Loader

piperman

Κριτικές: 169
Μέλος από: Φεβ 2015

Εμφάνιση:

13 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
1-9

«Το μέρος τούτο μοί φαίνεται ως εν νηπιαγωγείον-μπαρ-γηροκομείον» είπε ο κοσμοκαλόγερος στους φίλους του, ενώ τρωγόπιναν στον λόφο ατενίζοντας την Αθήνα. Βρίσκονταν κι αυτοί στη ΔΕΞΑΜΕΝΗ (Δ), τον χώρο αναψυχής του Κολωνακίου.

Ο κοσμοκαλόγερος ήταν φυσικά ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, η δε μακρινή εποχή ήταν το 1906. Η ατάκα του υπάρχει πάντα στο μενού, σαν ιστορικός υπότιτλος του καφενείου αυτού (τότε ονομάζονταν Καφενείο του Κυρ-Γιάννη) που παραμένει σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής.

Και τότε λοιπόν και τώρα, ένα τσούρμο από παιδιά με τις μανάδες ή τις νταντάδες τους, νέοι άνθρωποι, μαζί με ώριμους αλλά και ηλικιωμένους. Όλοι τους στην Πλατεία της Δεξαμενής, πιο ήρεμης τότε, πολύβουης τώρα, και καταμεσής της πλατείας το μπαρ, καφέ-μπαρ, καφέ-εστιατόριο, ουζερί ή τσιπουράδικο, όπως κι αν βαφτίσουμε τον ιστορικό αυτό χώρο, βρίσκεται πάντα ενώπιόν μας για να μας ξεδιψάσει με ουζάκι, τσίπουρο, μαζί με τους μεζέδες και τις λιχουδιές του!

Στις αρχές του 20ου αιώνα, εκτός απ’ τον Παπαδιαμάντη, σύχναζαν εκεί ο Σουρής, ο Κονδυλάκης, ενώ αργότερα, ο Καζαντζάκης, ο Βάρναλης, κι οι παρέες τους.

Ο Παπαδιαμάντης ειδικότερα ανέβαινε σχεδόν καθημερινά απ’ το 1906 μέχρι το 1909. Μια μέρα, διηγείται ο φίλος του Παύλος Νιρβάνας, του ζήτησε να του τραβήξει την πρώτη του φωτογραφία. Ο κοσμοκαλόγερος δίσταζε, κάθισε με σταυρωμένα χέρια σε μια καρέκλα και ενώ ο Νιρβάνας ήταν έτοιμος να τον απαθανατίσει, εκείνος αναφώνησε γαλλιστί: nous excitons la curiosite du public, δηλ. εξάπτουμε την περιέργεια του κοινού. Και το κοινό, σχολιάζει ο Νιρβάνας, ήταν μόνο το γκαρσόνι τους, κι αυτό, βαριεστημένο και νυσταγμένο παραδίπλα!!

Πριν από τρεις - τέσσερες δεκαετίες, που η Δ ήταν στις δόξες της (ο κόσμος πιο λιτός και τα στέκια πολύ λιγότερα) έβλεπες σχεδόν καθημερινά τον Βέλτσο, τον Λυκουρέζο με τη Λάσκαρη, τον Νίκο Κούνδουρο, τον Διονύση Σαββόπουλο και τις παρέες τους να λιάζονται και να μεθούν.

Ιστορικά, η θρυλική Δ υφίσταται απ’ το 1900 περίπου, σε μιαν Αθήνα με ελάχιστα ταβερνεία, όπως τα Μπακαλιαράκια του Δαμίγου στην Πλάκα, ο Μπαϊρακτάρης στο Μοναστηράκι και το Δίπορτο στην Πλατεία Θεάτρου, στέκια που αντέχουν πάντα στο πέρασμα του χρόνου!

Η Δ λοιπόν, που ασφαλώς θα έχει στο μεταξύ αλλάξει καμιά 10αριά ιδιοκτήτες τουλάχιστον, είχε κλείσει απ’ το 2009-2012, λόγω υπερβολικών ενοικίων, και ξανάνοιξε απ’ τους επιχειρηματίες Νεκτάριο Νικολόπουλο και Παύλο Γιαβή, που λειτουργούν από καιρό το TEN στην Πλουτάρχου 10, και το ALBION στο Ψυχικό. Η προσπάθειά τους είναι φυσικά να διατηρηθεί η ιστορική φυσιογνωμία της Δ και το παραδοσιακό μενού, κατά το δυνατόν.

Μετά την αναγκαία ιστορική παρένθεση, καιρός να προσγειωθούμε στο σήμερα! Πήγα λοιπόν στη ΔΕΞΑΜΕΝΗ την Πέμπτη 7/12, το μεσημέρι, μέρα εξαιρετικά δύσκολη, λόγω της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου μετά της πολυάριθμης κουστωδίας του, που είχε σαν συνέπεια κλείσιμο δρόμων και ταλαιπωρία. Προσωπικά, το είδα σαν ευκαιρία για γοργό περπάτημα και γυμναστική. Απ’ το κέντρο ανέβηκα στη ΔΕΞΑΜΕΝΗ και, μετά το φαγητό, κατέβηκα προς το Hilton και το σπίτι μου.

Στην Πλατεία της Δ αντίκρισα το άγαλμα του Οδυσσέα Ελύτη, που θαρρώ πως έμενε πιο κάτω, σε ένα δυάρι ρετιρέ της οδού Σκουφά.

Η Πλατεία Δεξαμενής πήρε βέβαια το όνομά της απ' το Αδριάνειο Υδραγωγείο (2ος μ. χ. αιώνας), το οποίο ανακάλυψε ο καθηγητής Τοπογράφος Μηχανικός Ιωάννης Γενισαρλής το 1870. Η Δεξαμενή επισκευάστηκε και λειτούργησε μέχρι το 1940, εποχή που είχε ήδη τεθεί σε λειτουργία το Φράγμα του Μαραθώνα.

Ο χώρος λοιπόν της Δ, ανεβαίνοντας 5-6 σκαλιά, λίγο πιο πάνω απ’ το άγαλμα του Ελύτη, άρχισε σιγά-σιγά να γεμίζει, καθώς η μέρα ήταν περίφημη και η ώρα γύρω στις 13.30. Μέτρησα, καθώς καθόμουνα σε ένα απ’ τα τραπέζια που βρίσκονται μπροστά απ’ το μικρό κτίριο, καμιά 20αριά τραπεζάκια, ενώ αντικριστά απέναντι στην Πλατεία, τουλάχιστον άλλα 10: συνολική χωρητικότητα περί τα 100 άτομα, που Σ/Κ και βραδινές ώρες είναι απόλυτα φυσικό να γεμίζουν ασφυκτικά τον χώρο.

Απέναντί μου, ο θερινός κινηματογράφος ΔΕΞΑΜΕΝΗ, που ιστορικά πλέον ανήκει στην ΕΥΔΑΠ και λειτουργεί απ' το 1991, καθώς και ένα γραφικό πετρόκτιστο κτίσμα μιας άλλης εποχής, στην κορυφή ακριβώς της αρχαίας Δεξαμενής, με την επιγραφή: Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων ΕΥΔΑΠ, που διαχειρίζονται το σινεμά. Δεξιά μου, λίγο πιο πάνω το 5άστερο ξενοδοχείο St. George Lycabetus!

Η Δ, ανέκαθεν στέκι λογίων, καλλιτεχνών, φοιτητών, ανθρώπων μποέμ, τουριστών, κ. λπ., προσφέρει καθημερινά από τις 10.00 καφέδες, αναψυκτικά και ποτά, ενώ η κουζίνα της, με τον νεαρό Χρήστο για επικεφαλής, λειτουργεί από 13.00 μέχρι τα μεσάνυχτα τουλάχιστον, προσφέροντας μια ποικιλία μεζέδων.
Μουσική δεν είχε, άλλωστε η βαβούρα που συνήθως επικρατεί μάλλον την κάνει περιττή. Δεν είχε ούτε και κέρασμα, καθότι το μέρος τουριστικό και συνήθως τίγκα. Κάποιοι επιχειρηματίες απαλλάσσονται έτσι απ’ τον κόπο να κάνουν περιττά γι’ αυτούς, έστω και αμελητέα, έξοδα! Τι να πει κανείς…
Τουαλέτες υπήρχαν 2, παραπλεύρως και αριστερά του κτιρίου, κοιτάζοντάς το απ’ την πλατεία. Τις βρήκα καθαρές, καθώς ήταν η αρχή του ωραρίου.

Ένα νεαρό γκαρσόνι πηγαινοερχόταν απ’ την κουζίνα για να σερβίρει τα αντικριστά τραπέζια και τα κατάφερνε αφού ήταν ακόμη νωρίς. Μετά υποθέτω ότι θα έχει βοήθεια από άλλους συναδέλφους του.

Το μενού περιλαμβάνει περί τα 20 πιάτα, όλα από 4.50-6.00 €, όπως χαλούμι, τυροκαυτερή, πατάτες με αυγά, χταπόδι ξυδάτο, αφρόψαρα, ρεβίθια, χοιρινό στη λαδόκολλα, μπιφτέκια, λουκάνικα, σαλάτες, κ. λπ.
Από γλυκά είχαν γιαούρτι-μέλι, παγωτά σε συνδυασμό με χαλβά σιμιγδαλένιο, γλυκά κουταλιού, κ. λπ., σε τιμές γύρω στα 3-5 €.
Έμαθα ότι το μενού το είχε επιμεληθεί απ’ την αρχή κάποια κυρία, ούτως ώστε να μην ξεφεύγει απ’ τα παραδοσιακά πιάτα του ιστορικού χώρου.

Από ποτά, τα ροφήματα και αναψυκτικά, στα 2-3 €, 8 μπύρες, 3-5 €, αποστάγματα 200 ml στα 8 €, και 4-5 ετικέτες εμφιαλωμένων κρασιών στα 16-23 €. Επίσης, κρασί χύμα, στα 12.00 € το λίτρο (!! ): τουριστικό γαρ το στέκι!!

Δοκίμασα μια μερίδα τηγανιτές πατάτες με αυγό, που ήταν scrambled eggs άταχτα ριγμένα πάνω στις πατάτες. Ουδέτερο σαν γεύση, τιμή στα 4. 50 €.

Επίσης, μια μερίδα χαλούμι ψητό με σος από φρούτα του δάσους. Χορταστικό σαν πιάτο, με δύο κομμάτια χαλουμιού, τα οποία ωστόσο ήταν παραψημένα, σε βαθμό που είχαν σχεδόν καρβουνιάσει, οπότε χάνονταν η γευστική ουσία του τυριού. Εξάλλου, και η σος είχε τυλίξει το τυρί, με οπτικό αποτέλεσμα μια κοκκινόμαυρη εικόνα, η οποία τουλάχιστον με ξάφνιασε…
Τελικά το έφαγα επειδή, με το περπάτημα, πεινούσα και χρειαζόμουνα θερμίδες. Τιμή 4.50 €.

Πλήρωσα 9 €, το γευστικό αποτέλεσμα δεν ήταν ό, τι καλύτερο, και θα σας πρότεινα, αν πάτε με παρέα για χαβαλέ, να προτιμήσετε ίσως μπιφτέκια, λουκάνικα και σαλάτες, που ακούω και βλέπω γύρω μου να παίζουν.

Φάουλ επίσης και ο λογαριασμός που γράφει όλα τα είδη τους ως: ΔΙΑΦΟΡΑ, ενώ για μένα κάτι τέτοια τερτίπια είναι παντελώς αδιάφορα!!

Η τελική, άρα, απόφαση είναι ολότελα δική σας, ανάλογα με τα κέφια σας και την περίσταση…

11 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Τετάρτη απόγευμα 29/11 κάνουμε ένα διάλειμμα με συγγενικό μου πρόσωπο για να τσιμπήσουμε κάτι στο κέντρο της Αθήνας, επιλέγοντας τον PAUL, στην Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, λίγο πριν δούμε στο Εθνικό Θέατρο το λυρικό έργο του Ίψεν, με τον Δ. Λιγνάδη, ‘Πέερ Γκυντ’.
Πρόκειται για τη θρυλική Οδύσσεια του αντισυμβατικού Σκανδιναβού ήρωα, που μεταξύ συνείδησης και ασυνειδήτου, μας αποκαλύπτει έθιμα των λαών που ταξιδεύει, αλλά και τα δικά του συναισθήματα, ένστικτα, καθώς και στάσεις του στα μεταφυσικά ζητήματα ζωής, θανάτου, λύτρωσης του έρωτα και θεϊκών πλασμάτων της φαντασίας μας! Το έργο πρωτοπαίχτηκε εκεί το 1935 απ’ τους Ροντήρη και Μινωτή!

Πίσω στον PAUL λοιπόν, ο οποίος στις 17.30 ήταν μισογεμάτος από θαμώνες που γευμάτιζαν ελαφρά, και πελάτες που ψώνιζαν απ’ τις βιτρίνες του τα αμέτρητα γαλλικά καλούδια της μεγάλης αυτής αλυσίδας Φούρνων-Ζαχαροπλαστείων και ειδών ντελικατέσεν, BOULANGERIE – PATISSERIE, όπως οι ίδιοι τον χαρακτηρίζουν.

Ο PAUL άνοιξε για πρώτη φορά στη πόλη Lille της Β Γαλλίας το 1889. Μεταπολεμικά, ο δισέγγονός τους βάζει τα θεμέλια της τεράστιας αλυσίδας PAUL, που σήμερα αριθμεί πάνω από 500 καταστήματα σε 33 τουλάχιστον χώρες ανά τον κόσμο, εκ των οποίων τα μισά περίπου βρίσκονται στη Γαλλία και τουλάχιστον 100 στο Παρίσι!

Εδώ σε μας, ιθύνων νους των επιχειρήσεων είναι ο κ. Παντελής Πασχαλίδης, ο οποίος εκπροσωπεί την εταιρία PAUL, εγκαινιάζοντας τον Απρίλη του 2010 το συγκεκριμένο κατάστημα του Συντάγματος, για να ακολουθήσουν στη συνέχεια αυτά της Γλυφάδας και της Κηφισιάς. Το μαγαζί της Πανεπιστημίου παραμένει ανοιχτό Δευτέρα με Σάββατο, από 07.30 μέχρι 21.30.

Λειτουργούν σε ένα χώρο φωτεινό, με μεγάλες τζαμαρίες στην πρόσοψη και την στοά παραπλεύρως, ο οποίος έχει ρουστίκ διακόσμηση κατά τις γαλλικές προδιαγραφές, τεράστιες βιτρίνες αμέσως μετά την είσοδο όπου πωλούνται όλα σχεδόν τα προϊόντα τους (οι σαλάτες π. χ. σερβίρονται μόνο στην αίθουσα), εντυπωσιακό δάπεδο με μεγάλες ασπρόμαυρες πλάκες τύπου σκακιέρας, πολυέλαιοι οροφής, 7-8 τραπέζια με αναπαυτικά βελούδινα καθίσματα, ενώ υπάρχουν και 2-3 τραπέζια στην ιστορική Στοά του ουζερί Απότσου, εκεί όπου τώρα βρίσκεται ο Τηλέμαχος. Υπολογίζω θέσεις για 30 περίπου θαμώνες.

Ενώ στον PAUL βαθμολογώ γεύσεις και χώρο με 4 στα 4, vfm με 3 στα 4, λόγω ελληνικών δεδομένων κρίσης, την πολύ καλή εξυπηρέτηση θα αναγκασθώ να βαθμολογήσω μόνο με 2 στα 4, κι αυτό παρότι το σερβίρισμα στην αίθουσα είναι γενικά πρόθυμο και ευγενικό. Οι λόγοι είναι δύο.

Αφενός μεν υπήρξε εικοσάλεπτη και πλέον καθυστέρηση κουζίνας στις κρέπες που παραγγείλαμε (διπλάσιος χρόνος από ό, τι σε Γαλλία και Αγγλία, όπου έχουμε μέτρο σύγκρισης), αφετέρου δε και κυρίως λόγω της κατάστασης στην τουαλέτα – μοναδική δυστυχώς (! ) – παρά την αυξημένη κίνηση…
Για τον λόγο αυτό δεν έγραψα στις αρχές του χρόνου κριτική για τον PAUL Κηφισιάς. Παρότι λοιπόν υπάρχει τετραψήφιος κωδικός εισόδου για τους πελάτες που κάθονται ή ψωνίζουν, και στα δύο μαγαζιά που επισκέφθηκα, και αυτό γίνεται υποτίθεται για εξασφάλιση καθαριότητας που ανταποκρίνεται στα υψηλά στάνταρ του PAUL, παρατηρήθηκε το εξής: η φίλη μου που πήγε ένα ημίωρο πριν από μένα βρήκε τα πάντα εντάξει. Εγώ, ωστόσο, βρήκα το ρολό χαρτιού για τα χέρια να βρίσκεται πεταμένο στο πάτωμα, κάτω απ’ το στόμιο του μηχανισμού σε ποσότητα 2-3 μέτρων (!! ), ενώ κι η καθαριότητα της λεκάνης δεν ήταν η δέουσα.
Ελπίζω οι Έλληνες και Γάλλοι ιθύνοντες να μεριμνήσουν σχετικά, ώστε οι τουαλέτες να ελέγχονται σχολαστικότερα και κατά το δυνατόν συνεχώς. Προτείνω π. χ., κάποιο απ’ τα 10 περίπου άτομα του PAUL (προσωπικό βάρδιας σε υποδοχή, σερβίρισμα, λιανική πώληση, κουζίνα, κ. λπ. ), έστω εκ περιτροπής, να μεριμνά σε μόνιμη βάση για το ευαίσθητο αυτό θέμα.
Το ίδιο θέμα επισημάνθηκε σε πρόσφατη κριτική για το Εστιατόριο του Μουσείου Ακρόπολης με τα εκατομμύρια τουρίστες!!
Γινόμαστε καμιά φορά κάπως ενοχλητικοί, ευελπιστώντας να εισακουστούμε!!

Αναφορικά τώρα με τα προϊόντα του PAUL: μπαίνοντας αγοράζει κάποιος ό, τι επιθυμεί απ’ τις βιτρίνες τους με τους δυο-τρεις εξυπηρετικούς και έμπειρους πωλητές: Δεκάδες ειδών ψωμιού, (λευκά, σικάλεως, με παπαρουνόσπορο, ελιές, σουσάμι…), που η ποιότητά του εξασφαλίζεται χάρη στο άριστο αλεύρι και την αργή ζύμωση, καθώς και κρουασάν βουτύρου ή σοκολάτας, brioches, ποικίλα σάντουιτς από 2.50-5 €, μπαγκέτες από 4-6 €, ντόνατς από 2.50 €, πρέτσελς ~ 4 €, καθώς και croque-monsieur, -madame, -grec, στα 7.50-8 €, όπως και κομμάτια τριών ειδών πίτσας ~ 4 €.
Σερβίρουν επίσης τάρτες και ταρτίνες διαφόρων υλικών, από 4-11 €, όπως π. χ. η vegan μανιταριών, στα 8 €, κ. λπ., καθώς και Quiche Lorraine, κ. α. περί τα 5-6 €.

Διατίθενται ακόμη γαλλικές τυρόπιτες, μηλόπιτες, palmier με καραμέλα, κ. λπ. ~ 2.50 €, όπως και τα φημισμένα τους macarons (κάτι ανάμεσα σε μαρέγκα μπισκότου και μπεζέ, με γέμιση σοκολάτα, βανίλια, λεμόνι, καφέ, βατόμουρο, φιστίκι, φραμπουάζ…). Τα μεγάλα κοστίζουν ~ 3.60 €, ενώ τα μικρά, σε συσκευασίες των 6, 8, 24, κ. λπ. ανέρχονται ~ σε 1 € το κομμάτι.

Φυσικά από γλυκά έχουν, μεταξύ άλλων, mille-feuille κρέμα, σοκολάτα ή καφέ ~3.50 €, πληθώρα εκλέρ, γλυκές τάρτες σοκολάτα, φραμπουάζ, κ. λπ., όπως και μικρές τούρτες με βάση τα πιο πάνω υλικά.

Αν σας άνοιξα την όρεξη, φίλες και φίλοι, αξίζει να τα απολαύσουμε καθήμενοι, όπως εμείς, πληρώνοντας περίπου ένα 10% περισσότερο.
Έτσι, μπορεί κάποιος να δοκιμάσει καφέδες από 3-5 €, την προνομιακή ποικιλία της φίρμας Lavazza για τον PAUL, σοκολάτες κ. λπ. αφεψήματα, αναψυκτικά, φυσικούς χυμούς και ποικίλα ποτά, συνδυάζοντάς τα με ό, τι προανέφερα! Το πρωί σερβίρουν βέβαια διάφορους τύπους πρωινών, από 4-11 €.
Εξάλλου, οι σαλάτες για να είναι πάντα φρεσκότατες παρασκευάζονται επί τόπου μόνο για τους καθήμενους. Έχουν κοστολογηθεί από 7-12 €, κι ανάμεσά τους αυτή με βάση το σπανάκι (7.50 €) και με βάση τον σολομό (12 €).
Ακόμη, προσφέρονται διάφορα είδη γαλλικών χάμπουργκερ αλλά και κλαμπ σάντουιτς από 10-13 € τα περισσότερα.

Πάμε τώρα στις δικές μας επιλογές:

• Πήρα μια crepe complete, μια κρέπα με τα όλα της, δηλ. αυγό μάτι, τυριά, γαλοπούλα, μία βραστή ντομάτα και πράσινη σαλάτα. Μου άρεσε πολύ. Τιμή στα 8.90.

• Η συγγενής μου δοκίμασε την κρέπα με τον καπνιστό σολομό, και αντίστοιχα υλικά, καθώς και σαλάτα, που είχε την ίδια τιμή και της άρεσε!

• Για γλυκιά επίγευση πήρα το mille-feuille με σοκολάτα, μια εξαιρετικά γευστική τετράγωνη πάστα, στα 3.90 €.

• Και η κυρία πήρε το mille-feuille με γέμιση καφέ, εξίσου πρωτότυπη και προσεγμένη γεύση, της ίδιας τιμής.

Όλα τα προϊόντα που προανέφερα παρασκευάζονται λίγο πριν στην κουζίνα, στον χώρο που βρίσκεται αριστερά της βιτρίνας πώλησης και προφανώς ανανεώνονται τακτικά λόγω της συνεχούς κίνησης. Εμείς, στο διάστημα μιας ώρας περίπου, παρατηρούσαμε πελάτες, ημεδαπούς και αλλοδαπούς, να αγοράζουν προϊόντα σε τακτικότατη βάση, δηλ. μπαινοέβγαιναν σχεδόν ανά λεπτό, ενώ υπήρχαν στιγμές με ουρές 5 και πλέον ατόμων!!

Έτσι, πληρώσαμε 25.60 €, δηλαδή κατηγορία έκαστος 10/16 €. Δαπανώντας σαφώς κάτι παραπάνω από άλλα ομοειδή μαγαζιά, απολαύσαμε ένα ωραίο γαστρονομικό διάλειμμα και συνεχίσαμε ευδιάθετοι για το Εθνικό Θέατρο!

Προτείνεται, λοιπόν, αυτό το αυθεντικό ευρωπαϊκών προδιαγραφών μαγαζί, μιας υπεραιωνόβιας αλυσίδας εκατοντάδων όμοιών του ανά τον κόσμο!!

11 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Τρίτη μεσημέρι 28/11 βρίσκομαι για δουλειές στα Εξάρχεια και θέλω να γευματίσω σε κάποιο απ’ τα αγαπημένα στέκια μου περασμένων δεκαετιών, καταλήγοντας φυσικά στον ΜΠΑΡΜΠΑΓΙΑΝΝΗ (Μ), το ιστορικό Οινομαγειρείο που βρίσκεται στη διασταύρωση της Εμμανουήλ Μπενάκη με τον πεζόδρομο της Δερβενίων.

Ο Μ κουβαλάει μια ιστορία 102 ετών, αφότου όλα ξεκίνησαν το 1915, σε μια Αθήνα με πληθυσμό 200.000 κατοίκων περίπου. Η συνοικία των Εξαρχείων - που πήρε το όνομά της απ’ τον Ηπειρώτη έμπορο Έξαρχο, ο οποίος κατά τα τέλη του 19ου διατηρούσε μεγάλο κατάστημα στη διασταύρωση των οδών Θεμιστοκλέους και Σολωμού - είχε ήδη από τότε πολλούς κατοίκους φοιτητές αλλά και διανοούμενους. Εκεί λοιπόν, το 1915 η Κυρά Σοφία έστησε το ιστορικό αυτό ταβερνάκι, μαγειρεύοντας στο γκαζάκι της γίγαντες και ρεβίθια που πουλούσε στους πρώτους πελάτες της, μαζί με ρετσίνα και κοκκινέλι.

Ο Μπαρμπαγιάννης, που πρέπει να γεννήθηκε εκείνη τη μακρινή σε μας εποχή, έγινε στον Μεσοπόλεμο γκαρσόνι της Σοφίας, ενώ μεταπολεμικά, που η Σοφία γέρασε, ο Μπαρμπαγιάννης αγόρασε την ταβέρνα και της έδωσε το όνομά του. Σ’ αυτόν τον ιστορικό χώρο, όπου σύχναζε μεταξύ άλλων ο Κώστας Βάρναλης, γυρίστηκαν κινηματογραφικές ταινίες που άφησαν εποχή, με τον Ορέστη Μακρή, μεθύστακα, παρέα με Αυλωνίτη, Φωτόπουλο, Σταυρίδη, κ. λπ.

Το 1987 ο Μπαρμπαγιάννης, γέρος πια την πούλησε σε ένα δραστήριο Ιρανό, που με τη σειρά του την κράτησε μέχρι το 2013, όπου έκλεισε για λίγους μήνες, λόγω οικονομικών και άλλων θεμάτων, για να την αναλάβει στη συνέχεια ο σημερινός 4ος ιδιοκτήτης της, ο Παναγιώτης, που είναι σήμερα η ψυχή του Μ και αγωνίζεται νυχθημερόν για να κρατήσει το ιστορικό αυτό στέκι. Ο ίδιος ο Μπαρμπαγιάννης έφυγε απ’ τη ζωή προ 15ετίας, αλλά οι μόχθοι του βρήκαν άξιους συνεχιστές, με τα παραδοσιακά εδέσματα να αυξάνονται ποσοτικά, αλλά και να διατηρούν την παλιά πατροπαράδοτη φήμη τους!

Προσωπικά πρόλαβα τον Μ στην ακμή του κατά τις δεκαετίες 70, 80 και 90, εποχή που έσφυζε σε κίνηση από Πασόκες της Χαριλάου Τρικούπη, νεολαίους, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες και διανοούμενους.

Πηγαίνοντας σήμερα είχα την ευκαιρία να θυμηθώ λίγο τα παλιά. Εξωτερικά στον πεζόδρομο της Δερβενίων, καμιά 10αριά τραπέζια στρωμένα με καθαρά καρό τραπεζομάντιλα, για 40 άτομα περίπου, ενώ μέσα, άλλα 15 για 50-60 θαμώνες.

Σεφ είναι ο Αποστόλης, ο οποίος έμαθα ότι είναι και δισέγγονος του Μπαρμπαγιάννη: 4η πλέον γενιά, καθώς και 4 συνολικά ιδιοκτήτες!!
Το μαγαζί λειτουργεί καθημερινά, από 13.00 μέχρι 23.00 τουλάχιστον η κουζίνα του, και γέμιζε σιγά-σιγά με Έλληνες αλλά και ξένους, που προφανώς το πληροφορήθηκαν απ’ τους Τουριστικούς Οδηγούς τους. Δίνει φαγητά σε πακέτα, αλλά έχει και delivery για τη γειτονιά, μέχρι τις 22.00.

Μουσική ακούγονταν απ’ τα μεγάφωνα, διάφορα ελληνικά ελαφρά και λαϊκά τραγούδια, προφανώς ταιριαστά με το όλο περιβάλλον, ενώ, όπως μου είπαν, έρχονται καμιά φορά παρέες με κιθάρες που τραγουδούν για το κέφι τους, φτιάχνοντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.
Υπάρχουν 2 καθαρά WC στο υπόγειο.

Στην αίθουσα, που φωτίζεται απ’ τα μεγάλα κουφώματα των δύο δρόμων, πρόσεξα στα δάπεδα τις πλάκες με τα ωραία σχέδια, τη βιτρίνα με τα φαγητά, το παλιομοδίτικο μεγάλο ψυγείο με τα ζαρζαβατικά, κομμένες πατάτες, κ. λπ., και παραδίπλα το ψυγείο με τα ποτά και τα αναψυκτικά. Παλιά καδράκια συμπληρώνουν το ντεκόρ, ενώ πίσω απ’ τη βιτρίνα των εδεσμάτων δεσπόζει το σκίτσο του Μπαρμπαγιάννη, μια ευγενική μορφή ασπρομάλλη γέροντα, που την θυμόμουν αμυδρά!

Ανάμεσα στα άλλα, διέκρινα μια ζωγραφιά στον τοίχο του Παπαδιαμάντη με μικρό απόσπασμα έργου του σχετικά με μια όμορφη νεανίδα που εισήλθε με ταραχή σε κάποιο ζυθεστιατόριο… Μου άρεσε σαν ιδέα και μου είπαν ότι το έργο το φιλοτέχνησε ο αυτοδίδακτος Ηπειρώτης ζωγράφος απ’ τη Θεσπρωτία, ονόματι Κώστας Πλιάτσικας, γνωστός Εξαρχειώτης, ο οποίος σημειωτέον ζωγραφίζει από ηλικία 6 χρόνων!!

Το μενού ήταν γραμμένο και εξωτερικά σε μαυροπίνακα επί της Μπενάκη, και μάλιστα τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά, λόγω της συχνής ξένης πελατείας τους. Διάβασα, ανάμεσα στα σημερινά πιάτα:
Μουσακάς 6.80, παστίτσιο, γιουβαρλάκια, κεφτεδάκια, κοτόπουλο λεμονάτο και ιμάμ 6.50, όσπρια 5.50, σπετζοφάι και γλώσσα φιλέτο 7, μοσχάρι γιουβέτσι 8, ενώ από σαλατικά, χωριάτικη, στα 5.50, κ. λπ.

Προσφέρουν κορινθιακό κρασί χύμα, λευκό και κόκκινο, το μισό λίτρο, στα 3.50 και 3.70 αντίστοιχα, μπύρες στα 2.50, καθώς και τσίπουρο 200 ml, στα 3.60 €.

Είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τον αγαπημένο μου μουσακά και να τον συγκρίνω με άλλα στέκια μου. Ο συγκεκριμένος ήταν μια τεράστια μερίδα, κομμένη λίγο στραβά γιατί μόλις είχε βγει. Είχε εξαιρετική μπεσαμέλ, μεγάλη στρώση φρέσκου κιμά, νόστιμη μελιτζάνα και στη βάση πατάτες. Έμαθα ότι το άρωμά του προερχόταν απ’ το γαρύφαλλο που του είχε προσθέσει στο μαγείρεμα ο Αποστόλης.

Τον συνόδεψα με μια χορταστική χωριάτικη σαλάτα, με μπόλικη φέτα, ανάμεσα σε αγγουροντομάτες, πιπεριές, κρεμμυδάκι, κάππαρη, ελιές, λαδόξυδο και όλα τα σχετικά. Τη βρήκα δροσερή, καθώς και πολύ χορταστική.

Μου έφεραν 6 φέτες φρέσκου λευκού ψωμιού με σουσάμι, που τις καταβρόχθισα σε πείσμα των θερμίδων τους!
Επίσης, καράφα με κρύο νερό, ενώ μου κέρασαν ένα ποτήρι λευκό κορινθιακό κρασί, που το βρήκα πολύ καλό. Ο νεαρός σερβιτόρος ήταν ευγενής και άψογος.

Πλήρωσα 12.50 € (10/16€) και αποκόμισα μια θετικότατη γαστρονομική εμπειρία, αντάξια της αίγλης του Μ.

Ο ΜΠΑΡΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ έχει ταΐσει ήδη δεκάδες χιλιάδες Αθηναίους και όχι μόνο. Τέτοια κλασικά οινομαγειρεία υπάρχουν ακόμα ελάχιστα στις γειτονιές της Πρωτεύουσας. Ο Μ είναι κατ’ εξοχήν ιστορικό στέκι, αφού ξεπέρασε αισίως τα 100 χρόνια!

Να πάτε για να βιώσετε τη συγκίνηση της τελευταίας ίσως Αθηναϊκής ταβέρνας!!

06 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Κυριακή μεσημέρι 26/11, μετά από τηλεφωνική κράτηση βρισκόμαστε 4 άτομα στο κέντρο του Χαλανδρίου, για να γευθούμε την εκλεκτή ιταλική γαστρονομία που προσφέρει από πέρσι η GRATELLA (G). Το ίδιο κτίριο στέγαζε παλαιότερα το επίσης ιταλικό με τις φοβερές πίτσες ‘Anema e Core’ (Ψυχή & Καρδιά στα Ναπολιτάνικα, απ’ το σουξέ του 1950 του Ιταλού συνθέτη Salve d’ Espozito, που άφησε εποχή! ).

Η G άνοιξε τον Μάη του 2016 σε μια φροντισμένη μπεζ μονοκατοικία με γκρι παράθυρα και ένα φιλόξενο τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο με δύο χρωματιστά καθίσματα δίπλα στην είσοδο. Είχε προηγηθεί, εδώ και τρία χρόνια, η Μοραΐτικη GRATELLA, το ιταλικό μαγαζί της οικογένειας Πανταζή, σε νεοκλασικό κτίριο της Πλατείας Φιλελλήνων στο Ναύπλιο, την πρώτη Πρωτεύουσα του Νεοελληνικού κράτους απ’ το 1828-1933.

Η G λειτουργεί Τρίτες με Παρασκευές απ’ τις 19.00 και Σ/Κ από 13.00, κλείνοντας η κουζίνα της τα μεσάνυχτα. Η μεγάλη της επιτυχία συνίσταται κι εδώ στον επικεφαλής. Ο άξιος σεφ είναι ό Άγγελος (Φωτάγγελος Πανταζής), ο γιος του ιδιοκτήτη που είχε βάλει τη σφραγίδα του και στο μαγαζί τους στο Ανάπλι!
Εύγε λοιπόν Άγγελε και γεια στ’ αγγελικά σας χέρια, σε σένα και το επιτελείο σου - δυο νεαρά παιδιά που διέκρινα απ’ την πόρτα της κουζίνας, η οποία είναι αριστερά της εισόδου και φαίνεται απ’ τη σάλα.

GRATELLA στα ιταλικά είναι η σχάρα, το ψήσιμο στη σχάρα και το πλέγμα, παρότι στο μαγαζί, αν πρόσεξα καλά το μενού, υπάρχει αποκλειστικά ένα κυρίως πιάτο στη σχάρα: Είναι το μοσχαρίσιο paillard μαγειρεμένο με κρασί στα 15.30 €!

Δυο πινελιές τώρα κι από μένα για τον χώρο με καμιά 10αριά ανοιχτόχρωμα ξύλινα τραπέζια, γεμάτα με 50 περίπου θαμώνες και τις γκρι-μπεζ αποχρώσεις στους τοίχους: η αίθουσα, σχήματος γάμα, είναι μικρή και γι’ αυτό, ζεστή και ρομαντική με πολλά vintage στοιχεία.
Στην οροφή, ξύλινοι δοκοί, και τριγύρω πλίνθοι, καδράκια, πολύχρωμα μαξιλάρια στα καθίσματα, ενώ ξεχωρίζει το παλιομοδίτικο λαχανί ψυγείο, η ξυλόσομπα με τα ξύλα, κάποιες διαφημίσεις με το απαραίτητο ιταλικό couleur locale, το πράσινο φυσητό φωτιστικό από πάνω μας, τα ιταλικά προϊόντα στα ράφια, ο μπουφές με το πορτοκαλί τηλέφωνο, το μπαράκι με τα πολύχρωμα πλακάκια γεωμετρικών σχημάτων κι η παλιά ζυγαριά.
Σε περίοπτο σημείο υπάρχουν οι βιτρίνες με τα εκλεκτά τους κρασιά, που τώρα λόγω εποχής ήταν στολισμένες με Χριστουγεννιάτικα δεντράκια και ελάφια, ενώ και τα παράθυρα ήταν διακοσμημένα με αστράκια και λαμπιόνια.

Η περιρρέουσα εορταστική ατμόσφαιρα, με δυο λόγια, ήταν ό, τι καλύτερο για να μας φτιάξει τη διάθεση και να μας ανοίξει την όρεξη! Τα τεσσάρια δεν είναι τυχαία!!
Ατυχώς δεν άκουσα μουσική, τουλάχιστον την ώρα που γευματίζαμε, και θεωρώ ότι εδώ ένα καλό φαγητό το απολαμβάνει κάποιος καλύτερα με γνωστές ιταλικές μελωδίες και τραγούδια!

Τα WC, ανδρικό και γυναικείο, είναι στο ισόγειο, μεταξύ κουζίνας και αίθουσας εστίασης. Οι γυναικείες τουαλέτες βρίσκονται προς τα δεξιά και η σχετική ‘φεμινιστική’ επιγραφή, μας διαφωτίζει: women are always right!! Εδώ τα πάντα αστράφτουν από καθαριότητα και δε μπορεί να μην αναφέρω την εντύπωσή μου απ’ τις λευκές βαμβακερές πετσέτες αντί των συνήθων χάρτινων. Τίποτα ασφαλώς δεν είναι τυχαίο!!

Το μενού της G περιλαμβάνει 6 ορεκτικά (7-11 €), 4 σαλάτες ~ 10 €, 12 ζυμαρικά και ριζότο, από 9-12.50 €, 7 πίτσες με ναπολιτάνικη ζύμη στα 8.50-12.50 € και 4 κυρίως πιάτα, από 12.50-17.50 €. Υπάρχουν επίσης 4 γλυκά που δεν αναφέρονται στον κατάλογο, περί τα 4-5 € (semifredo, cheesecake, τιραμισού και πανακότα (σήμερα με λευκή σοκολάτα και φρούτα του δάσους! ). ΄

Η λίστα των ποτών περιέχει φυσικά ποτήρια κρασί ~ 4 €, 12 ετικέτες λευκών από 14-38.50 € (για Chablis), 3 ροζέ, στα 18-26 € και 20 κόκκινα από 15-69 €, ( τιμή για το ξακουστό ιταλικό Brunello di Montalcino που παράγεται στην Τοσκάνη, νοτίως της Φλωρεντίας, περιεκτικότητας 14-15 βαθμών οινοπνεύματος, και το οποίο στις κάβες μας ξεκινάει από 45-50 €, ανάλογα με τη χρονιά και τη φίρμα). Συνεπώς θεωρώ ότι οι τιμές των ποτών κυμαίνονται σε επίπεδα λογικά!
Εξάλλου, υπάρχουν ακόμη αφρώδεις οίνοι, συνήθη αναψυκτικά, καθώς και πέντε μπύρες, από 4-10 € (τιμή βέβαια που αφορά την Estrella Barcelona).

Εμείς λοιπόν δοκιμάσαμε τα εξής:

• Αρχικά ζητήσαμε νερό εμφιαλωμένο. Τιμή 2.00 €.

• Μοιραστήκαμε μια σαλάτα Valeriana, που είχε επίσης ντοματίνια, σπανάκι, καθώς και άφθονο τυρί μανούρι. Δροσερή και απολαυστική, στα 8.60 €.

• Εγώ πήρα ένα risotto zafferano, δηλ. ριζότο με σαφράν και γαρίδες. Τυπικό πιάτο της Λομβαρδίας, που έχει διεθνοποιηθεί. Περιείχε 3-4 μεγάλες καθαρισμένες γαρίδες, και ήταν ένα πιάτο χορταστικό, με ρύζι εξαιρετικά χυλωμένο, δείγμα της υψηλής τέχνης του Άγγελου! Τιμή 12.50 €.

• Δοκιμάσαμε επίσης ένα risotto zucca, δηλ. ριζότο με κολοκύθα, παρμεζάνα, λίγα ντοματίνια και πράσινο διάκοσμο. Εκλεκτή γεύση επίσης! Τιμή στα 11.40 €.

• Μια κυρία της παρέας με αδυναμία στα ζυμαρικά πήρε Raviolacci di Bosco, ένα ζυμαρικό σαν γεμιστά τοτρελίνια τετράγωνα, με μανιτάρια και κρέμα γάλακτος, που της άρεσε πολύ. Τιμή στα 12.50 €.

• Μοιραστήκαμε και μια pizza speciale, που είχε ναπολιτάνικη ζύμη και περιείχε προσούτο, μοτσαρέλα, ντομάτα, μπέικον, μανιτάρια και πιπεριά. Κι αυτή έλιωνε στο στόμα! Τιμή στα 12.40 €.

• Ήπια μια σκούρα μαύρη μπύρα VOREIA STOUT, Σερρών, 6 βαθμών οινοπνεύματος, με επίγευση σοκολάτας & καραμέλας, και τιμή στα 3.90 €.

• Πήραμε ένα γλυκό cheesecake με γλυκό του κουταλιού σταφύλι, που ήταν κυριολεκτικά τέλειο! Τιμή στα 4.90 €.

• Τέλος δοκιμάσαμε και ένα γλυκό ημέρας, δηλ. μια πανακότα με λευκή σοκολάτα και ωραιότατα κόκκινα φρούτα του δάσους. Μην τη χάσετε! Τιμή στα 4.50 €.

Πληρώσαμε συνολικά 72.70 €, λογικότατο ποσό για την ιταλική κυριακάτικη αυτή εμπειρία, που αντιστοιχεί στην κατηγορία 17/25 € έκαστος.
Ελπίζω να ξαναπάμε σύντομα, με την πρώτη ευκαιρία.

Μας κέρασαν limoncello, που ήρθε μέσα σε όμορφη vintage καράφα.
Με την ευκαιρία, το σέρβις από δύο νεαρές και έναν ώριμο κύριο ήταν επαγγελματικό και άψογο σε όλα του.

Φεύγοντας πρόσεξα τα σουπλά μας με γαλάζια σχέδια και έναν κόκορα σε περίοπτη θέση, καθώς και την επιγραφή: autentica esperienza culinaria, που σημαίνει ότι πρόκειται για μια «αυθεντική γαστρονομική εμπειρία».

Προσωπικά συμφωνώ και επαυξάνω με ό, τι διάβασα στο σουπλά, αφού έφαγα.
Προτείνω λοιπόν, σε όσους αρέσει η ιταλική κουζίνα και τα καλούδια της, θερμιδοφόρα έστω, να πάνε, για να μην πιαστούν αδιάβαστοι, να διαβάσουν δε και το σχετικό σουπλά, ενημερώνοντάς μας κατόπιν με την κριτική τους κατά πόσο συμφωνούν ή όχι!

01 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
1-9

Μετά την τελευταία εβδομάδα καλοφαγάδων και την επίσκεψή μας στο ALTAMIRA, σειρά έχει τώρα το μικροσκοπικό αδελφάκι του στο κέντρο της Αθήνας, το γνωστό μας πολυεθνικό ξενυχτάδικο ETNICO (Ε) στη διασταύρωση Κολοκοτρώνη & Χαβρίου, που με την καθοδήγηση των ιθυνόντων του μητρικού καταστήματος, προσφέρει επίσης επιλεγμένα καλούδια από Μεξικό, Ινδία και Αραβία, και λειτουργεί ήδη απ’ τον Ιούνη του 2015, οπότε και μας το παρουσίασε πρώτη η PP_TINA!

Το μαγαζί λειτουργεί Παρασκευές και Σάββατα μέχρι τις 7 το πρωί και τις υπόλοιπες μέρες, μέχρι τις 5!!
Εκτός αυτού, δίνουν καθ’ όλο το ωράριό τους φαγητά σε πακέτα, γεγονός που συνιστά άριστη λύση για τους ξενύχτηδες, αλλά έχουν και οργανωμένη υπηρεσία delivery για το ευρύτερο κέντρο, από το μεσημέρι μέχρι τις 02.00 το πρωί!!

Το Ε αυτοχαρακτηρίζεται ως «Alternative Street Cuisine», δηλ. ως εναλλακτική κουζίνα δρόμου, όπου κάποιος μπορεί να γευθεί γαστρονομία του κόσμου: taste the world, όπως χαρακτηριστικά το διαφημίζουν…

Το επισκέφθηκα με ένα φίλο μου την Παρασκευή 24/11, αργά το μεσημέρι, ενώ στο κέντρο γινόταν χαμός λόγω ‘Black Friday’, κατά τα πρόσφατα Αγγλοσαξονικά ήθη και έθιμα που είναι του συρμού και ήδη μας κατακλύζουν ανεπιστρεπτί!! Περιττό να προσθέσω ότι και στο Ε γινόταν χαμός, οι θέσεις μέσα και έξω ήταν όλες πιασμένες και χρειαζόταν αρκετή υπομονή και τύχη, που ευτυχώς είχαμε, για να εξασφαλίσουμε σύντομα δύο θέσεις στον τελευταίο εσωτερικό πάγκο με δύο σκαμπό.

Μου έκανε αμέσως εντύπωση η οργάνωσή τους. Οι παραγγελίες αριθμούνταν και εκτελούνταν σε 10 λεπτά το πολύ! Γύρω στις 4 μ. μ. η δική μας είχε το νούμερο 95, ενώ λίγο αργότερα είχαν ξεπεράσει το 110 και πληροφορήθηκα ότι οι ξενύχτηδες του Σ/Κ, τις πρωινές ώρες παίρνουνε νούμερο 300 και βάλε!! Με βάση την προσωπική μου εμπειρία σε μέρα και ώρα αιχμής, βαθμολογώ το σέρβις με 4!

Στον εσωτερικό χώρο δεσπόζει η ανοιχτή κουζίνα, με 3-4 μαγείρους και βοηθούς (ημεδαπούς και αλλοδαπούς) που εργάζονται ακατάπαυστα, εντυπωσιάζει δε η πολυχρωμία και το όλο ύφος του πολυεθνικού ταχυφαγείου. Το δάπεδο είναι στρωμένο με χειροποίητα ισπανικά πλακάκια, ενώ οι τοίχοι είναι επενδεδυμένοι με Μαροκινά κλωστρά, το αραβικό παραδοσιακό ‘τζαμιλίκι’, συνδεδεμένο άλλοτε με γύψο ενισχυμένο με φυτικές ίνες, άλλοτε δε με τερακότα, πέτρα ή πολυμερή υλικά. Στα ράφια ψηλά, λίγο πιο κάτω απ’ την οροφή, βλέπουμε μπαχαρικά και πρώτες ύλες που χρησιμοποιούν για τα εδέσματά τους.

Μέσα λοιπόν υπάρχουν δύο πάγκοι, που είναι διπλοί, δηλ. εξυπηρετούν αντικριστά τους μέσα και τους έξω θαμώνες, ενώ εξωτερικά παίζεται το κυρίως παιχνίδι, με 7-8 πάγκους, ψηλά τραπέζια και σκαμπό, τόσο στο πεζοδρόμιο της οδού Κολοκοτρώνη όσο και της Χαβρίου. Συνολικά υπολογίζω δυναμικότητα περίπου 30 ατόμων, χωρίς να μετράμε όσους τη βρίσκουν τρώγοντας όρθιοι!!

Μουσική δεν ακουγόταν, όμως μάθαμε απ’ τους τακτικούς πελάτες ότι το βράδυ αρχίζει το σχετικό νταβαντούρι με τη λάτιν που σταδιακά δυναμώνει. Άσε που διοργανώνονται κατά καιρούς ειδικές μουσικές βραδιές, ενώ παράλληλα αναλαμβάνονται εκδηλώσεις και catering.

Όσον αφορά το WC, αυτό υπάρχει κατεβαίνοντας στο υπόγειο δεξιά, και είναι μια κοινή τουαλέτα ανδρών / γυναικών, που παρά τον συνωστισμό, εγώ τη βρήκα πολύ καθαρή!

Ήρθε η ώρα να αναφερθώ στο μενού. Αυτό λοιπόν περιλαμβάνει καμιά 12αριά τυλιχτά και των τριών χωρών, όπως Samosas, Falafel, Quesadillas, Burritos, τη θρυλική σπεσιαλιτέ τους chimichanga με κοτόπουλο και θαλασσινά, κοτόπουλα tandoori & curry, κ. λπ. σε τιμές από 3.50-6.50 €. Σερβίρουν ακόμη Nachos & Tortilla chips, ~4-6 €, 4 σαλάτες, περί τα 5 €, τυλιχτά λίγων θερμίδων, και 4 γλυκά στα 2.90 €.
Υπάρχουν ακόμη φυσικοί χυμοί, αναψυκτικά, μπύρες, sangria, margarita και συνοδευτικά πιάτα.

Έχοντας διαβάσει προσεκτικά τις προηγούμενες κριτικές στο σάιτ και βλέποντας τις τωρινές τιμές του καταλόγου του Ε, διαπίστωσα ότι τόσο στο 2016 όσο και φέτος έχουν προβεί σε αυξήσεις των τιμών τουλάχιστον κατά 10% κάθε χρόνο! Βέβαια, είναι γεγονός ότι το Ε παραμένει πάντα ιδιαίτερα δημοφιλές στέκι, και οι τιμές είναι συνάρτηση προσφοράς και ζήτησης.
Ωστόσο, σε εποχή κρίσης, θεωρώ ότι καλό θα ήταν οι τιμές να παραμένουν πλέον σταθερές για αρκετά μεγαλύτερο διάστημα!
Ως παλιός χρήστης του σάιτ μας, ευελπιστώ ότι το αίτημά μου θα εισακουστεί!!

Φάγαμε τελικά τα εξής:

• Από μια μικρή chimichanga με κοτόπουλο, δηλαδή σταρένια τορτίγια με κοτόπουλο, ντομάτα, κίτρινο τυρί, σος πιπεριάς jalapenos, φασόλια χυλωμένα και εξαιρετική sour cream, που μας πληροφόρησαν ότι δεν την προσθέτουν εντέλει εξωτερικά στην τορτίγια, όπως τη δοκιμάσαμε στο ALTAMIRA, αλλά γεμίζουν την τορτίγια με sour cream χρησιμοποιώντας έναν ειδικό γεμιστήρα, που της προσδίδει παντού μια γεύση καταπληκτική. Όντως, το κάτι άλλο!! Τιμή 2Χ3.90=7.80 €.

• Ο φίλος μου πήρε ένα burrito, δηλ. τορτίγια με κιμά, ντομάτα, μεξικάνικο ρύζι, τυρί και φασόλια χυλωμένα. Το δοκίμασα και εγώ και ήταν νοστιμότατο! Τιμή στα 5.10 €.

• Ο φίλος μου ήπιε απ’ τους φυσικούς χυμούς φρούτων και λαχανικών, ένα vampiro, με βάση το παντζάρι, καρώτο, μήλο και τζίντζερ. Επίσης καταπληκτικός χυμός! Τιμή στα 2.70 €.

• Εγώ για τελική επίγευση δοκίμασα απ’ τα γλυκά την κλασική τους Jamaica, που με είχε ενθουσιάσει στο ALTAMIRA, και είναι μια πάστα από μαύρη σοκολάτα bitter, με μαύρο ρούμι Καραϊβικής. Εξίσου τέλεια, αν και κάπως μικρότερη σε ποσότητα. Υποθέτω ότι έρχεται έτοιμη απ’ το ALTAMIRA. Τιμή 2.90 €.

Πληρώσαμε συνολικά 18.50 € (1/9 € το άτομο), απολαμβάνοντας το γεύμα μας εις το ακέραιο, και βέβαιοι ότι θα το επαναλάβουμε για τα υπόλοιπα καλούδια τους!

Μας κέρασαν σούπα γλυκιάς κολοκύθας, με τζίντζερ και κρέμα γάλακτος, που ήρθε σε μικρό πλαστικό ποτήρι για τη δοκιμή μας. Εξίσου νόστιμη με τα υπόλοιπα, και πολύ ευγενική σαν χειρονομία.

Συμπερασματικά λοιπόν, θεωρώ ότι το ETNICO, με τις ποικίλες νοστιμιές του, διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτή την εκκολαπτόμενη νέα κουλτούρα της παγκοσμιοποιημένης, πολυεθνικής γαστρονομίας, η οποία τείνει να εξαπλωθεί λίγο-πολύ σε κάθε γωνιά του Πλανήτη μας.
Αυτό το fusion υλικών και γεύσεων καλά κρατεί, και το ξενυχτάδικο ETNICO, οιονεί σε 24ωρη βάση, εξελίσσεται με το σπαθί του σε στέκι ψαγμένων καλοφαγάδων.

Οι αμύητοι έχετε την ευκαιρία να ταξιδέψετε στις γεύσεις του, είτε ξενυχτάτε είτε όχι. Αλλιώς κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε σαν βαθιά νυχτωμένοι…
Εσείς εντέλει επιλέγετε!!

30 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Τετάρτη μεσημέρι 22/11, μια τυπική ηλιόλουστη μέρα του Νοέμβρη, αποφασίζουμε τρεις φίλοι να δοκιμάσουμε το νέο στέκι κρεατοφαγίας πίσω απ’ το Hilton, το BENTHRH ROAST HOUSE (BRH), η ονομασία του οποίου είναι συνδυασμός της οδού (βρίσκεται στο Νο. 5 της οδού Βεντήρη, από τον στρατηγό και συγγραφέα του 20ου αιώνα Κωνσταντίνο Βεντήρη), και της γαστρονομικής του κατηγορίας (αφού Roast House είναι το ψητοπωλείο αγγλιστί).
Μη φανταστείτε μια συνοικιακή ψησταριά, ούτε μόνο ψητά κρέατα. Αλλά, ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά τους.

Το BRH άνοιξε τον φετινό Απρίλη και, καθώς φαίνεται, έλαχε σε μένα ο κλήρος να το παρουσιάσω πρώτος στο σάιτ με τη σημερινή κριτική μου. Πρόκειται για έναν ισόγειο, τεράστιο και επιβλητικό χώρο, που συνδυάζει πρωτότυπα την κλασική με τη μοντέρνα διακόσμηση, στην οποία επικρατούν ξύλο, δέρμα και μέταλλο!

Ο χώρος είναι ιδιοκτησία, όπως μάθαμε, του επιχειρηματία κ. Θύμιου Κουτσούμπα, ο οποίος έχει ακριβώς δίπλα το γνωστό μας ‘Αγορά Select’. Την εντυπωσιακή, αν και κάπως εκκεντρική διαρρύθμιση, είχε αναλάβει ο Αρχιτέκτονας κ. Δημήτρης Παυλής.

Για να μπει κανείς πρέπει να διαβεί μια μεγαλοπρεπή δίφυλλη πόρτα εισόδου με λαμπρό χαλκό, πιάνοντας αντί για χερούλια δύο πρωτότυπα μεταλλικά κέρατα ζώου! Με το που μπαίνεις αντικρίζεις ψηλά απέναντί σου ένα μεγάλο ψυγείο-βιτρίνα με όλα τα είδη ενός χασάπικου, όπως τσιγκέλια με αρνιά και άλλα σφάγια, αλλαντικά, κ. λπ. Ενόσω τρώγαμε, είδαμε ξεκρέμασμα μεγάλου αρνιού, που κατέβηκε στην κουζίνα για τα περαιτέρω, μια διαδικασία που ξεκινάει καθημερινά, όπως μας είπαν, από τις 3 το μεσημέρι και μετά. Άλλωστε, το μαγαζί είναι ανοιχτό κάθε μέρα, κατά το δωδεκάωρο από 13.00 μέχρι 01.00.

Μπροστά σου προβάλλει η ανοιχτή κουζίνα με διαφανή τζάμια που σχηματίζουν γάμα, και μέσα της βλέπεις την σεφ κυρία Εύα Ζώτο και δύο βοηθούς της μάγειρες με τις λευκές στολές και τα σκουφιά, όλους τους να εργάζονται πυρετωδώς.

Η ευρύχωρη αίθουσα εστίασης φωτίζεται από μια σειρά πολυτελών πολυελαίων, οι οποίοι της προσδίδουν μια αίσθηση αρχοντιάς. Η σάλα χωρίζεται στα δυο: δεξιά της εισόδου, ο χώρος για τους καπνιστές (περίπου 90 άτομα), ενώ αριστερά, ο χώρος των μη καπνιστών, για καμιά 60αριά θαμώνες. Εμείς πήγαμε γύρω στις 2 μ. μ. και σε μια ώρα το BRH είχε μισογεμίσει. Ο εξαερισμός της αίθουσας ήταν βέβαια υποδειγματικός.

Οι τοίχοι ήταν επενδεδυμένοι με πλινθοδομή καφέ αποχρώσεων, οι δε κολώνες, με επένδυση χαλκού, ήταν διακοσμημένες με λευκές κεφαλές ελαφιών!! Εξάλλου, στις πίσω όψεις υπήρχαν μεγάλοι καθρέφτες, ενώ στους τοίχους διακρίνονταν μικρά κάδρα, με ποικίλα σχέδια, και φυσικά υπήρχε και η γωνιά του μπαρ, η οποία βρίσκεται στον χώρο των καπνιστών, στη δεξιά πλευρά.

Τα μεγάλα ξύλινα τραπέζια, σε σωστές αποστάσεις μεταξύ τους, καθώς και τα ξύλινα δάπεδα, έδιναν τη δέουσα αίσθηση σοβαρότητας στην αριστοκρατική σάλα, ενώ τα αναπαυτικά καθίσματα ήταν επενδεδυμένα με δέρμα και σουέτ, ή πάντως πολύ καλές απομιμήσεις του.
Η τεράστια τζαμαρία στην πρόσοψη επί της Βεντήρη έλουζε την αίθουσα με άπλετο φως, ενώ οι περαστικοί, Έλληνες αλλά και τουρίστες, θαύμαζαν μέσω της τζαμαρίας τον χώρο, καθώς και το μεγάλο μενού που υπήρχε εξωτερικά.

Από τα μεγάφωνα ακούγαμε μουσική lounge και τζαζ στη σωστή ένταση, που επέτρεπε να απολαύσει κάποιος το φαγητό του, συνομιλώντας με την παρέα του.

Τα WC βρίσκονται στο υπόγειο, όπου κατεβαίνεις από μια ευθύγραμμη σκάλα, παρατηρώντας κατά σειρά: έναν βοηθητικό χώρο της κουζίνας, την κάβα με τα κρασιά, τοποθετημένα σε ξύλινα ράφια σχήματος ρόμβου, και στη συνέχεια, δύο γυναικεία και δύο ανδρικά WC, καθώς και ένα πέμπτο για το προσωπικό, όλα τους υποδειγματικά καθαρά και ντυμένα με μεγάλα μαύρα πλακάκια τοίχου και δαπέδου.

Η εξυπηρέτηση πραγματοποιείται από 4-5 νεαρούς, κατηρτισμένους και ευγενικούς σερβιτόρους, που ήταν ομοιόμορφα ντυμένοι με σιελ πουκάμισα και ποδιές τζιν, με δερμάτινες μαύρες τσέπες. Αν βαθμολόγησα την εξυπηρέτηση με 3 στα 4, είναι επειδή κάποιες στιγμές φαίνονταν αμήχανοι, όπως π. χ. κατά τη στιγμή της αποχώρησής μας, όπου κανείς δεν μας αποχαιρέτησε.
Γι’ αυτό τα επισημαίνουμε όλα αυτά, ώστε σταδιακά να βελτιώνονται…

Το μενού είναι πραγματικά πολυσέλιδο και εντυπωσιακό, και μάλιστα υπάρχει ειδικός κατάλογος με 7-8 πιάτα ημέρας, ανάμεσα στα οποία υπήρχε σούπα ημέρας στα 7 €, λαχανοντολμάδες και μπριάμ στα 7.50 €, τόνος σχάρας με νιόκι περουβιανής πατάτας, στα 20 €, σιουφιχτά με μοσχαρίσια μάγουλα, 14 €, κ. λπ.

Το κυρίως μενού περιλαμβάνει τις εξής κατηγορίες: 6 ορεκτικά από 7-12 €, 5 αλοιφές στα 4-8.50 €, 7-8 σαλάτες από 8-14 €, πίτες φούρνου στα 7-8 €, λουκάνικα 7-9 €, τυλιχτά από 6-10 €, καμιά 30αριά κύρια πιάτα, στη σούβλα, τον φούρνο ή τα κάρβουνα, από 10 μέχρι 60 €, τιμή που αφορά το Tomahawk Black Angus 1000 gr. (!! ). Αναφέρονται ακόμη καμιά 10αριά τυροκομικά προϊόντα, καθώς και 6 γλυκά ~ 6 €.
Στο τραπέζι μας υπήρχε καρτελάκι με προσφορά το κρασί Χατζημιχάλη Terra Nova, λευκό στα 12 € και κόκκινο στα 14 €.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακός είναι ο κατάλογος των ποτών, με 100 τουλάχιστον ετικέτες εμφιαλωμένων κρασιών, ορισμένες των οποίων κάπως υπερτιμημένες. Τα λευκά από 17-42 €, για το Cuvee Χατζηδάκη ΠΟΠ Ασύρτικο Σαντορίνης, τα ροζέ από 19-28 €, και τα κόκκινα από 19-62 €, τιμή που αναφέρεται στο MAVRO-T, Μαυροτράγανο του Αυγουστιάτη. Σερβίρουν φυσικά και κρασιά σε ποτήρι.
Αναγράφονται επίσης περί τις 30 μπύρες από 3-6 €, με φοβερή επιλογή μικροζυθοποιών από κάθε γωνιά μας, γλυκά και αφρώδη κρασιά μας, αποστάγματα των 50 ml ~ 4 €, καθώς και τα συνήθη αναψυκτικά.

Εμείς, μετά από μελέτη και ώριμη σκέψη, μοιραστήκαμε δύο πιάτα ημέρας, ένα πιάτο του μενού, καθώς και τη μεγάλη τους σπεσιαλιτέ του μαγαζιού:

• Μια μερίδα λαχανοντολμάδες, που ήταν 4 μεγάλοι με την κλασική σος αυγολέμονο, και περιείχαν κιμά και ρύζι. Αρκετά καλό πιάτο ημέρας, στα 7.50 €.

• Μια μερίδα σιουφιχτά με μοσχαρίσια μάγουλα. Ήταν πιάτο ημέρας και μάλιστα βαθύ, με μπόλικα σιουφιχτά (τα γνωστά χειροποίητα Κρητικά ζυμαρικά, κυλινδρικού σχήματος), και 7-8 κομμάτια μοσχαρίσια μάγουλα, σιγομαγειρεμένα με κρασί, ως συνήθως. Συνοδεύονταν από κομμένα ντοματίνια. Μας έφεραν βάζο με μουστάρδα για τα μάγουλα, καθώς και σκεύος με παρμεζάνα για τα σιουφιχτά. Δεν μας ενθουσίασαν ιδιαίτερα, αφού όλα τα κομμάτια του μοσχαριού δεν ήταν εξίσου μαλακά και τρυφερά. Τιμή στα14.00 €.

• Απ’ το μενού δοκιμάσαμε ένα τυλιχτό τους σουβλάκι, μια πίτα με αρνάκι, που κυριολεκτικά έλιωνε στο στόμα! Πρόκειται για τεράστιες χειροποίητες πίτες, φτιαγμένες από καλαμπόκι και σιτάρι, που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με αυτές του εμπορίου. Το αρνί εξαιρετικής ποιότητας, όπως αυτό που ξεκρέμασαν απ’ το τσιγκέλι λίγο πριν! Η πίτα περιείχε ακόμη αγγούρι, φρέσκα κρεμμύδια και αρωματική σος γιαουρτιού με μυρωδικά. Σερβίρεται με εκκεντρικό τρόπο σε μια ξύλινη θήκη με δύο υποδοχές. Ποιότητα και ποσότητα ανυπέρβλητες στην κυριολεξία, και γι’ αυτό και η τιμή στα 8.00 €!

• Έχοντας πάει διαβασμένοι, ζητήσαμε τη μεγάλη σπεσιαλιτέ του BRH, που είναι η ταλιάτα από μοσχαρίσιο διάφραγμα Black Angus 500 gr., και την οποία ο σερβιτόρος φλαμπάρισε μπροστά μας, σβήνοντάς τη με ουίσκι Jack Daniels, κόβοντάς την σε εγκάρσια κομμάτια και σερβίροντάς την στα πιάτα μας, με πατάτες φούρνου που δεν είχαν αποφλοιωθεί. Νοστιμότατο πιάτο που άρεσε σε όλους μας! Τιμή τώρα στα 24 € (παρά το γεγονός ότι ο ηλεκτρονικός κατάλογος την αναφέρει ακόμα με την παλιά τιμή των 20 €, που ελπίζω σύντομα να μεριμνήσουν ώστε να επικαιροποιηθεί! ).

• Ήπιαμε ένα εμφιαλωμένο νερό Ζαγόρι, τιμής 1.70 €.

• Διαλέξαμε επίσης τρεις ξεχωριστές μπύρες: Εγώ ήπια την Κρήτη India Pale Ale της Ψακί / Σόλο, 7.50 βαθμών οινοπνεύματος, στα 5.90 €. Τα φιλαράκια μου δοκίμασαν μια Septem Sunday’s Golden Ale με μέλι, 6.50 βαθμών, στα 5.20 €, και μια Νήσος Κυκλάδων Pilsner, 5 βαθμών, στα 4.90 €. Εύγε στον sommelier!

Ο λογαριασμός, στα 71.20 € για όλα αυτά, δηλ. 17/25 € το κεφάλι χωρίς ποτά, κινήθηκε μέσα σε εύλογα πλαίσια για έναν νέο και ευπρεπή χώρο όπως το BRH!!

Μας κέρασαν άφθονο λικέρ μαστίχα Χίου, που ήρθε σε ωραίο κρυστάλλινο μπουκαλάκι, σε ποτήρια που στη βάση τους είχαν κερασάκι και ποτό μαρασκίνο.
Επίσης, πορτοκαλόπιτα με εκλεκτό παγωτό καϊμάκι. Μας πληροφόρησαν ότι όλα τα γλυκά παρασκευάζονται απ’ το προσωπικό της κουζίνας τους.

Συμπερασματικά, θεωρώ ότι πρόκειται για μια αξιόλογη νέα άφιξη στο κέντρο της Αθήνας, που δικαιολογημένα προσελκύει Έλληνες αλλά και ξένους τουρίστες, οι οποίοι επιθυμούν εκλεκτά κρέατα ψημένα σωστά, καθώς και άλλα πιάτα ημέρας, έξοχες Ηπειρώτικες πίτες, μοναδικά τυλιχτά, και ποικιλία ποτών για κάθε βαλάντιο.

Προσωπικά πιστεύω ότι το μαγαζί αυτό έχει τις προϋποθέσεις για να εξελιχθεί σε ένα ακόμη γαστρονομικό στέκι κρεατοφαγίας!!

28 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

«Ήμουνα νιος κι άσπρισα. 40 ολάκερα χρόνια πέρασαν από το 1977 που την άνοιξα». Ένα κάδρο στον τοίχο με τον χάρτη της Κρήτης φανερώνει την καταγωγή του. Μιλάμε για την ΚΑΝΤΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ ΣΕΡΒΙΑΣ, στην καρδιά της Πρωτεύουσας, καταμεσής της Πλατείας Συντάγματος, στον 9ο όροφο της παλιάς γωνιακής πολυκατοικίας Καραγιώργη Σερβίας 2 & Σταδίου.

Σε ένα χώρο μετά βίας 60 τ. μ., στην ταράτσα του κτιρίου αυτού, με πρόσβαση από τα δύο ασανσέρ, υπάρχει ο προθάλαμος με τα 3 τραπεζάκια, αριστερά ο μικροσκοπικός χώρος της κουζίνας όπου εργάζεται με τον βοηθό του, και μπροστά ο κυρίως χώρος, η βεράντα με την τέντα της για προστασία απ’ τον ήλιο ή τη βροχή, 6-7 στρογγυλά τραπέζια, μεταλλικά ή μαρμάρινα, για 20 το πολύ τυχερά άτομα, και τριγύρω ζαρντινιέρες με φυτά που ομορφαίνουν την όλη ατμόσφαιρα.

Ας είναι καλά οι λιγοστοί φίλοι χρήστες που μας παρουσίασαν την καντίνα και που μας λείπουν πολύ τώρα τελευταία: ο baron rouge, που την εισήγαγε πρώτος στο σάιτ μας τον περσινό Φλεβάρη, φαντάρος πρόσφατα, που έχουμε να τον ακούσουμε εδώ κι ένα χρόνο, η evi, που ακολούθησε πέρσι τον Μάη, και η οποία εξαφανίστηκε εδώ και ένα εξάμηνο, με εξαίρεση την κριτική της MARIA’S προ διμήνου, το Χρυσανθεμάκι, εικονοκλαστικό πάντα, που τη βρήκε ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι, και τελευταίος ο Arkouditsos, που μας τη θύμισε προ ημερών…

Ένα τέτοιο διαμαντάκι, με 4 μόνο κριτικές!! Τι κρίμα να μας κυριεύουν επιθυμίες συνήθως για διάφορα δήθεν στέκια και ποικίλες καταναλωτικές μόδες, σημεία των καιρών!!

Την ΚΑΝΤΙΝΑ, που την ξέρουν εδώ και χρόνια όσοι δουλεύουν στα πέριξ γραφεία και μαγαζιά, καθώς και οι φίλοι τους, δεν θέλουν να την πολυδιαφημίζουν, μιας και ο χώρος είναι περιορισμένος και έτσι γεμίζει από νωρίς το μεσημέρι και χρειάζεται σχεδόν καθημερινά ορθοστασία και αναμονή, μέχρι να κάτσεις και να γευθείς τα φρεσκότατα καλούδια της.

Η ΚΑΝΤΙΝΑ λοιπόν είναι ανοιχτή μόνο τις καθημερινές απ’ το πρωί μέχρι τις 5 μ. μ. ή μέχρις εξάντλησης των φαγητών. Μη διανοηθείτε να σκεφθείτε πονηρά, ότι δεν θα ταλαιπωρηθείτε με αναμονές, κάνοντας κράτηση. Είναι αυτονόητο ότι τηλέφωνο, σταθερό ή κινητό, δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια. Φροντίστε να πάτε νωρίς κι αν χρειαστεί, οπλιστείτε με τη δέουσα υπομονή. Αν τη βρείτε γεμάτη, δοκιμάστε αργότερα, ή μιαν άλλη φορά!!

Η ΚΑΝΤΙΝΑ είναι ένα στέκι μιας άλλης εποχής, ένα ταβερνείο που παρέμεινε αναλλοίωτο στο πέρασμα των δεκαετιών. Και το τεράστιο contrast, αυτή η φοβερή αντίθεση, συνίσταται στο ότι δεν τη συναντούμε στο Περιστέρι, στην Παλιά Κοκκινιά, την Καισαριανή ή το Πολύγωνο… Βρίσκεται στο κέντρο του πολύβουου κέντρου της Αθηναϊκής μας Μητρόπολης: ένα κόσμημα της Πλατείας Συντάγματος! Χαίρε ώ Χαίρε Ελλάς των αντιθέσεων, του ύψους ή του βάθους!!

Σε τι, άραγε, συνίσταται η αξία της ΚΑΝΤΙΝΑΣ, με τους χιλιάδες πιστούς της; Προσφέρει 5-6 καλούδια, άριστα και φρέσκα, σε αξιοζήλευτα χαμηλές τιμές. Είναι το πιο τίμιο μαγαζί του κέντρου, που ποτέ δεν διανοείται να σε κοροϊδέψει. Προσφέρει λοιπόν: φέτα ή αγγουροντομάτα στα 3 €, χορταστικές ομελέτες ή χωριάτικη σαλάτα, στα 4 €, εκλεκτά λουκάνικα ή φανταστικά μπιφτέκια με φρεσκοκομμένες τηγανιτές πατάτες που έκαναν θραύση, στα 5 € (συγνώμη αν παρέλειψα κάτι). Από ποτά, μπύρες, χύμα λευκό ή κόκκινο κρασί, και φυσικά Κρητική ρακή, γύρω στα 2-4 €.

«Κάλλιο πέντε και στο χέρι…» που λέει ο σοφός λαός μας. Πέντε είδη εδεσμάτων, όλα-όλα, μέχρι πέντε ευρώ και το αντίτιμό τους. Το value for money που εδώ σε μας φτάνει το 4 στα 4, σίγουρα είναι απειροελάχιστο για να ανταποκριθεί στη μονάκριβη αξία που εκπροσωπεί η ΚΑΝΤΙΝΑ και η Κρητική ψυχή της, κοντά μισόν αιώνα!

Τι μου θυμίζει; Σε μας τους πιο παλιούς και κομμάτι πιο περπατημένους, μου θύμισε αμέσως το ΟΙΝΟΜΑΓΕΙΡΕΙΟ του ΠΑΟ, δίπλα στο γήπεδο της Λεωφόρου, έστω κι αν έχω να πάω πάνω από μια δεκαετία, με τα πέντε καλούδια του κι εκεί: κεφτεδάκια, ντολμαδάκια, συκωτάκια, μπακαλιάρο σκορδαλιά και φοβερές πατάτες. Αυτό είναι η Ελλάδα μας, άντε και καμιά φασολάδα, ή κάνας μουσακάς… Κι ας έχουμε κατακλυσθεί από Άγιους Βαλεντίνους, Black Fridays καληώρα, sushi, fusion, και πάει λέγοντας. Η ΚΑΝΤΙΝΑ βρίσκεται ακόμα εκεί ψηλά, για να μας θυμίζει τις ρίζες μας, ρε γαμ…!!

Εγώ πήγα την Τρίτη 21/11 στις 13.15 και πρόλαβα τραπέζι στη βεράντα. Σε 10 μόλις λεπτά, όλα τα τραπέζια γέμισαν… Η μέρα καταπληκτική, ο ουρανός ηλιόλουστος, χωρίς το παραμικρό νέφος, όπως όταν ήμουνα παιδί. Η ορατότητα απεριόριστη τριγύρω, από τα πρωτοβρόχια που είχαν προηγηθεί.
Και τι δεν βλέπω στα πέριξ: αριστερά μου τη Βουλή και πάνω της τον Υμηττό, σχεδόν δίπλα μου, κι ας μεσολαβεί καμιά 10αριά χιλιόμετρα απόσταση. Πιο δίπλα, ο Εθνικός Κήπος και στο βάθος το Καλλιμάρμαρο Στάδιο κι ο Λόφος του Αρδηττού. Μπροστά μου, η Πλατεία του Συντάγματος, ενώ στο βάθος ο Σαρωνικός με την Αίγινα και δεξιά οι συνοικίες του Πειραιά…
Όλο σχεδόν το Λεκανοπέδιο φαινόταν πανοραμικά από κει πάνω! Πώς λοιπόν, με τέτοια θέα και τέτοιες μυρουδιές να μη μου ανοίξει η όρεξη;

Έφαγα λοιπόν μια ομελέτα, χορταστικότατη, ολόκληρο πιάτο, γεμάτη τυρί και λουκάνικα. Τη συνόδεψα με το φρέσκο ψωμί, δυο φέτες που μου έφερε, και ξεδίψασα με το κρύο νεράκι σε κανάτα.

Μου γύρεψε 4 €, όλα κι όλα. Του έδωσα 5 και με χιλιοευχαρίστησε, λέγοντας μου να ξανάρθω για τα υπόλοιπα φαγιά του, τη μικρή αλλά ανεκτίμητη πραμάτεια του.
Και να φανταστείτε πως μέσα στη βαβούρα ξέχασα να ρωτήσω το όνομά του. Ελπίζω να μας το πει ο επόμενος χρήστης, αρκετά σύντομα…

Γιατί, αγαπητές φίλες και φίλοι χρήστες, όσοι περνάτε απ’ το Σύνταγμα και δεν ανεβείτε, να είστε σίγουροι πως θα χάσετε μια μοναδική ευκαιρία για τίμιο και πάμφθηνο φαγητό, από έναν μερακλή και μπεσαλή του είδους, που δίνει την ψυχή του καθημερινά, ένα πιάτο σπιτικό φαΐ και συνάμα την Αθήνα πιάτο!!

Υ. Γ. Φίλε Vaggg έχεις απόλυτο δίκιο στη διευκρίνισή σου. Σε σαλάτες & ορεκτικά του ALTAMIRA μέτρησα εκ παραδρομής μεγάλες και μικρές μερίδες. Φταίει, βλέπεις, η καλή παρέα της βραδιάς που έχασα το μέτρημα…
Συμφωνώ και με την πρότασή σου για ανανέωση του μενού, ώστε να συμπεριληφθούν νέα πιάτα και τάσεις.
Εδώ τουλάχιστον στην ΚΑΝΤΙΝΑ, με τα πιάτα μετρημένα στα δάχτυλα, δύσκολα μπερδεύεται κάποιος στο μέτρημα…

24 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Κλείνοντας σύντομα τον τρίτο χρόνο μου στο site, αποφάσισα για πρώτη φορά να επανέλθω γράφοντας δεύτερη κριτική για το κλασικό στέκι των Ιλισίων, το εστιατόριο OROSCOPO, που η κουζίνα του λειτουργεί καθημερινά από 13.00 μέχρι τα μεσάνυχτα!
Εν τω μεταξύ, στους 20 μήνες απ’ την προηγούμενη κριτική μου, παίρνω κατά καιρούς για το σπίτι φαγητά σε πακέτα, κυρίως ζυμαρικά, πίτσες και σαλάτες, όλα τους εκλεκτά και νόστιμα πιάτα! Εξακολουθούν να μην έχουν delivery.

Στην πρώτη μου κριτική είχα αναφερθεί αναλυτικά στον συγκεκριμένο χώρο και την ιστορία του, την ευγενική πάντοτε εξυπηρέτηση, το μενού του με τις ελληνικές και ευρωπαϊκές σπεσιαλιτέ που προσφέρει στην εγχώρια και την ξένη πελατεία του, τη γκάμα των τιμών των διαφόρων κατηγοριών εδεσμάτων, κ. λπ.

Εδώ, λοιπόν, θα προσθέσω γενικές εντυπώσεις μου από την επίσκεψή μας της περασμένης Τέταρτης 15/11, η οποία πραγματοποιήθηκε απ’ την τετραμελή παρέα μας αργά το μεσημέρι και θα αναφερθώ σε φαγητά, κεράσματα, καθώς και τις γενικότερες διαπιστώσεις μου σχετικά με το γαστρονομικό αυτό κόσμημα της γειτονιάς μου αλλά και της Αθήνας που συνεχίζει ακμαίο, αφότου ξεκίνησε δίπλα στο Caravel στις αρχές της δεκαετίας του 80!

Υπενθυμίζω ότι το OROSCOPO με την κλασσική αίθουσα εστίασης και τις απαλές ροζ αποχρώσεις, καθώς και την ωραία θέα στο μικρό πάρκο, κοσμείται απ’ τα 12 ζώδια του ζωδιακού κύκλου, που είναι σχεδιασμένα στο πρόσθιο τμήμα του δαπέδου του παταριού, σε σημείο εμφανές απ’ την είσοδό του, καθώς και τον εξωτερικό χώρο. Οι μεγάλες τζαμαρίες στην πρόσοψη κλείνουν τον χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι παραμένουν ανοιχτές, προσδίδοντας μια συνέχεια στον χώρο εστίασης των 100 περίπου θαμώνων (εσωτερικά, εξωτερικά και σε 3-4 τραπέζια στο πατάρι). Τώρα βέβαια που βρισκόμαστε στην ενδιάμεση εποχή, και συγκεκριμένα κατά την υγρή φθινοπωρινή μέρα της επίσκεψής μας, θεωρώ ότι θα έπρεπε μάλλον να κλείσουν, ώστε οι παρέες που γευμάτιζαν παρά το προχωρημένο της ώρας να νιώθουν πιο άνετα. Φυσικά το μετέφερα στον ευγενικό σερβιτόρο, ο οποίος επιφυλάχτηκε να το διαβιβάσει στη Διεύθυνση.
Απ’ τα μεγάφωνα ακούγαμε ευχάριστη μουσική lounge, στη σωστή ένταση.
Τα WC που βρίσκονται στο πάνω επίπεδο είναι πεντακάθαρα και διακοσμημένα με όμορφα λουλούδια.

Έχοντας αποκομίσει απ’ το παρελθόν τις καλύτερες γευστικές εντυπώσεις, ενδιαφέρθηκα να ρωτήσω τα ονόματα των ιθυνόντων. Ο έμπειρος σεφ τους, εδώ και πολλά χρόνια, είναι ο κ. Γιάννης Κουκουβλής, ενώ ο Διευθυντής του OROSCOPO είναι ο κ. Δημήτρης Δημόπουλος, της δε σάλας, ο κ. Ζαφείρης Μπερέτσος, οι τρεις άνθρωποι που -πλαισιωμένοι από 10μελές περίπου επιτελείο κουζίνας και σερβιρίσματος στις δύο βάρδιες- φροντίζουν πάντοτε για την άριστη εικόνα του μαγαζιού τους.

Μελέτησα, ως συνήθως, το μενού, που από πέρσι θαρρώ πως διευρύνθηκε κάπως σε εδέσματα, και ίσως κάποιες τιμές του αυξήθηκαν λίγο, κατά 5-10%. Υπάρχουν τώρα περί τα 12 ορεκτικά και σούπες στα 7-14 €, 6 σαλάτες, στα 8.90 €, καμιά 10αριά ζυμαρικά και ριζότο, στα 9-14 €, 10 πίτσες από 10-14 €, γύρω στις 10 σπεσιαλιτέ κρεατικών κ. λπ., στα 12-18 €, και 3 ψαρικών, στα 17-22 €. Σερβίρουν ακόμη 6 πλήρη μενού, από 22-30 €.
Θα σημειώσω εδώ τη μοναδική μου παρατήρηση, σχετικά με κάποιες τιμές του καταλόγου: Παρά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο μαγαζί εδώ και 4 σχεδόν δεκαετίες έχει καθιερωθεί σε διεθνές αλλά και ελληνικό κοινό (και δικαιολογημένα αφού οι μερίδες του είναι πολύ χορταστικές, η ποιότητα και το μαγείρεμα άριστα, το δε σερβίρισμα επίσης ευγενέστατο και ευπρεπές σε όλα) νομίζω ότι, για τη σεβαστή ελληνική πελατεία του που το τιμά όλο αυτό το διάστημα της κρίσης, θα μπορούσε να συμπιέσει κάπως ορισμένες τιμές ορεκτικών και κύριων πιάτων.
Είναι κάτι που πιστεύω πως τα αξιόλογα στελέχη του OROSCOPO μπορούν σαφώς να το αντιμετωπίσουν και να το ρυθμίσουν, γεγονός που με τη σειρά του ασφαλώς θα συντελέσει σε περαιτέρω αύξηση της εγχώριας πελατείας τους!

Εμείς λοιπόν δοκιμάσαμε τα εξής πιάτα:

• Στην αρχή ήρθαν τέσσερα φουρνιστά καρβελάκια φρέσκου λευκού ψωμιού, με ντιπ από πάστα ελιάς και σος γιαούρτι, με κρεμμυδάκι και άνηθο. Τιμή, στα 1.60 Χ 4 = 6.40 €.

• Μας ρώτησαν αν θέλαμε νερό σε κανάτα ή εμφιαλωμένο και εμείς ζητήσαμε δύο εμφιαλωμένα. Τιμή 2 Χ 1 = 2.00 €.

• Λόγω ευγενικών κερασμάτων, που θα αναφέρω στη συνέχεια, περιοριστήκαμε σε κυρίως πιάτα. Έτσι, εγώ πήρα μια μερίδα φρέσκες ταλιατέλες ραγού μπολονέζ. Πρόκειται για συνταγή σπιτική, με τρυφερά κομμάτια μοσχαριού γάλακτος, που ήρθαν σε ένα βαθύ πιάτο και συνοδεύονταν από αρακά και καρώτο. Χορταστικό και γευστικότατο. Τιμή, στα 9.80 €.

• Πήραμε ακόμα ένα χοιρινό κότσι, μια μεγάλη μερίδα, επίσης πεντανόστιμη, σιγομαγειρεμένη σε ελληνική μπύρα, που ήρθε με σαλάτα λάχανο και 4 κομμάτια μήλου και συνοδεύονταν από συμπαγή πουρέ πατάτας σε στρογγυλή μορφή, και σος μουστάρδας σε μπολάκι. Τιμή 12.90 €.

• Μια καρμπονάρα σε βαθύ πιάτο, πολύ καλή, με το καπνιστό μπέικον, το αυγό και την τριμμένη παρμεζάνα (η οποία ήρθε σε μεγάλο ασημένιο μπολ για όλα τα ζυμαρικά μας). Τιμή, στα 9.80 €.

• Τέλος, ένα ζυμαρικό σπέσιαλ Oroscopo, που ήταν φαρφάλες με σολομό, σε βαθύ πιάτο, με μπρικ, βότκα, κομμάτια μαϊντανού, και τριμμένη παρμεζάνα. Ένα πιάτο μοναδικής νοστιμιάς, που φυσικά το δοκίμασα κι εγώ, ώστε να έχω προσωπική άποψη. Τιμή 13.80 €.

Μας κέρασαν στην αρχή ζεστές πρασόσουπες σε μπολάκια, καθώς και 4 πουγκάκια τυριών με ελληνικές μαρμελάδες και γαρνιτούρα σαλάτα πράσινη, που ήταν εκλεκτά!
Για την τελική μας επίγευση, μας πρόσφεραν 4 σφηνάκια γρανίτα λεμόνι, ενώ μοιραστήκαμε ένα cheesecake (συμπαθητικό) και ένα mille-feuille (καλό).
Οι ευγενικές αυτές χειρονομίες ανεβάζουν δικαιολογημένα το OROSCOPO στην υπόληψή μας και τους ευχαριστούμε από καρδιάς!

Πληρώσαμε 54.70 €, δηλ. κατηγορία 10/16 € το άτομο, ποσό που σαφώς άξιζε για τα συγκεκριμένα άριστα πιάτα που διαλέξαμε.

Είναι αυτονόητο ότι προτείνω κι εγώ το OROSCOPO για μια ευχάριστη βραδινή έξοδο, ή ένα μεσημεριανό σας γεύμα.
Το μαγαζί είναι επάξια λίαν δημοφιλές, λίγο-πολύ στους περισσότερους από εμάς, αφού άλλωστε το site μας έκανε εκεί προ διετίας συνάντηση γευσιγνωσίας των καλοφαγάδων του!

Εξάλλου, η παρούσα κριτική μου, 85η κατά σειρά, δικαιολογημένα θα του διατηρήσει υψηλή Αξιολόγηση και Βεβαιότητα, τουλάχιστον 85% (είδατε σύμπτωση αυτοί οι αριθμοί! ), τοποθετώντας το OROSCOPO στην 1η δεκάδα των εστιατορίων μας της Αθήνας!

Εύχομαι και εις ανώτερα!!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη piperman.

17 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μετά τη φθινοπωρινή ανομβρία στην Αθήνα, τη Δευτέρα 13/11 άρχισαν επιτέλους τα πρωτοβρόχια! Το ίδιο βράδυ, που κόπασαν για λίγο, πήγαμε με μια φίλη στο ΘΑΜΑ (Θ) του Χολαργού, που το είχα βάλει σε προτεραιότητα από καιρό, έχοντας διαβάσει τα καλύτερα στο ask4food και όχι μόνο.

Λένε στη Μεσσηνία, που είναι η πατρίδα του ιδιοκτήτη, αλλά και σε άλλες γωνιές της πατρίδας μας: αυτό είναι θάμα! Είναι πράγματι θάμα, δηλαδή θαυμάσιο το σπιτικό φαγητό στον συγκεκριμένο χώρο, που γι’ αυτό ονομάστηκε έτσι.
Δεν είναι όμως αυτός ο μοναδικός λόγος. Το Θά-μα λοιπόν προέρχεται επίσης απ’ τα αρχικά των ονομάτων των δύο ιδιοκτητών του, που είναι ο Θάνος και η Μαντώ Ηλιοπούλου.

Πρόκειται για ένα οικογενειακό εστιατόριο, που ο ιδιοκτήτης του κρατάει απ’ τα Φιλιατρά, όπου μάλιστα υπάρχει παράδοση τριών γενεών, αφού ο παππούς του Νίκος έφτιαχνε το παλιό τυρί ‘άρμη’, του οποίου η παρασκευή συνεχίζεται τώρα σε φάρμα τους στην περιοχή Μάλη, τον οικισμό σε υψόμετρο 950 μέτρων, που απέχει 20 περίπου χιλιόμετρα από τα Φιλιατρά, καθώς και τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η άρμη είναι ένα ιδιαίτερο κρεμώδες και υπόξινο τυρί, που παράγεται από αιγοπρόβειο γάλα.

Το Θ λοιπόν λειτουργεί ήδη εδώ και 6 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων έχει ανανεώσει τόσο το μενού του όσο και την εσωτερική του διακόσμηση και την όλη εικόνα του.
Το μαγαζί είναι ανοιχτό καθημερινά, από τις 13.00 μέχρι τα μεσάνυχτα τουλάχιστον και μάλιστα βρίσκεται σε προνομιακή θέση, αφού είναι επί της Μεσογείων, στη γωνία με την οδό Φανερωμένης, λίγα μόλις μέτρα απ’ τον Σταθμό ‘Χολαργός’ του Μετρό!

Η επιτυχία του οφείλεται στην εμπνευσμένη του σεφ, την ιδιοκτήτρια και ψυχή του μαγαζιού Κα Μαντώ Ηλιοπούλου, η οποία κατάφερε σιγά-σιγά να ανοίξει τη σπιτική κουζίνα της στο ευρύ κοινό.

Δυο λόγια μόνο για τον καλαίσθητο χώρο του εστιατορίου, αφού έχει περιγραφεί εκτενώς από διάφορους φίλους και φίλες χρήστες. Η αίθουσα εστίασης είναι φωτεινή, χάρη στη μεγάλη του τζαμαρία που έχει στην πρόσοψη επί της Μεσογείων, ενώ εντυπωσιάζει η ασπρόμαυρη φωτογραφία με τις ελιές απ’ τα πάτρια εδάφη, τα μοντέρνα industrial φωτιστικά, τα 2 ψηλά τραπέζια με τα stands και τον ξύλινο κάνναβο με τα διακοσμητικά αμπαζούρ, τα ρολόγια και τα εικονικά βιβλία.
Υπολόγισα καμιά 10αριά τραπέζια για 40 περίπου θαμώνες στον εσωτερικό χώρο, ενώ υπάρχει και στεγασμένος χώρος στην πρόσοψη για τους καπνίζοντες, με τον σχετικό βέβαια θόρυβο απ’ τη Λεωφόρο… Μέσα λοιπόν κυριαρχούν αποχρώσεις λευκού και λαδί σε τραπεζοκαθίσματα και τοίχους.
Διάβασα στο olive magazine ότι η εμπνευσμένη νεαρή Πατρινή Αρχιτεκτόνισσα Νάνσυ Παπαζώη έχει βάλει τη σφραγίδα της στη σχεδίαση της διακόσμησης του όλου χώρου και του έχει προσδώσει, κατά τη γνώμη μου, μια λιτή ευαισθησία. Νιώθεις πως βρίσκεσαι στη μεγάλη τραπεζαρία σου, περιμένοντας να έρθει το σπιτικό σου φαΐ!
Τα WC βρίσκονται στο πάνω επίπεδο, που επικοινωνεί με τον χώρο μέσω εσωτερικής σκάλας, ενώ και οι γύρω τοίχοι είναι διακοσμημένοι με εικόνες της Μεσσηνιακής γης!
Η μουσική, Ελληνική κυρίως, ελαφρολαϊκή, ροκ και έντεχνη, ακούγεται πάντα απ’ τα μεγάφωνα στη σωστή ένταση.

Η εξυπηρέτηση από δύο νεαρά άτομα, αλλά και με τη διακριτική παρουσία και μεσολάβηση της ιδιοκτήτριας, γίνεται σε σωστούς ρυθμούς, λαμβανομένης βέβαια υπόψιν της μικρής αναμονής, δικαιολογημένης, άλλωστε, λόγω της βραδινής κίνησης. Υποθέτω ότι Π/Σ/Κ, με τις σπεσιαλιτέ τους που πληροφορήθηκα και θα σας αναφέρω, θα χρειάζεται κάποια περαιτέρω αναμονή και φυσικά, έγκαιρη κράτηση.

Ο κατάλογος των φαγητών περιλαμβάνει περί τις 15 σαλάτες και τυριά (4-10 €), 12 ορεκτικά, από 4-8 €, πίτα και τάρτα στα 8.50, 4 σπεσιαλιτέ τους με βάση το αυγό, από 5.50-9.50 €, καθώς και 10 κύρια πιάτα από 6.50-15.50 €, για τη σπεσιαλιτέ τους που είναι το κότσι από μοσχάρι γάλακτος!
Άλλη μεγάλη σπεσιαλιτέ στο Θ είναι βέβαια η περίφημη Μεσσηνιακή γουρουνοπούλα (που την είχα τσακίσει στην Αμυγδαλέζα προ εξαμήνου). Εδώ τη σιγοψήνουν για 9 ½ ολόκληρες ώρες (!! ), ώστε να αποκτήσει τη φοβερή της πέτσα, αλλά τη σερβίρουν αποκλειστικά Παρασκευές, Σάββατα και Κυριακές, και έτσι δυστυχώς δεν μπόρεσα να τη γευθώ, πράγμα που σκοπεύω, ωστόσο, να κάνω προσεχώς. Η τιμή της είναι στα 12.00 €. Διαθέτουν επίσης κατσικάκι, κόκορα, κ. λπ. καλούδια.
Από γλυκά, υπάρχουν τάρτες σοκολάτας και λεμονιού, σε συνδυασμό με δικό τους παγωτό βανίλια, γιαούρτι με γλυκό κουταλιού σύκο, κ. λπ. γύρω στα 5 €.

Ο κατάλογος των ποτών είναι πλήρως ενημερωμένος, με 30 περίπου ετικέτες εμφιαλωμένων κρασιών μας, εγχώριες μπύρες, αναψυκτικά και αποστάγματα, σε λογικές εν γένει τιμές. Εξάλλου, σερβίρουν και κρασί χύμα, γύρω στα 10 € το λίτρο.

Μετά από αρκετό ψάξιμο, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τα πιο κάτω πιάτα τους:

• Στην αρχή έφεραν νερό σε κανάτα, καθώς και ζυμωτά, λευκά και μαύρα, ψωμάκια, μαζί με το εκλεκτό Μεσσηνιακό λάδι τους.

• Κατόπιν, επιλέξαμε από τα διάφορα τυριά την πασίγνωστη σφέλα Μεσσηνίας, το λεγόμενο ‘τυρί της φωτιάς’, λόγω της χαρακτηριστικής του γεύσης. Είναι ημίσκληρο, λευκοκίτρινο τυρί, που παρασκευάζεται από πρόβειο και κατσικίσιο γάλα, και φυσικά είναι Π. Ο. Π., δηλ. ‘Προστατευμένης Ονομασίας Προέλευσης’! Συγκεκριμένα παραγγείλαμε το σχετικό ορεκτικό τους, που είναι τηγανιτή σφέλα με το λεμονάκι της, ένα ιδιαίτερο σαγανάκι. Αν είστε συμβατικοί, πάρτε φέτα ή κάτι παρεμφερές, αλλιώς δοκιμάστε το, όπως κι εμείς στον κατάλληλο χώρο, και δεν θα το μετανιώσετε!

• Ακολούθησε μια σαλάτα από αλμυρίκια, ντοματάκια και vinaigrette βασιλικού, που ήταν δροσερή και πολύ ευχάριστη στη γεύση, καθώς και τη συνοδεία των υπόλοιπων πιάτων.

• Η φίλη μου πήρε κατσίκι λεμονάτο, μαγειρεμένο με λευκό κρασί και την απαραίτητη ρίγανη, η οποία έρχεται απ’ τη Μάλη, πιάτο που συνοδεύτηκε από νοστιμότατες πατάτες.

• Εγώ δοκίμασα τον κόκορα κρασάτο, πιάτο στο οποίο έχω ιδιαίτερη αδυναμία, και περιττό να σας πω ότι τον τσάκισα, καθώς και τα σπιτικά χυλοπιτάκια που τον συνόδευαν. Η κυρία Μαντώ κάνει σίγουρα πολύ καλή δουλειά, τόσο στην επιλογή των πρώτων υλών όσο και στο μαγείρεμα!

• Μοιραστήκαμε μια σπιτική τάρτα σοκολάτα με δικό τους επίσης παγωτό βανίλια και τη σχετική κουβερτούρα, που μας άρεσε για μια τελική μας επίγευση των γαστρονομικών εδεσμάτων που προηγήθηκαν.

• Ήπιαμε μισό λίτρο χύμα κόκκινο κρασί τους, νομίζω Αγιωργίτικο, που ταίριαζε με ό, τι φάγαμε.

Μας προσέφεραν ευγενικά σφηνάκια από δικό τους κρύο οινόμελο.

Ο λογαριασμός, στα 47 €, άξιζε για το μέρος αυτό με τη δοκιμασμένη τοπική κουζίνα, από μια γωνιά της χώρας με παράδοση στα αγνά προϊόντα και τη μαγειρική τέχνη! Κατηγορία τιμής ανά άτομο, στα 17/25 €.

Συμπερασματικά το ΘΑΜΑ είναι ένα τίμιο οικογενειακό μαγαζί που τιμά τις Μεσσηνιακές του ρίζες, δίνοντας έμφαση σε εποχικές πρώτες ύλες και μερακλίδικο μαγείρεμα, με φαντασία στη σύνθεση του τοπικού τους μενού.
Θεωρώ λοιπόν ότι δίκαια το τιμούν Μεσσήνιοι πελάτες και όχι μόνο.
Προτείνω να το δοκιμάσετε, περνώντας μια χαλαρή και ευχάριστη βραδιά, σε μια ατμόσφαιρα ήρεμη, χωρίς την παραμικρή επιτήδευση!

11 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Η οδός Σαρρή στου Ψυρρή συνδυάζει τα θέατρα με κάποια στέκια εστίασης και ποτού. Έτσι, το Σάββατο 4/11 το βράδυ επισκεφθήκαμε με μια φίλη το ZAMPANO, μετά απ’ τις ενδιαφέρουσες κριτικές που έχουν προηγηθεί στο σάιτ μας.
Το ίδιο βράδυ θαυμάσαμε στο Θέατρο Θησείο, τον Νικήτα Τσακίρογλου και τη Μαρία Κίτσου στη Λυσσασμένη Γάτα του Τενεσί Ουίλιαμς, και τηρήσαμε έτσι κατά γράμμα τη Ρωμαϊκή προτροπή ‘άρτον και θεάματα’, εν μέσω άλλωστε κρίσης…

Η κεντρική οδός Σαρρή, της συνοικίας του Ψυρρή (που το όνομά της προέρχεται απ’ τον επιφανή Α. Ψυρή, ο οποίος κατάγονταν απ’ τη νήσο Ψαρά και είχε χτίσει τον ναό του Αγίου Αθανασίου, περί την Πλατεία Ηρώων, που κατεδαφίστηκε αργότερα) ήταν από παλιά γνωστή χάρη στο κτίριο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Πιο πρόσφατα η οδός Σαρρή απέκτησε τα θέατρα ΑΠΟΘΗΚΗ, ΗΒΗ και ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ. Εδώ και πέντε χρόνια λειτουργεί εκεί το City Circus Hostel, στον ισόγειο χώρο και το πατάρι του οποίου βρίσκεται το ZAMPANO, που έκλεισε ήδη 2 χρόνια πετυχημένης λειτουργίας.
Το ZAMPANO αυτοπροσδιορίζεται σαν Greek Bistro & Wine Bar, η δε ονομασία του προέρχεται απ’ τον γνωστό τσιρκολάνο της ταινίας του Φελίνι LA STRADA (1954). Το μαγαζί λειτουργεί Τρίτη με Κυριακή για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό.

Οι ιθύνοντες του όλου εγχειρήματος, κ. Δημοσθένης και Νώντας, έκαναν πράγματι πολύ καλή δουλειά, με την εμπνευσμένη προσθήκη -στο κτίριο του Hostel- του εστιατορίου ZAMPANO, και την εκλεκτή σεφ στην ανοιχτή του κουζίνα, την Κρητικιά μαγείρισσα κ. Χρύσα Κατάκη, η οποία με τους 2-3 βοηθούς τους επιμελείται του ιδιαίτερα φροντισμένου ελληνικού μενού!

Όσον αφορά τον χώρο, παρότι αυτός έχει ήδη περιγραφεί από άλλους φίλους χρήστες, θεωρώ σκόπιμο να σας πω κι εγώ δυο λόγια. Το ZAMPANO βρίσκεται σε ένα επιβλητικό νεοκλασικό οίκημα 100 ετών, που στεγάζει και το hostel. Πρόκειται για έναν ατμοσφαιρικό χώρο, με ρετρό επίπλωση και διακόσμηση που μας θυμίζει έντονα αίθουσες της Κεντρικής Ευρώπης περασμένων εποχών.
Εντυπωσιάζει, πράγματι, η ψηλοτάβανη αίθουσά του, με τις τεράστιες τζαμαρίες επί της οδού Σαρρή, τα ακριβά σερβίτσια, το κόκκινο ψυγείο με αλλαντικά, τυριά και φρούτα, και δίπλα του το εντυπωσιακά μεγάλο πράσινο μπαρ με τα σκαμπό, που συνδυάζει όμορφα το μάρμαρο με τον χαλκό. Ακόμη, ο ρομαντικός φωτισμός από πολύφωτα, απλίκες και σποτάκια, οι βιομηχανικές γκρίζες αποχρώσεις των τοίχων, η αραιή διάταξη των τραπεζιών, τα δύο πολυτελή και αστραφτερά WC με τα πλακάκια στο βάθος δεξιά στο ισόγειο, το μοναστηριακό τραπέζι στο πατάρι, είναι πρόσθετα στοιχεία, που δένουν άλλωστε απόλυτα με την απαλή μουσική τζαζ και lounge απ’ τα μεγάφωνα!
Εκτιμώ ότι στο ισόγειο και το πατάρι θα υπάρχουν καμιά 20αριά τραπέζια, ξύλινα ρουστίκ ή μαρμάρινα, για 60 θαμώνες περίπου.

Εξάλλου, το σέρβις από τέσσερα με πέντε νεαρά παιδιά, ντυμένα ομοιόμορφα με σκούρα παντελόνια, τζιν πουκάμισα και μαύρες ποδιές, πραγματοποιείται με τον αρτιότερο δυνατό τρόπο, τη δέουσα ευγένεια, την πλήρη γνώση του αντικειμένου, και προπαντός μέσα στους σωστούς χρόνους αναμονής.

Αναφορικά με το μενού, αυτό περιλαμβάνει πρωινό, με διάφορες προτάσεις, (αυγά, κ. λπ. ) στα 5-8 €, ενώ για το γεύμα και δείπνο σερβίρονται:
7 σαλάτες (6-8), 8 ορεκτικά στις ίδιες τιμές (φάβα, κεφτέδες, σπετζοφάι, καβουρμάς.. ), ποικιλίες αλλαντικών και τυριών (9-11), 4 burgers στα 11-12, 5 ζυμαρικά, ριζότο, χυλοπίτες (8-10), 7 κύρια πιάτα (πουλερικά, ψάρια.. στα 11-14.50), καθώς και 5 επιδόρπια στα 5-7 €.

Από ποτά, υπάρχουν πολλά κοκτέιλ στα 7-9, περί τα 20 ποτήρια κρασί από 5-7, και μια κάβα με 50 τουλάχιστον ετικέτες κρασιών, που αρχίζει από 19 € για το λευκό Σαββατιανό, και καταλήγει στα 69 € για το περίφημο MAGNUM (1.50 L) AVATON του Γεροβασιλείου, που στις κάβες ξεκινάει απ’ τα 40 περίπου €, καθώς και 95 € για το λευκό Νυχτέρι Grande Reserve, το Σαντορινιό του Σιγάλα, (στις κάβες από ~ 45 €) και 97 € για το Σαντορινιό Ασύρτικο του Χατζηδάκη, το Louros (στις κάβες από ~ 50 €).
Υπάρχουν επίσης 8 μπύρες μικροζυθοποιών, στα 4.00-6.50 €, καθώς και αποστάγματα των 100 ml, στα 5 €.

Εμείς λοιπόν διαλέξαμε τα εξής:

• Αρχικά ζητήσαμε νερό εμφιαλωμένο (Ζαγόρι), τιμή 2.50 €.

• Δοκιμάσαμε μια μερίδα dumplings με λαχανοντολμάδες, με λουκάνικο κεφτέ, κουκουνάρι και βερίκοκο, που ήταν πέντε μικρά τεμάχια, εξαιρετικά νόστιμα, και είχαν μικρά στικς πράσου. Πρόκειται για νέο πιάτο, σε τιμή 8.00 €.

• Μία πιτάκια με μικρή ποσότητα από σπετζοφάι, που ήρθαν με sweet and sour sauce και βαζάκι με γιαούρτι και μυρωδικά. Κι αυτά ήταν 5 τον αριθμό και μας άρεσαν πολύ. Τιμή 7.00 €.

• Για κυρίως πιάτο μοιραστήκαμε μια μερίδα φρέσκα και χειροποίητα νιόκι, φτιαγμένα από έξυπνο συνδυασμό πατάτας και παντζαριού, που για τον λόγο αυτό ήταν κατακόκκινα στο χρώμα και ήταν επίσης πεντανόστιμα. Συνοδεύονταν από πέστο ρόκας και ηλιέλαιο. Τιμή 9.00 €.

• Ήπια μια μπύρα Septem Red Ale, βαθμών οινοπνεύματος 4.50, την οποία απολαμβάνω όπου κι αν την πετύχω! Τιμή 5.50 €.

• Για επιδόρπιο ζήτησα την αγαπημένη μου κρέμα σοκολάτας, ένα φοβερό γλυκό, σε χορταστική μάλιστα ποσότητα, που είχε δυο κομμάτια παγωτό καραμέλα, φέτες πορτοκάλι, μαρέγκα από κακάο 70%, καθώς και 3-4 στρογγυλά μπισκοτάκια. Ήτανε το κάτι άλλο κυριολεκτικά. Εύγε κ. Χρύσα Κατάκη, αφού η χρυσοχέρα μαγείρισσα φτιάχνει και τα γλυκά!! Τιμή 7.00 €.

• Η φίλη μου πήρε το κλασικό cheesecake, το οποίο είχε σαν βάση του το ανθότυρο, και περιείχε επίσης δική τους σπιτική μαρμελάδα βερίκοκο. Εξίσου καλό γλυκό. Τιμή 6.00.

Για όλα αυτά πληρώσαμε συνολικά 45 € (17/25 το άτομο), ποσό λογικό για την όλη γαστρονομική εμπειρία που σας ανέφερα!

Συμπερασματικά, το ZAMPANO συνιστά μια ενδιαφέρουσα πρόταση για μια βραδινή σας έξοδο στην περιοχή, είτε συνδυαστεί με θεατρική βραδιά είτε όχι.

Θεωρώ ότι το ZAMPANO είναι ένα αξιόλογο στέκι, όπου δικαιολογημένα συχνάζουν παρέες καλοφαγάδων διαφόρων ηλικιών. Αν προσθέσει μάλιστα και κάποιο στοιχειώδες έστω κέρασμα (λικεράκι κ. λπ. ) θα αγγίξει τα όρια του τέλειου!

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ