Loader

tzia

Κριτικές: 131
Μέλος από: Δεκ 2013

Εμφάνιση:

28 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Φοβερό κοντοσούβλι και κοκορέτσι. Υπάρχουν ακόμα και πιο ιδιαίτερα ψητά για τους πιο ψαγμένους. Βέβαια δεν τα έχω δοκιμάσει ακόμα.. αλλά θα το κάνω στην πρώτη ευκαιρία.
Γενικά δεν αγαπώ τον γύρο αλλά η αλήθεια είναι ότι εκεί μου αρέσει πολύ! Είναι ζουμερός και κρεατένιος. Η πίτα λίιιγο λαδωμένη όμως αφράτη.
Ζωντανή ντομάτα και κρεμμύδι. Θα ήθελα με περισσότερη ένταση το τζατζίκι.
Μια πολύ καλή επιλογή!

Υπάρχουν στιγμές που το μόνο που χρειάζεται είναι ένα καλό γέλιο. Δε συμφωνείτε?

Μία, ας πούμε, κριτική που δε θα ήθελα να δω δημοσιευμένη... αλλιώς φωνάξτε όλα τα παρδαλά κατσίκια που ξέρετε και... τα τρία πουλάκια!

26 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Τώρα που μεγάλωσα βαριέμαι τα ταξίδια. Αλήθεια. Θέλω, απλώς, να φτάσω στον προορισμό μου και να μπω στους ρυθμούς της εκεί πραγματικότητας. Επιλέγω πάντα τον πιο σύντομο δρόμο. Μοναδική εξαίρεση τα ταξίδια με αυτοκίνητο για πάω στην Αρκαδία. Με φίλους. Ακούγοντας μουσική και έχοντας την πολυτέλεια της σιωπής.

Η κορυφή της ταξιδιωτικής μου βαριεστιμάρας ανήκει, αδιαμφισβήτητα, στα πλοία. Ο τρόπος που έχω βρει για την αντιμετώπισή της είναι: α) φροντίζω να μείνω άυπνη το προηγούμενο βράδυ και, β) παίρνω ένα, ωραιότατο, atarax καμιά ώρα πριν. Αποτέλεσμα? Προλαβαίνω να διαβάσω τις πρώτες είκοσι σελίδες του, πρώτου, βιβλίου των διακοπών και μετά βυθίζομαι στην ανυπαρξία. Το εννοώ. Το καράβι μπορεί να βυθιστεί, εγώ δεν πρόκειται να ξυπνήσω. Δεν ξύπνησα ούτε φέτος, παρόλο που ταξίδεψα με 8 και, κατά τόπους, 9 μποφόρ. Η αλήθεια είναι ότι μισάνοιξα το μάτι όταν άκουσα τους συνταξιδιώτες μου Σωκράτη και Θανασάκη (ο νοών νοείτω) να ανακοινώνουν “ Μη φοβάστε. Αν βουλιάξει θα παίζουμε μουσική όπως στον Τιτανικό”, σκεπτόμενη να πάω να πέσω στη θάλασσα, αυτοβούλως, πριν το ζήσω αυτό αλλά μετά αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να πληρώσω για όλες τις παλιές μου αμαρτίες, οπότε συνέχισα τον ύπνο μου.

Κι όμως … υπάρχει ένα καράβι στο οποίο επιβιβάζομαι με χαρά κάθε φορά και απολαμβάνω το ταξίδι, αν και διαφωνώ κάθετα με τον τίτλο ΕΓ γιατί πιστεύω ότι είναι πολλά παραπάνω.

Είναι άσπρο και γαλάζιο. Άνετο. Ζεστό τον χειμώνα, δροσερό το καλοκαίρι. Πεντακάθαρο. Διακοσμημένο με δίχτυα, όστρακα και την τοιχογραφία μιας γοργόνας που δε με έχει ρωτήσει, ποτέ, αν ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος.

Φεγγοβολά. Σαν τα κεράκια γενέθλιας τούρτας, σαν τις λαμπάδες του Πάσχα, σαν τα φωτάκια μιας γιορτινής μέρας.

Αντηχεί χαμόγελα. Γιατί, πολλές φορές, ένα χαμόγελο μπορεί να είναι πιο ηχηρό κι από ένα δυνατό γέλιο.

Είναι κόκκινο. Σαν την υπέροχη ντομάτα της σαλάτας Ταξιδεύοντας. Μαζί με χοντρό αλάτι, κάπαρη κι υπέροχο λάδι. Δε χρειάζεται τίποτα άλλο. Ακόμα και στο καταχείμωνο έχει τη γεύση καλοκαιριού.

Είναι πράσινο σαν το χρώμα των υπέροχα βρασμένων χόρτων του. Αλμύρα το καλοκαίρι και κάτι, αξέχαστοι, ζοχοί που ζηλεύτηκαν και παραγγέλθηκαν στην τελευταία επίσκεψη, μία εβδομάδα πριν. Σαν τα ντολμαδάκια του επίσης. Η κόρη θα με σκότωνε αν ξεχνούσα να τα αναφέρω. Πάντα ζητά και δεύτερη μερίδα. Αν είμαι τυχερή προλαβαίνω να φάω ένα.

Είναι ροζ. Σαν τα κοριτσίστικα όνειρα. Κι ας μη μου ταίριαξε ποτέ αυτό το χρώμα. Όμως λατρεύω τα ροζ, ελαφρά, τραγανά, αλάδωτα σύννεφα αυτού που πεζά αποκαλείται τηγανιτή γαριδόψιχα ή καραβιδόψιχα.

Είναι χρυσαφένιο. Σαν οτιδήποτε βγαίνει από το τηγάνι του. Πάνω από όλα νόστιμο. Τα καλαμαράκια το φετινό καλοκαίρι υπήρξαν μία αποτυχία. Μόνο εκεί βρήκα τη γεύση τους.

Είναι πάνω από όλα λευκό. Σαν τα φιλέτα του ψαριού του. Διάβαζα ή μου έλεγαν ότι το φρέσκο ψάρι μυρίζει θάλασσα. Εμένα μου μύριζε πάντα ψαρίλα. Ε! Εκεί κατάλαβα για ποιο πράγμα μιλούν αυτοί που ξέρουν. Θαλασσινή ευωδιά. Σφιχτή, κρουστή σάρκα. Τολμούν να το φέρουν χωρίς λαδολέμονο ή έστω αλατοπίπερο. Κάτι λέει αυτό έτσι?

Είναι κι ασπρόμαυρο. Τουλάχιστον έτσι καταλήγει η εμβληματική τους στρειδομακαρονάδα, μετά από το πιπέρι που της βάζω. Αυτή η υπέροχα βουτυρώδης σάρκα των, ολόσωστα ετοιμασμένων, στρειδιών. Μαζί με al dente linguini. Ελαφρύ άρωμα σκόρδου. Λίγος μαϊντανός για δροσιά. Μερικές σταγόνες λεμόνι, για μένα, συμπληρώνουν την παρηγορητική ευωχία που μου προσφέρει αυτό το πιάτο.

Έχει ένα άρωμα καπνού. Σαν τα μύδια του. Τι υπέροχος μεζές για τσίπουρο ή ούζο. Το σκουμπρί του. Τι να πω γι’ αυτό? Αποτελεί το υπέρτατο μέτρο σύγκρισης. Ισάξιο του δεν έχω γευθεί πουθενά αλλού. Το χέλι του, που είναι τόσο φίνο.

Είναι γλυκό. Σαν την τελευταία γεύση που σου μένει από τα κεράσματά τους. Γρανίτα λεμόνι, πορτοκαλόπιτα, που τρώω μόνο εκεί και ένα θεϊκό, ανάλαφρο, πάνφρεσκο προφιτερόλ.

Το Ταξιδεύοντας κρύβει εκπλήξεις. Ποτέ δυσάρεστες. Πάντα υπάρχει ένα καινούργιο πιάτο. Δε μου έχουν αρέσει όλα το ίδιο, όμως, κανένα δε με έχει απογοητεύσει.

Κρατά σοφές ισορροπίες. Ακόμα και στις πιο πολύπλοκες παρασκευές του αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής είναι η πρώτη ύλη. Τα υπόλοιπα συστατικά, απλά, την αναδεικνύουν χωρίς να την καπελώνουν.

Έχει καπετάνιο που δεν κάνει εκπτώσεις και κρατά ψηλά τη σημαία του motto που έχει διαλέξει για το σκαρί του. “Τα αμέσως πιο φρέσκα κολυμπούν στη θάλασσα”.

Έχει ταχύτατο κι ευγενέστατο πλήρωμα. Όσο απασχολημένο κι αν είναι θα σε νοιαστεί, θα σε φροντίσει, θα βρει χρόνο να σου μιλήσει, θα κινητοποιήσει το άπαν σύμπαν για να σε ειδοποιήσει ότι ξέχασες τα γυαλιά σου, πριν ακόμα το καταλάβεις, εσύ, ο ίδιος. Θα σε καλοδεχτεί αλλά πάνω από όλα θα σε αποχαιρετήσει με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Όμως…

Θανάση, Ιωάννη, Φίλιππε, Βιργινία, Valentino…. εμείς σας ευχαριστούμε!

Για τη μαμά μου.
Tης άρεσε πολύ όταν την πηγαίναμε για φαγητό εκεί και το θεωρούσε, όπως κι εμείς εξάλλου, ξεχωριστό.
Την έλεγαν Ευανθία κι έφυγε, ξαφνικά, από κοντά μας, μέσα στα λουλούδια της. Όπως ταίριαζε στο όνομά της.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη tzia.

21 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Η κρυφή γοητεία της τυχαίας ανακάλυψης.

Μόλις συνειδητοποίησα ότι έχουν περάσει, κιόλας, δεκατέσσερα χρόνια που δουλεύω στον Πειραιά και, παρόλα αυτά, εξακολουθεί να είναι terra incognita για μένα. Δε θα ξεχάσω τη σκηνή πριν μερικά χρόνια που ανέλαβα, τελευταία στιγμή, να πάρω δώρο για απερχόμενη διευθύντρια. Εκεί αισθάνθηκα όπως ο Χατζηχρήστος, ως επαρχιώτης, στην Ομόνοια. Άρα καταλαβαίνετε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχωρίσω αν είμαι στο λιμάνι, στη Φρεαττύδα, Τουρκολίμανο, Μικρολίμανο, Ζέα κ. λπ., πόσο μάλλον να ξέρω ποια είναι η Χατζηκυριάκου, ή, κατά, που πέφτει η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων*….

Μετά από ατελείωτες ώρες στο γραφείο**, δουλεύοντας στον υπολογιστή, καθηλωμένη σε μια καρέκλα, που όταν σηκώνομαι ανακαλύπτω ότι τα πόδια και τα χέρια μου είναι μουδιασμένα και τα μάτια μου έχουν κρακελάρει όπως στα cartoon, το μόνο που θέλω είναι να αντικρύσω φυσικό φως και κάτι που να βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των σαράντα εκατοστών. Ο καλός μου, που έχει ζήσει το συγκεκριμένο summer dream για δεκαετίες, με κάνει πάντα μια βόλτα κατά την οποία μου δείχνει μαγαζιά που βρίσκουμε μπροστά μας κι εγώ στην καλύτερη μουγκρίζω ή κουνώ αόριστα το χέρι.

Κάπως έτσι ανακαλύφθηκε ο Ηλίας φέτος το καλοκαίρι.

Δε μας τράβηξε ο χώρος γιατί δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Απλός, απλούστατος, αλλά, με μια εμφανή τάξη και καθαριότητα. Τα τραπέζια καθαρίζονται και ξαναστρώνονται άμεσα, υπάρχουν πάντα τα χρειαζούμενα όπως αλατοπίπερο, λαδόξιδο, χαρτοπετσέτες, λεμόνια που έρχονται άφθονα, ενώ έγινα μάρτυρας παραπάνω από μία φορά στο επιμελές σκούπισμα και σφουγγάρισμα του εσωτερικού χώρου την ώρα που ήταν άδειος από πελάτες. Καμία κουζινομυρωδιά, επίσης, δεν υπέπεσε στην οσφρητική αντίληψή μας.

Το φαγητό του όμως μας τράβηξε και μας ξανατράβηξε με αποτέλεσμα να είναι το μέρος που έφαγα τις περισσότερες φορές τους τελευταίους μήνες, τραπέζωσα μαμά, θεία, κολλητή που το καταευχαριστήθηκαν και αποτελεί, πλέον, το δεύτερο αγαπημένο μου ψαρομάγαζο.

Σαλάτα χωριάτικη με φρέσκα λαχανικά, εξαίσιο, πραγματικά, λάδι για πολλές βούτες και μία από τις πιο νόστιμες ντομάτες που συνάντησα. Με παξιμαδάκια, αντράκλα, κάπαρη, κρίταμα, καυτερούτσικες πιπεριές τουρσί. (7,5e). Υπερπαραγωγή. Βλίτα ζωντανά και καταπράσινα. Μερίδες πλουσιοπάροχες όπως και σε όλα τα πιάτα καλύπτουν άνετα 4 άτομα.

Μαστόρικο τηγάνι που προδίδει χέρι μαμάς ή γιαγιάς. Ψιλό ψαράκι (6,5/7e), καλαμαράκια (38 e/kg τα φρέσκα, 9 τα κατεψυγμένα), γαριδάκι (8,5e), καραβιδόψιχα (14,5e), όλα βγαίνουν τραγανά, αλάδωτα, ζουμερά με αρωματική κρούστα.

Τα μύδια τους είναι ένα κεφάλαιο από μόνα τους. Στρουμπουλά με σωστό άχνισμα, μια ιδέα σκόρδου, ωμό ελαιόλαδο και κομματάκια σάρκας λεμονιού. (9e).

Η σχάρα του παίζει δυνατά επίσης. Χταπόδι μαστιχωτό κι αρωματικό. Ρίξτε ξύδι κατά βούληση κι απολαύστε το (14e). Ουρές πεσκανδρίτσας ή πως ένα ταπεινό ψάρι αποκτά γεύση αστακού (46e/kg). Μια θεϊκά ψημένη γλώσσα που κρατούσε τους χυμούς της και μοσχοβολούσε θάλασσα. Το πηχτό καλοδουλεμένο λαδολέμονο μπορεί και να αποδειχτεί περιττό.

Ποικιλία από ούζα και μπύρες μεταξύ αυτών και η Μάμος που φορέθηκε πολύ φέτος αν και την ωραιότερη μπύρα την ήπια στο Λεβίδι Αρκαδίας, λέγεται Κάρμα και είναι από τη Νεμέα.

Τα νέα παιδιά που τρέχουν το μαγαζί θα σας καλοδεχτούν εξυπηρετώντας σας με ταχύτητα, ευγένεια και κέφι, ίσως και λίγο άγχος κάποιες στιγμές. Στο τέλος θα προσφερθεί πιατέλα με φρέσκα δροσερά φρούτα. Θα ήθελα όμως να υπάρχει και ένα γλυκάκι. Ίσως αυτό να αποτελεί το μοναδικό μου παράπονο.

Αποφύγετε την παγίδα των τουριστικών προκάτ μαγαζιών με θέα θάλασσα, ψάξτε τα κρυμμένα μαγαζάκια που κρύβει ο Πειραιάς κι ευχαριστηθείτε τίμιο, απέριττο, αφτιασίδωτο ψαράκι και θαλασσινά. Ο Ηλίας αξίζει της προσοχής σας.

* Δύο πράγματα είναι καταραμένα σ’ αυτή τη ζωή. Ο βιβλικός όφις και η εφηβεία. Όσον αφορά στο πρώτο δηλώνω, ευθαρσώς, ότι βρίσκω τα φίδια γοητευτικά και παρεξηγημένα και για το δεύτερο ότι κατανοώ και συμπάσχω. Μόλις η κόρη συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να διαλέξει κατεύθυνση έπαθε ένα blockage και άκουσα κάτι ιδέες περί θεωρητικής (αν είναι δυνατόν! Παιδί που διαβάζοντας την Ιθάκη του Καβάφη αναφώνησε… ωχ τώρα κι αυτός! Τι τις ήθελε τις μεταφορές…δεν έγραφε 1,2,3 πράγματα εκεί να τελειώνουμε) ενώ κόντεψε να με αφήσει στον τόπο με τη δήλωση… Σκέφτομαι και την Ναυτικών Δοκίμων! Ευτυχώς λύσαμε την παρεξήγηση (της άρεσαν οι ανδρικές στολές. Της εξήγησα ότι οι γυναικείες είναι διαφορετικές) κι έτσι δε θα τη δω να παρελαύνει ως Αλίκη στο Ναυτικό.

** Για να κατορθώσω να πάρω τις 3 πολυπόθητες εβδομάδες άδειας, σημαίνει ότι τις έχω αναπληρώσει με το παραπάνω. Έτσι λοιπόν και ξανακούσω… Ζωάρα κάνεις, Διακοπάρες, Αμάν τόσον καιρό λείπεις, πότε γυρνάς επιτέλους, θα ξεχάσω ότι είμαι κυρία της καλής κοινωνίας κι αντί για πένες au gratin και λικεράκι, θα τρατάρω χαστούκια! Έγινα σαφής?

28 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

- Δε μου λες … αυτό το, πως το λένε, το internet είναι ανοιχτό και τα Σαββατοκύριακα?

Ερώτηση της φοβερής θείας Αλίκης, ετών 92 παρακαλώ, η οποία προκάλεσε τέτοιο ξέσπασμα γέλιου που μας πήραν από τους πάνω ορόφους, στο γραφείο, να δουν μήπως συνέβη κάτι.

Ευτυχώς, βέβαια, που μαμά και θεία είναι παντελώς άσχετες με τις νέες τεχνολογίες διότι, έτσι κι έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του κι έπεφταν πάνω στις συνεχόμενες κριτικές μου για ψαρομάγαζα, θα γινόντουσαν παιδοκτόνοι αφήστε που πιστεύω ότι κανένα δικαστήριο δε θα τις καταδίκαζε για την πράξη τους αυτή μόλις μάθαινε όλη την ιστορία. Λαμπρή στιγμή δόξας στο προσωπικό μου Πάνθεον η μέρα που ξύπνησα από μία, κατ’ εμέ, φριχτή μυρωδιά. Η μαμά μου μαγείρευε ψάρι πλακί. Η συνέχεια δεν είχε καθόλου πλάκα και το πλακί αποδήμησε εις τας αιωνίους μονάς.

Η Μπουγιαμπές μετρά πολλά χρόνια παρουσίας στην ψαροφαγική σκηνή της Αθήνας. Δεν είναι λαμπερό ή μοδάτο εστιατόριο φαίνεται όμως, παρόλα αυτά, να διατηρεί ένα σταθερό κοινό όπως αποδείχτηκε στην επίσκεψή μας ένα απόγευμα καθημερινής του Αυγούστου.

Απέξω, σαφώς, δε θα σας γεμίσει το μάτι. Θα δείτε μόνον έναν άσπρο τοίχο με την επωνυμία του μαγαζιού. Μπαίνοντας, όμως, μέσα, θα περάσετε από ένα χολ, το οποίο, για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα πιο περιποιημένο και θα βρεθείτε σε μια δίχωρη αίθουσα η οποία, αν είχε δερμάτινους καναπέδες, θα με μετέφερε, αυτομάτως, σε αγγλική, κλειστή λέσχη. Γκρι/μπεζ στους τοίχους, άνετα τραπέζια και, ομοίως, ανετότατες καρέκλες. Λινά τραπεζομάντηλα και πετσέτες. Επιδαπέδια φωτιστικά, κοινώς λαμπατέρ, που όσο να’ ναι δίνουν έναν ξεχωριστό, πιο οικείο, φωτισμό. Όμορφες θαλασσινές γκραβούρες στους τοίχους. Μια δροσιά τόσο ευπρόσδεκτη μετά την υγρή ζέστη του φετινού καλοκαιριού. Αίσθηση χαλάρωσης, διακριτικότητας, άνεσης. Εκεί που περιμένεις ότι θα σε περιποιηθούν όπως θες και τα πάντα θα κυλήσουν ομαλά, χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις.

Οι προσδοκίες που μου καλλιέργησε το περιβάλλον ομολογώ ότι εκπληρώθηκαν και όσον αφορά στην εξυπηρέτηση η οποία, σαφώς, εναρμονισμένη με το ύφος του μαγαζιού, υπήρξε ευγενέστατη, άμεση, επεξηγηματική, αθόρυβη, χωρίς να ξεπερνά τα όρια της σχέσης πελάτη/περιποιητή και όσον αφορά το φαγητό και, δυστυχώς, τις τιμές. Βλέπετε, παρόλο το παράλογο του πράγματος, η ψαροφαγία είναι ένα ακριβό σπορ στην Ελλάδα, γεγονός που κάνει τον καλό μου να μουρμουρίζει πολλές φορές “Τι ήθελα εγώ και την έμαθα να τρώει ψάρια?”

Σε πρώτη ανάγνωση, λοιπόν, το μενού του εστιατορίου δε θα σας φανεί ιδιαίτερα ακριβό. Τουλάχιστον εμένα δε μου έδωσε τέτοια εντύπωση. Τώρα βέβαια πως ο τελικός λογαριασμός, ο οποίος, εκτός των κάτωθι, συμπεριέλαβε μια μπύρα κι ένα ποτήρι κρασί, άγγιξε τα 80 ευρώ … μένει να εξηγηθεί.

Αρχή με ατομικά κουβέρ που μεταφράζεται σε ψωμάκια λευκά, καλαμποκιού και ολικής άλεσης. Όχι ιδιαίτερης νοστιμιάς αλλά ζεστά. Δε θυμάμαι αν συνοδευόντουσαν από κάτι ή αν χρεώθηκαν τα αρχικά κι η επανάληψή τους.

Αλμυρίκια. Αγαπημένη καλοκαιρινή βραστή σαλάτα ειδικά όταν την φτιάχνουν τόσο καλά όσο εδώ δηλαδή η πρασινάδα να κρατάει, να είναι ζωντανή, πράσινη και να συνοδεύεται από εξαιρετικό ελαιόλαδο και άφθονα λεμόνια. 6e ok! Αλλά η ποσότητα είναι για ένα άτομο άντε, οριακά, για 1 και μισό.

Ταραμοσαλάτα. Ιδιοπαρασκευής χωρίς αμφιβολία. Όχι η top μεν αλλά ψηλά στην κλίμακα βαθμολόγησης. 4e.

Χταπόδι. Δύσκολο να βρεθεί το φετινό καλοκαίρι αφού, όπως μάθαμε, η τιμή του έχει εκτιναχθεί σε τέτοια ύψη που το καθιστά ασύμφορο. Κατεψυγμένο, φυσικά, αλλά έτσι είναι τα περισσότερα οπότε μικρή σημασία έχει. Σημασία είχε όμως ότι ήρθε άρτια παρασκευασμένο με λάδι, ξύδι, κάπαρη, τρυφερό αλλά κράταγε και όσο έπρεπε. 11e.

Έχουμε αποφασίσει, καθότι το βράδυ ήμασταν καλεσμένοι, να φάμε ελαφρά. Άρα ένα ψαράκι ήταν η προφανής επιλογή. Φυσικά υπάρχει βιτρίνα, την οποία θα σας προτρέψουν να επισκεφθείτε, για να διαλέξετε. Διαλέγουμε μια όχι και τόσο μεγάλη γλώσσα. Κι εκεί, μετά την ερώτηση του σερβιτόρου “ Να σας την κάνω meunière?», το παιχνίδι κερδίζεται. Πόσα χρόνια είχα να το ακούσω αυτό? Δε σας λέω να το έχω φάει διότι δεν έτρωγα ψάρια. Ήταν, όμως, σα να άκουσα όλες τις, αγαπημένες, μαμάδες να απαγγέλουν το μενού των επίσημων, αστικών τραπεζωμάτων της δεκαετίας του 70 ή να παραγγέλνουν τα συγκεκριμένα πιάτα στα καλά εστιατόρια της εποχής. Γαρίδες cocktail, γλώσσα meunière, κοτόπουλο μιλανέζα, κρέμα καραμελέ κι άλλα που δε μου έρχονται τώρα στο μυαλό.
Τα φιλέτα του ψαριού ήταν άψογα καθαρισμένα, πάλλευκα, ψημένα όπως έπρεπε και η σάλτσα βουτύρου/λεμονιού έδεσε άψογα με τη, σχετικά, ουδέτερη γεύση της γλώσσας.

Αν θέλω να ξαναπάω? Ναι. Αλλά θα ήθελα να έχω μαζί μου όλες αυτές τις μανούλες που υπήρξαν τόσο σημαντικές φιγούρες της παιδικής μου ηλικίας. Να τις ξαναδώ νέες με το φουσκωμένο μαλλί φορώντας τα στολισμένα χτενάκια τους, τα μαντώ και τα γάντια τους. Τα υπέροχα λαμπερά τους φορέματα. Το χαμόγελό τους. Κι ας μου έριχναν επιτιμητικά βλέμματα του στυλ.. “ Όταν τα φτιάχναμε εμείς…!! ” με όλη τη γλυκιά αποδοκιμασία που αυτό συνεπάγεται!

11 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Η Διπολικότητα. Παλαιότερα γνωστή ως μανιοκατάθλιψη. Ο ορισμός της μαμάς μου “Αυτό το παιδί (εγώ) είναι ή του ύψους ή του βάθους”.

Εγώ και τα διπολικά μου καλοκαίρια. Ή του ύψους ή του βάθους. Μέρες που παθαίνω ευτυχία και μέρες ανησυχίας. Διαστήματα μαζί και διαστήματα μίλια μακριά. Καλωσορίσματα κι αποχαιρετισμοί. Χαρμόσυνες ειδήσεις άξιες πανηγυρισμού και κάποιες που δε θα ήθελες να ακούσεις ποτέ. Προσμονές και ματαιώσεις. Η διατήρηση του εθίμου που προστάζει ότι στις τρεις περίπου βδομάδες που τρώω μόνον έξω και γυρίζω σπίτι για 2-3 ώρες, θα βρω νέο μαγαζί που θα λατρέψω κι ένα αδιαπραγμάτευτα κακό.

8 Αυγούστου προχωρημένο απόγευμα. Το αγόρι μου με μαζεύει κι αποφασίζουμε να πάμε μια βόλτα στην Πειραϊκή για ένα ελαφρύ τσίμπημα αφού είμαι νηστική από την προηγούμενη. Το βράδυ εξάλλου το πρόγραμμα λέει κανονικό φαγητό με την κολλητή η οποία έχει επισπεύσει την επιστροφή της για να προλάβουμε να βρεθούμε πριν ξαναφύγουμε. Διότι έξι βδομάδες χωριστά είναι πολλές. Διότι καλοί και άγιοι κι οι άλλοι τρόποι επικοινωνίας, τους οποίους χρησιμοποιώ κατά κόρον, αλλά σαν την προσωπική επαφή δεν έχει. Εγώ τουλάχιστον επ’ αυτού του ζητήματος είμαι της παλαιάς σχολής, ίσως γιατί δεν απολάμβανα, πάντα, αυτή την πολυτέλεια και πιθανόν το ίδιο να συμβεί στο μέλλον.

Γιατί διαλέξαμε το συγκεκριμένο μαγαζί? Έλα μου ντε! Ίσως γιατί αυτό που είχα σκεφτεί ήταν κλειστό, γιατί μας άρεσε η τοποθεσία απέναντι από τον μικρό όρμο με το εκκλησάκι, γιατί είδαμε τρεις-τέσσερις παρέες να κάθονται και, σίγουρα, γιατί δεν είχα τον χρόνο να το τσεκάρω στο ask.

Για τον χώρο δεν έχω να πω τίποτα. Μα τίποτα απολύτως. Εκτός, βέβαια, του προφανούς ότι έχει τραπέζια και καρέκλες. Ωραία θέα, προνομιακή θέση. Τι κρίμα.

Εξυπηρέτηση ταχύτατη και παντελώς απρόσωπη. Καθίσαμε, μας έστρωσαν άμεσα το γνωστό χάρτινο, ας πούμε, τραπεζομάντηλο, ήρθαν οι κατάλογοι, δώσαμε παραγγελία, μας τα έφεραν. Αυτό. Πιθανόν να μην ακούσαμε καν τη φωνή του σερβιτόρου, ούτε, φυσικά, διατυπώθηκε η απορία γιατί τα πιάτα επέστρεψαν κατά το ήμισυ, τουλάχιστον, άθικτα. Οφείλω να πω όμως ότι μας κέρασαν μια πιατέλα με φρούτα στο τέλος.

Αρχή με χθεσινό, στην καλύτερη, αχυρένιο ψωμί που δεν το έσωζε όχι το φρυγάνισμα και η λαδορίγανη, αλλά ούτε το πατέ από την καλύτερη μαύρη τρούφα.

Ταραμοσαλάτα. Ποιο έτοιμη κι απ τις έτοιμες και όχι, φυσικά, πρώτης ποιότητας. Σε σχέση βέβαια με τα υπόλοιπα … μπορώ να σας πω ότι τρωγόταν.

Σαλάτα. Άνοστη ντομάτα, ελαφρά μαραμένο αγγούρι, συμπαθητικό κρεμμύδι και πιπεριά. Έριξα τόνους αλάτι με μηδενικό αποτέλεσμα. Ζήτησα λαδόξυδο μπας και … Τι το ήθελα? Το συγκεκριμένο λάδι θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της NASA όσον αφορά στην επάρκεια καυσίμων του διαστημοπλοίου το οποίο θα μεταφέρει την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη.

Χταπόδι ξιδάτο. Θα ορκιζόμουν ότι τίποτα δε μπορεί να καταστρέψει αυτό το πιάτο. Κι όμως γίνεται. Όχι μόνον δε θύμιζε χταπόδι αλλά δε θύμιζε τίποτα γενικώς.

Ποικιλία ή αλλιώς pro 2018. Μην πάει το μυαλό σας στο professional… μιλάμε για προκατεψυγμένο, προετοιμασμένο, προτηγανισμένο, προ Χριστού, βάλτε ότι προ σας έρχεται στο μυαλό.

Οβάλ, ευμεγέθης, μεταλλική πιατέλα. Τις δύο άκρες της κοσμούν δύο αλοιφές της ίδιας εταιρείας που τους προμηθεύει την ταραμοσαλάτα.
- Φετούλες κολοκυθάκια. Είχαν λάδι αλλά, κάπου, υπήρχε η γεύση του λαχανικού.
- Βομβίδια απροσδιόριστης ζύμης και γέμισης. Μάλλον τυροπιτάκια.
- Καλαμάρια τηγανιτά. Γιγαντιαίων διαστάσεων μηδενικής νοστιμιάς. Μάλλον σ’ αυτά αναφερόταν ο Ιούλιος Βερν στο “20.000 χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα”.
- Φέτες ψαριού. Μη ρωτήσετε το είδος. Δεν ξέρω. Σα βαμβάκι αλλά με την αίσθηση του βαμβακιού που σου βάζει ο οδοντίατρος στο στόμα. Δε νομίζω να υπάρχει κάτι που με ανατριχιάζει περισσότερο.
- Γαύρος τηγανητός. Νομίζω ότι του αξίζει δικαιωματικά μια θέση στο Μουσείο Απολιθωμάτων. Εάν τέτοιο μουσείο δεν υφίσταται ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την ίδρυσή του.

Μαζί με μία μπύρα και ένα μπουκαλάκι ούζου Απαλαρίνα (το φετινό μου κόλλημα. Πέρσι έπινα ρούμια φέτος ούζα. Άντε να δω του χρόνου…) ο λογαριασμός στα 57 e.

Δεν πήγαμε για φαγητό τελικά εκείνο το βράδυ. Το στομάχι μας δεν άντεχε τίποτα παραπάνω. Προτιμήσαμε αντ’ αυτού τις μπύρες στο μπαλκόνι συνοδεία, απόλυτα ανθυγιεινών, ειδών περιπτέρου μαζί φυσικά με ατελείωτη ανάλυση σκέψεων, επισκέψεων, συσκέψεων και διασκέψεων. Το ίδιο προτείνω να κάνετε και εσείς. Κόψτε μια ντομάτα, πάρτε “ξαρεσκάκια” που λένε και στην Ικαρία, μαζέψτε και τους ανθρώπους της ζωής σας κι αντί να φάτε το συγκεκριμένο “καλαμάρι” προτιμήστε να δείτε το “Παλαμάρι του Βαρκάρη”. Θα πλουτίσετε το λεξιλόγιό σας, θα πάρετε ιδέες και αν σας πονέσει η κοιλιά σας θα είναι μόνον απ τα γέλια.

08 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Είναι κάτι Σάββατα, ειδικά όταν έχει προηγηθεί μια ξενυχτισμένη Παρασκευή, που δίνω άδεια στον εαυτό μου. Αποφεύγω τεχνηέντως να δεσμευτώ έχοντας ως απώτερο σκοπό ένα ήσυχο βράδυ στο μπαλκόνι. Ποτήρι με παγάκια μέσα στο οποίο κολυμπούν φύλλα δυόσμου και φέτες λεμονιού. Ένα βιβλίο στα χέρια. Όχι ότι το διαβάζω, μη γελιέστε, λειτουργεί αντί της πινακίδας “Μην Ενοχλείτε”.

Ο στόχος δεν επιτυγχάνεται πάντα. Έχω την τύχη/ατυχία να περιστοιχίζομαι από αποφασιστικά άτομα, του καλού μου προεξάρχοντος, τα οποία δεν ορρωδούν προ των δηλώσεων “Κάνω τις κλειστές μου, είμαι κουρασμένη, βαριέμαι να ντυθώ/βαφτώ/βάλω παπούτσια” και κάπως έτσι βρέθηκα, με σαγιονάρες, στις αρχές Ιουλίου στη Santa Lucia η οποία ονομάστηκε έτσι από ένα παραδοσιακό ναπολιτάνικο τραγούδι που άρεσε στον γιο ενός εκ των ιδιοκτητών όταν ήταν μικρός.

Καθότι είμαι σεμνός άνθρωπος δεν έχω αναφέρει ποτέ τους τίτλους σπουδών που με ακολουθούν αλλά ήρθε η ώρα να κάνω μια εξαίρεση. Έχω PhD στην Πελματολογία- Μελλοντολογία-Ανάγνωση Ρυζόγαλου που έχει αποκτηθεί στο διάσημο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Μαύρης Αμπέλου. Ή, λοιπόν, με βοήθησε το διδακτορικό ή έπεσα στη λούπα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας διότι κάτι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο ανέφερε “Διαλέξαμε την Αρχελάου γιατί τo φως της δεν υπάρχει αλλού” κάτι το τηλεφώνημα για κράτηση, μου δημιούργησαν ορισμένες επιφυλάξεις.

- Καλησπέρα. Υπάρχει τραπέζι ελεύθερο για τις 9.30?
- Καλησπέρα. Μισό λεπτό παρακαλώ…. Ααα μάλιστα θα σας βάλω στο μπαλκονάκι. (Έχει μπαλκόνι το μαγαζί? Εγώ άλλα θυμόμουν όταν το είχα δει).
- Επιτρέπεται το κάπνισμα?
- Δυστυχώς όχι. (Καλά δεν είχα σκοπό να κάτσω με τις ώρες. Θα βγω έξω)
- Εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα.
- Ωραία σας περιμένουμε. (Μήπως να ρωτούσατε και ποιους περιμένετε?)
- Όνομα θέλετε? Ένα κινητό?
- Α ναι. Πείτε μου ένα όνομα. Τηλέφωνο δε χρειάζεται.

Φτάνουμε στην ώρα μας. Υπάρχει ένας κύριος ο οποίος εικάζω ότι είναι αυτός με τον οποίο μίλησα. Δίνουμε το όνομα, δε φαίνεται να του λέει κάτι, κοιτά απλανώς κάτι χαρτιά, λέει κάτι ακατάληπτα, τον χάνουμε. Παραμένουμε αμήχανοι στο κέντρο του μαγαζιού με κόσμο να πηγαινοέρχεται γύρω μας. Τουλάχιστον έχω τον χρόνο να παρατηρήσω τον χώρο. Λιτός. Used. Ξύλο. Ράφια με κάτι γυάλες. Ανοιχτή κουζίνα. Μια πολύ ωραία φωτογραφία της χυμώδους Claudia Cardinale να τρώει spaghetti. Μια ευγενέστατη κυρία μας προσεγγίζει μετά από κάποιο χρόνο. Της εξηγούμε. Μας ζητά τρία λεπτά. Της απαντώ ότι έχω δώσει ήδη δέκα. Ας δώσω κι άλλα τρία. Ο καλός μου ψιθυρίζει στο αυτί “Τι σκύλα που είσαι”. Σκύλα, Χάρυβδη ή και τα δύο μαζί από κει και πέρα τα πάντα κυλούν ομαλά. Μας βρίσκουν τραπέζι έξω (το γνωστό πεζοδρόμιο), νερό, σερβίτσια, κατάλογος, ποτά έρχονται άμεσα, τασάκια αδειάζονται, κανένα παράπονο.

Κάρτα λιτή στην οποία πρωταγωνιστούν οι σαλάτες, τα ορεκτικά και αποκλειστικά μακαρονάδες. Τιμές που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά όταν έρχονται οι μερίδες γίνεται κατανοητό ότι μια υπερτιμολόγηση υπάρχει. Διαλέγουμε:

• Σαλάτα Datterini με κατσικίσιο τυρί, ντοματίνια, καπαρόφυλλα. Είναι δροσερή, νόστιμη, με εξαιρετικό ελαιόλαδο που μαθαίνουμε ότι προέρχεται από την Κρήτη.

• Carciofo di Puglia που είναι αγκινάρες ψητές πασπαλισμένες με flakes παρμεζάνας οι οποίες αναπαύονται σε ένα στρώμα ανάμεικτης πρασινάδας. Ωραίο dressing λεμονιού που δίνει οξύτητα.

• Μαλφαντίνες με κεφτεδάκια. Φαρδιές ταλιατέλες με δαντελωτές άκρες. Άψογα βρασμένες. Σάλτσα ντομάτας ελαφριά και ισορροπημένη. Τα κεφτεδάκια είναι αφράτα και μυρίζουν δυόσμο. Γευστικό πιάτο αλλά μου λείπει το καλύτερο δέσιμο των υλικών μεταξύ τους κι ίσως, λίγα, περισσότερα αρώματα.

• Carbonara. Μπορεί και να είχε μια ιδέα κρέμας γάλακτος. Το guanciale (αλλαντικό από χοιρινά μάγουλα) κομένο σε κυβάκια και τραγανό. Ωραίο άρωμα από τα τυριά. Πληθωρικό πιάτο λίγο βαρύ για καλοκαίρι πάντως. Μην το αφήσετε να κρυώσει όμως.

• Cannoli Siciliani. Μου είχε καρφωθεί με το που το είδα. Ένα ωραίο γλυκό αλλά αν αυτό είναι σιτσιλιάνικο καννόλι εγώ είμαι ο Βενέδικτος ο πρώτος. Τραγανή, στα όρια του σκληρού, ζύμη η οποία τύλιγε μια αρωματική κρέμα βανίλιας. Πασπαλισμένο με φιστίκι Αιγίνης το οποίο αγαπώ και στις αλμυρές και τις γλυκές παρασκευές.

Μαζί με ένα συμπαθέστατο φρουτώδες prosecco, ο λογαριασμός ήρθε στα 60 ευρώ. Κέρασμα δε νομίζω να υπήρξε. Δεν τσέκαρα κιόλας να δω αν χρεώθηκαν τα μέτρια ψωμάκια της αρχής που συνοδεύονταν από λάδι και αλάτι.

Ο φετινός Ιούλιος έχυσε πύρινα δάκρια και φεύγοντας πήρε μαζί του ανθρώπους μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά. Αναρωτήθηκα τι νόημα έχει μια κριτική εστιατορίου μέσα σ’ αυτή τη στάχτη που δεν έχει κατακάτσει ακόμα. Στα μαθηματικά υπάρχει ο μαγικός αριθμός π τις ιδιότητες του οποίου μπορούν να σας εξηγήσουν οι της θετικής κατεύθυνσης. Εγώ μπορώ να σας μιλήσω για τη μαγική λέξη “μαζί” που έχει την ιδιότητα να διαιρεί τη θλίψη και να πολλαπλασιάζει τη χαρά.

Μοιραστείτε τραπέζια, βόλτες, σκέψεις, κουβέντες, στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Αν υπάρχει ένα χέρι δίπλα σας σφίξτε το έστω και για λίγο. Χαρίστε ένα ανάλαφρο χάδι. Δώστε ένα φιλί χωρίς λόγο. Πείτε “σ’ αγαπώ” ή, καλύτερα, φωνάξτε το αποχαιρετώντας κάποιον. Μπορεί να το ακούσει μπορεί και όχι. Μπορεί να σας απαντήσει μπορεί και όχι. Δεν έχει καμία σημασία πιστέψτε με.

30 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Το Παγκράτι μιλά ιταλικά!

Το Παγκράτι για να είμαι ειλικρινής μιλά κι άλλες γλώσσες, τώρα τελευταία, τόσο που μερικές φορές με κάνει να σκέφτομαι αν, όντως, ζω εκεί ή έχω τηλεμεταφερθεί στη NYC ή σε άλλη ευρωπαϊκή μητρόπολη των Παρισίων εξαιρουμένων διότι εκεί, ειδικά πριν μερικά χρόνια, έτσι και έκανες το αστείο να μιλήσεις αγγλικά, σε έπαιρνε ο εξαποδώ. Πάντως μου έχει τύχει, παραπάνω από μία φορά, να επηρεαστώ ( δε θέλω και πολύ) από τις ξενόγλωσσες κουβέντες που ακούω δίπλα μου και να δώσω παραγγελία στα αγγλικά. Οι εκάστοτε παραγγελιολήπτες το θεώρησαν, απόλυτα, φυσικό.

A real estate tip: Αν είστε κάτοχος διαμερίσματος στην περιοχή έχετε κάνει την τύχη σας. Όλοι ψάχνουν να αγοράσουν ή να νοικιάσουν. Ολόκληρες πολυκατοικίες έχουν μετατραπεί σε ξενώνες ή διαμερίσματα airbnb. Σκέφτομαι σοβαρά να νοικιάσω την ταράτσα μας η οποία έχει, κατά γενική ομολογία, έξοχη θέα. Το πίσω μπαλκόνι μου επίσης. Λυκαβηττός σε απόσταση αναπνοής. Ευνοεί και τις, παντός είδους, εκμυστηρεύσεις.

“Στη Μόσχα αδερφές μου, στη Μόσχα” αναφωνούσαν, με καημό, οι τρεις αδελφές του Τσέχωφ. Προφανώς οι δικές μας αναφώνησαν, έξυπνα σκεπτόμενες, “Στην Αρχελάου αδερφές μου, στην Αρχελάου” κι εγκαταστάθηκαν εκεί.

Μαγαζί που μετρά λίγους μήνες έχοντας κατορθώσει από την πρώτη μέρα να είναι γεμάτο σχεδόν όλες τις ώρες. Καλό μανατζάρισμα? Άψογες PR? Να ήταν αυτό που έλειπε από την πιάτσα? Όλα μαζί? Ποιος να ξέρει? (τι μας έγραψε η μοίρα … ποιος να ξέρει … κι αν μας βρει μαζί και τ’ άλλο καλοκαίρι.. ποιος να ξέρει?). (Το ότι γελάω μόνη μου μάλλον δεν είναι καλό σημάδι! ). Εσείς πάντως να ξέρετε ότι, ειδικά, μέρες και ώρες αιχμής η κράτηση είναι απαραίτητη.

Νομίζω ότι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του εσωτερικού χώρου είναι ο turquoise τοίχος της μίας πλευράς. Ωραία η αντίθεσή του με το σκούρο ξύλο. Κατά τα άλλα έχει χρησιμοποιηθεί μάρμαρο στους πάγκους, δέρμα, ξύλο. Βρίσκω ιδιαίτερα επίσης τα φωτιστικά και την κατασκευή πάνω από το bar. Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω λιτά κομψό αν και σε μένα περνά ανάλαφρα ουδέτερος.

Τώρα για έξω τι να πω? Πεζοδρόμιο. Τα γνωστά μαύρα σιδερένια τραπέζια και οι επίσης γνωστές καρέκλες που πάνε σετάκι. Βέβαια στα δεντράκια, που παρεμβάλλονται, έχουν βάλει χρωματιστά φωτάκια οπότε μια χαριτωμενιά υπάρχει. (Jesus! Δε νομίζω να έχω γράψει άλλη πρόταση στη ζωή μου με τόσα υποκοριστικά σε -άκι).

Pizza bar λοιπόν και ας δούμε σε τι, αυτό, μεταφράζεται…
• Πίτσες εννέα τον αριθμό. Έχουν ωραία ζύμη. Δε μπορώ να διαφωνήσω. Τραγανή και λεπτή από κάτω, ζουμερή κι αφράτη πάνω. Εξαιρετικά υλικά επίσης.

Δοκιμασθείσες…
- Η Μαργαρίτα της κόρης. Λίγη σάλτσα τομάτας, φρέσκια μοτσαρέλα μπουράτα και φυλλαράκια βασιλικού. Ελαφριά. 8,00e.
- Η Διάβολα του καλού μου. Σάλτσα, φρέσκια μοτσαρέλα, ρικότα, σαλάμι βετριτσίνα. Θα έπρεπε να μετονομασθεί σε Παραντίσο. Τίποτα δε δικαιολογεί τις αναμενόμενες φλόγες του τίτλου. Διότι αν κάνουν έτσι τις πίτσες στην κόλαση θα μείνουν χωρίς δουλειά. Προς τιμήν τους έφεραν μπολάκι με νιφάδες μπούκοβου. 10,00 e.
- Πάρμα. Η μία από τις δύο δικές μου προτιμήσεις. Again με σάλτσα ντομάτας, φρέσκια μοτσαρέλα, ρόκα, προσιούτο (Parma of course), flakes παρμεζάνας, λάδι λευκής τρούφας. 11,00 e.
- Ταρτούφο. Η δεύτερη. Λοιπόν εγώ με την τρούφα έχω περίεργη σχέση. Έχω φάει αξέχαστα πιάτα με αυτή, έχει τύχει όμως να την έχουν χρησιμοποιήσει τόσο άσχημα που το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Οπότε είμαι επιφυλακτική. Για να είμαι ειλικρινής δε θα την είχα παραγγείλει ποτέ αν, μία μέρα που έτρωγα εκεί, δε μου έσπαγε τη μύτη αυτή που προσγειώθηκε στο διπλανό τραπέζι. Εδώ την κάνουν καλά με τα υπόλοιπα υλικά (μοτσαρέλα φρέσκια και βουβαλίσια, ντοματίνια, βασιλικός) να δένουν αρμονικά. 11.00e
• Σαλάτες δύο.
- Μίστα. Η μόνη που έχω δοκιμάσει. Τριών χρωμάτων πιπεριές, τοματίνια, φρέσκα μανιτάρια, ρόκα, μπουράτα. Φρέσκια, δροσερή εύγευστη. 6.50e όπως και η ετέρα Caesars.
• Ποικιλία αλλαντικών. 7.50-15.50e.
• Ποικιλία τυριών. Ίδιες με τις ανωτέρω τιμές αναλόγως του μεγέθους.
- Οφείλω να αναγνωρίσω την πολύ καλή ποιότητα και φρεσκάδα και των τυριών και των αλλαντικών. Ειδική μνεία στην πραγματικά εξαιρετική μοτσαρέλα η οποία σε γενικές γραμμές δεν είναι από τα αγαπημένα μου τυριά. Συνοδεύονται με κομμάτια φοκάτσιας.

Μία σελίδα του καταλόγου με τα φαγητά και μία με τα ποτά έτσι ώστε να δικαιολογηθεί ο τίτλος. Pizza bar. Τα κοκτέιλ τους είναι ωραία, πρωτότυπα και ικανής ποσότητας. 8_10€. Από κρασιά θα βρείτε μόνο του Γκιρλέμη. Νέο οινοποιείο, νομίζω, που έχει δώσει ωραία δείγματα γραφής μέχρι στιγμής. Νομίζω ότι αξίζει να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του.

Τα μαγαζιά τα οποία επισκέπτομαι με κάνουν πάντα να σκέφτομαι τις σχέσεις της ζωής μου. Υπάρχουν οι σχέσεις έρωτα. Αυτές της αγάπης. Αυτές που έχουν λήξει αφήνοντας, παρόλα αυτά, φαντασμαγορικές αναμνήσεις. Υπάρχουν κι αυτές που εγώ αποκαλώ casual. Χαλαρές. Περνάς καλά αλλά είναι πεπερασμένες και το ξέρεις. Για μένα και μόνο για μένα το Tre sorrele ανήκει στην τελευταία κατηγορία.

14 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στην τελευταία μας επίσκεψη στα Δύο αδέλφια μας δόθηκε ένα ερωτηματολόγιο προς συμπλήρωση το οποίο μεταξύ άλλων περιείχε την ερώτηση “πως ξέρετε, μάθατε ή ήρθατε στο εστιατόριο?” Απάντησα ειλικρινά “από την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας του” πίσω στο μακρινό 1992. Θεέ μου! Θα ορκιζόμουν ότι ήταν πιο πριν.

Πιο πριν υπήρξε όμως, εξακριβωμένα, ένα road trip με καταληκτικό προορισμό το Mexico. Με διαδρομές off highway. Με μικρές καντίνες στη μέση του πουθενά. Συνεννόηση στη νοηματική. Άγνωστες λέξεις άγνωστων φαγητών. Mezcal με το γνωστό σκουλήκι. Οι κάκτοι ανάποδα.

Τώρα αν με ρωτούσε κάποιος (που είμαι σίγουρη ότι δε θα το κάνει) αν το φαγητό στο Dos hermanos είναι μεξικάνικο θα ανοίγαμε ολόκληρη κουβέντα η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, δε θα ενδιέφερε κανέναν, σχεδόν, παρά μόνο κάτι βλαμμένα με τα οποία τέτοιου είδους συζητήσεις κρατάνε χρόνια. Εγώ θα του απέδιδα τον, υβριδικό, όρο tex-mex και την ίδια στιγμή θα το χαρακτήριζα ως το καλύτερο mainstream Mexican εστιατόριο αν και θα ήθελα να δω, στην πορεία, πιο ιδιαίτερα πιάτα. Mole? Albondigas? Tamales? Come on brothers give it a kick!

Θα αρχίσω κατά την προσφιλή μου τακτική με τα κακώς κείμενα. Δηλαδή το εξής, ένα και μισό.

Το παρκάρισμα. Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες. Που κάτι δέντρα έχει αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι πρόκειται για τα συγκεκριμένα. Τα αγόρια, συνήθως, μας αφήνουν και ρίχνονται στον αγώνα. Ε! Την τελευταία φορά, μέχρι να επιστρέψουν, είχαμε πιει από ένα κοκτέιλ, είχαμε παραγγείλει τη sangria μας, τους είχαμε θάψει, είχαμε κουτσομπολέψει το άπαν σύμπαν και, φυσικά, μετά κάναμε τις κυρίες. Χμμμ! Τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να είναι πλεονέκτημα τελικά.

Δεν είχε τηγανιτό παγωτό Κυριακή μεσημέρι. Όταν εγώ, που είναι ζήτημα αν τρώω τρία παγωτά όλον τον χρόνο, είχα αποφασίσει ότι αυτό ήθελα. Σας έχω πει ότι είμαι ένα απίστευτα κακομαθημένο μοναχοπαίδι έτσι? Ειλικρινές όμως. Να τα λέμε κι αυτά.

Αγαπώ τον χώρο τους. Έχει αλλάξει, στην πορεία του χρόνου, χωρίς εκπτώσεις όμως. Σαφώς βελτιωμένος. Με μια έκρηξη χρωμάτων κι αρωμάτων στον μικρό περίκλειστο κήπο τους που είναι ιδανικός για χειμωνιάτικες λιακάδες. Προορίζεται για καπνιστές, βέβαια, αλλά είναι τόσο καθαρή η ατμόσφαιρα που θα σας έλεγα να τον προτιμήσετε. Θα γίνω politically incorrect, το ξέρω, αλλά στο τέλος του φαγητού μια tequila reposado ή ένα mezcal shot μαζί με ένα πουράκι λέει πολλά αν και ξέρω ότι μόνον ο τα πάντα όλα της ζωής μου και η μαύρη οχιά θα συμφωνήσουν. Με τη γνωστή αυτοπροσωπογραφία της Frida Kahlo την οποία, μετά από ένα τηλεφώνημα, δεν έχω μπορέσει να ξαναδώ, χωρίς να ξεσπώ σε γέλια. Αλήθεια όμως.. να βλέπαμε και μία του Diego Rivera? Αλλά κι ο πάνω όροφος, υπέροχος, αποπνέοντας μία colonial αισθητική. Ξύλινα φαρδιά τραπέζια, δερμάτινες καρέκλες, άνεση, απόσταση, χρώματα, εδώ μια τοιχογραφία της dias des muertos. Νομίζω ότι βρήκα το θέμα για το επόμενο αποκριάτικο πάρτι μου. Προσθέστε, σε όλα αυτά, τα ταιριαστά σερβίτσια, την όμορφη παρουσίαση, τη χρωματική αρμονία et voilà έχετε το τεσσάρι.

Το οποίο κερδίζει επίσης και η εξυπηρέτηση. Θα προτείνουν πιάτα, θα εξηγήσουν, θα κάνουν αλλαγές αν το επιθυμείτε, θα είναι πάντα κάπου δίπλα σας χωρίς να γίνονται φορτικοί. Ειδική μνεία στους barmen οι οποίοι υπομένουν με χαμόγελο όλες τις προσθαφαιρέσεις συστατικών που ζητώ.

Τώρα περί φαγητού … Αρχίστε με ένα κοκτέιλ! Τα κάνουν υπέροχα και όπως τα ζητήσετε. Για εσάς που θα το επισκεφτείτε πρώτη φορά και ίσως είναι η πρώτη επαφή με τη συγκεκριμένη κουζίνα (τώρα που το γράφω μου κάνει sci-fi) θα πρότεινα τη μεξικάνικη ποικιλία ορεκτικών. Μεγάλη, χορταστική, νόστιμη, αλλά και ο καλύτερος τρόπος να πάρετε μια ιδέα έτσι ώστε να κινηθείτε ανάλογα στην παραγγελία σας. Στα 8,5 αυτή των δύο ατόμων και στα 15 των τεσσάρων. Όταν πεινώ πολύ παραγγέλλω ένα από τα combos τους, στα οποία μπορώ να συνδυάσω διαφορετικά είδη όπως π. χ. ένα burrito, ένα taco, μία chimichanga. Εννοείται ότι δεν έχω κατορθώσει να το τελειώσω ποτέ γιατί θα πρέπει να ξέρετε ότι μιλάμε για πλούσιες μερίδες κι αν είστε σαν κι εμένα που δε μπορώ να αντισταθώ στα σπιτικά nachos τους με guacamole και sour cream (πάντα παραγγέλλω extra γιατί μου αρέσει πολύ ο τρόπος που τα φτιάχνουν αν και θα ήθελα το guacamole με λίγο περισσότερο lime) ούτε εσείς θα το καταφέρετε. Στα 12,5e. Όταν είμαι σε light φάση(δικό σας…. ) διαλέγω fajitas.

Ok! Καθότι το μοσχάρι που επιλέγω είναι σε λωρίδες έρχεται πάντα, περισσότερο ψημένο για τα δικά μου γούστα αλλά και πάλι μου αρέσει. Ευτυχώς τα συνοδευτικά λαχανικά κρατούν τη φρεσκάδα τους. 16,5e. Ωραίο πιάτο είναι και το Mexican mango που μπορείτε να το διαλέξετε με ψαρονέφρι ή κοτόπουλο. Στον κατάλογο σημαίνεται με μία πιπερίτσα που δηλώνει κάψα αλλά μην το φοβηθείτε. 12,5 e. Από την άλλη όμως σε περίπτωση που ζητήσετε πιο καυτερό το chili con carne σας να είστε προετοιμασμένοι ότι θα αναπτύξετε ταχύτητα που θα φθάνει τα 10G άρα σας βλέπω να κάνετε διακοπές στο outer space.

Να δείτε που ήρθε το καλοκαίρι! Ναι, είναι αλήθεια παρόλο που δε του φαίνεται… Η απόλυτη στιγμή να ξεφύγεις. Να φύγεις. Και να αποφασίσεις αν θες να γυρίσεις και σε τι. Να βγάλεις, περίπλοκα, εισιτήρια έχοντας μόνο ένα τραγούδι στο μυαλό σου. Cause my baby just wrote me a letter.

Ο ευρών κριτική αμειφθήσεται…! Αν τη βρείτε να περιπλανιέται κάπου χαμένη, σας παρακαλώ να μου τη φέρετε. Μου λείπει. Χάθηκε ανεξήγητα και αδικαιολόγητα χωρίς να αφήσει ίχνος. Θα μπορούσα να επιλέξω κι άλλους τρόπους, παρασκηνιακούς ή μη, για να διαμαρτυρηθώ αλλά δεν είναι το στυλ μου. Προτιμώ να πω ότι έχω δημόσια. Ούτε θέλω να καταφέρω χτύπημα σε ένα οικοδόμημα που είναι εμφανές ότι απογυμνώνεται και καταρρέει. Δόξα τω Θεώ! Βλέπω ότι γίνεται εξαιρετική δουλειά προς αυτή την κατεύθυνση εκ των έσω.

02 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ας το θέσω κομψά. Η υπομονή δεν είναι μία εκ των αρετών του χαρακτήρος μου.

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Είμαι θρυλική για τα ξεσπάσματα νεύρων μου. Σε μια πρόχειρη σταχυολόγηση θα αναφέρω, ενδεικτικά, ότι έχω σπάσει τρία υποπόδια, ένα ντουλάπι, υπάρχει έπιπλο γραφείου, απέναντί μου, η χρησιμότητα του οποίου έγκειται στο να το κλωτσάω, ο τοίχος που βλέπω κοσμείται από άπειρα σημάδια που έχουν προκληθεί εκ της ρίψης αντικειμένων, δεν έχω press papier ούτε χαρτοκόπτη διότι κατανοείτε ότι η χρήση τους θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Α ναι! Έχω στείλει φίλο μου στο νοσοκομείο, με διάσειση, μετά από χαστούκι. Ελαφρά μεν, διάσειση δε.

Ευλόγως θα αναρωτηθείτε … Κυκλοφορεί ελεύθερη? Υπάρχει άνθρωπος που της μιλάει ακόμα? Θα σας απαντήσω ναι, και στα δύο, με το χέρι στην καρδιά. Με τον παθόντα τη διάσειση είμαστε κολλητοί, μέχρι και σήμερα, μετά από 38, συναπτά, έτη.

Τούτων δηλωθέντων και έχοντας πλήρη επίγνωση ότι “Anything I say, can and will be used against me, in a court of law” είναι άξιον απορίας και θαυμασμού πως κρατήθηκα εκείνο το βράδυ και δε μετέτρεψα “την τραπεζαρία” γιατί αυτό σημαίνει το il tinello σε “Valley of death” Το οποίο είναι απόσπασμα ποιήματος του Lord Tennyson "Forward into the Valley of Death rode the six hundred”. Δεν ήμασταν εξακόσιοι ήμασταν, απλά, 6. Καρέ, σε ορολογία πόκας, εκπροσώπων του νομικού/δικαστικού κλάδου συνεπικουρούμενων από, άξιους, εκπροσώπους τμημάτων του ΕΜΠ.

Φθάνουμε ελάχιστα καθυστερημένοι. Πληροφορούμαστε ότι το μαγαζί έχει ανοίξει, για πρώτη μέρα, μετά από το ταξίδι των ιδιοκτητών στην Ιταλία. Μαθαίνουμε ότι το πρώτο πιάτο, δηλαδή, ριζότο με σπαράγγια έλκει τις πρώτες ύλες εκ της γείτονος χώρας. Δηλαδή τα σπαράγγια. Πιστέψτε με.. αν δε μπορούσα να αναγνωρίσω τα λαχανικά από κονσέρβα θα σταματούσα να γράφω στο συγκεκριμένο site. Εκτός κι αν εννοούσαν ότι έφεραν τις κονσέρβες από την Ιταλία.

Κακώς, βέβαια, μίλησα για πρώτο πιάτο. Δεν υπήρξε πρώτο, δεύτερο, τρίτο. Υπήρξε απλώς ένας άναρχος ορυμαγδός πιάτων τα οποία, κυριολεκτικά, πετιόντουσαν πάνω στο τραπέζι. Ας είμαι δίκαιη όμως. Μας απεύθυναν τον λόγο στην αρχή ρωτώντας μας “Με θαλασσινά?” Επίσης σε κάποια πιάτα μας έκαναν τη χάρη να αναφέρουν τα συστατικά τους. Θα ξεκινήσω λοιπόν αλλά σας προειδοποιώ να έχετε κοντά σας μια ένεση ινσουλίνης διότι, είμαι βεβαία, θα χρειαστεί.

- Το ριζότο που προανέφερα. Με τα λευκά χονδρά σπαράγγια που είχαν τη χαρακτηριστική υφή και γεύση του συντηρημένου προϊόντος.

- Ένας διαυγής ζωμός μέσα στον οποίο κολυμπούσαν τορτελίνια. Η ύψωση του, συμπυκνωμένου, κύβου εις τη νιοστή. Κι όμως … είναι από αυτά που θυμάμαι με συμπάθεια.

- Bavette με θαλασσινά. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί.. μύδια, πολλά εκ των οποίων κλειστά και κατεψυγμένο καραβιδάκι με το κέλυφος. Η πρώτη δοκιμή μεταφράζεται σε μία μάζα κολλημένων ζυμαρικών. Σάλτσα ελαφριά και λεπτόρρευστη. Γεύση θαλασσινών? Καμία απολύτως.

- Η ιδέα τους για να αλλάξουμε γεύση (κλαίω τώρα που το σκέφτομαι) και να περάσουμε στα επόμενα εδέσματα ήταν κάτι τρίγωνα λαδερής φοκάτσιας σκεπασμένης από φέτες ενός αλλαντικού το οποίο ξεχώρισε μόνο για τη flat λιπαρότητα και για τίποτα άλλο.

- Ζυμαρικά με μπουκιές κοτόπουλου και αμύγδαλα. Περιέργως κι αυτό το θυμάμαι ως συμπαθές. Ίσως να έφαγα και δεύτερη πιρουνιά.

- Ριγατόνι με κιμά από λουκάνικο. Νομίζω ότι, κάπου εκεί, άρχισα να μυρίζω λιβάνι.

- Carbonara. Την πρώτη μπουκιά την έλεγες και νόστιμη. Δεύτερη δεν υπήρξε διότι είχα βγει έξω μαζί με τα τσιγάρα μου κοιτώντας με λαχτάρα το γκαζόν της πρασιάς και ότι φυλλώδες έβλεπα. Εικόνες στεφάνων, όχι γάμου, περνούσαν μπροστά στα μάτια μου.

- Με μάζεψαν μέσα για να έρθω αντιμέτωπη με τη χειρότερη pesto της ζωής μου. Εκεί σκέφτηκα ότι ήταν η τελευταία ευκαιρία να αλλάξω, αν ήθελα, την επιτάφια επιγραφή που έχω διαλέξει. Όχι. Παραμένω σταθερή στην απόφασή μου.

- The grand finale… Φέτες ενός, σχετικά, καλά ψημένου κομματιού, απροσδιορίστου προέλευσης κρέατος. Αν το πω tagliata θα γελάνε μαζί μου όλα τα κατσίκια της Ελλάδος, παρδαλά ή μη. Σερβιρισμένου, αν έχετε τον Θεό σας, πάνω σε … φέτες ψωμιού … με συνοδεία πουρέ! Έχετε ακούσει για λευκά κελιά? Για το λευκό φως που μας καλεί όταν πρόκειται να αποχαιρετήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο? Το είδα να λάμπει μπροστά μου. Απείχα ένα εκατοστό της μονάδας πριν πέσω σε διαβητικό κώμα.

Τι με έσωσε?
Τα high levels αδρεναλίνης και κορτιζόλης τα οποία, προφανώς, λειτούργησαν εξισορροπιστικά.

Τι προκάλεσε την έκρηξή τους?
Η εξυπηρέτηση από τον υπεύθυνο.

Το χοντροκομμένο, παλιακό, τριτοκλασάτο, trash, υποτιθέμενο, χιούμορ, η έλλειψη κάθε σεβασμού για τον οποιοδήποτε πελάτη, τα πονηρά υπονοούμενα, η αποκάλυψη της ταυτότητας ενός θαμώνος αφού, φυσικά, είχε φύγει, η αίσθηση ότι οι φτηνές βιντεοταινίες της δεκαετίας του 80 ήταν Αριστοφανικά κομμάτια σε σχέση μ αυτό που έβλεπα να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μου. Σταματώ εδώ διότι η ναυτία είναι το χειρότερο που μπορεί να μου συμβεί και την αισθάνομαι να πλησιάζει απειλητικά.

Το κόστος κατ’ άτομο με κρασί και τα γλυκά, τα οποία οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν ωραία, ανήρθε στα 33e. Πόσο να κοστολογείται, άραγε, μια χείριστη εμπειρία? Εγώ λέω ότι μάλλον φθηνά τη γλύτωσα. Επέζησα. Επέζησε κι αυτός που πρότεινε το μαγαζί. Βέβαια, μετά από ομόφωνη ετυμηγορία, του έχει αφαιρεθεί, δια βίου, το δικαίωμα να προτείνει εκ νέου εστιατόριο.

Θεωρήστε αυτή την updated κριτική σαν ένα μικρό στοίχημα.
Μπορεί να με νικά η κούραση και η κακή διάθεση και να μην τηλεφωνώ... όμως δε λέω όχι, ποτέ, σ' ένα παιχνίδι!

19 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Είμαι κορίτσι του κέντρου της πόλης, των σταθερών συνηθειών και της πραγματικότητας.

Μου αρέσουν οι πυκνοδομημένες, αστικές γειτονιές. Ο κόσμος, η φασαρία, το έχειν τα πάντα στα πόδια σου. Τα διαμερίσματα. Η πολυπολιτισμικότητα. Το διαφορετικό. Δεν έχω φοβηθεί ποτέ κι ας έχω κυκλοφορήσει “περίεργες” ώρες σε “περίεργες” γειτονιές. Δε φωτοσυνθέτω και δε μου λείπει, καθόλου, η χλωροφύλλη. Έχω ξεράνει κάκτο. Όσο κι αν αγαπώ τις μέρες που περνώ στο χωριό μου, όπου υποδύομαι την χωριατοπούλα με μεγάλη επιτυχία, χαίρομαι όταν τελειώνουν και γυρίζω στο δικό μου urban περιβάλλον.

Μου αρέσει η προσμονή. Η επανάληψη. Ο προγραμματισμός. Η σταθερότητα. Οι συγκεκριμένες, ξεχωριστές, μέρες που περνώ με τους ίδιους ανθρώπους, αν κι όχι στα ίδια μέρη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος για προσθαφαιρέσεις ή ότι το σύμπαν δε μου θυμίζει, κατά καιρούς, ότι τα πράγματα μπορεί να ανατραπούν.

“Πολύ σωστός φωτισμός, στο σημείο όπου βρίσκεται η ΤΡΑΤΑ, το βράδυ λειτουργεί σαν φάρος. ”

Μία φράση (Fratello) που τα λέει όλα. Η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα, αν και μεσημέρι, μιας βροχερής και μουντής Καθαράς Δευτέρας στην οποία κλήθηκα να βρω μαγαζί για να φάμε οι συνήθεις ύποπτοι. Η συγκεκριμένη κριτική του φίλτατου βοήθησε στο να μη χρειαστεί να ψάξω καθόλου.

Λευκό και γαλανό αποπνέει μια τριζάτη καθαριότητα. Όντως σα φάρος στο γκρι-μπεζ των Εξαρχείων. Φωτεινό. Άνετα τραπέζια καλοστρωμένα. Οι γνωστές ψάθινες καρέκλες με την τσαχπινιά της αναγραφής στην πλάτη τους ονομάτων νησιών. Τρεις στις τέσσερις φορές μου έχει τύχει η Ικαρία. Τυχαίο? Χαριτωμένα σουρωτήρια ως φωτιστικά. Τα έχω δει κι αλλού όμως εδώ μου ταιριάζουν καλύτερα. Μοναδική παραφωνία μια πινακίδα στα αγγλικά που ανάθεμα κι αν ξέρω τι εννοεί ο poet. Αντάξια της θρυλικής που υπήρχε στην παραλία της Μεσακτής στην Ικαρία “When there is a heavy sea…please don’t go away the beach” κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Η εξυπηρέτηση δοκιμάστηκε εκείνη την, πρώτη, φορά κάτω από δύσκολες συνθήκες αλλά πέρασε τα stress tests επιτυχώς. Τώρα βέβαια κάποια λαθάκια μπορεί να γίνουν, κάτι να ξεχαστεί και να χρειαστεί να το θυμίσετε αλλά σε γενικές γραμμές είναι ευγενική, γρήγορη, χαμογελαστή. Δε θα σας προβληματίσει κάτι.

Ούτε το φαγητό στην Τράτα θα σας προβληματίσει ή απογοητεύσει. Τουλάχιστον όσα έχουμε δοκιμάσει είναι καλά μαγειρεμένα, φρέσκα, ενώ θα πρέπει να πω τα καλύτερα για το λάδι που χρησιμοποιούν τόσο στις σαλάτες όσο και στα τηγανιτά τους. Μπορείτε να κινηθείτε στη λογική των μεζέδων στη μέση για την παρέα συνοδεύοντας το ποτό σας ή να διαλέξετε πιο, ας πούμε, χορταστικά πιάτα. Ας σημειώσουμε όμως, εδώ, ότι οι μερίδες της είναι ικανού μεγέθους. Δεν έχει τύχει να φάω ποτέ μεγάλο ψάρι ενώ μου έχει μείνει απωθημένο η δοκιμή μίας εκ των μακαρονάδων του που τις βλέπω να παίζουν πάντα σε διπλανά τραπέζια και φαίνονται ορεκτικότατες. Ας σας πω όμως τι έχω δοκιμάσει και ποια πιάτα έχω ξεχωρίσει:
• Από σαλάτες αυτή με τα ντοματίνια, παξιμαδάκια και μανούρι δε μας έχει απογοητεύσει ποτέ ακόμα κι όταν είναι εκτός εποχής. Τα χόρτα και το σταμναγκάθι, επίσης, είναι από τα αγαπημένα μας. (6.30, 4.00, 5.90e)
• Ταραμοσαλάτα. Από αυτές που ξεχωρίζω. (4.00e)
• Φάβα με καραμελωμένα κρεμμύδια και κάπαρη. Από τις νόστιμες. (4.20e)
• Μαυρομάτικα με φιλέτα ρέγγας. Αποκάλυψη. Την πρώτη φορά το δοκίμασα με το ζόρι έκτοτε το παραγγέλνουμε ανελλιπώς. (4.50e)
• Γαύρος μαρινάτος. Σπιτικός παρακαλώ. Μπουκιά και γουλιά. (5.20e)
• Χταποδάκι σε λαδόξυδο. Τώρα τελευταία προκρίνω αυτό έναντι του ψητού. Όμως και τα δύο είναι μια χαρά. (8.50, 10.50e)
• Καλαμαράκια τηγανιτά. Τραγανά και ζουμερά. (6.90e)
• Ψιλό γαριδάκι. Πάντα στο τέλος παραγγέλνουμε άλλο ένα ως συνοδευτικό του ποτού. (6.90e)
• Μύδια αχνιστά φρεσκότατα αλλά θα ήθελα λίγη παραπάνω ένταση στο ζουμί. (7.50e)
• Γιουβέτσι γαρίδας. Δεμένο το ζυμαρικό με τη σάλτσα κρατάει, όσο πρέπει, χωρίς να είναι λασπερό. Σωστά βρασμένες και οι γαρίδες που το στολίζουν. Έχει και κάποιο έντονο τυρί που του δίνει μια διαφορετική, από τα συνηθισμένα γεύση. (14.00e)
• Κριθαρότο σουπιάς με το μελάνι. Κορυφαίο. Σπυρωτό, λεμονάτο, κατάμαυρο. Αυτό που τρως, βάφονται τα δόντια και μετά χασκογελάτε βγάζοντας φωτογραφίες. Οι σουπιές υπέροχα τρυφερές.
• Ούζα, τσίπουρα, αποστάγματα σε αρκετή ποικιλία. Για τις μπύρες συμφωνώ ότι χρειάζονται και κάνα δυο πιο ψαγμένες, από κρασί ξεχωρίζω το ροζέ τους από Μοσχάτο Αμβούργου. Κερασματάκι παίζει μαστίχα και/η κάποιο γλυκάκι αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν του δίνουμε μεγάλη σημασία.

Η Τράτα είναι ένα μαγαζί που το έχω συνδέσει με τα βράδια της Παρασκευής. Όταν τελειώνουμε μια κουραστική βδομάδα και βρισκόμαστε στο ευρύτερο κέντρο. Ωραίοι οι πρωινοί καφέδες αλλά εκείνα τα βράδια κουβαλούν την ένταση και το ξέσπασμα της ημέρας. Κι είναι ωραίο να το μοιράζεσαι με φίλους. Θα μπορούσα να σας πω ότι έχουμε την αίσθηση ότι μεταφερόμαστε σε κάποιο νησί αλλά δε θα το κάνω. Γιατί είναι “εικονική πραγματικότητα”. Όχι ότι δεν έχει κι αυτή τη χρησιμότητά της, ωραία είναι να ξεφεύγεις για λίγο. Όμως προτιμώ την πραγματικότητα που λέει ότι είμαι στο κέντρο της Αθήνας, τρώω νόστιμα και περνώ καλά με ανθρώπους που υπάρχουν στ’ αλήθεια δίπλα μου.