Loader

tzia

Κριτικές: 118
Μέλος από: Δεκ 2013

Εμφάνιση:

29 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ποτέ μη λες ποτέ. Ποτέ μη λες και πάντα. Μου το υπενθυμίζουν. Με διορθώνουν. Αναγνωρίζω ότι έχουν δίκιο. Εξακολουθώ να το κάνω. Δικαιολογούμαι λέγοντας ότι η κάθε στιγμή έχει το πάντα και το ποτέ της. Όπως κι η αιωνιότητα μια παραπάνω μέρα.

Πάντα την Κυριακή.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι συνυφασμένοι με μέρες. Ο, τα πάντα όλα, κύριος που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου τα τελευταία, σχεδόν, σαράντα χρόνια είναι η Κυριακή μου. Στο χωριό ή το νησί. Με ζέστη ή χιόνια. Σε καράβια. Σε αεροπλάνα. Σε διαφορετικές, κατά καιρούς, χώρες. Σε μεσημεριανά οικογενειακά τραπέζια. Όσο τα βαριόμασταν και μας ζόριζαν τότε, διότι σκεφτείτε να έχετε μαζευτεί το πρωί και στις 1.30 να πρέπει να φάτε με δύο οικογένειες στο κεφάλι σας (ευτυχώς, μετά την ανακάλυψη των θεραπευτικών ιδιοτήτων των bloody Maries, η ζωή μας είχε γίνει ευκολότερη), τόσο τα νοσταλγήσαμε μετά. Συνεχίσαμε την παράδοση με τις δικές μας οικογένειες πλέον. Σε standard μαγαζιά αναλόγως της ηλικίας των παιδιών και της εποχής του χρόνου. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν κι είμαστε πια εμείς οι μεγάλοι, τα πρωινά cocktails αντικαταστάθηκαν με απογευματινά ρωσικά τσάγια, η αίσθηση όμως του “μαζί” παραμένει πάντα.

Ποτέ δεν το περίμενα.
- Που θα πάμε? Αναρωτήθηκα, απορώντας, όταν μου ανακοινώθηκε το “Καλωσόρισμα του Αντώνη” ως τόπος ραντεβού.

- Πως σου ήρθε? Η αμέσως επόμενη ερώτηση η οποία, φυσικά, ήταν ρητορική, διότι δεν περίμενα απάντηση κι από ότι φαίνεται θα αποτελέσει την αρχή ενός, ακόμη, άλυτου μυστηρίου αφού υποστηρίζει ότι έχουμε πάει παλαιότερα, όταν λειτουργούσε στην προηγούμενη διεύθυνση, ενώ εγώ δε θυμάμαι τίποτα τέτοιο. Ποτέ δε θα βρούμε άκρη.

Πάντα η πρώτη εικόνα είναι σημαντική.
Διότι μόλις αντικρίζω τα αυτοκίνητα που σταθμεύουν στο parking οι απορίες μου αρχίζουν να απαντώνται. Με μία φράση “old money”. Εξαίρετα δείγματα ακριβών μεν, υπέροχα κλασικών δε, αυτοκινήτων, ξύλινου tableau, δερμάτινης ταπετσαρίας, πατίνας χρόνου. Για να είμαι ειλικρινής ένα μαγαζί στο οποίο θα έβλεπα fancy, high tech, latest models δε θα το εμπιστευόμουν ποτέ.

Πάντα οφείλει να υπάρχει μία ακολουθία.
Κι εδώ υπάρχει αφού ο εσωτερικός χώρος, κι όχι μόνον, αποτελεί, σχεδόν, τη φυσική συνέχεια του εξωτερικού. Μια αστική τραπεζαρία. Μεγάλα ξύλινα τραπέζια και αναπαυτικές καρέκλες. Υφασμάτινα, πεντακάθαρα, κολλαρισμένα τραπεζομάντηλα και πετσέτες. Λιτά κι όμως κομψά σερβίτσια τοποθετημένα σύμφωνα με τους κανόνες. Απαλό κίτρινο στους τοίχους που σε συνδυασμό με τον σοφό φωτισμό δημιουργεί την αίσθηση ότι η σάλα λούζεται από το φως του ήλιου. Ασφυκτικά γεμάτο χωρίς, όμως, καμία αίσθηση στριμώγματος. Μεγάλες παρέες που αποτελούντο ξεκάθαρα από οικογένειες. Παππούδες, γιαγιάδες, γονείς, παιδιά, εγγόνια. Χαμηλοί τόνοι συζητήσεων με αποτέλεσμα να μην υπάρχει οχλαγωγία παρά μόνον ένα ελαφρύ μουρμουρητό που δεν ενοχλούσε κανέναν.

Η αίσθηση ενός κυριακάτικου οικογενειακού τραπεζιού ενισχύεται ακόμη περισσότερο από την κάρτα φαγητού. Φανταστείτε όλες τις μαμάδες που ξέρετε να ενώνουν τις δυνάμεις τους μαγειρεύοντας η καθεμία τις σπεσιαλιτέ της κι εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαλέξετε αυτό που σας κάνει όρεξη τη συγκεκριμένη στιγμή. Απ την αρχή δηλώνω ότι όλα ήταν καλομαγειρεμένα, ελαφρά, φρέσκα, με άψογες πρώτες ύλες, οικεία γεύση, τεράστιες μαμαδίστικες μερίδες αλλά και τσιμπημένες, σε βαθμό άουτς, τιμές.

Ποτέ δε θα γίνουμε εγκρατείς.
Υποπίπτοντας, καθ’ έξιν, στο αμάρτημα της λαιμαργίας, το οποίο, σύμφωνα με τον Άγιο Θωμά τον Ακινάτη, είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, η μόνη μας ελπίδα για την κατάκτηση του Παραδείσου είναι να αποσυρθούμε στη δύση του βίου μας σε ένα 5άστερο μοναστήρι. Μέχρι τότε όμως εξακολουθούμε, κατά την προσφιλή μας τακτική, να παραγγέλνουμε τον μισό, ή κατά περίπτωση, και όλον τον κατάλογο, αναλόγως του εύρους του.

• Το Καλωσόρισμα του Αντώνη δικαιολογεί το όνομά του με το που θα καθίσετε αφού έρχονται φέτες υπέροχου προζυμένιου ψωμιού με ψιλολιές και ποτηράκια ρακής ή τσίπουρου… δεν είμαι σίγουρη ποιου απ’ τα δύο.

• Σταμναγκάθι. Καταπράσινο και βρασμένο όπως πρέπει. Φρουτώδες ελαιόλαδο όπως και ξύδι υπάρχουν ήδη στο τραπέζι ενώ τα λεμόνια έρχονται σε αφθονία αν ζητηθούν. 9.00e.

• Φάβα σαντορινιά. Ζεστή και βελουδένια με το απαραίτητο κρεμμύδι το οποίο φάγαμε ωραιότατα καθότι έχουμε φιληθεί άπειρες φορές για να μας απασχολούν τέτοιες λεπτομέρειες. 6.30e.

• Χωριάτικη … μάλλον. Σίγουρα είχε παξιμαδάκια, κρίταμα και κάππαρη. Η φωτογραφία του συγκεκριμένου μέρους του καταλόγου είναι ως συνήθως θολή άρα δε μπορώ να σας διαφωτίσω περισσότερο. 9.80e με κάθε επιφύλαξη.

• Μελιτζάνα φούρνου. Όσο καλή θα μπορούσε να είναι αν και εκτός εποχής. Με φρέσκια ντομάτα και τρίμματα φέτας. 6.80e.

• Ντοματοκεφτέδες και πατατοκεφτέδες. Ειδικά τους δεύτερους είχα χρόνια να τους δω. Οι πρώτοι συμπαθείς αλλά όχι αξέχαστοι, οι πατατοκεφτέδες, απ’ την άλλη, μου θύμισαν αυτούς της μαμάς μου. 1.50 και 2.00e, αντίστοιχα, το τεμάχιο.

• Σαγανάκι με το συριανό τυρί Σαν Μιχάλη. Ωραίο πανάρισμα, τραγανή κρούστα, ελαφρά μαστιχωτό το τυρί, λίγο αλμυρό με πιπεράτες νότες. Ενδιαφέρον. 6.80e.

• Δύο μερίδες ψαρονέφρι στη σχάρα. Για να πω την αλήθεια μου φάνηκε λίγο στεγνωμένο αλλά καθότι εγώ έχω άλλη άποψη για το κρέας συν ότι δε δοκίμασα μου αφαιρεί το δικαίωμα σχολιασμού. Παράπονα πάντως δεν υπήρξαν. 13.20e.

• Δύο μερίδες φιλέτο κοτόπουλου. Ισχύουν τα ίδια ακριβώς με τα ανωτέρω. 11.60e.

• Γαρίδες γιουβέτσι. Μεγάλες, κατεψυγμένες μεν, καλής ποιότητας δε, καθαρισμένες, όπως έπρεπε, με μόνο τα κεφάλια και τις ουρές, ζουμερές, ωραία, πυκνή σάλτσα φρέσκιας ντομάτας και βουτυρένια φέτα που έδενε. Το διακριτικό άρωμα ούζου έκανε τη διαφορά.

• Κατσικομακαρονάδα. Signature dish. Κότσι, χωρίς λίπος, παντελώς άοσμο, απίστευτα τρυφερό αν και φαινόταν, λόγω μεγέθους, ότι προερχόταν από μεγάλο ζώο. Σιγομαγειρεμένο στην κατσαρόλα με ελαιόλαδο και σάλτσα ενισχυμένη από σαντορινιά ντοματίνια και κρασί vinsanto που ολοκλήρωναν τη γεύση δίνοντας μια απίστευτα μελωμένη γλύκα. Χοντρά μακαρόνια βρασμένα μαζί, τα οποία είχαν ποτίσει, και τα οποία κανένας δεν έχει καταφέρει να φάει, μέχρι στιγμής, χωρίς να λερωθεί. Ο καλός μου δεν αποτέλεσε εξαίρεση. 18.50e.

• Μοσχάρι γιουβέτσι. Θυμάστε το γνωστό σκεύος στο οποίο ετοιμαζόταν το μαγικό φίλτρο στο γαλατικό χωριό? Ε! Ένα ακριβές αντίγραφό του προσγειώνεται στο τραπέζι μας. Αρχίζω να τραυλίζω προσπαθώντας να εξηγήσω ότι το πιάτο που έχω παραγγείλει είναι ατομική μερίδα. Με διαβεβαιώνουν ότι το ξέρουν. Ανοίγω το καπάκι. Ούτε ο Οβελίξ στις μεγάλες πείνες δε θα το κατάφερνε. Τέσσερα ευμεγέθη κομμάτια νεαρού μοσχαριού. Μισό έως και ¾ πακέτου ζυμαρικού. Βράζει ακόμα. Μαζί του έρχεται μία κουτάλα αντάξια του Δρυίδη με τη συμβουλή να το ανακατεύουμε από καιρού εις καιρόν όπως και να περιμένουμε λίγο να τραβήξει πριν το φάμε. Το καταφέρνουμε όλο παρόλο που δεν το πίστευα ποτέ. Είναι νόστιμο, ισορροπημένο, με σοφές αναλογίες. Είναι ένα από τα πιάτα που θα παραγγείλω στην επόμενη επίσκεψη. 16.90e.

Πάντα πρέπει να υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης.
Εδώ έρχεται με τη μορφή της εξυπηρέτησης. Το πρώτο που παρατηρούμε μπαίνοντας στο μαγαζί είναι η ηλικία των περιποιητών η οποία είναι μεγάλη, γεγονός που σχολιάζεται θετικά. Γιατί σημαίνει μία συνέχεια. Χρόνια μαζί. Είναι ευγενείς, άμεσοι με έναν πατρικό τρόπο. Μας μαλώνουν κιόλας όταν αφήνουμε κάτι στο πιάτο μας. Εν συντομία… ο ιδιοκτήτης περνά να μας χαιρετήσει και να βεβαιωθεί ότι όλα είναι εντάξει. Μας έρχεται ο καθ’ όλα νόμιμος λογαριασμός. Μαζί με κέρασμα όλων των γλυκών του καταλόγου, μερικά εκ των οποίων αξίζουν ειδικής μνείας… όπως η μαρέγκα φρούτων και το γαλακτομπούρεκό τους. Aς μην ξεχάσουμε τα μπουκάλια λιμοντσέλο και μαστίχας. Εδώ θα καταγγείλω ότι βγήκαμε για τσιγάρο καθότι το κάπνισμα απαγορεύεται, δια ροπάλου, αφήνοντας τα γλυκά intacted, όταν γυρίσαμε είχε μείνει μία, και μόνον μία, μπουκιά απ το καθένα. Anyway… βγάζουν τα αγόρια να πληρώσουν … νομίζω ότι ο τελικός λογαριασμός για 7 άτομα ανήρχετο στο ποσό των 200 e. Μάλλον το δικό μου αγόρι έχει πάρει τα χαρτονομίσματα απ την τράπεζα διότι είναι κολλαριστά. Και κολλούν μεταξύ τους … κι έρχεται ο καταπληκτικός κύριος λέγοντας… «σα να δώσατε πολλά» επιστρέφοντας ένα ολόκληρο πενηντάρικο.

Εκείνη την ημέρα έραψα το δεύτερο ή τρίτο κουμπί της ζωής μου στο φόρεμα που φόραγα. Καθότι, μεταξύ πολλών άλλων, είμαι το απόλυτο ρεζίλι της κοπτικής ραπτικής, το κουμπί εκσφενδονίζεται στο διάστημα. Ούτε που έκανα τον κόπο να το αναζητήσω διότι σιγά μην έμπαινα ξανά σ’ αυτή τη διαδικασία. Θα πήγαινα να μου αλλάξουν κουμπιά και τέλος. Φευ! Την ώρα που μπαίνω στο αυτοκίνητο βλέπω τον σερβιτόρο μας να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου λέγοντας… Νομίζω ότι αυτό είναι δικό σας φέρνοντάς μου το κουμπί. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε όχι δεν το έχω ράψει ακόμα!

Δε συνηθίζω να λέω για ένα μαγαζί αν προτείνεται ή όχι χωρίς, σε καμία περίπτωση, να διαφωνώ με όσους το κάνουν. Μπορώ να σας πω με το χέρι στην καρδιά ότι θα ξαναγυρίσω, ευχαρίστως, στο συγκεκριμένο όχι τόσο για τις γεύσεις ή τον χώρο, όσο σαν φόρο τιμής στους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί.

Μπορώ όμως να σας προτείνω κάτι άλλο. Αν έχετε ανθρώπους στη ζωή σας που είναι διαφορετικοί από σας. Αν εσείς είστε των απογειώσεων και των υπερπτήσεων ενώ αυτοί είναι των προσγειώσεων και του εδάφους. Αν παρόλα αυτά, όχι μόνον, δε σας εμποδίζουν αλλά, αντίθετα, σας παρακολουθούν με χαμόγελο περηφάνειας την ώρα που πετάτε καθώς χαίρονται να σας βλέπουν σπάτε φράγματα. Αν επεμβαίνουν, διακριτικά, κάνοντας ανεπαίσθητες διορθωτικές κινήσεις όταν παρεκκλίνετε επικίνδυνα της πορείας σας. Αν σας περιμένουν όταν αποφασίζετε να κατεβείτε. Αν σας κάνουν επικές αγκαλιές. Αν σας αποκαλούν «ψυχή μου» και «καρδιά μου» και το εννοούν. Τότε σας προτείνω ανεπιφύλακτα να μην τους αφήσετε ποτέ! Μείνετε μαζί τους για πάντα!

07 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Την πρώτη φορά που άκουσα το όνομα του εστιατορίου μου ήρθε στο μυαλό το παραμύθι των αδελφών Grimm, Hansel and Gretel. Λογικό. Gretel…La Gratella…δε χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. La gratella, επίσης, μου κάνει όνομα μάγισσας. Μ’ αρέσουν αυτές οι τύπισσες. Μ’ αρέσει το dark του χαρακτήρα τους. Μ’ αρέσει κι η μαγεία. Όχι, φυσικά, η κοινώς εννοούμενη αλλά, εκείνη, η διαφορετική που εκπέμπουν τόποι, λέξεις, βιβλία, τραγούδια και, πάνω απ’ όλα, κάποιοι άνθρωποι ειδικά όταν, τα παραπάνω, συνδυάζονται. Σ’ αυτήν τη σπάνια μεν, όχι αδύνατη δε, ευτυχή συγκυρία μιλάμε για pure magic.

Καταλαβαίνετε την απογοήτευσή μου όταν άρχισαν να έρχονται οι πληροφορίες για τη μετάφραση του ονόματος. Όμως … έχω υπάρξει μοναχοπαίδι για 53 ολόκληρα χρόνια, είμαι strong-minded, (ένας κομψός τρόπος για να πεις ξεροκέφαλη) οπότε, επέλεξα να κρατήσω την αρχική, προσωπική μου, εκδοχή και πολύ καλά έκανα όπως απεδείχθη…

Γιατί όταν είδα τον χώρο ήταν πραγματικά το, παραμυθένιο, σπιτάκι μιας μάγισσας. Γιατί ήταν φωτισμένο με άπειρα λαμπάκια. Γιατί είναι μικρούτσικο. Δεν ενδείκνυται για μεγάλες παρέες ξεχάστε το. Νομίζω ότι το πιο μεγάλο τους τραπέζι, μια ροτόντα, μπορεί να φιλοξενήσει 8 άτομα. Μπαίνεις απ’ την κουζίνα. Αλλά όλες οι, σωστές, μάγισσες δεν έχουν κάτι να κρύψουν. Ανοιχτόχρωμα, ξύλινα, τραπέζια και καρέκλες. Τόνοι του γκρι, μπεζ που κάνουν ωραία αντίθεση με τις σκούρες καφέ επιφάνειες που υπάρχουν. Χαριτωμένα bric a brac παντού και μακράν ο πιο ωραίος πολυέλαιος που έχω δει. Από φυσητό γυαλί σε ένα υπέροχο ανοιχτοπράσινο χρώμα που θεωρώ τόσο ιδιαίτερο, ανοιξιάτικο, ξεχωριστό. Ένας χώρος διακριτικός, καλαίσθητος, φίνος ο οποίος αποπνέει, πάνω από όλα, έναν γλυκό, κι όχι γλυκερό, ρομαντισμό. Το ιδανικό σκηνικό για ραντεβού παντός είδους. Διότι αν δεν έχετε βγει ραντεβού με τους, ασχέτως φύλου, φίλους σας, δεν ξέρετε τι χάνετε.

Η εξυπηρέτηση, απλά, άψογη. Δε θα διανθίσω, περαιτέρω, την προηγούμενη πρόταση με επίθετα όπως: κομψή, άμεση, ευγενής, επεξηγηματική κ. λπ., θα αναφέρω, μόνο, ένα περιστατικό. Το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρά. Οι τρεις από τους τέσσερις της παρέας είμαστε αμετανόητοι φουμαδόροι, με τον καλό μου να είναι ο μόνος μη καπνίζων οπότε, για να μην τον αφήνουμε μόνον του, βγαίναμε δυο δυο σαν τους Χιώτες. Πρώτες πρώτες κάναμε την αρχή εγώ και το έτερο κορίτσι της παρέας. Παρένθεση…κάποιες γυναίκες παραμένουν κορίτσια όσα χρόνια κι αν περάσουν με τη συγκεκριμένη να αποτελεί λαμπρό παράδειγμα αυτού του είδους κι η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι όντως Χιώτισσα. Εγώ παίρνω μαζί το ποτήρι του κρασιού μου ενώ το κορίτσι το πανωφόρι του. Πριν προλάβουμε να βγούμε απ την είσοδο μας προλαβαίνει ο caro signore που ήταν κι ο κύριος περιποιητής μας κρατώντας το δικό μου πανωφόρι στο ένα χέρι, το κρασί του κοριτσιού στο άλλο, μας ανοίγει την πόρτα, μας συνοδεύει στο χαριτωμένο τραπεζάκι που έχουν φτιάξει για τα άτομα σαν και του λόγου μας, μας ανάβει, εκτός της σόμπας που έχουν προνοήσει να υπάρχει, και τα τσιγάρα μας, παραμένοντας σε επιφυλακή, όση ώρα καθόμαστε έξω, μήπως θελήσουμε κάτι. Χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο? Α ναι! Επιτρέψτε μου ένα τελευταίο. Θα μπορούσε ο συγκεκριμένος, vero Italiano, κύριος να μου διαβάζει για ώρες τον τηλεφωνικό κατάλογο και να τον ακούω μαγεμένη.

Κι αφού είπα κατάλογο ας ρίξουμε μια ματιά στο μενού της Gratella. Επαρκές και ενδιαφέρον. Επιλογές για όλα τα γούστα. Κλασσικές παρασκευές αλλά και ιδιαίτερες ενώ ούτε οι vegetarian θα μείνουν παραπονεμένοι. Η δική μας παραγγελία διαμορφώθηκε ως εξής κρατώντας υπόψη ότι το έτερο κορίτσι απεχθάνεται το τυρί περισσότερο κι από ότι εγώ τον άνηθο.

- Μπαστουνάκια φοκάτσιας για αρχή. Νομίζω ότι ήρθαν παρέα με κάτι αλλά ήταν τόσο νόστιμα από μόνα τους που πραγματικά δε θυμάμαι. Υπέροχη ζύμη, χοντρό αλάτι, λίγη ρίγανη αν δεν απατώμαι. Επαναλήφθηκαν άλλες δύο φορές.

- Gorgonzola e pere. Πράσινη σαλάτα, αχλάδι, pecans, dressing βαλσάμικου. Το τυρί ζητήθηκε χωριστά. Ισορροπημένη, πλούσια, φρέσκια. Gorgonzola dolce εξαιρετικής ποιότητας. Την έτρωγα μαζί με τη foccacia. 8.90e.

- Bruschette del giorno. Στην περίπτωσή μας αυτό μεταφράζεται σε μπρουσκέτες με ντοματίνια και σκόρδο απ τη μία και, το αυτό, με μανιτάρια κι άρωμα τρούφας. Επίσης custom made καθότι η αρχική εκδοχή τους είχε τυρί. Μου άρεσαν τόσο πολύ μες την απλότητά τους. Οφείλω να πω ότι προσπάθησα να αντιγράψω αυτές με τα ντοματίνια στο τελευταίο τραπέζωμα σπίτι μου θεωρώντας το, ως κάτι, απλό. Οφείλω, επίσης, να πω ότι η προσπάθεια εστέφθη υπό πλήρους αποτυχίας. 6.90e.

- Vitello tonnato. Αέρινες φέτες νεαρού μοσχαριού με σάλτσα τόνου και κάπαρη. Σας ξενίζει η ιδέα? Απλά δοκιμάστε το. 8.90e.

- Testaroli alla Genoveze. Το Genovese είμαι σίγουρη ότι το καταλαβαίνετε. Ένα αυθεντικό, πλούσιο pesto. Όσον αφορά στο πρώτο συνθετικό σημαίνει πλατιά, ακανόνιστα κομμένα, κομμάτια ζύμης. Μας προειδοποίησαν ότι λόγω σχήματος και υφής δε μπορούν να είναι al dente. Αν οι θείες στο χωριό έβλεπαν αυτά τα ζυμαρικά…οι πιο ευαίσθητες θα πάθαιναν ανακοπή.. οι πιο ανθεκτικές… βαρύ εγκεφαλικό. Πρώτη εντύπωση της μικρής μερίδας. Δεύτερη.. όχι μόνον ο, υπέροχα ρωμαϊκής κατατομής, κύριος που τα παράγγειλε δεν κατάφερε να τα τελειώσει αλλά περίσσεψαν αρκετά για να δοκιμάσω. Γεμάτη γεύση αλλά βαρύ πιάτο. 9.70e.

- Cnocchi con gamberi e tartufo για τον καλό μου. Νόμιζα ότι δε μου αρέσουν τα νιόκι. Άλλαξα γνώμη. Εξαιρετικές γαρίδες. Πιπεράτο. 12.60e.

- Strozzapreti alla norcina. Στην Ικαρία αλλά και άλλα νησιά λέγονται μακαρούνες. Όπως και να το πει κάποιος όμως το αποτέλεσμα ήταν αξιοσημείωτα, φρέσκα ζυμαρικά, all dente ως όφειλαν, με άρωμα τρούφας, μανιτάρια, κιμά από ιταλικό λουκάνικο (το οποίο ομολογώ ότι περίμενα να έχει περισσότερο έντονη γεύση), ελαφριά λεμονάτη σάλτσα και πιπέρι. Αγαπώ το λεμόνι παντού και τα ζυμαρικά δεν εξαιρούνται αυτού του κανόνος. 12.30e.

- Τελειώσαμε με panna cotta και semifredo με άρωμα τιραμισού. Ανάλαφρα, ιδιοπαρασκευής, αλλά θα ήθελα ένα πιο εντυπωσιακό crescendo.

Το τελικό ποσό του λογαριασμού που θα σας δώσω απέχει της πραγματικότητας καθότι 4 άτομα ήπιαμε 4 μπουκάλια κρασί. Ο πυρήνας των ΑΑ του site έχει σχηματιστεί.. Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος έτοιμοι να αναλάβουν καθήκοντα. Anyway…140 e.

Η τύχη το έφερε να μοιραστώ αυτό το, τόσο, ρομαντικό μαγαζί με τον πιο anti-romantic τύπο που μπορείτε να φανταστείτε. Εκ πρώτης όψεως πάντα. Γιατί στην πραγματικότητα είναι από τους πιο τρυφερούς ανθρώπους που ξέρω. Θέλει να περνιέται για Μαύρη οχιά αλλά στην καλύτερη είναι το φιδάκι ο Διαμαντής. Μμμ! Και νεροφίδα μη σας πω. Σας πληροφορώ ότι παρόλο που διακρίνεται για τις καυστικές κριτικές του έχει τύψεις! Να μην ξεχάσω ότι θα ζήσει πολλά χρόνια διότι κάθε φορά που τον σκέφτομαι εμφανίζεται! Το μόνο αρνητικό που έχω να του προσάψω είναι ότι έχει μεγάλη γλωσσίτσα η οποία μου κόστισε ένα απαράμιλλο δούλεμα απ τον Μουφράτ εφέντη την πρώτη μέρα του 18. Ξέρετε τι λένε έτσι? Ότι κάνεις την πρώτη μέρα της νέας χρονιάς….!

Αντιτίθεμαι σφόδρα στη σύγκριση μαγαζιών. Όμως η χρονιά μου έκλεισε με δύο, εκ διαμέτρου, αντίθετα εξ αυτών. Το ένα, απίστευτα, edgy rock, το άλλο τόσο γλυκά τρυφερό. Μ άρεσαν και τα δύο. Κάπως πρέπει να προασπίσω τη διπολικότητά μου εξάλλου. Αγαπώ τον υπερθετικό βαθμό. Δεν έχω κανένα θέμα με τα άκρα. Εκείνο που με κάνει να πλήττω αφόρητα είναι το ουδέτερο, έτσι κι έτσι, βαρετό, τυπικό, mainstream μέσον.

06 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Έχετε γράψει ποτέ κριτική σκεπτόμενοι κάποιον? Εγώ το κάνω πάντως. Ακόμα κι αν δε σκέφτομαι, κάποιον, συγκεκριμένα, πάντως, φροντίζω να αποδώσω αυτά που μου περνούν απ το μυαλό, το mood στο οποίο βρίσκομαι και, πάνω από όλα, την αίσθηση της όλης βραδιάς που έχω περάσει στα, κατά καιρούς, εστιατόρια.

Θα αναρωτηθείτε, ευλόγως, … τι μας νοιάζουν αυτά, εμάς, κουκλίτσα μου? και θα έχετε κάθε δίκιο με το μέρος σας, μη σας πω ότι κι ο καλός μου της ίδιας άποψης είναι, αφού απειλεί, συχνά πυκνά, ότι θα κάνει λογαριασμό μόνο και μόνο για να στέλνει «ακατάλληλη». Τι να πω? Μπορεί να έχει δίκιο.

Κάποιες, συγκεκριμένες, μέρες της χρονιάς, ξαναγίνομαι μαθήτρια. Τι σημαίνει αυτό? Ότι παίρνω το σχολικό λεωφορείο. Γυρίζω χρόνια πίσω … τα πράγματα έχουν αλλάξει (αλίμονο αν δεν είχαν) αλλά κάποια μένουν ίδια (περιέργως).

Τα ψαρωμένα μικρά εξακολουθούν να κάθονται στις μπροστινές θέσεις ενώ τα “μεγάλα”, κλασικά, γαλαρία. Τα ακούω να μιλάνε χρησιμοποιώντας συνθηματικές εκφράσεις τις οποίες νομίζουν ότι, μόνον, αυτά καταλαβαίνουν. Μειδιώ σαρδόνια, ειδικά, όταν η κόρη μου κάνει τη χάρη να μου απευθύνει τον λόγο ρωτώντας, ελαφρώς, ειρωνικά.. «το κάνατε/ακούγατε/λέγατε κι εσείς αυτό?» Ευγνωμονώ την ηλικία και την ωριμότητα που τη συνοδεύει (εδώ γελάνε! ) σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η οποία με εμποδίζει να τους τραβήξω από ένα χαστούκι να συνέλθουν επαναλαμβάνοντας την ατάκα που έχει υπάρξει motto του, γνωστού, σκληρού πυρήνα παλιών φίλων… “Τι να μας πεις κι εσύ για τη ζωή σου? Όλη η δική σου η ζωή ένα Σαββατοκύριακο δικό μας” Εύχομαι, ενδόμυχα, να μπορέσουν να την επαναλάβουν, με τη σειρά τους, και να ισχύει.

Σ’ αυτές τις διαδρομές, λοιπόν, είχα περάσει, πολλές φορές, μπροστά απ’ την πρώτη Μικρά Ασία. Είχε σχεδιαστεί, μάλιστα, επίσκεψη αλλά προσέκρουσε σε αντιρρήσεις λόγω περιβάλλοντος. Παρέμενε, όμως, μέσα στο μυαλό μου περιμένοντας, απλώς, την κατάλληλη ευκαιρία.

Όπου τι μαθαίνω? Ότι άνοιξε δίπλα σχεδόν στο σπίτι μου. Από ποιους? Ξέρετε εσείς! Let’s hear it for the γείτονες, αλλά, και τους χρήστες που μένουν στην άλλη άκρη φροντίζοντας, παρόλα αυτά, να ενημερώνουν τους αυτόχθονες ιθαγενείς για τα openings. Είστε παραπάνω από ευπρόσδεκτοι να μου δείξετε τα αμπελοχώραφά μου κι αν κάνατε το ίδιο για κάτι στρέμματα, που έχω, στην Αρκαδία, τα οποία αγνοώ, παντελώς, κατά που πέφτουν, θα σας ήμουν αιώνια ευγνώμων.

Πλατεία Μεσολογγίου λοιπόν. Σχετικά μεγάλη για τα δεδομένα του Παγκρατίου πάντα, το οποίο δε φημίζεται για τις πλατείες του. Η συγκεκριμένη είναι χαριτωμένη και δημοφιλής αφού, ότι ώρα κι αν περάσετε, θα δείτε κόσμο καθώς έχουν ανοίξει διάφορα μαγαζιά στην περίμετρό της. Το παρκάρισμα έχει τα θέματά του και η συμβουλή μου είναι να αποφύγετε τα στενά ψάχνοντας θέση στην Υμηττού ή στην Ευτυχίδου όπου έχετε μεγαλύτερες πιθανότητες.

Ο χώρος είναι μικρός, ζεστός, απλός. Έχει όμως την πέτρα, το ξύλο, τα παραδοσιακά χαλκώματα στους τοίχους, τα καρό κόκκινα κουρτινάκια. Χωρίς να διεκδικεί Χρυσή Σφαίρα διακόσμησης βγάζει, εντούτοις, μια θαλπωρή. Μου θυμίζει, έντονα, ταβερνάκι σε χωριό 100 κατοίκων στα 1000μ υψόμετρο. Αν είναι γεμάτο θα είστε λίγο στριμωγμένοι, μάλλον, το κάπνισμα επιτρέπεται αλλά, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι το μαγαζί που έχει φτιαχτεί να κάτσετε με τις ώρες. Κρατείστε στα υπόψη ότι η κουζίνα κλείνει στις 12 ακριβώς.

Το φαγητό είναι αληθινά μικρασιάτικο. Αρωματικό αλλά όχι έντονο, μπαχαρένιο αλλά με σοφό ταίριασμα, γεμάτης γεύσης αλλά όχι βαρύ. Ξεχάστε τα κεμπάπ που έχετε, κατά καιρούς, φάει. Εδώ μιλάμε για πολύ καλή ποιότητα καθαρού κρέατος, ελάχιστο λίπος, λίγο αλάτι και πιπέρι, ισορροπία καρυκευμάτων, γεύσεις που αλληλοσυμπληρώνονται, ατόφια απόδοση παραδοσιακών συνταγών, απόλυτη φρεσκάδα και, γιατί όχι, αρμονία.

Οι δύο μέχρι στιγμής επισκέψεις, μου έχουν δώσει τη δυνατότητα να δοκιμάσω το μεγαλύτερο μέρος του, συμμαζεμένου, καταλόγου. Δηλώνω, εξαρχής, ότι μου έχουν αρέσει όλα, τίποτα δε με έχει απογοητεύσει, κάποια τα θεωρώ κορυφαία.

- Οι πιτούλες της αρχής. Αφράτα τρίγωνα με ρίγανη και πάπρικα. Το τέλειο φτυάρι για τις αλοιφές.

- Οι σαλάτες, με προτίμηση στην ομώνυμη. Καρεδάκια ντομάτας, μαρούλι, βουνό από λεπτοτριμμένο καρότο, κρεμμύδι, κάπαρη, βαλσάμικο, αλλά, και λεμόνι να προσθέσετε κατά βούληση. Φρέσκιες, νόστιμες, δροσερές. Ότι πρέπει για στοματικό διάλλειμα. (Το συγκεκριμένο λογοπαίγνιο μόνον ένας θα το εκτιμήσει, είμαι σίγουρη).

- Εσμέ. Τόσο σπιρτόζικα καυτερή.

- Hummus. Από τα καλύτερα που έχω φάει. Βελούδινο, λεμονάτο, γήινο.

- Ντολμαδάκια. Τρυφερά αμπελόφυλλα αγκαλιάζουν την αρωματική γέμιση που βγάζει μια, απίστευτη, γλύκα. Μην απορήσετε για το μπαλσάμικο. Τους πάει τέλεια.

- Μπουγιουρντί. Η πετυχημένη εκδοχή του.

- Τυροπιτάκια. Σπιτικό φύλλο πάνω και κάτω. Ωραίο τυρί, ενδιάμεσα, αρωματισμένο με δυόσμο. Έρχονται σε τρίγωνα, τρώγονται με το χέρι. Η χαρτοπετσέτα κρίνεται άχρηστη αφού είναι αλάδωτα και τραγανά.

- Παστουρμαδόπιτα. Όπως και τα άνωθεν αλλά, φυσικά, με πολύ εντονότερη γεύση. Ήπιο κασέρι, εξαίρετης ποιότητας παστουρμάς, τέλεια αναλογία.

- Κασερλί κεμπάπ. Για τις αρετές των κρεατικών έχουμε, ήδη, μιλήσει. Να μία φορά που το κασέρι είναι εμφανές, τόσο οπτικά όσο και γευστικά, στο συγκεκριμένο πιάτο.

- Γιαουρτλού. Με ντονέρ. Το καταλαβαίνετε μόνο στη γεύση, καθόλου όμως στο στομάχι. Πιθανόν να το επαναλάβετε. Όνειρο όχι καλοκαιρινής αλλά ανατολίτικης νύχτας, γεμάτης αρώματα.

- Μπεϊτί κεμπάπ. Το βαρύ πυροβολικό. Εμβληματικό πιάτο. Τυλιγμένο σε φύλλο με καυτερή, κόκκινη, σάλτσα στη κορυφή. Μην το χάσετε. Συνοδεύεται, όπως και όλες οι μερίδες εξάλλου, από πίτες στη βάση, ντομάτες και πιπεριές ψητές, κρεμμύδια, μαρούλι, γιαούρτι κι ένα υπέροχο πιλάφι (με ρεβίθια την πρώτη φορά, τσιγαρισμένο κριθαράκι τη δεύτερη) με λεπτή γεύση και άρωμα βουτύρου.

- Κιουνεφέ. Θυμηθείτε να το παραγγείλετε απ την αρχή γιατί θέλει τον χρόνο του. Καυτό, τσιτσιριστό, τραγανές κλωστές κανταϊφιού, τυράκι με μια ανεπαίσθητη αλμύρα, που σπάει τη γλύκα, αέρινο σιρόπι. Από τα, ελάχιστα, γλυκά που θα έτρωγα, δεύτερο κομμάτι.

Η ιστορία των ιδιοκτητών της πρώτης Μικράς Ασίας είναι, λίγο πολύ, γνωστή. Ο κούρδος γιατρός και η σύζυγος του που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Εδώ το μαγαζί το τρέχουν τα παιδιά τους. Νέοι με προθυμία, ευγένεια, συστολή, λαμπερά τσερκέζικα μάτια και πλατιά χαμόγελα. Είμαι σίγουρη ότι οι γονείς τους είναι περήφανοι για αυτά.

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την τύχη να έχουν μία πατρίδα, να μιλούν μία γλώσσα, να μεγαλώνουν σε ένα, σταθερό, περιβάλλον. Οι συγκυρίες που οδηγούν σε μια τέτοια κατάσταση μπορεί να είναι από ευτυχείς έως τραγικές. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι το ίδιο. Πάντα ένα κομμάτι θα λείπει. Νόστος. Δύσκολοι αποχωρισμοί. Τα αεροδρόμια είναι σκληρά μέρη. Να είστε επιεικείς.

22 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

• Μονάδα χρονικού προσδιορισμού:
Εγώ με ποιον τα είχα τότε?

• Ποσοτική κλίμακα αξιολόγησης
γεγονότων:
Για πόσους καφέδες, ποτά, τσιγάρα,
είναι?

• Μηχανή αναζήτησης:
Οι φίλοι.

• Ερώτηση κλειδί:
Ποιον έχουμε εκεί?

Αναγκαία προϋπόθεση των ανωτέρω είναι η ύπαρξη ενός, σκληρού, πυρήνα παλιών φίλων και οι διασυνδέσεις αυτών. Κι όταν λέμε παλιών εννοούμε ότι έχουν κάθε δικαίωμα να σου πουν, δημόσια, “όχι σε μένα αυτά… σε ξέρω από μικρή” και να ισχύει. Σας ακούγονται, λίγο, μαφιόζικα τα παραπάνω? Δε σας αδικώ. Η αλήθεια είναι ότι, κάπως, έτσι λειτουργούμε αλλά, προς υπεράσπισή μας, οφείλω να προβώ στις κάτωθι διευκρινήσεις:

Α) Δεν έχουμε τσιμεντώσει κανέναν μέχρι στιγμής τουλάχιστον,

Β) δεν είμαστε κλειστή λέσχη που σημαίνει ότι μοιραζόμαστε τις άκρες μας, παρέχουμε, αφιλοκερδώς, συμβουλές, οδηγίες, πληροφορίες, (καλά, καλά η αλήθεια είναι ότι εγώ ζητώ ένα συμβολικό αντίτιμο, εις είδος, σε ορισμένες περιπτώσεις) και γενικά αποτελούμε μια "λευκή" μαφία.

Το φαγητό στο food mafia δεν είναι λευκό κι ας είναι λευκές οι περισσότερες σάλτσες. Είναι μαύρο. Γιατί έχει μέσα του όλα τα χρώματα. Ξεχωρίζει. Έχει ταυτότητα. Ψυχή. Είναι το little black dress που, αντί για μαργαριτάρια, το φοράς με βαριά ασημένια κοσμήματα, μποτάκια και δερμάτινο μπουφάν. Είναι μια soul kitchen, εξόριστη, στην κεντρική λεωφόρο της, αδιάφορης, Νέας Ερυθραίας.

Ο κατάλογος. Σκεφτείτε ότι πιάνετε στα χέρια σας ένα βινύλιο μιας μπάντας της οποίας ξέρετε τον front man, άρα ξέρετε, περίπου, το ύφος της μουσικής. Όμως υπάρχουν νέα μέλη οπότε περιμένετε να δείτε τι έχουν κάνει μαζί. Το εξώφυλλο είναι, επίσης, διαφορετικό κι αυτό σας ιντριγκάρει. Βλέποντας τους τίτλους των κομματιών υποθέτετε ότι κάποια θα σας πάνε περισσότερο και κάποια λιγότερο. Αντιστέκεστε στην, αρχική σας, παρόρμηση που λέει να ακούσετε όλον το δίσκο μεμιάς αποφασίζοντας ότι είναι μια χρυσή ευκαιρία να δουλέψετε το θέμα της υπομονής. Αρετή που θαυμάζετε στους άλλους αλλά δεν αποτελεί ένα από τα, κύρια, χαρακτηριστικά σας.
Έτσι, με τη βοήθεια των αγαπημένων ανθρώπων που έχετε, και σας έχουν, διαλέξει να μοιραστείτε την καινούργια εμπειρία, αποφασίζετε να κάνετε μία, αρχική, επιλογή.

Εισαγωγή:
Τραγανές φετούλες μπαγκέτας με ένα συμπαγές κομμάτι βουτύρου δουλεμένου με πιπέρι. Διαφορετικό αλλά δε δίνει ξεκάθαρο στίγμα για τη συνέχεια.

Πρώτη πλευρά:
Caesar’s salad. Διασκευή αγαπημένου κομματιού. Κλασική εκτέλεση που, όμως, έχει ένα γύρισμα το οποίο μεταφράζεται σε πορτοκαλί κύβους κάποιου ζελατινοειδούς παρασκευάσματος, θαλασσινού αρώματος. Τα μάτια στενεύουν. Για να δούμε…

Αργεντίνικο σαγανάκι. Ω! Έκπληξη. Έρχεται καυτό σε ένα σκεύος με βαθουλώματα. Εκεί που σερβίρονται τα σαλιγκάρια στα γαλλικά εστιατόρια. Μαλακό, βουτυρένιο, ήπιο provolone που κάνει τέλεια παρέα με το chutney αχλαδιού και την πάπρικα. Κάπου εκεί σκέφτεσαι ότι σου αρέσει αυτό που ακούς και περιμένεις αυτό που θα ακολουθήσει...

Τριπλοτηγανισμένες πατάτες με τρούφα και πεκορίνο. Θα το ακούς, συχνά, είναι βέβαιο. Στο αμάξι. Στην τελευταία αλλαγή ταχύτητας πριν σανιδώσεις το γκάζι…

Αυγά στη χόβολη με κρέμα gorgonzola και prosciutto. Η βελόνα του κοντέρ καρφωμένη στο τέρμα. Τελική ευθεία. Δόνηση. Adrenaline high. Τα χέρια σταθερά στο τιμόνι, τα μάτια κοιτούν μπροστά. Κι άλλο…

KFR. Τηγανιτά κομμάτια κόκορα με ρακόμελο, πατατοσαλάτα, chips από αγκινάρες της Ιερουσαλήμ. Sweet home Alabama. Μια καλλονή του Νότου με κρητικές ρίζες. Αδικήθηκε, αλλά, ήταν το τέλειο chill out.

Δεύτερη πλευρά:
Bao buns (κοτόπουλο, πάπια, soft shell crab). Σε live εκτέλεση. Δυνατά αλλά έχουν αστοχίες. Θα μπορούσαν να είναι signature αλλά κάτι φεύγει. Θες να τα ξανακούσεις, όμως, ηχογραφημένα σε studio. Χρειάζεται, μόνο, μία διόρθωση στο βασικό μοτίβο…

The bachelor burger. Ένα country κομμάτι. Το αναμενόμενο θα ήταν να το εκτιμήσεις αλλά, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν έχεις την παραμικρή σχέση μ’ αυτό το είδος μουσικής. Ούτε με τα burgers. Ακούς τα πρώτα μέτρα. Δεν είναι κακό, έχει προοπτικές αλλά your mind is set on something else. Πας στο επόμενο..

Rigatoni με foie gras και τρούφα. Ε ναι! Το απόλυτα ερωτικό, rock. Δεν είναι slow, δεν είναι blues. Είναι μία έκρηξη στο κεφάλι σου. Έχεις βγει απ’ το αμάξι ή έχεις σηκωθεί απ’ το τραπέζι. Χορεύεις. Γιατί, αυτά τα κομμάτια δε χορεύονται με κάποιον, χορεύονται για κάποιον…

London broil steak. Η επιτομή. Το Hall of Fame. Οι αναμνήσεις. Η άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τα βεγγαλικά της 4ης Ιουλίου. Born in the USA.

Load out:
Τάρτα λεμονιού και éclair. Η τελευταία έκπληξη. Που δεν την περιμένεις. Αγαπάς τα γλυκά με λεμόνι. Πολύ. Είναι δροσιστικά κι εσύ είσαι ιδρωμένη απ'τον χορό και την ένταση. Το éclair όμως αποδεικνύεται διαφορετικό. Έχει καφέ κι αντί για choux μια τραγανή μπισκοτένια βάση. Παγωτό με salty caramel. Ένας, γλυκά, ανατρεπτικός επίλογος.

Το food mafia έχει ένταση. Δυνατό beat. Εμένα μου ταιριάζει το, όλο, πακέτο αλλά δε θα ταιριάξει σε όλους. Απέχει, μακράν, του mainstream. Δεν είναι το μαγαζί που θα πας για να χαλαρώσεις και να συζητήσεις. Ούτε κατά διάνοια. Είναι ένα μαγαζί που το γεύεσαι και το ακούς, σα βινύλιο, στη διαπασών. Στη μπάρα. Πίνοντας bourbon. Με παλιούς φίλους που μοιράζεστε τους, ίδιους, κώδικες στη χρήση λέξεων, τις σιωπές που κρατούν όσο ένα τσιγάρο, τραγούδια, το τέλος εφηβικών παιχνιδιών, αλλά, όχι της εφηβικής ματιάς, που κάνει τα πάντα να φαντάζουν νέα, το τέλος, επίσης, της χρονιάς, αλλά, και την αρχή μιας καινούργιας για την οποία διεκδικείτε το δικαίωμα να συνεχίσετε να βλέπετε ηλεκτρικά όνειρα και να ερωτεύεστε λέξεις, ήχους, γεύσεις, χαμόγελα, ματιές, με τον δικό σας τρόπο.

2018 λοιπόν… Rock it!

18 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Υπάρχουν, κάποιες, κριτικές που γράφονται, αργά, τη νύχτα. Όταν έχεις γυρίσει σπίτι μετά από βόλτα. Σε ένα σπίτι που μυρίζει βούτυρο, ζάχαρη, μέλι, ανθόνερο, κανέλα, σοκολάτα γιατί, στις δύο, αναπάντεχες, μέρες άδειας που σου προέκυψαν αποφάσισες να κάνεις τα χριστουγεννιάτικα γλυκά σου και, επιτέλους, να στολίσεις το δέντρο σου.

Οι συνήθεις ύποπτοι της ζωής σου είναι εκεί. Πάντα υπάρχει ένα πρόσχημα. Φέτος φέρνουν extra λαμπάκια για το δέντρο και το κονιάκ, που λείπει, για τα μελομακάρονα. Αν γίνει η επαφή τρίτου τύπου, με εξωγήινες μορφές ζωής, είσαι σίγουρη ότι θα συμβεί στο σαλόνι σου, αφού το δέντρο είναι ορατό απ τη στρατόσφαιρα, όσο για το κονιάκ, αποδεικνύεται περιττό για την αρχική του χρήση μεν, εξαιρετικά χρήσιμο στη συνέχεια δε.

Γιατί, φέτος, έχεις τη διάθεση να πειράξεις τις παραδοσιακές συνταγές. Τις θες αλλαγμένες μέχρις ενός σημείου, βέβαια. Βάζεις μαύρο ρούμι κι άλλα μπαχαρικά στα μελομακάρονα κι αποφασίζεις ότι θες τους κουραμπιέδες καρδιές. Αποδεικνύονται εύθραυστες. Φαρφουρένιες. Όπως όλες οι καρδιές. Θέλουν μεγάλη προσοχή στον χειρισμό τους, πολλές σπάνε. Το κρατάς, στα υπόψη, για το μέλλον. Αυτήν, τη συνταγή, δεν την πειράζεις όμως. Ανήκει σε μία μαμά που δεν είναι, πλέον, ανάμεσά μας. Η κόρη της, σου την έχει, ευγενώς, παραχωρήσει και είναι η πιο τέλεια που έχεις βρει. Η μανούλα αυτή μνημονεύεται, πάντα, μαζί με τους δικούς σου αγαπημένους νεκρούς.

Η ζαχαροπλαστική τελειώνει. Το σπίτι συμμαζεύεται στο άψε σβήσε. Αράζετε στους καναπέδες. Κρίμα δεν είναι να πάει χαμένο το κονιάκ? Φτιάχνετε και τσάι. Έτσι για τη δικαιολογία …όχι ότι κάποια ήταν απαραίτητη, ποτέ, δεν ήταν, εξάλλου.

Κάπου, εκεί, ανασύρονται, κάτι, φωτογραφίες που είχες να δεις in ages. Ένα, μυθικό, πρωτοχρονιάτικο ταξίδι στην Αρκαδία. Με ανοιχτά αμάξια σε πέντε μέτρα χιόνι. Με ένα χωριό, στη μέση του πουθενά, να γελάει μαζί σας όταν απαγγείλατε, στην πλατεία του, ευχές και προγραμματικές δηλώσεις, σε άπταιστα αρχαία ελληνικά. Η απόφαση παίρνεται. Θα το ξανακάνετε στις φετινές γιορτές. Και τώρα?

- Πάμε μια βόλτα?
- Αμέ! Αλλά να μην αργήσουμε γιατί δουλεύουμε αύριο.
(Σημείωμα του μεταφραστή). Όσες φορές το έχουμε πει αυτό… έχουμε γυρίσει, στην καλύτερη, το πρωί, όσο για μένα… έχει τύχει να γυρίσω, και, μετά από τρεις μέρες.

Οι προτάσεις για γνωστά, μη εξαιρετέα, μαγαζιά απορρίπτονται. Ένας εκ των παρευρισκόντων, ο οποίος ήταν παρών την πρώτη φορά, ρίχνει στο τραπέζι τον Κροκόδειλο. Ναι! Ήταν αυτό που θέλαμε, έστω κι αν δεν το γνωρίζαμε ακόμη.

Πρώτη επίσκεψη. Τέλη Αυγούστου. Καλεσμένοι σε γιορτή. Πρώτη αντίδραση … τι είναι αυτό? Δεύτερη διαβάζω κριτικές! Τρίτη …την κάτσαμε … σε σημείο που προτείνω να φάμε κάτι πριν πάμε.

Παρέα μεγάλη. Όταν φτάνουμε υπάρχουν, ήδη, μεζεδάκια στο τραπέζι. Παρόλα αυτά σου δίνουν τον κατάλογο και σε προτρέπουν να διαλέξεις τη συνέχεια. Αυτό που βλέπεις δεν το περιμένεις αλήθεια. Νομίζω τον καλύτερο ορισμό τον έχει δώσει ο Vaggg αποκαλώντας τον, “Κροκόθρασυ”. Μου αρέσει η παιχνιδιάρικη αντιμετώπιση της γλώσσας όσο κι αν με ξενίζει κάποιες φορές. Τα πιάτα είναι, όλα, νόστιμα και σε εκπλήσσουν αλλά σε προειδοποιούν ότι υπάρχουν δύο άτομα στην κουζίνα. Ό ένας μαγειρεύει καλύτερα.

Δεύτερη επίσκεψη. Φθινόπωρο. Πρώτα κρύα. Πέφτουμε, μάλλον, στον άλλον μάγειρο. Αισθάνομαι άσχημα γιατί έχω παρασύρει φίλους και το αποτέλεσμα δεν είναι ισάξιο των προσδοκιών που είχα δημιουργήσει. Αισθάνομαι όμορφα, όμως, γιατί δύο κύκλοι της ζωής μου συναντώνται. Εκπλήσσομαι γιατί αφήνω “ενέχυρο” κάτι δικό μου. Ακούσια μεν αλλά, υποσυνείδητα, δηλώνει ότι θα επιστρέψω.

Τρίτη επίσκεψη. Ξέρεις τι να περιμένεις. Τι θα παραγγείλεις. Είσαι με ανθρώπους που δε σου λείπουν ποτέ. Γιατί? Γιατί, όταν χρειάστηκε, σε κράτησαν με κάθε τρόπο. Γιατί ξέρεις πως πίνουν τον καφέ τους και πως φιλάνε. Γιατί μπορείς να τους αγγίξεις χωρίς να φοβάσαι ότι θα τραβηχτούν. Κι ας το έχεις κάνει εσύ. Σε ξέρουν. Δε φοβούνται.

Πιάτα που δοκιμάστηκαν και στις τρεις επισκέψεις.

- Αυγά μάτια με απάκι χοιρινό και σάλτσα μουστάρδας. Φρεσκότατα τα αυγά. Ζουμερό απάκι. Σάλτσα μουστάρδας με κόκκους σιναπιού. (4 ευρώ). Μου αρέσει.

- Φακοσαλάτα με καπνιστό bacon, λάδι τρούφας και τηγανητό αυγό. (5 ευρώ). Θέλει το κατιτίς παραπάνω.

- Κοτόπουλο με φρέσκα μυρωδικά και πουρέ γλυκοπατάτας. Μου αρέσει. (7 ευρώ).

- Κεμπάπ με πίτες, γιαούρτι και σάλτσα ντομάτας. Δεν κάνει τη διαφορά αλλά είναι νόστιμο και καλοεκτελεσμένο. (5 ευρώ).

- Μπρουσκέτα με κρέμα γιαουρτιού και chorizo. Λίγο πικάντικο, ελαφρά όξινο. Μου αρέσει. (4 ευρώ).

- Λουκάνικα στο σχαροτήγανο με πικάντικη σάλτσα. Όχι κάτι το, πραγματικά, διαφορετικό όσον αφορά στα λουκάνικα, παρόλα αυτά, άνω του μέσου όρου. Συμπαθητικά. (5 ευρώ).

- Μπριζολάκι μαριναρισμένο με μουστάρδα, καραμελωμένο πράσο και bacon. Εξαρτάται ποιος από τους δύο μάγειρες θα το ετοιμάσει. (7 ευρώ).

- Συκώτι μοσχαρίσιο γάλακτος με σάλτσα κοπανιστής. Άψογα ψημένο το συκώτι. Όσο για την κοπανιστή… αν βάλετε λίγη στην μπουκιά σας … μια χαρά, αν βάλετε περισσότερη … έχει χαθεί το παιχνίδι. (7 ευρώ).

- Πεϊνιρλί με παστουρμά, καραμελωμένες πιπεριές, γραβιέρα και αυγό. Ωραία ζύμη, ωραία υλικά. (5 ευρώ).

- Πολύχρωμες πέννες με καβουρμά. Ακόμα και τη φορά που δεν άρεσαν σε μένα, άρεσαν στους φίλους μου κι αυτό λέει πολλά. (6 ευρώ).

- Κεφτεδάκια με πλιγούρι και γιαούρτι. Μου άρεσε και τις τρεις φορές! Τελεία … και παύλα. (6 ευρώ).

Ο χώρος… είναι εναλλακτικός. Ας κάνει τον κόπο κάποιος, να μου εξηγήσει τι σημαίνει αυτό. Για μένα, δε σημαίνει τίποτα. Χρησιμοποιώ, απλώς, τον όρο γιατί … έτσι! Τον θεωρώ, απλώς, χαλαρό, fun loving, άνετο, με artistic πινελιές. Με, κάτι, καρέκλες που είχα να δω χρόνια. Αυτές, με τα πολύχρωμα πλαστικά σκοινάκια. Όταν ήμουν μικρή τις φοβόμουν γιατί, φορώντας σορτσάκι και ούσα 40 κιλά πιο αδύνατη, μου έπιαναν το πόδι. Δεν το κάνουν πια. Δεν είμαι μικρή και δε φορώ σορτσάκια. Ούπς! Ε ναι! Τα φορώ, ακόμα, καμιά φορά. Όταν αισθάνομαι έτσι! Όπως φόραγα, κάποτε, βελούδινα strapless φορέματα και καπέλα στα Εξάρχεια! Παντόφλες στη Ράτκα. Γιατί το παν είναι να αισθάνεσαι άνετα. Σίγουρη.

Σε γυρίζουν σπίτι με τη ρητή εντολή να πέσεις, κατευθείαν, για ύπνο. Όμως υπάρχουν οι μυρωδιές, τα λαμπάκια και η αίσθηση, οπότε, παίρνεις το pc, κάθεσαι κάτω απ το δέντρο και τη γράφεις. Ταυτόχρονα σκέφτεσαι. Τη χρονιά που τελειώνει, πόσο δύσκολη υπήρξε, πόσα φοβήθηκες, πόσα έχασες, πόσα κέρδισες. Τους μάγους της ζωής σου. Που, εξακολουθούν να, σε κάνουν να χάνεις ανάσες, βιβλία και τραγούδια που μοιραστήκατε. Τα νέα παράθυρα, τις νέες λέξεις, τα νέα συναισθήματα, τους χτύπους της καρδιάς που έχασες.

Κάπου εκεί σου έρχονται τα μηνύματα… Κοιμήσου! Πας για ύπνο. Κοιμάσαι με το φως των πολύχρωμων φώτων στο μπαλκόνι. Είσαι οκ. Αλλά, κάπου, μέσα σου, λείπει η προσμονή. Ενός φιλιού, μιας καληνύχτας. Αυτά που πρέπει, πάντα, να σου λείπουν. Αν όχι... τότε, μάλλον, έχει έρθει η ώρα να προχωρήσεις.

Αύριο, όμως είναι μια άλλη μέρα! Το έμαθες κι αυτό! Δε θα είναι, απαραίτητα, καλύτερη, μπορεί να είναι χειρότερη, όμως θα είναι καινούργια.

Αφήστε τις φετινές γιορτές να σας μάθουν πράγματα. Να είναι sweet, salty, spicy and don’t be afraid of the bitter end….. κάνει τη διαφορά, πιστέψτε με.

So…Have yourselves, a Merry little Christmas…but in your own fucking way!

09 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος….

Η μικρή μου έχει κάνει το λάθος στην πρώτη Γυμνασίου, χρονιά που διδάσκεται η Οδύσσεια, να αναρωτηθεί για την αρχή της Ιλιάδας. Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, σε πρώτη φάση κόλλησα ενώ μένω άναυδη όταν ο καλός μου λέει…

- Καλά δεν ξέρεις? Για να απαντήσει, στη συνέχεια, με απόλυτη φυσικότητα…
- Έρως ανίκατε μάχαν!

Να πω ότι δεν τον έχω προειδοποιήσει άπειρες φορές? Άστο, καλέ μου, το θεωρητικό κομμάτι στη μανούλα που το κατέχει το θέμα. Ασχολήσου εσύ με τις ταυτότητες, τις συναρτήσεις, τα διανύσματα, τον τετραγωνισμό του κύκλου (το γιατί πρέπει ντε και σώνει να τον τετραγωνίσουμε αποτελεί άλυτο μυστήριο. Θεωρώ τον κύκλο ως το αρτιότερο των σχημάτων. Αγαπώ τους κύκλους που ανοίγουν, αυτούς που κλείνουν, τους εφαπτόμενους, σε ένα ή περισσότερα σημεία) κι άλλα τέτοια ακατανόητα.

Φρονώ ότι θα πρέπει να είμεθα προσεκτικοί σ’ αυτά που λέμε πολλώ δε γράφουμε διότι έτσι και ζούσαν Όμηρος και Σοφοκλής θα τον είχαν μηνύσει αφήστε που, έτσι και πέσει στην αντίληψη της Αθηνάς και της Αφροδίτης ότι τις μπέρδεψαν, δε θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα, σας το υπογράφω, αφού καλές, χρυσελεφάντινες κι άγιες οι Θεές αλλά κάτι τέτοια δεν τα σηκώνουν, εδώ, συγχύστηκαν για ένα φρούτο και, υποθέτω ότι, τη συνέχεια την ξέρετε.

Στα, οσονούπω, 4 χρόνια που είμαι χρήστης του ask οφείλω να ομολογήσω ότι έχω πάει σε μαγαζιά με υψηλές προσδοκίες και έχω απογοητευτεί αλλά υπάρχουν και εκείνες οι περιπτώσεις που πάω κρατώντας μικρό, ή και καθόλου, καλάθι διαψευδόμενη πανηγυρικώς. Θα είμαι ειλικρινής. Ζω για να διαψεύδομαι. Κατά προτίμηση ευχάριστα αλλά και το αντίθετο έχει τη χάρη και, πάνω απ’ όλα, τη χρησιμότητά του.

Ο σύγχρονος Νώε της Κιβωτού ακούει στο όνομα Δημήτρης. Θα τολμούσα να πω ότι, όπως και ο βιβλικός, είναι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Μπορεί να σου αρέσει μπορεί και όχι. Μπορεί να τον θεωρήσεις πιεστικό, τραχύ, αυθαίρετο, παρεμβατικό. Μπορεί και όχι. Καθείς κι ο νους του, κατά Καζαντζάκη. Εμένα μου άρεσε. Μου πήγε. Μ αρέσουν οι αυθεντικοί άνθρωποι. Αυτοί, που είναι αυτό που είναι, αδιαφορώντας πλήρως, για την εικόνα που δίνουν στους άλλους αλλά, συνάμα, νοιάζονται τους γύρω τους, θέλουν να περνούν καλά, τους φροντίζουν. Μας έχει φροντίσει με τον καλύτερο τρόπο, και στις δύο επισκέψεις μας, ενώ δε μπορώ παρά να αναφέρω ότι: τηλεφωνώ για να πάμε για φαγητό μια Κυριακή λαμβάνοντας την κοφτή απάντηση … όχι! Έχω τραπέζι, αλλά έχω και βάφτιση … δε θα σας περιποιηθώ. Ξέρω λίγους υπεύθυνους μαγαζιών που το κάνουν αυτό.

Η Κιβωτός αποτελεί μια ιδιόρρυθμη περίπτωση από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς. Ας πούμε για τον χώρο … μόλις αντίκρισα τη μικρή είσοδο ήμουν βέβαιη ότι θα έμπαινα σε ένα παραδοσιακό κουτούκι. Όταν μπήκα είδα έναν ατμοσφαιρικό χώρο με μεγάλα σκούρα ξύλινα τραπέζια, καρέκλες που μόνο ταβέρνα δε θύμιζαν, πολλά σημεία με επένδυση τούβλων, γλυκό καφέ χρώμα που έσπαγε με πινελιές απαλού πράσινου, ένα τζάκι στη γωνία. Κουτούκι δε μου έκανε με τίποτα. Κελάρι, μπυραρία, εστιατόριο της κεντρικής Ευρώπης, όμως, μου έκανε μια χαρά.
Μετά βγήκα στην αυλή και το σκηνικό άλλαξε. Φυτά παντού, ανθισμένες γλάστρες, κεραμικά. Δεσπόζoν χρώμα αυτό το σκούρο βυσσινί, στο χρώμα του ξεραμένου αίματος που τόσο αγαπώ στα ρούχα και τα κραγιόν μου. Μια hacienda στο Γαλάτσι.

Όσον αφορά στο φαγητό, θα μπορούσα να πω ότι, είναι κβαντικό. Η κβαντική φυσική είναι... περίεργη. Ακριβώς επειδή είναι περίεργη και πάει κόντρα στην κοινή λογική, από τότε που αναπτύχθηκε έχουν εμφανιστεί πάρα πολλές ερμηνείες που προσπαθούν να εξηγήσουν το φυσικό νόημά της. Ας πούμε ότι το φαγητό στην Κιβωτό “Είναι και δεν είναι, ταυτόχρονα”.

• Ο ντάκος, είναι και δεν είναι μία κλασσική σαλάτα. Αντί για φέτα ή, έστω, ξινομυζήθρα, έχει γαλοτύρι. Μπαστουνάκια αγγουριού και, σπιτικές, πικρούτσικες ελιές. Ένας ολοκληρωμένος μεζές για να συνοδέψεις το τσίπουρό σου κάνοντας πεπερασμένους συνδυασμούς μεν, διαφορετικούς, στην κάθε μπουκιά, δε.

• Τηγανιτή φέτα σε φύλλο. Είναι γνωστή παρασκευή, από αρχαιοτάτων χρόνων, αλλά, εδώ έχει πιπεριές στη γέμισή της, υπέροχο αρωματικό μέλι και τριμμένο φιστίκι Αιγίνης. Είναι στα ορεκτικά αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει κι ένα υπέροχο επιδόρπιο.

• Μελιτζάνες με μέλι και γιαούρτι. Κι αυτές έχουν πιπεριές. Έχουν και μέλι αλλά λειτουργεί απλά ως ενισχυτικό της φυσικής γλυκύτητας της μελιτζάνας. Το γιαούρτι τις σκεπάζει τόσο ωραία και ταιριαστά. Αυτό το πιάτο είναι, για μένα και την κολλητή μου, ότι πιο κοντινό έχουμε βρει σε ένα, παρεμφερές, πιάτο-φετίχ που τρώγαμε, κάποτε, μετά μανίας.
Ταυτόχρονα είναι ένα, διαφορετικό, πιάτο που θέλουμε να ξαναφάμε.

• Μπουρέκι χορταρικών. Είναι σαν κλασσική χορτόπιτα αλλά θυμίζει και πιροσκί. Ή τα τηγανόψωμα που έφτιαχνε η μαμά μου δε μπορώ να αποφασίσω. Η ζύμη του φαινόταν τόσο ορεκτική που με έκανε να δοκιμάσω την άκρη του κι ας μύριζε ανηθίλα (που λέει μια ψυχή) και να το βρω υπέροχο.

• Κοκκινιστό κοτόπουλο. Βαρετό θα μου πείτε. Δεν ήταν. Ήταν ένα πιάτο αντάξιο της μεγάλης “χωριάτικης” μαγειρικής των γάλλων που έχουν πάει τις σάλτσες σε άλλο επίπεδο.

• Αγριογούρουνο. Κυνήγι και γι αυτό αρκετά, ως πολύ, σκληρό. Βαρύ κι όμως με μία σάλτσα, ελαφριά, αρωματική, λεπτόρρευστη. Αστοχία στο κρέας ναι, στη γεύση όχι, αλλά όπως είπε κι η μαύρη οχιά (που καλοπροαίρετη δεν τη λες) “Αν στα 10 πιάτα μόνο το ένα έχει θέμα…. ε! εγώ, άριστα το θεωρώ”.

• Το ανυπέρβλητο για μένα κοτόπουλο σε μαρινάδα καφέ. Που το κοτόπουλο είναι τρυφερό. Η σάλτσα θυμίζει μεξικάνικο mole. Αφήνει μια ανεπαίσθητη πικράδα που εντείνει τη γεύση του. Ακουμπά πάνω σε τηγανισμένο ψωμί. Που πλάι του έχει, όμως, ένα υπέροχο, κρεμώδες, κρητικό τυρί που ακούει στο αστείο όνομα “μαλάκα”. Ένα μοναδικό ελληνό/γαλλικό/μεξικάνικο fusion που αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο τη διαφορετικότητα στην αντιμετώπιση παραδοσιακών συνταγών που θα συναντήσετε αν αποφασίσετε να πάτε.

Εγώ πάντως θα σας προτρέψω να πάτε. Να δείτε μία ταβέρνα που δεν είναι ακριβώς ταβέρνα. Που έχει το άγαλμα της θεάς Αθηνάς στο τζάκι αλλά και καρέκλες αστικής τραπεζαρίας. Να γνωρίσετε τον κ. Δημήτρη, να τον αφήσετε να σας περιποιηθεί κι αν δε σας αρέσει κάτι να του το πείτε. Αν σας αρέσει κάτι πάλι να του το πείτε. Δεν έχω δει άνθρωπο να χαίρεται περισσότερο με μια καλή κουβέντα. Να δείτε τις τιμές που, ίσως, σας φανούν τσιμπημένες αλλά ο τελικός λογαριασμός θα σας αποδείξει ότι φάγατε και ήπιατε με 16-18 ευρώ. Να δοκιμάσετε κλασσικά πιάτα, στα οποία χρησιμοποιούνται, αποκλειστικά, ελληνικά προϊόντα για τα οποία θα μάθετε κι από πού ακριβώς έχουν έρθει, με έναν ανανεωτικό αέρα. Να πάτε και να γράψετε γι αυτήν.

Αγαπώ τον λόγο. Με μαγεύουν οι λέξεις. Διαβάζοντας αισθάνομαι ότι μπαίνω μέσα στο κείμενο. Γίνομαι μέρος του. Έχω την αίσθηση ότι περπατώ σε ένα αγαπημένο μέρος. Ζω μέσα του. Για αυτό και θέλω τα κείμενα αρμονικά. Όμορφα. Τακτοποιημένα. Ακριβή.

Γιατί έχουν δύναμη. Μεγάλη. Η ελληνική γλώσσα έχει ισχυρές λέξεις, βαθιά νοήματα και θεμελιώδεις χρόνους.

- Ξέρω λοιπόν τι είναι ο ενεστώτας. Ένας δύσκολος χρόνος. Ένα κομμάτι καθαρής αγωνίας.

- Οδύνη κι Ηδονή. Το μόνο που τις χωρίζει είναι ένας αναγραμματισμός.

- Μια απλή αλλαγή ενός συμφώνου. Σε ένα τραγούδι. Ένα Ν αντί ενός Εx.
Ένα τελείως διαφορετικό νόημα, ένα χαμόγελο που φτάνει ως τα μάτια, ένας χτύπος καρδιάς που χάνεται.

20 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Ατραξιόν!

Δεν είναι πολύ όμορφο όνομα για μαγαζί?
Σας φέρνει στο μυαλό, όπως σε μένα, ένα πανηγύρι?
Πολύχρωμα φώτα, μυρωδιά καμένης ζάχαρης, κόσμο να πηγαινοέρχεται, χαλαρά, χαζεύοντας?
Πιτσιρίκια, παιχνίδια λούνα παρκ, κόκκινα γλειφιτζούρια, πάγκους με φαγητά?

Πάντως αυτές οι εικόνες κατέκλυσαν το δικό μου κεφάλι όταν άκουσα για τη νέα άφιξη στην περιοχή της Δραπετσώνας. Από ποιον το έμαθα? Ε! Καλά τώρα…ένας είναι ο ζωντανός Οδηγός Πόλης όσον αφορά στα openings, κι όχι μόνον, της εστιατορικής σκηνής αποτελώντας, επίσης, αστείρευτη πηγή πληροφοριών, ιδεών και προτάσεων όταν πρόκειται να κανονιστεί έξοδος. Σε βαθμό που μου σπάει τα νεύρα, σε βαθμό που αρχίζω τα “τελείωνε”, σε βαθμό που αρχίζω τα “εκνευρίζομαι”, καταλήγοντας στο "άμα αποφασίσεις πες μου” διανθιζόμενο, ενίοτε, από κάνα μπινελίκι, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη ημέρα Πέμπτη. Την επαύριον είχε κανονιστεί η έξοδος στον Δυόσμο. Έχω γυρίσει σπίτι αργά απ' το γραφείο, έχω κάνει το δέκατο κρύο μπάνιο, είμαι χυμένη στον καναπέ και επιδίδομαι στο σπορ της ταβανοθεραπείας προσπαθώντας να αποφασίσω αν θα κοιμηθώ, μέσα στο επόμενο πεντάλεπτο, ή θα το καθυστερήσω για κανένα τεταρτάκι ακόμα.

Το τηλέφωνο χτυπά. Ευτυχώς, που είναι ο καλός μου σπίτι και απαντά, διότι, σιγά μην ξεκουνιόμουν, εγώ, να το πιάσω. Η αγαπημένη εξαδέλφη, του συζύγου, στην άλλη άκρη της γραμμής. Τα κορίτσια μας είναι μαζί, από το μεσημέρι, βολτάροντας στο κέντρο, έχουν γυρίσει στο σπίτι της εξαδέλφης, το οποίο είναι, στη Δραπετσώνα και η δική μας αποφασίζει να διανυκτερεύσει εκεί.

Ακούω, σκόρπια, κομμάτια απ' τη συζήτηση. Πιάνει τ’ αυτί μου ένα “δε νομίζω, μισοκοιμάται ήδη”. Μου τείνει το ακουστικό παρόλα αυτά. Ακούω “έλα, έλεγα να ερχόσαστε να πάμε για καμιά μπύρα, να τσεκάρουμε και που βολτάρουν τα κορίτσια”. Άκουσα καλά? Να τσεκάρουμε? Αν είχε τολμήσει να το κάνει αυτό η μαμά της δε θα είχε ζήσει να δει την επόμενη μέρα και μιας κι είμαι κορίτσι των ραμμάτων και των μπηχτών, θα απαγγείλω λίγο Βάρναλη “ Που είσαι νιότη που δείχνες πως θα γινόμουν άλλος”!
Η πρώτη αντίδραση στην πρόταση είναι…μπα… ενώ η αμέσως επόμενη…μμμ! δεν είναι άσχημη ιδέα…ερχόμαστε. Οποία σταθερότης αλλά τι τα θέλετε? Το καλοκαίρι δεν είναι για να μένεις μέσα. Βάζω, κυριολεκτικώς, ότι βρίσκω μπροστά μου, πιάνω μαλλί όπως όπως, όποιο πατούμενο βρίσκω πρόχειρο, μπορεί να ήταν και σαγιονάρες (έχουν σημασία αυτά που λέω), μηχανή, σε ένα 20λεπτο Δραπετσώνα.

Το μαγαζί απέχει κανένα πεντάλεπτο απ’ το σπίτι της εξαδέλφης. Βολτάροντας για να τσεκάρει τα κορίτσια (εγώ απείχα της διαδικασίας) πέφτουμε πάνω του. Μας αρέσει πολύ. Αποφασίζουμε να κάτσουμε εκεί για τις μπύρες και να τσιμπήσουμε κιόλας. Άλλο που δεν ήθελα. Βλέπω, επίσης, ένα κτίριο που μου φαίνεται γνωστό. Βρε λες? Το διασταυρώνω και, όντως, αποδεικνύεται ότι πρόκειται για το γήπεδο στο οποίο τιμά τη φανέλα του ο volleyball player του site. Στέλνω φωτό. Ακολουθεί η γνωστή ανταλλαγή μηνυμάτων. Υπόσχεται να περάσει να μας δει έστω και για λίγο.

Η Ατραξιόν, αν και βράδυ καθημερινής, είναι γεμάτη. Μας υποδέχεται ένας κύριος, θερμότατα, κι αμέσως μας τακτοποιούν σε ένα άνετο τραπέζι. Οκ. Δεν είναι στην πρώτη σειρά με την απίστευτη θέα στο λιμάνι του Πειραιά αλλά και πάλι, μια χαρά βλέπουμε τα καράβια να μπαίνουν και να βγαίνουν με αναμμένες όλες τις “γριλάντες” τους όπως λέει μια αγαπημένη γιαγιά στην Ικαρία. Η αίσθηση είναι τόσο όμορφη και καλοκαιρινή. Έχει παρτέρια, λουλουδάκια, λαμπιόνια, τη θάλασσα, παιδάκια, κόσμο που βολτάρει, οι εικόνες που μου έφερε στο μυαλό το όνομα δικαιώνονται απόλυτα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είδα, καθόλου, τον χώρο που θα χρησιμοποιηθεί τον χειμώνα είμαι σίγουρη, όμως, ότι θα είναι γουστόζικος και χαριτωμένος.

Ο κύριος επί της υποδοχής τρέχει για τα πάντα με χαμόγελο. Το ίδιο και τα παιδιά του service. Μας περιποιούνται, είναι παρόντες, εξηγούν, προτείνουν, φροντίζουν να έρθουν όλα με καλό ρυθμό στους σωστούς χρόνους. Από τις κουβέντες που κάνουμε αποκομίζω την αίσθηση ότι … γνωριζόμαστε? Αποδεικνύεται ότι πρόκειται για τον Στέλιο του Δυόσμου. Πόσο ευγενικό που μας θυμήθηκε. Τον ευχαριστώ κι από δω. Αν απορήσετε για το 3 στην εξυπηρέτηση οφείλεται σε ένα ατυχές συμβάν το οποίο θα εξηγήσω στην πορεία. Περνάει το παλικάρι όπως είχε υποσχεθεί. Με κοιτά με ύφος απορημένο κι ανήσυχο. "Τι έχεις ?" με ρωτά, "είσαι άρρωστη?, κουρασμένη?, για πρόσεχε λίγο" Όχι ρε Βαγγέλη... άβαφτη και σαν τον λέτσο ήμουν. Άντρες... τι να πει κανείς!

Κατάλογος:
Όχι τεράστιος, όχι μικρός. Τα κρεατικά του παραπέμπουν στην Ανατολή, τα ψαρικά πιο ψαγμένα με διεθνείς αναφορές. Όλα δείχνουν ορεκτικά. Αποφασίζουμε να κινηθούμε σε θαλασσινά μονοπάτια αν και λόγω των κοριτσιών, που μας έκαναν παρέα έστω και για λίγο, είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τα κεφτεδάκια του.

Από την ενότητα Σαλάτες:
Πατζαροσαλάτα. Γλυκά παντζάρια, ξυδάκι, λίγο γιαούρτι, ίσως μια ιδέα μαγιονέζα, καρύδια. Νόστιμη κι ορεκτική αλλά…είχε σουσάμι. Η εξαδέλφη είναι αλλεργική σ αυτό. Την έχουμε προλάβει ένα βήμα πριν την τραχειοτομή. Δυστυχώς δεν αναγραφόταν πουθενά κι αυτός είναι ο λόγος που χάνει μία ντοματούλα στην εξυπηρέτηση διότι κατά τα άλλα κανένα παράπονο. Μόλις το αναφέραμε ζήτησαν συγνώμη και έφεραν άλλη μία χωρίς τον αλλεργιογόνο παράγοντα. Δυστυχώς δεν είναι όλοι σαν κι εμένα που δεν αντιδρώ σε τίποτα αν και κάποια πράγματα, εδώ μέσα, με κάνουν να βγάζω φλύκταινες. 6.00 ευρώ.

Από τα Μπιχλιμπίδια:
Βουνό από πατάτες. Το λένε και το εννοούν! Απίστευτη ποσότητα λεπτοκομμένων, χρυσαφένιων, τραγανών πατατών πασπαλισμένων με πάπρικα. 3.50 ευρώ.

Κασέρι σαγανάκι με πιπερόμελο. Τέλειο αν και θα ήθελα να ήταν, λίγο, πιο πιπεράτο αφού υπερίσχυε η γλύκα του μελιού. 3.50 ευρώ.

Από τα Πασαλείμματα:
Τυροκαπνιστή. Ωραία μεν αλλά ως, απλή, τυροσαλάτα. Θα ήθελα να δικαιολογεί περισσότερο το καπνιστή του τίτλου. 2.50 ευρώ.

Μιουτεμπέλ (που εγώ το ξέρω μουτεμπέλ αλλά μπορεί να κάνω λάθος). Αλοιφή που περιέχει γιαούρτι και κομματάκια μελιτζάνας. Νομίζω ότι θέλει το κάτι παραπάνω για να απογειωθεί αλλά και ως έχει είναι ωραίο συνοδευτικό του ψωμιού αλλά και άλλων πιάτων. Τι να κάνω που είμαι κορίτσι των εντάσεων? Ομοίως στα 2.50 ευρώ.

Από τα Μπινελίκια (όχι αυτά που ρίχνω, κατά καιρούς, εγώ, μην παρεξηγηθούμε κιόλας):
Μπαμπάτσικοι κεφτέδες. Παχουλοί, καυτοί, ωραία κρούστα έξω, αφράτοι μέσα, αλλά, η χρήση περισσότερων μυρωδικών δε θα χάλαγε ούτε εμένα. 5.00 ευρώ.

Από τον Βυθό του μπικίνι (που είσαι Bob?):
Κόκκινα φασόλια και αβοκάντο με καπνιστό χέλι. Μιαμ! Και ξανά μιαμ! Αλλά, εφόσον υπάρχουν garagάκια σαν το Little Red Ridin’ Hood των Meanie Geanies, γιατί πρέπει να ακούμε το True απ΄ τους Spandau Ballet? Ανεβάστε λίγο την ένταση. 7.50 ευρώ.

Μπακαλιάρος με μαύρη σκορδαλιά. 7.50 ευρώ. Ευφάνταστο όσο κι εξαιρετικό πιάτο. Τόσο στεγνό και τραγανό το ψάρι. Τόσο δουλεμένη, διαφορετική, πολύπλοκη η σκορδαλιά. Ανακηρύχτηκε το καλύτερο πιάτο της βραδιάς απ τους υπόλοιπους και τους κατανοώ.. αλλά…

Απ αυτά που σερβίρονται με το κιλό:
Εγώ ήμουν απασχολημένη να καταβροχθίζω τα soft-shell crabs. Θυμώστε όσο θέλετε…εγώ δε μπορώ να τα αποκαλέσω τηγανιτά καβούρια με μαλακό κέλυφος…γιατί είχα και στο χωριό μου Halloween και Thanksgiving…ok? Σπεσιαλιτέ της East Coast. Φημισμένα αυτά του Maryland αλλά κι εδώ ήταν όνειρο. Τραγανά, ωραία παναρισμένα, γλυκύτατα. Λόγω εμπειρίας αλλά και προσωπικού γούστου θα ήθελα να δω δύο πιο ψαγμένες sauce από αυτές που συνοδεύονται. Τι θα λέγατε για Cajun spices ή μία truffle mayo? Έχω τις συνταγές αν ενδιαφέρεστε. Spice things up a little bit! 1/2κιλό (πολλά τα καβούρια, Άρη, όμωωως) 30 ευρώ.

Ήπιαμε μπύρες, λευκό κρασί, αναψυκτικά. Στο τέλος μας πρόσφεραν ωραιότατη γιαουρτολεμονένια mousse, φέρνοντας, μάλιστα, επιπλέον για τον καλό μου που, πολύ, του άρεσε. Συνολικός λογαριασμός... μακάρι να ήξερα γιατί αντίθετα με τα Εφαρμοσμένα Μαθηματικά που διδάσκονται στο ΕΜΠ, είμαι των Ανεφάρμοστων.

Θεωρώ ότι απ' τις τιμές που σας ανέφερα κατανοείτε ότι πρόκειται για εξαιρετικό vmf. Εξαιρετικό φαγητό, επίσης, κι ας γκρίνιαξα παραπάνω. Δεν είμαι σίγουρη αν πρέπει να ληφθούν υπόψη οι παρατηρήσεις μου γιατί είναι γνωστό ότι έχω μεγάλη απόκλιση απ' τον μέσο όρο. Πάντως με τέτοια δείγματα γραφής στην αρχή της λειτουργίας του και με το team του Δυόσμου από πίσω δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι η συνέχεια θα είναι θεαματική άρα ανυπομονώ να επιστρέψω.

Αισθάνομαι υπερήφανη γιατί έχω κατορθώσει να οδηγήσω, επιτυχώς, διάφορους αμετανόητους εργένηδες στα σκαλιά της εκκλησίας. Δε διέφυγε της προσοχής μου η, σχεδόν, ταυτόχρονη έξοδος κάτι παλικαριών του site. Όλοι με μια φίλη? Προσφέρω, αφιλοκερδώς, τις υπηρεσίες μου για την εύρεση κατάλληλων νοικοκυροκόριτσων. Να φάτε κι ένα σπιτικό φαγητό βρε, που όλο έξω τρέχετε...

08 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Ο δυόσμος (επιστημονική ονομασία Mentha spicata, Μίνθη η σταχυώδης) είναι είδος μέντας το οποίο είναι ιθαγενές της Ευρώπης και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Ο δυόσμος πέρα από τη χρήση του ως αντισπασμωδικό, τονωτικό και χωνευτικό βότανο, χρησιμοποιείται για να αρωματίσει διάφορα φαγητά. Απαντάται και με το όνομα ηδύοσμος, όπου και καταγράφονται 13 είδη και 9 παραλλαγές.

Οι άχρηστες πληροφορίες της ημέρας (και να ήταν οι μόνες εδώ μέσα.. ). Copy/paste από τη Βικιπαίδια με διόρθωση, παρόλα αυτά, καθότι ευρέθη λάθος. Wtf? Μόνον εγώ ασχολούμαι με proof reading και editing? Κι αν νομίζετε ότι δε βλέπω τις φάτσες σας και δεν ακούω, ενδεικτικώς, το «Μόνον εσύ μας τα πρήζεις κουκλίτσα μου.. » κάνετε μέγα λάθος!

Ο δυόσμος για μένα σημαίνει:

Αγαπημένο μυρωδικό εν αντιθέσει με τον απεχθή άνηθο.

Βασικό συστατικό μαγειρικών παρασκευών όπως κεφτέδες παντός είδους και γεμιστά. Τον δοκίμασα, όμως, φέτος σε σαλάτες και πολύ μου άρεσε οπότε λέω να τον καθιερώσω. Με πεπόνι και φράουλες, ειδικά, ταιριάζει εξαιρετικά.

Mojitos κι ουχί μόνον. Με πεπειραμένο barman παρέα αυτό το καλοκαίρι στην Ικαρία έκανα μεταπτυχιακό στα cocktails. Αν δε τo mojito, σας φαίνεται υπερβολικά γλυκό και σύνηθες, πλέον, όπως στην αφεντιά μου, ζητήστε να σας ετοιμάσουν ένα με αγγούρι και δυόσμο. Περισσότερες πληροφορίες στο Dude. Πείτε ότι σας έστειλα εγώ!

Το γνωστό κι αγαπημένο, από πλειάδα χρηστών του site, μεζεδοπωλείο στον Πειραιά. Ούτε θυμάμαι από πότε ήθελα να το επισκεφτώ. Μπορεί και πάνω από δύο χρόνια. Όλο κάτι τύχαινε, άλλαζαν τα δεδομένα, δε βόλευε σε συγκεκριμένες περιστάσεις, προέκυπτε κάτι άλλο, οι συνήθεις αναποδιές.

Δεύτερη εβδομάδα Αυγούστου. Τηλεφώνημα με τους καινούργιους κουμπάρους και κανόνισμα εξόδου. Ήταν δυνατό να περάσει ολόκληρος γάμος χωρίς περαιτέρω, λεπτομερή ανάλυση? Όχι βέβαια! Μαγαζί δεν έχει αποφασιστεί. Flash! (μου σκάνε πολλά τέτοια τον τελευταίο καιρό, μάλλον, πρέπει να το κοιτάξω). Πάμε Δυόσμο? Συμφωνούν. Υπάρχει τραπέζι. Perfect! Βρίσκουμε το μαγαζί εύκολα και να παρκάρουμε δίπλα. Pure perfection!

Στενή πρόσοψη, ξύλινη πόρτα, σκάλα που ανεβαίνεις.. ανεβαίνεις.. ανεβαίνεις, σκεπτόμενη.. που πάμε μάνα? ευχαριστώντας, ταυτόχρονα, το Άγιον Πνεύμα που σε φώτισε και φοράς flat πέδιλα. Τελικός προορισμός.. ταράτσα αλλά κατά την ανάβαση βλέπεις τον χώρο που χρησιμοποιείται τον υπόλοιπο καιρό. Στάση για ανάσα και χάζι. Όμορφος, χαριτωμένος, ανάλαφρος, ξύλο, τόνοι του γκρι. Ο χώρος της ταράτσας είναι απλούστερος και με λιγότερες διακοσμητικές πινελιές αλλά έχει λουλουδάκια, γλάστρες, άνετα τραπέζια, αναπαυτικές καρέκλες, αραιή διάταξη, μια χαρά εξάλλου αυτό που σε ενδιαφέρει περισσότερο και έχεις εστιάσει είναι το φαγητό.

Ο κατάλογος, ούτε τεράστιος, ούτε μικρός με έμφαση στους μεζέδες όπως, εξάλλου, δηλώνει ο Δυόσμος. Πρώτες ύλες με σαφή αναφορά προέλευσης, διαφοροποίηση κλασσικών παρασκευών, ανανεωτικό αέρα στην ελληνική κουζίνα. Μ’ αρέσει. Ψαγμένα ποτά και μπύρες. Κι αυτό μ’ αρέσει. Τα πιάτα έρχονται και…. δεν είναι ότι δε μου αρέσουν γιατί νόστιμα είναι, δε με απογειώνουν, όμως, όπως περίμενα, έχουν αστοχίες, με το γλυκό του τέλους να δίνει τη χαριστική βολή. Στεναχωριέμαι πολύ.

Κάνω το λάθος να στείλω φωτογραφία στον Sb (παρόλη την επιστημονικώς τεκμηριωμένη απόδειξη, περί του αντιθέτου, είναι να μη σου βγει το όνομα.. ) με τον οποίο συζητούσαμε ότι δεν έχουμε καταφέρει να πάμε, ενώ το είχαμε στη λίστα μας. Λαμβάνω ένα μεγαλοπρεπέστατο “προδότρααα” Εγώ? Με έχουν χαρακτηρίσει παντοιοτρόπως αλλά προδότρα ποτέ! I don’t trade my heroes for ghosts κι αν αποφάσισα να το κάνω, για μία και μοναδική φορά στη ζωή μου, πρόκειται για ειδική περίπτωση.

Συμφωνούμε να πάμε και παρέα. Γυρίζω από τις διακοπές, θέλω να δω τους φίλους, θέλουν να με δουν κι αυτοί, μαζευόμαστε κι έτσι ένα βράδυ του Σεπτέμβρη βρίσκει 9 κεφάτα, χαρούμενα, ανυπόμονα να συναντηθούν άτομα, στην ταράτσα του Δυόσμου.

Σας παραθέτω εν συντομία τα πιάτα που δοκίμασα και στις δύο επισκέψεις. Σίγουρα κάποια θα έχουν αλλάξει αλλά πιστεύω ότι αρκετά απ' αυτά θα έχουν παραμείνει σταθερά.

Παράδοξος ντάκος. Παξιμάδι χαρουπιού, μαριναρισμένο κολοκυθάκι σε καρεδάκια, ψιλοκομμένη ντομάτα, ξινοτύρι Νάξου, δυόσμος. Υπέροχη πραγματικά. Φρέσκια, δροσερή, λεμονάτη. 6.00 ευρώ.

Φλογέρες με φέτα της Χήρας, σιρόπι καρπουζιού και παπαρουνόσπορο. Ελάχιστα λεπτά από την προσγείωσή τους στο τραπέζι πάνιασαν. Ίσως η ζέστη, η υγρασία? Πάντως σίγουρα δεν οφείλεται για το γεγονός η χρήση φούρνου μικροκυμάτων. Το τυρί υπερβολικά αλμυρό, το σιρόπι δε μου πήγε. 4.00 ευρώ.

Ρολάκια με παστουρμά Μιράν, Αρσενικό Νάξου και ντομάτα. Ωραία αναλογία υλικών, νόστιμο αποτέλεσμα αλλά, η ζύμη ήταν τόσο σκληρή σε κάποια σημεία, που ήταν αδύνατο να κοπούν με μαχαίρι. Τα φάγαμε, αναγκαστικά, με τα χέρια. 5.00 ευρώ.

Αυγά με sticks πατάτας και σαλάμι αέρος Στρεμμένου (στην πρώτη επίσκεψη δεν υπήρχε και είχε αντικατασταθεί με απάκι). Έρχεται ένα βουναλάκι από χρυσαφένια σπιτικά chipsάκια με αυγά μάτια πάνω τους τα οποία, ευγενώς, ανακατεύουν. Κατά την προσωπική μου γνώμη ούτε το σαλάμι ούτε το απάκι πρόσθεταν κάτι, το αντίθετο θα έλεγα, αφού οι φετούλες των αλλαντικών είχαν ξεραθεί, ήταν πολύ σκληρές, άφηναν μια λαδίλα. Κατά τα άλλα το πιάτο είναι νόστιμο αν και δύσκολο στον χειρισμό του αφού οι πατάτες, λόγω σχήματος και λεπτότητας, τείνουν να φεύγουν απ το πιρούνι. 7.50 ευρώ.

Μπουκιές κοτόπουλο με καπνιστό τυρί Μετσόβου σε φωλιά από κανταϊφι. Δεν περίμενα να μου αρέσει κι όμως…. ένα πληθωρικό πιάτο με ζουμερό κοτόπουλο και εξαιρετική, καπνιστή, τυρένια γεύση. 6.50 ευρώ.

Φρέσκα μακαρόνια με ραγού από μοσχάρι. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τα κλασσικά κι αγαπημένα μακαρόνια με κιμά απλώς ο κιμάς είναι χοντροκομμένος ή το μοσχάρι ψιλοκομμένο, διαλέξτε όποια εκδοχή σας ταιριάζει καλύτερα. Καλό, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο, με βασικό default τα μακαρόνια τα οποία, καθότι φρέσκα, είχαν χάσει τη στιλπνότητά τους, ήταν τραχιά αφήνοντας μια δυσάρεστη αίσθηση στο στόμα. 9.00 ευρώ.

Τριλογία από λουκάνικα. Ίσως τα έφαγα όταν είχαν κρυώσει, η αλήθεια είναι ότι δε μου είπαν πολλά πράγματα. 7.00 ευρώ.

Θρακιώτικο κους κους με άρωμα από γεμιστά και νιβατό τυρί. Δεν υπήρχε περίπτωση να διαλέξω εγώ αυτό το πιάτο στον αιώνα τον άπαντα. Μας το κέρασαν στη δεύτερη επίσκεψή μας και επέμεναν να το δοκιμάσω. Το έκανα για λόγους ευγένειας. Ότι το έφαγα σχεδόν όλο, μάλλον, δεν εμπίπτει στους προανεφερθέντες λόγους. Με την πρώτη μπουκιά μου ήρθε όλη η γεύση που έχει το ελληνικό καλοκαίρι. Τέλεια βρασμένο το ζυμαρικό, υπέροχα αρώματα μυρωδικών, umami γεύση ντομάτας, κρεμώδες τυρί που έντυνε το σύνολο και ταίριαζε απίστευτα. 4.00 ευρώ.

Στον Δυόσμο θα ξαναγυρίσω. Γιατί?

Γιατί, απλούστατα, με κέρδισαν οι άνθρωποί του. Ο Στέλιος και τα κορίτσια (ας με συγχωρήσουν που δε θυμάμαι τα ονόματά τους) είναι άμεσοι, φιλικοί, δεκτικοί στις παρατηρήσεις, συζητούν, εξηγούν, δέχονται, έχουν όραμα, άποψη, κέφι, μεράκι. Είμαι σίγουρη ότι οι, όποιες, αστοχίες θα διορθωθούν, θα το πάνε ένα βήμα παραπέρα, θα κάνουν την υπέρβαση, θα βρω πιάτα τα οποία θα ανυπομονώ να ξαναγευτώ.

Εις το επανιδείν λοιπόν.

Υγ1. Επειδή είναι της μοδός, κατά πως φαίνεται, είπα να τραβήξω ένα μπαράζ υστερόγραφων διότι αν είναι να το κάνεις.. κάντο σωστά and go all the way…αλλά…βαριέμαι. Πολύ! Θανάσιμα! Όπως κάποιες επαναλαμβανόμενες κριτικές και το pattern ψήφων τους. Δε διαθέτω πέταλα, ατυχώς, όπως το Χρυσανθεμάκι δια να μαδήσω, κούρεψα το μαλλί οπότε δεν έχω, πλέον, κοτσίδια να τραβήξω, με βλέπω να προβαίνω στο “ Άσε με μάνα.. σηκώνω μοϊκάνα” κατά πως λέει ένα φοβερό κομμάτι που μου έστειλε μια μαύρη οχιά που κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Keep those songs coming. Love them.
Ευτυχώς που υπάρχουν εκείνες οι άλλες κριτικές με τη φρέσκια ματιά, το παιχνιδιάρικο, ανατρεπτικό στυλ, τη rock attitude, το απόλυτα προσωπικό ύφος, αυτές που, αληθινά, ανυπομονώ να διαβάσω, μου φτιάχνουν τη μέρα, τη διάθεση, με κάνουν να θέλω πάω στα μαγαζιά που αναφέρονται, ιδανικά μαζί με τους γράφοντες και τις οποίες θεωρώ δώρο.

Υγ2. Welcome Τρώγων.

23 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Περί γενέσεως και φθοράς
Αριστοτέλης 4π. Χ.

Παρασκευή 11 Αυγούστου βράδυ.

Καθότι γνωστή για τις ενοράσεις και μαντικές ικανότητες που διαθέτω, μπορώ να σας πω από τώρα το πρώτο σχόλιο που θα λάβω μετά τη δημοσίευση της κριτικής. “ Το πόσο μ’ αρέσει να διαβάζω κριτικές του Αυγούστου στα τέλη Οκτώβρη, δε λέγεται” Ωραία! Συμφωνώ! Τι να κάνω, όμως, για πείτε μου? Έχω δουλειές λέμεεεε, κόσμο να δω, δε μου αρέσει να γράφω για το μπισκοτάκι που συνόδευε τον καφέ που ήπια (αν και κάτι “σβουριχτά”cookies μου έχουν κολλήσει κι αυτήν την υπόσχεση δε σκοπεύω να την αφήσω να περάσει έτσι, σαν κάτι άλλες που εδόθησαν και δεν τηρήθηκαν), αφήστε που πρέπει να μου έρθει η έμπνευση και η Μούσα μου, τώρα τελευταία, κάνει απιστίες! Αλλά δε φταίει κανένας άλλος…εγώ φταίω που κάνω παρέα με στρίτζους. Γενικώς, δηλαδή, εγώ φταίω για όλα αλλά αυτό είναι ένα θέμα με το οποίο δε θα ασχοληθώ, επί του παρόντος, διότι θα αρχίσω τα Ομ! Ομ! Ομ!

Τελευταίο βράδυ στην Αθήνα. Την επομένη το, πολύ, πρωί ταξιδεύαμε δια την ηρωική νήσο. Η βραδιά προ των διακοπών είναι, πάντα, αφιερωμένη στη μαμά και τη θεία τις οποίες κερνώ για την επερχόμενη γιορτή μου και αποχαιρετώ για το δεύτερο μισό του Αυγούστου.

Καλοκαίρι, ζέστη, νηστεία. Συνδυασμός που μόνο σε θαλασσινά μπορεί να οδηγήσει. Καινούργιο μαγαζί γιατί οι κυρίες μου αισθάνονται όμορφα όταν τις πηγαίνω κάπου που δεν έχουν ξαναπάει. Σκέφτομαι διάφορα, κάνω κάποια τηλέφωνα, πολλά είναι κλειστά, η Γιαγιά Ελισάβετ, όμως, όχι οπότε κλείνω τραπέζι και αφού διευθετώ τα τελευταία ζητήματα( τα οποία παρέμειναν διευθετημένα και under control, γεγονός πρωτοφανές) στο γραφείο, τρέχω για τον απαραίτητο καλοκαιρινό καλλωπισμό άκρων και κεφαλής, τις παραλαμβάνουμε, φτάνουμε.

Σας έχω πει, εγώ, ποτέ, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, πως φτάνουμε? Not! Το είχα μέχρι τη Συγγρού μετά κάπου στρίψαμε, Τζιτζιφιές είναι, κοντά στο Νιάρχειο έχω την αίσθηση, μεγάλος δρόμος, δε χαθήκαμε, εύκολο θα είναι. Γενικά όταν είμαι στο αυτοκίνητο δεν παρατηρώ, ακούω μουσική, αναφωνώ 8 φορές στις 10…πόσο καιρό έχω να το ακούσω αυτό, βλέπω τον δρόμο να χάνεται και σκόρπιες εικόνες.

Ο χώρος είναι…”θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε”! Μου θυμίζει έντονα σκηνή από ελληνική ταινία του 60. Μόνο τα χρωματιστά λαμπιόνια λείπουν. Κι ο Ζαμπέτας να παίζει μπουζούκι. Έχει θετική αύρα, αθωότητα, τιμιότητα, ξεκάθαρο ύφος. Αυλή σκεπασμένη με κληματαριά, λουλούδια, φυτά περιμετρικά, τραπέζια/καρέκλες περασμένων δεκαετιών άνετα, όμως, αραιά τοποθετημένα με κυρίαρχη αίσθηση αυτή της καθαριότητας όπου κι αν κοιτάξω.

Το μαγαζί γεμάτο κι όμως από την πρώτη στιγμή που μας υποδέχτηκαν με χαμόγελο, έως ότου μας ξεπροβόδισαν, πάλι, με χαμόγελο δεν υπήρξε στιγμή που να χρειαστεί να τους ψάξουμε. Σερβίτσια, νεράκι, ψωμί, ποτά, ήρθαν άμεσα, ο πάγος ανανεωνόταν χωρίς να χρειαστεί να το υπενθυμίσουμε, τα πιάτα δεν άργησαν καθόλου. Εικάζω ότι πρόκειται για μέλη της οικογένειας αφού τέτοια εντύπωση αποκόμισα, κάπως, έτσι σερβίρω κι εγώ στα τραπέζια που κάνω σπίτι μου.

Ακόμα κι αν δεν έβλεπα την τεράστια σημαία του Πόντου που κρέμεται στο εσωτερικό, δεν άκουγα την πλειοψηφία των θαμώνων να ομιλούν τη ρωσική, η ανάγνωση του καταλόγου θα με υποψίαζε για την καταγωγή της γιαγιάς βλέποντας τα πέλμενι, βαρένικι, ντολμάδες, να φιγουράρουν. Καθότι προσανατολισμένοι σε θαλασσινά δεν τα δοκιμάσαμε, λέω, όμως, να το κάνω σε μελλοντική επίσκεψη. Κατά τα άλλα, οι κλασσικές σαλάτες, ορεκτικά, θαλασσινά και ψιλό ψαράκι που περιμένεις από ένα τέτοιο μαγαζί. Σας είπα ότι είναι ξεκάθαρο. Διαλέξαμε:

Χωριάτικη. Αύγουστο μήνα με τα λαχανικά που την αποτελούν στα καλύτερά τους δεν είχε μεγάλες πιθανότητες να αποτύχει. Πλούσια, φρεσκοκομμένη, μια χαρά.

Σκορδαλιά. Εδώ τα χαλάσαμε λιγάκι. Περίμενα μια πιο σπιρτόζα εκδοχή. Κακή δε θα την έλεγα αλλά ρε παιδί μου…για σκορδαλιά μιλάμε, δικαιώστε το πρώτο συνθετικό της λέξης.

Γαύρο μαρινάτο. Σπιτικός, ξιδάτος, κρουστός.

Πατάτες τηγανητές. Σιγά μην έλειπαν. Εννοείται φρέσκιες και σπιτικές και αλάδωτες και τραγανές.

Μύδια αχνιστά. Το τι μύδι έφαγα φέτος το καλοκαίρι ελέω του καλού μου δεν περιγράφεται. Ξέρει αυτός. Στρουμπουλά, ψωμωμένα, φρεσκότατα, με το σκορδάκι τους, τα καρεδάκια κρεμμυδιού, το θαλασσινού αρώματος ζουμάκι τους.

Χταπόδι στη σχάρα. Δύο τροφαντά πλοκάμια, καθόλου στεγνά, ωραίο άρωμα, λαδάκι, ξυδάκι, γεια σας.

Καλαμάρι, ή μήπως ήταν θράψαλο, θα σας γελάσω και δεν το θέλω, ψητό. Προικισμένο με τις ίδιες αρετές του χταποδιού. Ωραίο.

Μαριδούλες. Λιλιπούτιες, ελαφροτηγανισμένες, τραγανιστές και πολλές, πάρα πολλές, τόσο πολλές που οι κυρίες μου πήραν δουλειά για την επόμενη μέρα. Τους άρεσαν και την επαύριον. Θέλουν να ξαναπάμε να τις φάμε. Success story.

Γαρίδες ψητές. Το βαρύ πυροβολικό. Crunchy απέξω, ζουμερές, κατάλευκες μέσα, λίγο χοντρό αλατάκι μόνον ως άρτυμα. Νόστιμες, πολύ νόστιμες, τόσο νόστιμες που, παρόλο που είμαι γνωστή για τη χρήση μαχαιροπίρουνου παντού, στην τρίτη το παράτησα κι έβαλα χέρι. Το οποίον χέρι ξεμύρισε, βέβαια, μετά από τρεις μέρες αλλά χαλάλι τους.

Μαζί με ούζο, μπύρες, σόδες (απαραίτητες) ο λογαριασμός έφτασε τα 80 ευρώ για τέσσερα άτομα. Σας το είπα ότι είναι τίμιο. Κέρασμα στο τέλος μια μεγάλη πιατέλα με φρούτα εποχής. Ότι έπρεπε.

Φεύγοντας είδα τη γιαγιά Ελισάβετ να κάθεται σε μια καρέκλα να ξεκουραστεί. Πολύ θα ήθελα να της πιάσω την κουβέντα. Είμαι σίγουρη ότι θα είχε πολλές ιστορίες να διηγηθεί. Δεν το έκανα αλλά, ίσως, το κάνω την επόμενη φορά.
Θυμήθηκα τις δικές μου γιαγιάδες. Η μία καλοζωισμένη Υδρέισσα και η άλλη, της οποίας φέρω το όνομα, μια λεπτή δωρική φιγούρα η οποία όμως πηγαινοερχόταν στην Αμερική δυο, τρεις φορές τον χρόνο και καβαλούσε ζόρικα άλογα μέχρι το τέλος.
Έβλεπα τη μαμά και τη θεία. Δύο γυναίκες για τις οποίες έχει λεχθεί ότι “ αυτές και η μύτη να τους πέσει, δε θα σκύψουν να τη σηκώσουν”. Τα χρόνια τους, πια, είναι πολλά και η φθορά του χρόνου, παραπάνω από, εμφανής. Δε μπορώ παρά να αναρωτιέμαι…του χρόνου? Θα είναι εδώ?

Κάθε αρχή έχει και ένα τέλος. Με τη διαδικασία της γέννησης αρχίζει κι αυτή της φθοράς. Οι κύκλοι οφείλουν να κλείνουν. Είναι παρηγορητικό όταν αυτό γίνεται ομαλά και στην ώρα του. Προσφέρει γαλήνη σαν κι αυτά τα ζεστά Αυγουστιάτικα βράδια που περνάς με την άμεση οικογένειά σου και τα οποία σου δίνουν τη δυνατότητα να είσαι ακόμα παιδί.

03 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Tzia τε και fratello συνέγραψαν, tzia μεν ως πρωθιέρεια, fratello δε ως καντηλανάφτης (τα σχόλιά του εντός παρενθέσεων).
Είναι η πρώτη φορά που θα προτιμήσω τον καντηλανάφτη…απ τον ναύτη!

«Άσε τις τρέλες στις Σεϋχέλλες,
πάμε για μπύρα στο Altamira! »
Αυτό λαμβάνω στο inbox όταν ανακοινώνονται τα εστιατόρια που συμμετέχουν στην εβδομάδα καλοφαγάδων, κι όταν μιλά ο πρώτος τη τάξει χρήστης εγώ προσωπικά ακολουθώ με κλειστά μάτια.

Γιατί τον εμπιστεύομαι.

Απολαμβάνω τις κουβέντες μας.

Γελάω απίστευτα με το σαρκαστικό του χιούμορ.

Είμαι σίγουρη ότι δε θα μου αρνηθεί τη συγγραφή κοινής κριτικής η οποία θα φέρει στη σκηνή το δίδυμο Fratzia ή Tziatello για άλλη μία guest εμφάνιση (μετά το ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ στο Περιστέρι).

Ευχής έργον αποτελεί η συμφωνία και των υπόλοιπων φίλων να επιλέξουν τη συγκεκριμένη βραδιά, όχι ότι τους άφησα και πολλά περιθώρια για κάτι άλλο.

Αφού ξεμπερδεύουμε με τα διαδικαστικά, που θα’σαι που θα’μαι, θα προλάβω δε θα προλάβω, ποιος θα περάσει να πάρει ποιον, κράτα μου θέση, κατορθώνω να είμαι έτοιμη στην ώρα μου. Στην ώρα του είναι επίσης το αγαπημένο αγόρι που τον τελευταίο καιρό, αγόγγυστα, έχει επωμιστεί να με πηγαινοφέρνει σε διάφορες περιστάσεις. Το αποτέλεσμα: Φτάνουμε καθυστερημένοι, αφού έχει απίστευτη κίνηση, αφήστε που κολλάει και το gps (Στρατηγός με κολλημένο gps; Αν είναι δυνατόν! ), με αποτέλεσμα να κάνουμε κύκλους στην κόλαση του Αμαρουσίου. Στα μικρά διαστήματα που δε βρίζω προλαβαίνω να στείλω ενημερωτικά μηνύματα του στυλ “κοντά είμαστε”, “φτάνουμε” μέχρι και να κλίνω το «η όψις, της όψεως».

Επιτέλους ακούμε τη φωνή του gps, το οποίο εδέησε να ξεκολλήσει να ανακοινώνει το πολυπόθητο “φτάσατε στον προορισμό σας” και ως γνωστή γαϊδούρα αφήνω το αγόρι να παρκάρει μόνο του και μπαίνω φουριόζα μέσα πηδώντας δυο δυο τα σκαλιά της εισόδου. Πώς γλύτωσα το σαβούρντισμα είναι απορίας άξιον.

Anyway, που λέω κι εγώ, μπαίνω μέσα, οι άνθρωποι με υποδέχονται ευγενέστατα, μου υποδεικνύουν το τραπέζι μας, όχι ότι ήταν απαραίτητο δηλαδή, αφού ήταν το πιο πολυπληθές της βραδιάς, μοιράζω χαιρετούρες και συγγνώμες και κάθομαι.

Ο χώρος είναι αρκετά μεγάλος, άνετος, με διάφορα διακοσμητικά στοιχεία των περιοχών, πολιτισμών και κουζίνας που πρεσβεύει το Altamira. Όσον αφορά εμένα υπερίσχυσε το μεξικάνικο στοιχείο, τόσο, που νόμιζα ότι είχα μεταφερθεί στη Santa Fe. Χαρούμενα, έντονα χρώματα που όμως δεν κούραζαν, ξύλινα, μεγάλα, σταθερά τραπέζια, άνετες καρέκλες, ωραίος φωτισμός, ταξιδιάρικη αίσθηση. (Ακριβώς! Μολονότι μου λείπει το εστιατόριο της Τσακάλωφ, οφείλω να ομολογήσω ότι το ALTAMIRA του Αμαρουσίου θα μπορούσε, όπως είναι, να διακτινιστεί στο Παρίσι, το Βερολίνο ή το Λονδίνο και θα ταίριαζε γάντι. )Όπως βλέπετε έχετε να κάνετε με πολυταξιδεμένο δίδυμο. Μπαίνουμε στα αεροδρόμια και μας χαιρετούν ως κι οι καθαρίστριες.

Για το προσωπικό και την εξυπηρέτηση δεν έχω λόγια, αφού υπήρξε άψογη. Ανέλαβαν την επιλογή των πιάτων, ήταν παρόντες οποιαδήποτε στιγμή, επαναλάμβαναν ακούραστα τα συστατικά των πιάτων, ανανέωναν άμεσα φαγητά, ποτά κι ό, τι άλλο ζητούσαμε, σέρβιραν με εξαιρετική κομψότητα αλλάζοντας μαχαιροπήρουνα ούτε θυμάμαι πόσες φορές, ήταν ανοιχτοί στις παρατηρήσεις που έγιναν, μας περίμεναν υπομονετικά να αποφασίσουμε να φύγουμε. Τύχαμε ειδικής μεταχείρισης λόγω του event; Σε έναν μικρό βαθμό ίσως ναι, αλλά πιστεύω ειλικρινά ότι και οι άλλοι πελάτες τους τυγχάνουν της ίδιας αντιμετώπισης με ελάχιστη διαφορά.
(Ήταν εξαιρετικά βολικό το ότι ο σεφ πήρε την πρωτοβουλία και μας σέρβιρε στο πιάτο – με την πρέπουσα σειρά – 15 διαφορετικά πράγματα + 6 γλυκά σε ποσότητα επαρκή ώστε να σχηματίσουμε γνώμη χωρίς να διακινδυνεύσουμε διάτρηση στομάχου. )

Όσον αφορά το φαγητό θα αφήσω τον συν-γράφοντα να σας τα πει καλύτερα (Εγώ απλώς καντήλια ανάβω, συντρόφισσα! ), γιατί εγώ ομολογώ ότι έχασα τη μπάλα. Το βέβαιον είναι, και νομίζω ότι κι ο Fratello θα συμφωνήσει, ότι από την ώρα που έχουμε να κάνουμε με τόσο πολυσυλλεκτικό μενού το αποτέλεσμα δε θα είναι (δεν μπορεί να είναι) εξίσου πετυχημένο σε όλα τα πιάτα.

Ας πούμε για τα μεξικάνικα: Ήταν φρέσκα στη γεύση, απόλυτα ελαφρά, αλλά για μένα τους έλειπε η ένταση που έχω συνηθίσει. Περιέργως μου άρεσαν περισσότερο τα ινδικά τους, ίσως, γιατί κι αυτά ήταν σχετικά ήπια.

Προσωπικά αγαπημένα πιάτα της βραδιάς που ξεχώρισα ήταν:

H κακτοσαλάτα που ήταν αρκετά έντονη και καυτερή. (Συμφωνώ, πραγματικά αλλιώτικη γεύση. )

Η (σαλάτα) Del Mar, η οποία ήρθε σερβιρισμένη με μια μικρή φωλιά τορτίγιας και ήταν δροσερή, νόστιμη, με ωραία θαλασσινά.

Τα samosas δεν είχαν καμία αίσθηση λαδίλας, ωραία γέμιση και υπέροχα chutneys(ω ναι! ) ως συνοδευτικά.

Το κοτόπουλο με μήλο.

Το ταντούρι τους που μολονότι όταν το είδα θεώρησα ότι είχε στεγνώσει, αποδείχτηκε ζουμερό και νόστιμο, το δικό μου κομμάτι τουλάχιστον. (Το δικό μου όχι, προφανώς οι καντηλανάφτες παίρνουν τα αποφάγια. )

Το μοσχάρι με κάστανα και κινέζικα μανιτάρια.

Η πάπια η οποία είχε εξαιρετική γλυκίζουσα πορτοκαλένια σάλτσα, αλλά…την είχαν παραψήσει. Αν προσεχθεί αυτό θα αποτελεί ένα από τα καλύτερα πιάτα τους.

Το green curry(σταματήστε να κοροϊδεύετε την προφορά μου)τo οποίο ήταν ευχάριστα καυτερό. (Για μένα το number one. )

Το συνοδευτικό basmati (το οποίο ταίριαζε με όλα τα φαγητά που δοκιμάσαμε). Καιρό είχα να φάω τόσο πετυχημένο, αρωματικό και σωστά βρασμένο ρύζι.

Για τα γλυκά μη με ρωτάτε πολλά. Ήμουν έξω και κάπνιζα. Δοκίμασα μόνο μια κουταλιά από το banoffee και την κρέμα καρύδας οπότε δε μπορώ να πω κάτι. Βλέπω όμως ότι έχασα μερικά πολύ ενδιαφέροντα. Καλά να πάθω. (Κανένα πρόβλημα, ο καντηλανάφτης κράτησε τις επάλξεις: Εξαιρετική η pannacotta, ακολουθούμενη από την τούρτα Mexicana και το cheesecake στην τρίτη θέση. Το banofee και να το έτρωγα, που δεν το τρώω, δε θα το είχα προλάβει με τον VAGELIS απέναντί μου. )

Ήταν μια λαμπερή βραδιά που τα είχε όλα. Καλή διάθεση, έξυπνες ατάκες, ενδιαφέρουσες συζητήσεις, άνετη επικοινωνία, γέλια, πειράγματα, festive mood. Σαν ένα εφηβικό πάρτι, αυτή την αίσθηση είχα. Επιτρέψτε μου να αναφέρω και να ευχαριστήσω έναν έναν τους συνδαιτυμόνες της βραδιάς που την έκαναν αξέχαστη.

- Την Ευδοξία, η οποία υπήρξε απόλυτα πετυχημένη και άψογη οικοδέσποινα. (Χαλάλι το άγχος που τράβηξε παγιδευμένη στην κίνηση, μέχρι να καταφέρει να έρθει. ) Ευχαριστούμε από καρδιάς.
- Τον fratello γιατί…είναι αυτός που είναι. Δε χρειάζεται τίποτα άλλο.
- Τον VAGELIS για την ολύμπια ψυχραιμία που επέδειξε. Συγχαρητήρια! Εγώ στη θέση του θα με είχα δείρει. Plus το γλυκό που ήρθε την επόμενη μέρα στο γραφείο.
- Τα κορίτσια και το αγόρι του e-table για το κέφι και τη δροσιά τους συν τον άψογο τρόπο που χειρίζονται τις κρατήσεις μας.
- Τον George γιατί είναι ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που γνωρίζω.
- Τη Ram για το άμεσο μήνυμα. Θα μιλήσουμε να κανονίσουμε επιτέλους.
- Τη Boux που είναι παλιά γνώριμη. (Boux, συγνώμη που δε σε γνώρισα αμέσως, σέρνεται Alzheimer βλέπεις. )
- Τον PV που ρωτάει πάντα για τον καλό μου. Κι ας μην του αρέσουν οι μεγάλες περίεργες κριτικές που αρέσουν σε μένα.
- Τον ValueSeeker που είχα καιρό να δω. Περιμένω τραγούδι.
- Το Χρυσανθεμάκι…γιατί συνεχίζει την παράδοση που θέλει τα κορίτσια της νομικής να έχουν στενές σχέσεις με μηχανολόγους. Και για τις υπέροχες φωτογραφίες που βγάζει πάντα. Θα αρχίσω να σε πληρώνω.
- Τον Piperman γιατί δε βαριέται να γράφει όόόλον τον κατάλογο (με πλήρες ιστορικό της επιχείρησης και των στελεχών της μέχρι δευτέρας γενεάς) συν τις πληροφορίες που αποκόμισα σχετικά με ήρωες blockbuster σειράς. (Καλά, τώρα τους έστειλες όλους! Όμως ο σωστός καντηλανάφτης στόμα έχει και μιλιά δεν έχει. Άσ’ τους να αναρωτιούνται τι εννοεί η πρωθιέρεια. )
- Τον Vaggg που δεν έχω ρωτήσει ακόμα προς τι τα τρία g, αν και υποψιάζομαι την απάντηση (moi aussi), για την επική ατάκα η οποία έχει γίνει ήδη viral “ό, τι βάζουμε στο στόμα μας έχει ένα κόστος”! Μπορείτε να το εκλάβετε όπως θέλετε. (Tzia!!! )
- Last but not least…the legendary Mr. Pass1! Ότι και να πω θα είναι λίγο. Το μόνο που μένει είναι να ανακαλύψουμε το βαθμό συγγένειας που μας ενώνει. Στην επόμενη ζωή μας όμως είμαι σίγουρη ότι θα είμαι η πεθερά του. Μου χρωστάς ένα video. Το περιμένω. (Pass1, κι εγώ χάρηκα την κουβέντα μας. Να μη χαθούμε! )

(Κύριε ελέησον, κύριε ελέησον, κύριε ελέησον! )

Η Πρωθιέρεια και ο Ιερέας (αφήστε τον να λέει ότι είναι καντηλανάφτης) θα δεηθούν για εσάς και φυσικά θα επανέλθουν …δήλωση που μπορεί να εκληφθεί και ως απειλή!

Σημερινές

Ανακοινώσεις

2 ΝΕΕΣ

ΜΟΥΣΙΚΟ ΜΕΖΕΔΟΠ...
ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΘΕ Β...
Ταβέρνες με τραγούδι
Νέα Ιωνία
ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΣ
Shashlikara έχεις φάει;
Ρωσία & Κεντρ. Ευρώπη
Καλλιθέα