- Chitarra allo scoglio με μύδια, κυδώνια, τοματίνια και μυρωδικά. Ιδιαίτερη η τηγανισμένη, τραγανή τούφα μαϊντανού στο κέντρο(17e) αλλά και οι χθεσινοβραδινές
- παπαρδέλες με porcini και speck δεν υστερούσαν αν κι αντιμετώπιζαν το πρόβλημα των φρέσκων ζυμαρικών που μεταφράζεται, ενίοτε, σε τραχιά υφή στο στόμα. Να σημειώσω την εξαιρετική, πραγματικά, παρμεζάνα που έρχεται ως συνοδεία αυτών.

Απωθημένο η δοκιμή της κλασσικής carbonara για να δω πως τα καταφέρνουν και τα, ενδιαφέρουσας σύλληψης, tagliolini με αυγοτάραχο, φρέσκο αχινό, σάλτσα prosecco και λεμόνι. Βέβαια η τιμή των τελευταίων στα 23e θέλει λίγη σκέψη.

Ας πάμε στα κύρια τώρα
- Το κοτόπουλο σχάρας το οποίο παρήγγειλε η συνονόματη, η οποία τελεί σε δίαιτα, υπήρξε αποκάλυψη. Νόστιμο, καλοψημένο, με όλους, όμως, τους χυμούς του. Δε θα το φανταζόμουν ποτέ. Συνοδεύεται από πουρέ πατάτας, σαφρανάτο, γλυκίζοντα κι αρωματικό.
- Δυστυχώς το black angus skirt (27e), από το οποίο είχα απαιτήσεις, ήρθε τραγικά παραψημένο. Πιάτο ημέρας. Παραγγέλθηκε medium. Ήρθε όχι, απλά, well done αλλά very, very well burned! Να σημειώσω το εξαίρετο risotto porcini που το συνόδευε. Όχι μόνον δεν το έσωσε αλλά υπογράμμισε την τεράστια διαφορά. Τόσο κρίμα. Έχω την αίσθηση ότι η συγκεκριμένη αγελάδα died for nothing.

Κράτησα ένα κομμάτι του μοσχαριού για να κάνω τα παράπονά μου στο service. Ο γλυκύτατος σερβιτόρος μας το παραδέχθηκε αυθωρεί και παραχρήμα. Προθυμοποιήθηκε να μας το αντικαταστήσει. Μας υπέδειξε ότι θα έπρεπε να το έχουμε αναφέρει. Συμφωνώ και θα το έκανα αν τον είχα, πιο, πρόχειρο. Διότι λάθη στην εξυπηρέτηση σημειώθηκαν. Όχι λόγω αδιαφορίας αλλά μάλλον λόγω ελλιπούς αριθμού ατόμων. Ακόμα και Τρίτη βράδυ το μαγαζί ήταν γεμάτο άρα όσο καλή διάθεση κι αν υπήρξε δεν κατόρθωσαν να ανταποκριθούν στο max των δυνατοτήτων τους. Δε θα τους το χρεώσω όμως.

Από τα 7 γλυκά της κάρτας έχω δοκιμάσει τρία.
- Η panna cotta τους εξαίσια για τα δικά μου γούστα. Ελαφριά, δεμένη, αρωματική, με πυκνή salted caramel on top αλλά και καραμελωμένα φουντούκια. Εξαίρετο contrast φρεσκάδας, γλυκού, αλμυρού, τραγανού με μία bitter sweet επίγευση (6e).
- Sorbet μανταρινιού δροσερότατο.
- Tiramisu, σε τεράστια μερίδα, το οποίο περιχύνεται με σφηνάκι espresso. Αυθεντικό όσο κι ικανό να σας κρατήσει ξύπνιους αν υπάρξει χρεία (8e).

Το καλοκαίρι άργησε αλλά ήρθε σαρωτικό. Το δικό μου, φέτος, θα το χαρακτηρίσω, επιεικώς, διαφορετικό. Όχι ότι τα καλοκαίρια μου ήταν ίδια αλλά υπήρχαν οι δικλείδες ασφαλείας. Φέτος χωρίς αυτές. Μια νέα, προκλητική, διαφορετικότητα. Με αυξημένα επίπεδα άγχους. Πρέπει να ξεχάσω αυτά που ήξερα και να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα. Βοηθούν οι αγαπημένοι άνθρωποι της ζωής μου οι οποίοι καταλαβαίνουν χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις. Για τους υπόλοιπους δεν υπάρχει, προσωρινά, θέση.

Ο, short term, yet, long shot στόχος λέει ότι τις επόμενες μέρες θα τις περάσω μ αυτούς. Η πρώτη βουτιά στη θάλασσα. Δροσιά. Φυσαλίδες. Ανοιχτά μάτια που βλέπουν μόνο ένα γαλάζιο. Αλμυρό νερό που μπαίνει στη μύτη. Το βουητό της θάλασσας στ αυτιά. Η ανάδυση! Αφήνοντας πίσω τελειωτικά καταστάσεις, αναμνήσεις κι ανθρώπους.

23 Μαι 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Εχθρός του καλού … το καλύτερο.

Ορκισμένος εχθρός και των δύο … το βέλτιστο.

Είμαι, αφάνταστα, υποστηρικτική και βρίθω δικαιολογιών όταν έρχομαι αντιμέτωπη με περιορισμένες δυνατότητες.

Είμαι, ταυτόχρονα, αυστηρή και απαιτητική όταν βλέπω δυνατότητες οι οποίες δε χρησιμοποιούνται στο max.

Οι fishαλίδες ανήκουν, ξεκάθαρα, στη δεύτερη κατηγορία.

Τι κάνεις όταν ξεκινάς με ένα υπέροχης παρουσίασης και γεύσης carpaccio (σε μας έτυχε λαβράκι) με μοσχολέμονο και φύκια? Όξινο, φρέσκο, κρουστό. Φορμαρισμένο με ένα βρώσιμο λουλούδι να το στολίζει. Στο γνωστό και μη εξαιρετέο αστεράτο εστιατόριο που στεγάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τα βρώσιμα λουλούδια, που υπάρχουν σε κάθε πιάτο, συμμετέχουν στην τελική επίγευση. Εδώ δε συμβαίνει το ίδιο αλλά δε θα τους το χρέωνα.

Συνοδεύεται από ένα home made προζυμένιο ψωμί νόστιμο και ξινούτσικο. Όταν ζητείται επανάληψη και μετά από αρκετές υπενθυμίσεις σε ενημερώνουν ότι τώρα ψήνεται γιατί τους τελείωσε. Τη Μεγάλη Πέμπτη? Που μετά από την προσπάθεια αλλαγής κράτησης για ένα επιπλέον άτομο μου είπαν ότι δε μπορούσαν να μας εξυπηρετήσουν? Άρα? Θεωρώ ότι είχαν μία καθαρή εικόνα για τον αριθμό των ατόμων που περίμεναν.

Το θράψαλο ήρθε άψογα παρουσιασμένο σε σχήμα κορώνας. Μπορείτε να το δείτε, εξάλλου, στη φωτογραφία του εστιατορίου. Ήταν καλά ψημένο χωρίς να έχει χάσει τους χυμούς του, όμορφα μαστιχωτό, έβγαζε μια γλύκα αλλά χρειαζόταν, παρόλα αυτά, το συνοδευτικό λαδολέμονο.

Η ταραμοσαλάτα ήταν αέρινη. Λίγο υδαρής. Ήρθε, όμως, κι έφυγε χωρίς να μου αφήσει καμία ανάμνηση πέραν της υφής της.

Αθηναϊκή. Πόσο, απόλυτα, 70’s. Κράτησα τη φόρμα, σε σχήμα ψαριού, που χρησιμοποιούσε η μαμά μου όταν την έφτιαχνε. Αξέχαστη αυτή του, RIP, Ideal. Την έτρωγα, μετά μανίας, όταν δεν έτρωγα ψάρι. Μάλλον δε μου το είχαν σφυρίξει. Κι εδώ η εικόνα του πιάτου ήταν όμορφη. Ανανεωτική ιδέα η χρήση baby πατάτας με τη φλούδα σε ροδέλες. Όμως η συνολική συνοχή και γεύση δεν αντιστοίχισε σε καμία ανάμνηση ούτε ξύπνησε κανέναν γευστικό κάλυκα.

Καπνιστό σκουμπρί. Το ιδανικό πιάτο σε περίπτωση που θελήσετε να ανεβάσετε συστολική πίεση, σε dt, από 2 στο 15. Οι, πιθανές, προσπάθειες ανάνηψης θα αποδώσουν το μέγιστο. Προτείνω την προμήθειά του στα κρατικά νοσοκομεία αλλά σε περίπτωση που αντιμετωπίζετε κι εσείς παρόμοιο πρόβλημα, προμηθευτείτε ένα κομμάτι. Με τόσο αλάτι που έχει μπορείτε να το κρατήσετε τον αιώνα τον άπαντα. Δε θα υποστεί καμία αλλοίωση. Η μόνη πιθανή θα είναι, αυτή, της γλώσσας σας.

Μαύρο ριζότο με μελάνι σουπιάς. Κοκκώδες, λασπώδες κι ότι άλλο σας έρχεται σε –ωδες. Επίπεδο και βαρετό. Δεν το έσωσε η ωραία μαγειρεμένη σουπιά.

Το αυτό και για το ριζότο με φρέσκο ψάρι. Εδώ το –ωδες έγκειται στο βουτυρώδες. Το δε flat του θέματος αναγάγετέ το στη νιοστή.

Γαριδομακαρονάδα. Το αντίθετο από το σκουμπρί. Παντελώς ανάλατη. Τα ζυμαρικά σωστά βρασμένα. Οι γαρίδες όχι, μιας και ήταν παραβρασμένες. Έστω και λίγο. Plus ότι ήταν πλημμελώς καθαρισμένες. Εντάξει το κεφάλι κι η ουρά, κόντεψα να πνιγώ, όμως, με κομμάτι του κελύφους του σώματός τους.

Αντίθετα η μακαρονάδα θαλασσινών ήταν πολύ νόστιμη. Σωστή ισορροπία γλυκύτητας κι αλμύρας. Χαριτωμένα μέσα στο σύνολο τα θαλασσινά.

Το ψάρι δε, που ψήθηκε στο αλάτι, ήταν ο καλύτερος ορισμός των δυνατοτήτων που υπάρχουν και σώζουν μία αδύναμη πρώτη ύλη.

Πως ορίζετε τη σχιζοφρένεια? Εκλαϊκευμένα πάντα και με παιγνιώδη διάθεση?

Για μένα οι fishαλίδες είναι το ultimate παράδειγμα…

Διάθεση κι επίτευξη σε κάποιες περιπτώσεις του ενός σκαλιού παραπάνω που θα έκανε τη διαφορά. Twist, διαφορετικότητα, τόλμη, προσπάθεια. Χώρος, service, τιμές δύο ταχυτήτων. Γλυκά... ας μην τα σχολιάσω... όσο για το κέρασμα μιας, ο Θεός να την κάνει, μαστίχας, ας μην το σχολιάσω κι αυτό. Τελική αποτίμηση…

“ Όπου υπάρχει ο μαθητής, ο δάσκαλος θα εμφανιστεί” Παλιά κινέζικη παροιμία..

Υπήρξα, κι εξακολουθώ να θέλω να είμαι, μαθήτρια. Ναι οι δάσκαλοι εμφανίστηκαν μαθαίνοντάς μου πράγματα. Τα μαθήματα που παίρνουμε δεν είναι πάντα ευχάριστα. Ένα από τα πρώτα, αποκαλώντας με όσο ψωνάκι θέλετε, ήταν η γνωριμία μου με τη σαμπάνια. Με έμαθαν να εκτιμώ τις φυσαλίδες. Την πορεία που ακολουθούν στο ποτήρι. Το festive του πράγματος. Την έκρηξη, έστω και στιγμιαία, στο στόμα.

Πάνω από όλα με έκαναν να αποστασιοποιηθώ από τα ανωτέρω εκτιμώντας την τελική επίγευση. Αυτό που μένει βρε παιδί μου. Αυτό που θα θυμάσαι, κάνοντάς σε να το αποζητήσεις εκ νέου.

Οι fishaλίδες έχουν την τεχνική. Όχι όμως την πρώτη κάθε αυτό ύλη. Το bubbly αλλά όχι το τελικό αποτέλεσμα που είναι κι αυτό που μένει. Μπορεί να προσπαθήσω ξανά. Αλλά.. ως γνωστόν δε διακρίνομαι για τη υπομονή μου. I want it all and I want it now.! I know that "you can't always get what you want".. But I am still feeling" In between days "... So.. Not my kind of thing!

08 Μαι 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Τρία πράγματα μου λείπουν από την Αμερική.. Τα hot dogs, τα deli sandwiches και οι apple and cherry pies.
Αυθεντικό hot dog με τη γεύση που θυμάμαι δεν έχω βρει ακόμα. Σε καμία από τις γνωστές και ιστορικές πλέον καντίνες.

Η πιο κοντινή γεύση είναι σίγουρα του Jonny. Διαλέγω πάντα το κλασσικό. Έχει όμως κι άλλες ενδιαφερουσες προτάσεις ενώ μπορείτε να κάνετε και τους δικούς σας συνδυασμούς.

Για τον χώρο δεν έχω να πω τίποτα διότι δεν υπάρχει. Όμως φροντίζουν να διατηρούν καθαρά τα δύο stands που υπάρχουν. Έχουν και ομπρέλα για να σας προφυλαξει είτε από τον ήλιο, είτε από βροχή.

Σαφώς να τον προτιμησετε έναντι άλλων ομοειδων.

Και τώρα αναρωτιέστε φυσικά τι γράφει η tzia... Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη, ο Θεός να την κάνει, κριτική έχει άλλο σκοπό.

Θα παρακαλεσω λοιπόν όλους τους τετρασκουφους χρήστες όπως και τους Alex 80, Ram, Nemo, Τρία μικρα γουρουνακια, Jeanne, Denver, Maria P, Lagas να μου κάνουν τη χάρη να στείλουν ένα mail στο p. tziavara@statistics. gr Έχω κάτι πολύ ενδιαφέρον για εσάς...

03 Μαι 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Δε θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου δηλώνοντας ευθύς εξαρχής ότι η Βόλτα είναι ένα από τα μαγαζιά που, εύστοχα, είχε χαρακτηρίσει ο Vagelis “δικά” μας.

Ε ναι λοιπόν. Ξέρω τον Ξενοφώντα και την Ελισάβετ. Δηλαδή όχι απλά τους ξέρω αλλά είναι φίλοι αγαπημένοι. Ξέρω τι έκαναν (με μεγάλη επιτυχία) πριν ασχοληθούν με την εστίαση. Ξέρω τι τους οδήγησε στη συγκεκριμένη επιλογή. Ξέρω τη φιλοσοφία τους πίσω από κάθε πιάτο. Την επιμονή τους. Την κούραση. Το ψάξιμο. Τον αέρα ανανέωσης που κάθε εποχή φέρνει στο menu τους. Το ότι δεν κάνουν εκπτώσεις.

Αυτό που πιθανόν δεν ξέρετε και ίσως διατηρείτε αμφιβολίες είναι το κατά πόσον η συγκεκριμένη κριτική είναι αμερόληπτη δεδομένων των ανωτέρω. Θα σας απαντήσω, ότι είναι. Εξακολουθείτε να είστε σκεπτικοί? Δε σας αδικώ. Κι εγώ στη θέση σας το ίδιο θα έκανα. Οπότε θα σας πω ότι, ως άτομο, είμαι total bitch (by character) κάτι το οποίο μπορούν να επιβεβαιώσουν, ενόρκως, όσοι από εδώ μέσα με ξέρουν, έχουσα, ταυτόχρονα, την αίσθηση του μέτρου, του δικαίου και της αποστασιοποίησης (by character and studies).

Την είχα πρωτοεπισκεφθεί, αν όχι την πρώτη, πάντως, μία εκ των πρώτων εβδομάδων λειτουργίας της. Είχα δηλώσει τότε ότι αν δε μου άρεσε δε θα έγραφα. Μου είχε αρέσει από την αρχή. Ίσως αυτό που με είχε ξενίσει ήταν ο χώρος. Τότε μου φαινόταν άδειος και, ελαφρά, ψυχρός. Τώρα?

Οι χώροι όπως και οι σχέσεις χρειάζεται να “ζεσταθούν”. Να περάσει χρόνος κι άνθρωποι από αυτούς. Να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Τις αναμνήσεις τους. Ο χώρος, όπως και η γεύση έχει μνήμη. De facto. Όπως έχει εικόνες που προβάλλονται. Ήχους μουσικής επίσης.

Τώρα λοιπόν ο χώρος μου φαίνεται, καθησυχαστικά, οικείος μέσα στο λιτό, used, industrial περιβάλλον. Αγαπώ τους καρό μουσαμάδες που σκεπάζουν τα τραπέζια. Τα ανθοδοχεία με τα φρέσκα λουλούδια που υπάρχουν πάνω τους. Το παλιακό επιπλάκι που πάντα έχει, μικρά, κεράσματα για όλους. Την καθαριότητα, την αίσθηση τάξης. Τις αναμνήσεις που πλέον φέρει … Από γενέθλια, τραπέζια με φίλους, καλοκαιρινά απογεύματα μετά από μπάνιο, το ρωμαϊκό προφίλ της μαύρης οχιάς που άκουγε σμυρναίικα, τη μαμά μου να μου γνέφει, επιδοκιμαστικά, στο τελευταίο τραπέζι που παραβρέθηκε. Το φαγητό τους.

• Η ταραμοσαλάτα τους έχει ανακηρυχθεί ως η καλύτερη που παίζει όχι μόνον από μένα αλλά και από όσους φίλους τη δοκίμασαν.

• Λατρεύω την οξύτητα και το ξεχωριστό της πολίτικης από κουνουπίδι. Τόσο τραγανή κι ορεκτική.

• Ο καγιανάς αποτελεί ένα κεφάλαιο από μόνος του. Με απάκι ή χωρίς… your choice..

• Οι τραγανοί χρυσαφένιοι κύβοι πατάτας. Ελαφρά αρωματισμένοι με σκόρδο και φασκόμηλο που τους ξεχωρίζουν από τις απλές τηγανιτές πατάτες.

• Οι σούπες τους τον χειμώνα … Αυτή η μανιταρόσουπα έχει μείνει αξέχαστη χωρίς να υστερεί η τελευταία που δοκίμασα από σελινόριζα.

• Το συκώτι με μήλο κι ας το παραψήνουν καμιά φορά (ξεχνάμε κι εμείς να τους πούμε).

• Το χοιρινό με κεδρόμηλα που είναι ένα από τα ελάχιστα πιάτα του αρχικού μενού που έχει παραμείνει.

• Οι φραγκοκεφτέδες για τους οποίους, πάντα, μου κάνουν πλάκα όταν τους φέρνουν ότι και καλά έχουν μάραθο. Βρε σε μένα?

• Οι πίτες τους. Μία αρωματικότατη λαχανόπιτα την τελευταία φορά για την οποία η Λαρισαία κολλητή (που ξέρει από πίτες) έδωσε την απόλυτη έγκρισή της.

• Τα φοβερά σουτζουκάκια από ρεβίθι που έφαγα στη νηστεία. Όχι μόνον εγώ αλλά και οι μη νηστεύοντες αντίχριστοι της παρέας. Να παραμείνουν παρακαλώ…

• Το λαγωτό τους. Κι ας μην είναι τόσο βαρύ όσο το κάνουν στην Αρκαδία. Αλλά αυτή είναι η φιλοσοφία τους.

• Το σπετζοφάι που είναι αρκούντως καφτερούτσικο κι απίστευτα ορεκτικό.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για τα πιάτα τους αλλά δε θα είχε νόημα μιας και όπως είπα αλλάζουν. Αν κάτι σας κάνει κλικ … απλά παραγγείλτε το. Ρωτήστε επίσης για την προέλευση των κρασιών τους ή δοκιμάστε μία από τις, ιδιαίτερες, μπύρες τους. Λατρεύω την Κατσίκα από τη Φολέγανδρο. Όχι μόνον λόγω γεύσης αλλά και γιατί κατσίκα με λέει εδώ και, άπειρα, χρόνια ο τα πάντα όλα της ζωής μου, όταν τον θυμώνω.

Δε θα πω τίποτα για τα γλυκά τους, την εξυπηρέτηση, τις τιμές. Δε χρειάζεται. Βλέπετε … μπορεί η Βόλτα να ξεκίνησε ως “δικό μου” μαγαζί αλλά μια ματιά στις υπόλοιπες κριτικές των μελών του site θα σας αποδείξει ότι έχει ξεφύγει πλέον από αυτό το στενό όριο.

Υπάρχει και θα εξακολουθήσει να υπάρχει γιατί έχει εξαιρετικό φαγητό, άψογη εξυπηρέτηση και πάνω από όλα γιατί δεν επαναπαύεται στις δάφνες και τις διακρίσεις που έχει κερδίσει με το σπαθί της, αλλά ψάχνεται ακόμα ακούγοντας προσεκτικά ότι κι αν πείτε. Θα συζητήσουν μαζί σας χωρίς διάθεση καυγά ή γκρίνιας και για μένα αυτό κάνει την οποιαδήποτε σχέση να εξακολουθεί να υφίσταται όσο και να αντέχει στον χρόνο.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.

16 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Ταξίδι αλαργινό.

Μη φοβάστε. Είναι δυνατόν γυναίκα που βαριέται τα ταξίδια με πλοίο να σας βάλει να κάνετε υπερπόντιο? Ούτε ναύλος για τον Νότο θα σας τύχει ούτε θα πάρετε το πειρατικό του Captain Jimmy.

Το μόνο που θα χρειαστεί να πάρετε είναι το αμάξι σας, διότι δεν είμαι σίγουρη για τις συγκοινωνίες που παίζουν στον upper Βύρωνα, να ανεβείτε τη Φορμίωνος, να περάσετε την Καραολή κ΄ Δημητρίου και λίγο πριν αναρωτηθείτε “που πάμε μάνα?”, έχοντας τα μάτια σας ανοιχτά, να δείτε την Τμώλου, να κάνετε δεξιά και… “φτάσατε στον προορισμό σας” όπως ανακοινώνει η υπερκόσμια φωνή των, απανταχού, gps.
(Άσχετο …το πρώτο gps του καλού μου ανακοίνωνε τον υπολογισμό διαδρομής σε γιάρδες! Αλήθεια τώρα? Αν ήμουν ικανή για τέτοια μετατροπή θα είχα αποφοιτήσει από το ΜΙΤ εντοπίζοντας τον προορισμό μου μέσω συντεταγμένων δορυφόρου).

Θα παρκάρετε, σχετικά, εύκολα, αναλόγως της μέρας και της ώρας. Θα κοιτάξετε, με λίγη προσοχή, να δείτε την ταμπέλα του μαγαζιού η οποία δε βγάζει μάτι. Θα δείτε και μία όμορφη βεράντα, αυλή, πρασιά, μπαλκόνι να το πω? Τέλος πάντων τον εξωτερικό χώρο του μαγαζιού ο οποίος είναι πολύ χαριτωμένος για ηλιόλουστες μέρες και γλυκά βράδια. Ο δρόμος μπροστά είναι ήσυχος οπότε δε θα ενοχληθείτε ακόμα κι αν βρίσκεστε στο ίδιο επίπεδο με αυτόν.

Να μπείτε όμως, ασχέτως εποχής, μέσα. Για να βγείτε στη Νάξο. Για την ακρίβεια σε ένα καφενείο χωριού του νησιού, πριν πολλά χρόνια, που εκτελούσε και χρέη μπακάλικου μεταξύ άλλων. Στα δεξιά σας υπάρχουν διάφορα συσκευασμένα καλούδια του τόπου, αλλά και του Αιγαίου, όπως όσπρια, γλυκά κουταλιού, ντοματάκι της Σαντορίνης, λουκούμια, χαλβαδόπιτες. Ευθεία θα δείτε το ψυγείο με τα τυριά, οι, πολύ, παλαιότεροι θα θυμηθούν το τεζάκι καφενείων των παιδικών τους χρόνων ενώ θα κλέψετε ματιές από την κουζίνα. Αριστερά, πίσω από τα ράφια, θα ανακαλύψετε ένα μικρό μαγαζάκι με σκούρα ξύλινα τραπέζια και καρέκλες, νησιώτικο αέρα και χαριτωμένες διακοσμητικές λεπτομέρειες σαν τα φανάρια που εκτελούν χρέη φωτιστικών.

Ο κατάλογος χωρίζεται σε πιάτα της θάλασσας και της γης με, ελαφρώς, υπερισχύοντα τα πρώτα. Λόγω walking distance (ο υβριδικός τρόπος λόγου που λέγαμε.. ) από το σπίτι της μίας κολλητής, έχω δοκιμάσει και τα δύο.

• Υπέροχη η ναξιώτικη σαλάτα σε παξιμαδοκούπα. Φάτε τις ντομάτες, πιπεριές, αγγούρι, κρεμμύδι, ελιές, κάπαρη, ξινομυζήθρα πρώτα αφήνοντας το παξιμάδι να τραβήξει καλά όλους τους χυμούς και τα αρώματα. Συνοδέψτε μ’ αυτό τις τελευταίες γουλιές του ποτού σας (8.50e).
• Ωραία και τραγανή η τυρόπιτα με γραβιέρα Νάξου και παστουρμά (7.50e).
• Τα σουτζουκάκια είναι αρωματικά όσο και ελαφριά (7.00e).
• Η λεμονάτη, ζεστή φάβα με πάπρικα (5.00e).
• Γαύρος μαρινάτος σπιτικός, περιποιημένος (5.00e).
• Μπακαλιάρος καπνιστός λευκός, σε αέρινες φέτες (6.50e).
• Μύδια αχνιστά με σωστό βράσιμο και ωραίο ζουμάκι (7.50e).
• Γαριδάκι ψιλό τηγανιτό που τρώγεται απνευστί και ζητείται επανάληψη (6.50e).
• Καλαμαράκια ελαφροτηγανισμένα και τραγανά αλλά συμβατικά (7.50e).
• Χταπόδι ωραίο αλλά δε δικαιολογεί τα 10e.
• Κουτσομουράκια φρεσκότατα, τραγανά, χωρίς περιττό λάδι
(50e/kg).

Το νεράκι που θα σας έρθει θα είναι βρύσης. Στο τραπέζι σας θα υπάρχει λάδι, εξαιρετικής ποιότητος, και ξύδι (Κάπως πρέπει να συνεφέρουμε την Ιωάννα μετά το ψυχικό τραύμα που έχει υποστεί). Τα κορίτσια που εξυπηρετούν θα είναι κοντά σας ενώ θα κρατήσουν την κουζίνα ανοικτή σε περίπτωση ατυχήματος (άμα λέω εγώ για τα πρωτοχρονιάτικα φλουριά δε με πιστεύετε). Ποικιλία ποτών που δε θα αφήσει κανέναν παραπονεμένο. Τελικός λογαριασμός…όχι πάνω από 20e/το άτομο.

Μπορεί το ταξίδι να μην είναι αλαργινό με την έννοια των ψαγμένων, διαφορετικών γεύσεων. Να μη λέω ψέματα. Εγώ είμαι, αυτών, των διαφορετικών ταξιδιών. Όμως.. έχει τη χάρη του, που και που, το ταξίδι σε ήρεμα, γνώριμα, ασφαλή νερά. Θα το ξανακάνω πολύ σύντομα με μεγάλη απόλαυση. Αρκεί οι συνταξιδιώτες να δέχονται ότι είναι ένα διάλειμμα, όντας έτοιμοι να σε ακολουθήσουν ή, γιατί όχι, να σε ωθήσουν στην επόμενη υπέρβαση. Αλλιώς.... Έχει νόημα? Πείτε μου?

09 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Comfort food.
Όρος που, σαν το old school, έχει παραχρησιμοποιηθεί χωρίς να είμαι σίγουρη για το τι, ακριβώς, σημαίνει. Ίσως γιατί είναι υποκειμενικός. Ποια είναι τα φαγητά που μας “παρηγορούν”? Τα φαγητά της μαμάς μας? Της οικογένειας? Αυτά που έχουμε συνηθίσει να τρώμε συγκεκριμένες μέρες του χρόνου? Που τα έχουμε συνδέσει με εποχές? Με χώρες?, μέρες?, ώρες?, ανθρώπους?

Ο δικός μου ορισμός είναι όλα τα ανωτέρω. Οι πίτες και τα τυροπιτάκια της μαμάς μου. Η κοτόσουπα, χοιρινό ψητό, ρώσικη σαλάτα, των Χριστουγέννων by θεία Αλίκη. Ο πρώτος καγιανάς του καλοκαιριού, η pizza των παιδικών μου ασθενειών αλλά και η Greek lover’s της καλοκαιρινής Κυριακής, μετά από μπάνιο, με τον Rommel να ζητιανεύει κι εμένα να ενδίδω. Οι φρυγανιές με βούτυρο και μέλι. Κι αυτό, που εγώ ονομάζω το κινέζικο της επόμενης μέρας.

Μερικές φορές τα δικά μου ΠΣΚ είναι περισσότερο κουραστικά κι απ τις εργάσιμες μέρες. Έχω την τάση να μεταφέρω σ’ αυτά ότι δε μου βγαίνει μέσα στην εβδομάδα. Ξυπνάω την ίδια ώρα, δηλαδή, αυτήν που όλη η φύση ησυχάζει κι αναστενάζουν τα κλεφτόπουλα, ενώ έχω κοιμηθεί αργά, γιατί θέλω, κι εγώ, να δω τους αγαπημένους μου.

Κάπου λοιπόν προς το μεσημέρι της Κυριακής η συσσωρευμένη κούραση, ο ελάχιστος ύπνος και η προοπτική της εβδομάδος που ξεκινά, μεταφράζονται σε έναν, ελαφρύ, πονοκέφαλο, διάθεση ‘’και πεινάω και βαριέμαι και πονώ και…(τη συνέχεια την ξέρετε)” με μοναδικό αντίδοτο το κινέζικο.

Ούσα σε τέτοιο mood κι αφού μελέτησα το ask (διότι αυτό μελετώ πρωτίστως κι όχι το e-table) παρέσυρα τη sagrada familia στο Asian Taste. Είχε μπουφέ. Κανένα πρόβλημα. Τους λατρεύω, εξάλλου, αν και αποτελώ εφιάλτη για τους ανθρώπους πίσω από αυτούς. Βλέπετε είμαι ικανή να κάνω ατελείωτες βόλτες μπροστά τους μελετώντας τα προσφερόμενα είδη ενώ σχεδιάζω, νοερά, τον συνδυασμό σαλάτας, ορεκτικών, κυρίως, γλυκών που θα επιλέξω αφού, είμαι κι εγώ, κάθετα, αντίθετη της λογικής που προστάζει να γεμίζεις ξέχειλα πιάτα, με κάθε είδους γεύσεις, τα οποία δε φαγωθούν καταλήγοντας στον σκουπιδοτενεκέ.

Εντυπωσιακό απέξω, με εύκολο παρκάρισμα. Αίσθηση κόκκινου και χρυσού. Ενυδρεία, νερό που τρέχει, ψαράκια, ζωντανοί αστακοί και καβούρια. Πιο πλαστικοποιημένος κι ουδέτερος ο όροφος. Ναι. Βλέπει Ακρόπολη στο βάθος. Μέσα από γκρίζες ταράτσες, σύρματα και κεραίες τηλεόρασης. Δε μου είπε κάτι.

Δεν ξέρω αν επιτρέπεται να βαθμολογήσω την εξυπηρέτηση μια τέτοια μέρα γιατί, εκ φύσεως, δεν αλληλεπιδράσαμε με τους σερβιτόρους. Μας έφεραν εμφιαλωμένο νερό, μπύρα, σάκε που παραγγείλαμε κι αυτό ήταν όλο. Ή μάλλον… θα σχολιάσω εδώ τις, απαράδεκτα, ακριβές τιμές αυτών. 2.80 για απλό νερό, 3.80 για τη Mythos σε μικρό μπουκάλι, 7 ή 8e για το νερωμένο sake? I don’t think so…

Ο μπουφές ήταν, εντυπωσιακά, μεγάλος με πλήρη επάρκεια αν και late noon. Δύο σούπες (ωραία η hot and sour), πιατέλα με sushi (ω! ξέρετε τώρα), άκυρες επιλογές όπως ντοματοσαλάτα, πατάτες τηγανιτές, παναρισμένα schnitzel κοτόπουλου (περιέργως αυτά είδα να τρώνε οι ασιάτες εργαζόμενοι), spring rolls, won tons, dumplings με διαφορετική γέμιση το καθένα πιθανώς (στην τελική γεύση δεν υπήρχε καμία διαφορά), φτερούγες κοτόπουλου (συμπαθείς), λουκουμαδένιες μπουκιές κοτόπουλου, χοιρινού με την sweet n’ sour sauce χωριστά, chop suey, oyster, ίσως και κάτι άλλο σε μοσχάρι. Φυσικά egg fried rice and noodles. Κάποια λαχανικά εκ των οποίων ξεχώρισα τα φύκια wakame. Κλασική μπανάνα και ανανάς τηγανιτός (μ’ αυτό το σιρόπι που αποκαλείται μέλι αλλά ανάθεμα κι αν ξέρω τι είναι), ως γλυκά.

Μπορεί να γίνω άδικη αφού το γνώρισα μια μέρα με μπουφέ. Ήταν κι αργά οπότε τα φαγητά είχαν μείνει να ζεσταίνονται στα réchaud για αρκετή ώρα/ώρες. Κρατήστε όμως στα υπόψη ότι τρία πράγματα μου αρέσει να τρώω κρύα. Την pizza, το αρνί του Πάσχα, το κινέζικο και στο συγκεκριμένο μαγαζί δε θα σκεφτόμουν ποτέ να πάρω doggy bag.

Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι? Πείτε μου το αγαπημένο σας κινέζικο. Υπόσχομαι να το δοκιμάσω. Αν βρω αυτή την comforting αίσθηση θα είστε καλεσμένοι σε μια βραδιά γευσιγνωσίας νέων πιάτων και περιβάλλοντος στον Oroscopo…. τι λέτε? Πάει?
Ουφ! Πρόλαβα... (διότι τώρα οι κριτικές δημοσιεύονται στο 10λεπτο)... Επίσης δωρεάν πρόσκληση θα έχει όποιος μου φέρει τον... Τζίμη Δεληπέτρου... Μουάαχ! Ακόμα κλαίω Βαγγέλη!

02 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

O “Θάνατος στη Βενετία”. Όχι. Δεν πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά για βιβλίο του γερμανού νομπελίστα Thomas Mann (φαντάζομαι ότι το έχεις διαβάσει στο πρωτότυπο) μέσα στο οποίο υπάρχει η φράση “ ο πόθος είναι απόρροια της ελλιπούς γνώσης για τον άλλο”. Για όσους προτιμούν τις εικόνες υπάρχει η ομώνυμη ταινία του Visconti.

H Βενετία, πόλη της Ιταλίας, άρρηκτα συνδεδεμένη με romance, γόνδολες, μάσκες καρναβαλιού. Θα προσθέσω υγρασία, σμήνη κουνουπιών, άσχημη μυρωδιά. Όπως καταλαβαίνετε δεν είμαι οπαδός της πόλεως αν και οφείλω να πω ότι θαύμασα τους Βενετσιάνους, οι οποίοι οργάνωσαν διαδήλωση έναντι του υπερβολικού αριθμού τουριστών που δέχεται, καθιστώντας την μη βιώσιμη για τους ίδιους.

Η μικρή Βενετία τουριστικό αξιοθέατο της Μυκόνου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε ή του ελληνικού αλαλούμ, ή, κάτι άλλο με πολλά λάμδα. Πως τους ήρθε? πείτε μου.

Και το Κουκάκι, όμως, έχει τη Βενετία, ή, ακριβέστερα, τη μικρή Βενετία του, η οποία σχετίζεται, μερικώς, με τα ανωτέρω.

Κατ’ αρχάς το όνομά της δε σχετίζεται με την Ιταλία ούτε είναι ιταλικό εστιατόριο. Απλά την ιδιοκτήτρια τη λένε … Βενετία (κρατήστε το αυτό. Έχει και συνέχεια). Όσο για το μικρή το πρόσθεσε η ίδια θέλοντας να τονίσει την άποψή της για τη ζωή και το παιγνιώδες του χαρακτήρα της. Έτσι είναι ακριβώς αφού είχα τη χαρά να τη γνωρίσω. Άμεση, φιλική, ανοιχτή, χαμογελαστή, εξυπηρετική αφήστε που βγήκαμε, εμμέσως, γνωστές (μα δε μπορείς πια να κρυφτείς σ’ αυτήν την πόλη). Το service αντανακλά την προσωπικότητά της όντας γρήγορο, οικείο, χαλαρό.

Αγαπά τη λογοτεχνία κι αυτό θα το δείτε από το γνωστό απόφθεγμα του Breton που κοσμεί τον έναν τοίχο ερχόμενο σε αγαστή σύμπνοια με αυτό του Καζαντζάκη που θα δείτε στον άλλον. Υπέροχο ασπρόμαυρο μωσαϊκό στο πάτωμα. Καφάσια του μανάβη που έχουν αλλάξει χρήση φιλοξενώντας αντικείμενα και βιβλία. Κατερίνα Γώγου μεταξύ αυτών. Χρειάστηκε να μεγαλώσω για να την εκτιμήσω ως ποιήτρια. Ιδιότυπα φωτιστικά από μαχαιροπίρουνα και πιάτα. Ανοιχτό μπεζ και θετική αύρα.

Δεν είναι τουριστικό, παρότι, βρίσκεται στον παράδεισο του Airbnb. Αντίθετα η πλειοψηφία των θαμώνων είναι έλληνες, τακτικοί πελάτες και…. (θα σας το πω αργότερα). Ούτε το φαγητό που προσφέρει είναι “τουριστικό”. Τα πιάτα, οι παρασκευές όσο και οι πρώτες ύλες διατρέχουν όλη την Ελλάδα χωρίς να λείπουν οι επιρροές από τοπικές κουζίνες του κόσμου όπως:

-Οι γαρίδες με πράσινο curry και γάλα καρύδας. (12.50e) ή,
-Η σαλάτα Caprese με mozzarella, ντοματίνια και λάδι βασιλικού(8.00e), αλλά και άλλα, που θα βρείτε αναλόγως της εποχής και της κάρτας ημέρας τα οποία συνυπάρχουν αρμονικά με:

- Έναν απόλυτα παραδοσιακό και νόστιμο ντάκο. (5.50e).
- Τα κεμπαπάκια Φλώρινας που είναι σφιχτά, κρετατένια, σερβίρονται πάνω σε πιτούλες, μου αρέσουν, αλλά, μάλλον, ο καθ’ ύλην αρμόδιος να τα κρίνει είναι η μαύρη οχιά.
- Η πατζαροσαλάτα που έρχεται φορμαρισμένη σα μικρή τούρτα κι εκτός των ολόγλυκων κύβων του λαχανικού έχει γιαούρτι, ginger ενώ είναι πασπαλισμένη με καρύδι(5.50e).
-Η φάβα Σχοινούσας, ζεστή, βελούδινη, γλυκιά λόγω των καραμελωμένων κρεμμυδιών (6.00e).
-Τα λουκανικάκια σχάρας που είναι, ευχάριστα, καυτερά (6.00e).
Οι baby πατατούλες διπλομαγειρεμένες με ελαιόλαδο, λευκό κρασί, χοντρό αλάτι. (3.50e).
-Η γιουβετσάδα με απάκι. Μελωμένο το ζυμαρικό, γλυκό λόγω του κρασιού και της λιαστής ντομάτας, ωραίο contrast με το αλμυρούτσικο, καπνιστό απάκι (8.00e).

Φυσικά ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ αλλά περιέχει αρκετές επιλογές (και για χορτοφάγους ή νηστεύοντες). Αρωματικά τα κρασιά, επιλογές σε μπύρες, τσίπουρα ή ούζα. Κάποια γλυκά για τους έχοντες sweet theeth. Μερίδες μεγέθους εστιατορίου κι όχι μεζέ όπως κι οι τιμές τους άρα…the more the merrier.

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα, πλέον, το ask μου δίνει την εντύπωση ενός καραβιού το οποίο παραδέρνει ακυβέρνητο. Το σώζουν μέχρι στιγμής οι αναμνήσεις όσο και κάποιοι αμετανόητοι εραστές του παρελθόντος, οι οποίοι αρνούνται να το εγκαταλείψουν. Σ’ αυτούς συγκαταλέγομαι κι εγώ. Οπότε ας ρίξω ένα barrage υστερόγραφων, έτσι, …for old times sake.

ΥΓ1. Έστω ότι το όνομά σας είναι Βενετία. Τι πιθανότητες δίνετε να έχετε κολλητή και συνεργάτιδα (στην προκειμένη μαγείρισσα) που τη λένε Φλωρεντία?? Γελάω ακόμα. Αν δεν είναι αυτό κάρμα … δεν ξέρω ποιο είναι.

ΥΓ2. Οι εραστές του έντεχνου θα βρουν, σχεδόν, επί καθημερινής βάσεως, τα είδωλά τους να τρώνε εκεί. Οκ! Εγώ δεν τους ξέρω, εμφανισιακά, τους ανθρώπους αλλά οι φιλενάδες, όχι μόνον τους αναγνωρίζουν, αλλά απειλούν κάθε φορά ότι θα με συστήσουν ως μεγάλη fan. Φέτος γλύτωσα, τελευταία στιγμή, τούρτα γενεθλίων με κορώνα και υπότιτλο… “H Πριγκηπέσα (του Μάλαμα)”. Για του χρόνου δεν παίρνω όρκο.

ΥΓ3. Μη διανοηθείτε να πάτε με αμάξι. Πάρτε γόνδολα καλύτερα.

ΥΓ4. Φίλτατε Alex80… χάρηκα τόσο πολύ με την κριτική σου για τον Oroscopo. Τι θα έλεγες να γνωριστούμε εκ του σύνεγγυς? Εκτός του νέου περιβάλλοντος έχουν νέα, υπέροχα, πιάτα. Τα στοιχεία μου τα έχουν. Πάμε να φάμε παρέα?

27 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Vecchia scuola.

Όπερ εστί μεταφραζόμενο “παλαιά σχολή”. Χαμογελώ, προκαταβολικώς, στη σκέψη της έκφρασης απορίας, κάποιων που με ξέρουν καλά έχοντας συνηθίσει, πλέον, στον υβριδικό τρόπο λόγου μου, για τη μη χρήση του “old school”. Η αλήθεια είναι ότι: α) έχω σκυλοβαρεθεί τον αγγλικό όρο και, β) το θεώρησα πιο πρέπον αφού αναφέρομαι σε ιταλικό εστιατόριο.

Παλιό? Σίγουρα. Το πιο παλιό, εξ αυτών που still exist, στα νότια προάστια? Εξαιρετικά πιθανόν αλλά ξέρετε ότι αυτού του είδους η ιστορική αναδρομή καθώς και το γενεαλογικό δένδρο των ιδιοκτητών: α) δεν είναι το forte μου και, β) δε με ενδιαφέρει.

Εύκολο να το βρει κανείς? Πολύ. Βαθμός δυσκολίας παρκαρίσματος? Κανένας αφού διαθέτει άτομο επιφορτισμένο με το συγκεκριμένο καθήκον τουλάχιστον το Σάββατο, για τις άλλες μέρες της εβδομάδος δεν παίρνω όρκο.

Αίσθηση μόλις μπήκα μέσα? Αν σας πω ότι κοίταξα ασυναίσθητα να δω τον μπαμπά και τη μαμά μου? Σα να μπήκα σε χρονοκάψουλα η οποία με μετέφερε στην εποχή που τους ακολουθούσα για φαγητό στα “καλά” εστιατόρια της, Π. Σ. Χ. (Πριν Σαράντα Χρόνια), εποχής. Χαμηλοτάβανο. Ωραία φωτισμένο. Βαριά επίπλωση. Louis Quatorze, Quinze, Seize? κάποιου από όλους τους Λουδοβίκους πάντως (ήταν κι αρκετοί ανάθεμά τους). Ωραία τα πιάτα, τα σερβίτσια, το στρώσιμο του τραπεζιού. Απελπιστικά στριμωγμένο. Γεμάτο κόσμο όλων των ηλικιών. Μεγαλύτεροι από μένα (δε θέλω γέλια, υπάρχουν και τέτοιοι) και σαφώς νεότεροι (τώρα ηλικία δε μπορώ να σας πω ακριβώς διότι μεταξύ 20κάτι και 40 όλοι ίδιοι μου φαίνονται). Νέα παιδιά στο service με χαμόγελο κι αμεσότητα. Βοηθητικό τραπέζι όταν χρειάστηκε, που χρειάστηκε σύντομα και με κάνει να αναρωτιέμαι… Δε θα ήταν καλύτερο να υπήρχε περισσότερος χώρος ευθύς εξαρχής? Just saying.. καθότι άγνωσται αι βουλαί των ιδιοκτητών.. Πάντως κέρασμα γλυκού και λικέρ υπήρξε όπως και η παρασκευή, με theatrale κομψότητα, κάποιων πιάτων στο τραπέζι.

Κάρτα φαγητού? Πιο κλασική πεθαίνεις. Μα φτιάχνουν ακόμα τέτοια πιάτα? Οκ, οκ! Υπήρξε και μία νότα, ας πούμε, ανανέωσης όπως η ύπαρξη λίστας με cocktail και premium κρεάτων. Κατά τα άλλα … retrospectiva.

Μη με ρωτήσετε αν το νερό ήταν εμφιαλωμένο ή αν έφεραν ψωμάκια στην αρχή: α) δε θυμάμαι και, β) δε θυμάμαι (προνόμιο της ηλικίας το οποίο σκοπεύω να χρησιμοποιήσω κατά κόρον στο μέλλον).

Caesar’s salad. Δεν την έχω παραγγείλει ποτέ στη ζωή μου. Ωραία ήταν. Της έλειπε το καλό ανακάτεμα και το extra dressing. Το ζητήσαμε και ήρθε άμεσα. 12.30e. Τα Καίσαρος Καίσαρι(και τα του Θεού τω Θεώ) έτσι για να μαθαίνουμε όταν χρησιμοποιούμε εκφράσεις.

Arancini. Κροκέτες ρυζιού με γέμιση bacon. Νόστιμες, τραγανές, οικίες. Ο καλός μου τα λατρεύει that’s why ήρθαν στο τραπέζι. Όσο για μένα.. είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την “Όπερα της Πεντάρας”. Δε νομίζω ότι έχω γελάσει περισσότερο σε απόδοση έργου του Brecht. Μμμμ! Ψέματα λέω και δεν το συνηθίζω… Μάλλον έχω γελάσει περισσότερο σε Shakespear. Το πλήρωσα ακριβά βέβαια αφού την επόμενη μέρα ξύπνησα με το ένα χέρι εκτός λειτουργίας.

Carbonara. Ιταλικά spaghetti βρασμένα έτσι όπως πρέπει. Με καπνιστή πανσέτα. Τον κρόκο αυγού να έρχεται ωμός και να ανακατεύεται στο τραπέζι. Μέχρι να έρθει από την κουζίνα πέρασαν τα κρίσιμα λεπτά. Το αποτέλεσμα ήταν νόστιμο μεν με τη σάλτσα να μην έχει δέσει, ως όφειλε, δε. 11.50e.

Ταλιατέλες με κοτόπουλο. SFB (So fucking boring) διότι απεδείχθη ότι δεν τα πάτε καλά με αρκτικόλεξα. 12.40e.

Tagliata 250 gr. Από οργανικό μοσχάρι black Angus. Υπέροχη παρουσίαση, τους το αναγνωρίζω. Τρία αλάτια, δύο σάλτες. Με μαύρη τρούφα και gorgonzola /καπνιστή πιπεριά. Της πήγαιναν (της ταλιάτας) και οι δύο. Υπέροχη γιρλάντα από τραγανή πατάτα κομμένη στο spiral. Δεν το περίμενα αλλά ήταν νόστιμη. Μας την τεμάχισαν στο τραπέζι, στο οποίο είχε ήδη έρθει ένα πυρωμένο μαντεμένιο σκεύος για επιπλέον μαγείρεμα. Ψημένη όπως ζητήθηκε αρχικώς. Πρόλαβα να σώσω τα κομμάτια μου. Επιτέλους σ αυτήν τη χώρα… όταν λέω American rare τονίζοντας το, το εννοώ. Υπάρχουμε κι εμείς, οι φρικτοί τύποι, που έχουμε άλλη άποψη… 22.00e.

Τα γλυκά τους ήταν υπέροχα και, παντελώς, instagramικά. Το tiramisou που φτιάχτηκε μπροστά μας. Συνοδεύτηκε από φλιτζάνι espresso. Η κρέμα limoncelo (καλά τώρα, περιμένατε ότι θα υπήρχε κάτι με λεμόνι και δε θα το παράγγελνα?) με το τριμμένο μπισκότο. Panna cotta βανιλένια (σαν κάτι φιλιά και τύπους που ξέρω) συνοδεία μπισκότων πικραμύγδαλου. Αλήθεια τώρα? Ακόμα δε με μάθατε? Αγαπώ τα bitter sweet endings.

Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο? Ναι. Για μένα έτσι πρέπει. Με τιμή, δόξα, το τέλος, όπως και τη μνημόνευση, που τους αξίζει. Σαν τους ανθρώπους που περνούν απ τη ζωή μας. Τα εστιατόρια? Your call όπως είπα πριν λίγο. -