Loader

Ucook

Κριτικές: 104
Μέλος από: Μάρ 2014

Εμφάνιση:

12 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Τελευταίο Σ/Κ του Σεπτεμβρίου, κάθε χρόνο αφιερωμένο στις Ευρωπαικές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς, και μας βρίσκει να ψηνόμαστε κάτω από έναν γλυκό ήλιο, σε μια τεράστια αλλά ευτυχώς γρήγορα κινούμενη ουρά, χαρούμενων ανθρώπων, έξω από το Μουσείο της Ακρόπολης.
Έπαιξε έναν ρόλο βέβαια και η περιοδική αφηγηματική έκθεση "Emotions, ένας κόσμος συναισθημάτων", με μερικά υπέροχα και σπάνια εκθέματα από το ίδρυμα Ωνάση που παρουσιάστηκαν πριν καιρό και στη Νέα Υόρκη. Αμφιβάλλω όμως εδώ, πόσοι τα εντόπισαν για να τα δουν, εκεί που τα είχαν κρύψει στο ισόγειο, γωνία βεστιάριου και wc.

Το μουσείο της Ακρόπολης υπέροχο, δώρο γνώσης, γεμάτο φως, υπερηφάνεια, διψασμένα μάτια, κόσμο, πολύ κόσμο, εκθέματα θησαυρούς... και σκέψου και πόσα μας έχουν κλέψει... Οι πολυφωτογραφημένες Καρυάτιδες σε περίοπτη θέαση να καθηλώνουν τα βλέμματα, ο τελευταίος όροφος αφιερωμένος στις Τιτανομαχίες και μια ξεχωριστή αίθουσα προβολής όλης της ιστορικής αλήθειας περί των Ελγίνειων Μαρμάρων, με τους τουρίστες να κοιτούν αποχαυνωμένοι με κρεμασμένο το σαγόνι.
Χρειάζεται ένα 2ωρο στο fast forward και ένα 4ωρο στο ρελαντί για να πεις ότι το είδες σωστά και να φύγεις εκστασιασμένος.
Δεν λέω, η τροφή του πνεύματος, άλλο επίπεδο. Αλλά τώρα που τα είδαμε, να μην φάμε και κάτι;

Τα πέριξ τουριστικά αποκηρύχθηκαν από κοινού και μετά βδελυγμίας, κάποιο που είχα κατά νου έκλεινε νωρίς, τα ινδικά προς Συγγρού μεριά "απαπά έχει ζέστη για ινδικό", το frozen yogurt φτωχό ως επιλογή αλλά και το περπάτημα all the way μέχρι το Θησείο μακρινός ορίζοντας. Μα δεν ξέρω κάτι άλλο εδώ κοντά που να αξίζει. Πορτοκαλάδα δε θέτε. Λεμονάδα δε θέτε. Τελωσπάντων τί θέτε;
Η πυξίδα γύρισε προς Σύνταγμα, αφήνοντας στο φλου την επιλογή (το μυαλό γύρισε προς την chimichanga και άναψε το φωτάκι! ).

'Ετσι γίνεται άμα έχεις σχέδιο. Βάζεις τον άλλο (που ήθελε βόλτα) να ξεθεωθεί στο περπάτημα και να σε παρακαλάει για την chimichanga που εσύ ήθελες ευθύς εξαρχής να περιδρομιάσεις, αλλά να φαίνεται σαν δική του επιλογή. Ύπουλο;;

Κυριακή λοιπόν 24/9 και ώρα 7.30 απογευματινή στρογγυλοκαθόμαστε στην εξωτερική μπάρα του Etnico με τα μάτια προς την πολυσυλλεκτική κουζίνα του, μετά του αντίστοιχου πολύχρωμου προσωπικού της.
-Τί είναι πάλι αυτό που με έφερες; - Θα σε πήγαινα λες πουθενά τυχαία; Σε λίγο θα με παρακαλάς να ξαναέρθουμε.
-Τί λες να δοκιμάσουμε; ινδικό, μεξικάνικο, ασιατικό, αραβικό/λιβανέζικο, τί προτιμάς; (βραχυκύκλωσε) Άσε γατάκι, θα το αναλάβω εγώ.

Το Etnico είναι ζήτημα αν κοιμάται 3 ώρες μέσα στο 24ωρο. Τα τηλέφωνά του χτυπάνε ανά δευτερόλεπτο για παραγγελίες delivery, πιο συχνά κι από εκείνα τα υπέροχα παιχνίδια λέξεων που η γιαγιά βρήκε τη λέξη αλλά δεν την βγάζουν ποτέ στον αέρα. Γιαγιά, εδώ πάρε τηλέφωνο, να βγεις αμέσως. Μα τί χαρούμενο μαγαζί; όλοι (σου) χαμογελάνε, η διάθεση πάει σετ με το φαγητό τους. Mην είσαι στρίντζος, κοίτα γύρω.

Ο χώρος είναι γωνία, στριμωχτός, αλλά εκμεταλλεύεται όπως και όσο μπορεί το πεζοδρόμιο και κανείς δεν γκρινιάζει. Με το άδειασμα των τραπεζιών υπάρχουν μικρές ολιγωρίες αλλά εδώ δεν γίνεται να είσαι εξαντλητικά αυστηρός, street μαγαζί είναι, όχι αστεράτο michelin.

Αν έμενα στο κέντρο, με το ωράριο και το μενού που έχουν, θα το είχα χρυσώσει το μαγαζί τους. Ευτυχώς όμως η πρόσφατη νωπή εμπειρία στο μεξικάνικο στην Κηφισιά ήρθε και το έσωσε το τριπλό εγκεφαλικό.

Μωυσής speaking. Εντολή 1η.

Μην πας στο Etnico αν δεν σκοπεύεις να πάρεις την μεγάλη chimichanga de pollo. Μην φύγεις από εκεί αν δεν φας την chimichanga αυτή. Είναι εντολή. Μην την αγνοήσεις, κάτι κακό θα συμβεί. Στείλε το μήνυμα σε 20 φίλους σου μέχρι το βράδυ, για να έχεις καλή τύχη. ( ψητή ή τηγανιτή ήταν; σίγουρα ήταν στεγνή και απόλυτα τραγανή έξω, μαλακιά και ζουμερή μέσα, τιγκαρισμένη με ζουμερό κοτόπουλο που το μαρινάρουν σε τεκίλα και πορτοκάλι, κίτρινο τυρί, ντομάτα, sour cream, *frijoles refritos, jalapenos σως, στα 5,20 ευρώ vfm 1000% ). Μην τολμήσεις να πάρεις τη μικρή. Θα το μετανιώσεις.

Εντολή 2η.

Μη τυχόν και αφήσεις στην απέξω τα nachos sabroso, θα πέσει πέλεκυς. 2 κοπέλες που κάθονταν στη μπάρα και δεν έστειλαν το μήνυμα εγκαίρως ( εμείς ) παράγγειλαν τη μικρή μερίδα και τιμωρήθηκαν. Βγήκε ένας υπάλληλος Ινδός(;) από την κουζίνα σαν τον ποντικό με ένα τεράστιο κουτί nachos στα χέρια του και ήρθε ψιθυριστά: " Πάρε γρήγορα μεγάλο κουτί τρώγε κρυφά γρήγορα... Μη δει μεγάλο αφεντικό ταμείο εμείς κουζίνα λάθος βάλαμε όχι μικρή μεγάλη μερίδα φάε φάε δώρο"!!! ( τραγανότατα καλαμποκένια τσιπς με άφθονη cheddar σως, άφθονο κιμά, άφθονη guacamole, άφθονη sour cream και πατέ ελιάς που ευτυχώς δεν το βρήκα ή δε το κατάλαβα ή ήμουν πολύ απασχολημένη με το λάθος των 5,90 ευρώ που το πληρώσαμε 4,30 και αμαρτία ουκ έχω). Κατάλαβες.

Εντολή 3η - τέλος μηνύματος.

Φαλάφελ μεγάλο 3,30 ευρώ. Όχι με την λεπτή αραβική πίτα που ξέρεις, αυτή είναι άλλη, πιο παχουλοαφράτη και πιο νόστιμη, με τα ρεβυθοκεφτεδάκια της, το μαρουλοαγγουράκι της, τις μελιτζάνες με τζίντζερ και τις πίκλες της, την *μπαμπαγκανούζ και την *ταρατόρ της. Εδώ θα σου πω ότι ήταν τυφλή γευσιγνωσία γιατί το αδέρφι δεν το μοιράζεται το φαλάφελ της και έχει φάει φαλάφελ σε πολλές μη εμπόλεμες περιοχές ανά την Αττική και έχει γνώμη και απλά δεν το μοιράζεται. 'Ηταν καταπληκτικό λέει. Μέχρι να την πάω βέβαια στο επόμενο.

Οι δύο φρεσκότατοι χυμοί που διαλέξαμε από το vitamin bar ήταν α) ανανάς, πεπόνι, μάνγκο β) μάνγκο, πορτοκάλι, cranberry στα 2,90 έκαστος. Ευτυχώς δεν νερώθηκαν με παγάκια, δυστυχώς ήρθαν εντελώς ζεστοί γιατί τα φρούτα ήταν εκτός ψυγείου. Λόγω ζεστής ημέρας θα τους ήθελα πιο δροσερούς.
Επίσης η τιμή τους είναι τσιμπημένη για τόσο λίγη ποσότητα.
Από τα χειροποίητα γλυκά τους θέλαμε και δεν προλάβαμε την mexicana και έτσι κάναμε 2 άτυχες επιλογές, με μικρή μεν τιμή (2,70 το κάθε ένα) αλλά και πολύ μικρή αντίστοιχα ποσότητα. Το cheesecake ήταν αδιάφορο γευστικά και η Jamaica δεν ήταν ανάλαφρη και πίκριζε ( το μαύρο ρούμι τους είχε πέσει πολύ παραπάνω από όσο έπρεπε ). Αχ αχ καλοκαιρινή Jamaica στο νησί... πού θα σε ξαναβρώ;

Το Etnico, μου άρεσε τόσο πολύ, που κατοχυρώνεται μαζί με την τούρκικη kumpir πατάτα πιο κάτω, στις τοπ επιλογές μου όταν σκέφτομαι street στην Κολοκοτρώνη. Nachos και falafel προτείνονται με κλειστά μάτια και η θεϊκή chimichanga του, απλά δεν υπάρχει. Σε επόμενη επίσκεψη θα δοκιμάσω και την quesadilla του και το burrito που το έχουν σε 5 παραλλαγές, αν και τώρα που το σκέφτομαι, δύσκολα με βλέπω να κάνω απιστία στην chimichanga.
Συνολικά πληρώσαμε 24 ευρώ. Για street food ακούγονται και μάλλον είναι πολλά. Πολύ καλό το vfm στα αλμυρά, όχι καλό στους χυμούς και τα γλυκά. Ο Μωυσής με ακούει;;

Ευτυχώς που το Etnico θα παραμείνει στη θέση του και θα ξαναπάμε. Γιατί μπορεί το Altamira να είναι στη γειτονιά μου και να μην το έχω επισκεφθεί ποτέ, ούτε στις καλές του τις εποχές παλαιότερα, αλλά στο αδέρφι Etnico θα τη δώσω την ψήφο μου και θα είναι και δαγκωτή. Και προειδοποιώ. Όπου εντοπίζεται chimichanga να κινείται, θα εκτελείται.

*** ταρατόρ= ελαφριά δροσερή σάλτσα, φέρνει σε γιαουρτοσώς, φτιαγμένη με ταχίνι, σκόρδο, λεμόνι και κάποια μυριστικά.
μπαμπαγκανούς(ζ)= καπνιστή μελιτζανοσαλάτα, λεία και λευκή σαν ανάλαφρος πουρές, με σκορδάκι, λεμόνι, ίσως μια ιδέα μπούκοβο και σουσαμόπαστα ( ταχίνι ). Λέγε με και καλομαθημένο μπαμπά.
frijoles refritos= χυλωμένη πάστα μαγειρεμένων φασολιών, με σκορδοκρεμμύδι, κύμινο, λάδι και πιπεριά χαλαπένιο.

10 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Να το δώσω το Όσκαρ; Θα το δώσω. Απονέμω το όσκαρ του Πιο Τρελού VfM, στο Pizzamore στο Γαλάτσι, στο οποίο σκόνταψα κατά τύχη πρόσφατα και το θεωρώ ανακάλυψη.
Είναι από τις περιπτώσεις που πας, καλοτρώς, πληρώνεις ένα αστρονομικά χαμηλό φιλοδώρημα, το σκέφτεσαι μετά, το θυμάσαι, και λες... δεν μπορεί, απλά δεν μπορεί.

Το μαγαζί ανήκει στο σεφ Τάσο Μπίκο (ίσως κάτι σας λέει το όνομα από την τηλεόραση), δουλεύει περισσότερο με delivery και βρίσκεται στην Πρωτοπαπαδάκη στο Γαλάτσι, δρόμο πολύ κεντρικό και πολυσύχναστο με πάρα πολύ θόρυβο. Υπάρχουν κάποια τραπέζια για να καθήσεις, είτε έξω για όσους έχουν γερά νεύρα και αντέχουν τη βουή του δρόμου, είτε μέσα που είναι σαφώς πιο ήσυχα, αλλά να τονίσω πως δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για το μαγαζί που θα κάνεις μια καλή έξοδο ή θα βγεις το Σαββατόβραδο. Είναι το χαλαρό στυλ "βάλε φόρμα και αθλητικά να πάμε", "ας τσιμπήσουμε κάτι μετά τη δουλειά μη μαγειρεύουμε στο σπίτι", "τρώω κάτι και πάω μετά για ποτά με την παρέα". Με αντιλαμβάνεστε. Όπως κι αν το δεις, θα σου βγει φθηνότερα από όσο μπορείς να φανταστείς. Επίσης είναι πεντακάθαρο.

Ο κατάλογος του delivery, σου δίνει αμέτρητες επιλογές και ισχύει με τις ίδιες τιμές και για το κατάστημα, έλα όμως που το φαγητό δεν είναι κατηγορία delivery αλλά έχει ιταλικές καταβολές που θυμίζουν άλλη κατηγορία εστίασης. Δεν έχω νιώσει ποτέ πιο καχύποπτη, για την pasta που θα ερχόταν στο τραπέζι με τιμή κοντά στα 5 ευρώ, για το πεινιρλί γίγας των 5 ευρώ.....

Το επισκεφθήκαμε στις 21/9, δροσερό βραδάκι που θέλαμε να βάλουμε φόρμα και αθλητικά και να βγούμε μια βόλτα. Καθήσαμε έξω, αλλά πραγματικά ο θόρυβος ήταν εκνευριστικά αφόρητος. Μας εξυπηρέτησε ένα ευγενέστατο χαμογελαστό παλικάρι, δεν είχαμε κάποιο παράπονο, ίσως ήταν αδερφός ή φίλος του σεφ, μου δόθηκε η εντύπωση της οικογενειακής επιχείρισης. Υπήρξαν κάποιες μικροελλείψεις στο μενού (οι ρυζοκεφτέδες suppli και από γλυκά καθόλου τιραμισού, πανακότα κτλ, μόνο το γλυκό καλτσόνε υπήρχε ) και τελικά τροποποιήσαμε την παραγγελία μας, μετά από τις προτάσεις τους.

Σαλάτα Amore για αρχή, και πού να φανταστώ ότι θα τρώγαμε τόσο πρωτότυπη, νόστιμη και φρέσκια σαλάτα, σε τέτοια ποσότητα, με 5,50 ευρώ, και με υλικά όπως ανάμεικτες τρυφερές πρασινάδες, αρωματικά φρέσκα κρουτόν, τραγανή πανσέτα, κύβους ιταλικής γκοργκοντζόλα, φιλέ αμυγδάλου και caesar βινεγκρέτ μέχρι κάτω στη βάση του πιάτου. Άψογος συνδυασμός, ακόμα θυμάμαι τη γεύση της.
Να μην πάρουμε κι ένα ορεκτικούλι; πού να φανταστώ η ανυποψίαστη ότι θα είναι ποσότητα κυρίως πιάτου; Πατάτα ψητή την αναγράφει ο κατάλογος, και έρχεται μια ραβιέρα με καλοψημένες κυδωνάτες πατάτες με τη φλούδα τους, ων ουκ έστι αριθμός, σκεπασμένες με μισό κιλό πυκνής σάλτσας από μια αρωματική κρέμα γάλακτος, μπέικον, ψιλοκομμένα μανιτάρια, παρμεζάνα και μοτσαρέλα... φέρτο τώρα όλο αυτό δίπλα σε αναμμένο τζάκι το χειμώνα στους 2 βαθμούς Κελσίου, κι έλα μετά να μου πεις. Τιμή; τιμή; ακούω στοιχήματα... εντάξει, να το πάρει το ποτάμι. 4,30 ευρώ.
Είχαμε ήδη σαστίσει και σαφώς χορτάσει με αυτά τα δύο πιάτα. Και τώρα;

Ευτυχώς μεσολάβησε κάμποση ώρα για τα κυρίως, γιατί μπορεί το μαγαζί να δουλεύει κυρίως με delivery, αλλά τα σπαγγέτι βράστηκαν εκείνη την στιγμή και ήρθαν al dente. Πόσο αξιέπαινο να μην ακολουθείς την εύκολη λύση του προβρασμένου...

Σπαγγέτι προσούτο λοιπόν, με κρέμα ταρτούφο και ποικιλία μανιταριών. Βαρύ πιάτο και χειμωνιάτικο, όλο γήινα αρώματα, ο διάβολος του διαιτολόγου, ποσότητα για 3 άτομα; πιθανόν. Φάγαμε 2 άτομα και σχεδόν η μισή μερίδα πήγε πακέτο για την επαύριο. Πρώτη φορά στα χρονικά η παρμεζάνα που ήρθε εξτρά, δεν χρειάστηκε να προσθέσει κάτι στη δεμένη σάλτσα και στην πλούσια γεύση. Και σας το λέει εκείνη που συνήθως δεν τρώει μακαρόνια με τυρί αλλά τυρί με μακαρόνια. Τιμή; στοιχήματα; οκ, 5,80 ευρώ.

Άφησα το τέρας για το τέλος. Ποιά πιατέλα να το χωρέσει, ποιός σερβιτόρος να το κουβαλήσει αυτό το πεινιρλί, που ήταν 2 μέτρα και 2 κιλά, με το συμπάθιο;
Al uova, με φρέσκια σάλτσα ντομάτας με βασιλικό, μοτσαρέλα, παρμεζάνα, μπέικον, αυγό, και κρεμμύδι, που τώρα που το σκέφτομαι μάλλον δεν του πήγαινε και έπρεπε να είχε αφαιρεθεί. Το ήθελα λίγο πιο ξεροψημένο, αλλά τα 2/3 του που πήραμε πακέτο, ξεροψήθηκαν την επόμενη μέρα στο σπίτι. Εδώ δεν έχει στοίχημα. 5,10 ευρώ.

Μαζί με μια zero στα 1,20 και μια heineken κουτάκι στα 1,70 και άφθονο νερό σε μποτίλια δική τους, το jack pot έβγαλε το νουμεράκι 23,60 με απόδειξη κανονική. Όχι πες, τί να σχολιάσω εγώ τώρα;

Το γεγονός ότι πήραμε τα μισά πακέτο, έχει να κάνει μόνο με τις ποσότητες και καθόλου με τις γεύσεις τις οποίες βρήκαμε αναπάντεχα πολύ καλές.
Μάλιστα ρώτησα κιόλας, κάπως αφελώς, γιατί προσφέρουν μερίδες για Κινγκ Κονγκ, και μου απάντησαν, εξίσου αφελώς, ότι καλύτερα το φαγητό να περισσεύει παρά να λείπει, αυτή είναι η φιλοσοφία τους. Μπείτε στο φβ, υπάρχει αναλυτικά ο κατάλογος εκεί, για να δείτε τί παίζει με την τιμολόγηση.
Ειλικρινά απορώ, πώς το κατάφεραν να προσφέρουν αυτή την ποιότητα σε τόσο συμπιεσμένες τιμές; τους δίνω ένα αξιέπαινο μπράβο. Μια πιθανή εξήγηση είναι λόγω περιοχής; καθώς απευθύνουν το προιόν τους σε κόσμο χαμηλού/μεσαίου εισοδήματος; Δεν θέλω όμως να δώσω μια τόσο απλοική και επιφανειακή εξήγηση. Μακάρι και άλλοι επιχειρηματίες να "ξεκαβαλήσουν" και να προσαρμοστούν στο 2017.

Από εμένα προτείνεται, για όποιον κινείται ως περαστικός στην περιοχή, τουλάχιστον να το δοκιμάσει. Και για όποιον μένει σε μια ακτίνα 6 χλμ, να σηκωθεί από κρεβάτια, ντιβάνια, πολυθρόνες και να (ξανα)πάει ΤΩΡΑ!!!

02 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: αν αφεθείς στη μεξικάνικη κουζίνα με όλες τις αισθήσεις σου, αποκλείεται να μην μαγευτείς από τα χρώματά της, την ποικιλία της, τον πλούτο της και το παιχνίδι των συνδυασμών της, εφάμιλλο της μεξικάνικης κουλτούρας που πάει πολύ πίσω στους Μάγια και τους Αζτέκους και μπολιάζεται από τους Ισπανούς, για να φτάσει σε εμάς όπως την γνωρίζουμε σήμερα και να ανακηρυχθεί ήδη από το 2010 ως παγκόσμια κουζίνα.

Η επιλογή μου για το Dos Hermanos ήταν αυτονόητη και σε απόλυτη συμφωνία με έμπιστο φίλο που το είχε επισκεφθεί στο παρελθόν, αλλά και με όλους τους αγαπητούς φίλους καλοφαγάδες που βρεθήκαμε σε αυτό το πολύχρωμο τραπέζι στην πρώτη βραδιά της εβδομάδας καλοφαγάδων, υπό την άρτια οργάνωση του ask4food και την υποδειγματική φροντίδα της διεύθυνσης και του προσωπικού του εστιατορίου.

Πρώτη λέξη: περιβάλλον αριστοκρατικό. Και καθότι το φολκλόρ το απεχθάνομαι, γέμισα χρώματα και παραστάσεις που μου ταξίδεψαν το μυαλό. Διακόσμηση αισθαντική, φωτισμός χαμηλός, ιδιαίτερα προσεγμένη και καλόγουστη art de la table, διπλά σερβίτσια, μουσική ανάλογη που δεν σκέπαζε την χαρούμενη οχλοβοή μας, ο μεξικανός με το σομπρέρο του δίπλα μας, άψογη καθαριότητα και καλαισθησία παντού, και η πίσω αυλή... ονειρεμένη. Η υγρασία της βραδιάς δεν μας άφησε να απολαύσουμε αυτό το ονειρεμένο αίθριο όσο θα θέλαμε, αλλά μη νομίζετε ότι και η κυρίως αίθουσα (του ισογείου) υπολείπεται σε άνεση και ομορφιά, κάκτοι, φυτά, κεριά, καθρέφτες, παπαγάλοι, μεξικάνικο χρώμα... δεν είδα παραφωνία καμιά.

Δεύτερη λέξη: φιλοξενία και περιποίηση βασιλική. Το διακριτικό τους βλέμμα πανταχού παρόν αλλά και αόρατο, η ευγένειά τους δεν εξαντλήθηκε ούτε στιγμή στις ερωτήσεις ή επιθυμίες μας, η γαλαντομία σε δυσθεώρητα επίπεδα, από αυτές που αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Πέρα από το γευσιγνωστικό κομμάτι όμως, η βραδιά διανθίστηκε και με μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της ταυτότητας όσων δοκιμάσαμε, του μαγικού θάμνου agave που μας δίνει το δώρο που λέγεται τεκίλα, των καρπών της μεξικάνικης γης, των αρωματικών που απογειώνουν αυτό που θα γευτείς, και σε κάποια αναφορά και η Ninfa Rodriguez Laurenzo, που πρώτη έβαλε στα δικά της εστιατόρια τις fajitas, με το κρέας να έρχεται μαζί με το μαντεμένιο σκεύος στο τραπέζι και που πολλοί κατάσκοποι προσπάθησαν να κλέψουν τη συνταγή της, μέχρι να φτάσει και στα ευρωπαικά tex mex εστιατόρια.

Tρίτη λέξη: η τεκίλα. Αυτή που θέλει 12 χρόνια για να γίνει. Αυτή που αναμείχθηκε με ένα σωρό διαφορετικά φρούτα και έγινε frozen margarita και σερβιρίστηκε σε δίσκους, σαν πολύχρωμο λουλούδι, στην πίσω αυλή, και μας έβαλε στο κλίμα. Τα καλαμάκια μας βούτηξαν σε πολλές μαργαρίτες, η μία καλύτερη από την άλλη. Το επιβεβαιώνει και η Frida Kahlo που ήταν εκεί. Θυμάμαι ήπια μονορούφι την δική μου Margarita mango. My Margarita was better than yours!
Ύστερα ο δίσκος με την premium tequila Don Julio, λευκή, μπλε, σοκολατένια ή αλλιώς τα σφηνάκια blanco, reposado και anejo. Και μετά κάποια λικνιζόμενη Paloma, συνοδευτική του φαγητού στο τραπέζι, η πιο δημοφιλής στο Μεξικό, με τεκίλα reposado, σιρόπι agave και χυμούς lime και pink grapefruit, αρκούντως ελαφριά και ξεδιψαστική ώστε να μας κρατήσει νηφάλιους για τις εκρηκτικές γεύσεις των πιάτων. Αυλαία έριξε η Margarita φραγκόσυκο, με το κομμάτι του κάκτου που τον φάγαμε και αυτόν. Κι άλλο χρώμα στο τραπέζι...

Τέταρτη λέξη: τα εδέσματα. Να μια ικανή περιγραφή, φαντάσου ότι βρίσκεσαι σε διονυσιακό συμπόσιο στον κήπο της Εδέμ, κάθεσαι στο ανάκλινδρο του Μίδα, σου έχει μαγειρέψει η Λωξάνδρα και σε σερβίρουν οι άνθρωποι του Σουλτάνου. Ναι ξέρω, ανακατεύω την Ιστορία. Αλλά όλο αυτό που απολαύσαμε ήταν σε όλα του ΠΟΛΥ. Ευωδιαστό, λαχταριστό, άφθονο, καλο(φρεσκο)μαγειρεμένο, νόστιμο, ζεστό, ευπαρουσίαστο, παιχνιδιάρικο, χαρούμενο.

Τα nachos ολόφρεσκα και τραγανά, και η κόκκινη chili σάλτσα δίπλα τους, κολασμένα καυτερή. Δεν την απαρνήθηκα όλο το βράδυ, ναι, εγώ είμαι που έκανα την κάθε μπουκιά μου όλο και πιο καυτερή βάζοντας chili από πάνω. Το χειροποίητο πυκνό guacamole μέσα στη φωλιά μαρουλιού, δρόσιζε την κάψα ευχάριστα, μεστή σε μεξικάνικα μπαχαρικά γεύση, και με αρκετό λάιμ, φαγώθηκε με nachos αλλά έπαιξε και αλλού. Η σαλάτα μάνγκο, με άφθονο αβοκάντο που το λατρεύω, ωραία και ιδιαίτερη, αλλά η σαλάτα τορτίγια έκλεψε την παράσταση με τα πολλά ετερόκλιτα συστατικά της και την τελική κυριαρχία του πορτοκαλιού να δίνει αυτό το κάτι.

Τα taquitos (τραγανή τορτίγια, σαν φλογέρα) με κοτόπουλο στον μαντεμένιο φούρνο μου άρεσαν πολύ, το ίδιο και η τραγανή quesadilla (ψητή σταρένια τορτίγια, σαν πίτα σκεπαστή) με αφθονία σε υλικά και αρκετά ζουμερή μέσα, είχε μαριναρισμένο ψητό κοτόπουλο, τυρί και guacamole. Στην chimichanga με τον πικάντικο κιμά, άρχισε σε όλη την παρέα το παραμιλητό σε εναλλαγή με ιαχές θαυμασμού για τη νοστιμιά που είχαν αυτά τα τραγανά γεμιστά πουγκιά, με το ψιλοκομμένο μαρούλι και τη sour cream από πάνω. Ίσως η πιο αγαπημένη μου πλέον γεύση, κι ευτυχώς που τα κορίτσια δίπλα μου αντιλήφθηκαν πώς είχα καρφώσει με το βλέμμα το τελευταίο κομμάτι και με λυπήθηκαν!

Στις πιο πληθωρικές γεύσεις που ακολούθησαν, συγκαταλέγω τις enchiladas κοτόπουλο, με καλαμποκένια τορτίγια αυτή τη φορά. Εδώ βρίσκουμε μαγειρεμένο το κοτόπουλο, η chili σως το κάνει πιο πικάντικο και μπαίνει στο φούρνο με τυρί. Το απόλυτα ζουμερό αποτέλεσμα συμπληρώνει η enchiladas σως με τη sour cream.
Το burrito επίσης, γνώριμη και από τις αντιπροσωπευτικότερες γεύσεις, με εξέπληξε κι αυτό ευχάριστα. Μας σερβιρίστηκε με πικάντικο κιμά, μεξικάνικα φασόλια και αφού ψήθηκε στο φούρνο με τυρί, προστέθηκε και η pico de gallo από πάνω (σάλτσα από ντομάτα, κρεμμύδι και πιπεριές jalapenos).

Σε αυτό το σημείο, ήδη είχαμε αρχίσει να γέρνουμε στις καρέκλες μας, χαϊδεύοντας τα στομάχια μας σαν τους Βούδες, αλλά ξέραμε ότι ήμασταν ακόμη στη μέση. Να επισημάνω ότι οι μερίδες είναι μεγάλες και για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεως, τα κυρίως μάλλον είναι για να τα μοιραστούν 2 άτομα, αν συνυπολογίσω και ένα ορεκτικό, μια σαλάτα και ένα γλυκό, προσοχή στην υπερβολή!

Ακολούθησε λοιπόν το fajitas mix, όπου ήρθε ένα μαντεμένιο σκεύος τσιτσιρίζοντας στο τραπέζι, με φιλετάκια κοτόπουλου και μοσχαρίσιας μπριζόλας σε chili, κρεμμύδι, ντομάτα και πολύχρωμες πιπεριές, που συνέχιζαν το ψήσιμό τους στην καυτή πλάκα. Σε ξεχωριστό πιάτο το μεξικάνικο ρύζι όμορφα αρωματισμένο με κόλιανδρο και μαιντανό αλλά και οι ζεστές τορτίγιες, το guacamole και η sour cream. Eδώ παίζεις μόνος σου με τα υλικά και γεμίζεις τις τορτίγιες, ανάλογα με το τί και πώς σου αρέσει. ΜΑΛΙΣΤΑ, σομπρέρο μπορεί να μην μου έδωσαν να βάλω αλλά....... τουλάχιστον τους έδειξα πώς τυλίγεται η σωστή η τορτίγια χαχαχα!!!

Τελευταίο βαρύ πυροβολικό, το Μexican mango που ενθουσίασε τους περισσότερους, με το μαριναρισμένο ψαρονέφρι υπέροχα νόστιμο και τρυφερό αλλά και καυτερό από την chipotle σως (καπνιστό τσίλι) και συνοδευόμενο με το πιο πάνω νόστιμο ρύζι. Δυνατό πιάτο...

Σε όλα τα παραπάνω, αυλαία έριξαν τα γλυκά, 3 παρακαλώ στον αριθμό, με αδιαφιλονίκητο νικητή το τηγανιτό παγωτό, σε κρούστα μαύρης ζάχαρης, κανέλας, αμύγδαλου και μπισκότου, καθισμένο πάνω σε αφράτη σαντιγύ και με σοκολατένιο σιρόπι. Αμέσως μετά το χειροποίητο σουφλέ σοκολάτας με παγωτό βανίλια, υπέροχο και ολόσωστα εκτελεσμένο. Και το επίσης χειροποίητο oreo cookies cheesecake, που δεν ήταν κακό, απλά ίσως πέρασε κάπως απαρατήρητο. Μην απατάσθε ότι κάτι έμεινε αφάγωτο!

Κατά γενική ομολογία, το μενού που σχεδίασαν και μας πρόσφεραν ήταν υπέρ του δέοντος πλουσιοπάροχο και θεωρώ αψεγάδιαστο. Μου άρεσαν τα πάντα όλα. Η ουσιαστική μας γνωριμία με αυτή την μοναδική κουζίνα, που, για κάποιους από εμάς, μάλλον θα εξελιχθεί σε σχέση αγάπης με διάρκεια, ολοκληρώθηκε με αρτιότητα σε κάθε επίπεδο. Η έμφαση που δόθηκε στον κιμά, το ψαρονέφρι και το κοτόπουλο, ήταν ιδανική για τα γούστα μου και μου άρεσαν όλοι οι συνδυασμοί τους.
Το εκπληκτικό είναι ότι, τίποτα δεν μας έπεσε βαρύ και δύσπεπτο στο στομάχι, καθώς τα μπαχαρικά δεν σκεπάζουν τις γεύσεις αλλά τις αναδεικνύουν. Όταν οι πρώτες ύλες είναι σωστές, το στομάχι είναι το πρώτο που θα δώσει το σήμα. Όπως και το αντίστροφο εξάλλου.
Οι ποσότητες ωστόσο ήταν πολύ παραπάνω από γενναιόδωρες. Έ, πρέπει και η coca cola zero να επιτελέσει το έργο της....

Το οικονομικό κομμάτι της δικής μας βραδιάς, είναι δύσκολο να το υπολογίσω. Όμως είμαι σίγουρη ότι με 20-25 ευρώ/άτομο, μπορείτε να απολαύσετε τις πιο αντιπροσωπευτικές τους γεύσεις και να φύγετε σίγουροι ότι δεν σας σέρβιραν τίποτα προμαγειρεμένο ή ξαναζεσταμένο στα microwaves. Προσωπικά μιλώντας, είναι σίγουρο ότι θα ξαναπάω σύντομα. Το γεγονός ότι επιβιώνουν στην δύσκολη και απαιτητική πιάτσα της Κηφισιάς, 20 χρόνια και πλέον, κάτι λέει από μόνο του.
Κι αν βρεθείτε στο χώρο του Dos Hermanos, θα το ψιθυρίσει ο Μεξικανός και στο δικό σας το αυτί!!

Tελευταία λέξη: Gracias στην ιδιοκτησία και σε όλο το προσωπικό του Dos Hermanos, για την αυθεντικά φιλόξενη μεξικάνικη βραδιά που μας χαρίσατε. Μπορεί να μην το καταλάβατε, αλλά μας ταξιδέψατε πολύ μακριά!
Gracias στα παιδιά του ask4food και του etable, και κυρίως στην Ευδοξία και τον Κώστα, για μια ακόμα άψογη διοργάνωση που βάζει πλέον τον πήχυ του αγαπημένου μας site ακόμα ψηλότερα και μας δίνει περισσότερο κέφι να συνεχίσουμε για ακόμη καλύτερα πράγματα!

Gracias και στους αγαπητούς μου φίλους καλοφαγάδες της πρώτης βραδιάς, που μοιραστήκαμε άλλη μία υπέροχη εμπειρία και που οι κεραίες μας συντονισμένες συνεχίζουν να ψάχνουν και να αναζητούν με αμείωτο ενδιαφέρον! Keep going!

30 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Είδες τί παθαίνεις για να περιφρονείς τα burgers των Γούδις; Έρχονται και σε κυνηγάνε σε 3 συνεχόμενες κριτικές. Εγώ ως παιδί ήμουν από τους άλλους, που έτρωγαν μανιωδώς κλαμπ σάντουιτς ( τα Χριστούγεννα το χρυσοπλήρωνα κιόλας, γιατί ήθελα και το αρκουδάκι δώρο! ). Μεγαλώνοντας έγινα από εκείνους, που έχουν το burger ως καλύτερη επιλογή από το σουβλάκι.

Διανύοντας δύσκολες πεινασμένες βραδιές Αυγούστου, περιμένοντας αυτές τις διακοπές, με όλους να λείπουν, με τα φαγάδικα να έχουν κατεβάσει ρολά, έπεσε σύρμα στο fb ότι ήρθε και άραξε το hot hot στο "Νησί" της Νέας Ερυθραίας, όχι βέβαια με την κομμένη του Buick Riviera, αλλά με το δικό του πικ-άπ, τα βινύλιά του και την δική του drum machine στο μπαλκονάκι, και τους Standells να σιγοντάρουν τα μαύρα μεσάνυχτα.

Σιγά που θα έχανα χρόνο. Σκονάκι στο χέρι από τις πρόσφατες κριτικές του jim και του Vaggg, έ και ο Μωάμεθ ξεκίνησε για το κοντινό βουνό.

Χώρος ροκ και μικρός σχετικά, υποφωτισμένος και ιδανικά ατμοσφαιρικός για αυτό που πουλάει, χάζι μπροστά στη Χαριλάου Τρικούπη ή τραπεζάκι με κερί στα ενδότερα για πιο ενδιαφέρον χάζι στην πίσω πλευρά του Νησιού, ροκ μουσικές σε καλή ένταση, παρκάρισμα ακριβώς μπροστά στο μαγαζί, να μην τα ξαναλέω, οι θέσεις εμένα με περιμένουν με κόκκινο χαλί για κάποιο ανεξήγητο λόγο.

Κατάλογος σαν κόμικ, έξυπνος, καλύπτει όλα τα γούστα, τις μεγάλες πείνες, τις απλές λιγούρες, και τους κοιλιόδουλους και τους fit και τους fat. Θες σαλάτα; hot dog; κλαμπ; κοτομπουκιές; family bucket wings; μήπως θες μόνο πατάτες με καλούδια από πάνω; έχεις επιλογές. Σε τιμές πολύ ανταγωνιστικές για αυτή την ποιότητα, που δεν την λες και ΑΑΑ αλλά ούτε και Γούδις, να τα λέμε κι αυτά.

Σε 2 μεταμεσονύχτιες επισκέψεις μου, γιατί εμένα εκείνη την ώρα λυσσάει ο λύκος μέσα μου, μπόρεσα και δοκίμασα αρκετά, που ευτυχώς με έκαναν να αλλάξω την αρχική μου γνώμη προς το θετικότερο. Στις 6/8 ήμουν στο χμμμ... και στις 18/8 το προβίβασα στην επόμενη τάξη.

- Εξυπηρετικό το προσωπικό, cool και ευγενικά τα παιδιά, αλλά χωρίς κάτι το συνταρακτικό. Παραγγελία, πληρωμή, νουμεράκι, μεγάφωνο. Αρκετά γρήγοροι.
- Το φαγητό σερβίρεται σε δίσκους ξύλινους ή πλαστικούς και σε χάρτινες συσκευασίες. Ευτυχώς γιατί με το τσίγκινο ανατριχιάζω. Η μπύρα όμως σε γυάλινο ποτήρι. Καθαριότητα πολύ καλή και η κουζίνα δουλεύει με γάντια.
- Τα chicken nuggets τα τσακίσαμε με συνοπτικές διαδικασίες, κατεβαίνουν σαν καραμελίτσες τα άτιμα, είτε μόνα τους είτε με την honey σως που τους πάει άψογα ( 3,20 + 0,50 e ). Προσωπικά μου άρεσαν ως side dish στο burger μου περισσότερο από τις πατάτες τους.
- Πήρα το Μοοnshine feelgood ( με τις πατάτες ) με μπιφτέκι black angus, σαλάτα ρόκας, μουστάρδα, ντομάτα, σωταρισμένα κρεμμύδια, και δεν τρελάθηκα. Ενώ όλα τα υλικά του ωραία, με κορυφαία τη σως ταρτάρ, το μπιφτέκι όχι όχι όχι. Στεγνό και αδιάφορο. Στα 6 e.
- Πήρε το Guacamole single, με φιλετίνια κοτόπουλου πάνω σε ροδέλα ντομάτας, κρεμμύδι, λόλα, μαγιονέζα και φυσικά guacamole. Στα 4 e είναι κλοπή. Της άρεσε πολύ!
- Στη δεύτερη επίσκεψη εφάρμοσα τις προτάσεις του Vaggg πάνω σε ένα αγαπημένο του jim και μου βγήκε πιο καλά η επιλογή. Με μια λέξη, το μπιφτέκι rib eye είναι το σωστό και το ζουμερό!
- Πήρα λοιπόν το Jack Daniels single, με μπιφτέκι rib eye. Αυτό μάλιστα. Πολύ καλό. Στα 5 e έχεις ένα γευστικό ζουμερό burger, με υλικά όπως cheddar, σωτέ μανιτάρια ( όχι τόσο γκουμούτσες τα μανιτάρια ρε παιδιά! ), ντομάτα, μουστάρδα, jack daniels σως με ανανά ( γλυκιά εξωτική νότα ). Του έριξα δίπλα και μια μερίδα κοτομπουκιές και ιδού η ομορφιά.
- Πήρε το Chicken Philadelphia και της άρεσε σαφώς περισσότερο από το προηγούμενο. Kοτόπουλο φιλέτο με μπέικον, ρόκα, πίκλες, ντομάτα και 2 καλές στρώσεις τυρί κρέμα φιλαδέλφεια. Δοκίμασα και ναι, πολύ νόστιμο! Στα 6 e. Του έριξε δίπλα τις country πατάτες με carbonara σως ( 2,70 e ) και ιδού άλλη μία ομορφιά.
- Μπύρα Carlsberg ( πού την θυμήθηκαν; ) ποτήρι στα 2 e. Margarita λεμόνι ( frozen ) στα 4 e. Kαλή, αλλά στο Ancho πολύ καλύτερη και περισσότερη.

Συμπέρασμα.
Το hot hot θέλει δοκιμές και πειραματισμό - πράγμα το οποίο φυσικά και προτίθεμαι να κάνω - μέχρι να σταντάρεις 2-3 συνδυασμούς που θα κουμπώσουν στις γεύσεις που σου αρέσουν. Με λιγότερα από 10 ευρώ, θα καλμάρεις το λύκο μέσα σου.
Κι από την άλλη, ο λύκος στο hot hot νιώθει και μια σιγουριά, αν τον πιάσει πολύ αργά η διάθεση για γουρουνιά, γιατί βλέπετε ο λύκος σιχαίνεται τα ωράρια.
Η ποιότητά του σίγουρα δεν είναι η ανεπανάληπτη, ούτε και νομίζω να πλασάρεται ως κάτι τέτοιο.

Είναι όμως τίμιο, είναι προσιτό και βολικό, δεν σε κοροιδεύει προσποιούμενο κάτι άλλο από αυτό που είναι ( έχει και το mucca δίπλα ). Είναι μια καλή εναλλακτική, no strings attached. Και αυτές οι σχέσεις κρύβουν πάντα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον!

26 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

# Τελικά το burger είναι αυτό που μου έφτιαξε ο ίδιος ο Σκουλάς με τα χέρια του, ή αυτό που τρώω τόσο καιρό; Kι αν ήταν αυτό, τότε αυτά που τρώω τόσο καιρό, τί είναι; Μα ο Σκουλάς τα απεχθάνεται τα burger... Nα δεις που ο Δον Κορλεόνε κάτι μου έβαλε μέσα στο burger, να δεις που μπήκα στα άδυτα της Μαφίας και είδα μυστικές συνομωσίες που δεν έπρεπε να δω. Ή μήπως τις φαντάστηκα;

Μα εκεί ήταν το Dirty Βurger πριν 1 χρόνο, είχα πάει και το θυμάμαι. Είχα νιώσει τότε ότι οι μέρες του δεν θα ήταν πολλές, αρμένιζε στραβά.
Το Νηστικό Αρκούδι, ναι, κι αυτό το θυμόμουν. Και το όνομά του, κάτι μου έλεγε. Ηλίας Σκουλάς. Food Mafia Sin City, Ψιψίνα, Impasto, Vardis Πεντελικόν, γνώριμα. Γιατί όμως κάποιοι τον μισούν και κάποιοι τον λατρεύουν; Κάτσε να δω πόσες λέξεις μπορώ να σκεφτώ. Ανεξάντλητος, αστείρευτος, ακραίος, αναρχικός, αμαρτωλός, ανένταχτος. Όλες με στερητικό -α- ;;

Α, είναι λένε κι ακριβός και τα πιάτα του χωρίς λόγο υπερτιμημένα. Εντάξει, δεν με συγκρατείς με αυτό το επιχείρημα από το να μην πάω. Και τί ιδιοτροπία πάλι κι αυτή να χρησιμοποιεί μόνο θαλασσινό αλάτι Maldon από την Αγγλία; Αυτά τα "ξυλόφουρνος Josper, πατατόφουσκα, τεχνικές γρήγορης ωρίμανσης κρέατος, brine, διπλοκαραμελωμένο μπέικον σε μπύρα, porchetta, μαρινάδα bulgogi", τα έχεις ξανακούσει; Ορκίζομαι όχι. Κι αν δεν ανέβαινε ο Σκουλάς στα βόρεια, ακόμη θα κοιμόμουν.

Αυτή η καταγωγή του από τον Ψηλορείτη να δεις θα φταίει. Μπα, η Ιταλία φταίει, που βρέθηκε εκεί 10 χρονών παιδάκι με τους γονείς του και σμιλεύτηκε ο παιδικός του χαρακτήρας με ναπολιτάνικο αέρα. Μνήμες είναι αυτές που εγγράφονται και δεν σβήνουν.

Θα μας πεις τελικά την εμπειρία σου ή θα συνεχίσεις την ονειροπόληση; Έ, αυτό κάνω. Αφού σου λέω, τον παρακολουθώ στενά από τον Ιούνιο, όλα τα βήματά του και τα ξενύχτια του στήνοντας το Food Mafia στα βόρεια. Η περιέργειά μου χτύπησε κόκκινο. Σήμερα ανοίγει, αύριο ανοίγει. Δώσε μου μυστήριο...
Ένα ένα τα χάζευα τα αμαρτωλά δημιουργήματά του, μα στο θεό σου, αν δεις τί υλικά συνδυάζει και τί κατεβάζει ο νους του, θα ξεσκονίσεις λεξικά και μεταφράσεις για να τον αντιληφθείς.

Η απόφαση πάρθηκε ξαφνικά στις 30/8, γιατί η λαγνεία του ματιού δεν άντεξε άλλο foodporn.
Μπήκα με θάρρος αλλά και φόβο, λες κι έμπαινα σε μυστική στοά. Και βγήκα υπνωτισμένη... Καληνύχτα σας, μου είπε ο ίδιος ο Σκουλάς και με ευχαρίστησε χαμογελώντας μου.
Χώρος όπως τον θυμόμουν στα βασικά, ξύλο, μέταλλο, πέτρα, αλλά και ροτόντες και δερμάτινα καθίσματα και neon χρώματα και φωτεινές επιγραφές σαν να μεταφέρθηκα Αμερική downtown ή Σαν Φρανσίσκο. Η ατμόσφαιρα δε, και η μουσική, άλλο να στο λέω. Αν θες και μυστικό πριβέ Jungle room, πρόλαβέ το και κλείσε το για πιο kinky συγκινήσεις.

Μη με ρωτάς για το μενού. Σε λίγες μέρες το ξαναλλάζει. Να άλλο ένα, ανήσυχος. Σε αυτό που είδα εγώ, έχει κρατήσει τα βασικά ορεκτικά και κάποια πιάτα από το άλλο Food Mafia, έχει κάποια κλασικά του burger σε νέο twist ( δεν θες να ξέρεις για το The Wild One με τις διαδοχικές στρώσεις από 4 διαφορετικές μπριζόλες σε μια μπουκιά ), έχει τα δικά του original bao buns ( τα φτιάχνει ήδη από το 2013, όταν τα bao buns στην Ελλάδα δεν τα ήξερε ακόμη η bao bun μάνα τους ) εδώ με απρόσμενους συνδυασμούς υλικών ( πάρε μάτι, κροκέτα πάπιας με κονφί καρπουζιού και σάλτσα φουά γκρα ) λίγες σαλάτες και τα περίφημα steaks για μεγάλους άντρες. Κοπές, ωριμάνσεις, εισαγωγές, ψησίματα, μη με ρωτάς, ρώτα τον Σκουλά να μορφωθείς εγκυκλοπαιδικά, κι εγώ σ'αυτό το θρανίο κάθομαι.

Σέρβις. Άλλος μας έφερε τους καταλόγους, άλλος μας ρώτησε αν επιθυμούμε νερό εμφιαλωμένο ή βρύσης ( μα επιτέλους!!! ), άλλος μας ανακοίνωσε προφορικά τα πιάτα ημέρας, λεπτομερώς και με τις τιμές τους. Άλλος μας σέρβιρε, άλλος μάζεψε τα πιάτα. Ρολόι ελβετικό.
Ακολούθησε ενδελεχής μελέτη της βίβλου με τρεμάμενα χέρια και κοφτές ματιές μου στην κουζίνα όπου έβλεπα τον Σκουλά επί τω έργω.

Αρχίσαμε με Bread and butter ( 3 e ) το οποίο δεν είναι υποχρεωτικό αλλά το ζητήσαμε εμείς. Ήρθαν 2 υπέροχα χειροποίητα μικρά καυτά φρατζολάκια συνοδευόμενα από μια καλή ποσότητα αρωματικού σκορδοβούτυρου, δεν νομίζω να έχω ξαναφάει κάτι τόσο απλό και συνάμα τόσο νόστιμο.

Κατόπιν, διλημματική επιλογή bao ( με black angus ή με κοτόπουλο; ), και η αδερφή μου επέλεξε εκ του ασφαλούς το chicken"n"caviar, όπου άρχισε η μύηση. Τραγανό τηγανητό κοτόπουλο, σάλτσα, αγγούρι, ρέβα, σουσάμι, χαβιάρι, φωλιάζουν μέσα στο αέρινο ψωμάκι bao, σήμα κατατεθέν του Σκουλά, και συνοδεύονται με σαλάτα λαχανικών μαριναρισμένων και κομμένων σε σχήμα ζουλιέν. Λίγες μέρες μετά, μου ζήταγε bao με πάπια στον ασχημόσκυλο του Χαλανδρίου... Εκεί ήθελε 2 για να χορτάσει. Του Σκουλά όμως, μεγάλο και με σαλατούλα δίπλα, άξια τα 8 ευρουλάκια του.

Εγώ πάλι, αναπολώντας "τα χρόνια τα εφηβικά δεν τα αλλάζω με τίποτα", έκλεισα τα μάτια και πήρα το The Burger 2017 Bacon Mushroom Melt edition, που με πήγε κατευθείαν πίσω στις ένδοξες εποχές των Wendy"s. Μόνο που εδώ η γεύση τερματίζει. Δηλαδή; Potato roll, το αφράτο ψωμί - πατατόφουσκα του Σκουλά, που το φτιάχνει με το ένζυμο που προκύπτει από την ένωση μελιού και πατάτας. Χημεία φίλε μου... Βάλε τώρα, μπέικον, έξτρα παλαιωμένο 12μηνο cheddar, καταρράκτης Μonterey Jack, αγιολί κάππαρης, king oyster mushrooms, ψητά καραμελωμένα κρεμμυδάκια με sour cream και τεράστιο τετράγωνο Aberdeen black angus μπιφτέκι ψημένο στον Josper. Με το ένα χέρι να το πιάσεις. Κέτσαπ, χμμ, αν την φέρεις κρυφά από το σπίτι, ο Σκουλάς θα σε αφήσει να βάλεις. Guest από δίπλα, πατάτες chili con carne. Ναι, οκ, μικρή μερίδα. Τιμή, 14 e. Tα ξαναδίνω άνετα για αυτό το fusion burger; Ανετότατα.

Τρίτο πιάτο, η Porchetta Siciliana. Συνταγή του 1912 από την Καλαβρία που βγαίνει επίσης από τον ξυλόφουρνο. Γεμιστό γουρουνόπουλο με διάφορα μυρωδικά, πιπεράτο και σκορδάτο, τραγανό απέξω και μαλακό στο μέσα του, σερβίρεται κομμένο σε μεγάλη ροδέλα πάνω σε φρυγανισμένο χωριάτικο ψωμί, με άγρια ρόκα, flakes παρμεζάνας και baby πατάτες. Μην περιμένεις τεράστια ποσότητα. Τόσο όσο, αλλά γήινη νοστιμιά από άλλον αιώνα. ( 14 e ).

Ενότητα κοκτέιλ. Άσε τώρα τις μπύρες και τις κοακόλες, αυτά τα πίνεις κι αλλού. Αναβαθμίσου λίγο και παίξε με κοκτέιλ. Γιατί; Γιατί εδώ θα ξεχάσεις τα παγάκια που νερώνουν το ποτό σου. Γιατί ο κύριος Μαρκαδάκης πίσω από τη μπάρα φτιάχνει μόνος του και παγώνει τις πούλπες των φρούτων που χρησιμοποιεί για τα κοκτέιλ του. Αυτό που θα πιεις είναι παγωμένο και γευστικό ως την τελευταία του γουλιά. Μην κολλήσεις στα κλασικά. Κοίταξε τα ιντριγκαδόρικα.
Apple Mojito πήραμε και την αγαπημένη μου Caipirinha με μπόλικη cachaca, απολαυστικά και τα δύο, στα 8 ευρώ έκαστο.

Κέρασμα, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα υπάρχει. Who cares anyway. Το σύνολο ήταν 55 ευρώ για 2 άτομα. Πολλά θα μου πεις. Έ, ναι. Αλλά, όλη αυτή η φαντασίωση που ανακαλώ από τη μνήμη μου 20 μέρες μετά, δεν έχει ξεθωριάσει. Και τί, περιμένεις το ξεθώριασμα για να ξαναπάς; Aφού σου είπα, έρχεται νέο μενού, να τα δω πρώτα να τα περιγράφει ο δημιουργός, να τα φαντασιωθώ και μετά να πάω να δοκιμάσω. Αυτή η κουζίνα του είναι τόσο αμαρτωλή και μαφιόζικη, που θέλει λίγο λίγο οι δοκιμές, με το μαλακό, να μην μπερδεύεσαι, να απολαμβάνεις. Αν είναι να πεθάνουμε από γεύσεις, να γίνει σωστά.

Τί άλλο μένει; Να ροκάρει και στην κουζίνα του Rock n Roll στο Κολωνάκι, που ξανανοίγει τον Οκτώβρη. Μα γιατί κάποιοι τον μισούν, θα μου πεις; Δεν ξέρω, δεν σου έχω απάντηση γι αυτό.
I think he needs new haters. The old ones became fans. #

Αυτά σκεφτόταν η Ucook όταν ονειρευόταν έναν σεφ, ένα εστιατόριο, μια κουζίνα να την εντυπωσιάσει, για την 100στή της κριτική. Κύριε Ηλία Σκουλά, pleased to meet you!!!

21 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

7 χρόνια μετά το πρώτο Master Chef, και την σταθερά ανοδική πορεία του Άκη Πετρετζίκη μόνο τυχαία δεν μπορώ να τη χαρακτηρίσω, απόδειξη του ότι η νίκη του δεν ήταν το τέλος αλλά μόνο η αρχή. Για το ταλέντο του, μαγειρικό και επικοινωνιακό, και την αγάπη του κόσμου που τον περιβάλλει, τί να πεις... είναι ορατά από τον Κρόνο. Αλλά κι εγώ, πόσες και πόσες εργατοώρες δεν έχω βιδωθεί στην καρέκλα, σαν το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου, να βλέπω συνταγές στο κανάλι του στο youtube.....

Το Kitchen Lab αρχικά και το Burger AP στη συνέχεια, ήρθαν ως φυσική εξέλιξη αλλά και ως βόμβα για όσους περίμεναν να δουν επιτέλους από κοντά τον Άκη, να του μιλήσουν, να δοκιμάσουν τις εμπνεύσεις του και να βρουν ένα casual στέκι street food με την υπογραφή του.

Από το καλοκαίρι με τριβέλιζε η επίσκεψη, αλλά η κοσμοσυρροή ήταν πέρα από κάθε φαντασία. Ήδη μετράω 2 επισκέψεις, μία πριν τις διακοπές μου του Σεπτεμβρίου ( 4/9 ) αλλά και αμέσως μόλις επέστρεψα στο καπάκι ( 15/9 ).

Γιατί άντε, καλές και οι αστακομακαρονάδες στο νησί και τα ποτά και το -ορκίζομαι-καλύτερο-μπανόφι-που-έχω-φάει-ποτέ-οπουδήποτε-, καλό το άδειασμα της βαλίτσας, το πλυντήριο/σιδέρωμα και το σούπερ μάρκετ (not), αλλά ακόμη καλύτερο ένα burgerΑΚΗ γιατί και η προσαρμογή σε ρυθμούς Αθήνας είναι δύσκολη!

Η επιλογή της επάνω πλατείας της Αγίας Παρασκευής είναι και καλή και κομβική για όλους, όμως κακά τα ψέματα, ο κόσμος συρρέει από παντού ανεξέλεγκτα, Μεσολόγγι, Πάτρα, Θεσσαλονίκη άκουσα... Για το παρκάρισμα, καλή τύχη εύχομαι. Εγώ, τα έχουμε πει, έχω το κοκκαλάκι της νυχτερίδας!

Είδα και το στούντιο όπου γίνονται τα γυρίσματα για το youtube, ακριβώς δίπλα βρίσκεται το πρωινό του μαγαζί Kitchen Lab ( για πρωινό, brunch κτλ. ανοιχτό έως τις 17:00 καθημερινά, ΑΚΗ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ... ) και στη γωνία δεσπόζει το Burger AP ( 17:00 με 00:00 καθημερινά και 13:00 με 01:00 Σ/Κ ) όπου γίνεται της κακομοίρας.

Ποιές τράπεζες, ποιό ΙΚΑ, ποιό τζάμπα, ποιός Ντάνος.... Είναι ο Άκης, που κυκλοφορεί ανάμεσά μας, που μπαινοβγαίνει στην κουζίνα, συνομιλεί, αστειεύεται, φωτογραφίζεται με τον κόσμο, κάνει live streaming για το φβ με τους πελάτες, βγάζει από το εργαστήριο και μοιράζει σε όλους σοκολάτες για να γλυκάνει την αναμονή... και γενικά η όλη ατμόσφαιρα δεν σε αφήνει να βαρεθείς και είναι πια viral.
Κι εκεί που τρως αμέριμνος και μουγκανίζεις, έρχεται στο τραπέζι σου, και μιλάτε για τα burger του, και του λες τη γνώμη σου. Και σε ευχαριστεί που ήρθες στο μαγαζί του, και βλέπεις ότι δεν έχει καβαλήσει καλάμι, ότι είναι απλά γλυκύτατος, ότι θέλει ο κόσμος να είναι ευχαριστημένος, ότι δεν σε βλέπει σαν σκέτο πορτοφόλι, ότι δεν περίμενε τέτοιο χαμό...
Αυτά και πολλά άλλα μπορώ να σας πω, για αυτό που είδα και έζησα και τις 2 φορές που πήγα, και να σας κουράσω ξανά.

Επειδή όμως υπάρχει και η αντίθετη οπτική, θα πω ότι είδα και ανθρώπους να διαφωνούν με αυτή τη μαζικότητα και να φεύγουν εκνευρισμένοι βλέποντας την ουρά αναμονής και την έλλειψη τραπεζιών. Επίσης οι τιμές σε μερικά είδη ίσως φανούν λίγο τσιμπημένες, δεδομένου ότι μιλάμε για self service με χάρτινα/ πλαστικά/ μιας χρήσης σερβίτσια, ή ακόμη κι ότι οι σαλάτες π. χ. είναι μικρής ποσότητας ή το παγωτό πανάκριβο. Και βέβαια ότι τόσος κόσμος δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμος στην εξυπηρέτησή του, ή ότι ο χώρος είναι υπερβολικά απλός. Μένεις ή φεύγεις. Τόσο απλά.

Περιγραφή λοιπόν της δικής μας εμπειρίας, σύνοψη των 2 επισκέψεων.

- Βολεύει ο ένας να καθήσει στην ουρά, και ο άλλος να επαγρυπνεί για τραπέζι/ καρέκλα/σταντ να το γραπώσει μόλις αδειάσει. Εμένα, τη δεύτερη φορά, μου έδωσε ο Άκης το τραπέζι του, όπου συνομιλούσε με συνεργάτη του. Μα τί παιδί.....

- Όλη η υπομονή που χρειάζεται να επιδείξετε είναι στην ουρά. Μόλις παραγγείλετε στο ταμείο, σε μάξιμουμ 5 λεπτά θα τρώτε. Η κουζίνα πετάει! Π/Σ/Κ λίγη υπομονή παραπάνω!

- Πώς καταφέρνουν να μην χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα; Έχουν καθιερώσει ένα πολύ μοντέρνο σύστημα ( χρησιμοποιείται και το πρωί στο Kitchen Lab ) όπου σου δίνουν ένα buzzer και δονείται όταν είναι έτοιμη η παραγγελία σου. Πας για παραλαβή του δίσκου σου και enjoy. Μπράβο!

- Υπάρχει και η fast line για ειδικές περιπτώσεις ή συμπληρωματική παραγγελία. Και τα παιδιά φροντίζουν να σε προωθήσουν εκεί αν υπάρχει λόγος. Άλλο ένα μπράβο!

- Οι επιλογές σε burger είναι λίγες και καλές και με βρίσκει σύμφωνη που οι πατάτες χρεώνονται ξεχωριστά ( classic, chicken, ταλιάτα sous vide, πανσέτα, hot dog, φαλάφελ, καβούρι, πάπια. ) Συζητώντας με φίλη που επίσης γράφει στο ask, εξέφρασε το παράπονο ότι δεν υπάρχει στο μενού μια vegan επιλογή, πέραν του αναμενόμενου φαλάφελ, και έχει απόλυτο δίκιο. Ελπίζω ο Άκης να λάβει υπόψιν και τους vegans και να δούμε σύντομα μια ανάλογη προσθήκη, αντάξια της φαντασίας του!

- 2 σαλάτες, πατάτες απλές ή full extra, truffle corn, nachos, chicken nuggets και wings, onion rings, είναι οι side επιλογές. Αλλά και παγωτά και γλυκοπατάτες με κανέλα και ζάχαρη για επιδόρπιο!

Τί δοκιμάσαμε μέχρι τώρα:

- Classic burger AP ( 5,80 e ), με πεντανόστιμο αφράτο μπιφτέκι, ντομάτα, μαρούλι, cheddar, mayo και ΑP sauce. Μαλακό και πάντα φρέσκο το ψωμάκι, ζυμωμένο με μπύρα, που δεν διαλύεται, δεμένα υλικά χωρίς διαρροές, μέγεθος ιδανικό για να πιάνεται με το χέρι και στην κορυφή καρφωμένη με ένα ειδικό καλαμάκι μια χειροποίητη πίκλα αγγουριού ( όπως σε όλα τα μπέργκερ του ) Ξεκινήστε με αυτό ως πρώτη επιλογή!

- Chicken burger ( 6,80 e ) με απρόσμενα μεγάλη ποσότητα αληθινού κοτόπουλου, παναρισμένο νομίζω σε κορνφλέικς αλλιώς δεν εξηγείται το πόσο τραγανό είναι. Και πικάντικο, με ένα μίγμα 18 παρακαλώ μπαχαρικών, με την ντομάτα, το μαρούλι και την curry mayo απλά να συμπληρώνουν το αριστούργημα. Κλισέ, αλλά από τα νοστιμότερα που έχω δοκιμάσει!
- BBQ pancetta burger ( 7,80 e ), με λουκουμαδένια και τραγανή καραμελωμένη πανσέτα. Έπαθα την πλάκα μου. Απλά δοκιμάστε το... Δεν μπορώ να το περιγράψω.

- Truffle corn ( 5 e ), ψητό καλαμπόκι ( όχι ολόκληρο αλλά ξεψαχνισμένο ) με beurre noisette, cheddar, crispy bacon και σπασμένα παξιμαδάκια. Περίεργη ασυνήθιστη γεύση, κάτι στα υλικά δεν μου κόλλησε απόλυτα. Ίσως ήταν πολύ γλυκερό.

- Burger ΑP french fries ( 6 e ). Mix από πατάτες και γλυκοπατάτες, λουσμένες με καρέ ντομάτας, φρέσκο κρεμμυδάκι, crispy bacon και cheddar. Φανταστικές, πολύ πολύ νόστιμες, αλλά σε αυτή την τιμή λίγο μεγαλύτερη μερίδα παιδιά!

- Caesar salad η αυθεντική, ναι, αυτή με τις αντζούγιες και το κοτόπουλο ( 6 e ). Kατάφρεσκα υλικά, πρώτη φορά δοκιμάζω με αντζούγιες και μου άρεσε πάρα πολύ. Το μαρούλι, το πιο καθαρό και καλοπλυμένο που έχω συναντήσει έξω. Το κοτόπουλο δεν το τσιγκουνεύονται, τα κρουτόν, το τυρί και η σως σε ιδανική ισορροπία, αλλά και εδώ η συνολική ποσότητα κάπως μικρή, μάλλον ατομική θα την έλεγα.

- Παγωτό The caramel ( 5,50 e ), τύπου soft (μηχανής), όπου, παγωτό μπανάνα με χειροποίητο σπασμένο πολύ τραγανό μπισκότο και άφθονη σως καραμέλας, σε μεγάλο ποτήρι. Ακριβό το ατιμούτσικο, αλλά δεν γίνεται να μην κλείσεις το γεύμα με κάτι τέτοιο! Για την επόμενη φορά πρέπει να κάνω την υπέρβαση στο The praline με την σπασμένη βάφλα και να πάρω το The Yogurt που άκουσα ότι είναι φοβερό..

Σαν αμετανόητη burgerοφάγος που είμαι, και έχω δοκιμάσει αρκετά, το μεράκι που έχει βάλει ο Άκης στα δικά του, για μένα είναι δεδομένο. Με τα απλούστερα αλλά πιο διαλεχτά υλικά. Με κανονική νοστιμιά, όχι πλαστική. Και πιο κοντά από το άλλο αγαπημένο του Χολαργού. Αν λοιπόν σας αρέσουν τα burger να πάτε να το δοκιμάσετε. Αν είστε γκρινιάρηδες να μην πάτε. Τόσο απλά.

Προσωπικά προβλέπω ότι οι ουρές δεν αναμένεται να συρρικνωθούν σύντομα. Το είπα και στον ίδιο τον Άκη, ότι το χειμώνα θα είναι δύσκολα με τόσο κόσμο, και μου απάντησε ότι αυτό που πρωτίστως τον ενδιαφέρει είναι να κρατήσει σταθερή την ποιότητα και την εξυπηρέτηση, και τον κόσμο ευχαριστημένο.
Αυτοί που είναι να μείνουν θα μείνουν, και εκείνοι που είναι να φύγουν θα φύγουν. Μαντέψτε πού θα είμαι εγώ.
Και για τα burgers του και για μια selfie μαζί του, που έχω αφήσει σε εκκρεμότητα. Είμαι φαν, τί να κάνω....

12 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Πολύ σωστά το επεσήμανε ο Vaggg, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

Δεν κρύβω ότι την επίσκεψη στο Ταξιδεύοντας δεν την είχα στις άμεσες προτεραιότητές μου, καθώς δεν ήταν στα μαγαζιά που καιγόμουν να πάω. Την "καψούρα" μου για άλλο εστιατορικό opening του καλοκαιριού και την, σχεδόν εμμονική σπουδή μου, πάνω στα άδυτα της μαγειρικής ενός σεφ που όλοι μισούν να λατρεύουν, θα την αποκαλύψω σε επόμενη κριτική.
Δεν μου είχε περάσει και από το μυαλό να εξαργυρώσω στο Ταξιδεύοντας το bonus των 25 ευρώ ( πόντοι εξαργύρωσης του etable σε κάποιο loyalty εστιατόριο). Την ιδέα μου έδωσε έμπιστος φίλος χρήστης τον Ιούνιο στη συνάντησή μας στο Αρχοντικόν, και φυσικά τον ευχαριστώ.

Φθάσαμε στο εστιατόριο απογευματάκι Πέμπτης, γύρω στις 5, τέλος Αυγούστου, μήνα κατά τον οποίο το Ταξιδεύοντας δεν έκλεισε καθόλου για διακοπές και μπράβο τους γι αυτό, αν και δεν γνωρίζω τί επιπτώσεις έχει αυτή η κίνηση ως προς το θέμα της ανίας, στο να υπολειτουργείς (κάποιες μέρες;) ένα άδειο μαγαζί, όταν όλη η Αθήνα έχει μετοικήσει στα νησιά. Εμείς απ την άλλη θεωρήσαμε ότι απογευματάκι θα είναι πιο ήσυχα, αλλά όχι και εντελώς νεκρά, καθώς κάποιοι παραθεριστές θα έχουν πια επιστρέψει.

Επιδέξια κρυμμένο από την πολύβουη πιάτσα της Νέας Ερυθραίας, σε περιοχή οικιστική και ήσυχη, είχα ξαναπεράσει παλαιότερα βράδυ και το είχα δει φωτισμένο και ζωντανό, ωστόσο η εικόνα του εκείνη την ημέρα ήταν απογοητευτικά ερημική, σαν να ήταν κλειστό. Ξεπερνώντας το αρχικό μας σάστισμα, μπήκαμε δειλά.

Τυπικά επαγγελματική αλλά μουδιασμένη υποδοχή από έναν κύριο ( μετρ; ) και το μαγαζί εντελώς άδειο ( πλην ενός ζευγαριού που αποχώρησε μετά από λίγη ώρα ). Δεν μου αρέσουν οι εκφράσεις στυλάκι, υφάκι, μπλαζέ, ψυχρός, αγέλαστος, διεκπεραιωτικός... Αλλά αναλαμβάνω την ευθύνη.

Kαθήσαμε μέσα, στο βάθος αριστερά, σε ένα από τα καναπεδάκια τους. Ο κλιματισμός δούλευε αλλά στο φουλ. Τον χώρο δεν θα τον περιγράψω, είναι νομίζω πολυπαινεμένος για την καθαριότητα, την τάξη και την καλαισθησία του. Είναι και θέμα γούστου, γιατί εμένα τόσο λευκό μου θύμισε κάτι αποστειρωμένο. Θα σταθώ όμως στην ατμόσφαιρα και στις απαιτήσεις που έχω από ένα μαγαζί τέτοιων προδιαγραφών.
Δεν μου έβγαλε ούτε ζεστασιά, ούτε φιλοξενία, αλλά ψυχρότητα και μια αμηχανία η οποία συνοδεύτηκε από νεκρική σιγή, που την έσπαγαν βάρβαρα κάποιες "διαφωνίες σε έντονο ύφος" μεταξύ των εργαζόμενων σε εκείνη τη βάρδια.
Θεωρώ το λιγότερο, απαράδεκτο, για κάποιον να γίνεται ωτακουστής τέτοιων θεμάτων την ώρα που γευματίζει. Ίσως λίγη απαλή μουσική να μετρίαζε τη δυσφορία που νιώσαμε, αλλά δεν υπήρχε ούτε αυτό.

Είναι όμως και κάτι ακόμη. Πόσο ευγενικό είναι να γευματίζεις και την ίδια στιγμή να γίνονται με το άζαξ και το πανί οι καθαριότητες μπροστά σου; Εργασίες που αν μη τί άλλο πρέπει να προγραμματίζονται με το άνοιγμα του μαγαζιού το πρωί και όχι μπροστά στον πελάτη την ώρα που τρώει. Στο θέμα του σέρβις, επίσης υπήρξαν θέματα. Υπερβολικό στήσιμο άνευ ουσίας, τυπικότητα στα όρια του να νιώθεις αόρατος, αρκετές φορές έψαξα με το βλέμμα να τους εντοπίσω στο χώρο για να τσεκάρω πού βρίσκεται η παραγγελία μας. Οι χρόνοι σερβιρίσματος, γρίφος χωρίς απάντηση.

Ας τα πάρω από την αρχή.

Νερό σε κανάτα ( ανανεωνόταν συχνά ), ψωμί λευκό και μαύρο ψημένο με λαδορίγανη, μαζί με αρκετές ωραίες ελιές, θα ρισκάρω να πω χθεσινό. Κι εγώ το χθεσινό ψωμί στο σπίτι μου το ψήνω, δεν το πετάω, και γνωρίζω και την υφή και τη γεύση του. Στο Ταξιδεύοντας όμως ;; 2 ευρώ η χρέωση για αυτό.
Το καλωσόρισμά τους ήταν 2 μικρές μπρουσκέτες της μιας μπουκιάς με παγωμένη φάβα και καραμελωμένο κρεμμύδι. Το βρήκα πολύ μίζερο, σε σχέση με άλλες κριτικές και άλλα καλωσορίσματα που έχω διαβάσει εδώ. Δεν αναφέρομαι σε συγκεντρώσεις φίλων αλλά σε μεμονωμένους πελάτες. Η γεύση του ήταν αδιάφορη. Δεν μας άρεσε.

Μελέτησα αρκετή ώρα τον, ομολογουμένως, χαοτικό κατάλογο, με κάποια από τα είδη σε αρκετά "αλμυρές" για την εποχή τιμές, είδα και κάποια ανατίμηση σε ένα βασιλικό είδος, σε σχέση με πρόσφατες κριτικές. Επειδή ήμασταν 2 άτομα, η παραγγελία αναγκαστικά περιορίστηκε σε μικρού ρίσκου επιλογές και σε ποσότητες που δεν θα έμεναν στο τραπέζι αφάγωτες. Ίσως η μεγάλη παρέα, δίνει άλλο εύρος επιλογών και καλύτερο vfm.

Η σαλάτα τομάτα Ταξιδεύοντας είναι τόσο τέλεια κι άλλο τόσο, όσο έχει υμνηθεί από όλους, κι ας είναι μια απλή ντομάτα.. Θεωρείται και είναι όντως must πιάτο.

Η ρεγγοσαλάτα ομοίως. Σε μεγάλη ποσότητα που αγανακτήσαμε να την τελειώσουμε και με πολύ ιδιαίτερη γεύση.
Το χταπόδι του Νώντα ήταν το πιάτο που μας έμεινε στο μυαλό. Δεν ξέρω τί μαρινάρισμα του κάνουν ( σε ερώτησή μου στον νεαρό σερβιτόρο, έλαβα μια καχύποπτη άρνηση να μου απαντήσει, λες και πρόκειται για κάποιο μυστικό συμπαντικό κώδικα που φοβούνται μήπως κλαπεί ). Πρόκειται πάντως για το πιο τρυφερό και νόστιμο χταπόδι που έχω δοκιμάσει.
Τα ντολμαδάκια με γιαούρτι, απλώς συμπαθητικά. Επίσης μίζερη ως μερίδα.
Την γαριδόψυχα δυστυχώς δεν την εντόπισα σε κανέναν από τους 2 καταλόγους κι ελπίζω να μην ήταν δική μου αβλεψία. Στη θέση της, πήραμε φρέσκο γαριδάκι Χαλκίδας τηγανιτό, καλό, αλλά όχι κάτι διαφορετικό από το ανάλογο που έχω φάει παντού.
Τα μικρά καλαμαράκια ( γόνος ) ήταν μέτρια. Στον κατάλογο έχουν δίπλα αστερίσκο, εικάζω ότι σημαίνει κατεψυγμένα, όπως υποδηλώνει παντού αυτό το σημαδάκι. Το τηγάνι τους μάλλον είχε αστοχία εκείνη τη μέρα, γιατί μας ήρθαν χλιαρά, όχι τραγανά και εμφανώς πανιασμένα. Από νοστιμιά πάντως, ήταν αποδεκτά.

Στους χρόνους λοιπόν, που αναφέρθηκα πιο πάνω. Από τα πρώτα πιάτα ( που κι αυτά άργησαν ) στα δεύτερα, υπήρξε μια καθυστέρηση 45 λεπτών. Ο Νώντας ήρθε μαζί με τα πρώτα. Για 45 λεπτά όμως, δεν είχαμε καθόλου φαγητό στο τραπέζι. Για 2 πιάτα που απλώς ήθελαν τηγάνι και όχι κάτι ιδιαίτερα απαιτητικό από την κουζίνα. Να το πω πιο απλά. Το γαριδάκι και τα καλαμαράκια τα φάγαμε στις 7 το απόγευμα, σε ένα μαγαζί χωρίς άλλες παρέες και αφού τους τα υπενθυμίσαμε με τον σχετικό εκνευρισμό. Δεν θέλω να σχολιάσω κάτι παραπάνω.

Το κρασί που ήπιαμε μας άρεσε πολύ ( Μοσχοφίλερο χύμα, 4,50 e το μισόκιλο ) και ακόμη πιο πολύ μας άρεσε το τριπλό κέρασμα στο τέλος ( σορμπέ λεμονιού, λιαστό μοσχάτο Λήμνου και από γλυκά, λίγο προφιτερόλ και λίγο εκμέκ, νοστιμότατα και τα δύο ). Το 2,5 της γεύσης εδώ κέρδισε το μισό ντοματάκι υπέρ του.
Το σύνολο για όλα ήταν 46 e και μείον τα 25 e της εξαργύρωσης, πληρώσαμε 21 ευρώ. Φυσικά δεν μπορώ να κρίνω το vfm από αυτό το γεγονός, αλλά από το ότι επιλέξαμε χαμηλής κλίμακας μεζέδες, χωρίς κυρίως πιάτο, για 23 ευρώ/ άτομο ( όχι ψάρι / όστρακα / ζυμαρικό κτλ. )

Δεν θέλω επίσης ούτε να σκεφτώ ούτε να υπονοήσω ότι τύχαμε "διαφορετικής" αντιμετώπισης λόγω έκπτωσης ή επειδή δεν πήραμε ψάρι ή κάτι πιο γκουρμέ και άρα πιο ακριβό. Δυστυχώς σπάνια θα παραγγείλω έξω ψάρι και δεν μου λείπει η γεύση του, γιατί το φτιάχνω στο σπίτι μου. Mε μεγαλύτερη παρέα, κάποιος θα δοκιμάσει περισσότερα πιάτα και θα έχει πιο ολοκληρωμένη άποψη.
Ίσως είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες και μια άλλη εικόνα από όσα είχα διαβάσει.
Κάποια πράγματα δυστυχώς δεν με κέρδισαν σε αυτή την αναγνωριστική επίσκεψη και ακόμη δυστυχέστερα είμαι και άνθρωπος των πρώτων εντυπώσεων στα εστιατόρια που επισκέπτομαι, ώστε κάτι να με ωθήσει να επιστρέψω.

Πιστεύω και εύχομαι μελλοντικά να το ξαναεπισκεφθώ.
Και αν το έχω αδικήσει, να επανέλθω και να του χαρίσω απλόχερα τα 4άρια μου.

06 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Η Βοσκοπούλα επιλέχθηκε ως λύση ανάγκης λίγο μετά τον 15αύγουστο, που τα 5 στα 4 μαγαζιά στην Αθήνα ήταν κλειστά αλλά και την 1η Σεπτεμβρίου για μια μικρή γιορτή πολυαγαπημένου προσώπου. Γιατί την επέλεξα; Επειδή είχα ακούσει ότι έχει καλή ψησταριά και σούβλα ( και έτσι είναι ) και επειδή ποιός οδηγεί μέχρι τη Χασιά ή τα Καλύβια ; Και τελικά, μάλλον δεν έχει να ζηλέψει και τίποτα από τις γνωστές ταβέρνες τύπου Χριστόφορος, Μουρούζης, κτλ. με όλο το πακέτο και full extra.

Η θέση της είναι και δεν είναι προνομιακή, καθώς στρώνει τραπέζια σε μια τεράστια δροσερή πλατεία, με το πράσινο σε πλήρη ανάπτυξη και με μνήμες ταβέρνας σε χωριό, εξυπηρετώντας μεγάλο αριθμό ανθρώπων.

Η γραφική και όμορφη ατμόσφαιρα μέσα στην απλότητά της, έρχεται και ξενερώνει με τις μεγάλες πολυκατοικίες με τα μπαλκόνια - σπιρτόκουτα απέναντι, καθώς βρίσκεται σε δρόμο - περιοχή οικιστικά πυκνοδομημένη. Οπότε, ο Σάκης του 3ου με την τηλεόραση στο τέρμα που πίνει την μπύρα του ( από το κουτάκι ) φορώντας μια ελαφριά σωβρακοφανέλα λόγω ζέστης, αλλά και η κυρία Κίτσα του 2ου με τα μπικουτί και τη ρόμπα που ρίχνει πασιέντζα στο μπαλκόνι μασουλώντας φυστίκι αράπικο, είναι εικόνες ενός άλλου Δαλιανίδη που θα ζωντανέψουν μπροστά σας και δεν πρέπει να σας ενοχλήσουν. Εγώ σας προειδοποίησα.
Για το χειμώνα θα γλιτώσετε. Αν όμως καταφέρετε να σταυρώσετε κάθισμα στον λιλιπούτειο εσωτερικό χώρο, γιατί εδώ πραγματικά γίνεται το μέγα προσκύνημα της Μέκκας για ένα τραπέζι. Αναρωτιέμαι, πού κάθεται το χειμώνα όλη αυτή η διαδήλωση ;;

Τα ευγενικά παιδιά στο σέρβις τρέχουν σαν κλώνοι του Γιουσέιν Μπολτ αλλά δεν αρκεί. Απλά δεν προλαβαίνουν. Δεν έχουν συντονισμό μεταξύ τους, ξεχνούν πράγματα, κάνουν ζογκλερικά και ο πελάτης πρέπει να έχει πολλή υπομονή ή γερά νεύρα, να ζητάει, να περιμένει, να υπενθυμίζει.
Μερικοί από ό, τι είδα δεν έχουν τέτοιες αντοχές και αρχίζουν τα "γαλλικά" ( όχι εγώ ). Αν το δείτε χαλαρά και προετοιμαστείτε για μεγάλες αναμονές ή και για το ενδεχόμενο να μην έρθουν ποτέ στο τραπέζι κάποια πιάτα που έχετε παραγγείλει, τότε ναι, ίσως στο τέλος καταφέρετε να γευτείτε το μοναδικό τους κοντοσούβλι ή τα απίστευτα ζουμερά χοιρινά μπριζολάκια.

Στην ουρά αναμονής για μια θέση στον ήλιο, χρειάζεται μάτι γερακίσιο να μην σας κλέψει τη σειρά ο εξυπνάκιας του χωριού. Μόνοι σας, με το μάτι του Κύκλωπα γαρίδα, θα βρείτε και θα γραπώσετε το τραπέζι που θα αδειάσει και θα το ρεζερβάρετε.

Αβρότητες δε χρειάζονται. Αλλιώς θα βλέπετε τους άλλους να τρώνε και θα στέκεστε ακόμα εκεί μαζί με τις γλάστρες.

Αν κάνετε το λάθος να ζητήσετε κατάλογο, προσθέστε + 15 λεπτά μακριά από το στόχο, δηλαδή την παραγγελία κ το φαί. Την πρώτη φορά παράγγειλα στα τυφλά, την δεύτερη ζήτησα κατάλογο για να χρονομετρήσω. Δράμα....

Μη φοβηθείτε, οι τιμές είναι παραπάνω από νορμάλ. Γι αυτό εξάλλου συρρέουν μετά μανίας και η Σίσσυ με το αμόρε της από την Εκάλη, και ο Νώντας με τη Σούλα και τα 4 καμάρια τους από το Κάτω Ζευγολατιό και η παλιοσειρά από το στρατό και η κουστωδία των υπερήλικων από το ΚΑΠΗ Άνω Μαγούλας και βεβαίως η σέχτα των μυστικών askforfoodιανων που έχουμε παντού απλωμένα τα πλοκάμια μας. Όλοι εδώ. Κάθε μέρα.

Νερό. Ή εμφιαλωμένο ή θα κορακιάσετε, τα έζησα και τα δύο. 1,5 λίτρο 1,5 ευρώ. Για κανάτα μη τα ξαναλέω, δεν προλαβαίνουν.
Κρασάκι χύμα βιολογικό Λήμνου, πολύ ντάξει.
Μπύρες στα 2,30 με 2,50 ευρώ, τζιτζί.

Στο low budget, καλαμάκια - πατάτες - πίτες - σαλάτα ( μικρό μέγεθος, απλά οκ, για να γλιστράει το κρέας ) Στο high level, κοντοσούβλι ( μη τυχόν και το παραλείψετε ), μπριζολάκια χοιρινά ανεπανάληπτα, ξεκοκαλισμένο μπούτι κοτόπουλο στα κάρβουνα, κοκορέτσι, παιδάκια. Οι περισσότερες μερίδες έρχονται και με πατάτες στο πλάι.
Τζατζίκι not, υδαρές, άγευστο, κακό. Τυροκαυτερή not not not. Πού ακούστηκε τυροκαυτερή με γιαούρτι, φέτα και πιπέρι ;;;; Να σας στείλω για παρέα την κυρία Τασία......

Κολοκυθάκια ναι, αλλά με ερωτηματικό. Τραγανά, άλαδα, μικρή μερίδα. Την πρώτη φορά ήρθαν, τη δεύτερη χάθηκαν στο δρόμο όπως και το άτιμο το κοντοσουβλι. Σε εμάς και σε πολλές παρέες. Κυριακή πρωί, ακόμη τα αναμένουμε.

Κέρασμα δεν παίζει. Συγνώμες ειλικρινέστατες για τις αστοχίες, παίζουν και είναι δεκτές. Είπαμε, δεν προλαβαίνουν. Για τα πιάτα που δεν θα βρουν το δρόμο τους για το τραπέζι σας, υπενθυμίστε το στα παιδιά και θα αφαιρεθούν από το λογαριασμό χωρίς σούξου μούξου. Το πάθαμε σήμερα και διορθώθηκε χωρίς γκρίνιες.

Την πρώτη φορά 3 άτομα δώσαμε 33 ευρώ ( με κοντοσούβλι, κοτόπουλο ξεκοκαλισμένο, 2 καλαμάκια κοτόπουλο, κολοκυθάκια, τζατζίκι, πίτες, εμφιαλωμένο και 1/2 lt κρασί ) και τη δεύτερη φορά 2 άτομα 23 ευρώ ( με χωριάτικη, τυροκαυτερή - μη μου την θυμίζεις, ψωμάκι καρβέλι υπέροχο, 1/2 κιλό μπριζολάκια και 1 Fischer ) με νόμιμες αποδείξεις.

Εν τέλει προτείνεται ;; Ναι υπό προυποθέσεις.
Αν μείνετε βιδωμένοι στις ( άβολες ) καρέκλες, στο κατηφορικό πεζοδρόμιο, με το ζωντανό πλατώ του Δαλιανίδη γύρω γύρω, έχοντας αποθέματα στωικότητας αλλά και χιούμορ για το λούμπεν σκηνικό, τότε ναι. Θα φάτε νόστιμο τσι τσι, χωρίς να ξενιτευτείτε στα Καλύβια Θορικού.

Κι επειδή εγώ εμπίπτω στην παραπάνω περιγραφή, κι επειδή αυτή είναι μια λούμπεν κριτική, όπως ενίοτε είμαι κι εγώ, βεβαίως και θα ξαναπάω.
Τέτοια εμπειρία δεν την χάνω. Γιατί, χάνω μήπως το κοντοσούβλι ;;

03 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Τί να γίνει... Είμαστε άνθρωποι και έχουμε και ιδιαίτερες συμπάθειες.
Πέρα όμως από τη συμπάθεια, και μέσα στα πλαίσια της αντικειμενικότητας που προσπαθώ να έχω, αυτός εδώ ο μάγειρας πραγματικά έχει ξεφύγει. Αυτά που μαγειρεύει πάνω στο πατάρι του, τα πιάτα που κατεβάζει στους πελάτες του, και η φαντασία του πάνω στην τέχνη του, δεν έχει τέλος. Και για να προλάβω τυχόν περίεργους συνειρμούς, όχι, δεν ξέρω να πλέκω. Ούτε εγκώμια, ούτε πλεκτά, ούτε πλεκτάνες.

Πόσα πράγματα άλλαξαν ένα χρόνο μετά την πρώτη μου επίσκεψη και κριτική για τα Φουρνομαγειρέματα; Πολλά. Η εξέλιξη των ειδών και των πραγμάτων.

Εδώ όμως μιλάμε για την περίπτωση που το άριστο ( κατά την ταπεινή μου πάντα γνώμη ) ξεπέρασε τον εαυτό του. Εννοώ αυτή τη συνολική εμπειρία που ψάχνουμε, όταν βγαίνουμε έξω για να περάσουμε καλά, της φιλοξενίας, του φαγητού, των ανθρώπων, που σε αφήνει με μια τέτοια αίσθηση πληρότητας φεύγοντας από το μαγαζί, ώστε την έχεις καύσιμο να την σιγοκαίς για πολλούς μήνες μετά.

Δεν ξέρω πώς και γιατί όταν γράφω γι'αυτό το μαγαζί μου βγαίνει τόσο πολύ και τόσο αβίαστα από μέσα μου το φιλολογικό, έλεγα να μην κουράσω αυτή τη φορά ( ναι, καλά... ). Αν ωστόσο βαριέστε, προσπεράστε 6 παραγράφους.

Πολύ θα θέλαμε εμείς οι βόρειοι να μέναμε πιο κοντά για να πηγαίνουμε συνέχεια. Θα θέλανε κι εκείνοι να μας βλέπουν πιο συχνά και το κατάλαβα εκείνο το βράδυ, όταν είδα πώς μας υποδέχτηκαν μετά από τόσους μήνες ( ωχ, θα μου βγει πάλι μελό... ). Τους αγαπάνε τους πελάτες τους, και τους το δείχνουν. Καταρχήν όμως, σέβονται κι αγαπάνε αυτό που κάνουν. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις.

Κάπως έτσι λειτουργεί αυτός ο μάγειρας αλλά και η βοηθός του ( η ήρεμη δύναμη ) και πειραματίζονται σε νέες γεύσεις. Το παν είναι να μην βαριέσαι να ψάχνεις. Έχω καταλήξει ότι ειδικά στο κρέας, κάνουν μαγικά.

Ήδη από τον Απρίλιο στο μενού υπάρχουν σημαντικές αλλαγές, έχει εμπλουτιστεί με γεύσεις και πιάτα τόσο καλοδουλεμένα και ποιοτικά που προκαλούν τάσεις εθισμού. Τα βλέπεις ρε παιδί μου στην οθόνη και σου μιλάνε. Από κοντά δε, ιεροτελεστία. Τρως και προσεύχεσαι κατανυκτικά.
( τελωσπάντων, να το πάρετε απόφαση, αυτή θα είναι μια φιλολογική κριτική για το φαγητό στα Φουρνομαγειρέματα ).

Όλο ψάχναμε την ευκαιρία να συγχρονιστούμε και να πάμε. Και τα καταφέραμε τελικά στις 29/7 ( αν και όχι όλοι, οπότε η επανάληψη δεν θα αργήσει ). Ήταν το βράδυ εκείνο, πριν κλείσει το εστιατόριο για όλο τον Αύγουστο, γιατί και οι πολεμιστές το δικαιούνται να αράξουν ένα μήνα στην παραλία και να κάνουν ψαροντούφεκο. Και το ξενυχτήσαμε. Με κρασιά, μπύρες, ρακές, αποστάγματα, και άλλα που δεν μου επιτρέπεται να αναφέρω. Για το χώρο έχουν γραφτεί πολλά. Εμένα μου αρέσει. Δεν θα ήθελα να αλλάξει γιατί έχει χαρακτήρα κι ας είναι παιδικός.

Στο τιμόνι της αυτοκινητάδας αυτή τη φορά καθόμουν εγώ, που δεν θυμόμουν την τύφλα μου βεβαίως βεβαίως, για το πήγαινε έλα στον αστερισμό της Ηλιούπολης. Είχα όμως συνοδηγό μου το ανθρώπινο GPS με το κωδικό όνομα Ελένη και δεν αγχώθηκα καθόλου, ούτε κι όταν κάναμε το γύρο όλων των πλατειών, εξαιτίας κάποιων έργων, μέχρι να πατήσουμε σε γνώριμο έδαφος ( έργα της ΕΥΔΑΠ ; είχα πιει και λίγο... ).
Η διαδρομή το δίχως άλλο, ήταν απολαυστική ( ναι μαμά, θα προσέχω, δε θα πιω πολύ, δεν θα τρέχω, αφού ξέρεις ΠΟΣΟ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΑ ΟΔΗΓΩ... )

Η ησυχία και η χαλάρωση στην αυλή ήταν ακριβώς όπως μου αρέσει. Ήμασταν 3 και στην πορεία γίναμε 5, με μια υποδοχή σχεδόν πανηγυρική για τους δύο φίλους μας, που άφησαν και μια μετακόμιση στη μέση και ήρθαν να μας βρουν αργάμιση, και ας όψεται η έκπληξη και η χαρά, που κάποιος ήξερε και δε μίλαγε. Αλλά αυτά είναι δικά μας!!

Φαί, φαί, φαί... πάμε λοιπόν στο φαί. Να οι νέες προσθήκες στο μενού και το άλλο επίπεδο που λέγαμε: καπνιστή μπριζόλα, φουαντρέ μαύρου χοίρου, πεινιρλί πολίτικο, κριθαρώτο μανιταριών ( συγνώμη, αλλά this is to die for ), τριλογία χορτοφαγικών κεφτέδων, μπιφτέκι λαχανικών, ΒΟNELESS BEEF ( ναι, με κεφαλαία, γιατί έτσι μου αρέσει ), SPARE RIBS ( εντάξει, καταλάβαμε ), οσομπούκο, πένες με ροκφόρ και σιρόπι σοκολάτας, ψαρονέφρι με σάλτσα lemon pepper, and more artists to be announced.

Ναι, πάλι φάγαμε για 12 άτομα. Ναι, στα πιάτα που παραγγείλαμε ο μάγειρας έδρασε αναρχοαυτόνομα και κατέβασε άλλα τόσα. Ναι, στη δική μας πλευρά του τραπεζιού μέχρι κάποια ώρα είχα εποπτεία, αλλά μετά χάθηκε η μπάλα.
Ναι, το αλκοόλ και η coca cola έρρεαν άφθονα. Ναι, η παντομίμα προς το πατάρι με μπουκωμένο στόμα και τούμπαλιν, κόντεψε να με στείλει από τα γέλια. Ναι, φάγαμε πάλι ωσάν τους..... ( ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ!!! ) Και τελωσπάντων, στην ψηφοφορία επί της αρχής και κατά άρθρο, ναι σε όλα.

Αρχινάω.

- Ψωμί χειροποίητο δικό τους με το ντιπάκι του. Πόσο καλό μπορεί να είναι ένα ψωμί; Έ, τόσο, στη νιοστή. Θέλω κι εγώ ένα φρατζολάκι την άλλη φορά για να βάλω επάνω τη σπιτική μου μαρμελάδα!

- Σαλάτα φουρνιστή. Κοινώς ψητά λαχανικά. Αλλά ακόμη κι αυτά, πολύ ανώτερα από όσα έχω δοκιμάσει αλλού, εδώ τα δοκίμασα τώρα για πρώτη φορά. Τεράστια ποσότητα, λουκούμι όλα τα λαχανικά, ζουμερά, μυρωδάτα. Έφαγα τη μερίδα του λέοντος, δηλαδή τα λάτρεψα.

- Πατάτες crispy. Σιγά που θα έλειπαν.

- Πεινιρλί πολίτικο με κριτσανιστή χειροποίητη ζύμη, σάλτσα ντομάτας, πιπεριά, τυρί, χοντροκομμένο σουτζούκι να το καταλαβαίνεις και αυγό, βεβαίως όλο ψημένο στο φούρνο και η γέμιση από το βορά μέχρι το νότο. Τα μουγκανητά άρχισαν από αυτό το πιάτο.
Πώς το λέει η διαφήμιση "ποιά Άμστελ ;". Έ, "ποιός Ελευθεριάδης ;"

- Κριθαρώτο μανιταριών, με μαύρη τρούφα ( και το μυστικό συστατικό που κάνει όλη τη διαφορά, το τζίντζερ ). Έγινε σχεδόν μάχη με τα κουτάλια να μην προλαβαίνουν να φτυαρίζουν. Νομίζω την άλλη φορά ο καθένας θα πάρει τη γαβάθα του και την κουτάλα του και θα αφοσιωθεί στο έργο του.

- Τριλογία κεφτέδων ( 2 τεμάχια κολοκυθοκεφτέδες με πέστο ρόκας, 2 ντοματοκεφτέδες με culis ντομάτας και 2 ρεβυθοκεφτέδες με σως ταχίνι ). Δοκίμασα, μου άρεσαν, αλλά κρατούσα δυνάμεις στα μετόπισθεν για τη συνέχεια.

- Πολίτικο μπιφτέκι με μπαχαρικά από την Πόλη και πιπεριά Φλωρίνης. Και πολλές τεράστιες κυδωνάτες πατατούκλες με μουστάρδα και πιπέρια στο πιάτο. Το μοναδικό πιάτο που για τα γούστα μου, μου έπεσε λίγο βαρύ.
( Τώρα που τα βλέπω, μήπως ήταν πάρα πολλά αυτά που φάγαμε ; με την απορία θα μείνω )

- ΒΟΝΕLESS BEEF 500 γρ. Σιγοψημμένη μοσχαρίσια στηθοπλευρά, μεγάλα κομμάτια χωρίς κόκκαλο, με σάλτσα bbq ελαφριά σαν σύννεφο και side άγριο ρύζι. Μπουκιά και όνειρο. Ό, τι κι αν πω θα το αδικήσω. Οπότε, απλά δοκιμάστε το. Αν όχι, εσείς θα χάσετε.

- SPARE RIBS 500 γρ. Σιγοψημμένη oλόκληρη χοιρινή στηθοπλευρά με κόκκαλο (η λεγόμενη κορτεζίνα ) γλασαρισμένη με γλυκοπικάντικη πορφυρένια σάλτσα bbq και συνοδεία οι ίδιες θεικές κυδωνάτες πατάτες όπως πιο πάνω. Παρόμοιο πιάτο έχω δοκιμάσει και στη Φυσαρμόνικα και στο Sasi's. Eξίσου λουκουμαδένια και τα 3, θα ισοβαθμίσουν στο πρώτο σκαλοπάτι μαζί.

- ΤΗΕ ΚΟΤΣΙ. Το λιχουδένιο. Το αξεπέραστο. Αρχή μέση και τέλος. Ή όπως θα συμφωνούσε και ο Νίκος, First and last and always, by The Sisters of Mercy. Και επιτέλους αυτή τη φορά το ευχαριστήθηκα και το χόρτασα. Μα τί μαέστρος που είσαι βρε μάγειρα... Υπόκλιση!!! Ένα σκαλί παρακάτω ήταν αυτό που έφαγα τα Χριστούγεννα στη Βουδαπέστη. Σαν το κο - κότσι όμως, πουθενά.

Για τα ποτά, σας τα είπα πιο πάνω. Ήπια αρκετά, τα μπέρδεψα και λίγο, αλλά ήμουν sober και τα κορίτσια τα επέστρεψα σώα και ασφαλή.

Επόμενος καλλιτέχνης, τα καινούργια γλυκά. Παρακαλώ περάστε, cheesecake nutella που έμοιαζε με τάρτα σοκολάτας και cheesecake βύσσινο. Full size γλυκάρες, όχι αστεία. 2 τέτοια προσγειώθηκαν στη δώθε Παναγιά και 2 στην κείθε Παναγιά. Η Μαίρη σε άλλο επίπεδο... Εγώ αφοσιώθηκα στο κλασικό cheesecake και τα κορίτσια στο σοκολατένιο. Ευτυχώς, γιατί αυτό μας βόλεψε!!

Μετά πάλι ρακές, πάλι μαστίχες, πάλι ρακές...... και δεν έχει τέλος.............................

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Ειλικρινά, δεν ξέρω να γράφω καλά λόγια. Γράφω μόνο αυτά που πιστεύω. Αν από αυτή την κριτική αντλήσατε έστω το 1/10 της ευχαρίστησης που νιώθω εγώ όταν πηγαίνω στα Φουρνομαγειρέματα, τότε ίσως αποτελέσει κίνητρο να πάτε αν δεν έχετε ήδη πάει.
Κι αν ναι, να ξαναπάτε για να δείτε την πρόοδο που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Είτε σας ξέρουν, είτε σας δουν για πρώτη φορά, θα κάνουν ό, τι περνάει από το χέρι τους να φύγετε από το μαγαζί τους με τις καλύτερες των εντυπώσεων.
Στη τελική, αυτό που βαραίνει πάντα, είναι η ποιότητα σε αυτό που μας σερβίρεται. Και σας το λέει κάποια, που με την μικρή της εμπειρία, έχει φάει πολλά "άκυρα" μέχρι τώρα σε εστιατόρια.

Μην τα ξαναλέω. Εδώ, γίνεται πολύ σοβαρή δουλειά.

Υ. Γ. Να μην παραλείψω και την γλυκύτατη και απόλυτα εξυπηρετική κοπέλα στο σέρβις. Αλλά και τον Γιώργο που συμπληρώνει την τριάδα αυτών των αγαπητών μου πλέον ανθρώπων. Ο λογαριασμός για τις 3 μας, ήταν 56,30 e. Αφήσαμε 20 e η καθεμία. Ποσό που μάλλον δεν αναλογεί σε όσα φάγαμε. Παρατηρώντας την απόδειξη μόλις τώρα, ένα θα πω και κλείνω. Το 'ευχαριστώ' μπροστά σε αυτή τη γενναιοδωρία, ακούγεται πολύ μικρό.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη Ucook.

28 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Το Karvunaki έχει μόλις λίγους μήνες που άνοιξε, λειτουργώντας στον ίδιο χώρο και υπό την ίδια ιδιοκτησία με το Moufa bar που έκλεισε οριστικά. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην Karamuza και το New Orleans. Δύο μπαράκια στην ίδια ευθεία, δεν χώραγαν μάλλον. Ένα burgerάδικο όμως και ένα ψητοπωλείο ; Ακούγονται ως καταλληλότερο συμπλήρωμα στο ποτό και ιδανικές λύσεις μεταμεσονύκτιου κορεσμού μετά από αυτό.

Στο εσωτερικό έχει γίνει μια θεαματική ανακαίνιση που μου θύμισε νησί και δεν αντιγράφει άλλα μαγαζιά του είδους. Πιο απλά, θα μπορούσε να ήταν χώρος μεζεδοπωλείου και όχι ψητοπωλείου.

Στον εξωτερικό χώρο όμως παραμένει το πρόβλημα που είναι κοινό και για τις 3 επιχειρήσεις στη σειρά: Φαρδύ μεν αλλά άχαρο πεζοδρόμιο, μπροστά στην Περικλέους που δεν αντέχεται σε θόρυβο και κίνηση, κάτω από ένα άσχημο κτιριακό συγκρότημα που στεγάζει κυρίως γραφεία και ιατρεία. Εντελώς ακαλαίσθητο αστικό περιβάλλον. Καθήσαμε έξω και γι αυτό βάζω 2. Μέσα θα έβαζα 3, αλλά μένει να τσεκάρω αργότερα την περί καπνίσματος πολιτική τους.

Ένα βράδυ ( 27/7 ) που έπεσε η πρόταση από μαμά και αδελφή "πάμε για κάνα σουβλάκι;", είχα έτοιμη την ιδέα, καθώς το φυλλάδιο για ντελίβερυ είχε ήδη πέσει στα χέρια μου. Αυτά τα φυλλάδια τελικά ταξιδεύουν πιο γρήγορα κι από τα υπερηχητικά airbus ; Ή τα προσγειώνει ο αέρας μόνο στην δική μου εξώπορτα ;

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, είναι συμπαθητικό αλλά χρειάζεται ακόμη προσπάθεια και διορθώσεις. Δεν φάγαμε άσχημα αλλά δεν τρελαθήκαμε κιόλας. Ο κατάλογος έχει αρκετές επιλογές σε ορεκτικά, σαλάτες, τυλιχτά, καλαμάκια, μερίδες και κρεατικά της ώρας. Το αξιοσημείωτο ωστόσο, είναι οι πολύ καλές ( για αρχή ) τιμές του, σε σχέση με τον ανταγωνισμό.

Την εξυπηρέτησή μας ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο ίδιος ο ιδιοκτήτης, άνετος, φιλικός, επεξηγηματικός, αυτό που λέμε "άνθρωπος της πιάτσας" που ξέρει από δημόσιες σχέσεις χωρίς να γίνεται φορτικός στον πελάτη.

Ξεκινήσαμε με την τυροκαυτερή της Τασίας ( 3,70 e ) και μια κομμένη πίτα που δεν χρεώθηκε, και με ένα καλαμάκι χαλούμι και ένα μανιταριών champignon ( 2 και 1,30 e αντίστοιχα ), τα οποία πήραμε ως ορεκτικά. Τα καλαμάκια πολύ νόστιμα και με μια υπέροχη σως μουσταρδόμελου που τους πήγαινε πολύ. Η τυροκαυτερή ήταν εντελώς λάθος. Ρευστή σαν νερουλή σούπα. Εγώ θα ντρεπόμουν να τη σερβίρω. Συμβουλή στην κυρία Τασία, ας πειραματιστεί με άλλη συνταγή, στο ίντερνετ υπάρχουν πολλές. Είναι πανεύκολο να φτιάξει τη σωστή τυροκαυτερή.

Ένα τυλιχτό με γύρο κοτόπουλο και αλάδωτη πίτα, κρίθηκε ως αρκετά ικανοποιητικό ( 2,30 e ).

Κατόπιν, μια μερίδα χοιρινά καλαμάκια, όπου 3 στον αριθμό, χειροποίητα και μεγαλούτσικα, με συνοδεία φρέσκιες πατάτες, στρογγυλές και λεπτές σαν τσιπς, ντοματοκρεμμύδι, πίτα κομμένη και τζατζίκι. Αρκετά ποιοτική μερίδα σε όλα της, φαγώθηκε ευχάριστα και σε αυτή την τιμή ( 6 e ) είναι καλό vfm.

Τέλος το δικό μου πιάτο, μια σκεπαστή πίτα ( 6,50 e ) με γύρο χοιρινό, ντομάτα, λιωμένο τυρί, πιπεριά και σως, με συνοδεία τις ίδιες τηγανιτές πατάτες όπως πιο πάνω, που δεν μου "βγήκε" ως επιλογή. Έχω δοκιμάσει στο παρελθόν πολύ καλύτερες σκεπαστές. Εδώ δεν μου άρεσε καθόλου ο γύρος και άφησα τη μισή.

Ήπιαμε 1/2 lt λευκό house wine συμπαθητικό όπως παντού ( 3,50 e ) και νεράκι σε μποτίλια δική τους. Κέρασμα δεν. Σύνολο με απόδειξη στα 25,70 e.

Ίσως είναι ακόμη αρχή και χρειάζονται το χρόνο τους για να κάνουν κάποιες διορθώσεις, ίσως πέσαμε σε κάποια ατυχία, δεν ξέρω.
Δεν το απορρίπτω, θα ξαναπάω. Σίγουρα για τα καλαμάκια ( μανιτάρι, χαλούμι, χοιρινό ) που όλα μου άρεσαν πολύ. Και για τα μπριζολάκια και το ψαρονέφρι που θέλω να δοκιμάσω.

Απλά, για να ξεχωρίσουν γευστικά και να έχουν ένα statement, όπως ξεχωρίζει και ο εσωτερικός τους διάκοσμος, χρειάζεται πιο πολύ ψάξιμο στην πρώτη ύλη και στην εκτέλεση της συνταγής, ώστε να αναδειχθεί καλύτερα. Οπωσδήποτε πρόκειται για ένα ψητοπωλείο τοπικού βεληνεκούς και ως τέτοιο το παρουσιάζω.

Μπορούν και καλύτερα πιστεύω. Ας το δουν λίγο πιο προσεκτικά.

Σημερινές

Ανακοινώσεις

2 ΝΕΕΣ

NORTH MEATING P...
Eγκαίνια με τον Δημήτρ...
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία
Μελίσσια