Loader

piperman

Κριτικές: 216
Μέλος από: Φεβ 2015

Εμφάνιση:

11 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Πέμπτη 10/1 γύρω στις 2.30 μ. μ. βρισκόμαστε για δουλειές με μια φίλη στο Σύνταγμα και λέμε να δοκιμάσουμε τη νέα εξωτική fusion κουζίνα του Γιώργου Βενιέρη με το Αθηναϊκό MR PUG στη γωνία Νίκης & Νικοδήμου, που απ’ τον περσινό Νοέμβρη αντικατέστησε το 333.

Το μαγαζί λειτουργεί Τετάρτη με Σάββατο μεσημέρι και βράδυ, Κυριακή μόνο μεσημέρι, Δευτέρα κλειστό και Τρίτη μεσημέρι.

Η κουζίνα του Βενιέρη μάς ενθουσίασε, και αυτό δεν είναι βέβαια διόλου τυχαίο, αφού ο έμπειρος σεφ έχει περάσει από ΣΠΟΝΔΗ, BEAU BRUMMEL, ΗΛΕΚΤΡΑ Αθήνας, για να διαπρέψει στη συνέχεια με το ομώνυμο γαστρονομικό στέκι του στη Μύκονο, και να μας έρθει και στο Χαλάνδρι με την καντίνα του, που δικαιολογημένα απέσπασε τις καλύτερες κριτικές μας.
Για το όνομα αυτών των χώρων (Pug) ρωτήσαμε τον εξαιρετικό σερβιτόρο μας, τον Γιάννη, ο οποίος μας εξήγησε ότι προέρχεται από το σκυλάκι ράτσας Pug ενός εκλεκτού φίλου και πελάτη του Βενιέρη στη Μύκονο που είχε χαθεί. Τρία λοιπόν εστιατόρια ολκής στη μνήμη ενός χαμένου σκύλου! Άλλωστε, παρατηρούμε απέναντί μας μια εντυπωσιακή εικόνα του σκύλου αυτού με παπιγιόν!!

Να προσθέσω ότι ο σεφ που υλοποιεί το εμπνευσμένο αυτό μενού του Βενιέρη σε καθημερινή βάση είναι ο Χρήστος Γλωσσίδης, που πέρσι ήρθε 2ος στο Master Chef. Το δίδυμο Βενιέρη-Γλωσσίδη κάνει κυριολεκτικά γαστρονομικά θαύματα και φυσικά τίποτα δεν είναι τυχαίο!!

Δυο λόγια για τον μικρό αλλά ζεστό χώρο. Στον μακρόστενο αυτό χώρο επικρατεί το λευκό χρώμα με τις ανάγλυφες διακοσμήσεις, που επεκτείνεται τόσο στο μπαρ της εισόδου με τους δραστήριους bar tenders όσο και στα πέντε λευκά τραπέζια με τα αναπαυτικά ξύλινα καθίσματα. Το καλό με το μικρό αυτό γωνιακό εστιατόριο είναι ότι και στα δυο πεζοδρόμια επί της Νίκης και της Νικοδήμου υπάρχουν τραπέζια με ξύλινα καθίσματα, που αυξάνουν τη δυναμικότητα του καταστήματος όταν ο καιρός το επιτρέπει. Επίσης στο πατάρι υπάρχει μεγάλο τραπέζι για παρέες ή private functions. Όλα τα τραπέζια ήταν στρωμένα με υφασμάτινα πράσινα σουπλά, καθώς και μεγάλες μαύρες χαρτοπετσέτες.
Η αίθουσα είναι γεμάτη πράσινα φυτά, καθώς και ωραία κάδρα με φωτογραφίες της Άπω Ανατολής, όπως αυτή δίπλα μας με ένα βουδιστή σκαρφαλωμένο σε μια μάντρα και από κάτω κατσικάκια που βόσκαγαν αμέριμνα.
Στο βάθος της μικρής σάλας, μια κάπως στενή σκάλα οδηγεί στο υπόγειο, όπου βρίσκονται οι δυο πεντακάθαρες τουαλέτες με τα ασπρόμαυρα πλακάκια με γεωμετρικά σχέδια σε τοίχο και δάπεδο, ενώ ακριβώς δίπλα είναι η κουζίνα με τον Χρήστο και τους δύο βοηθούς του επί το έργο!

Το σέρβις άψογο, από επαγγελματίες σερβιτόρους που κατέχουν τα εδέσματα fusion τα οποία σερβίρουν και που σημειωτέον καταφθάνουν στους σωστούς χρόνους. Στις στολές τους επικρατεί το μαύρο και κόκκινο.

Η κουζίνα λοιπόν είναι βασικά Ταϊλανδέζικη με ανάμεικτα στοιχεία των γειτονικών χωρών, δηλ. Βιετνάμ, Λάος, Μαλαισία, κ. λπ. Είναι φυσικά προσαρμοσμένη απ’ τον σεφ στα Ευρωπαϊκά μέτρα με κάποιες αποχρώσεις υλικών και αναλογιών.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει 5 ορεκτικά, dumplings κ. λπ. που σερβίρονται με το κομμάτι, στα 2-3 €. Ακολουθούν καμιά 15αριά φαγητά από 8 μέχρι 85 €, τιμή που αφορά Αστακό με noodles ρυζιού για δύο άτομα! Υπάρχουν και 4 γλυκά στα 6 €.

Επίσης έχουν σετ μενού γευσιγνωσίας με επιλογή ποτών για δύο άτομα στην τιμή των 120 €, που θεωρώ ότι αντιπροσωπεύει καλό vfm για ό, τι προσφέρει.

Η λίστα με τα ποτά έχει 12 λευκά, ελληνικές και ξένες ετικέτες, από 22-144 €, τιμή που αφορά το γαλλικό Meursault, 6 ροζέ (22-80 €, για το Domaine Ott) και 4 κόκκινα από 21-58 € (Alfa Estate Αμυνταίου). Επίσης ποτήρι κρασί από 6-7 €.
Υπάρχουν ακόμη 4 μπύρες από 5-13 €, κοκτέιλ και ποτά από 8-18 €, αφεψήματα, αναψυκτικά, κ. λπ.

Εμείς δοκιμάσαμε τα εξής:

• Αρχικά ήρθε νερό εμφιαλωμένο, εκτός τραπεζιού που το γέμιζε ο Γιάννης, σε τιμή 3 €.
• Αρχίσαμε με δύο τηγανιτά dumplings καραβίδας, με παντζάρι, μαύρο σκόρδο και 2 φαγώσιμα διακοσμητικά λουλούδια, σε ωραίο πιάτο. Επί τη ευκαιρία, όλα τα πιάτα αντιπροσώπευαν τη φινέτσα της Άπω Ανατολής. Τιμή στα 4 €.
• Επίσης, δύο dumplings χοιρινού, με τζίντζερ, μαύρο ξύδι, σόγια και σος λειωμένου σκόρδου, μέσα σε ωραίο καλαθάκι από μπαμπού. Τιμή στα 4 €.
• Ένα καταπληκτικό επίσης Bao Ban στον ατμό, με φουαγκρά, μάνγκο τσάτνεϊ, και παπάγια, επίσης σε μπαμπού καλαθάκι. Τιμή 9 €.
• Εγώ πήρα για κυρίως πιάτο μια πηχτή σούπα με καμιά δεκαπενταριά μικρά κομμάτια από καραβίδες, με την ονομασία prawn larb, το οποίο larb αφορά εθνικά πιάτα του Λάος σε σαλάτες και σούπες. Ήτανε κιτρινωπού χρώματος ζωμός, λόγω προσθήκης κίτρινου κάρυ, ενώ η σούπα είχε ακόμη βασιλικό και μικρά κομμάτια ανανά. Ήταν όμορφα διακοσμημένη με λευκά glass noodles. Ήρθε σε ωραίο βαθύ πιάτο, ήταν ε κ π λ η κ τ ι κ ή σε γεύση. Τιμή στα 12 €.
• Η φίλη μου πήρε mung bean glass noodles με μικρά κομμάτια από κιμά γίδας, που περιείχε τσίλι, 2-3 ντοματίνια και λάιμ. Το δοκίμασα και εγώ και θεωρώ πως είναι ένα ισορροπημένο και φίνο έδεσμα και μια πανδαισία, χάρη και στις διακοσμητικές φύτρες παντζαριού και σκόρδου. Πρόκειται για κορυφαίο πιάτο τους, που προτείνεται ανεπιφύλακτα, όπως και η πιο πάνω σούπα. Τιμή στα 11 €.
• Για γλυκό πήραμε τη μους σοκολάτα, που την ετοίμασε ο Χρήστος Γλωσσίδης και ήταν στρογγυλού σχήματος, περιείχε δε τζίντζερ, επικάλυψη με τρίμματα μπισκότου και διακόσμηση με δύο φαγώσιμα λουλούδια. Εκλεκτό δείγμα της τέχνης του σεφ, σε τιμή 6 €.
• Ήπιαμε ένα κοκτέιλ Mai Thai, με ρούμι, σιρόπι μανταρίνι και γλυκό βασιλικό, ένα χάρμα οφθαλμών και γεύσης (12 €), και εγώ μια μαύρη μπύρα VOREIA STOUT Σερρών, 6 βαθμών οινοπνεύματος (5 €).

Ο λογαριασμός έφθασε σε ωραίο καφέ τετράγωνο κουτάκι και το ποσό του ήταν 66 € (17/25 το άτομο, χωρίς ποτά), ποσό ικανοποιητικότατο για το σημερινό γευστικό μας ταξίδι στην Άπω Ανατολή που βαθμολογώ με φουλ τεσσάρια!!

Τον Αθηναϊκό MR PUG τον προτείνω ανεπιφύλακτα για μια μοναδική γαστρονομική εξωτική εμπειρία, που δικαιώνει τους δύο άξιους σεφ και δικαιολογημένα θα κατακτήσει τη θέση που δικαιούται στο γευστικό μας στερέωμα, ειδικά αν προβλέψει στο μέλλον και κάποιο στοιχειώδες κέρασμα, που θέλω να πιστεύω πως θα το κάνει άμεσα!!

04 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Σε λίγες μέρες κλείνει μισόν αιώνα λειτουργίας και είναι πλέον ένας θεσμός της εστίασής μας στην Αθήνα. Αναφέρομαι βέβαια στο Παγκρατιώτικο κόσμημα της οδού Ευφρονίου, το FATSIO (F), που ιδρύθηκε απ’ τον Κώστα Φάτσιο το 1969.
Την οικογενειακή επιχείρηση λειτουργούν εδώ και δεκαετίες ο γιος Γιώργος, ο σεφ με τις εμπνευσμένες Πολίτικες εξευρωπαϊσμένες σπεσιαλιτέ του και ο εγγονός Κώστας, που είναι ο υπεύθυνος της αίθουσας, αλλά και βοηθός του πατέρα του σε ορισμένα φαγητά (μουσακά) αλλά και γλυκά (κρέμα-σοκολάτα, και τα διάφορα σιροπιαστά).

Το εορταστικό F είναι χάρμα οφθαλμών με το Χριστουγεννιάτικο δένδρο, τα λαμπιόνια παντού τριγύρω, καθώς και τις εορταστικές πολύχρωμες επιγραφές.
Η όλη γιορταστική ατμόσφαιρα ταιριάζει απόλυτα με το περιβάλλον και τη διακόσμηση του ψηλοτάβανου αυτού χώρου, με τις πολύχρωμες οροφές που κοσμούν διάφορα νεοβυζαντινά σχέδια, ενώ στους τοίχους διακρίνονται γκραβούρες με τα Πριγκηπονήσια (στην Πρίγκηπο πρωτοάνοιξε ο παππούς Κώστας το ομώνυμο μαγαζί του το 1948), τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, κ. λπ.
Όλα τα τραπέζια είναι στρωμένα με πεντακάθαρα λινά κόκκινα και λευκά τραπεζομάντιλα και πετσέτες, και διαθέτουν το ατομικό τους κομψό πορτατίφ.
Στο υπόγειο, που βρίσκεται η κουζίνα όπου ο Γιώργος πραγματοποιεί καθημερινά τα θαύματά του, υπάρχει επίσης και η κοινή τουαλέτα που είναι υποδειγματικά καθαρή.

Στην αίθουσα ο Κώστας, άψογα κουστουμαρισμένος, σερβίρει με τη βοήθεια μιας ή δύο σερβιτόρων, τα εδέσματα που ο πελάτης έχει προηγουμένως επιλέξει από το Bain-marie. Λειτουργούν καθημερινά, μόνο τα μεσημέρια μέχρι τις 6 μ. μ. και τα Σ/Κ είναι συνήθως γεμάτοι. Εξακολουθούν να έχουν delivery για την περιοχή του Παγκρατίου.

Στην ιστορική αυτή αίθουσα σύχναζαν οι αείμνηστοι Μάνος, ο Dassin, η Συνοδινού, ο Ν. Κούνδουρος, για να θυμηθούμε μόνο κάποιους εκλιπόντες, ενώ καθημερινά συναντάς ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, πολιτικούς, επιχειρηματίες, κ. λπ.

Στο σημερινό μενού (Σάββατο 29/12) που βαθμιαία θα εμπλουτισθεί αύριο τελευταία Κυριακή του χρόνου, μεθαύριο Παραμονή και ανήμερα Πρωτοχρονιάς (λειτουργούν καθημερινά) εκτός απ’ τις φρέσκες σαλάτες, τα λαδερά και τα όσπρια, που σημειωτέον υπάρχουν σε καθημερινή βάση, υπήρχαν και οι εξής σπεσιαλιτέ τους:
Κοτόσουπα, γεμιστά Πολίτικα, κοτόπουλο φούρνου, παπουτσάκια μελιτζάνα, σνίτσελ, μοσχάρι τυλιχτό με μελιτζάνα, σαρδέλες φούρνου, όλα σε μονοψήφιες τιμές. Επίσης, είχαν της ώρας σολομό ψητό, στα 12 €, και σιροπιαστά γλυκά και κρέμες (αμυγδάλου και σοκολάτας) στα 2.50 €.

Εμείς (2 άτομα) παραγγείλαμε:

• Πολίτικη σαλάτα, με λάχανο, καρότο και τουρσιά, στα 4.40 €

• Τα δύο κουβέρ με το ψωμί, υγρομάντιλο, κ. λπ. στα 3.00 €

• Μία ζεστή κοτόσουπα, με ρυζάκι και κομμάτια βραστού κοτόπουλου, 5 €

• Ένα σνίτσελ, με δύο κομμάτια χοιρινού φιλέτου και ζεστές πατατοκροκέτες, στα 8.50 €

• Ένα μοσχάρι κοκκινιστό με μελιτζάνα τριγύρω του και γαρνιτούρα πατάτες φούρνου. Τιμή 9 €.

• Για γλυκό μοιραστήκαμε μια κρέμα σοκολάτα, στα 2.50 €.

Νερό ήρθε κανάτα με βρύσης.
Όλα τα φαγητά ήταν καταπληκτικής νοστιμιάς, όπως άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια που πηγαίνω.

Ο λογαριασμός στα 32.40 € ήταν ένα πολύ λογικό τίμημα για το άριστο φαγητό και το όλο σέρβις στο συγκεκριμένο εορταστικό περιβάλλον.

Είναι ένα μέρος όπου συχνάζω τακτικά από τα φοιτητικά μου χρόνια, τη δεκαετία του 70, και ομολογώ ότι παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο, και για τον λόγο αυτό είναι από τα λίγα στέκια με σταθερή πελατεία δεκαετιών, η οποία ανανεώνεται με τις νεότερες γενιές των οικογενειών που το τιμούν.

Νομίζω ότι το Fatsio είναι ένα μικρό γαστρονομικό διαμαντάκι, ειδικά για τις μέρες αυτές των εορτών και του Νέου Έτους, όπου το μαγαζί θα γιορτάσει τα 50 του χρόνια στην Αθήνα μας. Αξίζει τον κόπο να το επισκεφθείτε κάποιο μεσημέρι, ειδικά όσοι δεν έτυχε να το γνωρίσετε.

Με τις πιο ειλικρινείς ευχές μου σε όλες και όλους για ένα αίσιο, ειρηνικό και δημιουργικό 2019, με περισσότερη ζωντάνια στο ask4food, που είμαστε όλοι εμείς οι λάτρεις γευσιγνωσίας, αλλά και τα στελέχη του που δημοσιεύουν τις κριτικές μας, τα οποία ελπίζω να μας καταχωρίσουν πολλούς νέους χώρους εστίασης που εκκρεμούν εδώ και καιρό!!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη piperman.

09 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σάββατο 8/12, γύρω στις 21.00 μ. μ., δύο άτομα στον Άγιο Δημήτριο επιθυμήσαμε κουζίνα Άπω Ανατολής, επιλέγοντας το Ταϊλανδέζικο ‘Αστέρι’, δηλαδή το ‘Dara’ Thai, που φαίνεται πως με τη λάμψη του θάμπωσε τις φίλες χρήστες - πλην μιας- που το είχαν ανεβάσει γευστικά στο ουράνιο 90% (!! ), ενώ πρόκειται για συγκλονιστική γαστρονομική μετριότητα…

Χωρίς κράτηση, λοιπόν, οδηγούμαστε πίσω απ’ το Mall σε μια συνοικιακή ταβέρνα που λειτουργεί απ’ το 2016, όπου ατυχώς νιώθω τριπλή αρνητική αύρα και εξηγούμαι:

• Το μαγαζί είναι παντελώς άδειο, με ταμπέλες reserved σχεδόν παντού (! ). Ο Έλληνας ιδιοκτήτης και σερβιτόρος -σύζυγος της Ταϊλανδέζας μαγείρισσας που με βοηθό κάποια συγγενή της μαγειρεύουν στην ανοιχτή κουζίνα- μας δείχνει δυο μονά τραπέζια ακριβώς στην πόρτα, ισχυριζόμενος ότι τα πάντα είναι κρατημένα, ενώ αργότερα βάζει σε ευπρεπές τεσσάρι δυο άλλα άτομα που ακούσαμε ότι κι αυτά ήρθαν χωρίς κράτηση: Η ρωμαίικη αδικία και η μη τήρηση προτεραιότητας με ενοχλεί!

• Παράλληλα, μας προσγειώνει στο τραπεζάκι εμφιαλωμένο νερό (1.50 €), χωρίς εννοείται να μπει καν στον κόπο να μας ρωτήσει, επειδή «οι περισσότεροι τελικά δεν το αρνούνται»: Άμα έχεις τσαμπουκά, η διακριτικότητα πάει περίπατο!

• Τον πληροφορώ εξαρχής ότι θα πληρώσω με κάρτα. Αμ δε… To POS ΜΟΛΙΣ χάλασε. Αυτό το μόλις που μια ζωή στο λένε αδιάντροπα εκ των υστέρων, χωρίς να υπάρχει καν μια γραπτή ένδειξη σε εμφανές σημείο…
Ενός κακού, λάθος τριών, μύρια έπονται, άραγε;;

Μικρή παρένθεση: Μας πληροφόρησε ότι η ονομασία Dara, δηλ. Αστέρι, οφείλεται σε φίλο τους Ταϊλανδό μοναχό, πνευματικό γκουρού της συζύγου του και μαγείρισσας, ο οποίος τους συνέστησε για γούρι, η επωνυμία του μαγαζιού τους να αρχίζει από D (εξ ού το Dara! ). Αν πάντως έκαναν Dιάνα προσωπικά αμφιβάλλω, και θα σας εξηγήσω στα του φαγητού.

Ο κατάλογός τους είναι πληθωρικός έχει από 7 ορεκτικά και σαλάτες, σε τιμές από 6.50 μέχρι 10.00 €, επίσης 7 σούπες, από 10 μέχρι παρακαλώ 15 € (! ), για μια πικάντικη σούπα με κιμά, σκόνη ρυζιού και μπαχαρικά, την Tum Yum Kung… Τιμές εξωφρενικές. Έλεος!!
Έχουν ακόμη 7 κύρια πιάτα στα 10-15 € (για το Pat Bai Horapa, με πικάντικες γαρίδες κ. λπ. ). Επίσης, 8 πιάτα με ρύζι και noodles στα 10-15 €, και 8 με ψάρια-θαλασσινά από 18-20 € (για πιάτο με καβούρι και κάρυ.. ), καλά ακούσατε…
Καταλήγουν με δύο επιδόρπια ευκαιρίας, στα 2.50 €.

Στο μαγαζί, με τις γκρι-μπλε αποχρώσεις, τις δύο καθαρές τουαλέτες και το μάλλον ευγενικό, κατά τα άλλα σέρβις, δοκιμάσαμε τα εξής.

Τα εδέσματα συνοδεύονται από επιλογή 4 σος που έρχονται σε κομψό ασημένιο σκεύος και είναι: ζάχαρη, καυτερή σκόνη τσίλι και δύο άλλες ρευστές.

• Αρχικά παραγγείλαμε τα σπρινγκ ρολς με λαχανικά, στικς καρώτου και αγγουριού, φύλλα μαρουλιού και γλυκιά σος. Ήταν 5 κομμάτια άγευστα, γεγονός για το οποίο οι κριτικές άλλωστε συγκλίνουν, και η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται, κατά τη λαϊκή σοφία…Τιμή στα 6.50 € (! )

• Ακολούθησε κυρίως πιάτο, με συμβουλή του μαγαζάτορα, το Pad Thai, δηλ. τηγανιτά noodles ρυζιού με φιστίκια, φύτρες φασολιών, σος τάμαριν, τόφου, και αυγό – μια λεπτή μεμβράνη ομελέτας ως περιτύλιγμα. Το πιάτο συνοδεύονταν από φέτα κρεμμυδιού και λάιμ. Τιμή στα 10€.

• Ολοκληρώσαμε με το Kai Pat Met Ma Mjang Himapaarn, με έξτρα ρύζι ατμού. Τιμή, μόλις 15+2.50= 17.50 €.!! Το έδεσμα περιείχε κοτόπουλο, κάσιους, πιπεριές, σος στρειδιών, τσίλι, ανανά και lychees. Αμφότερα ακριβά, ειδικά για το συγκεκριμένο μέρος, και ατυχώς εξίσου αδιάφορα!!

Μας πρόσφερε τελικά το τοπικό γλυκό τους ονόματι Sago, φτιαγμένο από ταπιόκα (που μου θύμισε τις ψαρόσουπες της μάνας μου), καλαμπόκι, φύλλα του τοπικού φυτού pandan (που σας έγραψα στην κριτική μου για το Tuk Tuk), γάλα καρύδας, με προσθήκη λίγου αλατιού. Το επιδόρπιο πρασινίζει με το ανακάτεμα, λόγω του pandan, είναι κάτι σαν εξωτικό ρυζόγαλο, ήρθε δε μέσα σε κλειστό πλαστικό μπολάκι… Ήταν πάντως το καλύτερο από ό, τι προηγήθηκε και μια αξιοπρεπής επίγευση τουλάχιστον, παρότι ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη…
Ωστόσο, χάρη στο γλυκό αυτό ανεβάζω τη γεύση στο 2!!

Ο λογαριασμός έφτασε στα 35.50 €, με ένα ορεκτικό και δυο πιάτα. Κατ’ άτομο, στα 17/25 €, λεφτά ψιλοχαμένα ίσως στη μετάφραση…

Μπορεί το DARA να μην τα έκανε και πολύ μαντάρα, και ίσως να βρέθηκε σε μια δύσκολη βραδιά του. Ποιος ξέρει…

Προσωπικά, ωστόσο, θα αποφύγω μια προσεχή μου επίσκεψη, λόγω αδιάφορης και υπερτιμημένης μαγειρικής, παρά τις όποιες προσπάθειες της Ταϊλανδέζας μαγείρισσάς του.

Εσείς, ό, τι εντέλει αποφασίσετε…

03 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
26-36

Κυριακή 2/12 γύρω στις 5 το απόγευμα βρισκόμαστε στο Χαλάνδρι, με ρεκόρ καλών εστιατορίων, και για καλή μας τύχη βρίσκουμε τραπέζι για 2, στο ανανεωμένο εκλεκτό ιταλικό MARGOT (M), που μέχρι πέρσι άκουγε στο όνομα Due Amici, στην Αγίου Γεωργίου. Φέτος λοιπόν τον Απρίλη άνοιξε με τη νέα του ονομασία MARGOT, από την ομάδα του Δημήτρη Κοντόπουλου, της Scala Vinoteca του Κολωνακίου και της Μαίρης Βερνάρδου, έχοντας για σεφ τον μοναδικό Σωτήρη Λίτσα (του Mushroom Restaurant της Γλυφάδας, 2013-15).
Το Μ ανοίγει Τρίτη με Σάββατο βράδυ, και Σ/Κ μεσημέρι. Την Κυριακή κλείνει στις 6.15 μ. μ. και γι’ αυτό είπα προηγουμένως ότι ήμασταν τυχεροί.

Στον ζεστό ατμοσφαιρικό χώρο υπάρχουν δύο αίθουσες σχήματος γάμα, χωρητικότητας περίπου 60 ατόμων και πίσω μικρή αυλή για το καλοκαίρι. Επικρατεί το καφέ σκούρο ξύλο σε τραπεζοκαθίσματα, επένδυση τοίχων και δάπεδο, όπου συνυπάρχουν και ασπρόμαυρες ρομβοειδείς πλάκες, καθώς και μικρότερες ορθογώνιες. Απ’ την οροφή κρεμαστά μαύρα φωτιστικά, ενώ στους τοίχους ιταλικά ρετρό καδράκια. Αριστερά μπαίνοντας ξεχωρίζει το μπαρ με 3 stools, ενώ δεξιά, η ανοιχτή κουζίνα με τον σεφ και τους τρεις βοηθούς του επί το έργον! Το μαγαζί ήταν ακόμα σχεδόν γεμάτο!
Τόσο τα πιάτα όσο και τα σουπλά αλλά και οι χαρτοπετσέτες είχαν χαραγμένη την επωνυμία, καθώς και για σήμα τους μια μαύρη αλεπού, εμπνευσμένη ίσως από κάποιο παραμύθι!

Τόσο εξωτερικά, όσο και μέσα ήταν εμφανής ο Χριστουγεννιάτικος διάκοσμος με τα απαραίτητα λαμπιόνια, ενώ και στα τραπέζια υπήρχαν μικρά εορταστικά δεντράκια.
Στο βάθος της δεύτερης αίθουσας, όπου μάλιστα υπάρχει και μια μικρή κάβα, βρίσκονται τρία WC πλήρως εξοπλισμένα, ανδρών, γυναικών και ΑΜΕΑ, με αποχρώσεις γκρι και ανθρακί.
Μουσική, σε απαλή ένταση, ακούγονταν κυρίως τζαζ.

Στην εξυπηρέτηση, τόσο ο μαιτρ Γιάννης Κοντογιάννης (απ’ το NEW TASTE, INBI & COSTA NAVARINO), όσο και οι 3-4 σερβιτόροι, με τις μαύρες στολές και τα άσπρα πουκάμισα (στολή και των μαγείρων) ήταν ευγενικοί, χαμογελαστοί και αποτελεσματικοί στη δουλειά τους.

Το μενού περιλαμβάνει 5 πίτσες και 3 σαλάτες, από 9-13 €, 7 ορεκτικά στα 5.5-17 €, 6 ζυμαρικά και ριζότο, στα 14-19 €, 4 κυρίως πιάτα στα 16-28 €, καθώς και 3 γλυκά στα 8-8.50 €.

Η λίστα ποτών έχει 5 μπύρες 5-6 €, καμιά 50αριά ετικέτες ελληνικών και ιταλικών κρασιών από 20-100 € περίπου (για κάποια εκλεκτά Barolo), καθώς και ποτήρια κρασί στα 4-10 €, κ. λπ.

Στην αρχή μας κέρασαν ζεστές μπουκιές από καπνιστό χέλι με βασιλικό, δύο κυλινδρικά amatricini σε ορθογώνια ξύλινη βάση: σκέτη μπουκιά και συχώριο, που λέει κι ο Μαμαλάκης!

Κατόπιν πήραμε τα εξής:

• Μια πεντανόστιμη πίτσα με λεπτή ζύμη, ορθογώνιου σχήματος πέντε τεμαχίων (good things in small packages! ), με κατσικίσιο τυρί, πατάτα και ευδιάκριτα κομμάτια μαύρης φρέσκιας τρούφας. Το δεντρολίβανο τής πρόσθετε καταπληκτική επίγευση! Τιμή στα 10 €.

• Η φίλη μου πήρε μία μερίδα ζυμαρικά agnolotti (κυριολεκτικά οδοντωτές σακουλίτσες), έδεσμα του Piemonte, της Β. Ιταλίας. Ήταν σπιτικά ζυμαρικά, που σημειωτέον παρασκευάζονται σχεδόν όλα στον Α’ όροφο του κτιρίου! Συνολικά 7-8 κομμάτια απίθανης γεύσης, γεμιστά με πατάτα, φρέσκια τρούφα και λίγο αρακά, παρουσιασμένα σε χρωματική πανδαισία με κάποια φαγώσιμα λουλούδια! Τιμή 15 €.

• Εγώ πήρα ριζότο με φρέσκο αστακό και φρέσκιες τρούφες, που ήρθε σε βαθύ πιάτο, επίσης με φαγώσιμα μοβ και κίτρινα άνθη. Εκπληκτικής ποιότητας πιάτο, όπου ο αστακός, παρά την ελάχιστη ποσότητά του, απογείωνε κυριολεκτικά τη νοστιμιά του εδέσματος! Τιμή 19 €.

• Για γλυκό δοκιμάσαμε το καλύτερο τιραμισού εν Ελλάδι (!! ), σε μεγάλο διαφανές μπολ, όπου μας περίχυσαν έξτρα καφέ εσπρέσο. Ήταν πολύ καλό κομμάτι, το οποίο φυσικά μοιραστήκαμε. Τιμή του: 8.00 €.
Για τα γλυκά και τα εδέσματα αξίζουν συγχαρητήρια στον σεμνό και αεικίνητο κ. Λίτσα!!

• Ήπιαμε εμφιαλωμένο νερό, αφού ρωτηθήκαμε, στα 2.50 €.

Στο τέλος, μας κέρασαν εξαιρετικής ποιότητας limoncello!

Πληρώσαμε 54.50 €, δηλ. κατηγορία 26/36 €, που προφανώς αντικατόπτριζαν πλήρως την όλη γαστρονομική αυτή εμπειρία μας!

Συμπερασματικά, θεωρώ ότι οι Χαλανδριώτες είναι τυχεροί, αφού διαθέτουν τα πιο καλά ιταλικά, όπως MARGOT, GRATELLA, PORTOFINO, AL PINO κ. λπ.

Ο φίλος Jim που νομίζω πως μένει στην περιοχή, καθώς κι ο αγαπητός mavtasos, αν μας διαβάζει καμιά φορά, ενθουσιασμένος κάποτε με την Casa di Pasta και διάφορα νεότερα, ας σπεύσουν, καθώς και όλοι οι λοιποί γευσιγνώστες που τους εμπιστευόμαστε!
Δεν θα μετανιώσουν με τη ΜARGOT, την οποία βαθμολόγησα με φουλ τεσσάρια!!

23 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Στο κέντρο της Αθήνας βρέθηκα προχθές 21/11 για δουλειές, επωφελήθηκα της καλοκαιρίας του φετινού Νοέμβρη και, μετά από γρήγορο περπάτημα, κατέληξα πεινασμένος στο ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΨΗΤΟΠΩΛΕΙΟ της οδού Κολοκοτρώνη, όπου την τελευταία φορά προ τριετίας είχα γράψει μια επαινετική κριτική για τα κρεατικά του.

Το μαγαζί ήταν ασφυχτικά γεμάτο στον εξωτερικό του χώρο, στο πεζοδρόμιο της Κολοκοτρώνη. Ήμουνα τυχερός γιατί μόλις έφτασα, γύρω στις 2.30 μ. μ., άδειαζε το μοναδικό ελεύθερο τραπέζι με ένα ζευγάρι τουριστών, που μου είπαν φεύγοντας χαμογελαστοί: excellent food!
Προσωπικά δεν αμφέβαλα και για τον λόγο άλλωστε αυτό ξαναπήγα, ενώ λίγο αργότερα, τρώγοντας, έβλεπα παρέες νεανικές να καταφθάνουν και να οδηγούνται αναγκαστικά στα ενδότερα ή να περιμένουν όσοι δεν βιάζονταν.
Το Παραδοσιακό ήταν λοιπόν μισογεμάτο και στον εσωτερικό του χώρο, αφού τέτοια εποχή κάθεται κανείς εξίσου ευχάριστα είτε μέσα είτε έξω. Λειτουργούν πάντα καθημερινά, απ’ το μεσημέρι μέχρι τα μεσάνυχτα τουλάχιστον.
Η συνολική του δυναμικότητα, όπως με ενημέρωσε ο Κώστας, ο ένας απ’ τους δύο ιδιοκτήτες, είναι περί τα 150 άτομα, στην ισόγεια αίθουσα, το πατάρι, και τα εξωτερικά τραπέζια στο πεζοδρόμιο της Κολοκοτρώνη, ενώ, κατά τα τέλη της εβδομάδας που τιγκάρουν μέσα-έξω, φτιάχνουν και το εκλεκτό κοκορέτσι τους.

Απλά ξύλινα τραπεζοκαθίσματα παντού, χάρτινα τραπεζομάντιλα, αλατοπίπερο, άφθονες συσκευασμένες οδοντογλυφίδες σε κάθε τραπέζι -πράγμα ατυχώς αρκετά σπάνιο αλλά πολύ πρακτικό και αναγκαίο, ειδικά στην κρεατοφαγία- και με τα μαχαιροπήρουνα, πάμπολλες χαρτοπετσέτες, για όσους τιμούμε δεόντως τα ψητά κρέατα με τα χέρια μας…

Ο ψήστης δουλεύει ακατάπαυστα, εμφανής εξάλλου και απ’ τις τζαμαρίες της πρόσοψης, που φωτίζουν τον χώρο.

Στο υπόγειο υπάρχουν δυο WC, ανδρών-γυναικών, που τα παρακολουθούν όσο μπορούν. Σε τέτοιους πολυσύχναστους χώρους πρέπει βέβαια ο καθένας μας να φροντίζει για τα θέματα καθαριότητας, αλλά αυτό είναι ένα γενικότερο ζήτημα ανατροφής και παιδείας…

Το Παραδοσιακό ενηλικιώθηκε πλέον, κλείνοντας 21 συναπτά έτη, αφότου άνοιξε το 1997, ακριβώς δίπλα στην οδό Βασιλικής, η δε μεταφορά του στην πολύβουη οδό Κολοκοτρώνη έγινε προ τετραετίας, δίνοντάς του την ευκαιρία να απλωθεί και να εξυπηρετήσει περισσότερο κόσμο, που το βλέπει άλλωστε συνήθως πάντα γεμάτο στον κεντρικό αυτό δρόμο, ο οποίος ξεκινάει απ’ τη Σταδίου, καταλήγοντας στην Αιόλου, λίγο πριν την Αθηνάς στο Μοναστηράκι!

Οι νεαροί σερβιτόροι, 3-4 παιδιά, έκαναν ό, τι μπορούσαν για να ανταποκριθούν στις γαστρονομικές απαιτήσεις των πεινασμένων θαμώνων, και θεωρώ ότι τα κατάφερναν ικανοποιητικά, σε συνδυασμό με τους έμπειρους και καλά οργανωμένους ψήστες, που διεκπεραίωναν σωστά τις παραγγελίες των πελατών.

Το μενού παραμένει εκτενές και περιλαμβάνει τα εξής:

Καμιά 15αριά σαλάτες και ορεκτικά, από 3-5 €, τιμή που αφορά τη χορταστική χωριάτικη σαλάτα.
Ακολουθούν περί τα 10 κρέατα στα κάρβουνα, όπως χοιρινή ή μοσχαρίσια μπριζόλα, χοιρινή πανσέτα, συκώτι, μπιφτέκια, κ. λπ. στα 7-9 €.
Επίσης, σερβίρουν ισάριθμα κρεατικά στη σούβλα, σε τιμές από 6.00-12.50 € (για το κλασικό τους αρνάκι γάλακτος στη σούβλα). Οι μερίδες είναι τουλάχιστον πλουσιοπάροχες, από όσο έβλεπα στα γειτονικά μου τραπέζια.
Ακόμη, έχουν σε καθημερινή βάση, 5-6 μαγειρευτά, όσπρια και λαδερά, από 4.00 μέχρι 9.00 € (τιμή που αφορά μοσχαράκι κοκκινιστό ή άλλο παρεμφερές έδεσμα).
Για μια τελική γλυκιά επίγευση, προτείνουν φρούτα εποχής, το κλασικό γιαούρτι με μέλι, ή κάποιο άλλο (σιροπιαστό) γλυκό, στην επίσης γλυκιά τιμή των 2.00 €!

Γενικά, όλες οι τιμές των φαγητών παρέμειναν σταθερές τα τελευταία τρία χρόνια που είχα να πάω, ένας λόγος που το Παραδοσιακό εξακολουθεί πάντα να είναι τόσο δημοφιλές!

Όσον αφορά τα ποτά, τα συνήθη αναψυκτικά έχουν μόνο 1.20 €, ενώ από εμφιαλωμένα κρασιά σερβίρουν: Μαλαγουζιά λευκή, Αγιωργίτικο ροζέ και Απέσα κόκκινη, στα 9 € η φιάλη!
Το χύμα κρασί κοστίζει 6-7 € το λίτρο, ενώ καμιά 10αριά ελληνικές μπύρες, από 2.50-3.00 €, τα δε γνωστά αποστάγματα 200 ml κυμαίνονται από 6-7 €.

Εγώ λοιπόν παράγγειλα τα εξής καλούδια και κυριολεκτικά έφαγα του σκασμού!

-Στην αρχή έρχεται παγωμένο νερό βρύσης σε μεγάλο μπουκάλι, καθώς και φρυγανισμένη τεράστια φέτα ψωμιού με μπόλικη λαδορίγανη (0.50 €).
-Για πρώτο πήρα μια φέτα λαδορίγανη: φέτα σκληρή, πολύ καλής ποιότητας αλλά και μεγάλης ποσότητας που ξεχείλιζε στο πιάτο μου! Τιμή στα 2.50 €.
-Για κυρίως πιάτο δοκίμασα τη χοιρινή πανσέτα στη σούβλα με σωρεία από φρεσκοτηγανισμένες πατάτες. Ήταν απίστευτα χορταστική μερίδα, με 5-6 κομμάτια χοιρινής πανσέτας, τέλεια ψημένης, που δεν χόρταινα να γλείφω τα δάχτυλά μου, απολαμβάνοντας τις καλοψημένες λιπαρές άκρες τους! Τιμή στα 7.50 €, χίλιες φορές χαλάλι!!

Μου κέρασαν ¼ λίτρου χύμα βαθυκόκκινο κρασάκι, πολύ καλό για το συγκεκριμένο φαγητό μου. Ρώτησα την κοπέλα τι προέλευσης ήταν, και μου απάντησε ότι το χύμα τους έρχεται από διαφορετικές περιοχές, οπότε δεν επέμεινα, αλλά τους ευχαρίστησα για το ευγενικό τους κέρασμα.

Πλήρωσα 10.50 €, τιμή καταπληκτική για το γεύμα μου αυτό.

Σκοπεύω να ξαναπάω, τώρα που χειμωνιάζει, πιθανόν ένα Σαββατοκύριακο για να απολαύσω φυσικά και το κοκορέτσι τους.
Πιστεύω ότι όποιος βρεθεί στο κέντρο της Αθήνας και το προσπεράσει, μάλλον θα χάσει!

Καλές και άγιες, κατά το κοινώς λεγόμενο, οι χιλιάδες καινοτομίες, τα ethnic, fusions & nouvelles cuisines, με τους πολυτάλαντους ανερχόμενους σεφ, αλλά η παράδοση και η τσίκνα πάντα καλά κρατούν και τον Ρωμιό ποτέ δεν τον πτοούν!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη piperman.

20 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Κυριακή 18/11 επισκέφθηκα με μια φίλη το κλειστό για τα μαγαζιά Golden Hall, που όμως μάθαμε ότι τις χειμωνιάτικες Κυριακές έχει δωρεάν πάρκιν και ανοιχτά εστιατόρια & καφέ! Έτσι, το ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ GOLD (Π) έχει σήμερα σειρά, και μάλιστα βρίσκεται στον Β’ όροφο, μεταξύ της PASTERIA και του WAGAMAMA, για το οποίο έραψα κριτική προ ημερών.

Το Π μού είναι οικείο απ’ τα μέσα της δεκαετίας του 90, όταν άνοιξε το ομώνυμο στέκι στην οδό Μηλιώνη, δυο βήματα απ’ την Πλατεία Κολωνακίου. Το μαγαζί αυτό, που γνώρισε μέρες δόξας, έμεινε ανοιχτό για 20 χρόνια, μέχρι το 2015.
Προ δεκαπενταετίας περίπου άνοιξε το δεύτερο Π στην Πλατεία Κεφαλαρίου, αλλά πριν λίγα χρόνια έκλεισε κι αυτό. Πριν από λίγες βδομάδες μάλιστα, παρατήρησα ότι στη θέση του μεταφέρθηκε τώρα ο ΜΥΘΟΣ Κεφαλαρίου, με τα σουβλάκια, που ήταν λίγα μέτρα δεξιότερα, κατεβαίνοντας τη Δεληγιάννη. Για τους πιο παλιούς φίλους, συνειρμικά η Πλατεία αυτή μας θυμίζει το παρκάκι με το σιντριβάνι που ρίχναμε τις δεκαρούλες κάνοντας ευχές, το θρυλικό καφέ ΑΛΑΣΚΑ, καθώς και την πομπή των αμαξάδων με τα καμαρωτά τους άλογα!!

Το τρίτο και τυχερό, λοιπόν ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ, είναι και το μοναδικό που υπάρχει σήμερα στο Golden Hall. Η κουζίνα και των τριών Π παραμένει, για 3η πλέον δεκαετία εκπληκτικά πιστή στο αρχικό μενού του Κολωνακίου, πράγμα εύλογο αφού ο βασικός σεφ που το επιμελείται είναι για πολλά χρόνια ο κ. Γιώργος Ιωάννου, ο οποίος διατήρησε το γαστρονομικό ύφος της μεσογειακής κουζίνας του αρχικού executive chef κ. Φώτη Κουτάντου.
Τα κλασικά εστιατόρια Π αναφέρονται -θεωρώ δικαιολογημένα- με εγκωμιαστικά σχόλια στον έγκυρο Κόκκινο Οδηγό της Γαλλίας (Michelin), καθώς και σε φύλλα των γνωστότερων ξένων εφημερίδων και περιοδικών, όπως π. χ. της New York Times!

Το ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ GOLD άνοιξε το 2008 και λειτουργεί από Δευτέρα μέχρι Σάββατο, από 10.00 μέχρι 23.00, τις δε Κυριακές από 12.00 μέχρι 19.00. Σημειωτέον ότι από 10.00-12.00 προσφέρει πλήρες πρωινό στα 10 €, που περιλαμβάνει καφέδες, κρουασάν, ομελέτα ή πίτα ή μπαγκέτα γεμιστή, καθώς και φρέσκους χυμούς ή φρουτοσαλάτα! Στη συνέχεια σερβίρουν γεύμα ή δείπνο, με βάση τον εκτενή κατάλογο, όπου θα αναφερθώ κατόπιν, ή ένα πλήρες μενού στα 20 €, που δοκιμάσαμε και φυσικά θα σας περιγράψω πιο κάτω.

Δυο λόγια για τον χώρο. Είναι μια σάλα μέτριου μεγέθους, δυναμικότητας περίπου 80 θαμώνων, που εξυπηρετούνται σε σκούρα τραπεζοκαθίσματα ή καναπέδες, μαύρων και καφέ αποχρώσεων. Στα τραπέζια ήταν στρωμένα καφέ υφασμάτινα σουπλά.
Το ξύλινο δάπεδο είναι επίσης μαύρου χρώματος και δίνει μια αίσθηση αρχοντιάς. Στο πίσω μέρος της αίθουσας βρίσκεται το μπαρ με ευρεία ποικιλία ποτών, μεγάλο πάγκο ελλειπτικού σχήματος και τριγύρω του αφθονία ψηλών καθισμάτων. Εστιατόριο και μπαρ ήταν γεμάτα κατά τα 2/3, την ώρα που τρώγαμε, μεταξύ 3 και 4.30 μ. μ.
Ολόκληρη η ηλικιακή γκάμα ήταν παρούσα, κατά δε τα ειωθότα της Κυριακής, υπήρχαν και άφθονα κουτσούβελα μετά των γονέων, σε όλους τους χώρους εστίασης, βοηθούντος άλλωστε και του γειτονικού play station - παιδότοπου!
Αν προτιμάτε ησυχία και στυλ θα επιλέξετε το Π για βραδινή σας έξοδο, εννοείται!

Μουσική δεν υπήρχε, και ίσως δεν θα είχε και ιδιαίτερο νόημα, λόγω της κυριακάτικης χάβρας, κυρίως απ’ τα δυο εστιατόρια εκατέρωθεν του Π, που λόγω και χαμηλότερων τιμών ήταν τίγκα από κόσμο…
Στο βάθος, αριστερά του μπαρ, υπήρχαν 2+2 WC, ανδρών και γυναικών, στρωμένα με μαύρο δάπεδο, ενώ οι τοίχοι είχαν πράσινα σκούρα πλακάκια. Τα είδη υγιεινής ήταν κι αυτά μαύρα, ενώ οι νιπτήρες είχαν αυτόματες βρύσες με ενδείξεις στους τοίχους on/off. Οι γυναικείες, όπως μου είπε η φίλη μου ήταν καθαρές, αλλά οι ανδρικές χρειάζονταν συχνότερη φροντίδα, λόγω και της κυριακάτικης κίνησης…

Όσον αφορά την εξυπηρέτηση (προσωπικά είχα καμιά 10αριά χρόνια να επισκεφθώ τα προηγούμενα Π), πρόσεξα ότι δεν υπήρχε κάποιος υπεύθυνος και έμπειρος μαιτρ, τόσο για να τοποθετεί τους πελάτες σε τραπέζια όσο και για κάθε εύλογη ερώτησή τους, που ενδεχομένως θα είχαν σχετικά με τον χώρο εστίασης.
Τα τέσσερα νεαρά παιδιά, τρία αγόρια και ένα κορίτσι, ντυμένα με μαύρα τζιν και μπλούζες, προσπαθούσαν μεν, ωστόσο κάποτε καθυστερούσαν στο σερβίρισμα και το γέμισμα των ποτηριών με νερό, που σημειωτέον ήταν εμφιαλωμένο, χωρίς εννοείται να ερωτηθούμε σχετικά, και ατυχώς βρισκόταν σε άλλο σημείο, απροσπέλαστο από εμάς. Μεγάλο φάαουλ: το νερό ή το έχουμε στο τραπέζι μας, ή παρακολουθούν και το γεμίζουν άμεσα!
Τα γένια προϋποθέτουν και τα κατάλληλα χτένια, για να αποφύγω την άλλη, τη ‘μεταξωτή’ ρήση…Οι νεαροί σερβιτόροι, πλημμελώς ενημερωμένοι για γενικότερα θέματα του χώρου εστίασης που εξυπηρετούσαν, ένιωθαν συχνά αμήχανοι σε κάποιες βασικές ερωτήσεις μας…

Πάμε τώρα στα εδέσματα. Υπήρχαν αρχικά πέντε πιάτα ημέρας:

Σούπα μανιταριών βελουτέ, στα 10 €.
Καρπάτσιο φιλέτου, στα 14 €.
Κριθαρώτο με γαρίδες και σπαράγγια, στα 22 €.
Χταπόδι κοκκινιστό με νιόκι, στα 15 €.
Cheeseburger μοσχαρίσιο με τυρί cheddar, σε ψωμί brioche, στα 16€.

Ο κυρίως κατάλογος περιλαμβάνει περί τα 10 ζεστά, καθώς και κρύα ορεκτικά, από 11-16 €, όπως μανιτάρια πλευρώτους, ποικιλία τυριών, κ. λπ. Επίσης 4 πίτσες, στα 10-15 €, 7 σαλάτες, από 10-18 €, 5 ζυμαρικά από 10-23 € (τιμή για λιγκουίνι με θαλασσινά), καθώς και 5 φρέσκα ζυμαρικά, από 14-19 (για τα τορτελάτσι με καπνιστό σολομό), αλλά και 5 ριζότο, στα 13-24 € (για τη σπέσιαλ παέγια του σεφ)!
Σερβίρουν ακόμη 5 ψάρια, από 20-24 € (για τόνο σχάρας) και 8 κρεατικά, από 16 € για το μπιφτέκι γάλακτος, μέχρι 29 €, για το κλασικό Rib Eye (Angus).
Επίσης, πληθώρα 14 γλυκών, παγωτών και σορμπέ, από 7-15 €, τιμή που αφορά την κρεπ σουζέτ για δύο άτομα.

Ο κατάλογος των κρασιών περιλαμβάνει 12 ετικέτες λευκών, από 18 μέχρι 32 €, για το Vassaltis Valampous, Σαντορινιό Ασύρτικο, 4 ροζέ από 18-33 €, για ένα γαλλικό της Προβηγκίας, και 12 κόκκινα, στα 18-36 €, για το Thema Παυλίδη Αγιωργίτικο. Επίσης, 5 σαμπάνιες από 20-100 €, για την Veuve Cliquot λευκή, καμιά 10αριά κοκτέιλ στα 9-11 €, ποτήρια κρασί από 4-7 € και 7 μπύρες, 5-6 €.
Φυσικά, συμπεριλαμβάνονται οινοπνευματώδη ποτά (8-16 €), φρέσκοι χυμοί στα 5-6 €, καφέδες στα 4-6 €, κ. λπ.

Εμείς πήραμε το μενού των 20 € το άτομο, με δύο πρώτα πιάτα, μία επιλογή ανάμεσα σε δύο για κυρίως πιάτο, και ένα γλυκό. Σε τιμές καταλόγου, υποθέτω με μεγαλύτερες μερίδες, τα πιάτα θα στοιχίζανε περίπου τα διπλά. Γι’ αυτό τον λόγο, βαθμολογώ το vfm του συγκεκριμένου αυτού μενού με 3 στα 4, ενώ του καταλόγου δικαιούται πιθανόν 2 στα 4!

Στην αρχή ήρθε εμφιαλωμένο νερό AVRA, στα 2.50 €.
Επίσης, έφεραν ένα πανεράκι με ένα μαύρο και δύο λευκά στρογγυλά ψωμάκια, καθώς και τέσσερα κριτσίνια πολύσπορα, κατά πάγια συνήθειά τους.
Συνοδεύονταν από μπολάκι με ελίτσες, κομμάτια καρώτου και πιπεριάς, μέσα σε εκλεκτής ποιότητας ελαιόλαδο.

Μας έφεραν για πρώτα, μανιταρόσουπες βελουτέ, με δυο κομμάτια τρούφας απ’ την Ευρυτανία, πατρίδα άλλωστε του σεφ Ιωάννου, που πριν χρόνια ξεκίνησε την καριέρα του στο ξενοδοχείο ΜΟΝΤΑΝΑ του Καρπενησιού. Ήταν μια σούπα γευστική, αν και θα την προτιμούσαμε λίγο πιο πηχτή και κρεμώδη…
Ακολούθησαν δύο μπρουσκέτες στον καθένα μας με λιωμένη μοτσαρέλα, ντοματίνια, ρόκα και βασιλικό, νόστιμες επίσης.

Για κυρίως πιάτο δοκίμασα μια χοιρινή πανσέτα, μαγειρεμένη sous vide, με σος εσπεριδοειδών, δύο καρδιές μπρόκολου και δυο κομμάτια παντζάρι, σόγια, τζίντζερ, και μους από γλυκοπατάτες. Μου άρεσε πολύ, τόσο η πανσέτα όσο και η όλη παρουσίασή της.

Η φίλη μου πήρε την άλλη κυρίως επιλογή με τα ζυμαρικά. Ήταν πέννες με μοτσαρέλα, ντοματίνια, κάππαρη, πάπρικα, καθώς και ελίτσες χωρίς κουκούτσι και σος ντομάτας κόκκινη. Της άρεσε επίσης, όπως και σε μένα που τις δοκίμασα.

Για γλυκό έφεραν από ένα cheesecake με sauce φράουλας, συμπαθητικό, σε σχήμα ορθογώνιο.

Ακολούθησε ευφυές κέρασμα, με το παραδοσιακό υποβρύχιο μαστίχα, που εδώ ήταν βουτηγμένη σε ποτηράκι με λικέρ επίσης μαστίχας!

Ο λογαριασμός, με το νερό Αύρα, που ατυχώς στερείτο της κατάλληλης αύρας (!! ), έφτασε τα 42.50 € (κατηγορία 17/25 € κατ’ άτομο).

Το ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ GOLD, αν είναι τελικά χρυσό, αργυρό ή χάλκινο, εσείς τελικά θα το κρίνετε, με τις δικές σας επιλογές και τα βιώματα.
Δεν ξέρω αν με τα χρόνια έγινα πιο απαιτητικός, αλλά θα θεωρούσα το παλιό Κολωνακιώτικο στέκι, ειδικά τα πρώτα του χρόνια, με τον θρυλικό Ιταλό μαιτρ και κατόπιν τον ευγενέστατο Γιάννη, σαν μαγαζί πραγματικά χρυσό, ενώ τον συγκεκριμένο χώρο στο Εμπορικό Κέντρο, με τις παρατηρήσεις που σας ανέφερα, το βλέπω μάλλον επίχρυσο…

Το μενού πάντως, που ελπίζω να εμπλουτιστεί με εναλλακτικές προτάσεις του σεφ, συνιστά μια τίμια λύση για προσεχή σας επίσκεψη, αν τυχόν βρεθείτε στο Golden Hall!

13 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Κυριακή 11.11 δύο άτομα επιστρέφοντας στις 7 μ. μ. από ημερήσια εκδρομή, βρισκόμαστε στην Κηφισιά, κι απ’ τα λίγα ανοιχτά εστιατόρια εκείνη την ώρα, επιλέγουμε τον ΤΖΙΤΖΙΚΑ & ΜΕΡΜΗΓΚΑ (ΤΜ), της ομώνυμης αλυσίδας των 4 μεζεδοπωλείων στην Αθήνα. Αυτά λειτουργούν κατά χρονολογική σειρά, στα Πατήσια (1995), Χαλάνδρι (1998), Μητροπόλεως /Σύνταγμα (2006) και το συγκεκριμένο, στον πεζόδρομο της οδού Δροσίνη στην Κηφισιά (2008), συμπληρώνοντας φέτος την του 1η δεκαετία!

Σκέπτομαι πως θα έχω την ευκαιρία, να το συγκρίνω με το μαγαζί του Συντάγματος, που το επισκέφθηκα και έγραψα κριτική φέτος τον Απρίλη.
Με δυο λόγια, ο κεντρικός ΤΜ έσφυζε το μεσημέρι εκείνο από κίνηση Ελλήνων και τουριστών (το 2018 αναμένεται οι ξένοι να προσεγγίσουν πανελλήνια τα 33 εκατομμύρια! ) και οι 6 σερβιτόροι του έτρεχαν ασταμάτητα. Απόψε αντίθετα - η 7η εσπερινή είναι βέβαια κάπως ουδέτερη σαν ώρα εστίασης- το Κηφισιώτικο στέκι, κάποτε στις δόξες του, ήταν η σκιά του εαυτού του, με δύο μόνο τραπέζια γεμάτα και ένα ευγενικό νεαρό παιδί, να περιμένει την κίνηση, τη σχεδόν ανύπαρκτη...
Επειδή τίποτα εντέλει δεν είναι τυχαίο, θα εξηγήσω τι φταίει κατά τη γνώμη μου.

Ο ΤΜ λειτουργεί Δευτέρα με Πέμπτη από 5 μ. μ. μέχρι μεσάνυχτα, ενώ Π/Σ/Κ από τη 1 μ. μ. μέχρι τουλάχιστον τα μεσάνυχτά.

Ο συγκεκριμένος ΤΜ ξεκίνησε φέτος και υπηρεσία delivery, καθημερινά πλην Σαββάτου, που καλύπτει Κηφισιά, Νέα Ερυθραία, Πολιτεία και μέρος του Μαρουσιού μέχρι το Σταθμό ΗΣΑΠ. Οι τιμές διανομής είναι περίπου 30% φθηνότερες απ’ αυτές στο κατάστημα, κι όπως θα διαπιστώσετε ηλεκτρονικά που είναι ανηρτημένες, είναι και πάλι αρκετά ακριβές.

Θεωρώ πράγματι ότι οι τιμές στον ΤΜ είναι υπερβολικά τσιμπημένες, για ένα απλό μεζεδοπωλείο, σε ένα προάστιο, όσο σικ. Και ναι μεν στο Σύνταγμα, όπου γίνεται πάντα του χαμού, δικαιολογούνται, εν μέρει ενδεχομένως, αν και στη σχετική κριτική μου είχα επισημάνει ότι πρέπει σαφώς να συμπιεστούν, ωστόσο στα άλλα μαγαζιά έπρεπε να είχαν ήδη συμπιεστεί από χτες που λέμε, ενώ αυτές βαθμιαία ανεβαίνουν…
Θυμάμαι ότι πριν 5-6 χρόνια, το μενού με τους επτά μεζέδες κόστιζε περί τα 15 €, ενώ την Άνοιξη που έφαγα στο Σύνταγμα ήταν 19 €, και τώρα στην Κηφισιά ήταν 19.50 € και μάλιστα με υποχρέωση min κατανάλωσης δύο ατόμων (στα 39 € παρακαλώ! ), σε πείσμα της μεγάλης κρίσης της χώρας και των επανειλημμένων παρατηρήσεων των χρηστών του σάιτ μας για μείωσή τους.

Μπαίνοντας βέβαια διαβάζουμε στις μεγάλες επιγραφές τους, το αυτονόητο, για τα αγνά εποχικά προϊόντα που ασφαλώς προμηθεύονται και χρησιμοποιούν, όπως γραβιέρα Νάξου, μαστέλο και μαστίχα Χίου, καλαθάκι Λήμνου, μύδια Κατερίνης, φάβα βιολογικής γεωργίας, παστό Μάνης, κ. λπ.

Ο ΤΜ, συνολικής δυναμικότητας περίπου 100 ατόμων, έχει καμιά δεκαριά τραπέζια στον πεζόδρομο, δύο αίθουσες εστίασης, εκ των οποίων η δεύτερη είναι ελαφρά υπερυψωμένη και έχει εσωτερική κόκκινη σκάλα που οδηγεί στο μικρό πατάρι, με λίγα ακόμη τραπέζια. Η πρώτη αίθουσα έχει δάπεδο μωσαϊκό, χρωματιστά ξύλινα τραπέζια, βαζάκια με διάφορα υλικά, και στον δεξί τοίχο, πολλά κάδρα περασμένων δεκαετιών, με μπύρες Φιξ, κ. α. μοτίβα. Στο βάθος της βρίσκεται η κουζίνα, ενώ αριστερά της κουζίνας, οι 2 τουαλέτες, καθαρές και πρωτότυπα διακοσμημένες, και στα δεξιά η τουαλέτα των ΑΜΕΑ.
Η δεύτερη αίθουσα, όπου καθίσαμε, έχει ανάλογο ύφος, αλλά ξύλινο δάπεδο, κάπου δε ψηλά τις επιγραφές στις οποίες αναφέρθηκα πριν, και στους τοίχους, διακοσμητικά κόσκινα με δυο μικρά τσουβάλια αλεύρι.
Μουσική ακούγαμε διάφορα ελαφρά κομμάτια στη σωστή ένταση.

Ο ευγενικός νεαρός σερβιτόρος που μας εξυπηρέτησε με χαμόγελο και πολύ προθυμία, ντυμένος και εδώ με μαύρο τζιν και μπλούζα, καθώς και γκρι ποδιά, (εξυπηρέτηση 4 στα 4), μας ενημέρωσε ότι αυτή την εβδομάδα θα αλλάξουν κάποια πιάτα του καταλόγου, όπως π. χ. η μελιτζάνα που τα κρύα του χειμώνα δεν την ευνοούν, οπότε καταργείται η μελιτζανοσαλάτα και τα ορεκτικά που την περιέχουν και αντικαθίστανται από άλλα εποχικά υλικά.

Μας κέρασε το κλασικό για αρχή τσίπουρο με 3-4 ελίτσες και μας εξήγησε ότι στο τραπέζι μας υπάρχει το καθιερωμένο συρτάρι των καταστημάτων ΤΜ με σερβίτσια και χαρτοπετσέτες, γεγονός μεν πρακτικό γι’ αυτούς, αλλά με σοβαρή ένσταση για τον πελάτη.
Γιατί ο κάθε πελάτης, πληρώνοντας αδρά, περιμένει μαχαιροπήρουνα και πετσέτες, είτε απ’ τους σερβιτόρους είτε ήδη στρωμένα στο τραπέζι του, και όχι αυτή τη σωρεία των σερβίτσιων και χάρτινων πετσετών που δεκάδες άλλοι ανυποψίαστοι πελάτες, ποικίλης καθαριότητας χεριών – γονείς αλλά και ‘παιδία που παίζει’ – κατ’ ανάγκην βάζουν και βγάζουν ανοιγοκλείνοντας τα συρτάρια. Εμείς π. χ. για να βγάλουμε 2-3 χαρτοπετσέτες πιάσαμε με το χέρι περίπου τις μισές της στοίβας…

Τις παρατηρήσεις αυτές τις γράφουμε αλλά ατυχώς δεν φαίνεται να εισακούονται. Ο καταναλωτής όμως, πληρώνοντας όλο και περισσότερο εν μέσω κρίσης, ίσως να συχνάζει εδώ όλο και λιγότερο, τιμώντας ανταγωνιστές πιο σώφρονες και προνοητικούς. Η παρένθεση, προς γνώση και συμμόρφωση, καλοπροαίρετη πάντα, κλείνει εδώ!

Ο κατάλογος της Κηφισιάς περιλαμβάνει περί τα 20 μεζεδάκια και σαλάτες, από 6 έως 9.20 €, τιμή που αφορά τη χωριάτικη σαλάτα μας, παρότι δεν την τρώμε στη Μεγάλη Βρετανία αλλά σε έναν απλό χώρο συνοικιακού μεζεδοπωλείου, της Κηφισιάς έστω!
Υπάρχουν επίσης καμιά 10αριά κρεατικά, από 10.50 € το πολίτικο κεμπάπ, μέχρι 19.60 € η σταβλίσια μπριζόλα στα κάρβουνα!! Επίσης 6-7 θαλασσινά, από 8-14 €, για το κριθαράκι θαλασσινών.
Ανάμεσα στα γλυκά σερβίρουν προφιτερόλ, μιλφέιγ, σοκολατόπιτα, πορτοκαλόπιτα, φρούτα εποχής, από 2-5 €.

Στα ποτά, η λίστα είναι ενημερωμένη με ετικέτες του ελληνικού αμπελώνα, σε τιμές από 14 μέχρι 42.50 €, για το κόκκινο Καπνιάς του Χατζημιχάλη, ένα στιβαρό Cabernet Sauvignon 14 βαθμών αλκοόλ. Επίσης ποτήρια κρασί στα 2-6 €, αποστάγματα 200 ml στα 8.50 με 9.50 €, μπύρες, 3-5 € και αναψυκτικά περί τα 3 €.

Τα τρία μενού των 19.50 € το άτομο περιλαμβάνουν από επτά πιάτα, με σαλάτα, ορεκτικά και γλυκό/παγωτό και θεωρώ πως παραμένουν υπερτιμημένα, ενώ προϋποθέτουν και κάποιον που έρχεται για να φάει πολύ…

Εμείς θέλαμε απλώς να δοκιμάσουμε την κουζίνα τους και έτσι παραγγείλαμε:

• Μια τριλογία μανιταριών στη σχάρα, με μια τριάδα από πλευρώτους, πορτομπέλο και λευκά. Ήταν πράγματι πολύ νόστιμα, με έντονη την κρεμώδη σος, το θυμάρι, το μέλι και το balsamico. Άξιος ο σεφ, αλλά και η τιμή γενναία, στα 8.90 €…

• Έναν καγιανά αλλιώτικο, με δυο εφαπτόμενα χωριάτικα αυγά μάτια στην κορυφή, σαν να ήταν ένα δίκροκο, κι από κάτω, παξιμάδι λαδιού, παστό Μάνης και σος από γιαούρτι και ντομάτα. Νόστιμο πιάτο, αλλά 8.90 €…

• Για κύριο πιάτο μοιραστήκαμε ένα κοτόπουλο μαστιχάτο σε φωλιά κανταΐφι, με φοβερή σος από χιώτικη μαστίχα και τριμμένο μαϊντανό. Υπήρχαν μεγάλο και μικρότερα κομμάτια κοτόπουλου, έντονη η επίγευση της κρεμώδους σάλτσας, και αξίζει πράγματι να το δοκιμάσετε, αν και το κανταΐφι δεν ήταν μια κανονική φωλιά, αλλά διασκορπισμένο σε γωνίτσες, η δε τιμή, κι αυτή για να μην κάνει παραφωνία, στα 14.90 €!!

Νερό σε κανάτα, ψωμί δεν πήραμε, και ο λογαριασμός έφτασε τα 32.70 €…

Και παρ’ όλα αυτά, στο τέλος ούτε ένα στοιχειώδες κέρασμα, ως είθισται και συνέβη σε προηγούμενους χρήστες, όπως για παράδειγμα κάποιο κομματάκι απ’ τα ωραία γλυκά τους. Μήπως, εξαιτίας όλων αυτών σημειώνεται αυτή η διαρροή πελατών και ο θρυλικός ΤΜ ήταν προχθές Κυριακή σχεδόν άδειος;;

Συμπερασματικά, αν είστε στην Κηφισιά και θέλετε καλούς μεζέδες, θα ευχαριστηθείτε αλλά θα πληρώσετε υπέρ το δέον!

Δεν είναι, νομίζω, τυχαίο ότι στο σάιτ μας, αυτά τα δέκα χρόνια, πρωτοστατούν σε αξιολόγηση και βεβαιότητα συγκεκριμένα και γνωστά στους περισσότερους μεζεδοπωλεία, για να μην λέω εδώ ονόματα, στον Χολαργό, το Πασαλιμάνι, την Καλλιθέα, τη Νέα Φιλαδέλφεια, και σε τόσες άλλες γωνιές, που τα τιμάμε με το παραπάνω, γιατί αυτά, προσφέροντας επίσης αγνούς και νόστιμους μεζέδες, σέβονται περισσότερο τις τσέπες μας…

Στον ΤΜ ας ξανασκεφθούν λοιπόν την πολιτική τιμών και το συρτάρι των τραπεζιών τους. Είμαι σίγουρος ότι η εικοσαετής και πλέον εμπειρία τους στον χώρο θα συντελέσει στο να αξιολογήσουν καλύτερα τέτοιες καλόπιστες προτάσεις από ανθρώπους που τα γαστρονομικά τους βιώματα ξεπερνούν ήδη τον μισόν αιώνα!!

08 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Κυριακή 4/11, τα μαγαζιά ανοιχτά, ο καιρός καλός, και το παρατεταμένο καλοκαιράκι του Αγίου Δημητρίου, κοινώς γαϊδουροκαλόκαιρο, μας οδηγεί με τη φίλη μου στο GOLDEN HALL και δη στο WAGAMAMA (W), το εστιατόριο με την κουζίνα της Άπω Ανατολής (κυρίως Γιαπωνέζικης και Thai) του Β’ ορόφου, που τον Δεκέμβρη κλείνει την πρώτη του δεκαετία. Εν τω μεταξύ, προ τετραετίας άνοιξε και δεύτερο W στην Κηφισιά, κατά τη γνώμη μου, σε χώρο πολυτελέστερο.

Ξέρετε πόσο μου αρέσει τα ψάχνω το background των χώρων και την ονομασία τους. Με δυο λόγια, λοιπόν, το W είναι μια Βρετανική αλυσίδα, που ιδρύθηκε το 1992 στο Λονδίνο, ήδη δε περιλαμβάνει 130 εστιατόρια στη Βρετανία και τουλάχιστον άλλα 60 ανά τον κόσμο!
Τι όμως μπορεί να σημαίνει η ονομασία WAGAMAMA;; Η γιαπωνέζικη αυτή λέξη έχει μια ευρεία αμφίσημη έννοια, αφού αφορά τον πεισματάρη, απαιτητικό και λαίμαργο, που ταυτόχρονα όμως θέλει να περνάει πάντα το δικό του, μιας και είναι επίσης εγωιστής και κακομαθημένος ή, αν προτιμάτε, παραχαϊδεμένος και υπερβολικά καπριτσιόζος, αγγλιστί spoiled και γαλλιστί enfant gâté!!

Κυριολεκτεί, άραγε, η ευφυής αυτή ονομασία για τον υπόψη χώρο εστίασης; Το W θα ικανοποιήσει τους γαστρονομικά απαιτητικούς και καπριτσιόζους, αξίζοντας ίσως ένα 4 στα 4 στη γεύση, ή μήπως, για τον απαιτητικό Ελληνάρα, είναι γευστικά κάπως άχρωμο και ουδέτερο στις εξωτικές σπεσιαλιτέ του;;
Μη βιάζεστε, όμως, αφού σκοπεύω να σας τα εξιστορήσω όλα ευθύς αμέσως.

Τα δυο μαγαζιά είναι ανοιχτά απ’ το μεσημέρι μέχρι 23.30, οι κουζίνες τους, το δε συγκεκριμένο, όταν φθάσαμε στις 13.30 ήταν μισογεμάτο από κόσμο κάθε ηλικίας, και αρκετές οικογένειες με μικρά παιδιά. Στους δύο εσωτερικούς χώρους, σχήματος γάμα και στον εξωτερικό χωράνε γύρω στα 200 άτομα, αλλά βέβαια έξω κάθονταν ελάχιστοι, γιατί ο χώρος είναι στεγασμένος και επικρατούσε σχετική ψύχρα, αφού στην πλευρά εκείνη δεν υπήρχε τότε ήλιος!

Στους μέσα χώρους επικρατεί ύφος μινιμαλιστικό, ίδιον της διεθνούς αλυσίδας, με σουηδική ξυλεία σε τραπέζια, καρέκλες και καναπέδες, ενώ στα τραπέζια εκτός απ’ τη σόγια σος, υπάρχουν όμορφα πορτατίφ, καθώς και σουπλά χάρτινα που διαφημίζουν το νέο τους γιαπωνέζικο έδεσμα chicken teriyaki donburi!
Διακρίνεται η ημιανοιχτή κουζίνα με νεαρούς Έλληνες σκουφάτους μάγειρες και τα διάφορα πιάτα που πηγαινοέρχονταν στις δύο αίθουσες. Μέτρησα περί τους 20 μάγειρες, βοηθούς, σερβιτόρους και άτομα επί της υποδοχής, που αντιλαμβάνομαι ότι θα δουλεύουν σε 2 βάρδιες.
Υπήρχαν 2+2 WC, ανδρών και γυναικών, στρωμένα με κόκκινα και μαύρα πλακάκια. Τα WC ήταν καθαρά, γεγονός που σημαίνει ότι τα φροντίζουν τακτικά!
Ο χώρος δεν είναι πολυτελής, αλλά αισθάνεσαι μια κάποια άνεση, τρώγοντας, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείς την περατζάδα των επισκεπτών του εμπορικού κέντρου, απ’ τους οποίους λιγοστοί ήταν αυτοί που ψώνιζαν…

Η εξυπηρέτηση απ’ το επαρκές και πρόθυμο προσωπικό ήταν καλή και αρκετά γρήγορη, αν όμως κι αυτή υστερεί σε κάτι, αυτό οφείλεται βασικά στο γεγονός ότι τα κυρίως πιάτα δεν έρχονται ταυτόχρονα, αλλά όπως βγαίνουν απ’ την κουζίνα. Θεωρώ ότι μια τέτοιας φήμης διεθνής αλυσίδα θα έπρεπε να διεκπεραιώνει πιο σωστά τις παραγγελίες, και δεν φτάνει να λένε στον πελάτη ότι τα πιάτα θα καταφθάνουν ένα-ένα, τη στιγμή που βγαίνουν απ’ την κουζίνα.
Φανταστείτε ένα μεγαλύτερο γκρουπ, με εδέσματα πολύ διαφορετικής χρονικής προετοιμασίας, όπου κάποιοι μόλις θα αρχίζουν να τρώνε, ενώ κάποιοι άλλοι θα έχουν ίσως τελειώσει, ειδικά αν είναι και λαίμαργοι, όπως ο όρος wagamama το επιτάσσει…

Το μενού τους είναι όντως αρκετά πλουσιοπάροχο, ισάξιο της φήμης του W, πρόσφατα δε περιέλαβε και ορισμένα πιάτα vegan. Υπάρχουν 8 ορεκτικά στα 4-7 €, διάφορα ρύζια σαν έξτρα συνοδευτικά, 6 σαλάτες από 8-12 €, 7 πιάτα ramen με ζεστές σούπες και λεπτά ομώνυμα noodles, στα 10-14 €, 3 πιάτα κάρυ σε παραλλαγές (κοτόπουλο, γαρίδες, κρεατικά), στα 12-13 €, πιάτα soba teppanyaki, με διαφορετικά μαγειρεμένα noodles, στα 12-16 €, 10 πιάτα sushi (uramaki, tataki, hosomaki, sashimi, & vegan με καβούρι, τόνο, σολομό, γαρίδες, κ. λπ. ), τα περισσότερα στα 4-8 €, όπως επίσης και mixed plates, από 7 μέχρι 23 €, για το Wagamama special selection των 24 τεμαχίων, που προφανώς απευθύνεται στους πιο λαίμαργους ιαπωνολάτρες!!

Διατίθεται ξεχωριστός κατάλογος επιδορπίων, με 4-5 γλυκά (cheesecakes.. ), ισάριθμα παγωτά και sorbets, όλα γύρω στα 5 €, όπως και τα συνήθη αναψυκτικά και αφεψήματα.

Η λίστα των ποτών περιλαμβάνει μια ευρεία γκάμα φρέσκων χυμών 400 ml σε τιμή 3.60 €, μπύρες στα 4 €, αλλά και διάφορα σάκε (γιαπωνέζικο ποτό από ζυμωμένο ρύζι) στα 6 €, καθώς και 12 ετικέτες κρασιών, από 16-26 €, τιμή που αφορά το Κτήμα Άλφα Ξυνόμαυρο, όπως βέβαια και αντίστοιχα ποτήρια κρασί, σε τιμές από 4-6.50 €.

Σε ένα περιβάλλον όπου σαφώς κυριαρχούσαν ρύζια, noodles & sushi, εμείς τελικά διαλέξαμε:

• Ένα ορεκτικό Duck wraps, μέσα σε πιατελάκι με μικρά κομμάτια νόστιμης πάπιας και 3-4 πιτάκια για το σχετικό περιτύλιγμα. Στη μέση η δημοφιλής cherry hoisin sauce (από κεράσια, φυστικοβούτυρο, σκόρδο, σόγια, κ. λπ. ). Μας άρεσε, η δε τιμή του ήταν στα 6.60 €.

• Ένα edamame, που ήταν ένα μπολ μαύρο με αρκετά αλατισμένα πράσινα φασόλια στον ατμό. Στην Ιαπωνία μάλιστα έχουν μια παράδοση οκτώ αιώνων στο πιάτο αυτό! Καλό vegan ορεκτικό, στα 4.60 €.

• Εγώ πήρα για κυρίως πιάτο ένα κοτόπουλο ramen, όπου ήδη αναφέρθηκα. Ήταν ζωμός κοτόσουπας μέσα σε ένα μεγάλο μπολ, και μέσα υπήρχαν 6-7 ευμεγέθη κομμάτια στήθους κοτόπουλου στη σχάρα, φύλλα από σπανάκι στις άκρες του πιάτου, ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμύδι και κομματάκια από bamboo. Το πιάτο ήταν ελαφρύ, ανάλατο τελείως και γευστικά ουδέτερο. Απογοητεύτηκα κάπως… Τιμή στα 10.80 €.

• Η φίλη μου πήρε ένα Pad Thai, Ταϊλανδέζικο πιάτο με χοντρά noodles ρυζιού, σκόρδο, κρεμμύδι, κολίανδρο, αυγό, 3-4 γευστικά tofu, λαχανικά κι ένα lime, ενώ στην άκρη του πιάτου υπήρχε μια μικρή ποσότητα από τριμμένα φιστίκια, για να το διαποτίζουν γευστικά. Άρεσε στη φίλη μου, αλλά και σε μένα που απλά το δοκίμασα. Όπως ήδη ανέφερα, μας χάλασε το ότι ήρθε 5-10 λεπτά μετά το δικό μου πιάτο… Τιμή στα 11.40 €.

• Για γλυκό μοιραστήκαμε ένα white chocolate cheesecake, που ήταν γευστικό αν και μικρούλι. Μας είπαν ότι είχε και ginger που δεν το πολυκαταλάβαμε, φύλλα μέντας, που τα είδαμε, και σιρόπι καραμελωμένου βουτύρου. Αυτό, μας εξήγησαν, όπως και κάποια άλλα γλυκά τους έρχονται κατεψυγμένα από έναν παραγωγό συνεργάτη τους. Προσωπικά, πάντως, από μια αλυσίδα-κολοσσό θα περίμενα γλυκίσματα και καλούδια από δικό τους ζαχαροπλάστη!! Τιμή στα 5.20 €.

Ο λογαριασμός ανήλθε έτσι στο ποσό των 39 €, ποσό λογικό για ό, τι δοκιμάσαμε στο W. Κατά κεφαλήν, βρισκόμαστε στην κατηγορία 17/25 €.

Προκειμένου να ολοκληρώσω, με το δημοφιλές WAGAMAMA, θα έλεγα ότι εφόσον τυχόν βρεθείτε στο GOLDEN HALL του Μαρουσιού, και είστε λάτρης της εξωτικής κουζίνας της Άπω Ανατολής ή της vegan κουζίνας, το W θα σας προσφέρει μια μάλλον απολαυστική εμπειρία!

Με την ευκαιρία, θα πρότεινα σε κάποιες φίλες και φίλους καλοφαγάδες να είναι πιο αναλυτικοί στις περιγραφές και τιμές των πιάτων. Απλή καταγραφή εδεσμάτων δεν κατατοπίζει ιδιαίτερα τους χρήστες ή αναγνώστες του ask4food.
Ας αποφεύγονται λοιπόν, όσο είναι δυνατό, κάποιες τηλεγραφικές κριτικές με μονολεκτικά συμπεράσματα.

31 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Τον παλιόφιλο που έλειπε για δουλειές είχα να τον δω απ’ τον χειμώνα, κι έτσι το μεσημέρι της Τετάρτης 24/10 που συναντηθήκαμε είπαμε να φάμε και πάλι στη γνωστή μας ΣΤΟΑ ΠΡΩΙΑ (ΣΠ), το μοντέρνο μαγέρικο στην ομώνυμη στοά της Πανεπιστημίου, απέναντι απ’ τη Βιβλιοθήκη.

Η ΣΠ άνοιξε το 2012 και λειτουργεί Δευτέρα με Παρασκευή απ’ τις 11.00 μέχρι τις 17.00, μια ώρα όμως όπου τα φαγητά έχουν εξαντληθεί συνήθως, άρα θα πρέπει να φάτε αρκετά νωρίτερα απ’ το κλείσιμο!

Υπενθυμίζω ότι ο μικρός και λιτός χώρος εστίασης έχει γύρω στα 7 τραπεζάκια στον ακάλυπτο, για καμιά 20αριά άτομα, και πριν λίγες μέρες είχε κλείσει, με κατέβασμα των διαφανών χωρισμάτων, τα οποία μένουν ανοιχτά από τον Απρίλη μέχρι τουλάχιστον τα μέσα του Οκτώβρη, πάντα σε συνάρτηση με τον καιρό και τα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια.

Εξακολουθεί να υπάρχει η ίδια σύνθεση του προσωπικού του χώρου εστίασης, με επικεφαλής τον Ηπειρώτη σεφ Παναγιώτη, που τον βοηθούν στο σέρβις ο Ηλίας κι ο Νικόλας, πρόσωπα ευδιάθετα και ευγενικά στην εξυπηρέτηση.

Τα φαγητά, από όσο πρόσεξα, παραμένουν βασικά τα ίδια, με καμιά δεκαριά πιάτα συνολικά κάθε μέρα, εκ των οποίων συνήθως ένα κρέας, ένα κοτόπουλο, ένας κιμάς, ένα ψάρι, ένα όσπριο, μια σούπα ή και πίτα, και 3-4 σαλάτες, όλα σε τιμές best value for money κυριολεκτικά!!

Μπαίνοντας, διαβάζουμε το μενού στον μαυροπίνακα, το οποίο όμως αναρτάται και ηλεκτρονικά στο σάιτ τους, μετά τις 11.00, που ολοκληρώνει την ετοιμασία του ο Παναγιώτης. Δίπλα στον πίνακα υπάρχει η βιτρίνα με τις φρέσκες σαλάτες, καθώς και αυτή με τα φαγητά και τον πάγκο σερβιρίσματος. Ατυχώς σήμερα έλειπε η εκλεκτή Ηπειρώτικη πίτα του σεφ, σχεδόν καθημερινή του συνήθεια, που θα πρέπει να την αναζητήσουμε σε προσεχή μας επίσκεψη.

Ανεβαίνοντας στο μικρό πατάρι, απ’ τη σκαλίτσα δίπλα στις βιτρίνες, οδηγούμαστε στο ένα μόνο κοινό WC, λόγω του περιορισμένου χώρου, που ωστόσο το ελέγχουν τα παιδιά σχολαστικά για την καθαριότητα.

Το σημερινό μενού περιελάμβανε τα εξής εδέσματα:
-χοιρινό κρασάτο με ρύζι, στα 6.20 €
-αρακά λεμονάτο, 3.80 €
-παστίτσιο, τριγωνικού σχήματος η μερίδα, 5.00 €
-κοτόπουλο μιλανέζα, 5.00 €
-μπακαλιάρο πλακί με βραστά λαχανικά, 6.50 €
-μανιταρόσουπα, 4.10 €
-πατατοσαλάτα, 3.60 €
-σαλάτα λάχανο, ξυνόμηλο και σέλερι, 3.60 €
-σαλάτα πολύσπορη με σταφίδες και κράμπερι, 3.60 €
-και σαλάτα πράσινη με γραβιέρα, 3.00 €.

Σερβίρουν επίσης αναψυκτικά, μπύρες και ποτήρι κρασί σε λογικές τιμές.

Εμείς λοιπόν πήραμε τα εξής πιάτα.

Στην αρχή μοιραστήκαμε μια μερίδα αρακά λεμονάτο, που ήρθε ζεστός και πολύ γευστικός.

Ο φίλος μου έφαγε μπακαλιάρο πλακί στον φούρνο, που ήταν μια κανονική μερίδα και συνοδεύονταν από βραστές πατάτες, ντομάτες, κολοκυθάκι και πράσο. Τα λαχανικά του άρεσαν, αλλά το ψάρι το βρήκε υπέρ το δέον ψημένο.

Εγώ παράγγειλα το αγαπημένο μου κοτόπουλο μιλανέζα. Ήρθε μέσα σε ένα βαθύ πιάτο, μια καλή μερίδα μπούτι που τους ζήτησα, αλλά η σος στο ρύζι δεν ήταν όσο παχύρρευστη την περίμενα, ή όπως τη θυμόμουνα παλιότερα…

Για τον λόγο αυτό, βαθμολογώ τώρα τη γεύση με τρία στα τέσσερα.
Ισχύει, άραγε, το κάθε πέρσι και καλύτερα, ή μήπως εγώ, για κάποιους λόγους, ήμουνα τώρα πιο απαιτητικός;;

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η γεύση είναι ό, τι πιο υποκειμενικό διαθέτουμε, και για τον λόγο, άλλωστε, αυτό οι Γάλλοι ακαδημαϊκοί, ήδη απ’ την εποχή του Μεσαίωνα δήλωναν απερίφραστα πως: «Des goûts et des couleurs on ne discute pas», όπερ εστί μεθερμηνευόμενο ότι: «για τα γούστα και τα χρώματα δεν χωρά συζήτηση», ή, επί το ελληνικότερο, «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα»!!

Πληρώσαμε 15.30 € (1/9 € το κεφάλι), ποσό ικανοποιητικό, παρά τις οποίες επιμέρους γαστρονομικές μας ενστάσεις.

Συμπερασματικά, η ΣΤΟΑ ΠΡΩΙΑ παραμένει ένα απλό στέκι για μεσημεριανό φθηνό φαγητό, όταν βρεθείτε στα πέριξ, και προπαντός μια ήσυχη γωνίτσα στο πολύβουο Κέντρο, στη στοά με τα σκαλάκια απ’ τη Σταδίου προς στην Πανεπιστημίου, όπου μόνο οι διαδηλωτές με τις ντουντούκες τους ακούγονται καμιά φορά…

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη piperman.

30 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σάββατο 20/10 νωρίς το βράδυ βρισκόμαστε στο Σύνταγμα με μια φίλη και, χαμένοι στην πολυεθνική πιάτσα της οδού Απόλλωνος, καταλήγουμε στο δοκιμασμένο Κινέζικο EAST PEARL (EP), το μικροσκοπικό αυτό στέκι, που είναι σχεδόν πάντα γεμάτο και μάλιστα από καλά πληροφορημένους Κινέζους τουρίστες.

Το μαγαζί λειτουργούσε στις αρχές της δεκαετίας στην Ακτή Μουτσοπούλου, στη Ζέα -με ωραίο φαγητό αλλά και θέα απ’ τον πάνω όροφο- από όπου και μεταφέρθηκε εδώ το 2014, λειτουργώντας καθημερινά από το μεσημέρι μέχρι τα μεσάνυχτα, με πιάτα κυρίως της νότιας (Καντονέζικης) κουζίνας, καθώς και της δυτικής ( Επαρχεία Σετσουάν).

Στον λιλιπούτειο χώρο, με τα 8-10 τραπεζάκια για καμιά 30αριά άτομα, επικρατεί το λευκό χρώμα σε τοίχους, πλακάκια δαπέδου, και τραπεζομάντιλα με μεταξωτά σχέδια, που δημιουργούν κοντράστ με τα σκούρα ξύλινα τραπεζοκαθίσματα και τα μοβ μαξιλάρια. Η διακόσμηση είναι προσεγμένη, ξεχωρίζουν δε, ο μεγάλος χρυσός Βούδας, τα όμορφα ταμπλό με τα κινεζικά τοπία, τα ξύλινα ιδεογράμματα και οι δράκοι, καθώς και το ψηλό φυτό μπαμπού με τα κρεμαστά γούρια, τα φωτάκια κι ένα ζωάκι πάντα στην κορυφή του!
Στο πίσω μέρος υπάρχει το πάσο, που χωρίζει τη μισάνοιχτη κουζίνα με τους δύο Κινέζους σεφ επί το έργον, από όπου οι δύο Έλληνες σερβιτόροι με τις μαύρες στολές φέρνουν στην αίθουσα τα πιάτα με τα φαγητά.
Απ’ τα μεγάφωνα ακούγονταν απαλή μουσική της Κίνας, ενώ τα δύο καθαρά WC βρίσκονται στο υπόγειο, με ωραία διακόσμηση κατεβαίνοντας τη σκάλα, καθώς και στον μικρό προθάλαμο.

Η εξυπηρέτηση, αυτή τη φορά όμως, μας απογοήτευσε, για δύο λόγους. Φθάνοντας γύρω στις 7.00 μ. μ., ενώ υπήρχε κενό τραπέζι στη τζαμαρία της πρόσοψης, μας είπαν ότι ήταν κρατημένο για το επόμενο τέταρτο, βάζοντάς μας σε μικρό τραπεζάκι πίσω, δίπλα στο πάσο της κουζίνας. Το μπροστινό τραπέζι έμεινε άδειο για καμιά ώρα, και μετά έβαλαν δύο άτομα που είδαμε ότι ήρθαν χωρίς κράτηση!
Εξάλλου, ενώ δώσαμε ταυτόχρονα όλη την παραγγελία μας, το δικό μου κυρίως πιάτο ήρθε μισή τουλάχιστον ώρα μετά από αυτό της φίλης μου, που φυσικά της είπα να φάει για να μην κρυώσει. Η απίστευτη δικαιολογία στο τέλος ήταν ότι ατυχώς το ίδιο πιάτο (noodles με γαρίδες) είχε παραγγελθεί ταυτόχρονα κι απ’ το διπλανό τραπέζι και μπέρδεψαν τις παραγγελίες, αν είναι ποτέ δυνατόν!!
Τέτοια φοβερή έλλειψη επαγγελματισμού, με αστείες μάλιστα δικαιολογίες, είναι απόλυτα απαράδεκτη, και αν έβαλα επιεικώς 2 στο σέρβις, το έκανα λόγω κυρίως του καλού φαγητού και των, κατά τα άλλα, ευγενικών, πλην όμως απρόσεκτων σερβιτόρων…

Το μενού του EP είναι αντιστρόφως ανάλογο του μικρού του χώρου, αφού γεμίζει περί τις 20 ολόκληρες σελίδες του ογκώδους καταλόγου φαγητών και ποτών που διαθέτουν! Μεταξύ άλλων, λοιπόν, περιλαμβάνει τα εξής:
Διάφορα πιατάκια Dim Sum (ποικιλία διαφόρων μικρών μερίδων εδεσμάτων που μαγειρεύονται στον ατμό και συνήθως συνοδεύονται από τσάι), γύρω στα 5 €. Καμιά 15αριά σούπες και ορεκτικά στα 4-5 €, 5 πιάτα πάπιας - η νοστιμότερη της Αθήνας, όπως άλλωστε το παραδέχτηκαν και οι προηγούμενοι καλοφαγάδες του σάιτ μας!! - με κορωνίδα την ολόκληρη πάπια Πεκίνου, στα 49 €!
Καμιά 20αριά τουλάχιστον πιάτα με χοιρινό, μοσχάρι, αρνί και ψάρι, στα 10-15 €, 6 πιάτα με γαρίδες, από 14-17 €, πληθώρα πιάτων ρυζιού και λαχανικών, 7 παραδοσιακά στα 10-18 € (θαλασσινά, καβούρια, κ. α. ), και 4-5 συνήθη επιδόρπια στα 3-5 €, με ψητές μπανάνες, παγωτά απλά ή ψητά, κ. α.

Ο κατάλογος των ποτών θεωρώ πως είναι εξίσου πλήρης, με αναψυκτικά, κοκτέιλ και μπύρες σε νορμάλ τιμές, καθώς και ελληνικές ετικέτες κρασιών, αρκετά τσιμπημένες, αφού π. χ. το κόκκινο Κτήμα Άλφα κοστίζει 40 €, ενώ στις κάβες, περίπου 15-18 €!

Εμείς λοιπόν παραγγείλαμε τα εξής εδέσματα, που ήρθαν στα όμορφα ρομβοειδή τους λευκά πιάτα:

• Στην αρχή πήραμε τα κλασικά λευκά τσιπς με γεύση γαρίδας, στα 2 €.

• Ακολούθησε, σαν ορεκτικό, πιάτο dim sum με 4-5 γαρίδες στον ατμό και κρεμμύδια (εμείς δεν το συνοδέψαμε με τσάι). Τιμή, 5.20 €.

• Μοιράσαμε μια σούπα, καυτή κυριολεκτικά - όχι όμως καυτερή - από μικροσκοπικά κομματάκια καβουρόψυχας και σπαραγγιού, στα 4.50 €. Δεν μας ενθουσίασε ιδιαίτερα, άσε που περιμέναμε ένα τέταρτο για να κρυώσει!

• Η φίλη μου δοκίμασε μια μερίδα πάπια με τηγανιτά noodles, που ήταν ομολογουμένως ένα κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό πιάτο!! Ή πάπια ήταν κομμένη σε καμιά δεκαριά φέτες, και προφανώς τσιμπολογούσα ώσπου να’ ρθει το δικό μου καθυστερημένο φαγητό. Προτείνεται ανεπιφύλακτα για τους λάτρεις του είδους. Τιμή 12.50 €.

• Εγώ άφαγα τηγανιτές γαρίδες, επίσης με noodles, που περιείχαν μάλιστα και αυγό. Ήρθαν 5 γαρίδες μεσαίου μεγέθους, και, έστω και αργά, το απόλαυσα αρκετά. Τιμή στα 10.50 €.

Πληρώσαμε 34.70 € (17/25 € κατ’ άτομο), ποσό λογικό για ό, τι δοκιμάσαμε στο EP.

Ακολούθησαν τα κλασικά fortune cookies, αλλά δυστυχώς ούτε καν ένα στοιχειώδες κέρασμα, ας πούμε μια τηγανιτή μπανάνα με παγωτό, έτσι, βρε αδερφέ, σαν κάποιο στοιχειώδες αντιστάθμισμα για το λάθος τους με την καθυστέρηση στην εκτέλεση της παραγγελίας μου...

Μ’ όλα ταύτα, το EAST PEARL, το ‘Μαργαριτάρι της Ανατολής’, θεωρώ πως στέκεται στο ύψος του γαστρονομικά, και αν βρεθείτε στο κέντρο της Αθήνας, μπορείτε να το επισκεφθείτε, ειδικά αν είστε λάτρεις της κινεζικής πάπιας!!