Loader

tzia

Κριτικές: 144
Μέλος από: Δεκ 2013

Εμφάνιση:

16 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Ταξίδι αλαργινό.

Μη φοβάστε. Είναι δυνατόν γυναίκα που βαριέται τα ταξίδια με πλοίο να σας βάλει να κάνετε υπερπόντιο? Ούτε ναύλος για τον Νότο θα σας τύχει ούτε θα πάρετε το πειρατικό του Captain Jimmy.

Το μόνο που θα χρειαστεί να πάρετε είναι το αμάξι σας, διότι δεν είμαι σίγουρη για τις συγκοινωνίες που παίζουν στον upper Βύρωνα, να ανεβείτε τη Φορμίωνος, να περάσετε την Καραολή κ΄ Δημητρίου και λίγο πριν αναρωτηθείτε “που πάμε μάνα?”, έχοντας τα μάτια σας ανοιχτά, να δείτε την Τμώλου, να κάνετε δεξιά και… “φτάσατε στον προορισμό σας” όπως ανακοινώνει η υπερκόσμια φωνή των, απανταχού, gps.
(Άσχετο …το πρώτο gps του καλού μου ανακοίνωνε τον υπολογισμό διαδρομής σε γιάρδες! Αλήθεια τώρα? Αν ήμουν ικανή για τέτοια μετατροπή θα είχα αποφοιτήσει από το ΜΙΤ εντοπίζοντας τον προορισμό μου μέσω συντεταγμένων δορυφόρου).

Θα παρκάρετε, σχετικά, εύκολα, αναλόγως της μέρας και της ώρας. Θα κοιτάξετε, με λίγη προσοχή, να δείτε την ταμπέλα του μαγαζιού η οποία δε βγάζει μάτι. Θα δείτε και μία όμορφη βεράντα, αυλή, πρασιά, μπαλκόνι να το πω? Τέλος πάντων τον εξωτερικό χώρο του μαγαζιού ο οποίος είναι πολύ χαριτωμένος για ηλιόλουστες μέρες και γλυκά βράδια. Ο δρόμος μπροστά είναι ήσυχος οπότε δε θα ενοχληθείτε ακόμα κι αν βρίσκεστε στο ίδιο επίπεδο με αυτόν.

Να μπείτε όμως, ασχέτως εποχής, μέσα. Για να βγείτε στη Νάξο. Για την ακρίβεια σε ένα καφενείο χωριού του νησιού, πριν πολλά χρόνια, που εκτελούσε και χρέη μπακάλικου μεταξύ άλλων. Στα δεξιά σας υπάρχουν διάφορα συσκευασμένα καλούδια του τόπου, αλλά και του Αιγαίου, όπως όσπρια, γλυκά κουταλιού, ντοματάκι της Σαντορίνης, λουκούμια, χαλβαδόπιτες. Ευθεία θα δείτε το ψυγείο με τα τυριά, οι, πολύ, παλαιότεροι θα θυμηθούν το τεζάκι καφενείων των παιδικών τους χρόνων ενώ θα κλέψετε ματιές από την κουζίνα. Αριστερά, πίσω από τα ράφια, θα ανακαλύψετε ένα μικρό μαγαζάκι με σκούρα ξύλινα τραπέζια και καρέκλες, νησιώτικο αέρα και χαριτωμένες διακοσμητικές λεπτομέρειες σαν τα φανάρια που εκτελούν χρέη φωτιστικών.

Ο κατάλογος χωρίζεται σε πιάτα της θάλασσας και της γης με, ελαφρώς, υπερισχύοντα τα πρώτα. Λόγω walking distance (ο υβριδικός τρόπος λόγου που λέγαμε.. ) από το σπίτι της μίας κολλητής, έχω δοκιμάσει και τα δύο.

• Υπέροχη η ναξιώτικη σαλάτα σε παξιμαδοκούπα. Φάτε τις ντομάτες, πιπεριές, αγγούρι, κρεμμύδι, ελιές, κάπαρη, ξινομυζήθρα πρώτα αφήνοντας το παξιμάδι να τραβήξει καλά όλους τους χυμούς και τα αρώματα. Συνοδέψτε μ’ αυτό τις τελευταίες γουλιές του ποτού σας (8.50e).
• Ωραία και τραγανή η τυρόπιτα με γραβιέρα Νάξου και παστουρμά (7.50e).
• Τα σουτζουκάκια είναι αρωματικά όσο και ελαφριά (7.00e).
• Η λεμονάτη, ζεστή φάβα με πάπρικα (5.00e).
• Γαύρος μαρινάτος σπιτικός, περιποιημένος (5.00e).
• Μπακαλιάρος καπνιστός λευκός, σε αέρινες φέτες (6.50e).
• Μύδια αχνιστά με σωστό βράσιμο και ωραίο ζουμάκι (7.50e).
• Γαριδάκι ψιλό τηγανιτό που τρώγεται απνευστί και ζητείται επανάληψη (6.50e).
• Καλαμαράκια ελαφροτηγανισμένα και τραγανά αλλά συμβατικά (7.50e).
• Χταπόδι ωραίο αλλά δε δικαιολογεί τα 10e.
• Κουτσομουράκια φρεσκότατα, τραγανά, χωρίς περιττό λάδι
(50e/kg).

Το νεράκι που θα σας έρθει θα είναι βρύσης. Στο τραπέζι σας θα υπάρχει λάδι, εξαιρετικής ποιότητος, και ξύδι (Κάπως πρέπει να συνεφέρουμε την Ιωάννα μετά το ψυχικό τραύμα που έχει υποστεί). Τα κορίτσια που εξυπηρετούν θα είναι κοντά σας ενώ θα κρατήσουν την κουζίνα ανοικτή σε περίπτωση ατυχήματος (άμα λέω εγώ για τα πρωτοχρονιάτικα φλουριά δε με πιστεύετε). Ποικιλία ποτών που δε θα αφήσει κανέναν παραπονεμένο. Τελικός λογαριασμός…όχι πάνω από 20e/το άτομο.

Μπορεί το ταξίδι να μην είναι αλαργινό με την έννοια των ψαγμένων, διαφορετικών γεύσεων. Να μη λέω ψέματα. Εγώ είμαι, αυτών, των διαφορετικών ταξιδιών. Όμως.. έχει τη χάρη του, που και που, το ταξίδι σε ήρεμα, γνώριμα, ασφαλή νερά. Θα το ξανακάνω πολύ σύντομα με μεγάλη απόλαυση. Αρκεί οι συνταξιδιώτες να δέχονται ότι είναι ένα διάλειμμα, όντας έτοιμοι να σε ακολουθήσουν ή, γιατί όχι, να σε ωθήσουν στην επόμενη υπέρβαση. Αλλιώς.... Έχει νόημα? Πείτε μου?

09 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Comfort food.
Όρος που, σαν το old school, έχει παραχρησιμοποιηθεί χωρίς να είμαι σίγουρη για το τι, ακριβώς, σημαίνει. Ίσως γιατί είναι υποκειμενικός. Ποια είναι τα φαγητά που μας “παρηγορούν”? Τα φαγητά της μαμάς μας? Της οικογένειας? Αυτά που έχουμε συνηθίσει να τρώμε συγκεκριμένες μέρες του χρόνου? Που τα έχουμε συνδέσει με εποχές? Με χώρες?, μέρες?, ώρες?, ανθρώπους?

Ο δικός μου ορισμός είναι όλα τα ανωτέρω. Οι πίτες και τα τυροπιτάκια της μαμάς μου. Η κοτόσουπα, χοιρινό ψητό, ρώσικη σαλάτα, των Χριστουγέννων by θεία Αλίκη. Ο πρώτος καγιανάς του καλοκαιριού, η pizza των παιδικών μου ασθενειών αλλά και η Greek lover’s της καλοκαιρινής Κυριακής, μετά από μπάνιο, με τον Rommel να ζητιανεύει κι εμένα να ενδίδω. Οι φρυγανιές με βούτυρο και μέλι. Κι αυτό, που εγώ ονομάζω το κινέζικο της επόμενης μέρας.

Μερικές φορές τα δικά μου ΠΣΚ είναι περισσότερο κουραστικά κι απ τις εργάσιμες μέρες. Έχω την τάση να μεταφέρω σ’ αυτά ότι δε μου βγαίνει μέσα στην εβδομάδα. Ξυπνάω την ίδια ώρα, δηλαδή, αυτήν που όλη η φύση ησυχάζει κι αναστενάζουν τα κλεφτόπουλα, ενώ έχω κοιμηθεί αργά, γιατί θέλω, κι εγώ, να δω τους αγαπημένους μου.

Κάπου λοιπόν προς το μεσημέρι της Κυριακής η συσσωρευμένη κούραση, ο ελάχιστος ύπνος και η προοπτική της εβδομάδος που ξεκινά, μεταφράζονται σε έναν, ελαφρύ, πονοκέφαλο, διάθεση ‘’και πεινάω και βαριέμαι και πονώ και…(τη συνέχεια την ξέρετε)” με μοναδικό αντίδοτο το κινέζικο.

Ούσα σε τέτοιο mood κι αφού μελέτησα το ask (διότι αυτό μελετώ πρωτίστως κι όχι το e-table) παρέσυρα τη sagrada familia στο Asian Taste. Είχε μπουφέ. Κανένα πρόβλημα. Τους λατρεύω, εξάλλου, αν και αποτελώ εφιάλτη για τους ανθρώπους πίσω από αυτούς. Βλέπετε είμαι ικανή να κάνω ατελείωτες βόλτες μπροστά τους μελετώντας τα προσφερόμενα είδη ενώ σχεδιάζω, νοερά, τον συνδυασμό σαλάτας, ορεκτικών, κυρίως, γλυκών που θα επιλέξω αφού, είμαι κι εγώ, κάθετα, αντίθετη της λογικής που προστάζει να γεμίζεις ξέχειλα πιάτα, με κάθε είδους γεύσεις, τα οποία δε φαγωθούν καταλήγοντας στον σκουπιδοτενεκέ.

Εντυπωσιακό απέξω, με εύκολο παρκάρισμα. Αίσθηση κόκκινου και χρυσού. Ενυδρεία, νερό που τρέχει, ψαράκια, ζωντανοί αστακοί και καβούρια. Πιο πλαστικοποιημένος κι ουδέτερος ο όροφος. Ναι. Βλέπει Ακρόπολη στο βάθος. Μέσα από γκρίζες ταράτσες, σύρματα και κεραίες τηλεόρασης. Δε μου είπε κάτι.

Δεν ξέρω αν επιτρέπεται να βαθμολογήσω την εξυπηρέτηση μια τέτοια μέρα γιατί, εκ φύσεως, δεν αλληλεπιδράσαμε με τους σερβιτόρους. Μας έφεραν εμφιαλωμένο νερό, μπύρα, σάκε που παραγγείλαμε κι αυτό ήταν όλο. Ή μάλλον… θα σχολιάσω εδώ τις, απαράδεκτα, ακριβές τιμές αυτών. 2.80 για απλό νερό, 3.80 για τη Mythos σε μικρό μπουκάλι, 7 ή 8e για το νερωμένο sake? I don’t think so…

Ο μπουφές ήταν, εντυπωσιακά, μεγάλος με πλήρη επάρκεια αν και late noon. Δύο σούπες (ωραία η hot and sour), πιατέλα με sushi (ω! ξέρετε τώρα), άκυρες επιλογές όπως ντοματοσαλάτα, πατάτες τηγανιτές, παναρισμένα schnitzel κοτόπουλου (περιέργως αυτά είδα να τρώνε οι ασιάτες εργαζόμενοι), spring rolls, won tons, dumplings με διαφορετική γέμιση το καθένα πιθανώς (στην τελική γεύση δεν υπήρχε καμία διαφορά), φτερούγες κοτόπουλου (συμπαθείς), λουκουμαδένιες μπουκιές κοτόπουλου, χοιρινού με την sweet n’ sour sauce χωριστά, chop suey, oyster, ίσως και κάτι άλλο σε μοσχάρι. Φυσικά egg fried rice and noodles. Κάποια λαχανικά εκ των οποίων ξεχώρισα τα φύκια wakame. Κλασική μπανάνα και ανανάς τηγανιτός (μ’ αυτό το σιρόπι που αποκαλείται μέλι αλλά ανάθεμα κι αν ξέρω τι είναι), ως γλυκά.

Μπορεί να γίνω άδικη αφού το γνώρισα μια μέρα με μπουφέ. Ήταν κι αργά οπότε τα φαγητά είχαν μείνει να ζεσταίνονται στα réchaud για αρκετή ώρα/ώρες. Κρατήστε όμως στα υπόψη ότι τρία πράγματα μου αρέσει να τρώω κρύα. Την pizza, το αρνί του Πάσχα, το κινέζικο και στο συγκεκριμένο μαγαζί δε θα σκεφτόμουν ποτέ να πάρω doggy bag.

Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι? Πείτε μου το αγαπημένο σας κινέζικο. Υπόσχομαι να το δοκιμάσω. Αν βρω αυτή την comforting αίσθηση θα είστε καλεσμένοι σε μια βραδιά γευσιγνωσίας νέων πιάτων και περιβάλλοντος στον Oroscopo…. τι λέτε? Πάει?
Ουφ! Πρόλαβα... (διότι τώρα οι κριτικές δημοσιεύονται στο 10λεπτο)... Επίσης δωρεάν πρόσκληση θα έχει όποιος μου φέρει τον... Τζίμη Δεληπέτρου... Μουάαχ! Ακόμα κλαίω Βαγγέλη!

02 Απρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

O “Θάνατος στη Βενετία”. Όχι. Δεν πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά για βιβλίο του γερμανού νομπελίστα Thomas Mann (φαντάζομαι ότι το έχεις διαβάσει στο πρωτότυπο) μέσα στο οποίο υπάρχει η φράση “ ο πόθος είναι απόρροια της ελλιπούς γνώσης για τον άλλο”. Για όσους προτιμούν τις εικόνες υπάρχει η ομώνυμη ταινία του Visconti.

H Βενετία, πόλη της Ιταλίας, άρρηκτα συνδεδεμένη με romance, γόνδολες, μάσκες καρναβαλιού. Θα προσθέσω υγρασία, σμήνη κουνουπιών, άσχημη μυρωδιά. Όπως καταλαβαίνετε δεν είμαι οπαδός της πόλεως αν και οφείλω να πω ότι θαύμασα τους Βενετσιάνους, οι οποίοι οργάνωσαν διαδήλωση έναντι του υπερβολικού αριθμού τουριστών που δέχεται, καθιστώντας την μη βιώσιμη για τους ίδιους.

Η μικρή Βενετία τουριστικό αξιοθέατο της Μυκόνου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε ή του ελληνικού αλαλούμ, ή, κάτι άλλο με πολλά λάμδα. Πως τους ήρθε? πείτε μου.

Και το Κουκάκι, όμως, έχει τη Βενετία, ή, ακριβέστερα, τη μικρή Βενετία του, η οποία σχετίζεται, μερικώς, με τα ανωτέρω.

Κατ’ αρχάς το όνομά της δε σχετίζεται με την Ιταλία ούτε είναι ιταλικό εστιατόριο. Απλά την ιδιοκτήτρια τη λένε … Βενετία (κρατήστε το αυτό. Έχει και συνέχεια). Όσο για το μικρή το πρόσθεσε η ίδια θέλοντας να τονίσει την άποψή της για τη ζωή και το παιγνιώδες του χαρακτήρα της. Έτσι είναι ακριβώς αφού είχα τη χαρά να τη γνωρίσω. Άμεση, φιλική, ανοιχτή, χαμογελαστή, εξυπηρετική αφήστε που βγήκαμε, εμμέσως, γνωστές (μα δε μπορείς πια να κρυφτείς σ’ αυτήν την πόλη). Το service αντανακλά την προσωπικότητά της όντας γρήγορο, οικείο, χαλαρό.

Αγαπά τη λογοτεχνία κι αυτό θα το δείτε από το γνωστό απόφθεγμα του Breton που κοσμεί τον έναν τοίχο ερχόμενο σε αγαστή σύμπνοια με αυτό του Καζαντζάκη που θα δείτε στον άλλον. Υπέροχο ασπρόμαυρο μωσαϊκό στο πάτωμα. Καφάσια του μανάβη που έχουν αλλάξει χρήση φιλοξενώντας αντικείμενα και βιβλία. Κατερίνα Γώγου μεταξύ αυτών. Χρειάστηκε να μεγαλώσω για να την εκτιμήσω ως ποιήτρια. Ιδιότυπα φωτιστικά από μαχαιροπίρουνα και πιάτα. Ανοιχτό μπεζ και θετική αύρα.

Δεν είναι τουριστικό, παρότι, βρίσκεται στον παράδεισο του Airbnb. Αντίθετα η πλειοψηφία των θαμώνων είναι έλληνες, τακτικοί πελάτες και…. (θα σας το πω αργότερα). Ούτε το φαγητό που προσφέρει είναι “τουριστικό”. Τα πιάτα, οι παρασκευές όσο και οι πρώτες ύλες διατρέχουν όλη την Ελλάδα χωρίς να λείπουν οι επιρροές από τοπικές κουζίνες του κόσμου όπως:

-Οι γαρίδες με πράσινο curry και γάλα καρύδας. (12.50e) ή,
-Η σαλάτα Caprese με mozzarella, ντοματίνια και λάδι βασιλικού(8.00e), αλλά και άλλα, που θα βρείτε αναλόγως της εποχής και της κάρτας ημέρας τα οποία συνυπάρχουν αρμονικά με:

- Έναν απόλυτα παραδοσιακό και νόστιμο ντάκο. (5.50e).
- Τα κεμπαπάκια Φλώρινας που είναι σφιχτά, κρετατένια, σερβίρονται πάνω σε πιτούλες, μου αρέσουν, αλλά, μάλλον, ο καθ’ ύλην αρμόδιος να τα κρίνει είναι η μαύρη οχιά.
- Η πατζαροσαλάτα που έρχεται φορμαρισμένη σα μικρή τούρτα κι εκτός των ολόγλυκων κύβων του λαχανικού έχει γιαούρτι, ginger ενώ είναι πασπαλισμένη με καρύδι(5.50e).
-Η φάβα Σχοινούσας, ζεστή, βελούδινη, γλυκιά λόγω των καραμελωμένων κρεμμυδιών (6.00e).
-Τα λουκανικάκια σχάρας που είναι, ευχάριστα, καυτερά (6.00e).
Οι baby πατατούλες διπλομαγειρεμένες με ελαιόλαδο, λευκό κρασί, χοντρό αλάτι. (3.50e).
-Η γιουβετσάδα με απάκι. Μελωμένο το ζυμαρικό, γλυκό λόγω του κρασιού και της λιαστής ντομάτας, ωραίο contrast με το αλμυρούτσικο, καπνιστό απάκι (8.00e).

Φυσικά ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ αλλά περιέχει αρκετές επιλογές (και για χορτοφάγους ή νηστεύοντες). Αρωματικά τα κρασιά, επιλογές σε μπύρες, τσίπουρα ή ούζα. Κάποια γλυκά για τους έχοντες sweet theeth. Μερίδες μεγέθους εστιατορίου κι όχι μεζέ όπως κι οι τιμές τους άρα…the more the merrier.

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα, πλέον, το ask μου δίνει την εντύπωση ενός καραβιού το οποίο παραδέρνει ακυβέρνητο. Το σώζουν μέχρι στιγμής οι αναμνήσεις όσο και κάποιοι αμετανόητοι εραστές του παρελθόντος, οι οποίοι αρνούνται να το εγκαταλείψουν. Σ’ αυτούς συγκαταλέγομαι κι εγώ. Οπότε ας ρίξω ένα barrage υστερόγραφων, έτσι, …for old times sake.

ΥΓ1. Έστω ότι το όνομά σας είναι Βενετία. Τι πιθανότητες δίνετε να έχετε κολλητή και συνεργάτιδα (στην προκειμένη μαγείρισσα) που τη λένε Φλωρεντία?? Γελάω ακόμα. Αν δεν είναι αυτό κάρμα … δεν ξέρω ποιο είναι.

ΥΓ2. Οι εραστές του έντεχνου θα βρουν, σχεδόν, επί καθημερινής βάσεως, τα είδωλά τους να τρώνε εκεί. Οκ! Εγώ δεν τους ξέρω, εμφανισιακά, τους ανθρώπους αλλά οι φιλενάδες, όχι μόνον τους αναγνωρίζουν, αλλά απειλούν κάθε φορά ότι θα με συστήσουν ως μεγάλη fan. Φέτος γλύτωσα, τελευταία στιγμή, τούρτα γενεθλίων με κορώνα και υπότιτλο… “H Πριγκηπέσα (του Μάλαμα)”. Για του χρόνου δεν παίρνω όρκο.

ΥΓ3. Μη διανοηθείτε να πάτε με αμάξι. Πάρτε γόνδολα καλύτερα.

ΥΓ4. Φίλτατε Alex80… χάρηκα τόσο πολύ με την κριτική σου για τον Oroscopo. Τι θα έλεγες να γνωριστούμε εκ του σύνεγγυς? Εκτός του νέου περιβάλλοντος έχουν νέα, υπέροχα, πιάτα. Τα στοιχεία μου τα έχουν. Πάμε να φάμε παρέα?

27 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Vecchia scuola.

Όπερ εστί μεταφραζόμενο “παλαιά σχολή”. Χαμογελώ, προκαταβολικώς, στη σκέψη της έκφρασης απορίας, κάποιων που με ξέρουν καλά έχοντας συνηθίσει, πλέον, στον υβριδικό τρόπο λόγου μου, για τη μη χρήση του “old school”. Η αλήθεια είναι ότι: α) έχω σκυλοβαρεθεί τον αγγλικό όρο και, β) το θεώρησα πιο πρέπον αφού αναφέρομαι σε ιταλικό εστιατόριο.

Παλιό? Σίγουρα. Το πιο παλιό, εξ αυτών που still exist, στα νότια προάστια? Εξαιρετικά πιθανόν αλλά ξέρετε ότι αυτού του είδους η ιστορική αναδρομή καθώς και το γενεαλογικό δένδρο των ιδιοκτητών: α) δεν είναι το forte μου και, β) δε με ενδιαφέρει.

Εύκολο να το βρει κανείς? Πολύ. Βαθμός δυσκολίας παρκαρίσματος? Κανένας αφού διαθέτει άτομο επιφορτισμένο με το συγκεκριμένο καθήκον τουλάχιστον το Σάββατο, για τις άλλες μέρες της εβδομάδος δεν παίρνω όρκο.

Αίσθηση μόλις μπήκα μέσα? Αν σας πω ότι κοίταξα ασυναίσθητα να δω τον μπαμπά και τη μαμά μου? Σα να μπήκα σε χρονοκάψουλα η οποία με μετέφερε στην εποχή που τους ακολουθούσα για φαγητό στα “καλά” εστιατόρια της, Π. Σ. Χ. (Πριν Σαράντα Χρόνια), εποχής. Χαμηλοτάβανο. Ωραία φωτισμένο. Βαριά επίπλωση. Louis Quatorze, Quinze, Seize? κάποιου από όλους τους Λουδοβίκους πάντως (ήταν κι αρκετοί ανάθεμά τους). Ωραία τα πιάτα, τα σερβίτσια, το στρώσιμο του τραπεζιού. Απελπιστικά στριμωγμένο. Γεμάτο κόσμο όλων των ηλικιών. Μεγαλύτεροι από μένα (δε θέλω γέλια, υπάρχουν και τέτοιοι) και σαφώς νεότεροι (τώρα ηλικία δε μπορώ να σας πω ακριβώς διότι μεταξύ 20κάτι και 40 όλοι ίδιοι μου φαίνονται). Νέα παιδιά στο service με χαμόγελο κι αμεσότητα. Βοηθητικό τραπέζι όταν χρειάστηκε, που χρειάστηκε σύντομα και με κάνει να αναρωτιέμαι… Δε θα ήταν καλύτερο να υπήρχε περισσότερος χώρος ευθύς εξαρχής? Just saying.. καθότι άγνωσται αι βουλαί των ιδιοκτητών.. Πάντως κέρασμα γλυκού και λικέρ υπήρξε όπως και η παρασκευή, με theatrale κομψότητα, κάποιων πιάτων στο τραπέζι.

Κάρτα φαγητού? Πιο κλασική πεθαίνεις. Μα φτιάχνουν ακόμα τέτοια πιάτα? Οκ, οκ! Υπήρξε και μία νότα, ας πούμε, ανανέωσης όπως η ύπαρξη λίστας με cocktail και premium κρεάτων. Κατά τα άλλα … retrospectiva.

Μη με ρωτήσετε αν το νερό ήταν εμφιαλωμένο ή αν έφεραν ψωμάκια στην αρχή: α) δε θυμάμαι και, β) δε θυμάμαι (προνόμιο της ηλικίας το οποίο σκοπεύω να χρησιμοποιήσω κατά κόρον στο μέλλον).

Caesar’s salad. Δεν την έχω παραγγείλει ποτέ στη ζωή μου. Ωραία ήταν. Της έλειπε το καλό ανακάτεμα και το extra dressing. Το ζητήσαμε και ήρθε άμεσα. 12.30e. Τα Καίσαρος Καίσαρι(και τα του Θεού τω Θεώ) έτσι για να μαθαίνουμε όταν χρησιμοποιούμε εκφράσεις.

Arancini. Κροκέτες ρυζιού με γέμιση bacon. Νόστιμες, τραγανές, οικίες. Ο καλός μου τα λατρεύει that’s why ήρθαν στο τραπέζι. Όσο για μένα.. είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την “Όπερα της Πεντάρας”. Δε νομίζω ότι έχω γελάσει περισσότερο σε απόδοση έργου του Brecht. Μμμμ! Ψέματα λέω και δεν το συνηθίζω… Μάλλον έχω γελάσει περισσότερο σε Shakespear. Το πλήρωσα ακριβά βέβαια αφού την επόμενη μέρα ξύπνησα με το ένα χέρι εκτός λειτουργίας.

Carbonara. Ιταλικά spaghetti βρασμένα έτσι όπως πρέπει. Με καπνιστή πανσέτα. Τον κρόκο αυγού να έρχεται ωμός και να ανακατεύεται στο τραπέζι. Μέχρι να έρθει από την κουζίνα πέρασαν τα κρίσιμα λεπτά. Το αποτέλεσμα ήταν νόστιμο μεν με τη σάλτσα να μην έχει δέσει, ως όφειλε, δε. 11.50e.

Ταλιατέλες με κοτόπουλο. SFB (So fucking boring) διότι απεδείχθη ότι δεν τα πάτε καλά με αρκτικόλεξα. 12.40e.

Tagliata 250 gr. Από οργανικό μοσχάρι black Angus. Υπέροχη παρουσίαση, τους το αναγνωρίζω. Τρία αλάτια, δύο σάλτες. Με μαύρη τρούφα και gorgonzola /καπνιστή πιπεριά. Της πήγαιναν (της ταλιάτας) και οι δύο. Υπέροχη γιρλάντα από τραγανή πατάτα κομμένη στο spiral. Δεν το περίμενα αλλά ήταν νόστιμη. Μας την τεμάχισαν στο τραπέζι, στο οποίο είχε ήδη έρθει ένα πυρωμένο μαντεμένιο σκεύος για επιπλέον μαγείρεμα. Ψημένη όπως ζητήθηκε αρχικώς. Πρόλαβα να σώσω τα κομμάτια μου. Επιτέλους σ αυτήν τη χώρα… όταν λέω American rare τονίζοντας το, το εννοώ. Υπάρχουμε κι εμείς, οι φρικτοί τύποι, που έχουμε άλλη άποψη… 22.00e.

Τα γλυκά τους ήταν υπέροχα και, παντελώς, instagramικά. Το tiramisou που φτιάχτηκε μπροστά μας. Συνοδεύτηκε από φλιτζάνι espresso. Η κρέμα limoncelo (καλά τώρα, περιμένατε ότι θα υπήρχε κάτι με λεμόνι και δε θα το παράγγελνα?) με το τριμμένο μπισκότο. Panna cotta βανιλένια (σαν κάτι φιλιά και τύπους που ξέρω) συνοδεία μπισκότων πικραμύγδαλου. Αλήθεια τώρα? Ακόμα δε με μάθατε? Αγαπώ τα bitter sweet endings.

Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο? Ναι. Για μένα έτσι πρέπει. Με τιμή, δόξα, το τέλος, όπως και τη μνημόνευση, που τους αξίζει. Σαν τους ανθρώπους που περνούν απ τη ζωή μας. Τα εστιατόρια? Your call όπως είπα πριν λίγο. -

14 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Στερεότυπα
Τα στερεότυπα έχουν οριστεί ως η προκατειλημμένη, γενικευμένη στάση ενός ατόμου ή μιας ομάδας. Είναι, πολύ συχνά, αρνητικά εμποδίζοντας την ικανότητα ακριβών αξιολογήσεων ενώ οδηγούν σε υπεραπλουστεύσεις, παρερμηνείες και παρανοήσεις.

Εκτός των ανωτέρω θα συμπληρώσω ότι τα στερεότυπα είναι ύπουλα. Πολύ. Μεγαλώνουμε μ’ αυτά, μπαίνουν στο κεφάλι μας κι ούτε που τα καταλαβαίνουμε. Όπως η λέξη Κορυδαλλός. Διότι, ας είμαι ειλικρινής, κάθε φορά που την ακούω το μυαλό μου πάει στις φυλακές. Σε ελικόπτερα. Σε μία διαβόητη ερωτική ιστορία απόδρασης και θανάτου. Α ναι! Αναλόγως των ανθρώπων με τους οποίους μιλώ και στο “κελί 33”. Γιώργος Μαργαρίτης κυρίες και κύριοι. Ελπίζω να σας κατέπληξα με τις γνώσεις μου.

Σε μαγαζί για φαγητό με τίποτα. Σε ένα μαγαζί σαν τη Σούζη με, ακόμα, πιο τίποτα. Τι κι αν μένουν φίλοι μας εκεί. Τι κι αν έχω πάει και σε άλλα, αξιόλογα, μαγαζιά στην περιοχή για τα οποία δεν έγραψα ποτέ. Τώρα που το σκέφτομαι θεωρώ ότι πρέπει να ξαναπάω για να διορθωθεί η αδικία.

Να πω ότι δεν είχα διαβάσει κριτικές? Είχα. Παρόλα αυτά, βλέποντας το εξωτερικό της παλιάς μονοκατοικίας η οποία στεγάζει το μαγαζί, άλλη εικόνα δημιούργησα. Ανοίγοντας την πόρτα … Ὁποία ἔκπληξις…!!! Ένας cozy, μοντέρνος χώρος. Κάθε δωμάτιο με άλλο χρώμα ή ταπετσαρία. Υπέροχο μωσαϊκό στο πάτωμα. Παράταιρες καρέκλες. Άνετα τραπέζια. Ιδιότυπα φωτιστικά τα οποία μπορεί να χαζεύεις με τις ώρες, όπως και τις διακοσμητικές λεπτομέρειες, χωρίς να βαριέσαι. Η πλέον αραιή διάταξη τραπεζιών που έχω συναντήσει. Μπράβο τους. Οκ! Το κάπνισμα επιτρέπεται αλλά με τέτοιο εξαερισμό κι απόσταση, κι εγώ να καθόμουν κοντά σας (που είμαι ικανή να κάνω ένα πακέτο τσιγάρα και δύο πούρα), δε θα σας ενοχλήσει. To make a long story short, ευχαρίστως, μετακόμιζα για να εγκατασταθώ εκεί.

Παρατηρώντας την κάρτα φαγητού η οποία χωρίς να είναι χαοτική, προσφέρει πληθώρα επιλογών, βλέπω οικεία πιάτα της ελληνικής, κατά βάση, κουζίνας, με διεθνείς επιρροές, τσαχπινιές, διαφοροποιήσεις, ανανεωτικό αέρα, χρήση πολλών ΠΟΠ προϊόντων. Κάποια τους βγήκαν, κάποια θέλουν λίγη δουλίτσα ακόμη, όμως το τελικό πρόσημο είναι, αδιαμφισβήτητα, θετικό.

• Προζυμένιο λευκό και μαύρο ψωμάκι για αρχή που δε θυμάμαι αν συνοδεύτηκε από κάτι άλλο.

• Σαλάτα Σούζη. Πρασινάδες, ξηροί καρποί, ψημένο μανούρι, σαλάμι Μιλάνου, πορτοκαλένια sauce. Δροσερή, τραγανή, γλυκό όσο και όξινο το dressing. Μια χαρά χωρίς να μου μείνει αξέχαστη. 8.50e.

• Συκωτάκια μοσχαρίσια μαγειρεμένα με κονιάκ, τζίντζερ, καραμελωμένα κρεμμυδάκια. Μου θύμισε, έντονα, γέμιση χριστουγεννιάτικης γαλοπούλας. Πλούσια, μεστή γεύση όμως τους είχαν παραψηθεί λιγάκι και δεν ήταν όσο έπρεπε τρυφερά. 7.50e.

• Τρίγωνα με spianata (άλλο ένα ιταλικό σαλάμι), κατσικίσιο τυρί, σπανάκι που, αν και σχεδόν αδιόρατο, φρέσκαρε τη γεύση και μαρμελάδα πιπεριάς. Τραγανά, αλάδωτα, έντονα. 7.50e.

• Κανελόνια μελιτζάνας με καπνιστό χοιρινό, λαχανικά, αλμυρή κρέμα μπουγάτσας, pesto ρόκας. Τα παραδοσιακά παπουτσάκια αλλιώς. Εξαιρετικά. 8.00 e.

• Ριζότο μανιταριών. Μπορεί να μην κράταγε όσο έπρεπε το ρύζι όμως οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν πληθωρικό, ευωδίαζε μανιτάρι και τρούφα ενώ τα cranberries του έδιναν μια αναπάντεχη γλύκα.9.50e.

• Κριθαρότο με μοσχαρίσια μάγουλα τα οποία είχαν μαγειρευτεί σε μαυροδάφνη και αρμπαρόριζα εμπλουτισμένο με κολοκυθάκια, πιπεράτη γραβιέρα κι αμύγδαλα. Το περίμενα έντονο κι εκρηκτικό όμως απεδείχθη ελαφρά υποτονικό, φλύαρο χωρίς δέσιμο των επί μέρους συστατικών. 12.50e.

• Burger με μπιφτέκι προβατίνας, mozzarella, bacon, μαρμελάδα ντομάτας. Ψωμάκι που φτιάχνουν οι ίδιοι. Φούξια από το παντζάρι που προφανώς χρησιμοποιείται στη ζύμη. Αφράτο με γλυκίζουσα επίγευση. Το μπιφτέκι βαθιά κρεατένιο και άνευ της παραμικρής οσμής. Λίγο συμπαγές όμως. Θα το ήθελα πιο ανάλαφρο και λιγότερο ψημένο. Ωραίο το παιχνίδι με υπόλοιπα συστατικά. Συνοδεύεται από βραστοτηγανιτά κυβάκια πατάτας, τραγανά απέξω, λουκουμαδένια μέσα. 12.50e.

• T-bone γάλακτος με Jack Daniels sauce. Το παραγγείλαμε rare. H κοπέλα σχολίασε … Δεν ακούω συχνά να το ζητούν έτσι. Ήρθε medium. Ήταν από πολύ νεαρό ζώο, τρυφερό μεν, χωρίς ιδιαίτερη νοστιμιά δε. Η sauce από την άλλη αν και ιδιοπαρασκευής έφερνε περισσότερο σε bbq παρά σε Jack Daniels. Το πιο αδύναμο πιάτο της βραδιάς. 16e.

• Από γλυκά διαλέξαμε την τάρτα σοκολάτας η οποία, χωρίς να είναι κακή, δε με ενθουσίασε, αλλά είναι γνωστόν ότι δεν τα πάω καλά μαζί της, και το mille feuille που με ενθουσίασε με τα τραγανά καραμελωμένα φύλλα και την ανάλαφρη βανιλένια κρέμα του. Τιμή ακριβώς δε θυμάμαι, νομίζω στα 6e, με κάθε επιφύλαξη.

Οι μερίδες είναι γενναιόδωρες, το κόκκινο κρασί που ήπιαμε φρουτώδες κι αρωματικό, η εξυπηρέτηση γρήγορη και τυπική, κέρασμα limoncello και μαστίχας στο τέλος. Η Σούζη, αγαπητοί μου, δείχνει να ξέρει να τρώει χωρίς να ψεύδεται.

Τον τελευταίο καιρό με έχουν χώσει να προεδρεύω σε διάφορες επιτροπές, διαφορετικών αντικειμένων για τα οποία δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Αν καθόμουν να διαβάσω τα πρακτικά δε θα είχα χρόνο να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο. Οπότε απλά υπογράφω. Βλέπω λοιπόν να πλησιάζει, απειλητικά, η μέρα που το στερεότυπο θα αποτελέσει πραγματικότητα. Δε θα είμαι στον Κορυδαλλό. Θα είμαι μέσα στον Κορυδαλλό. Ξέρω ότι είστε καλοί άνθρωποι και δε θα με αφήσετε έτσι. Περάστε να με επισκεφθείτε. Φέρτε μου και κανένα πιάτο της Σούζης. Τις γαρίδες κανταΐφι ή κάποιο πιάτο με θαλασσινά καθότι σαρακοστή. Βοήθειά μας.

05 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Divide et impera, Divide ut regnes, Διαίρει και βασίλευε.
Άγνωστος ο γεννήτωρ του «σοφού» αυτού αξιώματος, αλλά πολύ γνωστοί οι εφαρμοστές του. Δε ντρέπομαι, ποσώς, να ομολογήσω ότι είμαι μία εξ’ αυτών.

Παρότι άχρηστη στις αριθμητικές πράξεις έχω κατορθώσει να διαιρέσω τους φίλους μου. Ω ναι! Ψιθυρίζοντας, συνωμοτικά, στο αυτί του καθενός, ξεχωριστά, για το καινούργιο, εν Ελλάδι, pan-Asian εστιατόριο στο οποίο πρέπει οπωσδήποτε να πάμε. “Πάμε πρώτα εμείς και μετά λέμε στους άλλους”.

“Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”.
Τουλάχιστον στην προκειμένη περίπτωση. Όπου σκοπός είναι, αφενός, να το γνωρίσω, ή επανασυστήσω, στους ανθρώπους της ζωής μου κι αφετέρου να το επισκεφθώ όσες περισσότερες φορές μπορώ. Σίγουρα “ο δρόμος προς την Κόλαση είναι σπαρμένος με καλές προθέσεις” αλλά, πιστέψτε με, μπορώ να ζήσω με αυτό και στην τελική “Στη Δευτέρα Παρουσία ας μου βάλουν απουσία”.

“Η αγάπη άργησε μια μέρα”.
Για την ακρίβεια άργησε καμιά εικοσαριά χρόνια. Τόσα, περίπου, πήρε στο E&O να έρθει στην Αθήνα από το Notting Hill. Δεν ήρθε κουρασμένο. Καθόλου. Αντίθετα. Ήρθε φρέσκο, αναζωογονημένο, παιχνιδιάρικο, εκρηκτικό, όχι σαν παλιά αγάπη αλλά σαν ένας νέος, σαρωτικός, έρωτας.

Στον 8ο όροφο του πρώην Χανδρής, νυν Athens Marriot. Με τζαμαρίες γύρω γύρω κι υπέροχη θέα όπου κι αν καθίσετε. Ένα βροχερό μουντό μεσημέρι με τις στάλες της βροχής στα τζάμια, ένα ηλιόλουστο με τον Σαρωνικό να στραφταλίζει και την υπόσχεση του καλοκαιριού που έρχεται, βράδυ με τα φώτα να λαμπυρίζουν ενώ τα αμάξια διασχίζουν γρήγορα τη Συγγρού. Η Αθήνα όταν τη βλέπεις από ψηλά είναι μια πόλη μαγική.

Φυσικό ανοιχτόχρωμο ξύλο και πέτρα τα βασικά υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί. Υπαινικτικές Απωανατολίτικες πινελιές χωρίς να είναι κραυγαλέες. Τραπέζια άνετα, καρέκλες αναπαυτικές, επαρκής ζωτικός χώρος, όμορφα λιτά σερβίτσια, μια αίσθηση άνεσης, απλότητας, διακριτικής πολυτέλειας η οποία επιτρέπει να λάμψει ο απόλυτος πρωταγωνιστής που είναι το φαγητό.

“Τα παιδία παίζει και φλερτάρει”
Το μενού παίζει με την Ιαπωνία, κλείνει πονηρά το μάτι στην Κίνα ενώ φλερτάρει ασύστολα με την Ταϊλάνδη. Έτσι παίζω κι εγώ με τα πιάτα και τα συστατικά τους. Χρώματα, αρώματα, υφές μπλέκονται γλυκά μεταξύ τους δίνοντας μία τελείως διαφορετική διάσταση στην κάθε μπουκιά. Μόνο το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Διαδοχικές εκρήξεις γεύσεων κι επιφωνημάτων. Σαν τα βεγγαλικά της πρωτοχρονιάς και την αντανάκλασή τους στα μάτια αυτών με τους οποίους τα μοιράζεσαι.

• Edamame με kimchi butter. Απλά δεν υπάρχουν. Μέσα σε καλόγουστο μπολ, έρχονται φασολάκια σόγιας τα οποία αναπαύονται, νωχελικά, στην πλέον απίστευτη umami sauce. Αλμυρή, ξινή, ελαφρά καπνιστή, υπογείως γλυκιά, βουτυρένια κι, όμως, ανάλαφρη. 5e. Με φίλη, διαφορετικής ηλικίας, συμφωνήσαμε ότι όποιος μας βάλει δαχτυλίδι μέσα, τον παντρευόμαστε άμεσα. Αυτό είναι φαγητό για επέτειο. Όχι σαν ένα epic fail με έντομα που πήρε το αυτί μου.

• Prawn dumplings. Με αυτή τη ζελατινώδη διάφανη ζύμη. Η γαρίδα έχει τον κύριο λόγο στη γεύση κι όχι το δαντελένιο μαξιλαράκι που την τυλίγει. 8e.

• Duck and watermelon salad. Τραγανός πικάντικος, φρέσκος κόλιανδρος, καρπούζι τόσο γλυκό κι αρωματικό και άλιπα φιλετίνια πάπιας. 14e.

• Tempura λαχανικών. Όταν δαγκώσετε την πρώτη φέτα των αέρινων λαχανικών σας ορκίζομαι ότι, όχι μόνο θα αισθανθείτε, αλλά, θα ακούσετε ένα λεπτό γυαλί να σπάει.

• Crispy duck and pancakes. Ότι πιο κοντινό, άρτιας εκτέλεσης, θα βρείτε στην περίφημη όσο και κακοποιημένη πάπια Πεκίνου. Τραγανή πέτσα, ζουμερή σάρκα, αφράτες πιτούλες, τραγανά sticks λαχανικών, homemade hoi sin sauce. 25e για 2 άτομα.

• Phad Thai. Η προσωπική μου παιδική χαρά. Τα noodles έρχονται, σοφά, φορμαρισμένα γεγονός που τους επιτρέπει να παραμείνουν καυτά, ως οφείλουν, μέχρι την τελευταία μπουκιά. Στις τέσσερεις γωνίες του μαύρου πιάτου στο οποίο σερβίρονται θα βρείτε … τηγανισμένο κρεμμύδι, lime, chilly και φιστίκια. Παίξτε! Απλά παίξτε! Όλοι το χρειαζόμαστε εξάλλου κι εδώ δε θα σας στραβοκοιτάξει κανείς. Κάντε διαφορετικούς συνδυασμούς κάθε φορά και ανακαλύψτε πως ένα συστατικό μπορεί να αλλάξει την τελική επίγευση ενός πιάτου.13e.

• Sushi and sashimi boat. Ναι. Σερβίρονται σε ξύλινη βάρκα. Ευφάνταστα, νόστιμα, με τις ωμές φέτες σολομού και τόνου να ξεχωρίζουν για μένα. Οι υπόλοιποι είχαν άλλη άποψη. 22e για 2 άτομα.

• Lemongrass crème brûlée. Η Ανατολή συναντά τη Δύση σε ένα απίστευτα ισορροπημένο επιδόρπιο. 5e.

Η γεύση έχει μνήμη και η μνήμη γεύση. Κι όχι μόνο. Κι αφή, όσφρηση, όραση, ακούσματα έχει. Για μένα το E&O έχει αναμνήσεις από το παρελθόν και ματιές στο μέλλον.
Αν διάλεγα ένα τραγούδι αυτό είναι σίγουρα to “You sexy mother fucker” from the Artist Formerly Known as Prince.

21 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

“Κάποτε θυμάμαι πριν περάσουνε τα χρόνια
σ’ ένα φωτισμένο μαγαζί μες την Ομόνοια.. ”

Όπου μαγαζί το Τσιπουρίτο το οποίο δε βρίσκεται εκεί που λέει το τραγούδι αλλά στον Χολαργό.
Θα το βρείτε εύκολα αφού είναι στην πρώτη παράλληλο της Μεσογείων προς την μεριά του Χολαργού, δύσκολα όμως θα καταλάβετε ότι βρίσκεστε στον τόπο προορισμού σας λόγω έλλειψης ευδιάκριτης ταμπέλας.
Καθότι έφθασα μόνη μου, με ταξί, κουβαλώντας μία τούρτα για την τύχη της οποίας, όπως και για τη σωματική μου ακεραιότητα, διατηρούσα αμφιβολίες, απλά, είδα φως και μπήκα ευχόμενη να μην έχει κάνει λάθος το gps του οδηγού. Ο καλός μου που μας βρήκε αργότερα δε δυσκολεύτηκε να παρκάρει οι υπόλοιποι όμως ρωτούσαν, εναγωνίως, ο ένας τον άλλον “εσύ που βρήκες?” άρα ένας βαθμός δυσκολίας, προφανώς, υφίσταται.

Δύο χώροι. Ο εσωτερικός ο οποίος δε χαρακτηρίζεται από καμία ιδιαίτερη διακόσμηση και ο, ας πούμε, εξωτερικός που στην ουσία πρόκειται για μία υπερυψωμένη βεράντα με φυτά περιμετρικά, κλεισμένη λόγω εποχής με νάιλον. Λευκά τραπέζια και καρέκλες. Νομίζω ότι είναι το μόνο που συγκράτησα. Πολύ στριμωγμένα μέσα, με πιο ανθρώπινες αποστάσεις έξω κι όμως, εγώ προτείνω να κλείσετε στον εσωτερικό χώρο. Το παιχνίδι γίνεται εκεί. Φωτισμένο? Όχι ιδιαίτερα εκτός κι αν η αίσθηση αυτή οφείλεται στο ότι δε φορούσα τα γυαλιά οράσεως. Διότι “όταν η πρεσβυωπία έρχεται, η μυωπία φεύγει” με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται πια μόνο στην περίπτωση που θέλω να δω κάποια ταινία. Πάντως οφείλω να πω ότι βλέπαμε καλά τι τρώγαμε.

“Χάζευα τον Elvis θρύλο στη σκηνή…”

Όχι δε χάζεψα τον Elvis. Είδα, παρόλα αυτά, την μετενσάρκωση του Joe Strummer των Clash να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μου με το όνομα Νίκος Φάρφας. Σουλούπι, κινήσεις, απόδοση τραγουδιών, attitude ήμουν σίγουρη ότι ο τύπος είχε new wave/ punk παρελθόν. Για τους άπιστους Θωμάδες… το επιβεβαίωσα ρωτώντας τον.

“ Μου’ πανε μην μπλέξεις τα σκυλιά με τους ροκάδες …”

Τα έμπλεξαν. Με φοβερό αποτέλεσμα. Performance, τραγούδια που, εννοείται, αγνοούσα, αλλά, δόξα τω Θεώ, είχα ανθρώπους δίπλα μου που έχουν αρχίσει να κατανοούν την ασχετοσύνη μου οπότε μου σφύριζαν, στο αυτί, τον τίτλο και τον καλλιτέχνη, αλλά και κάποια που ήξερα και αγαπώ. Διότι “άλλα μου αρέσει να τα ακούω κι άλλα όχι.. ” Με μια άλλη προσέγγιση, ένα υπόγειο rock riff, πραγματικά, they rocked the Casbah.

“Μα έτσι και δε δούλευα θα τρώγαμε παπάδες…”

Οκ! Παπάδες με την έννοια του διαφορετικού, ανανεωτικού, διαφοροποιημένου δε φάγαμε. Δεν είναι το μαγαζί όμως στο οποίο περιμένεις κάτι τέτοιο. Μεζεδοπωλείο είναι, το λέει, δεν πλασάρεται για κάτι άλλο. Επίσης, μιας κι επρόκειτο για τραπέζι γενεθλίων, το προαποφασισμένο μενού είχε επιλεγεί βάσει της ικανοποίησης των καλεσμένων. Λογικό. Κι εγώ το ίδιο θα πράξω προσεχώς. Θα σημειώσω ότι όλα τα πιάτα ήταν νόστιμα, καλά εκτελεσμένα, χωρίς σοβαρές αστοχίες και … αρκούντως καφτερούτσικα.. έχουμε και λέμε λοιπόν:

• Ντακάκια. Εύκολα στον χειρισμό αφού μπορούσε ο καθένας να πάρει το κομμάτι στο πιάτο του. Με ξινομυζήθρα. Ίσως θα ήθελαν λίγο λάδι παραπάνω. (4e).
• Οι απαραίτητες τηγανιτές πατατούλες. (3,5e) Φρέσκιες έκαναν άψογη παρέα στην
• Τυροκαφτερή. Η οποία ήταν όνομα και πράγμα. Με διαφορετική γεύση από τις συνηθισμένες αφού είχε τσιμένι. Αναφέρεται και τσίπουρο το οποίο δεν κατάλαβα. Μου άρεσε πολύ. (2,5e).
• Τζατζίκι turbo. (2,5e).
• Ρολλάκια με κατσικίσιο τυρί και σιρόπι ρακόμελου. Χωρίς λαδίλα και τραγανά. Το ρακί δεν έγινε αντιληπτό αφού υπερίσχυσε η γλύκα του μελιού. Καλόδεχτη όμως μετά τα πιπεράτα. (5e).
• Καβουρμάς με αυγά και γραβιέρα. Καλής ποιότητας και νόστιμο πιάτο. (5,5e).
• Τηγανιά κοτόπουλο με μυρωδικά και κρασί. Ωραία σαλτσούλα αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. (6e).
• Χοιρινά μπριζολάκια. Καλοψημένα και τρυφερά αλλά κάτι τους έλειπε. (6,5e).

Όλα τα πιάτα στην ώρα τους, κέρασμα κρασιού και τσίπουρου στο τέλος, κανένα παράπονο από την εξυπηρέτηση. Τώρα αν υπήρξε καμία μικροκαθυστέρηση τη βρίσκω απόλυτα δικαιολογημένη σε ένα, ασφυκτικά, γεμάτο μαγαζί οπότε δεν τη λαμβάνω υπόψη.

Νοσταλγός του ροκ εν ρολ.

Ένα αγαπημένο ελληνικό rock n’ rolάκι. Το άκουσα εκεί το άκουγα κι όταν έγραφα την κριτική. Αν, λοιπόν, το Τσιπουρίτο ήταν τραγούδι, για μένα, θα ήταν αυτό. Ανεβαστικό, beatάτο, μου φτιάχνει τη διάθεση. Διαφωνώ μόνο με τον στίχο “γέρασε η αγάπη μας και μπήκε στο μουσείο” γιατί είμαι της άποψης ότι τις αγάπες μας τις κρατάμε νέες, alive and kicking!

Για τη συγκεκριμένη βραδιά … many θένΞΞΞΞ!

11 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Fratello speaking:
Tzia’s side of the story in brackets:

Μετά την, από κοινού, επίσκεψη στο BLACK DUCK το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο του dine Athens, αποφασίσαμε η tzia κι εγώ να μην κάνουμε την πάπια, αλλά να αναβιώσουμε το παλιό έθιμο της κοινής κριτικής ενός χώρου εστίασης από δύο μέλη του a4f. Το έχουμε δοκιμάσει ήδη δύο φορές, αν θυμάμαι καλά, και οι ευχάριστες συνήθειες καλό είναι να μη ξεχνιούνται.

{Πολύ σωστά θυμάσαι… Άλλωστε δε διατηρώ καμία αμφιβολία περί του μνημονικού σου. Μου ήρθε κι άλλη ιδέα περί της κοινής συγγραφής κριτικών… θα στην πω στην επόμενη έξοδο. }

Η tzia ήταν αυτή που έριξε την ιδέα κοινού δείπνου σε ένα από τα εστιατόρια που συμμετέχουν σ’ αυτό το event, που όπως φαίνεται τείνει να καθιερωθεί, μια και βολεύει τόσο τους εστιάτορες φέρνοντας πελατεία στο νεκρό διάστημα μεταξύ Πρωτοχρονιάς και Αποκριάς όσο και τους πελάτες, που έχουν την ευκαιρία ενός (σχετικά) οικονομικού πλήρους γεύματος σε κάποιο αναγνωρισμένο εστιατόριο. Μετά από ανταλλαγή απόψεων και μηνυμάτων και αφού φάγαμε πόρτα στις δύο πρώτες επιλογές μας (πρώτο ήταν το NOLAN, δεύτερο το my1cuisine) καταλήξαμε στο BLACK DUCK, στο οποίο εγώ τουλάχιστο δεν είχα ξαναπάει, είχα όμως ακούσει πολύ θετικά σχόλια.

{Όταν μιλάω με ανθρώπους που με ενδιαφέρουν βρίθω ιδεών και προτάσεων. Στην αντίθετη, άστα να πάνε. Η αλήθεια είναι ότι αργήσαμε. Του χρόνου θα το προγραμματίσουμε καλύτερα. Όχι ότι θα περιμένουμε έναν χρόνο για να πάμε στα άλλα δύο. Μάλλον πρέπει να βγάλουμε τις ατζέντες μας και να βρούμε ημερομηνίες. Κι επιτέλους, αν με βλέπετε να χάνομαι τσιγκλήστε με λίγο. }

Έτσι να ‘μαστε ακριβώς στις 9 το βράδυ στη ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ, η οποία, χρόνια ολόκληρα, υποφέρει από το ότι βρίσκεται σχεδόν κολλητά με το καμένο συγκρότημα του ΑΤΤΙΚΟΝ. Μπαίνοντας στο μαγαζί η διάθεση άλλαξε: Πολύ ζωντανός, φωτεινός, παιχνιδιάρης και φασαριόζικος ο χώρος στο ισόγειο, που είναι για καφέ, γλυκό και κάποιο τσιμπολόγημα. Όταν φεύγαμε, περασμένα μεσάνυχτα, στο ισόγειο γινόταν το έλα να δεις, με τη μουσική να έχει ανεβάσει ένταση και στροφές. Η πελατεία μεταξύ 30+ και 50+. Το «κακό» είναι ότι με τόση πολυκοσμία δεν έχεις ευκαιρία να χαζέψεις την άκρως καλλιτεχνική διακόσμηση του χώρου, ομολογώ ότι την άλλη μέρα έψαξα να βρω φωτογραφίες στο διαδίκτυο και εντυπωσιάστηκα πραγματικά. Όταν ξαναπάω στη ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ, θα είναι μια ήσυχη απογευματινή ώρα για κουβεντούλα με φίλους.

{Ο καλός μου είχε λάβει σαφή προειδοποίηση για την τήρηση της ώρας του ραντεβού κι έτσι αποφύγαμε τις ικαριώτικες συνήθειες. Εξάλλου με μηχανή ήταν piece of cake και το να φτάσουμε και να παρκάρουμε ακριβώς απέξω. Μόνο φεύγοντας κατάλαβα ότι σχεδόν εφάπτεται του Αττικόν. Πραγματικά είναι ντροπή να παραμένει μετά από τόσα χρόνια μαύρο, καμένο, ερειπωμένο, το ιστορικό συγκρότημα στο κέντρο της Αθήνας. Μιας πόλης που έχει μπει δυνατά, πλέον, στον τουριστικό χάρτη της Ελλάδας.
Κι εγώ όταν μπήκα δεν κατάλαβα ότι υπήρχε πάνω όροφος κι άλλος ένας στο πίσω μέρος που λειτουργεί ως μπαρ. Κι όταν λέμε μπαρ εννοούμε με δυνατό beat κι ωραίες μουσικές επιλογές. Αν δεν είχα δύσκολο ταξίδι την επομένη θα σας είχα παρασύρει για ποτό. Όσο για το target group των θαμώνων … δε σας τα είπε όλα. Φεύγοντας είδαμε κάτι κυριούλες, οι οποίες προφανώς περίμεναν για τραπέζι, τις οποίες θα θεωρούσα φυσικό να συναντήσω στην πρωινή λειτουργία κι όχι εκεί. Τι έγινε παιδιά? Τα 80’s είναι τα νέα 40’s?}

Οι συμμετέχοντες στο dine Athens οδηγηθήκαμε στον επάνω όροφο, ο οποίος είναι σαφώς μικρότερος, αλλά εξίσου ωραία διακοσμημένος, ίσως μάλιστα και λίγο πιο φινετσάτος, αλλά και εξίσου στριμωχτός. Ευτυχώς που δεν γέμισε και ευτυχώς που το no smoking τηρήθηκε ευλαβικά. Τα τραπέζια ήταν ήδη στρωμένα, οι κατάλογοι με το ειδικό μενού τυπωμένο περίμεναν τους καλοφαγάδες. Φάουλ πρώτο η συνήθης αυθαιρεσία του κατερχόμενου εξ ουρανού και καθιζόμενου εν τω μέσω της τραπέζης εμφιαλωμένου νερού. Φάουλ δεύτερο η πλήρης απουσία κάποιου αρτοσκευάσματος με το ανάλογο ντιπάκι ως προσφορά του καταστήματος για το καλωσόρισμα. Ούτε καν αν θέλουμε ψωμί μας ρώτησαν, και βέβαια δεν έφεραν. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, κέρασμα λικεράκι υπήρξε μόνο στο τέλος.

{Η δική μου εντύπωση ήταν ενός artistique bistrot. Μέχρις εκεί. Ως συνήθως επικεντρώθηκα στην παρέα κι όχι στον χώρο. Άκαπνος ναι. Ούτε εγώ δε βγήκα για τσιγάρο. Νομίζω ότι θα έπρεπε να το αναφέρεις επαινώντας με. Όντως ψωμάκια δεν προσφέρθηκαν. Δε μας έλειψαν μεν, θα ήταν σωστότερο να έχουμε τη δυνατότητα να αποφασίσουμε δε. Εδώ σε απατά η μνήμη σου φίλτατε αφού λικεράκι ούτε κάποιο άλλο κέρασμα υπήρξε. }

Το σέρβις του ορόφου ήταν καλά οργανωμένο, κανένα παράπονο, η Άννα Μαρία μας εξυπηρέτησε με φωτεινό χαμόγελο, το ίδιο και οι άλλοι δύο νεαροί. Το μόνο που πήγε στραβά ήταν η έκδοση του λογαριασμού: Αφού κάναμε περίπου πέντε λεπτά να συνεννοηθούμε σχετικά, όταν δίναμε την παραγγελία μας, στο τέλος, αντί να μοιράσουν το λογαριασμό και την πληρωμή με κάρτα στα δύο, όπως είχαν προτείνει οι ίδιοι, εκδόθηκε ένα συνολικό παραστατικό και ψαχνόταν ο Γιάννης να βρει μετρητά για να μου πληρώσει το μερίδιό του.

{Θα τους δικαιολογήσω. Εφόσον ανακατεύθηκα κι εγώ στον τρόπο έκδοσης λογαριασμού … ήταν βέβαιο ότι το λάθος ήταν ante portas. Αφού δεν το έχω, τι με αφήνετε να εξηγώ? Για τα υπόλοιπα κανένα παράπονο. Σωστοί χρόνοι σερβιρίσματος, χαμόγελο, comme il faut σερβίρισμα κρασιών, ερώτηση για το πώς μας φάνηκαν τα πιάτα, μια χαρά. Βέβαια ακόμα δεν μου είπες πως σου φάνηκαν τα κρασιά?}

Τηλεγραφική αναφορά στα πιάτα που δοκιμάσαμε εγώ και η γυναίκα μου: Ξεκίνημα με βελουτέ σούπα από κολοκύθα με πιτσιλιές από κάποιο αρωματικό λαδάκι, τόσο νόστιμη όσο και συνηθισμένη. Για ορεκτικό επιλέξαμε το ανοικτό σούσι με τόνο, καλό το ρύζι, μέτριος (ακατέργαστος) ο τόνος. Για κύριο εγώ πήρα ριζότο με άγρια μανιτάρια και λάδι λευκής τρούφας, τίμιο πιάτο και πάλι όμως τίποτα το ιδιαίτερο. Ο σολομός με μαύρο ρύζι και κινέζικο λάχανο που προτίμησε η γυναίκα μου ήταν το μόνο πραγματικά πρωτότυπο (και νόστιμο) πιάτο που προσγειώθηκε στο τραπέζι. Πολύ καλό ήταν και το επιδόρπιο cheesecake με μαρμελάδα λεμόνι.

{Εγώ ξεκίνησα με σαλάτα. Φρέσκιες τραγανές πρασινάδες με λεπτοτριμμένο καρύδι, πεκορίνο και αχλάδι. Τη διαφορά έκανε το dressing που ήταν, επιτέλους, όξινο διότι έχω βαρεθεί να τρώω γλυκά μεταμφιεσμένα σε σαλάτα. Διαφοροποιήθηκα και στο πρώτο πιάτο διαλέγοντας carpaccio. Ανάλαφρο, νόστιμο, καλής ποιότητας κρέας. Εικαστική παρουσίαση. Μικρές πινελιές από μαγιονέζα, σπόροι σιναπιού και φετούλες μανταρίνι τα οποία συντελούσαν μόνο στο παιχνίδι της υφής κι όχι στο τελικό, γευστικό, αποτέλεσμα. Για κυρίως διάλεξα χοιρινό sirloin του οποίου πρέπει να αναγνωρίσω το τέλειο ψήσιμο αφού παρέμεινε χυμώδες χωρίς να είναι άψητο ή έστω ροζ. Διαβάζω τώρα ότι η λεπτόρρευστη σάλτσα του είχε χουρμάδες τους οποίους δε διέκρινα. Συνοδευόταν από γλυκοπατάτες που δεν αγαπώ ιδιαιτέρως όμως ήταν ωραία ετοιμασμένες. Το πρόβλημα ήταν ότι μετά από τέσσερεις μπουκιές το πιάτο κατέληγε βαρετό. Κρέας, γλυκιά σάλτσα, γλυκοπατάτα πόσο να αντέξεις? Δοκίμασα κι εγώ σούπα η οποία ήταν νόστιμη αλλά συμβατική και ριζότο που ήταν παραβρασμένο. Αντί του μίγματος μπαχαρικών που το διακοσμούσε θα ήταν προτιμότερο να προσφερθεί η δυνατότητα προσθήκης παρμεζάνας. Λυπάμαι που με έπιασαν οι ντροπές μου και δε δοκίμασα τον σολομό. Next time θα είμαι πιο άνετη. Συμφωνώ ότι το cheesecake ήταν εξαιρετικό δίνοντάς μου ιδέα σχετικά με τη χρήση της μαρμελάδας περγαμόντο που στρώθηκε κι έφτιαξε η κολλητή. Το banoffee του καλού μου ήταν ενδιαφέρον αφού τα μπισκότα μαύρης σοκολάτας που χρησιμοποιήθηκαν ως βάση αφαιρούσαν λίγη από την υπερβολική γλυκύτητα που το χαρακτηρίζει. }

Η γενική αίσθηση που αποκόμισα, και εδώ βέβαια συνυπολογίζω την ποικιλία και ποιότητα του φαγητού, είναι ότι η ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ κινήθηκε όσον αφορά το dine Athens στο όριο της εύκολης λύσης. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τον όρο «αρπαχτή», γιατί θα τους αδικούσα. Απλά έχω την αίσθηση ότι αντιμετώπισαν τη συμμετοχή τους στο event σαν υποχρέωση (ούτε εδώ θέλω να πω «αγγαρεία») επειδή συμμετέχουν τα υποτίθεται 120 καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας. Καλό, απλά καλό φαγητό, όμως το βαρύ πυροβολικό του καταστήματος βρίσκεται εμφανώς στο ισόγειο.

{Συμφωνώ απολύτως. Θα πάρω το γνωστό ύφος, το οποίο ξέρω ότι αναγνωρίζει και καταλαβαίνει ο Fratello λέγοντας… συμπαθές! Αν με καλέσεις θα ήθελα πολύ να πάμε για τσάι/γλυκό και μετά στο bar αλλά με την προϋπόθεση να με χορέψεις. }

Αφήνω όλα τα υπόλοιπα στη φίλη tzia.
Η tzia πήρε μια άρτια κριτική την οποία εξακολουθεί να πιστεύει ότι έπρεπε να στείλεις εσύ since you did all the hard work! Στην επόμενη λοιπόν…

05 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Kiki de Montparnasse
Μια iconic γυναίκα της οποίας η μορφή σφράγισε την καλλιτεχνική σκηνή, στη δεκαετία του ’20, στο Παρίσι. Μοντέλο και πηγή έμπνευσης πολλών ζωγράφων, μούσα και σύντροφος του εμβληματικού φωτογράφου Man Ray. Ποιος δε θυμάται το Le Violon d’Ingres?
Ανήσυχη, αντισυμβατική, σκανδαλώδης για τα ήθη της εποχής, εθισμένη, αυτοκαταστροφική στο τέλος, δεν παρέμεινε, παρόλα αυτά, μόνο μοντέλο αλλά υπήρξε και η ίδια ζωγράφος, τραγουδίστρια σε cabaret, όσο και συγγραφέας του αυτοβιογραφικού βιβλίου Kiki’s Memoires το οποίο ήταν απαγορευμένο στη, γνωστή για τον πουριτανισμό της, Αμερική μέχρι το 1970. Δεν πρόκειται για αριστούργημα της λογοτεχνίας, αλλά περιγράφει με ζωντάνια κι αμεσότητα τόσο το κλίμα της εποχής, όσο και την προσωπικότητα της γράφουσας.

Kiki de Grèce
Ένα wine bar στα καθ’ ημάς. Στην Ηπίτου. Ένας, πολύ χαριτωμένος και ήσυχος, πεζόδρομος κάθετος στην Βουλής. Το είχα ακούσει και, λόγω ονόματος αλλά και καλών κριτικών, μου είχε δημιουργηθεί η επιθυμία να το επισκεφτώ χωρίς να βρίσκεται, είναι η αλήθεια, στην A list μου. Έχω περίεργη σχέση με το κρασί. Μου έχει τύχει να υποφέρω από πονοκέφαλο, έστω και, μετά από ένα ποτήρι. Φυσικά δε φταίει το κρασί για αυτό. Μάλλον ο οργανισμός μου και η σχέση του με τις τανίνες. Εκτιμώ αφάνταστα την αμφίδρομη σχέση του με το φαγητό. Ένας ταιριαστός συνδυασμός αυτών των δύο εκτοξεύει την κάθε μπουκιά τονίζοντας τις αρετές κι ελαχιστοποιώντας τις ατέλειες.

Θα σας πω ότι είμαι από αυτούς που θα διαλέξουν πρώτα το φαγητό και μετά το κρασί κι όχι the other way round. Μου φάνηκε όμως, εξαιρετικά, ενδιαφέρουσα η ιδέα της δοκιμής κρασιών συνοδεία πιάτων, τα οποία σκοπό είχαν να συμπληρώσουν, ταιριάξουν, αναδείξουν τα κρασιά συν ότι επρόκειτο για το Κτήμα Τσέλεπου που βρίσκεται στη Μαντινεία, ο ιδρυτής του οποίου είναι από τους πρώτους που ανέσυραν αναδεικνύοντας την, σχεδόν ξεχασμένη, τοπική ποικιλία Μοσχοφίλερο.

Η ελληνίδα Κική είναι μικρή το δέμας, ρομαντική, χαριτωμένη, φασαριόζα, καθόλου στημένη, άκαπνη, όμορφα διακοσμημένη και φωτισμένη, με γαλλικό αέρα αλλά και, απελπιστικά, στριμωγμένη εκείνη τη βραδιά. Αν υπέφερα από αγοραφοβία θα είχα μεταφερθεί, άμεσα, σε κλινική. Θα τη δικαιολογήσω, γιατί είμαι στις καλές μου, λόγω της ιδιαίτερης βραδιάς ενώ πιστεύω ότι θα την απολαύσω, καλύτερα, την άνοιξη στον εξωτερικό χώρο που μου άρεσε πολύ.

Τα αγόρια της Κικής ήταν ευγενή, γρήγορα, γενναιόδωρα αφού συμπλήρωναν στα ποτήρια κρασί, κάθε φορά που το παρατηρούσαν, όμως το σερβίρισμα κρασιού απαιτεί χειρουργικό χέρι, σταθερότητα κι ακρίβεια. Σταγόνες οι οποίες ξεπετάγονται από το ποτήρι, κάνοντάς με να ανησυχώ ότι θα λεκιάσουν το φόρεμά μου, δεν πρέπει να υπάρχουν, τουλάχιστον σε εξειδικευμένα μαγαζιά, σε τέτοιες εκδηλώσεις, έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες λόγω κόσμου.

Στη βραδιά ήταν παρούσες η γλυκύτατη κόρη του οινοποιού και η, τόσο, stylish, οινολόγος του κτήματος (πόσο μου αρέσει να βλέπω γυναίκες σ΄ αυτό το επάγγελμα) οι οποίες έκαναν μια σύντομη παρουσίαση καθόλου βαρετή και ξεκινήσαμε:

AMALIA BRUT/Καρπάτσιο λαχανικών με καπνιστή πέστροφα.
Δαντελένιες φέτες λαχανικών καρότου, ρέβας, κι άλλων που μου διαφεύγουν, οι οποίες είχαν μια λεμονάτη φρέσκια γεύση την οποία κόντραρε ιδανικά η καπνιστή πέστροφα κάνοντας εξαιρετική παρέα στις φυσαλίδες του κρασιού.

ΜΕΛΙΣΣΟΠΕΤΡΑ/Spring roll με καβούρι και μυρωδικά.
Δυστυχώς έβγαλε μια οσμή ψαριού αντί του αναμενόμενου λεπτού αρώματος του καβουριού. Λάθος επίσης η τοποθέτηση του πάνω στη συνοδευτική σαλάτα που είχε σαν αποτέλεσμα να πανιάσει σε κάποια σημεία. Η τελική γεύση όμως δεν ήταν κακή και σ’ αυτό βοήθησαν τόσο τα μυρωδικά όσο και η απουσία λαδίλας. Η Μελισσόπετρα δε, με την ευχάριστη, δροσιστική της οξύτητα και τα αρώματά της, υπήρξε αποκάλυψη. Μου άρεσε τόσο που δε δίστασα να την προτείνω στην τελευταία έξοδο. Αγαπημένοι F&E ελπίζω να άρεσε και σε σας διότι με τα ταξίδια μου δεν έχουμε προλάβει να κουτσομπολέψουμε.

GRIS DE NUIT/Ριζότο με πράσινο μήλο, σταφίδες και ψαρονέφρι μαρινέ.
Το καλύτερο πιάτο της βραδιάς κατ’ εμέ. Σωστά χυλωμένο, κρεμώδες, αρωματικό, ισορροπημένο στα επί μέρους συστατικά του. Παιχνίδι με τις υφές, πλούσιο κι όμως φίνο. Τα συγχαρητήριά μου στoν chef Δημήτρη Κασίμη, ο οποίος έβγαλε εις πέρας τον ηράκλειο άθλο του σερβίρειν, ταυτόχρονα, τόσες μερίδες ριζότο μαγειρεύοντας, από ότι έμαθα, σε επαγωγικές εστίες.

ΔΡΥΟΠΗ ΝΕΜΕΑ/Αλμυρό cup cake, με πιπεριά και φιλετάκια καπνιστής μπριζόλας.
Δεν ήταν cup cake. Ήταν ένα mignon ταρτάκι, που θύμιζε γευστικά μια quiche Lorraine, χωρίς περιττή λιπαρότητα, γεμάτης γεύσης. Ο συνδυασμός του με το πρώτο ελαφρύ κόκκινο κρασί της βραδιάς ήταν ακαταμάχητος.

ΑΥΛΟΤΟΠΙ/Χουνκιάρ μπεγιεντί
Το καλύτερο παράδειγμα αλληλοσυμπλήρωσης και εξηγούμαι… όταν ήπια την πρώτη γουλιά κρασιού κόντεψα να το φτύσω στο ειδικό κουβαδάκι που υπήρχε σε κάθε τραπέζι. Το άρωμα καπνού ήταν τόσο έντονο που νόμισα ότι βρίσκομαι στο Tennessee μασώντας ταμπάκο. Η πρώτη μπουκιά φαγητού αποκάλυψε ένα μοσχάρι, εξαιρετικής ποιότητας και νοστιμιάς, σε μια μπαχαρένια, δουλεμένη, πυκνή σάλτσα. Ο πουρές μελιτζάνας από την άλλη στερείτο παντελώς κάθε καπνιστού αρώματος με αποτέλεσμα να φαντάζει άνευρος. Φανταστείτε αυτά τα δύο μαζί … το κρασί να δίνει άρωμα καπνού, καφέ, στυφάδας και το φαγητό μπαχάρια και γλυκύτητα. Ονειρικός συνδυασμός υπερθετικού βαθμού.

ΣΟΚΟΛΑΤΟΠΙΤΑ ΜΕ ΦΡΟΥΤΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ
Δε θέλω να τη θυμάμαι. Μάλλον κανένας από τους παρισταμένους δε θα θέλει να τη θυμάται. Ήταν αχρείαστη και αποτυχημένη. Θέλω να θυμάμαι το ποσό που πληρώσαμε για τα ανωτέρω (28e) και τις vmf τιμές του κανονικού καταλόγου στον οποίο έριξα μια ματιά.

Γνωρίζω ανθρώπους που ασχολούνται κι αγαπούν με πάθος το κρασί έχοντας βαθιά γνώση του αντικειμένου. Είναι εξαιρετικά απλοί, πρόθυμοι να δώσουν πληροφορίες, να συζητήσουν, να εξηγήσουν, να προτείνουν.

Ξέρω και κάποιους, στην καλύτερη άσχετοι στη χειρότερη ημιμαθείς, που με τουπέ και ύφος 100 καρδιναλίων αποτελούν τροχοπέδη στη γνωριμία μας μαζί του. Αν λοιπόν πέσετε πάνω σε κάποιον από τους δεύτερους προτείνω, ανερυθρίαστα, να πάρετε το πιο μπλαζέ ύφος σας, πείτε μια ακατάληπτη πρόταση με τις λέξεις … terroir, αργιλοπετρώδες έδαφος, ζύμωση, οινολάσπη, χρονιά, χρώμα, μύτη, ποικιλία, βαρέλι, ridding, λικέρ d’expedition … χαλαρώστε κι απολαύστε τη λέξη "κοκομπλόκο" να παίρνει μορφή μπροστά στα μάτια σας.

Το κρασί είναι αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής ιστορίας, παράδοσης, καθημερινότητας κι έτσι οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε. Γνωρίστε το λοιπόν και βρείτε τις δικές σας προτιμήσεις. Στην τελική χτυπήστε κι ένα
“De gustibus non est disputandum” κι αφήστε τους ξερούς.

21 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Μες την υπόγεια την ταβέρνα…

Όλοι γνωρίζετε, φαντάζομαι, το ποίημα του Βάρναλη. Κι αν δεν το γνωρίζετε ως ποίημα, το (ανα)γνωρίζετε ως τραγούδι του Θεοδωράκη κι αν θέλετε να δείτε την εικόνα που ξεπηδά, να ζωντανεύει μπροστά σας, είστε στο κατάλληλο μέρος.

Υπόγειο. Χωρίς καμία δηλωτική σήμανση έξω. Απλά μια, έντονα, κίτρινη λάμπα και λευκά κοφτά κουρτινάκια. Μωσαϊκό στο πάτωμα. Σχεδόν ενιαία σάλα. Κλασσικά ταβερνιάρικα τραπέζια και καρέκλες. Ριγέ, τραχιά στην αφή, σαν υφαντά, τραπεζομάντιλα. Ο ένας τοίχος καταλαμβάνεται από μεγάλα κρασοβάρελα. Οι υπόλοιποι από φωτογραφίες, γκλίτσες, χρηστικά αντικείμενα μιας άλλης εποχής. Το, τόσο αναγνωρίσιμο για τους μεγαλύτερους, ψυγείο αποτελεί το διαχωριστικό για την κουζίνα αν κι επιτρέπει κλεφτές ματιές. Δεν είναι ρετρό. Δεν προσπαθεί να αναπαραγάγει την εικόνα ή την αίσθηση. Είναι μια ζωντανή στιγμή που έμεινε αναλλοίωτη στον χρόνο.

Σάββατο βράδυ με το μαγαζί γεμάτο. Θαμώνες όλων των ηλικιών. Από αντροπαρέες ετών εβδομηνταφεύγα plus, μεσόκοπους σαν και του λόγου μας, ζευγάρια, παρέες trendy τριαντάρηδων από όλα είχε ο μπαχτσές.

Κατάλογος δεν υπάρχει ή, τουλάχιστον, εμείς δεν είδαμε. Η απαγγελία έγινε προφορικά από ένα συμπαθέστατο παλληκάρι. Γρήγορο, ευγενικό, χωρίς πολλά πολλά. Απόδειξη, ομοίως, δε δόθηκε, όπως και δε μας δόθηκε η επιλογή κεράσματος που ακούσαμε σε διπλανά τραπέζια “Φρούτο ή χαλβαδάκι?” Τώρα θα μου πείτε… “είναι, τόσο, σημαντικό?” Όχι βέβαια, αλλά έναν χαλβά θα τον έτρωγα τη συγκεκριμένη στιγμή. Δεν έχω πετύχει κιόλας, ποτέ, το συγκεκριμένο γλυκό οπότε επαφίεμαι στην “καλοσύνη των ξένων” κι αν έχετε δοκιμασμένη συνταγή… σας παρακαλώ, θερμώς, να μου τη στείλετε.

Όσον αφορά στο φαγητό μη μου πείτε ότι περιμένετε εκπλήξεις? Δεν υπάρχουν. Από την πλευρά μου θεώρησα τρελή nouveauté την ύπαρξη:
• Παϊδακίων κοτόπουλου (1/2 kg). Ωραία κομμένα, με ψαχνό. Ζουμερά. Άνευ οσμής. Πασπαλισμένα με κόκκινη γλυκιά πάπρικα.

• Παϊδάκια προβατίνας (1/2kg). Με βαθιά κρεατένια νοστιμιά. Το λιπάκι, όπου υπήρχε, ήταν κριτσανιστό αλλά υπήρχαν και καθαρά φιλετάκια που δεν υστερούσαν σε γεύση. Ο προβατινοexpert του τραπεζιού έδωσε έγκριση εκφράζοντας την ικανοποίησή του. Κι οι υπόλοιποι κάναμε το ίδιο, ακριβώς, με αποτέλεσμα να μη μείνει ούτε ένα για δείγμα.
• Συκωταριά αρνίσια. Δική μου επιθυμία. Φοβάμαι ότι διέρχομαι, εκ νέου, φάση σιδηροπενίας. Γευστική, τρυφερή, άοσμη, αλλά έδινε την εντύπωση της βραστής.
• Απάκι. Ελαφρώς αλμυρό. Καθαρό κομμάτι παρόλα αυτά. Θα το προτιμούσα λιγότερο ψημένο.
• Ντοματοκεφτέδες. Εμφανή τα κομμάτια ώριμης ντομάτας. Ωραία αρώματα. Τραγανοί άνευ υπερβολικού λαδιού. Ίσως ήθελαν μια ιδέα λιγότερο τηγάνισμα.
• Πολίτικη σαλάτα. Λάχανο, καρότο, μαϊντανός, λίγο σέλινο, αρκετό σκόρδο. Δροσιστική, αρκούντως ξιδάτη, αρκετά καυτερή.
• Φέτα, σε μεγάλη μερίδα, με λαδορίγανη. Ήπια και βουτυράτη.
• Πατάτες. Φρέσκιες, καυτές, ξανθές, τραγανές.
• Κρασί λευκό (Σαββατιανό), κόκκινο (Αγιωργήτικο) και σόδες. Περίμενα, για να είμαι ειλικρινής, κάτι παραπάνω από το συγκεκριμένο μαγαζί. Δηλώνω, όμως, ότι παρενέργειες δεν υπήρξαν.

Λογαριασμός στα 60 ευρώ. Τα άξιζε μέχρι τελευταίας μπουκιάς. Προφανώς δεν είναι το περιβάλλον το μόνο που έχει μείνει σε άλλη εποχή.

Τον τελευταίο καιρό ξαναβρίσκομαι με κομμάτια του εαυτού μου μέσα από φωτογραφίες (κάποιες δεν τις είχα δει ποτέ) και βιβλία καινούργια ή, ήδη, διαβασμένα. Ένα από τα αγαπημένα μου, εδώ και πολλά χρόνια, είναι η Χαμένη Άνοιξη του Στρατή Τσίρκα. Στον Μαραθωνίτη έζησα την ατμόσφαιρα, τις μυρωδιές και τις γεύσεις του συγκεκριμένου βιβλίου. Αν το έχετε διαβάσει, δοκιμάστε το και πείτε μου αν συμφωνείτε. Αν όχι διαβάστε το πρώτα και πηγαίνετε μετά. Η ιστορία επαναλαμβάνεται? Τη δεύτερη φορά ως φάρσα?