Loader

Χρυσανθεμακι

Κριτικές: 69
Μέλος από: Οκτ 2015

Εμφάνιση:

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Αν με ρωτουσαν σε ποιο μαγαζι δεν παιζει να παω ποτε, με το Π πιο μεγαλο απο το Ν του νεου οδηγου, ή το Μ του ελληναρα οδηγου, θα σου ελεγα χωρις δευτερη σκεψη το Cookart. Το θυμαμαι απο τοτε που ημουν γυμνασιο και εβγαινα με τη φιλη μου βολτα στον ΟΠΑΠ παραδιπλα που δουλευε η μαμα της, και φανταζε πανακριβο για το 10ευρω εβδομαδιαιο χαρτζιλικι μου. Τα χρονια περασαν, το χαρτζιλικι μου παχυνε αποτομα, αλλα εγω εκει, βραχος, να μην το υπολογιζω καν σαν προταση εξοδου.

Αν δε μου ερχοταν ουρανοκατεβατη προσκληση για δειπνο εκει μια Τεταρτη βραδυ, κοβω και το χερι μου οτι δεν επροκειτο να αλλαξω γνωμη γι αυτο ποτε. Και να λεγες οτι το δολιο ειναι οντως ακριβο, να εχει μια βαση η επιμονη αρνηση μου, αλλα μιλαμε, καμια σχεση. Ομως, αμα μου κολλησει εμενα κατι σαν τσιχλα στο μυαλο, δεν το ξεριζωνει απο κει ουτε ταινια αποτριχωσης. Επειδη, εντουτοις, τα καλα πρεπει να λεγονται και τα λαθη να αναγνωριζονται, ειπα να γραψω 2 αραδες για ενα μαγαζι που πετυχε την παγκοσμια πρωτη: δεν ειχα κανενα καημο να παω, μου φανηκε ευχαριστο, μα παρολα αυτα συνεχιζω να μην το υπολογιζω σαν πιθανο μελλοντικο προορισμο.

Παρα την γενναια ψυχρα που επιασε αποτομα, η εντελως ανεγκεφαλη φωνη μεσα μου με επεισε να διαλεξω τα τραπεζακια στην πλακοστρωτη πλατεια, με αμεσο αποτελεσμα να κροταλιζουν τα δοντια μου απο το κρυο. Εδω καπου παρενεβη ο ευγενεστατος, σουπερ εγκαρδιος ιδιοκτητης και προτεινε να μου φερει μια πασμινα, αλλα εγω εκει, βραχος αναλγητος, να προτιμω να στρωσω δερμα. Τραπεζια μαυρα μεταλλικα με ασορτι καρεκλες, επενδυμενες με πολυ ανετα κοκκινα μαξιλαρια, συνθετουν εναν πολυ ομοιομορφο εξωτερικο χωρο, ενα ο εσωτερικος ειναι ακομα πιο προσεγμενος, στις ιδιες αποχρωσεις αλλα σε ξυλο. Οι τοιχοι και τα πατωματα σε γλυκες μπεζ, ζεστες αποχρωσεις, ξεκουραστος φωτισμος και ενας υπεροχος πινακας με μια κινεζικη υδατογραφια.

Εχοντας εξοικειωθει σε τεραστιο βαθμο με τη διαρρυθμιση της διασημης υπερκιτς κινεζικης ταβερνας, με τα φαναρια, τους δρακους και το πλαστικο παραπετασμα, σχεδον απογοητευτικα οταν ειδα ενα χωρο τοσο ομορφο, καθαρο και καλοβαλμενο. Προσεγμενα κοκκινα σουπλα και κολονατα ποτηρια συνθετουν το αριστο σκηνικο. Ισως αυτο φταιει που το ειχα στο μυαλο μου ως ακριβο, εχει χωρο κυριλε εστιατοριου με τιμες κινεζοταβερνας.

Επιπλεον, εχει σερβις που δε συναδει με τις τιμες του, για να σε μπερδεψει περισσοτερο. Η κοπελα που μας εξυπηρετησε ηταν αψογη, διακριτικη να μην επεμβαινει ακαιρα στην κουβεντα που ειχαμε, εκανε τις προτασεις της, πηρε τα πιατα των πρωτων μολις αδειασαν, γεμισε νερο. Χωρις πολλα πολλα ηταν ευχαριστη, ρωτησε με ενδιαφερον αν δε μου αρεσε το πιατο μου που της επιστραφηκε σχεδον αθικτο, χωρις να προσπαθει να γινει κολλητη μας, ηταν πολυ καλη στη δουλεια της.

Για να σε αποτελειωσει και να ζησεις το απολυτο inception, εχει παρουσιαση και γευση φαγητου που δεν συμβαδιζει με τις τιμες. Εμεις, μετα απο αποφαση του φιλου που με καλεσε και το χει χτισει το μαγαζι απ οτι εμαθα εκ των υστερω, πηραμε:

Τυρενια wonton (6.5) τα οποια ηταν υπεροχα. Τεσσερα κομματια με πλουσια γεμιση και γευση, με τη σαλτσα τους τη γλυκοξινη να τα συνοδευει πιστα. Δεν ειχαν καμια λαδιλα, σα να μην τηγανιστικαν ηταν, και το φυλλο τους ηταν το καλυτερο που εχω φαει ποτε. Και εχω φαει πολλα.

Τηγανιτες φτερουγες με σουσαμι (3.8) Παλι τεσσερα κομματια, ντυμενα σε μια κολλωδη μαυρη σως και σε σουσαμι, εξισου πετυχημενα, με ενα κουρκουτι εξισου αλαδο. Ειναι σαν ολοστρογγυλες μπαλιτσες νοστιμιας, με το κοκκαλακι να λειτουργει σαν χερουλι, μου αρεσαν πολυ.

Τηγανιτο ρυζι με κοτοπουλο (6) Το πιατο που διαλεξε ο φιλος, ητοι ενα λοφακι μακρυκοκκο ρυζι με ολα τα αναμενομενα, αρακαδες, καλαμποκια, καροτα και αυγο, συν καμποσα κομματια κοτοπουλο, ηταν μεν καλομαγειρεμενο και πλουσιο υλικων, αλλα περαν αυτου, τιποτα το συγκλονιστικο. Θα μου πεις, αν θες κατι συγκλονιστικο, δεν παιρνεις ρυζι με κοτοπουλο, αλλα να χαμε να λεγαμε.

Παπια πεκινου με πιτακια και σως δαμασκηνο (12) Αρτιο πιατο με τεραστια ποσοτητα παπιας, μπαστουνια καροτου, αγγουριου και φρεσκου κρεμμυδιου, πιτακια ζεστα και 2 σως. Η παπια ηταν αρκετα λιπωδης και οχι οσο τραγανη θα την ηθελα, χωρις αυτο βεβαια να επηρεαζει την υπεροχη γευση της ευτυχως. Θα ηθελα και τις σαλτσες ενα τσικ πιο εντονες, να δινουν προσωπικοτητα στο αρκετα αγευστο τυλιχτο, αλλα και ετσι τρωγοταν αρκετα ευχαριστα. Χωρις ιδιαιτερες συγκινισεις, ομως ποιοτικο, πολυ ωραιο το παπι και τοσο πολυ που, αν ενωνα τα κομματια, θα αρχιζαν τα κουακ.

Η αποτιμηση της βραδιας ειναι περιεργα θετικη, σε σχεση με τα καταλοιπα που αφησε στο υποσυνειδητο μου. Τι θελω να πω? Ενω δεν βρισκω καποιο ψεγαδι ουσιαστικο και ανυποφορο στην ολη βραδια, αντιθετως θυμαμαι τα παντα αρκετα ικανοποιητικα, δε βρισκω και κανενα λογο μεσα μου να επιστρεψω. Οχι επειδη με χαλασε κατι, καθε αλλο. Απλως δεν με κερδισε και κατι, σε σημειο να θελω να επαναλαβω την εμπειρια. Εννοειται πως δεν θα αποφυγω συναντηση εκει αν προταθει, κινεζικη κουζινα ειναι και μαλιστα σε ομορφο χωρο, οικονομικη και καλοφτιαγμενη. Αυτο απο μονο του αρκει για να ειμαι ευχαριστημενη. Αλλα εχω τετοια κινεζοφαγιαση που εχω ηδη τα στεκια μου, και αυτα δυσκολα αλλαζουν. Καλομαθε η κυρα στα συκα, βλεπετε.

Παραταυτα αν βρεθειτε στην Ερυθραια και κανετε ορεξη για την εθνικιά σας, με το κρασακι σας το χαλαρο σε εναν χωρο κατευναστικο και να μην αδειασει η τσεπη σας, το Cookart ειναι μια αξιοπρεπης, αλλα οχι ξεσηκωτικη επιλογη, που θα σας δικαιωσει. Τι και αν δε με ξαναδει προσωπικα, ελπιζω να δει εσας και να μη σας συναρπασει με τον ιδιο τροπο.

Υγ. για οσους αφορα. Θα πω αυτο που ολοι σκεφτομαστε: τα πολυεθνικα εστιατορια ειναι το παιδι για τα θεληματα του γραφειου. Χωρις σαφη ταυτοτητα και ειδικοτητα, κανουν λιγο απ ολα, κανεις δεν εχει πολλες απαιτησεις απο το αποτελεσμα της δουλειας τους και, γιατι να το κρυβουμε, κανενας αλλος συναδελφος τους δεν τα σεβεται. Με αυτες τις σκεψεις πηγα στο Αλταμιρα, με τις ιδιες εφυγα. Αυτος ειναι και ο λογος που δεν θα γραψω για το εξαιρετικα οργανωμενο ask4foodικο τραπεζωμα μας εκει, εκτος απο τον προφανη λογο οτι εχετε ηδη διαβασει ενα σκασμο κριτικες για το μαγαζι, οποτε δεν εχω κατι να σας προσφερω περα απο ανία και πονοκεφαλο. Περα απο προκατειλημμενη απεναντι σε καθε κουζινα που συνδυαζει κακτο, σουμακ, πρασινο καρυ και ταντουρι, δε θεωρω οτι η εμπειρια ηταν αντικειμενικη, επομενως, θα αρκεστω να υπερευχαριστησω την θεοτρελη αρμοδια και το team της, καθως και τα, σε ευρεια κλιμακα, παλαβα ατομα που μοιραστηκαν μαζι μου την κακτο-σουμακο-ταντουρο κουζινα, και θα αποφυγω να γραψω χιλιομετρα για κατι που ηδη εχει γραφτει μακροσκελως.

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Μα... δυοσμο? Χαθηκε ενα δεντρολιβανο, ενας βασιλικος, ενα θυμαρακι του θεου? Δυοσμος σωνει και ντε, που οι γευστικοι μου καλυκες τον θεωρουν αποδεκτο μονο στα κεφτεδακια και τις trident? Aντε, επειδη ειμαι Large, και στους στιχους των παραδοσιακων δημοτικων τραγουδιων της Θεσσαλιας, που τον εχουνε ψωμοτυρι. Δε φταιω εγω κυριε προεδρε, ο δυοσμος μπηκε στο φαι μου απροσκλητος. Δεν ηθελα να εγκληματισω, αναγκαστηκα να τον σκοτωσω.

Αν δεν εγινε ηδη κατανοητο, αντιπαθω το δημοφιλες μυριστικο, οπως η Παπαρρηγα την αποτριχωση. Και αυτο γιατι η πρασινη μαστιγα ειναι το ακριβως αντιθετο απο τη σοκολατα: εχει την ικανοτητα να χαλαει ενα πεντανοστιμο φαγητο, σε ο, τι ποσοτητα και αν προστεθει. Μεχρι που, μεσα σε μια νυχτα, με καταφερε ενας Δυοσμος να τον συμπαθησω τοσο, που να σκεφτομαι ευχαριστα το δυοσματο φαγητο του. Αυτο ειναι μεγαλο βημα για καποια που δεν μπορει το αρωμα του ουτε στην οδοντοκρεμα της.

Παρασκευή βραδυ και δυο ατομα σε ενα παπι που αποδειχθηκε σκυλι, φτανουν εξω απο το μαγαζι στην θαμμενη απο τα παρκαρισμενα Φρεαττυδα, και ευχαριστουν το διτροχο τους που χωραει να παρκαρει και σε κουτι παπουτσιων, πριν παρουν το δρομο που τους πρεπει, τον ανηφορο. Διοτι ο Δυοσμος προνοει για τις θερμιδες που θα παρεις απο πριν και αθλει τον υποψηφιο κοιλιοδουλο με τοσα σκαλια που θα εκαναν το Παλαμιδι να κοκκινισει απο ντροπη.

O χωρος εχει περιγραφει τοσες φορες και τοσο αναλυτικα, που καθε δικη μου προσθηκη επι του θεματος θα ηταν πιο ματαιη απο ψαροτουφεκο σε πισινα. Θα πω απλως οτι ειναι οντως χαλαρωτικος και ομορφος ο εσωτερικος, που μου θυμισε εντονα το σπιτι των Playmobil, ενω η πολυπαινεμενη ταρατσα ειναι, οποία εκπληξις, μια ταρατσα. Δεν ξερω τι εντυπωσιασε τους αλλους χρηστες με δαυτην, αντιθετα με τους κατω οροφους που ειναι μια ομορφια, αυτη ειναι πιο γυμνη απο τηλεπαρουσιαστρια πρωιναδικου. Καθαρη και μαζεμενη, ομως.

Αλλος ενας τομεας που εχει υπεραναλυθει, πιο πολυ απο τα μυκονιατικα μακροβουτια της Μενεγακη, ειναι η εξυπηρετηση. Εδω θα ταυτιστω με το πληθος και θα δωσω ψηφο εμπιστοσυνης σε ολα τα παιδια του σερβις που εκτελουσαν αριστα τα καθηκοντα τους. Ηταν μια καλη εμφανιση, υπηρξε εναλλαγη πιατων με συστημα, παιξανε καλα, τους αξιζε η νικη. Κοινως, δε μας ελειψε τιποτα, εφερναν και επαιρναν τα πιατα αμεσα, ποτιζαν ασταματητα τους μπεκρηδες της παρεας μας, γενικως, παραπονα δεν εχω.

Αντιθετα, και συμβουλες για τις πιθανες μας επιλογες μεζεδων ειχαμε, και τα κερασματα δεν τα λυπηθηκαν. Αν εξαιρεσεις τη μαχαιρια στην καρδια που μου εριξε ασπλαχνα η σερβιτορα οταν μου ανακοινωσε οτι το μονο πιατο που ειχα βλεφαριασει επιμονως – λεγε με συκωτι- ηταν πιο απων απο τον Ελβις στο κτιριο, ολα πηγαν ρολόι. Αυτο εχει διπλη σημασια αν συνυπολογισουμε οτι το μαγαζι ηταν σαν sold out συναυλια.

Στα του φαγητου, οφειλω να αναφερω το οξυμωρον του πραγματος: 9 ατομα τραπεζι, ενα κυριως δεν πηραμε. Σα να μη την ειδαμε καν την κατηγορια, ξετιναξαμε μονο μεζεδες και ορεκτικα. Καλα, “μονο” δε το λες, η παραγγελια μας εκανε παλι τη λιστα του Σιντλερ να φανταζει καταλογος σουπερ μαρκετ εργενη.

Ντακος παραδοξος (6€), με κυβακια μαρινατο κολοκυθακι, ντοματα, ξινοτυρι ναξου και το τιμωμενο μυρωδικο πανω σε καυκαλο χαρουπιου. Μπολικο κον κασε λαχανικων, ωραια μουλιασμενο το παξιμαδι, αρτια παρουσιαση. Αλλα... Αλλα δε μπορω να πω οτι θα τον προτιμουσα συγκριτικα με την κλασσικη, παντα επικαιρη εκδοχη του. Ε, τωρα, μεταξυ μας, ποση γευση να δωσει ενα κολοκυθι, εστω και μαριναρισμενο?

Καπνιστη μελιντζανοσαλατα (2 x 3€) μηπως καταφερουμε να φαει τιποτα η vegetarian της παρεας, η οποια αδυνατω να καταλαβω πως παρεσφρυσε στις γραμμες μας, μιας παρεας που ο, τι πιο κοντα εχει σε χορτοφαγια ειναι το χοιρινο πρασοσελινο. Καλη ηταν και δροσερη πολυ, μα καπνισμα δεν αισθανθηκα. Καλα, δεν εχασε και η Βενετια βελονι, απλα λεω. Παντως και τη χορτοφαγο, δε την ειδα να συνταρασσεται, εξου και εφαγε μολις 3 πηρουνιες. Τι να πεις, περιμενεις να βγει φαγανη καποια που στερειται τα παϊδακια και το μπεικον απο επιλογη?

Θρακιωτικο κους κους με γευση γεμιστων και νιβατο (2 x 4€) Αν σας αρεσουν τα γεμιστα, βρηκατε τη Μεκκα σας. Αν δε σας αρεσουν, τι στο καλο κανετε και με διαβαζετε, καταπτυστοι ανθρωποι? Ηταν απιθανα αρωματικο και νοστιμοτατο, με τα ζουμια του, τα μυρωδικα του, το δεσιμο του. Αριστο.

Τηγανια μανιταριων με λαδι τρουφας και κασερι (2 x 5,5€). Αυτο το πιατο με μπερδεψε. Ενω περιλαμβανει πολλα υπεραγαπημενα μου στοιχεια, βλεπε μανιταρια σε μεγαλα κομματια, μια κρεματη σαλτσα τυφλα να εχει η καρμποναρα και λαδι τρουφας, δε το ερωτευτηκα οσο περιμενα. Μη βγουν εσφαλμενα συμπερασματα. Ηταν παρα παρα πολυ νοστιμο. Μα φταιει που ειχα διαβασει τοσα μαλλον, δεν με τρελανε οσο θα ηθελα.

Μαστελλο με μαρμελαδα συκο (2 x 5.5€) Ο συνδυασμος τυρι και μαρμελαδα ειναι παντα και για παντα αχτυπητος και δεν αποτυγχανει ποτε. Ετσι και εδω.

Μπουκιες κοτοπουλο με καπνιστο τυρι μεσα σε φωλια απο κανταιφι. (2 x 6.5€) Η γεμιση ειναι τρυφερη και υπεροχη, καλοδουλεμενη. Αλλα... Αλλα πας και μου την θρονιαζεις σε ενα αγευστο, ξερο καταιφι. Γιατι? Της αξιζει θρονος, οχι πλαστικη πανηγυριωτικη καρεκλα. Καντε αυτη την φονικη γεμιση ταρτακι, και θα αναστηθουν τα πεθαμενα μας.

Κεφτεδακια απο λουκανικο Σερρων, ψημενα στη σχαρα. (6€) Παιρνεις τον κεφτε, τον βουτας σε μια γλυκοπικαντικη σαλτσα τσιλι και τον ξεχνας αφου τον φας και σε ευαρεστησει. Ειναι καλος, αλλα εχω φαει δεκαδες καλυτερους.

Τριλογια λουκανικων (2 x 7€) εξαιρετικης ποιοτητας, που προσωπικα δεν θα προτιμουσα γιατι μου φαινονται στεγνα και γω προτιμω τα λιπαρα, θερμιδικα βρωμικα. Θα μου πεις, καλα σου φερνουν το μπον φιλε και ζητας πανσετα? Ε ναι! Το γουστο ειναι προσωπικη υποθεση, και το δικο μου τεινει να εκτιμα περισσοτερο την Αμερικανικη απο την Βορειοευρωπαικη κουζινα.

Φουρνιστος καβουρμας με αυγο (7€) Μαδημενος καβουρμας ανακατος με χτυπημενο αυγο, σε μια καλη ποιοτητας, ευγευστη μαζα. Αλλα... Αλλα εχω μονογαμικη σχεση με την κλασσικη εκδοχη του καβουρμα με το αυγο ματι, με τις γευσεις να ειναι ευδιακριτες, και δεν ξενοκοιταω αλλους, προστυχους, ημιγυμνους καβουρμαδες.

Στικς πατατας με αυγα ματια και σαλαμι αερος (2 x 7.5€) Το πιατο “να τρωει η μανα και του παιδιου να μη δινει”. Τι φανταστικη εκδοχη ηταν αυτη, τι μεγεθος πελωριο, τι νοστιμια! Και σα να μην εφτανε που ειχε μισο κιλο πατατα, τραγανη και ψιλη, ειχε και 2 ζευγαρια ματια να με κοιτανε λαγνα, πριν η σερβιτορα τα τυφλωσει μπροστα μας και τα ανακατεψει σε ενα λαχταριστο συνονθυλεμα.

Εσκεμμενα δεν αναφερομαι στις προελευσεις των συστατικων, διοτι ακολουθει η πιο ριψοκινδυνη δηλωση του πλανητη μετα το “Μαζι τα φαγαμε”: δε με αφορουν. Εχω αρχισει να μπουκωνω απο αυτη τη μοδα, που θεωρω και λιγο υπερεκτιμημενη. Σας ευχαριστουμε που δε μας σερβιρετε λουκανικα του Lidl, αλλα θεωρω και αυτονοητο οτι οταν ερχομαι σε ενα τιμιο, ποιοτικο μαγαζι, θα με σεβαστουν αρκετα ωστε να μη με ταϊσουν απο τον κουβα του Μακρο. Σαφως δε το κανουν ολοι, αλλα πλεον ολο και περισσοτεροι κανουν στροφη στην ελληνικη, καθαροτερη πρωτη υλη παρα το αυξημενο κοστος της, γιατι ο κοσμος αποκτα σταδιακα διατροφικη συνειδηση.

Τα γλυκα που ακολουθησαν διακρινονται για την πρωτοτυπια και την πλουσια ποσοτητα τους, αλλα, εδω που τα λεμε, δεν πιαναν μια μπροστα στην παβλοβα-επος που μας κερασε η σαν εορταζουσα απο καιρο. Συγνωμη, Δυοσμε, αλλα εδω κατεβασαμε Μεσσι στο γηπεδο.

Ice Ice burger (7€) Eνα θεριο ολακερο, με σιροπιασμενα ντονατ αντι για ψωμακι, παγωτο και καραμελα για γεμιση, μοιραστειτε το γιατι ειναι σα διασταυρωση μεζονετας με την Εβγα. Νοστιμο αλλα λιγουλακι βαρυ. Πως να μην ειναι, παιζει να ζυγιζει 700 γραμμαρια.

Εκμεκ (5€) με παγωτο καιμακι, σιροπι κανελας και σαλτσα βυσσινο. Αυτο μαλιστα, κουμπωνει στις γευσεις μου αψογα. Βαρυ, δεν αντιλεγω, αλλα το ειδος του βαρους που ειμαι προθυμη να σηκωσω.

Τσιζκεικ καραμελα (6€) με φιστικι αραπικο, για οσους προτιμουν τα αλμυρα απ τα γλυκα. Εγω της καραμελας πολυ δεν ειμαι, οποτε αυτη δεν ηταν μια επιλογη που θα εκανα μελλοντικα, αλλα αυτο ειναι θεμα προτιμησεων.

Περασα καλα? Καλα τωρα μη ρωταμε τα αυτονοητα. Το τραπεζι αυτο παντρευε παλιους αγαπημενους φιλους, που και να λυσσαξουν, φυλλο πορειας απο μενα δεν παιρνουν, νεο αιμα που καλως ηρθε και μας αναστατωσε δημιουργικα και τον συντροφο μου, που τρωει λιγοτερο απο σπουργιτι με δυσπεψια αλλα ειναι περιχαρης που ερχεται σε επαφη με τοσους ευφυεις ανθρωπους – εστω και καλοφαγαδες. Το κλιμα ηταν αναλαφρο, το φαγητο καλο, το ποτο τρομακτικα πολυ, η βραδια γλυκεια, και το αρμα μας παρκαρισμενο απο κατω, να μας περιμενει πιστο ακριβως μπροστα στην εισοδο.

Συνολικος χρηματικος απολογισμος: Φρονω οτι η τιμολογηση στα ορεκτικα ειναι ανταγωνιστικοτατη και μπραβο τους, γιατι συνηθως τα ψιλολογια στην αρχη τσιμπανε παραλογα πολυ, ενω στα κυριως και τα γλυκα, την επιδεχονται μια μειωσουλα οι τιμες, χωρις και παλι να ξεφευγουν καπου. Εμεις με την γαλαντωμα, επι 40 μερες -λες και ειναι η νηστεια του Πασχα- εορταζουσα να κερνα το Βοσπορο που καταναλωθηκε και τα γλυκα κερασμενα, λογω μεγαλης παρεας περασε γυρω στο 10ρικο το ατομο. Για ενα ζευγαρι, νομιζω 30-35 ευρω αρκουν για να φανε καλα και να πιουν και λιγο.

Θα ξαναπαω?
Πολυ ευχαριστα, χωρις ωστοσο να τσουρουφλιζομαι απο ανυπομονησια. Ε, καλα, μενω και στην ακρη του θεου, πως το παιρνεις αποφασιση να κοψεις ολη την Αττικη παπάτα, εστω και για ενα καλο μυρωδικο?

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Οι φίλοι μου ειναι, κατα το κοινως λεγομενο, ρεμαλια. Θα ηθελα να ειναι σχημα λόγου, αλλα αυτη η παρεα απαρτιζεται εξ ολοκληρου απο χαμενα κορμια και τσογλανια, που, ελλειψει αναγκης βιοπορισμου, σερνουν τις υπαρξεις τους στα ξενυχταδικα σε καθημερινη βαση. Αυτος ειναι και ο κυριος λογος που δεν τους βλεπω τοσο συχνα οσο θα ηθελα: εγω ειμαι προθυμη να ακολουθησω, το βιολογικο μου ρολοι, παλι, καθολου. Ενιοτε, ωστοσο, θυμουνται οτι εχουν και στομαχι περα απο ανθεκτικο συκωτι, και τοτε μου δινουν το ελευθερο να επιλεξω εγω τι καυσιμο θα γεμισει τα ρεζερβουαρ τους.

Καπως ετσι, με συνοπτικες διαδικασιες, βρεθηκαμε 3 πεινασμενα ρεμαλια και μια σκετο πεινασμενη στο Χαλάνδρι, βραδυ Τρίτης, προς αγραν τροφης. Ολα αυτα τα κολακευτικα λόγια που ειχα ακουσει και διαβασει για την Κοκκινη Πιπεριά δε με ειχαν προετοιμασει οτι το μαγαζι μοιαζει με καφετερια. Οχι μοντερνο μεζεδοπωλειο, οχι ρακαδικο, καφέ και μαλιστα μικρουλι. Και, επειδη οπως παντα ειμαι προπετης, εκρινα το βιβλιο απο το εξωφυλλο και ορκιζομουν οτι θα φαμε τις καλτσες μας.

Ο χωρος αξιος σχολιασμου δεν ειναι, ειναι ομως ευχαριστα μοντερνος και σχολαστικα καθαρος. Aποτελειται απο 4-5 τραπεζια μεσα και αλλα τοσα το πολυ εξω, στον πεζοδρομο, οπου και κατσαμε, μη και περασει καμια περαστικη και δεν σχολιασουμε το βρακι της. Ασπρα τραπεζοκαθισματα απλα, ξυλινα, ενω πολλα απο διακοσμητικης αποψης δεν προσεξα. Αυτο που προσεξα και θελω να παραπονεθω ειναι η κοψοφλεβικη, σπαραξικαρδια μουσικη που μας γρατζουνιζε τα αφτια, παναγια μου καταθλιψαρα. Δεν λεω να παιζουν χαζοχαρουμενα, αλλα απο τους mazoo and the zoo ως τη Νανα Μουσχουρη, μεσολαβουν τοσοι καλλιτεχνες καταλληλοι για μεζεδοπωλειο.

Ο σερβιτορος μας και μοναδικος του μαγαζιου εκεινη την ωρα, ηταν αξιαγαπητος. Κεφατος και αυθορμητος, ζητησε 500 συγνωμη για την πρωτοφανη για τα δεδομενα τους ελλειψη φρεσκιας πατατας, η οποια, παρεπιπτοντως, ουδολως ιδρωσε το τσινωρο μας. Εκανε τις προτασεις του, εφερε τα παντα στην ωρα τους, λαστιχο εγινε το παλικαρι. Δεν υπηρξε αιτημα που εμεινε ανικανοποιητο, αντιθετα ηξερε τι εχουμε αναγκη πριν το σκεφτουμε εμεις, ενω δε διστασε να μας βγαλει απαγορευτικο οταν ξεφυγαμε ποσοτικα στην παραγγελια. Αριστα 10, σημαιοφορος στην παρελαση.

Στα του φαγητου τωρα, ο καταλογος εχει επαρκη, αλλα οχι πονοκεφαλιαστικη ποικιλια μεζεδων, αν και, κατα τη γνωμη μου, δεν κολλανε οι θαλασσινες προτασεις σε μια κρεατοκρατουμενη καρτα και στη θεση τους θα τις απεσυρα χθες κιολας. Τα χω ξαναπει, θελω σαφη προσανατολισμο, δε θελω την πιτσαρια μου και ολιγον απο κεμπαμπτζιδικο, οπως δε θελω το χασαπη μου και βενζινοπώλη και χαρτοριχτρα.

Εμεις -εγω δηλαδη, αφου αυτοι ο, τι τους ταϊσεις το τρωνε αγογγυστα- τελικως, επιλεξαμε:

Σαλατα κοκκινη πιπερια (6.5€ ) με αναμικτες πρασιναδες, ντοματινια, παρμεζανα και κρουτον. Ειχε πληθωρα υλικων σε καλη ισορροπια, με μια γλυκιζουσα βινεγκρετ που υπερεβαλλε λιγακι, αλλα παντως ηταν καλη. Ποσοτικα ειναι ιδανικη για δυο ατομα, αλλα 4 και ψωμολυσσασμενα, ε, δε τα καλυπτει. Δε μιλαω για μας, που δε μας φτανει η μιση λαχαναγορα του Ρεντη, αναφερομαι στη μεση παρεα.

Φετα Μέλι (4.2€), που βασικα ειναι 4 εξαιρετικα παναρισμενα μπαστουνακια τυριου, κρουστά απ εξω και με ρευστη καρδια, ποιημα. Το μελι που τα ελουζε μου φανηκε υπογλυκο και υδαρες, σαν ελαφρως αραιωμενο, αλλα σιγουρα δε με χαλασε.

Και παμε στο πιατο βομβα στα σαθρα θεμελια του μαγειρικου κατεστημενου: η τηγανια του τρελου (7.7€). Μας ηρθε ενα μικρο τηγανακι με επιπλεοντα κομματακια χοιρινου, κοτοπουλου και λουκανικου σε μια παχυρρεστη μαυρη λιμνουλα. Ωχ, λεω, την καναμε απο κουπες. Η ταν ή επι τας λεει ενας φιλος και τσιμπαει μια χοιρινη σημαδουρα, την οποια δεν ειχε προλαβει να καλοκαταπιει και αρχισε τα μουγκρητα αφατου ενθουσιασμου. Οι σκηνες που ακολουθησαν πανω απ τη σαλτσα με τα κομματια πιτας που ερχονται αντι ψωμιου θυμιζουν ντοκυμαντερ της ΕΡΤ για τον πολεμο στο Ιρακ, οποτε λογοκρινονται. Κρατηστε απλως οτι ειναι ενα πιατο κολασμενο που επιβαλλεται να δοκιμασετε.

Ποικιλια κρεατων (28€) Σε ενα μεγαλο ξυλινο πλατω απλωνονται ολα τα ειδη κρεατων που περιμενεις να δοκιμασεις σε τετοιου ειδους μαγαζι, συνοδευομενα απο καμποσες, κατ εξαιρεση, προτηγανισμενες πατατες και μια κουταλια ωραιοτατο τζατζικι. Κεμπαπακια μπουκιες και λουκανικο χωριατικο, μια βεργα κοντοσουβλι χοιρινο, μπριζολακια και πανσετακια. Ολα ευχαριστα, παρα το αναμενομενο παραψησιμο τους, κατασπαραχθηκαν ταχεως, μετα τις απαραιτητες βουτιες στο μελανα ζωμο της τηγανιας. Αλλα, μια που μου δινεται η ευκαιρια, να πω οτι μαραζι το χω να φαω κρεατοποικιλια σωστα ψημενων χοιρινοπουλων.

Γι αυτα τα ολιγα, που χορταινουν και αρκουδα μετα απο χειμερια ναρκη, μαζι με το απαραιτητο μισοκιλο λευκο, ηπιως αρωματικο κρασακι που ρουφηξαν σα ξεθυμασμενη σπραιτ οι φιλοι μου, και δυο φορτηγα κομμενες πιτες που εξαφανισαν καθε ιχνος σαλτσας απο το κολασμενο τηγανακι, θα επρεπε να πληρωσουμε πανω κατω 55€, που κρινονται ικανοποιητικα για την ποσοτητα και την ποιοτητα οσων μας προσφερθηκαν. Αν συνυπολογισουμε οτι χαρη στην εκπτωσαρα των 30% που εκμεταλλευτηκαμε, και μια στρογγυλοποιηση προς τα κατω που μας εξεπληξε ευχαριστα, δωσαμε τελικα 38€, τους κατακλεψαμε και φυγαμε. Ευτυχως που δεν μας πληρωσαν και τη βενζινη ως εκει.

Σαν τελικη επιγευση μας αφησε μια γλυκα, τοσο απο την αψογη εξυπηρετηση του παιδιου οσο και απο τον κορμο που μας κερασε, κανοντας τους φιλους μου να μουγκριζουν σαν τα μουσκαρια που ειναι ενιοτε και μενα να γελαω με τα παραφουσκωμενα χαλια τους. Η κοκκινη πιπερια αποδειχτηκε γλυκεια Φλωρινης και οχι τσουσκα, η γλωσσα και ο ουρανισκος μας δεν καηκαν στο ελαχιστο απο την επιλογη μου. Θα επιστρεψω ευχαριστα στα τραπεζακια της αν βρεθω στα περιξ. Πατε αφοβα.

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Αχρηστη πληροφορια της ημερας νουμερο 4857:

Οι κλοουν μου προκαλουν αποπληξια απο το φοβο. Ελαχιστα πραγματα με τρομαζουν περισσοτερο απο την προοπτικη του τσιρκου και τα παιδικα παρτυ ηταν ανεκαθεν για μενα λιγο πιο τρομοκρατικα απο ελευθερη πτωση πανω απο ταφρο με καρχαριες. Η πιθανοτητα να βρεθω σε ενα χωρο που πανηγυριζει τον μαγικο κοσμο των παλιατσων με τοσο ανατριχιαστικα κραυγαλεο τροπο, ε, δεν ηταν ακριβως ενθουσιωδης για μενα. Ισως γι αυτο ο φιλος που με οδηγησε εκει, μεσα απο μια φιδογυριστη, ατελειωτη, καταπρασινη διαδρομη μεσα στο βουνισιο τιποτα δεν με ειχε προιδεασει στο ελαχιστο για το τι θα αντικριζα.

Το You’re in the Psycho Circus το ξερετε? Αρχισε να παιζει μουσικη υποκρουση
η τραγουδαρα των Kiss σε λουπα μεσα στο κεφαλι μου, στο πρωτο βλεμα που του εριξα. Ε και τι θα επαιζε δηλαδη, το Μακαρενα, με ολη αυτη την εκρηξη χρωματων και μοτιβων, σαν να ανατιναχτηκε η ντουλαπα του Φλωρινιωτη παντου γυρω μου? Ριγε φερ φορζε, ριγε τεντες και ομπρελες, ρομαντικα φλοραλ σκαμπω, φουξια λουλουδατες πολυθρονες, πληθος διαφορετικων τραπεζοκαθισματων, διακοσμητικα κουκλοσπιτα σε φυσικο μεγεθος, παρδαλα αμπαζουρ, κροσσια και μαριονετες. Και, ναι, κλοουν. Ο εφιαλτικος ψυχακιας της παιδικης και εφηβικης μου ηλικιας, να με κοιτα με τα τρελα ματια του απο δεκα μεριες.

Τον εσωτερικο χωρο δεν τον ειδα για να σχηματισω αποψη, ο εξωτερικος ομως, η υπεροχα θεοτρελη βεραντα του Παλιατσου, αλλα και το απεναντι Παλιατσακι, μια εξισου ψυχωσικα πανεμορφη αυλη, ειναι η αποθεωση του ευστοχου κιτς. Τοσα πολλα χρωματα ουτε χρωματοπωλειο μετα απο σεισμο 12 ριχτερ. Και, παρ ολα αυτα, τον ερωτευτηκα. Δεν ξερω πως ταιριαξε στην ασπρομαυρη αισθητικη μου τοσο πουα, ριγε και καρο, αλλα συνεβη. Σπανια ενθουσιαζομαι τοσο με χωρο, ωστε να αφιερωσω δυο παραγραφους, μα, αληθεια, ειναι κατι το εντελως καινουργιο για τα δικα μου, μονοχρωμα δεδομενα, ενω αξιζει ειδικη μνεια το γεγονος οτι εντυπωσιαστηκα τοσο θετικα απο το μαγαζι – υμνο στις κοκκινες μυτες και τα παπουτσια φραντζολες, που δε το εβαλα στα ποδια οταν με κοψοχολιασε κουκλα κλοουν χωμενη σε μια γλαστρα διπλα μου.

Η εξυπηρετηση λιγο πιο αδιαφορη απο την προσωπικη ζωη της Χριστινας Κωλετσα. Ο σερβιτορος λειτουργουσε αποκλειστικα και μονο ως φορτοεκφορτωτης πιατων στο mute, επομενως μπορω και γω ευλογα να υποθεσω οτι μιλα με φωνη ποκεμον. Κατα τα λοιπα, εφερε τα κυριως αμεσως μετα τη σαλατα, οποτε επρεπε εμεις να επιδοθουμε στο μαραθωνιο που κατεληξε σε φρενιασμενο σπριντ, ξεχασε παντελως το αναψυκτικο του γερου ποτηριου που με συνοδευε και, γενικως, μια αισθηση περασε και δεν ακουμπησε μου την αφησε.

Στα του φαγητου, ο Παλιατσος ειναι ή του υψους, ή του βαθους. Πιατα φινετσατα και ψαγμενα απο τη μια, οπως αυγοταραχο σε μπλινις και μοσχαρισιο καρπατσιο με αλατι Ιμαλαϊων, και απο την αλλη ψωμωμενη πιτσα και τιμιο μπεργκερακι. Για ολα τα βαλαντια και για ολα τα γουστα προνοησε ο ενορχηστρωτης του Μεντρανο, και, μετα απο τις απαραιτητες διαβουλευσεις, εμεις πηραμε:

Κουβερ 5 ψωμακια-μπουκιες, που μοιαζουν με ποποβερ, ερχονται ζεστα και ηταν νοστιμα και απο μονα τους, μιας που το συνοδευτικο ντιπ τους δεν μας τιμησε με την παρουσια του. (1.5€ )

Σαλατα του Καισαρα (8.5€ ) με ολα τα γνωστα υλικά σε αρμονική συνύπαρξη και αψογη ισορροπια, μου φανηκε πολυ νοστιμη, χαρακτηρισμο που δεν χρησιμοποιω συχνα για σαλατα. Θα την πω δροσερη, που ηταν, θα την πω φρεσκοκομμενη, που ηταν, αλλα ποσο νοστιμη να ειναι μια σαλατα; Ε, αυτη ειναι. Πολυ.

Ριζοτο με μανιταρια, κοτοπουλο και παρμεζανα (13.5€ ) για τον φιλο που συνεχιζω να πρεσβευω οτι δεν ξερει να τρωει. Ειχε καστανωπο χρωμα και αψογο χυλωμα, ενω η μανιταριλα μου τρυπωσε στα ρουθουνια απο αποσταση και οι κοτοπουλοκυβοι ειναι μπολικοι και υπολογισιμου μεγεθους. Γενικως ειναι πιατο πλουσιο και σε υλικα, και σε αρωματα και σε γευση.

Μπεργκερ με αυγο, το επιουσιο (9.5€ ) Η δική μου, τοσο πιο ξεσηκωτικη επιλογη. Ηταν λουκουμι, απο την πρωτη ως την τελευταια μπουκια, αναμεσα στις οποιες κυλισε πολυ απο το κραμα τυριου, σως μαγιονεζας, μπεικον και ζωμων κρεατος στα δαχτυλα μου. Το medium ψησιμο, για το οποιο ρωτηθηκα παραδοξως, επαγγελματικο, οπως επαγγελματικος ηταν ο τροπος που το καταχεριασα. Και το κατευχαριστηθηκα. Να τονισω, δε, οτι και απο ογκο, καλα κρατει, και σε αποτρελαινει τελειως.

Να πω οτι περιμενα οτι θα φαμε τοσο καλα, θα μου μεγαλωσει η μυτη, και θα αραζουν περιστερια απανω της. Ειδα το χωρο και σκεφτηκα οτι θα τη βγαλουμε με κλαμπ σαντουιτς και καμια κρεπα στο τσακιρ. Βλεπω μετα τα ταρταρ και τ’ αλλα τα βαρυγδουπα να με χαιρετανε απο τον καταλογο, με λουσε λιγο κρυος ιδρωτας οτι θα φαμε τα τρια φ: φρικη, φολα και φανφαρα. Και ερχεται ο μπαμπεσης κλοουν και μου τραβαει μια γευστικη σφαλιαρα, κοντεψε να μου ξεκολλησει το σαγονι ο αθεοφοβος. Να, για να μαθω να κρινω επιπολαια. Ο Παλιατσος μου αποδειξε οτι εξαιρετικα ταλαντουχοι μαγειρες κρυβονται στις πιο αναπαντεχες κουζινες, τις καμουφλαρισμενες με φρουφρου και τουλια.

Τι γινεται τωρα με το κοστος. Πολυχρωμα τα πραγματα και εδω. Φθηνο δεν ειναι σιγουρα. Τα κυρια πιατα κρεατος φλερταρουν λαγνα με το 20ρικο, οι σαλατες με το 10ρι, το οποιο πολλα ορεκτικα το προσπερνουν, με χαρακτηριστικη ανεση. Υπαρχουν, σαφως, και χορταστικες επιλογες γαστριμαργικης τελειοτητας σε πολυ προσιτες τιμες, οπως το μπεργκερ μου, εντουτοις εκτιμω οτι μια αναπροσαρμογη προς τα κατω ειναι επιβεβλημενη. Μην ξεχναμε οτι ειναι τσιρκο, και στο τσιρκο το εισιτηριο δεν ειναι ποτε τοσο ακριβο.

Μου αρεσε? Σιγουρα.
Θα ξαναπηγαινα? Ανετα. Το προτεινω?
Καλα, που μιλάω εγω τοσην ωρα?

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ολα σε ετουτο το ντουνια ειναι θεμα timing. Ποσο κλισε εχω γινει, θεε μου, αναρωτιεμαι και συνεχιζω. Το σωστο ατομο τη λαθος στιγμη, το λαθος ατομο ολες τις στιγμες, διοτι τα λαθη δεν εχουν εποχικοτητα, ειναι παντος καιρου, το σωστο και το λαθος την ιδια στιγμη, σαν συνεννοημενα. Οπερ ισχυει και με τα εστιατορια. Υπαρχουν σωστα και λαθος εστιατορια, αναλογα τη στιγμη. Σε αλλο θα τραπεζωσεις το σοι του αντρα σου, με τους 57 τσαμπατζηδες θειους, αλλου θα κανεις επαγγελματικο δειπνο, αλλου θα ξεκοιλιαστεις στα ψητα κατευθειαν απ τη λαδοκολλα. Κατα γενικη ομολογια, το σωστο ατομο κανει και το ποιο λαθος μερος σωστο, ενω το λαθος ατομο, ανετα σε απωθει απο το πιο αγαπημενο σου στεκι, περισσοτερο απο οτι η λεβαντα το σκορο.

Υπαρχουν μερικα μαγαζια που εχεις παει και εχεις ξαναπαει, αλλα δεν σου εχει περασει καν απο το μυαλο να καθισεις για φαγητο. Για την ακριβεια, δεν ειχες καν προσεξει οτι εχουν και κουζινα περα απο λειτουργικη εσπρεσσιερα. Ενα τετοιο μαγαζι υπηρξε για μενα η Best friends, στα βολικα τραπεζια της οποιας εχω χυσει δεκαδες φορες τον τσουρουφλιστο καφε μου, ωσπου ενα πολυ ιδιαιτερο για μενα ατομο αποφασισε να σπασει ενα εθιμο χρονων. Αρα, στο πηλικο εχουμε: το σωστο ατομο, τη λαθος στιγμη, στο σωστο μερος.

Τεταρτη μεσημερι και βρισκομαι με τον μοναδικο ανθρωπο που καταφερνει να αργει στα ραντεβου του περισσοτερο απο μενα, για φαγητο και εξεχοντως διεισδυτικη κουβεντα. Οχι απαραιτητα με αυτη τη σειρα. Αν ρωτατε εμενα, πιο πιθανο να επελεγα να αναλυσω τα ανεξηγητα της ζωης πανω απο ενα τριμετρο βρωμικο στο παγκακι καντινας στον παραδρομο της εθνικης, παρα στην αυλη που τελικα γευματισαμε. Οχι γιατι με χαλασε, καθε αλλο, απλως, πως να το κανουμε? Καποιες βγηκαν πριγκηπισσες απο κουνια, καποιες κυριες επι των τιμων, ενω καποιες αλλες... δεν αξιωθηκαν να εχουν καν δικο τους παραμυθι.

Αν, ομως, ψαχνεις σκηνικο για παραμυθι, η Best friends σου χτιζει ολοκληρη τριλογια που κανει και τον Τολκιν να σκυψει το κεφαλι ταπεινωμενος. Μια αυλη σαν την πλατεια της Νεραιδοχώρας, καλυμμενη εξ ολοκληρου απο πανυψηλα δεντρα, απο τα κλαδια των οποιων κρεμονται μπαμπου φαναρακια, αραια τραπεζοκαθισματα πανω στο λιθοστρωτο, ολα βουτηγμενα σε μια γαληνια νιρβανα. Τα ιδια και καλυτερα ισχυουν στο μεσα χωρο, ο οποιος θα επρεπε να χαρακτηριστει υψηλης αισθητικης και με ατμοσφαιρα χειμερινης θαλπωρης, αν ημουν τετοιος ανθρωπος. Επειδη, ομως, ειμαι απο τους αλλους, θα πω οτι ειναι χουχουλιαστικα χριστουγεννιατικος. Δεν περιγραφω αλλο, γιατι ειναι γνωστο πλεον οτι οι περιγραφες μου των χωρων ειναι λιγο πιο αφαιρετικες απο πινακα του Πικασο τη μπλε περιοδο.

Η εξυπηρετηση γινεται απο ομοιομορφα ντυμενα παιδια, στα πλαισια της μπλαζε κουλτουρας. Τι θελω να πω? Ολοι ειναι ευγενεις, γρηγοροι και εχουν αμεση αποκριση σε καθε καλεσμα. Περνανε τακτικα και γεμιζουν τα ποτηρια με εμφιαλωμενο νερο, μην παθουμε κανα τραβηγμα μυ απο το διασημο αθλημα αρσης Ιολη και μας μεινει κουσουρι. Ρωτανε, για το τυπικο, αν ολα ηταν καλα, και ειναι. Αλλα δεν ειναι αυτο που στο μυαλο μου εχω για το ιδανικο εξυπηρετησης, που πιθανως θα ταιριαζε γαντι σε ταβερνα στη Χασια, αλλα οσο η ομελετα με την ψαροσουπα στην κυριλε ατμοσφαιρα της Best friends. Ή οσο εγω εκει.

Στα του καταλογου, λιγες και μαζεμενες επιλογες, και παρ ολα αυτα κοντεψα να τους γκαστρωσω μεχρι να καταληξω σε πιατο. Που να ηταν δηλαδη περισσοτερες οι επιλογες, για γευμα πηγαμε, σε δειπνο θα καταληγαμε. Τελικως, πηρε ο χριστιανος την κατασταση στα χερια του και καταφεραμε να φαμε πριν αλλαξει η Κυβερνηση παλι.

Κουβερ 4 ψωμακια- μπουκιτσες, σα μαξιλαρακια σε σχημα, συνοδευομενα απο μπολακια ελαιολαδου και καποιας αλοιφης με ελια και μαγιονεζα. Αναξια λογου. (2€ )
Σαλατα cancoon (14€) που βασικα ακολουθει την πρωτοτυπη και καθολου πολυφορεμενη συνταγη “στοιβαξτε σε πιατο χοντροκομμενα πρασινα και κοκκινα μαρουλοειδη, πλαισιωστε με 4 φιλετινια κοτοπουλο ντυμενα σε μια γλυκοπικαντικη σως, πειτε οτι καπου εκει αχνοφαινονται κατι ψιγματα καρυδι, ραντιστε και με μια υποτυπωδη βινεγκρετ για τα ματια του κοσμου και χρεωστε λες και παιρνει μιζα ο παραγωγος. Η ιδια η σαλατα δεν ελεγε και νουβελα, εκλεβε ομως απ την αιγλη του πολυ ζουμερου, πολυ νοστιμου κοτοπουλου που γεμιζει το πιατο. Προσωπικα δεν νομιζω να την επελεγα ξανα, χωρις φυσικα να ειναι κακη.

Ριζοτο μανιταριων πορτσινι με παρμεζανα (17.5€ ), το πιατο του συνοδου μου, ο οποιος σαφεστατα δεν ξερει να τρωει, αν κρινω απο τις επιλογες του οταν βγαινουμε, και που αν τωρα με διαβαζει, στοιχηματιζω οτι λεει ενα παρατεταμενο “σκασε” στην οθονη του κινητου του. Αρτιο πιατο, σωστα χυλωμενο και ευγευστο, χωρις να εχει το ενα κλικ παραπανω. Δεν ειναι καθολου κακο, τρωγεται πολυ ευχαριστα, και εχει και βαθυ πορτσινί χρωμα, που θα φορεθει πολυ φετος.

Σνιτσελ κοτοπουλου με πατατες τηγανιτες και μαγιονεζα ελαιολαδου. (15.5€ ) Τωρα πως εγω, κρεατοφαγος πραμα, κατεληξα να τρωω πουλερικο, αβυσσος οι ορεξεις μιας κυκλοθυμικης. Σε πολυ ωραια, μαυρη επιφανεια ηρθαν 2 πολυ λεπτα φιλετα κοτοπουλου, παναρισμενα σε παρμεζανα, με συντροφια λιγες αλλα καλοφτιαγμενες πατατες και μια σως που αναθεμα και αν καταλαβα ως τι το προοριζαν. Τα ιδια τα φιλετινια, ηταν τοσο λεπτα που προφανως ειχαν παραψηθει και στεγνωσει, οποτε, χωρις να παυουν να ειναι ευγεστα, ηταν κουραστικα στην καταναλωση.

Ισως να μην φαινεται εναργως, διοτι αρχισα την κρεβατομουρμουρα παλι, αλλα όσα φαγαμε δεν ηταν αποτυχημενα ή ανοστα, ηταν φαγωσιμα με βαθμο προαγωγης Αρκετα καλα. Για να λεμε, βεβαια, και του στραβου το δικιο, ο συνοδος μου ειχε τοσο πιο πολυ ενδιαφερον απο το πιατο μου, που το δευτερο περασε σε τριτοτεταρτη μοιρα, οση ωρα τον ακουγα να μιλα με το απλανες βλεμμα του βοοειδους. Θα μου πεις, αφου μανταμ δεν βαζατε γλωσσα μεσα, πως να εκτιμησετε το φαγητο.

Το εκτιμησα, ομως, και το βρηκα υπερτιμημενο. Με 53€ που αφαιρεθηκαν απο την καρτα του πολυ κυριου – κυριου που βασανιστηκε ενα διωρο απο τις θεωριες μου, για τα ανωτερω συν ενα καφε, μπορω να σκεφτω δεκαδες πιο συναρπαστικες γευστικα επιλογες, οποτε μαλλον εληξε καπως αδοξα το ειδυλλιο μου με την κουζινα τους. Μην αυταπατασθε, η best friends παραμενει ενας απο τους πλεον αγαπημενους μου χωρους για ροφηματα, και θα συνεχισω να απασχολω την μηχανη του καφε τους για πολυ καιρο στο μελλον. Αλλα οχι οτι βιαζομαι να ξαναγευματισω εκει...

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Εγω δε γεννηθηκα στην κιβωτο μαζι με τ’ αλλα ζωα, εντουτοις τους βγηκα από κουνια θεριο ανημερο. Ως και το τεραστιο μαλλι μου αποθηριωμενο βγηκε. Όταν δημοσιευτηκε η κατακεραυνωτικη σκουφατη κριτικη για την Κιβωτο, το αγριμι μεσα μου κοντεψε να λυσσαξει από δικαιη οργη για την αχαρακτηριστη εμπειρια στην οποια ανευθυνοι, όπως θεωρησα, μαγαζατορες υποβαλλουν τους ανυποψιαστους πελατες τους. Η γλαφυροτατη περιγραφη με ειχε αφησει αφωνη, πραγμα σπανιο για ατομο των τοσων λεξεων.

Η τυχη, όμως, τα εφερε ετσι που ένα βραδακι καθημερινης, με ολο το ζωικο βασιλειο βιδωμενο σε μια πολυθρονα να παρακολουθει τον τελικο του Survivor, βρεθηκαμε ένα αρνι και δυο λέαινες στην Κιβωτο, να δουμε με τα ματια μας αυτό τον τοσο σατανικο Νωε της εστιασης. Και τοτε πραγματικα αποκτηνωθηκα.

Λυπαμαι πραγματικα που η αποψη μου αντικρουει τη γνωμη αλλου χρηστη σε τετοιο βαθμο, σε σημειο να απορω αν βρεθηκα στο ιδιο μαγαζι ή αν υπαρχει και αλλη Κιβωτος στο Γαλατσι. Η εμπειρια, όμως, που ειχαμε εμεις απεχει ετη φωτος από οσα ειχαμε δαβασει, και νιωθω την αναγκη να αποκαταστησω αμεσα την αδικια που θεωρω πως εγινε σε βαρος ενός τοσο αξιολογου μαγαζιου και, κυριως, ενός τοσο μοναδικου ανθρωπου.

Όταν ξετρυπωσα το μαγαζι σε ένα τοσοδουλι στενακι και ειδα την μικρη ξυλινη εισοδο του, ειπα μεσα μου «εδώ ειμαστε». Ειμαι κουτουκού, είναι γνωστο πλεον αυτό, και κάθε τρυπα και λαγουμι εμενα με ενθουσιαζει. Ελα όμως που το μαγαζι αυτό λειτουργησε όπως η Kinder εκπληξη. Μπαινω μεσα, βλεπω τον ξυλινο διακοσμο, το τζακι, τα ευρυχωρα τραπεζια, λεω μια χαρα ταβερνακι είναι, μαζεμενο, χωρις πολλα πολλα. Δεν ηταν και κατι το εξεζητημενο, μια απλη ταβερνα για μεζε και κρασακι με καλη παρεα, ωστοσο πεντακαθαρη και φροντισμενη. Σκονες και εγκαταλειψη δεν συναντησαν ποτε ουτε το βλεμμα μου, ουτε την εξαιρετικα ευαισθητη στο ακαρι ρινικη μου κοιλοτητα.

Ωσπου διαβαινω την πορτα για την πισω αυλη, και νιωθω σα να μπηκα στη Χωρα των θαυματων. Δεντρα, γλαστρες και αναρριχητικα φυτα, ξυλο και πετρα αναμικτα, γλυκο πρασινο χρωμα αναμεσα στην πετρα, να ανακουφιζει το ματι. Πανω στο πλακοστρωτο μεγαλα τραπεζια με ανετες ξυλινες καρεκλες, ολη η οροφη καλυμμενη με κλιματσιδες και κλαδια, και καπου εκει αναμεσα να ξετρυπωνουν ανεμιστηρες οροφης για τις ζέστες. Ο κηπος αυτος είναι τοσο απολαυστικα ησυχος που ανετα καθεσαι ένα τριωρο και κουτσοπινεις, και εχεις την αισθηση ότι εισαι διακοπες. Μου αρεσε πραγματικα παρα πολύ.

Περνωντας στον διαβοητο κυριο Δημητρη, ο ανθρωπος είναι one man show. Φιγουρα γελαστη και κεφατη, λιγο ακοπη και αυθορμητη, αλλα καλοκαρδη και βροντερη, σαν το κλισε του απολυτου ταβερνιαρη. Δε σε περιποιειται απλως, σε κατασκλαβωνει με την γενναιοδωρια του, την απλοχερια και την ειλικρινη φροντιδα του. Μας εδωσε τις συνταγες για τα, μοναδικης συλληψης, πιατα του, μας προτεινε ο ιδιος με την χαριτωμενη, παιδικη επιμονη του καποια πιατα, μας επνιξε στα κερασματα και μας φορτωσε με δωρα.

Τι θελαμε και επαινεσαμε την ντοματα του στο πιατο μας? Μας εφερε 3 σακουλακια με 3 ντοματαρες εκαστο, με μια ευωδια που σου σπαγε τη μυτη. Οι ντοματες αυτές, που αυτή τη στιγμη που γραφω αναπαυονται εν τοπω χλοερο, ηταν μια τοσο απλη αλλα τοσο καθηλωτικα γλυκεια κινηση που με κερδισε αμεσως. Όχι φυσικα για την αγοραστικη αξια της ντοματας, αλλα για την ανυπολογιστη αξια του ανθρωπου που την προσφερε τοσο χαριτωμενα. Και να έμενε εκει. Όταν στο τελος εφερε να κερασει δικο του, χειροποιητο τσιπουρο το οποιο ηταν ομολογουμενως αριστο, η lion queen ενθουσιαστηκε τοσο που θελησε να αγορασει λιγο για το Βασιλια των λιονταριων. Ο ανθρωπος εσπευσε να της φερει ένα μπουκαλι και ηταν ανενδοτος, παρα τα επιμονα παρακαλια της αλλης, να παρει χρηματα.

Μα δεν είναι μονο τα δωρα και τα κερασματα, αλιμονο αν αυτά εκριναν την ποιοτητα του ανθρωπου. Είναι αυτή η αβιαστη οικειοτητα που νιωθει με τους πελατες του, που θα μιλησει μαζι τους επι παντος επιστητου, αλλα θα τους δωσει και το χωρο να πουν τα δικα τους ανενοχλητοι. Θα ριχνει διαρκώς ένα βλεφαρο προς το μερος σου, χωρις να σε ενοχλει όμως με απανωτες επισκεψεις. Θα κανει το καλαμπουρι του. Θα σου πει με παιδικη περηφάνια οσα εχει καταφερει στο χωρο, όχι γιατι είναι υπερφιαλος, αλλα γιατι λατρευει τοσο εξωφθαλμα αυτό που κανει. Και, κακα τα ψεματα, το κανει πολύ καλα.

Όλα οσα φαγαμε από τον αρκετα περιορισμενο, λογω καλοκαιριου, καταλογο ηταν νοστιμα, δημιουργικα και πλουσια. Συγκεκριμενα πήραμε:

Ντακο σε μεγεθος κουμπαρά, θαμμενο από την τριμμενη, μυρωδατη ντοματα και μια τσανακα τουλουμοτυρι. Τραγανος οσο ακριβως πρεπει και ταυτοχρονα ευκολος στο κοψιμο, ζουμεροτατος, με ένα τυρι ξινο και τοσο ταιριαστο με τη γλυκεια ντοματα. Συνοδευεται από μπαστουνια αγγουριου με χοντρο αλατι και σκληρες, αλμυρες ελιες. (6€)

Μελιτζανα με γιαουρτι. Ολοκληρο βουνο τηγανισμενης μελιτζανας, πιπεριας, και εμβολιμου σκορδου, σκεπασμενο με μια πολύ αναλαφρη στρωση γιαουρτιου με μυρωδικα, και ποτισμενο με μελι. Αν εχεις το θεο σου. Μας αφησε αναυδες το ποσο αψογα συνδυαζονται τα τοσο ετεροκλητα υλικα σε ένα λαχταριστο συνολο. Ακομα και το, παρ ολιγον, τετραποδο που δεν πλησιαζει τον ανηθο, αυτό το πλησιασε αγριως. (6€)

Φετα σε φυλλο με μελι και φιστικι Αιγινης. Ένα μεγαλο παραλληλογραμμο, ηρθε μολις τηγανισμενο και καυτο, με μια γεμιση ρευστη και υπεροχη και φυλλο αλαδο και τραγανο. Η κοκκινη πιπερια και τα μπαχαρικα που ειχαν ανακατευτει με το τυρι του εδιναν άλλη διασταση. (6€)

Μανιταρια γεμιστα. Δυο πορτομπελο ξεχειλισμενα σε τυρια, μπεικον και μπεσαμελ, η φαντασιωση καθε καρδιολογου. Στο τελος ειχε γκρατιναριστει κιολας, και ειχε μια κρουστα τυριου ευπαρουσιαστη. Η γεμιση ηταν κολασμενη, ενώ το μανιταρι κρατουσε ολους τους χυμους του. Για μεγιστη απολαυση, τρωγεται ζεστο. (6€)

Μπουρεκι χορταρικων. Ερχεται ένα μισοφεγγαρο σα γιγαντια, ζυμαρενια, τηγανιτη κουρου που μπορεις να χρησιμοποιησεις και σαν μπουμερανγκ αναχαιτισης στο μεγεθος που είναι. Η γεμιση με όλα τα πρασινα του βουνου και του λογγου, κρεμωδης και καυτη, εδενε τοσο ωραια με την κρουστη, εντελως άλαδη ζυμη. Το αφησαμε για το τελος, γιατι ειχαμε τοσα να επικεντρωθουμε που ξεχαστηκαμε και, ακομα και κρυο, παρεμεινε τραγανο και νοστιμο. (7€)

Μπιφτεκι μοσχαρισιο, για το οποιο θυσιαστηκε μισο μοσχαρι. Πλακουτσωτο, με υπολογισιμο ογκο και παχος, με τα μυρωδικα του τοσα οσα, χωρις υπερβολες. Ηταν τοσο αρτια ψημενο, που, παροτι δεν ηταν medium όπως το προτιμω, και ενώ ηταν τοσο παχυ που θα περιμενες ανισο ψησιμο, ηταν αδιανοητα ζουμερο και κοβοταν πανευκολα, χωρις να θριβουλιαζει. Οι τηγανιτες πατατες που το συνοδευαν καταξανθες και τραγανες, σαν Σουηδες τουριστριες. (9€)

Η απολυτη υπερπαραγωγη. Κοτοπουλο σε μαριναδα καφε, σβησμενο με κρασι, πανω σε τηγανιτο ψωμι, με μια λιμνη ψητου τυριού μαλάκα από την Κρητη δίπλα. Ο ανθρωπος χτυπιοταν να το παρουμε, αλλα εγω η χοντροκεφαλη ασυγκινητη. Τι να κανω που δεν τα συμπαθω τα ρημαδια τα πουλερικα, ουτε τα κοτοπουλα, ουτε τα γαλόπουλα, ουτε και τις χοντρομπεκατσες; Ειδε και αποειδε ο χριστιανος και μας το εφερε κερασμα. Και δεν μιλαμε για μια μεριδουλα, όχι. Την κανουμε που την κανουμε τη γουρουνια, θα την κανουμε σωστα, με 3 κιλα κοτοπουλο και ένα κεφαλι τυρι.

Παροτι περιμενεις ότι το πιατο αυτό θα είναι πιο βαρυ από ρεμπετη στην Κοκκινια, τελικως και σε αυτό πεσαμε εξω. Δεν πρεπει να εχω φαει ποτε τρυφεροτερο κοτοπουλο, ενώ ο συνδυασμος με τη σαλτσα, το θεικο ψωμακι από κατω και το τυρι ηταν κολασμενος. Δε νομιζω ότι μπορω να το περιγραψω καλυτερα χωρις να μειωσω το γευστικο του βαθος, και δεν θελω κιολας. Να πατε να το φατε. Τελεία.

Τα αλλα θηλαστικα ηπιαν κοκκινο κρασακι 1.5 κιλο (7€) που χαρακτηρισαν ευγεστο και ελαφρυ και μια σοδα (1€) Ψωμακι στην αρχη ηρθε καυτο και μαλακο, καθολου σφουγγαρε και σιγουρα ημερας, εκανε πολλες μετωπικες με τις σαλτσες στα πιατα. Νεράκι βρυσης σε μπουκαλι δικο τους γυαλινο, με μυρωδια ανυπαρκτη και, με πατερα υδραυλικο αλα Σουπερ Μαριο, γνωριζω πολύ καλα από πηγαδια, γουρνες και αντλιες.

Κλεισαμε τις απειρες ωρες παραμονης μας στην υπεροχη αυλη με «καρπουζακι», όπως βαφτισε ο κυριος Δημητρης την οροσειρα που απιθωσε στο τραπεζι μας, γλυκο, δροσερο, ατελειωτο. Οι άλλες στην αγελη ηπιαν και το αρωματικο τσιπουρο, εγω απλως τις κοιτουσα να ενθουσιαζονται και γελουσε η μουσουδα μου.

Τι πληρωσαμε τελικως για όλα αυτά? Το συγκλονιστικο ποσο των 49 ευρω με νομιμη αποδειξη, που με αναγκασαν να ρωτησω τον λογιστη μου αν με παιρνει ένα τετοιο οικονομικο ανοιγμα σε εποχες κρισης. Με αυτή την κριτικη ελπιζω να αποπληρωνω και ένα χρεος στον κυριο Δημητρη, έναν ανθρωπο που συμπαθησα με το καλησπερα σας και, ως το τελος της βραδιας ειχα αποφασισει ότι σκοπευω να τον κανω πλουσιο με τη συχνοτητα επισκεψεων μου.

Εξαλλου, για μενα κριτηριο για το αν θα ξαναπαω σε ένα μαγαζι αποτελει να μου λειπει καποια γευση που εφαγα εκει, να την επιθυμησω καποια στιγμη στο ασχετο, εκει που ανακατευω βαριεστημενα τα δημητριακα που αποτελουν σχεδον όλα μου τα γευματα στο σπιτι- ναι, ειμαι τοσο ακαματα! Το προβλημα σε αυτό το μαγαζι είναι ότι δεν ειχα προλαβει να φυγω και μου ελειπαν οσα γευτηκα ήδη. Μια μερα περασε, η λιγουρα για αυτά τα πιατα δεν περασε ακομα.

Το προτεινω ρωτας; Σοβαρα τωρα;

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Η Ν. Φιλαδέλφεια είναι για μενα λιγο πιο αγνωστη σαν περιοχη από την αχαρτογράφητη ρωσική στέπα, με συνολο επισκεψεων μολις 2, για καφε με από χρονια ξεχασμενους φιλους, και αυτές καμια δεκαετια πισω. Μετα από τοσο καιρο που ξαναβρεθηκα εκει, τιποτα δεν ηταν στη θεση του, ουτε καν το γηπεδο της ΑΕΚ, επομενως δεν ειχαμε άλλη επιλογη από το να ξεσκονισουμε τα κιταπια του site για πνευματικη καθοδηγηση.

Παροτι η περιοχη αυτή στεγαζει μερικα από τα πιο πιασαρικα μεζεδοπωλεια και φαγαδικα, εμεις ημαστε προσανατολισμενοι σε μια πιο all day εκδοχη της φιλαδελφειωτικης διασκεδασης, διοτι ηταν νωρις το απογεμα και η μια φιλη δηλωσε φαγωμενη*. Ψηφο εμπιστοσυνης πηρε το Baratin, κυριως λογω εξαιρετικων κριτικων από πολύ αξιοπιστους χρηστες, όπως το Pontiki, που ζωγράφισε μια γλαφυροτατη εικονα φινετσας και πρωτοποριας, που, να πω την μαυρη μου αληθεια, δεν κατορθωσα ακομα να εντοπισω.

Καπως ετσι βρεθηκαμε 3 φιλοι στην πισω αυλιτσα του Baratin, Σαββατο απογεμα, να βομβαρδιζομαστε από ωψιμα βερικοκα από το δεντρο ανωθεν μας.

Τα του χωρου εχουν ηδη ειπωθει αναλυτικοτατα, οποτε, αντι να επαναλαμβανομαι σαν ρεφραιν, θα αναφερω μονο οσα με ξαφνιασαν, θετικα ή αρνητικα. Στα μεν πρωτα, η πισω αυλη στην οποια καθομασταν ηταν χαλαρωτικη και ησυχη, επαρκως ώστε να σε εμπνεει να τσιμπησεις κατι, ακομα και αν δεν εχει αμιγως αισθηση εστιατοριου. Το ιδιο δεν ισχυει για τον μπροστινο εξωτερικο χωρο, που κατά βαση είναι σκορπια τραπεζακια για καφε στο πεζοδρομιο. Καμια στυλιστικη αποψη και καμια ομορφια.

Ο τεραστιος εσωτερικος χωρος είναι καλοστημενος και γουστοζικος και, ως τετοιος, πολύ ευχαριστος για ένα καφε ή ένα κοκτεηλ. Μα, για μενα, δεν εχει καμια απολυτως αυρα χωρου εστιασης, δεν θα με παρακινουσε να γευματισω εκει, ενώ, για να πω την αληθεια, δεν μου φαινεται διαφορετικος σε σχεση με αλλα, εξισου περιποιημενα καφε της περιοχης, όπως το παρακειμενο Mystique.

Ισως διαβαζοντας τοσα για την αναγκη ενός τετοιου χωρου στην περιοχη δημιουργησα στο μυαλο μου υπερμετρες απαιτησεις για ένα πιο φιλοδοξο προτζεκτ, που τελικα δεν διεκρινα. Γκραν σουξε οι συγκινητικα ομορφες τουαλετες σε στυλ ρομαντικου καθιστικου. Η υπερκομψη αισθητικη που δεν βρηκα στο υπολοιπο μαγαζι, απαντηθηκε σωρευτικα εκει που ο βασιλιας παει μονος, οι γυναικες και οι Χιωτες σε δυαδες.

Η εξυπηρετηση μας υπηρξε εξ ολοκληρου ευθυνη μιας συμπαθεστατης κοπελας, η οποια, περα από αψογη στη δουλεια της ηταν και πολύ ευχαριστη παρουσια στο τραπεζι μας, με τα αστεια και τις ατακες που ανταλλαξαμε. Όταν ζητηθηκε η γνωμη της ηταν λαλιστατη σχετικα με τα πιατα, προτεινε τα δικα της αγαπημενα, ενώ ρωτησε πλειστακις πως μας φανηκαν οσα μας εφερε. Δεν εχω να της προσαψω κανενα αρνητικο, το μπουκαλι με το νερο το ανανεωνε χωρις να της ζητηθει, ο, τι της ζητηθηκε το εκανε με προθυμια, αν της εκοβα, θα ημουν στριγγλα και αδικη.

Στα των γευσεων ταλαιπωρηθηκα καμποσο να καταληξω, γιατι ο καταλογος αυτος κατεστη σαφες εξαρχης ότι δεν είναι δομημενος για χρυσανθεμα. Οι επιλογες σε κάθε κατηγορια είναι λιγες, ιδιαιτερες –βλέπε Κοκκινο ριζοτο από κινοα με κρεμα παντζαριου, αναβατο, αμυγδαλα, τσιλι και καρυδα- και, από τις σαλατες ως τα μπεργκερ, σφιχταγγαλιαζουσες το δεκαευρω το επιουσιο. Αν θες ένα 20ρι για να πεις ότι εφαγες σε μια καφετερια στη Φιλαδελφεια, τοτε αδερφε βρασε ρυζι.

Τελικως πηραμε:

Μπρουσκετακια με παστραμι γαλοπουλας, φυλλα παντζαρι και κρεμα από παρμεζανα (4€ x 2). Τέσσερα φετακια λευκο φρυγανισμενο ψωμι σε ξυλινο πλατω, παρα πολύ νοστιμα χαρη στον υπεροχα δεμενο γευστικο συνδυασμο. Το μονο αριστο πιατο με διακριτα τα καλης ποιοτητας υλικα.

Σαλατα ροκα με κοκκινη λολα, φυλλα παντζαριου, προσουτο, αχλαδι, καρυδι και λαδοτυρι Ζακυνθου με σως συκου (8.5€). Ο πολύ fancy τροπος να πεις ετοιμη πρασινη σαλατα σακουλας του σουπερ μαρκετ με 3 φετακια αχλαδι για ντεκορ, ψιγματα αλλαντικου και τυριου, ενώ πιο υγρη είναι η ερημος Γκομπι Αυγουστο μηνα. Σως δεν υπηρχε πουθενα εμφανως, ποσω μαλλον γευση συκου. Σκετη βοσκή.

Pure smoke burger, (11€) ονομα και πραμα. Ερχεται σε ένα μεγαλο πιατο, καλυμμενο με μια γυαλινη καμπανα, η οποια αφαιρειται τελετουργικα αποκαλυπτοντας το μεσα στους καπνους. Φαντασμαγορικη παρουσιαση για ένα μετριο γευστικα αποτελεσμα, με στιβαρο medium μπιφτεκι και όλα τα αλλα υλικα, μετσοβονε, καραμελωμενα κρεμμυδια,, μπεικον, σως μπαρμπεκιου, μαρουλι και ντοματα στην καλυτερη κομπαρσους. Δεν ηταν καθολου κακο, απλως δεν ηταν και κατι σπουδαιο. Δινουμε, όμως, τα ρεστα μας για τις, σε μεγεθος πλαμουτσας, τηγανιτες πατατες με μυρωδικα που το συνοδευαν, απολαυστικοτατες.

Του Βαγγελη το μπανοφι. (5.5€) Δεν είναι ονομασια, αλλα ιδιοτητα, αφου το ειπε ο ανθρωπος να το παρουμε από κοινου, και αρνηθηκαμε. Κυριες οι δικες σου. Δυο μπουκιες σταυρωσε ο χριστιανος μεχρι να το περιλαβουμε, αλλα εφταιγε και αυτό. Ωραια μπισκοτενια βαση, αψογο dulce de leche, καλη σαντιγι. Μου αρεσει παρα πολύ, αλλα ισως φταιει που δεν ηταν δικο μου. Ως γνωστον, το ξενο είναι παντα πιο γλυκο.

Στον γευστικο απολογισμο εχω να πω το προφανες, ότι δεν μου εμεινε κατι που θα ηθελα να ξαναγευτω σωνει και ντε, και αυτό νομιζω είναι ο λογος που δεν θα επιδιωξω να ξαναβρεθω στο Baratin για φαγητο. Αυτο, φυσικα, δεν αλλαζει το γεγονος ότι, χαρη στον ομορφο χωρο και την αριστη εξυπηρετηση, θα το εχω πολύ ψηλα στη λιστα των μαγαζιων για καφε όταν ξαναβρεθω στη Φιλαδελφεια –όπως το παω σε καμια δεκαετια φοβαμαι-, ουτε και θα πω όχι σε τσιμπολογημα αν τυχει.

Στα πιο πρακτικα ζητηματα, για μια σαλατα, 2 μινι ορεκτικα, ένα κυριως και ένα γλυκο, συν μια σπιτικη λεμοναδα που αναδευε η φαγωμενη νωχελικα, δωσαμε 37€, που στο δικο μου μυαλο εχουν μεγαλυτερη αγοραστικη αξια από αυτά που δοκιμασα. Λυπαμαι, αλλα όταν ο μισθος σου είναι πιο υποτυπωδης από τη σως της προαναφερθεισας σαλατας, μετρας που δινεις τι, και περιμενεις αυτό το τι να ανταποκριθει σε ένα καποιο προαπαιτουμενο. Οι γευσεις αυτές, δεν αγγιζουν το στανταρ που εχω θεσει για επαναληπτικη επισκεψη, αλλα είναι και θεμα γουστου αυτά.

Στο value for money θα εβαζα 2.5 αν μπορουσα, αλλα δεν εχω ακομα τη δυνατοτητα. Το τονιζω, ομως, το 2 ειναι αυστηροτερο απο οσο θα ηθελα. Αλλα το 3, ηπιοτερο.

Το προτεινω? Οφου, με τις τεχνικοτητες. Ναι, το προτεινω. Για καφε, χυμο, κοκτειλ, για αραγμα και κουτσομπολιο, για φρεσκοχωρισμενες, για sex and the city καταστασεις. Για φαγητο, καντε ό, τι σας φωτισει. Στο μεταιχμιο ειμαι.

*Φαγωμενη: Στα απανταχου λεξικα σημαινει αυτή που ηδη εχει φαει. Η δικια μας η φαγωμενη πηγε καρφι σε γνωστο μαγαζι των Πετραλωνων και αφησε αμασητα μονο τα πομολα. Δημοσια καταγγελια είναι αυτό.

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Μεγαλη ζημια το facebook. Περα από το ότι επιτρεπει σε ανθρωπους με τους οποιους δεν θελω να εχω καμια απολυτως επαφη τη δυνατοτητα να κατασκοπευουν κάθε διαδικτυακο μου βημα, εμενα προσωπικα μου ανοιγει και την ορεξη για τα πιο ετεροκλητα πραγματα. Εκει που χαζευω τη φωτογραφια της Μαιρης απ τον Κολωνο, τσουπ, να σου κατι πανκεικς με δυο λιτρα σοκολατα, και βαρανε οι σειρηνες του μυαλου μου σαν beatbox.

Πως νομιζετε ότι την επαθα και με το Wok? Εκει που σκοτωνα την ωρα μου πατωντας αδιακριτως like σε ο, τι επεφτε κατω απ το δαχτυλο μου, το ματι μου σταματα σε μια ανακοινωση για Ασιατικο μπουφε. Με μπεργκερ. Σε κινεζικο. Αν δεν εχει γινει αρκετα σαφες από τις προηγουμενες 60 κριτικες μου, λατρευω τα παραδοξα. Οσο πιο απροσαρμοστο και αντικομφορμιστικο κατι, τοσο πιο πολύ το θελω. Και δυστυχως αυτό το παθαινω με όλα: τα ρουχα, τους αντρες και, ναι, το φαγητο. Οποτε χρειαστηκα 3 λεπτα με έναν ευγενεστατο κυριο στο τηλεφωνο να κανω κρατηση και αλλα 5 να μαζεψω το μονιμα πεινασμενο μου dream team, για να βρεθουμε Κυριακη νωρις το μεσημερι στην Αγια Παρασκευη.

Το μαγαζι είναι μικρουλι εσωτερικα, με 5-6 στενα ξυλινα τραπεζια, τον μικρο μπουφε και την κουζινα, που χωριζεται από την μινι σαλα με μια τεραστια βιτρινα. Στο παρκο απεναντι εχει περισσοτερα τραπεζια, μεσα στο πρασινο της πλατειας. Τα σκευη που σου δινουν είναι πλαστικα μιας χρησης, που εμενα μου φανηκε πρακτικο, αν και δεν ξερω τι εικονα θα δωσει σε πιο εκλεκτικους πελατες. Όταν φτασαμε ο εσωτερικος χωρος ηταν αδειος, αλλα κατά την παραμονη μας ηρθαν και εφυγαν καμποσοι τακτικοι θαμωνες, με τους οποιους ο ιδιοκτητης εδειξε την ιδια εγκαρδιοτητα με την οποια φερθηκε και σε μας. Και σε ολους, γενικα. Ο ανθρωπος δεν είναι μαγαζατορας, είναι οικοδεσποτης.

Σε υποδεχεται με ευγενεια, εξηγει τα παντα, σε προτρεπει να τα δοκιμασεις όλα, ρωτα τη γνωμη σου πολλες φορες και χωρις να γινει ουτε για δευτερολεπτο φορτικος, καναμε εξαιρετικες συζητησεις για διαφορα θεματα. Το αγαπα το μαγαζι του και είναι μεσα στον παλμο των γεγονοτων, προσαρμοζοντας το φαγητο και την τιμη αναλογα με τη ζητηση και την καταναλωση, ενώ κατι που οφειλω να σχολιασω γιατι μου εκανε τρομερη εντυπωση είναι ότι προτεινε σε μια κυρια με 2 παιδια να πληρωσει μια τιμη και για τα 2, ενώ δεν τη γνωριζε προσωπικα και δεν ειχε και καμια υποχρεωση εδώ που τα λεμε.

Εμας μας κερασε αναψυκτικα και στους 4, στο τελος χειροποιητο γλυκο ενώ, όταν του ειπα ποσο πολύ πετυχημενα ηταν τα wonton στο μπουφε, μου εφερε να δοκιμασω καποια με διαφορετικη γεμιση για να του πω τη γνωμη μου. Ξερω ότι ακομα δεν εχω αναφερθει σε φαγητο, αλλα θα σκασω αν δε το πω από τωρα, ότι ανεξαρτητα από τις γευσεις που σερβιρουν, θα ξαναπαω στο Wok eat γιατι η προθυμια, ο επαγγελματισμος και η φιλικοτητα αυτου του ανθρωπου με σκλαβωσαν και ανηκω σε αυτή την κατηγορια που θεωρει ότι μια κακη γευση ξεχνιεται, μια κακη συμπεριφορα ποτε.

Περνωντας στο φαγητο, το concept είναι απλο: Παιρνεις ένα ψωμακι μπεργκερ, το γεμιζεις συμφωνα με τα γουστα σου με λαχανο και καροτο, προσθετεις μπιφτεκι, καποια από τις σως και συνοδευεις με τηγανιτο ρυζι ή προτηγανισμενες πατατες. Το ψωμακι είναι αφρατο, στην επιλογη λαχανικων τα χαλασαμε λιγο, αφου προτεινα στον ιδιοκτητη να εμπλουτισει τις εναλλακτικες, κατι που αμεσως ακουσε με ενδιαφερον, να τα λεμε αυτά. Το μπιφτεκι ηταν αψογο, χοιρινο και απιστευτα ζουμερο, χωρις απειρα καρυκευματα, ανταγωνιζεται πολλα μοσχαρισια.

Οι επιλογες σε σαλτσες είναι 3, και κλιμακωνονται από ηπια, ελαφρως πικαντικη ως τα αφτια μου γινονται τσιμινιέρες από το καψιμο. Εγω προτιμησα την τεριγιακι με καραμελωμενα κρεμμυδια, που δεν ηταν καλα ψημενα αλλα ηταν η καλυτερη για τα δικα μου γουστα, δοκιμασα, όμως και την μετριου καψιματος, η οποια ηταν σως μανιταριων με σκορδο και πιπερι, η οποια ηταν απλα καλη, αλλα αρκετα καυτερη για τα δικα μου, ξενερωτα δεδομενα. Την τριτη δε την αποπειραθηκα, διοτι με ονομα mix πιπεριας με τσιλι, ηξερα ότι μετα δε με εσβηνε ουτε κρουνος πυροσβεσης. Ο τολμηρος που την εφαγε ειπε ότι είναι πολύ καλη, αλλα το ειπε ενώ τα ρουθουνια του καπνιζαν επικινδυνα, επομενως παρτε τη με δικη σας ευθυνη. Εχουν προνοησει για τα παιδακια ή τους μυστηριους με κετσαπ και μουσταρδα, αν και θεωρω ότι επιβαλλεται να δοκιμασθουν οι πιο ιδιαιτερες επιλογες.

Στα συνοδευτικα εχει προτηγανισμενες πατατες, οι οποιες ερχονται σε δοσεις για να είναι τραγανες και ζεστες, και τηγανιτο ρυζι, που είναι πολύ τραγανοτηγανισμενο. Αυτό θα ξενισει πολλους, αλλα κατά τη γνωμη μου είναι πολύ πιο ενδιαφερον από απλο ρυζι ατμου που ισα που περνα απ το τηγανι και πλασαρεται για τηγανιτο. Αν ειχε και μπολικο αυγο μεσα, θα ηταν κολασμενο. Ο μπουφες ολοκληρωνεται με wonton με χοιρινο κιμα, που βρηκα απιστευτα, αλαδα, πεντανοστιμα, τους γραφω και ωδη αν θελετε κατά τον Τρωγων, και φτερουγες κοτοπουλο, που θα ηθελα πιο τραγανες λιγο.

Βεβαια, εγω ειχα την ευτυχια να δοκιμασω και wonton με φρεσκια ολοκληρη γαριδα, αλλα και με καβουρι, και παραμιλαγα από την νοστιμια. Είναι σιγουρα τα καλυτερα που εχω φαει ως τωρα, και δεν εχω φαει και λιγα. Αυτό που θα ηθελα στον μπουφε είναι κανα δυο σαλατες, αλλα σε γενικες γραμμες μπορω να πω ότι φαγαμε πολύ, ικανοποιητικα και, χωρις να συγκλονιστουμε από το αποτελεσμα, wonton εξαιρουμενων, θεωρουμε τα ελαχιστα χρηματα που δωσαμε για το γευμα αυτό well spent. To γευμα μας εκλεισε γλυκα με αναλαφρες, χειροποιητες πανακοτες με σιροπι σοκολατα, κερασμα από τον περιποιητη μας.

Ο μπουφες αυτος κοστισε 10 ευρω τα ατομο, και απ’ ότι πληροφορηθηκαμε, αλλαζει κάθε μηνα. Ανυπομονω να δω το επομενο εγχειρημα αυτου του ανθρωπου, που δεν επαναπαυεται ποτε, αλλα παλευει να διεκδικησει με το μαγαζακι του μια μεριδα πιστων πελατων. Πιστευω ακραδαντα ότι θα τα καταφερει, διοτι εχει μερακι και αντιληψη της οικονομικης πραγματικοτητας, κατι που είναι σαφες από τις ανταγωνιστικοτατες τιμες του καταλογου του.

Περπατωντας προς το αμαξι συζητησαμε τα των γευσεων. Συμφωνησαμε ότι δεν ηταν για 3, αλλα για 2.5. Αρνουμαι όμως να βαλω 2, διοτι αφενος δοκιμασαμε πολύ μικρο δειγμα των γευσεων τους για να βγαλουμε ασφαλες συμπερασμα, ειδικα αν σκεφτεις ότι το μαγαζι ειδικευεται στα noodles, αφετερου η συνολικη εμπειρια ηταν τοσο καλη ποσοτικα, τιμολογιακα και από αποψη εξυπηρετησης, που θα βαλω 3 και θα επανελθω, για να στηριξω πιο δυναμικα την επιλογη μου. Γιατι στο μαγαζι θα επιστρεψω, είναι το μονο βεβαιο.

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Συνολικος απολογισμος της νύχτας: Κοστισε 20€ σε βενζινη, κατι ψιλα για κατι αχρείαστα διοδια που το gps μου αποφάσισε ότι είναι must see προορισμος στην Αθήνα, κατι σα την Καμαρρα στη συμπρωτευουσα, που δεν ξερεις γιατι ακριβως θα επρεπε να την κοιτας με θαυμασμο, αλλα απλα πρεπει να τη δεις πριν φυγεις, και 20.000 πατερ-ημα, ένα για κάθε βρισια που ξεστομισα ψαχνοντας απεγνωσμενα να εντοπισω αυτο το μαγαζι, που ουτε τα ρανταρ της ΝΑΣΑ δεν το ξετρυπωναν. Πιο ευκολα βρισκεις λιγνητη στην Κατεχακη, παρα την εισοδο τους.

Οι διαβουλευσεις για τον προορισμο αυτης της εξοδου ειχε διαρκεια μεγαλυτερη από τη συνεδριαση του Βρετανικου Κοινοβουλιου που προηγηθηκε του Brexit, και, αφου τιποτα δεν καλυπτε τις απαιτησεις ολων, αποταθηκαμε στο σιγουρακι του φιλου Vageli, που όπως και να το κανουμε, εξω δεν εχει πεσει ως τωρα στις προτασεις του. Και για το Vino ηταν καθετος: είναι το νέο καυτο στεκι στην ευρυτερη περιοχη, παμε να πιασουμε στασιδι για το χειμωνα, γιατι καποια στιγμη θα ενσωματωθει και αυτό στο χαρτη και δε θα βρισκουμε ουτε κιλιμι να κατσουμε.

Σαββατο βραδυ, δυομιση ζευγαρια 3 διαφορετικων δεκαετιων, διοτι, τι 30, τι 40, τι 50, καθισαμε στην μικρη, περιποιημενη αυλιτσα του Vino, με τα μικρα μεταλλικα τραπεζακια και τις περιτεχνες μεταλλικες καρεκλες και εξοστρακισαμε σε δευτερολεπτα τους Πολυτεχνιτες στην ακρη τους να λενε για Εφκα και κατι αλλα ακαταληπτα, οσο εμεις οι πληβειοι κουτσομπολευαμε το απαν συμπαν.

Ο χωρος είναι παρα πολύ καλογουστος, μινιμαλ όπως προτιμω και αγαπησιαρικος με τις δεκαδες μικρολεπτομερειες, όπως τα εντονα χρωματα πισω απ το μπαρ, τα σκαλιστα σερβιτσια και τις τουβλινες κολωνες. Να τονισω ότι το μαγαζι με το ζορι φιλοξενει 12 παρεες, αλλα αυτό μαλλον προσδιδει στην αισθηση οικειοτητας που νιωθεις με το καλησπερα. Αλλα δεν εχω να πω επι του θεματος, φαινεται ότι οι ανθρωποι εφτιαξαν το παραμικρο με αγαπη, και το υπογραμμιζουν με την σχολαστικη καθαριοτητα τους.

Η εξυπηρετηση είναι κεφαλαιο από μονη της. Μεγαλο κεφαλαιο. Το παλικαρι που τρεχει ολη την αυλη, μαζι με τους γονεις του στην κουζινα, δεν μπορει παρα να χαρακτηριστει αψογος. Και αυτό λιγο μου φαινεται. Είναι φιλικος, απροσποιητος, είναι ο εαυτος του. Αυτό μονο σαν καλο μπορω να το σχολιασω, αφου νοιαζεται για όλα, σπευδει να πραγματοποιησει κάθε μικρη ή μεγαλη επιθυμια και κανει ό, τι περνα από το χερι του για να εισαι απολυτως ικανοποιημενος φευγοντας. Δε χρειαζεστε εμενα για να πω ότι ένα πλασμα ευδιαθετο και φωτεινο σα να καταπιε φαρο περιπολικου επηρεαζει θετικα και την ψυχολογια των θαμωνων. Ακομα και αυτων που οδηγουσαν κανα διωρο γυρω γυρω μεχρι να τον γνωρισουν.

Παει, μαλιστα, ένα βημα παραπερα. Δεν είναι μονο προσηνής και επικοινωνιακος, εχει και βαθεια, μελετημενη γνωση του αντικειμενου του. Ξερει να σου πει και το οικογενειακο ιστορικο της αγελαδας που εδωσε το γαλα για το τυρι, το νουμερο οπλης της και το υλικο της κουδουνας που της εχουν κρεμασει. Μας εδωσε ένα φορτηγο πληροφοριες σχετικα με τα γαλακτοκομικα, τα αλλαντικα, τους ταιριαστους συνδυασμους, την καταγωγη και την εποχικοτητα τους. Σα το Wikipedia της ελληνικης κτηνοτροφιας είναι, δειτε το σαν quiz και ζαλιστε τον στις ερωτησεις.

Ο καταλογος δεν είναι μεγαλος, δεν είναι και μικρος όμως. Εχει μια πολύ εκτενη λιστα τυριων που αναθεμα και αν τα εχεις ματαξανακουσει, και καμια δεκαπενταρια μεζεδες και that’s all folks. Όπως λεει και το ονομα, σκοπος είναι να επικεντρωθεις στο Vino, που σιγουρα θα σε ικανοποιησουν με τις επιλογες τους, και να το συνοδευσεις με τα etcetera, για να μη γινει το κεφαλι σου σαν την προαναφερθεισα κουδουνα, διοτι μετα ρισκαρεις αρμεγμα. Εμεις, βεβαια, που ειμαστε πολύ του etcetera, μονο τη μαγειρισσα δεν πηραμε, και αυτό γιατι εκανε τοσο καλη δουλεια που την απασχολουσαμε ολη νυχτα στην κουζινα και της χρωσταμε και ενσημα, και ευσημα γι αυτό.

Το λοιπον, ζητησαμε από τον τυροwizard να μας φτιαξει μια ποικιλια τυριων, χωρις να δωσουμε καμια οδηγια, εμπιστευτηκαμε απολυτα την κριση του και μας δικαιωσε πανηγυρικα ο μπαγασας. Μας εφερε:

Μια πιατελα με 4 ειδη τυριων σε διαφορετικο κοψιμο το καθενα και σε πλουσια ποσοτητα, μαζι με 2 βαζακια με τσατνει, όπως εσκουξε η Αρβελερ στην παρεα όταν τολμησα να τα χαρακτηρισω μαρμελαδες, συκο με πιπερι και λεμονι λεβαντα. Τωρα μην περιμενετε να θυμαμαι όλα τα τυρια με τα ονοματα τους, μην τρελαθουμε τελειως, αλλα μαλλον ηταν γυλωμενη μανουρα Σιφνου, μιτατοτυρι Χανίων με μπουκοβο, γίδινο καπνιστο Νάουσας και ημίχλωρο Μηλου. Ο, τι και αν ηταν, αυτό που ξερω να πω με σιγουρια είναι ότι οι αντιθεσεις γλυκο, ηπιο, πικαντικο, εντονο και ουδετερο που σκαγαν στο στομα μου διαδοχικα με ξετρελαναν και δυσκολα θα ξαναδω το φτωχικο γκουντα στο ψυγειο μου με το ιδιο ματι. (13.5€ σε καλη μερια. )

Ντακακια με σουρωτη μυζηθρα Χανίων (4.30€) Παρα πολύ πλουσια ποσοτητα από 6 σταρενια παξιμαδακια λαδιου αν δεν κανω λαθος, με μπολικο υλικο, τραγανα χωρις να σπανε κυνοδοντα, είναι σιγουρα η πρωτη φορα που δεν χαιρομαι μονο τη γεμιση αλλα και τη βαση.

Τηγανιτες πατατες (3.7€), ψιλουτσικες και αλαδες, τραγανες και πεντανοστιμες, ακομα και όταν κρυωσαν λιγο ηταν εξισου απολαυστικες. Παρατηρησαμε ολοι ποσο γλυκες ηταν, πραγμα που αποδεικνυει ότι δεν είναι μια εισαγωμενη του σωρου, αλλα πολύ καλη ποικιλια.

Παστουρμαδοπιτα (4.9€) που συνοδευτηκε από γιαουρτι με μυρωδικα αφου ο φιλος πατησε ποδι, ηταν απλα εξαιρετικη. Λεπτουτσικη αλλα γεματη υλικο, με ένα παστουρμα μυρωδατο, του Sary από ότι μας ειπαν και ένα φυλλο κρουστο και αλαδο.

Λουκανικο Ευρυτανιας με καπνιστη παπρικα (6.9€) πανω σε πιτα σουβλακιου με πολύ, πολύ καυτερη μουσταρδα στην ακρη. Αγαπιεται ευκολα και από οσους δεν αγαπουν τα λουκανικα, γιατι είναι κρεατενιο χωρις να χανει σε ζουμεροτητα ή σε γευση. Θα προτιμουσα κατι πιο δημιουργικο απ τη σουβλακοπιτα, όχι επειδη με χαλασε, αλλα επειδη μας καλομαθαν στα ψαγμενα ως εκεινη την ωρα.

Κεφτεδακια μοσχαρισια (5.5€) με γιαουρτακι διπλα για βουτιες. Ηταν κουτσικα, αλαφροτηγανισμενα και τοσο μαλακά που λιωνανε στο στομα. Ηρθαν κατευθειαν απ τη φωτια, ολοφρεσκα και υπεροχα. Οσα και να ειχαν στριμωξει σε αυτό το πιατο, θα εκαναν φτερα.

Αφησα τα δυο καλυτερα, αν και η συγκριση είναι ανιση διοτι όλα οσα φαγαμε ήταν εξαιρετικα, για το μεγαλο φιναλε. Στη δευτερη θεση, η Μις καβουρμας 2017, μεσα σε τηγανιτα αυγα (6.9€) σαγανακι, με ένα καβουρμα αριστης ποιοτητας και μεγαλης ποσοτητας, σε ένα συνολο ανεπαναληπτο. Ε, καλα, σβηστε το αυτό, αφου εμεις το επαναλαβαμε, και αν ειχαν μεινει αυγα στην κουζινα, θα το παιρναμε και μια τριτη φορα, μπεσα. Μαλιστα τη δευτερη φορα μας αντιπροταθηκαν μπειμπι πατατουλες αντι για τηγανιτες που ζητησαμε, για να μην χρειαστει να περιμενουμε. Οι πατατουλες μελι, ολογλυκες, μουρλια.

Στην πρωτη θεση, με διαφορα στηθους, η καπνιστη χοιρινη μπριζολα Καρδιτσας, με τριμμενα πιπερια και τσατνει βερικοκο- σκορδο (7.5€), Τελευταια φορα που ειχα γευτει καπνιστη μπριζολα ηταν στα παρακειμενα Φουρνομαγειρεματα, σε μια λαχταριστη εκδοχη που με εκανε να πιστεψω ότι αποκλειεται να ξαναβρω τοσο φινα γευση. Όπως παντα όταν κανω βαρυγδουπες δηλωσεις, διαψευστηκα ολοκληρωτικα. Αν η πρωτη με ειχε συνεπαρει, αυτή με πηρε και με σηκωσε και εκανε το στομαχι μου, που ως τωρα δηλωνε εργενης και γυρνουσε από μπιφτεκι σε φιλετο, να της ορκιστει αιωνια πιστη.

Δεν θελω να αναλυσω τις υφες και τις γευσεις του γιατι θα το μαγαρισω, απλως θα πω ότι ευτυχως οι φιλοι μου ειδαν το ματι μου που γυαλισε επικινδυνα και μου παραχωρησαν το πιατο σχεδον αθικτο, τους ευχαριστω γι αυτό και τους επαινω για τη σωφροσυνη τους να προστατεψουν τα χερια τους απ το μαχαιρι μου.

Τωρα, βεβαια, δεν ξερω αν πρεπει να εμπιστευτειτε τη γνωμη ενός τραπεζιου που σε μαγαζι με το vino ενσωματωμενο στο ονομα του, παραγγειλε ψημενη ρακι για τους μεν και μπυρα για τους δε, ενώ η ιδια η γραφουσα τιμησε πολλακις το νερο τους. Μας κερασαν όμως ελαφρυ και ευγευστο αφρωδη οινο, τον οποιο λατρεψα αν και δεν πινω αλκοολ γενικα και στραγγιξα. Οσοι με ξερουν, μπορουν να απορησουν. Μαζι μας εφεραν και μια γλυκεια αμαρτια από σιροπιασμενο τσουρεκι με παγωτο καιμακι, παρα πολύ καλο στην απλοτητα του.

Όλα τα παραπανω με καμποσα μπουκαλακια ρακι και μπυρες μας χρεωθηκαν 83€ για 5 κατευχαριστημενα ατομα που εφαγαν πολύ, ηπιαν πολύ και περασαν μια ομορφη, χαλαρη βραδια με αγαπημενα προσωπα σε καλοκαιρινο περιβαλλον. Όλα οσα μας προσφεραν οι ανθρωποι είναι πραγματα που ανυπομονω να ξαναγευτω, και οσα δεν δοκιμασα παιρνουν φυλλο πορειας για την επομενη φορα.

Το μονο προβλημα που αντιμετωπιζω είναι το εξης: να το προτεινω? Απ τη μια η σκληρη δουλεια και η αφοσιωση αυτης της οικογενειας στο μαγαζακι τους είναι τετοια που τους αξιζει να γινει εκει μεσα το terravibe το τριημερο του Rockwave. Αλλα, καθοτι μουλαρα και εγωιστρια, θελω να μην πατε, γιατι την αγαπησα αυτή την τρυπα του χαρτη και αν πατε μια φορα δεν μπορει να μην ξαναπατε, οποτε θα γεμισει και αντε να ξαναβρω εγω τραπεζι. Ασε που θα εκλειψουν και οι καπνιστες…

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Υπαρχουν ορισμενοι ανθρωποι που σου γινονται αμεσως συμπαθεις. Η αυρα τους φταιει, το κεφι τους, η διακριτικοτητα ή η εκρηκτικοτητα τους, ποιος ξερει; Παντως σε κερδιζουν με το καλημερα. Στο καληνυχτα, εχετε ηδη γινει κολληταρια. Αντιστοιχως, υπαρχουν ορισμενα μαγαζια που σου γινονται αμεσως συμπαθη με τον ιδιο ακριβως τροπο. Δεν είναι ακριβως πρωτοτυπα, ή πανεμορφα, ουτε σερβιρουν τα καλυτερα πιατα. Παρ όλα αυτά, φευγοντας εχετε γινει φιλοι, και ως τετοιοι, ξερετε ότι θα ξανασυναντηθειτε.

Δευτερα απογευμα, και κανονιζω με δυο φιλους που επαθα ακριβως αυτό όταν τους γνωρισα, να βγουμε για να γιορτασουμε τα γενεθλια του ενός, που είναι πιο μελαγχολικος από τον Γκαρφιλντ τα πρωινα Δευτερας. Ναι, γιατι, αν δεν παθεις κριση μεσης ηλικιας στα 23 σου, ποτε θα την παθεις! Μιλαμε ηταν σα τη Μεγαλη Παρασκευη και την επετειο του Ολοκαυτωματος σε ένα. Πληρης συναισθηματικη καθιζηση.

Σε τετοιες βαριες περιπτωσεις ψυχικης καταβαραθρωσης (ε? ε?) μια είναι η λυση με το συγκεκριμενο ατομο: Μπυρα! Σα το μαγικο ζωμο του δρυιδη Πανοραμιξ, η μπυρα τον ξυπνα από τον καταθλιπτολήθαργο και ανοιγει το γλαρο του ματι και το δεμενο με σπαγγο στομα του. Προορισμος η Μεθεξη, που βολευε σαν περιοχη και ειχε και ένα ξεγυρισμενο 40% εκπτωση για εκεινη τη μερα.

Ενώ ειχα περασει υπεραπειρες φορες από μπροστα, ποτε δεν την ειχε παρει το ματι μου. Είναι όμως μια πολύ ομορφη, προσεγμενη μπυραρια, με μια εξωτερικη ξυλινη βεραντα που περιβαλλεται από φυτα πολύ ευχαριστη. Και ο εσωτερικος χωρος, σκοτεινος, ξυλινος διακοσμος πεντακαθαρης μπυραριας, είναι πολύ ζεστος για παραμονη ωρων. Μαλιστα, παρα τα οσα περιμενεις, είναι πεντακαθαρη απ ακρη σε ακρη.

Τι θα αλλαζα? Τη μουσικη, ασυζητητι. Ηρθα σε μπυραρια και συ μου γαργαλας τα αφτια με τζαζ και lounge ακουσματα? Αν είναι ετσι, βγαλε και μια κοπελα με την αντιστοιχη στολη να μοιραζει πουρα και βαλε για μασκοτ τον Τσοχατζοπουλο. Ή απλα ασε τα τρελα, πιασε 96.9 στα fm και ασε τα ηχεια να κοπανανε Rage against the machine, ή εστω Whitesnake, μεχρι τα μηνιγγια μου να μεταμορφωθουν σε κυμβαλα.

Η εξυπηρετηση από μια κεφατη κοπελα ηταν αριστη, εσπευδε να εξυπηρετησει στα παντα, μας γεμισε τα ποτηρια νερο αναριθμητες φορες και εκανε ότι περνουσε από το χερι της να ειμαστε ευχαριστημενοι. Τα μονα δυο αρνητικα που εχω να προσαψω, και δεν σχετιζονται αμεσα με αυτην, την οποια ξαναλεω βρηκα αψογη, ηταν οι χρονοι αφιξης πιατων και το τελικο κερασμα.

Για τους μεν πρωτους, ηταν εξαιρετικα συντομοι, με αποτελεσμα να βομβαρδιζομαστε από πιατα, να μην προλαβαινουμε να φαμε μια μπουκια και να εμφανιζονται άλλες δεκα γυρω μας, σα τη Λερναια Υδρα με τα κεφαλια της. Ειχαμε γυρω μας τα κυκλωπεια τειχη να ορθωνονται με ρυθμους δυσαναλογους της καταναλωσης, με αποτελεσμα να παγωνουν όλα και μεις να τρωμε με ορθοπεταλιες, χωρις να μπορουμε να σταυρωσουμε κουβεντα. Οσο για το κερασμα, καταλαβαινω ότι η εκπτωση μαλλον το αποκλειει σαν πρακτικη από μονη της. Αλλα η κοπελα ακουσε ότι ο φιλος μας ειχε γενεθλια, οποτε θα ηταν καλοδεχουμενη μια οποιαδηποτε κινηση από το εστιατοριο, να χαμογελασει και ο γρουσουζης εορταζων.

Ο καταλογος εχει το μεγεθος της Παπυρους Λαρους, τομοι 1-3. Χρειαστηκα ένα τεταρτο για να φτασω στα ποτα, τα οποια δεν διαβασα καν. Λιγοτερη εξεταστεα υλη ειχα σε ορισμενα μαθηματα επιλογης στο πανεπιστημιο. Σαλατες, ζυμαρικα, ριζοτο, ορεκτικα, κυριως, μπεργκερ, specialties, ταπας, μονο το σουσι λειπει και κλεισανε. Δεν συμφωνω με τοσες επιλογες, βελτιστοποιηστε τις πιο χαρακτηριστικες σας και εξαφανιστε με πανισχυρο ΒΙΜ ολες τις υπολοιπες, απλως μας κουδουνιαζουν το κεφαλι. Διοτι, ενώ τιποτα δεν ηταν κακο, τιποτα δεν ηταν και αριστο.

Μολις καθισαμε στο μεγαλο ξυλινο τραπεζι ηρθαν χαρτινα σουπλα και ένα καλαθακι με παρα πολύ αφρατες φετες πολυσπορου ψωμιου, κριτσινια και ένα ντιπ με βαση το γιαουρτι, που ηταν ουδετερο (0.80). Με ταχυτητα πολυβολου αρχισαν να ερχονται:

-Σαλατα Ταλαγανι, με σπανακι, μανιταρια πλευρωτους, λιαστη ντοματα, προσουτο, παρμεζανα, βινεγκρετ με μπεικον και ένα κομματι ταλαγανι. (6.80€). Σαλατα δυο ταχυτητων. Πρωτα απ όλα τα υλικα δεν εδεναν ουτε με ναυτικο κομπο, το μπεικον ηταν σε κομματια, η λιαστη ντοματα λιωμενη στη βινεγκρετ και τα παντα ηταν λουσμενα σε μισο κυβικο τονο μιας παχυρρεστης, υπεργλυκης σαλτσας βαλσαμικου. Τα ιδια τα υλικα, όμως, ηταν νοστιμα, με λιγοτερη σως και πληρη αφαιρεση λιαστης ντοματας θα ηταν πολύ καλη.

-Πατατες σατω (3.10€) Θεικες. Χοντρα ασυμμετρα κομματια πρωτα βραστης και κατοπιν τηγανιτης πατατας τοσο τραγανης και αλαδης, που παταει κατω κάθε τηγανιτη πατατα. Από τα ταπας, πηραμε λουκανικο με μουσταρδα και τις ιδιες πατατες, απλο αλλα νοστιμο (3€)

-Ποικιλια ορεκτικων (15€) που περιλαμβανει φλογερες, spring rolls, πουγκακια με ροκφορ, καταιφακια με σπανακι και κοτοπουλο Μεθεξη. Παλι 2 ταχυτητων. Οι φλογερες με μια τυρενια καυτη γεμιση ηταν αλαδες και απαιχτες, το ιδιο και οι τσουρουφλιστες τυρομπαλες με ροκφορ, που ηθελα να τις παρω ολες για τον εαυτο μου. Τα spring rolls ηταν οκ, αδιαφορα, χωρις να είναι ασχημα, ενώ μετεξεταστεα εμειναν τα στεγνα καταιφια με την ελαχιστη γεμιση σπανακι, που σαν ιδεα είναι ψαγμενη, σαν αποδοση φτωχη και το παναρισμενο μινι ρολο κοτοπουλο με υποτυπωδη γεμιση φετας, ντοματας και πεστο, που ηταν πιο στεγνο από την ερημο Καρ μετα από 60 μερες ανομβριας.

Δεν ειχαμε προλαβει να δοκιμασουμε καν την ποικιλια, όταν κατεφθασαν και τα κυριως. Πηραμε 3 διαφορετικα μπεργκερ, ένα pacific mushroom, ένα texas και ένα tartufata, στα 6.30 τα πρωτα και το τελευταιο στα 6.90€, αλλα επειδη εγω δεν δοκιμασα προφανως των αλλων δυο, ε δε θα σας κανω τα αφτια κουνουπιδια με τα υλικα τους.

Το δικο μου μπεργκερ, το tartufata ειχε μαρουλι, σπεκ και τηγανιτο αυγο, ταρτουφατα και σως bbq και δε με συνεπηρε. Ηρθε μεγαλο και αφρατο με ένα σωσακι μαγιονεζας και πατατες λεπτοκομμενες, αλλα το ψωμι ηταν παραψημενο και δεν ειχε καμια υγρασια από σαλτσα. Αν σε αυτό προσθεσεις το αυγο που δεν ηταν μελατο ουτε κατά προσεγγιση, και το σπεκ ηταν δυο χιλιοστα κομματι, καταλαβαινεις γιατι δε θα το ξαναπαιρνα. Το μπιφτεκι είναι όμως χοντρο, ζουμερο και παρα, παρα πολύ ευγεστο, οποτε θα προτιμουσα απλως άλλο συνδυασμο υλικων.

Μαζι πηραμε 1lt μπυρα Veltins (9€) που ηρθε στο πιο εκθαμβωτικα ψαγμενο σκευος – μποτιλια που εχω δει ποτε. Καμια γκουρου της μπυροποσιας δεν ειμαι, τα μονα που ξερω να πω σχετικα είναι ότι είναι γερμανιδα και, όπως ολες οι Γερμανιδες, ξανθια, ελαφρως πικρη, αρκετα ελαφρια και λιγο παγωμενη. Ευκολοπιοτη.

Το συνολο για ένα υπερπληρες γευμα ανηλθε στα 57.2€, ενώ με την εκπτωση εκανε βουτια στα 34.4€ περιπου, και μπορω να πω με απολυτη βεβαιοτητα ότι ηταν πολύ καλα. Υπαρχουν πολύ οικονομικες λυσεις, ειδικα σε ταπας, τα οποια μου φανηκαν ιδιαιτερα και λιγουρευτα και θα τα τιμησω σε επομενη επισκεψη. Οι υψηλοτατες τιμες που διαβασα σε άλλες κριτικες δεν υφιστανται, επομενως καταληγω ότι μαλλον γινανε σημαντικες μειωσεις. Ή το πορτοφολι μου γεννησε λεφτα.

Καταληγω ότι η Μεθεξη είναι ντομπρο μαγαζακι, με απλη κουζινα, επιλογες με το τσουβαλι και αρκετα ενταξει γευσεις. Δεν είναι η καλυτερη μπυραρια που εχω παει, δεν είναι καν στο top 10, αλλα δεν με χαλασε κατι, περασαμε καλα και τελικα ο εορταζων σταματησε να γκρινιαζει και εσκασε ένα χαμογελο στο μπεργκερ του. Χωρις να ειναι κατι εξαιρετικο, τη συμπαθησα. Δε θα ελεγα όχι να βρεθω ξανα στα τραπεζακια της για μπυρα και ταπας, και ισως να δοκιμασω και κατι από τις άλλες κατηγοριες. Που ξερεις, ισως κατι το κανουν καλυτερα!