Loader

Τρώγων

Κριτικές: 98
Μέλος από: Ιαν 2016

Εμφάνιση:

07 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Η εποχή της κάθετης επέλασης του Κολωνακίου στα Εξάρχεια έχει αφήσει ένα απομεινάρι. Το Γιάντες. Μπορεί σήμερα να ανοίγουν σουβλατζίδικα στο Κολωνάκι αλλά τη δεκαετία του ’90 υπήρχε μόλις ένα. Λίγο μετά, όταν η αστακομακαρονάδα και η ρόκα-παρμεζάνα έφταναν στο τελευταίο χωριό, το Κολωνάκι με τα λεφτά του χρηματιστηρίου εφορμούσε σαν στούκας στα Εξάρχεια και αυτά υποχωρούσαν ατάκτως. Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο.

Ήταν (πολύ) αρχές του 2000 όταν η Μαριώ, η γνωστή ρεμπέτισσα, είπε να επενδύσει το υστέρημα των κόπων της σε ένα χώρο εστίασης. Πήρε λοιπόν μια ταβέρνα των Εξαρχείων με γύψινο σιντριβάνι στη μέση της αυλής, με πράσινα προβόλια και γαρμπίλι και έφτιαξε μια καλαίσθητη νεοταβέρνα. Ήταν η εποχή του κιτς για τους άγουστους (θυμάσαι το Ribas στην παραλιακή;) και παράλληλα της δόμησης μιας νέας αισθητικής για τους μετα-χατζιδακικούς. Εκεί πρώτη φόρα είδα ταμπλετάκι (με ηλεκτρονική γραφίδα τότε) αντί για έγχαρτο δελτίο παραγγελίας. Σήμερα βέβαια η Μαριώ έχει αποχωρήσει και το μαγαζί το τρέχει –αν δεν απατώμαι- ο ιδιοκτήτης της καφετέριας Χάρτες λίγο πιο πάνω.

Στο Γιάντες είχα να πάω καμιά 15ετία plus. Ο χώρος εξαιρετικός τότε εξαιρετικός και σήμερα. Είναι ο ορισμός του ημιυπαίθριου καθώς έχει ανοιγόμενη οροφή και δέντρα που διαπερνούν τα σταθερά κομμάτια της ημιδιάφανης οροφής. Χρώμα, όγκοι και διακόσμηση σε αγαστή συνεργασία. Ένα τεράστιο μεταλλικό τζάκι στο χρώμα της σκουριάς απέναντι από το μπαρ γλιτώνουν τους δυο τοίχους από την αμηχανία του κενού.

Διάφορα επίπεδα με μικρές μεταξύ τους διαφορές, όμορφα παλιομοδίτικα πλακάκια, έντονα χρώματα στους τοίχους. Καθίστανται αυτόνομα όμορφα κρύβοντας λίγο το νεοκλασικό στο οποίο στεγάζεται το μαγαζί. Σε αυτό το κρύψιμο συμβάλλει και το τείχος, όχι αυτό δεν είναι τοίχος, της εισόδου που έχει εμφανώς αμυντικό χαρακτήρα κατά της επέλασης των Black Walkers (εκεί είχε τραμπουκιστεί ο Γιάνης και απέναντι είχαν δείρει τον Οικονόμου, 50 μέτρα πιο κει ξεκινάει κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ η επαναστατική γυμναστική). Ευχάριστο κι ευγενικό σέρβις.
Αν πρέπει υποχρεωτικά να βρω μειονέκτημα για το χώρο θα πω τα κουνούπια.

Αυτά αναφορικά με τα περιφερειακά. Αναφορικά με τα εδέσματα αυτά καθεαυτά με το χέρι στην καρδιά θα πω «όλα καλά αλλά έκπληξη σχεδόν πουθενά».

Αναλυτικά:
- Κολοκυθάκια τηγανιτά σε στικς με ελαφρύ κουρκούτι και σως γιαούρτι-δυόσμος. 4,60. Πολύ ευχάριστα.

- Τυροκροκέτες με λιναρόσπορο και καραμελωμένα κρεμμύδια. 5,50. Μια μικρή γαστρονομική (ευχάριστη) έκπληξη. Κι ένα μικρό μπράβο στον μάγειρα. Το γλυκάλμυρο είναι μια διαχρονική αξία.

- Καγιανάς με φρέσκια ντομάτα και φέτα. 4,60. Όντως φρέσκια ντομάτα. Φέτα δεν είδα. Μέτριος. Εγώ, η μάνα μου, η γιαγιά μου, η γυναίκα μου, η πενθερά μου, η άλλη μου γιαγιά, ο παππούς μου, ένα ουζερί στις Σπέτσες: όλοι κάνουν/έκαναν καλλίτερο καγιανά. Το μυστικό στον καγιανά (που αφού το λέω εδώ παύει να είναι μυστικό) είναι να κρατηθεί το αβγό μελίχλωρο και να μην το ταράξεις στο ανακάτεμα, θέλει να βλέπεις λίγο ασπράδι και λίγο –υγρό- κρόκο.

- Κιοφτέ λουκάνικο σχάρας και τσιπς με γιαούρτι. ΟΚ. Καμία έκπληξη. Καμία πρωτοπορία. 6,20. Έχω φάει και καλλίτερο κιοφτέ λουκάνικο και καλλίτερα τσιπς πατάτας.

- Ντολμαδάκια με κρέμα λεμονιού. Πολύ καλά. Ζουμερά, βάθος γεύσης και τρυφερό αμπελόφυλλο. Μου θύμισαν μαγειρείο της δεκαετίας του ’80. Και αυτό είναι φιλοφρόνηση. 5,70.

- Κολοκύθια-βλήτα βραστά. 4,90. Πάμε παρακάτω.

- Ταμπουλέ με πληγούρι και γιαούρτι. Έλειπε οξύτητα καθώς υπερτερούσε σαφώς το άμυλο. Ίσως έλειπαν και αρώματα. 5,20.

- Φλογέρες λαχανικών με σάλτσα μανταρινιού. 5,50. Spring rolls with sweet & sour sauce Exarcheia version… Ένα πιάτο που δεν υπάρχει λόγος να το παραγγείλετε. Δεν είναι κακό, είναι περιττό.

- Πατάτες τηγανιτές. ΟΚ αλλά 3,80 (! ). Στο ρητορικό ερώτημα για τις πατάτες λέγω: και πριν την καθιέρωση της χόβολης / μπρικιού πίναμε ελληνικό μηχανής αλλά δεν είναι αυτός ο ωραίος...

- Φρέσκος κολιός σχάρας με βλήτα. 11 ευρώ. Σαν πιάτο μια χαρά. Απλά να πω ότι κολιουδάκια αυτού του μεγέθους πωλούνται 2-5 ευρώ το κιλό στη Βαρβάκειο και τα βλήτα δεν έχουν πάνω από 2 ευρώ το κιλό, ούτε καν τα βιολογικά. Κατανοώ ότι γράφοντας «φρέσκος κολιός σχάρας» μπορεί να ακούγεται υγιεινό κι ευχάριστο αλλά κάπου ενέχεται κι ένα μικρό σαρδόνιο μειδίαμα αναφορικά με την τιμή του.

- Φρέσκες σαρδέλες σχάρας με πατάτες, λευκό κρασί και φρέσκο θυμάρι. 9,60. Ένα ακόμα πιάτο που ένιωσα να με κοροϊδεύουν (όχι γευστικά, γευστικά ήταν καλό χωρίς καμία έκπληξη και πάλι).
(α) Η φρέσκια σαρδέλα έχει 1-4 ευρώ το κιλό, η κατεψυγμένη (φιλέτο) έχει 8, άρα το φρέσκια εν προκειμένω σημαίνει και πιο φθηνή. Άρα τι μου το αναφέρεις ως κατόρθωμα;
(β) Αν αναφέρεις το λευκό κρασί και το φρέσκο θυμάρι πρέπει να αναφέρεις και το αλάτι, το πιπέρι το λάδι, ακόμα και το νερό αν έχεις προσθέσει.
(γ) Επίσης, για 9,60 το πιάτο φιλετάρισέ τη ρε μάστορα κιόλας…
(δ) Τέλος, στα 9,60 είχε και πάλι γεύση μαγειρείου (και πάλι αυτό είναι φιλοφρόνηση) αλλά τιμή Κολωνακίου. Μιλάμε για κόστος πιάτου 1,50 ευρώ και προσαύξηση 700%! (Αναγνωρίζω βέβαια ΕΦΚΑ, ΦΠΑ, δημοτικά τέλη, φόρο κτλ).
Δηλαδή, αν έπαιρνα σπαλομπριζόλα πούχει 18 ευρώ το κιλό πόσο θα χρέωνε τη μερίδα; Αναλογικά βγαίνει γύρω στα 70 ευρώ αν δεν απατώμαι... Ακούγομαι κάπως οξύς, το αναγνωρίζω, αλλά αυτό με τα 'φθηνά αλλά καλά υλικά' ή με τις 'φθηνές αλλά εξίσου νόστιμες κοπές κρεάτων' που τα χρεώνουμε όσο νάναι κάπου πρέπει να το συζητήσουμε.
Διαλέγουμε φθηνά για να είναι φθηνά. Δεν μπορεί να πωλείται η σαρδέλα σε τιμή τσιπούρας, η τσιπούρα ιχθυοτροφείου σε τιμή πελαγίσιας κοκ. Είναι ακριβώς το ίδιο που μου τη δίνει στα ιταλικά με τις μακαρονάδες των 14 ευρώ με κόστος πιάτου στα 2-3 ευρώ.

- Κουσκουσάκι με καπνιστή πανσέτα και παρμεζάνα. 9,20. Μάλιστα. Τώρα μιλάμε επιτέλους για γαστρονομία. Κάποιος έκατσε και σκέφτηκε και για τα υλικά (είναι ένα ‘κουσκουσότο’ τρόπον τινά) και για την εκτέλεση. Κρεμώδες, με βάθος γεύσης, al dente κουσκουσάκι και καπνιστή πανσέτα σε κομματάκια ώστε να διαχέεται η γεύση του καπνιστού… Μπράβο στον μάγειρα. Αν είχε κι ένα φιλέ αμυγδαλάκι για το κρίτσι κρίτσι θα τον φιλούσα σταυρωτά κι εγκάρδια. Να πω εδώ ότι κι η πανσέτα είναι το φθηνότερο κόκκινο κρέας που υπάρχει αλλά το συγκεκριμένο ήταν ένα πιάτο πρωτοτυπίας και αυτό πρέπει να ανταμείβεται.

- Ήπιαμε χύμα τσιπουράκι όχι φθηνό αλλά άνω του μετρίου (200ml/8 ευρώ), τινές εξ ημών μπύρα (Fisher Pilsner 300ml/3 ευρώ) και έτεροι χύμα αγιωργίτικο (τα 250ml/3 ευρώ το λίτρο 10). Έχει καλή κάβα κρασιών με τιμές λογικές και ετικέτες ελληνικές κι αναγνωρίσιμες.

- Κέρασε δε λικέρ μαστίχα. Κουβεράκι μετά από ερώτημα 1 ευρώ το κεφάλι.

Το σέρβις να ξαναπώ ευγενέστατο, γρήγορο, ευχάριστο, δροσερό κι όλα τα καλά του θεού. Πχ ακατάπαυστα μας έφερναν νερό για 6 διψασμένους νομάτους χωρίς καν να κινηθούμε.

Αυτοκεραστήκαμε γλυκό -λόγω γενεθλίων- προφιτερόλ από το Σορολόπ (Μπενάκη και Μεταξά). Καλλίτερο από του Κωνσταντινίδη, τσακώνεται με Ανδριά για την πρώτη θέση. Η σοκολάτα του σίγουρα είναι καλλίτερη. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι θα με θυμηθείτε… Μας φέραν κουτάλια, χαρτοπετσέτες, πιάτα, ανάψαν και το κεράκι με χαρά κι αγόγγυστα. (Όποιος βάλει πρώτος αμυγδαλάκι κροκάν στην κρέμα ζαχαροπλαστικής μέσα στο σου θα κερδίσει χρυσούν ορολόγιον).

Συνολική ανάλυση: εκτός του κουσκουσακίου με την πανσέτα το μαγαζί έπιασε ταβάνι σε πιάτα που θύμιζαν μαγέρικο. Αυτό είναι κάτι καλό όχι για μια νεο-ταβέρνα αλλά για μια παλιο-ταβέρνα, για ένα κουτούκι, πχ για τον Δούρειο Ίππο πιο κει στην Κωλέττη. Όξω τα ποτά σκάσαμε με 15 ευρώ το κεφάλι για εδέσματα μέτριας γαστρονομικής μαγκιάς αλλά αρκετά υψηλής ποιότητας (σ. σ. όσο αυξάνονται τα άτομα τόσο πέφτει το κατά κεφαλήν κόστος, για ένα ζευγάρι υπολογίσατε 17-20 ευρώ το άτομο).
Γενικά δεν είναι από τα μαγαζιά του γούστου μου καθώς είναι λίγο τσιριμπίμ-τσιριμπόμ. Είναι λίγο μαγαζί για Γιάνηδες.

Να πούμε ότι το Γιάντες προμηθεύεται κρέας από το Κρεοπωλείο της Αγοράς (στου Ρέντη) που είναι πολύ της μοδός. Γενικά από άποψη προμηθευτών το μαγαζί φυσάει (τυχαίνει και βλέπω σχεδόν καθημερινά τον ανεφοδιασμό του). Είναι ένα μαγαζί που λειτουργεί με φροντίδα για το κοινό προς το οποίο απευθύνεται.

Υπέροχα πιάτα (τετράγωνα και χρωματιστά). Κοινό 80%-90% τουρίστες (κανονικοί, πλυμένοι και ξουρισμένοι). Λες τα Εξάρχεια να είναι η νέα Πλάκα; Λες τη δουλειά της πολιτείας να την κάνει ο Γιόχαν, ο Φίσερ κι ο Κραφτ και να μην προλάβει ο Κούλης (ο Εστιγμένος κατά Πιλαλί);

ΥΓ Ο Γιαννάκης ο Κότσιρας ξεκίνησε ως ρεμπέτης την καριέρα του δίπλα στη Μαριώ. Μετά τον πήρε η μπάλα και έγινε κάτι μεταξύ κουλτουριάρη Ρουβά, Μαχαιρίτσα light μπουζουκιών και μόνιμου ανταποκριτή Σπύρου Παπαδόπουλου. Δε βαριέσαι… Μεροκάματο να βγαίνει… Έτσι κι αλλιώς έχει πει και κάποια αξιοπρεπέστατα άσματα.

ΥΓ2 Στις κατηγορίες (α) Ήθος και (β) Περιγραφική Ακρίβεια & To-The-Pointness the Oscar goes toooo... PIPERMAN! Hats off!

03 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Αμήχανος ων που φίλοι του παρόντος ιστοτόπου ανακάλυψαν ουζερί-μεζεδοπωλείο του κέντρου πριν από εμένα γράφω τα κάτωθι ευχαριστώντας τους εκ βαθέων για την ενδελεχή έρευνα αγοράς που κάνουν.

Παρασκευή, μέρα παραδοσιακά αφιερωμένη στο μεταεργασιακό μεζεδάκι συνοδεία αποστάγματος ή/και οίνου, 14-7-2017 είπαμε να πάμε να πιούμε δυο κουβέντες με φιλοκούμπαρους. Όπερ και εγένετο. Αι γυναίκες της παρέας ευρέθησαν κατάτι νωρίτερα και έκλεισαν τραπέζι μέσα διότι όξω το άνετο 38άρι κούραζε.

Ο χώρος είναι απλά άριστος. Οι προγράψαντες ήταν επιμελέστατοι και ως προς την περιγραφή του χώρου: τραπεζάκια με μάρμαρα Τήνου, πάτωμα μωσαϊκό, πανέμορφη ξύλινη μπάρα, τριγύρω τζαμαρία με λινό κουρτινάκι, ταπετσαρία με λευκοπράσινα φυτικά μοτίβα για να δένει μάρμαρο και μωσαϊκό. Τα πάντα βοούν ότι είναι μια σοβαρή και μεγάλη επένδυση και όχι «το χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε γι’ άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε…», η οποία δεν πάει να τα βγάλει σε δυο χρόνια. Αλλά ήρθε για να μείνει. Και αυτό φαίνεται και από την τιμολογιακή πολιτική της.

Φάγαμε μέχρι τελικής πτώσεως τέσσερις άνθρωποι (με γλυκά) με 22,50 ευρώ το κεφάλι (έξω οι ρακούλες). Φάγαμε εδέσματα Α’ ποιότητας, με σέρβις βασιλικό, σε μέρος για βραβείο αρχιτεκτονικής και με θέα μοναδική στη Μητρόπολη των Αθηνών. Nα πω εδώ ότι αποφεύγει τον πειρασμό του να καταστεί εκθετήριο λαϊκής τέχνης ή μίνιμαλ νεοπλουτέ και παραμένει λιτά σικάτο, ελληνικό-αθηναϊκό-αστικό και διαχρονικά δροσερό. Eίναι αυτό που θα ήθελε να είναι το Osterman αλλά χάθηκε στο δρόμο.

Η Μητρόπολη, με την οποία έχεις αδιατάρακτη οπτική επαφή καθόλη τη διάρκεια της εκεί παραμονής σου, ελέω των μεγάλων τζαμαριών, είναι η τελευταία κατοικία του Γιώργου του Αγγελόπουλου. Μάλιστα. Ο οποίος υπήρξε μαχητής. Μετά έγινε διάσημος. Αυτή είναι η φορά των πραγμάτων. Βέβαια κανείς δεν τον λέει με το όνομά του "Γιώργο Αγγελόπουλο".

Όλοι τον ξέρουν ως Γρηγόριο Ε’. Ομιλώ για τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης που κρεμάστηκε ως αντίποινα για την επανάσταση των Ρωμηών που είχε ξεσπάσει στην Πελοπόννησο. Η πόρτα μπροστά από την οποία τον κρέμασαν, στο Φανάρι, δεν έχει ανοίξει έκτοτε. Γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1746. Φοίτησε σε Αθήνα, Σμύρνη και Πάτμο. Άγαλμά του μπορείς να δεις στα Προπύλαια. Σήμερα το σκήνωμά του, στο μεσοδιάστημα ανακηρύχθηκε άγιος, είναι σε λάρνακα που έχει σκαλίσει ο Γιαννούλης ο Χαλεπάς εντός της Μητρόπολης της Αθήνας. Εντός της Μητρόπολης κείται και η Αγία Φιλοθέη. Θυγάτηρ της ιστορικής και πλούσιας, αθηναϊκής οικογένειας των Μπενιζελαίων, το σπίτι των οποίων μπορείς να δεις επί της οδού Αδριανού αρ. 96 στην Πλάκα, η Παρασκευούλα Μπενιζέλου μόνασε, μαρτύρησε (1588) και ετάφη (αρχικά) στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα, πίσω από την πλατεία Αμερικής, στην οδό Λευκωσίας. Εκεί σώζεται και η κολώνα στην οποία δέθηκε όταν μαρτύρησε.

Η Μητρόπολη της Αθήνας, φίλε αναγνώστη, χτίστηκε (1842-1862) με αρχικά σχέδια του Θεόφιλου Χάνσεν, συνέδραμαν δε κατά περιόδους ο Κάλκος και άλλοι πολλοί διαφόρων εθνικοτήτων. Γι’ αυτό και το ανακατωμένο στυλ της. Για να χτιστεί αρχικά χρησιμοποιήθηκε υλικό από 72 αθηναϊκά εκκλησάκια. Δίπλα της είναι ένας πολύ μικρότερος, παλιότερος, διπλός και πανέμορφος ναός. Ο ναός της Παναγιάς της Γοργοεπηκόου (αυτή που ακούει γρήγορα τις ευχές) / Αγίου Ελευθερίου (καλή λευτεριά που λέμε). Πολύ παλιότερος της Μητρόπολης χτίστηκε κάπου ανάμεσα στα 700 και στα 1200 μΧ. Είναι βέβαια χτισμένος επάνω στα ερείπια ιερού της Ειλειθύιας. Θεότητας του τοκετού. Έτσι για να μην ξεχνάς ότι σε αυτόν τον τόπο -έστω και σουρεάλ- υπάρχει πάντοτε συνέχεια.

Αυτά αγαπητέ αναγνώστη είναι built in στην τιμή του Σερσέ λα Φαμ, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που πχ στο Μουσείο της Ακρόπολης πληρώνεις θέα και ιστορία. Υπάρχουν υπεραξίες, τι να κάνουμε τώρα;

Άρα το 4/4 στο VfM ήρθε άνετα, αβίαστα, αατό και ααβόρα. Κατά τα λοιπά είναι αλήθεια ότι είναι λίγο τσιμπημένο για τις μερίδες του αλλά λόγω περιφερειακών δεδομένων (ποιότητα, service, διακόσμηση, θέα, ιστορία του χώρου κτλ) το τελικιάζω. Αναλυτικά:

- Κέρασμα χαρουποπαξίμαδου με ελιές και πελτέ. Γουστάρω την απενοχοποίηση του πελτέ και την αναγνώρισή του ως τερψιλαρύγγιο. Γκολ από τα αποδυτήρια!

- Ψωμί λευκό – μαύρο (μετά από ερώτημα) 0,75 per capita ήτοι 3 ευρώ.

- Χοιρινός πασπαλάς, ήτοι εκ Σάμου ορμώμενο αλλαντικό που ομοιάζει με μπέηκον (σερ φράνσις) με ολίγον ξύσμα πορτοκαλιού και ρίγανη. Πληρώνεις τη μοναδικότητα-σπανιότητα του μεζέ. Ήτο τέσσερις φέτες και ιδιαίτερο, δι’ εμέ άριστο, μεζεδοέδεσμα στα 4,80. 2-0 στο 2ο λεπτό της αναμέτρησης...

- Σαλάτα με φακή, αγκινάρα, κρόμμυον και κατσικίσιο τυρί με μυρωδικά. Ακούγεται καλλίτερο από ότι ήταν αλλά αντικειμενικά ήταν καλό. Στα 6,00 ευρώ.

- Ντολμαδάκια με κουκουνάρι, σταφίδα και σως γιαουρτιού. Χωρίς να είναι κακό ήταν το χειρότερο (ή το λιγότερο καλό) από ό, τι πήραμε. Ήθελε λίγη οξύτητα και λίγα μυρωδικά παραπάνω. Λίγη ένταση που λένε και οι τηλεοπτικοί μάγειρες που αλατοπιπερώνουν ψεύτικα. Στα 4,50 ήταν ΟΚ.

- Ψαρονέφρι με σάλτσα ρετσίνας και φέτας. Κι εδώ θα ήθελα εγώ να είναι λίγο πιο όξινο-πικάντικο (πχ να είχε πιπεράτη φέτα Καλαβρύτων) αλλά ήταν ένα πολύ καλό πιάτο, ελαφρώς γλυκίζον, με πολύ σωστά ψημένο το μη-μου-άπτου ψαρονέφρι. 9,00 ευρώ. Καλό για κάθετες εφορμήσεις άρτου, ήτοι παπάρες. 4 ροδελάκια ψαρονεφρίου με τη σαλτσούλα τους από πάνω.

- Κολοκυθοκεφτέδες με σως αρωματικού γιαουρτιού. Από τους καλλίτερους εστιατορικούς. Καλλίτερους σε κάποιο ψαγμένο επαρχιακό ουζερί ή κάτι τέτοιο (κάπου έχω φάει καλλίτερους αλλά δε θυμάμαι που). 5,00 ευρώ. Έπαιξε επανάληψη.

-Συκώτι με καραμελωμένα κρεμμύδια. ΟΚ, θεωρητικά πολυπαιγμένο πιάτο αλλά εδώ είναι άριστο. Το συκώτι αφρός πραγματικός (αν ήθελες ξυριζόσουν κι όλας), το καραμελωμένο κρεμμύδι ‘κρατούσε’ αλλά είχε χάσει την αψάδα του και η γλυκύτητά του είχε βάθος. 7,00 ευρώ. Αυτό το πιάτο έκανε οργασμικό συνδυασμό με το αμέσως επόμενο.

- Πατάτες τηγανιτές με κασέρι και σαλάμι Λευκάδας. Είναι από αυτές τις διπλοδουλεμένες πατάτες. Δηλαδή πρώτα έβρασαν δι’ ολίγον ως χονδροί κύβοι και μετά τηγανίστηκαν. Επέπεσε δε το κασέρι επ’ αυτών, το οποίο και έλιωσε στα πόδια των, ενώ μικροσκοπικά τεμάχια σαλαμιού είπαν να τις καρυκεύσουν και όχι να κλέψουν την παράσταση. 5,00 ευρώ και must. Επαναλήφθηκαν σαν το Ρετιρέ τα καλοκαίρια. Υποχρεωτικά. Για πάντα.

- Σουτζουκάκια με σάλτσα μαυροδάφνης. Το κρεατοσφαιρίδιο ήταν άριστο, κρουστό τε και αφράτο και συνάμα μυρωδάτο. Η σάλτσα μαυροδάφνης θα έπρεπε να είναι πιο θυμωμένη, πιο έντονη. Και πάλι είναι ένα πιάτο που σε βοηθάει να τελειώσεις το ψωμί που υπάρχει στο τραπέζι. 7,50.

- Ιμάμ μπαϊλντί. Κρύο πιάτο (εδώ), ισορροπημένο κι ενδιαφέρον. Με ολίγον τι φέτα για την οξύτητα και την αψάδα της. 4,80.

- Ήπιαμε, εκτός από άφθονο παγωμένο νερό κανάτας, πολύ καλή ρακούλα Κρήτης στα 6,50 ευρώ τα 200 ml (πανέμορφο μπουκαλάκι-ρακοπότηρα), την οποία όμως θα θέλαμε παγωμένη και όχι δροσερή.

- Ραβανί με καϊμάκι. Καλλίτερο από πάρα πολλά ζαχαροπλαστεία τόσο το ραβανί όσο και το παγωτό καϊμάκι. 5,50 ευρώ. Το ραβανί ήτο πασπαλισμένο με ινδοκάρυδο.

- Παγωτό κακάο 5 ευρώ. Ήταν τρεις μπάλες του γκολφ με καβουρδισμένο αλμυρό αμύγδαλο. Αντικειμενικά αν είσαι του παγωτού πρέπει να το πάρεις.

- Κωκ. Θυμάσαι τα κωκάκια; Όχι αυτά των κλαμπς αλλά των παιδικών μας χρόνων; Καμία σχέση. Μπισκότο, κρέμα, μπισκότο, ζεστή σοκολάτα (και όχι icing) με παγωτό βανίλια. Θα πω άριστο. 6,50.

- Έχει και υποβρύχιο μαστίχα Χίου με 1,50. Αμέ. Και ελληνικό χοβόλεως στα 3,20 τον διπλό.

Σημειώσατε ότι όλα τα πιάτα έχουν μέγεθος μεζέ και δεν είναι διά μπούκωσιν. Ο Μουρούζης είναι στα Καλύβια κι ο Καραβόμυλος όξω από το χωριό του Γκλέτσου. Όστις βούλεται παγέτω.

Έχει και τρία ούζα (Απαλαρίνα, Ματαρέλλη και ένα που μου διαφεύγει) στα 8-9 ευρώ. Έχει και μπύρες ζόρικες από μικρο-ζυθοποιίες. Έχει και πρωινό με αβγά και τέτοια. Έχει και ψαρομεζέδες (αυτή η σπιτική λακέρδα μου έκατσε ως υπόσχεση για το μέλλον). Έχει και ποτάρες-κοκτέιλζ που πίναν όλοι οι άλλοι μετά τις δουλειές των. Εγώ τέτοια ματζούνια δεν πίνω αλλά το λέω.

Βασικά είναι το παλιό καφενείο ανακατασκευασμένο σε μια ραφινάτη και καλοβαλμένη έκδοση. Τώρα τα λένε all day. Είναι το παλιό-παλιό ΝΕΟΝ φερμένο στο σήμερα.

Το σέρβις είναι απόλυτα επαγγελματικό πράγμα που φαίνεται και από τις στολές-ποδιές όσων εργάζονται εκεί. Ευγενείς, χαμογελαστοί κι επαγγελματίες. Στα πλαίσια του επαγγελματισμού και η διαρκής ελεγκτική παρουσία του ενός εκ των συνιδιοκτητών και υγειονομικού υπεύθυνου. Τσέκαρε τα πάντα ιδίοις όμμασι χωρίς να εκπέφτει σε μποτρινισμούς. Από την ταχύτητα απόκρισης μέχρι την ποιότητα των κέηκ.

Το μαγαζί παίρνει ένα απόλυτο 4άρι (και είναι το πρώτο που βάζω αν δεν απατώμαι) διότι το καλό πρέπει να επιβραβεύεται. Εμένα μου αρέσουν πιο αλήτικα μαγαζιά (ακούω βλέπεις και Stan) αλλά σε ετούτο, για την κατηγορία του, ψεγάδι δε βρήκα.

Όταν πάτε, γιατί πρέπει να πάτε, να πείτε κι ένα ευχαριστώ στους προγράψαντες που το ανακαλύψαν καθώς δεν έχει ταμπέλα. Εγώ τους το είπα στο intro το λέω και εδώ νανά.

Η ονομασία είναι λίγο άσχετη καθώς το μέρος δεν αποπνέει καθόλου τσιτσανίλα. Είναι όμως μέρος γκομενοπαγίδα.

10 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Η φιλτάτη tzia τα έχει πει όλα αναφορικά με το εδώ κατάστημα (καλό αλλά μέτριο στα πάντα και σαν αντιγραφή άλλων παραθαλάσσιων μεζεδοπωλείων-ουζερί). Αλλά αν πρέπει να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου θα έλεγα τα εξής εν τάχει, κάνοντας μια ψυχαναλυτική μικροεισαγωγή, ότι δεν είμαι κι ο μεγαλύτερος fan του Πειραιά.

Μικρολίμανο. Από τουριστική αφίσα του ΕΟΤ της δεκαετίας του ’50 σε ζωντανή απόδειξη του τι συμβαίνει όταν μια πόλη δεν εφαρμόζει κτηματολόγιο, πολεοδομική και περιβαλλοντολογική νομοθεσία και εν τέλει κατοικείται από ανθρώπους που απλά κοντόφθαλμα θέλουν να κονομάνε από δαύτη και όχι να τη βελτιώνουν. Αν φτάσεις με το αυτοκίνητό σου αντιμετωπίζεις σκηνικά Λαιμού Βουλιαγμένης ή Ψαρούς στη Μύκονο τον Αύγουστο. Πάκτωμα, παρκάρισμα πανταχόθεν πλήρως άναρχο έως και αποπνικτικό, γκλαμουριά και λούστρο ‘90s και ‘00s. Τα σκουπίδια ήτο ένα πρόσκαιρο πρόβλημα το οποίο υπάρχει παντού αυτές τις μέρες και επουδενί δεν φταίει ο Περαίας για ετούτο. Απλά μου έκανε εντύπωση πώς δίπλα σε βουνά (κυριολεκτικά) σκουπιδιών λειτουργεί απροσκόπτως η πώληση της γκλαμουριάς. (Πχ ο Καπετάν Μιχάλης στη Φειδίου πέρασε μέρες μοναξιάς με την απεργία και δικαίως διότι απλά είναι επικίνδυνο άνθρωποι και απορρίμματα να περνάνε χρόνο μαζί).

Πήγαμε με κουπόνι προσφοράς από σχετικό ιστότοπο. Θεωρητικά οι επιχειρηματίες το κάνουν αυτό για να δελεάσουν πελάτες, οι οποίοι μετά θα πάνε χωρίς προσφορά διότι πραγματικά τους άρεσε αυτό που ζήσαν. Αναφορικά με εμένα νομίζω ότι η επιχειρηματική αυτή κίνηση πήγε σχεδόν στράφι…

Αποπειραθήκαμε να κλείσουμε από την προηγούμενη εβδομάδα αλλά μας είπαν ότι όλα ήταν κλεισμένα και θα μας δίναν παράταση (έληγε το κουπόνι). Όταν αποπειραθήκαμε εκ νέου μας είπαν και πάλι ότι όλα ήταν κλεισμένα και να πάμε μόνο που-σου-κου αλλιώς θα το χάναμε διότι θα έληγε η παράταση που οι ίδιοι είχαν δώσει. Τελικά με μια μικρή ευελιξία και από τις δύο πλευρές πήγαμε 'τώρα-σήμερα'…

Φτάσαμε, βρήκαμε θέση στάθμευσης σχετικά εύκολα αλλά τυχερά. Κάτσαμε. Είναι αλήθεια ότι για χώρος μέσα στον αστικό ιστό της πρωτεύουσας είναι εξαιρετικό. Και ο τίτλος του είναι ακριβέστατος. Πήραμε ό, τι όριζε το κουπόνι μας χωρίς παρεκκλίσεις για πρωτοτυπία. Ήτοι:

- Ένα γαριδάκι τηγανιτό (ακέφαλο). Συμπαθές αλλά έχω φάει τραγανιστότερο.

- Μία ψητά λαχανικά με λάδι αχινού (ντομάτα, κολοκυθάκι, πιπεριά). Οριακά αξιοπρεπής μερίδα (3 φλούδες κολοκυθιού, 3 ροδέλες ντομάτας και 3 ‘φιλετάκια’ πιπεριάς). Ο ουρανίσκος μου αποδείχτηκε λίγο τραχύς για τα λεπτά αρώματα του αχινού, τα οποία και δεν εντόπισα.

- Μία μύδια αχνιστά. Πολύ καλή πρώτη ύλη (φρέσκα), σκότωμα η εκτέλεση. Πλήρως άνευρο. Ούτε σκόρδο, ούτε κρασί, ούτε κάνα ψιλικούλι (κάνα φρέσκο κρεμμυδάκι, κάτι ίσα για να το ανεβάσει)…

- Μία παέγια θαλασσινών (μύδι, καλαμάρι, χταπόδι) 2 ατόμων. Αν δεν τη βάφτιζες 2 ατόμων δεν θα ήταν εκνευριστικό. Ήταν μεζεδάκι ή μία κάπως συγκρατημένη μερίδα. Σα γεύση ήταν ευχάριστη και μέχρι εκεί.
Στα πάντα σου δίνει την αίσθηση ότι έχει έναν καλό μάγειρα, οποίος ξέρει τη δουλειά του, που όμως τον κρατάει πίσω για να είναι όλα αρκετά ήπια προκειμένου να είναι αρεστά από όλους.

- Πήραμε ένα αξιοπρεπές χύμα τσιπουράκι Πατρών.

- Κέρασε συμπαθή κορμό με ζαχαρούχο γάλα. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, καίτοι όχι γλυκό αξιώσεων, διότι δεν το είχα ξαναφάει…

Γενικά το μέρος σαν μέρος είναι απίστευτα ευχάριστο και δροσερό (βοηθάνε και μεγάλοι επιτοίχιοι και αθόρυβοι ανεμιστήρες). Εξάλλου όσο νάναι όταν κάτι είναι πάνω στη θάλασσα είναι εκ προοιμίου μαγευτικό. Το service από τα παιδιά που το διεκπεραίωναν ήταν εξαιρετικά ευγενικό. Ο υπεύθυνος ήταν ας πούμε τυπικά ή και ψυχρά ευγενής. Ας μου επιτραπεί ένα σχόλιο, με δικαίωμα στο περιθώριο σφάλματος: αν δεν γουστάρεις τους κουπονάτους γιατί δεν τζιράρουν επαρκώς μην βάζεις κουπόνια, κανείς δεν σε ανάγκασε...

VfM δι’ εμέ ήταν ΟΚ καθώς τα παραπάνω ήσαντο ένα δεκάρι το κεφάλι αλλά αν πας εκεί και παίξεις μπάλα ελευθέρως νομίζω ότι το 20άρι δεν το γλιτώνεις… Ενδεικτικά έχει 6,50 τα μύδια τα αχνιστά και 60 το κιλό την τσιπούρα.

Επί τη ευκαιρία ας διερωτηθώ δημοσίως: όλη η τσιπούρα που πωλείται σε όλα τα ιχθυεστιατόρια της επικράτειας είναι αλανιάρα αιγαιοπελαγίτικη; Διότι την τελευταία φορά που πήγα στην ψαραγορά στη Βαρβάκειο η τσιπούρα ιχθυτροφείου είχε από 4,50 μέχρι 12 το κιλό (ανάλογα το μέγεθος)… Αυτό το ακατέβατο 50άρι-60άρι μήπως είναι απομεινάρι άλλης εποχής; Διότι και το φαγκρί που πωλείται ως (αιγαιο)πελαγίσιο συνήθως είναι Υεμένης-Ερυθραίας…

Αν θα ξαναπάω; Αποκλειστικά για μία μόνο χρήση: ψιλό ουζάκι (έχει πχ Απαλαρίνα) με τα πιο extreme του (ρεγγοσαλάτα, αχινοσαλάτα κτλ) για να νιώσεις την έννοια της θάλασσας πάνω στη θάλασσα. Αλλιώς έχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν καλαμαράκια τηγανιτά και χωριάτικη σαλάτα...

------------------------------------

Θα μπορούσα αγαπητέ αναγνώστη να αναλωθώ σε λεπτομέρειες για τον λιμένα Μουνιχίας και τους νεώσοικους που έχουν βρεθεί εκεί, οι οποίοι ήταν η πηγή της δύναμης της αρχαίας Αθήνας, ή για τον Μούνιχο τον μυθικό ηγέτη των Μινύων, πρώτων κατοίκων της Καστέλας, ή για το Σηράγγιο, το σπήλαιο όπου λειτούργησε βαλανείο-ιερό (Απόλλωνα, Σήραγγου) στην αρχαιότητα και μετά μπουζουξίδικο (1920-1968) αλλά θα σου πω δυο μόνο λόγια.

Από την εποχή που ο Κουμουνδούρος έχτισε στην παραλία της Καστέλας τη βιλίτσα του (εκεί που είναι σήμερα ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος) δίνοντας το όνομά του στην ακτή μέχρι αυτόν τον γκλαμουροπανικό του σημερινού Μικρολίμανου έχουν αλλάξει πολλά σε τούτη εδώ τη χώρα. Προφανώς όχι όλα προς το καλλίτερο. Ζηλεύω και φθονώ Βαρκελώνη που κράτησε ως παραλία τη Μπαρτσελονέτα, περιορίζοντας τα εστιατόρια και όχι την παραλία. Τι νόημα υπάρχει στο να πηγαίνεις σε ένα μέρος για τη θάλασσα όταν αυτή έχει ουσιαστικά χαθεί;

Λάμπεις σαν το βόρειο σέλας
στο λοφάκι της Καστέλας.
Είσαι γύρω μου ένα θαύμα
κι είσαι μέσα μου ένα τραύμα...
(Σουξεδιάρικο, Ρασούλης/Ξυδάκης)

26 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Η έννοια του φαγητού ενέχει τόσο τη βιολογική ανάγκη της θρέψης όσο και το συναίσθημα της τέρψης. Τάλε κουάλε με τα ερωτικά: υπάρχει μια βιολογική ανάγκη για να τακιμιάσουν δυο μονάδες αλλά υπάρχει κι ένα θέμα αισθηματικό κι αισθητικό.

Εκτός από τις vamp, μοιραίες γυναίκες, που θα σου φάνε τα λεφτά και θα γουστάρεις υπάρχουν και τα τίμια κορίτσια της διπλανής πόρτας, που θα σου υπενθυμίζουν καθημερινά ότι η καρδιά σου λειτουργεί. Δεν θα σου ζητήσουν εκατομμύρια, δεν είναι απαραίτητα εντυπωσιακές, δεν είναι υποχρεωτικά δυο μέτρα ούτε έχουν τον αέρα της Κάλλας σε κορμί Μπελούτσι αλλά είναι α) απόλυτα αναγκαίες και β) συνήθως είναι τόσο σταθερές ώστε να καταλήγεις, με δόξα και τιμή (κυριολεκτώ), με μία εξ αυτών που κάτι παραπάνω έκανε στην καρδούλα σου.

Ο Μαύρος Γάτος δεν είναι το L’ Abreuvoir, δεν είναι το Aleria, οι σερβιτόροι δεν έχουν πάει στο Alpine ούτε οι μαγείροι παίρνουν μεταγραφές κάθε χρόνο κυνηγώντας σκουφιά κι αστέρια. Είναι ένα εκ των συμπαθεστέρων και τιμιοτέρων ρακάδικων του Ψυρρή. Δεν απευθύνεται σε αναψοκοκκινισμένους τουρίστες ούτε σε ημεδαπούς που θέλουν αφού πιουν τις ρακούλες των να ανέβουν σε τράπεζες και «ώπα-ώπα».

Έχει τραπεζάκια τα μικρά τα μεταλλικά τα στρογγυλά του καφενείου. Τα πιάτα του είναι αυτά που λέμε ραβιέρες, εκ προοιμίου πιάτο μεγέθους μεζέ. Οι καρέκλες είναι αυτές οι πιασοκώλικες του καφενείου που εμείς πιανόμαστε στην ώρα και οι παππούδες μας ζήσαν πάνω σε δαύτες. Ο κατάλογος βοά ότι δεν είναι ταβέρνα αλλά με-ζε-δο-πω-λείο. Το σέρβις είναι ευγενές αλλά θα σου μιλήσουν στον ενικό χωρίς αυτό να είναι άλλοθι για μην σου κόψουν απόδειξη. Η ταχύτητα, όσες φορές έχω πάει, μου έχει φανεί αξιοπρεπής. Βέβαια πάω συνήθως για after-work ψυχανάλυση και όχι με το μπλοκάκι σημειώσεων που φέρει το λογότυπο του παρόντος ιστοτόπου.

Εψές επήραμαν δυο-τρία πιατάκια και μια ρακούλα. Εν τω συνόλω 22,50. 11 ευρώ το κεφάλι για ένα τσιμπητό με ολίγη ρακούλα.

Πιταρούδια αμοργιανά τα είπε και δεν κατάλαβα αν από το πλέριο μοσχοκάρυδο στη φετούλα που είχαν μέσα φαινόταν η Αμοργός. Η ζύμη αντικειμενικά ήταν καλή και σπιτική. Η γέμιση με μπέρδεψε. (4,00 ευρώ)

Ρεγγοσαλάτα. Ναι, ανοίξαν τη συσκευασία της καπνιστής ρέγγας, την ψιλοκόψαν μαζί με φρέσκο κρεμμυδάκι και πράσο, βάλαν λίγο ρίγανη και λεμόνι. Ό, τι πρέπει για να κατέβει η ρακούλα. Δεν είναι μαγειρική αλλά σε ένα tapas bar με χαρά θα τρώγαμε πιπεριά Φλωρίνης κονσέρβα… (5,50 ευρώ)

Κοτόπουλο με πιπεριές και τυράκι. Ε, αυτό. Είπαμε είναι ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας. Είναι ωραίο έτσι όπως το βλέπεις, δεν έχει απαραίτητα δεύτερο επίπεδο. Τάπαμε εισαγωγικώς ετούτα. (6,00 ευρώ)

Ρακούλα παγωμένη κι ευχάριστη (200ml/6 ευρώ). Κατά την εσπευσμένη αποχώρησή μας λόγω προσποίησης βροχόπτωσης κέρασε και μια εξαιρετική ψητή ρακή στο ποδάρι…

Ενθυμούμαι από άλλη επίσκεψη εξαιρετικό βραστό χταποδάκι. Θα μου πεις ‘πόσο εξαιρετικό μπορεί να είναι ένα βραστό χταπόδι;’ Πολύ θα σου πω εγώ αν το έχει κρατήσει al dente, αν δεν με έχει κοροϊδέψει ότι το βραστό είναι ψητό ή το κατεψυγμένο φρέσκο, αν έχει φροντίσει να μην είναι κρέμονται πέτσες λόγω κακού βρασμού κι αν έχει αγαπήσει το ξυδάκι και τη ρίγανη. Θα μιλήσω εκ νέου για μια εξαιρετική αλλά σφιχτή ποικιλία ούζων (με χαρά βλέπω την αγορά του αγαπημένου μου θερινού αποστάγματος να αναγεννάται μετά από χρόνια υποχώρησης στο λαϊκισμό του χύμα ‘φωτιστικού’ τσίπουρου) και γενικότερα για την τιμιότητα ενός χαμηλών, ομολογουμένως, προσδοκιών μεζεδοπωλείου.

Να το πω τοιουτρόπως: είναι άριστο μέρος για να πιεις μια ρακή ή ένα ούζο όχι ξεροσφύρι αλλά με ένα ψιλοτσιμπιθρόνι.

Ας κλείσω με ένα τετράστιχο του Παγιουμτζή σε μουσική Τσιτσάνη:
Μια κι η ζωή θα σβήσει
Και θα λιώσει το κορμί
Στις ταβέρνες τόχω ρίξει
Κι έτσι σβήνουν οι καημοί.

ΥΓ Επί προσωπικού ευχαριστώ τον χρήστη algi. Τέχνη είναι να βάζεις τους Kraftwerk στην κουζίνα...

------------------------------------

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
εν είδη θεωρίας ξυγγραφής εν τω παρόντι ιστοτόπω ή ΘΕΩΡΙΑ Vol IΙI και τελικό (Vol I βλ. κριτική «Ο Γέρος», Vol IΙ βλ. κριτική «Καντίνα Μαβίλη»).

Λέμε στην ποίηση: ποιητική αδεία. Τι σημαίνει; Πόθεν ορμάται αυτή η έννοια και τι σχέση έχει με το φαγητό μας;

Ο John Dryden ήταν ένας Άγγλος λογοτέχνης (ποιητής, μεταφραστής, συγγραφέας) που έζησε κατά τον 17ο αιώνα. Εποχή που τα γραπτά είχαν πολύ αυστηρή φόρμα και προσήλωση στο γραμματικό κανόνα. Που ο ποιητής (μεταφραστής, συγγραφέας) ήταν πρώτα φιλόλογος και μετά καλλιτέχνης. Έτσι λοιπόν ο ανωτέρω αναφερθείς δημιούργησε την έννοια της ποιητικής άδειας για τις περιπτώσεις που ήθελε ο λογοτέχνης ένας γραμματικός ή συντακτικός κανόνας να υποταχθεί στην καλλιτεχνική του βούληση, στην περίπτωση πχ που δεν έβγαινε η ρίμα μπορούσε ο λογοτέχνης να αλλάξει τη λέξη ώστε να κολλάει...

Αν ενθυμείσαι φίλε αναγνώστη την κριτική για το L’ Abreuvoir, ζητώ συγγνώμη για την ψωνίστικη αυτό-αναφορικότητα, εκεί αναλύθηκε η έννοια του φαγητού ως τέχνη. Μία τέχνη όμως που δεν αποβλέπει στη θρέψη αλλά στην τέρψη και γι’ αυτό η πλέρια χρήση βουτύρου. Εκεί που γνήσια επιτρέπεται η καταστρατήγηση της πραγματικότητας ή φυσιολογικότητας «ποιητική αδεία».

Τη σήμερον ημέρα κάθε καημένος που θέλει να δηλώσει μεγάλος μάγειρας βάζει 20 κιλά βούτυρο και το παίζει σεφ. Αν είναι δε είναι και μεγάλος σεφ θα βάλει και 5-6 κύβους… Προσβλέπω στην ημέρα όπου το Υπουργείο Υγείας δεν θα έχει λόγο μόνο για το τί φουμέρνω αλλά και τί με ταΐζουν εν αγνοία μου.

Αυτό αγαπητέ πεινασμένε αναγνώστα ανατρέχει στον Πικάσο, ο οποίος βλέποντας το κύμα μπούρδας που δημιουργήθηκε μετά την ίδρυση από τον ίδιο της συγκεκριμένης τάσης ζωγραφικής εικάζεται ότι είπε: «αν ήξερα τι θα δημιουργούσα δεν θα το ξεκινούσα ποτέ». Ο Πικάσο πριν να αρχίσει να ζωγραφίζει τα καραγκιοζάκια που έκανε στα γεράματά του είχε περάσει από τη μπλε περίοδο και είχε αποδείξει ότι ήτο πλήρης και άρτιος καλλιτέχνης. Η απλούστευση ήταν προϊόν εξέλιξης και όχι έλλειψης γνώσης ή τεχνικής.

Βλέποντας master chef τις προάλλες ερωτά μάγειρας διαγωνιζόμενο: «ωραίος πουρές να μου πεις πως τον έφτιαξες να τον βάλω στο μαγαζί» και απαντά ο νεαρός μάγειρας περήφανος «μισό πατάτα - μισό βούτυρο». Αλλά αυτό δεν είναι ποιητική άδεια σε μαγειρικό συγκείμενο, δεν είναι πουρές, είναι απόπειρα ανθρωποκτονίας! Φαντάσου ανυποψίαστε πελάτη εστιατορίου να πάρεις ένα κοτοπουλάκι με λίγο πουρέ στο τάδε εστιατόριο. Αν ο πουρές στο πιάτο ήταν 200 γραμμάρια θα είχες φάει 100 γραμμάρια βούτυρο, δηλαδή σχεδόν μισό πακέτο!!! (σ. σ. 200 γραμμάρια πουρές και 150 γραμμάρια κοτόπουλο είναι μια πιθανή εστιατορική μερίδα, 750 θερμίδες μόνο το βούτυρο του πουρέ!!! )

Δυστυχώς το βούτυρο, ο κύβος και τόσα άλλα πρόσθετα (πχ οι σκόνες που μαλακώνουν τις μπριζόλες) υπάρχουν σαν υποκατάστατα της γνήσιας μαγειρικής μαγκιάς.

Θες umami φίλε μάγειρα; Χτίστο με 5, 6, 7, 10 μπαχαρικά σε μικρή ποσότητα. Αλλά που; Αυτό θέλει μαγειρικά κακάλια. Και λεφτά! Θες ένταση; Βάλε τα κυρίαρχα μπαχαρικά σου σε μεγαλύτερο βαθμό αλλά με μαεστρία για να δημιουργήσεις ισορροπίες. Κύβος και βούτυρο είναι γαστρονομικό cheating. Μπορεί οι μεγάλοι μάγειρες να χρησιμοποιούν αβέρτα βούτυρο αλλά δε σημαίνει ότι όποιος βάζει βούτυρο είναι μεγάλος μάγειρας. Ως γνωστόν ο μπάτσος δεν είναι μπουζούκι...

Σε αυτό μας έχει εξοικειώσει βέβαια και η βιομηχανία τροφίμων η οποία χρησιμοποιεί συστατικά τα οποία δε θα πέρναγε ποτέ από το μυαλό μας να βάλουμε στο φαγητό μας και εμείς απλά μουγκρίζουμε με ευχαρίστηση.

Φίλε αναγνώστη, κλείνοντας τον κύκλο ΘΕΩΡΙΑ, φάε-πιες ό, τι και όπου τραβάει η ορεξούλα σου. Ξεχώρισε όμως τον καλλιτέχνη μάγειρα από τον μπαγαπόντη. Τον τίμιο από τον κλέφτη. Αυτόν που μαγειρεύει καλά και βοηθάει την ποιότητα της μαγειρικής του με άλλα μέσα από αυτόν που κρύβει την έλλειψη ποιότητάς του με βελτιωτικά γεύσης. Μόνο έτσι τα λεφτά σου βελτιώνουν την αγορά και επιβραβεύουν το σωστό.

Εκεί, ας χωρέσω έναν μικρό υποκειμενισμό, αναφωνώ viva la cucina povera! Ζήτω η μεσογειακή διατροφή! Ζήτω μια καλή, τίμια -και κατά παρέκκλιση, όχι κατά κανόνα, ανθυγιεινή- μαγειρική.

Τέλος, να πούμε ότι όπως όλες οι μορφές τέχνης έτσι κι η γαστρονομία έχει το δικό της χρηματιστήριο (πχ το νησί του Μανχάταν δόθηκε από του Ολλανδούς στους Βρετανούς με αντάλλαγμα το μονοπώλιο στο μοσχοκάρυδο). Οι χρηματιστηριακές αξίες δεν είναι πάντα ταυτόσημες με τις καλλιτεχνικές. Η cucina povera σε προφυλάσσει, κάποιες φορές, από την επένδυση σε απάτη.

Καλή όρεξη με καθαρό μυαλό και γερό στομάχι.
Το τελευταίο το απαιτούν οι καιροί που έρχονται...

18 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Έλα πάμε στη Ραφήνα να πνιγούμε στη ρετσίνα
Με γαρίδες και ουζάκια να ραγίσουν τα πλακάκια.

Εικάζω ημι-αυθαιρέτως ότι τότε οι γαρίδες δεν είχαν όσο μισό μεροκάματο (18 ευρώ η γαρίδα σαγανάκι). Μόλαταύτα, στρατηγέ μου, βραδιά πανσελήνου, φεγγαράδα (βλ. outro) κι είπαμε να εκδράμουμε στα βόρεια και συναντώντας συγγενείς να πιούμε ένα ουζάκι, με:

- Πέστροφα καπνιστή, με γαρνιτούρα κρεμμυδάκι - κάππαρη. 8,00 ευρώ. Πάρα πολύ καλό και διαρκής υπόμνηση ότι πολλοί εξαιρετικοί μεζέδες για ούζο πολύ συχνά αγνοούνται, λόγω του εθισμού μας στο τηγάνι.

- Γαλέος ψητός με σκορδαλιά. 8,00 εκ νέου. Ήταν καλό και τίμιο. Η μυρωδιά του καπνιστού (από την ψησταριά) συμπλήρωνε τη σκορδαλιά η οποία ήταν μέτριας έντασης. Αν με ρωτήσεις ήταν από τα καλλίτερα πιάτα της βραδιάς στα πλαίσια μιας ειλικρινούς μεσογειακής αντιμετώπισης της γαστρονομίας.

- Καλαμαράκια τηγανιτά. 8,50. Τι να πεις; Έχω φάει καλλίτερα κι έχω φάει πολλά, πολύ χειρότερα. Το καλαμαράκι το τηγανιτό είναι σχεδόν πάντα win-win αλλά ποτέ αποθέωση. Αν ήταν ποδοσφαιριστής θα ήταν ο Μαραγκός κι αν ήταν μπασκετμπολίστας θα ήταν ο Καλαϊτζής. Αν ήταν ηθοποιός θα ήταν η Ξένια η Καλογεροπούλου (να κι ένα παράδειγμα πιο φιλικό προς τις κυρίες).

- Φέτα ψητή. Πολύ καλή με τη ντοματούλα της… Στα 4,50. Μου δημιουργείται μια στενάχωρη απορία όμως. Πως γίνεται 100-150 γραμμάρια φέτας να κοστίζουν στην ταβέρνα όσο 600-800 γραμμάρια κοστίζουν στον μπακάλη; Φετούλα είναι κι όχι κάτιτίς μαγικό ή σπάνιο μέσω του οποίου αποδεικνύεις τη γαστρονομική σου κατάρτιση.

- Μία πατάτες τηγανιτές. Μια χαρά χεράτες πατατούλες. Να χωρέσω εδώ τη μνεία στο καθαρό λάδι μέσα στο οποίο τηγανίστηκαν. 3,00 ευρώ.

- Σαρδέλες ψητές, φιλέτο, στα 7,00 ευρώ. Καίτοι είναι από τα πιο αγαπημένα μου πιάτα οι συγκεκριμένες ήταν άνευρες έως και άνοστες. Σε σημείο που να υποπτεύομαι α) κατάψυξη και β) μη κάρβουνο.

- Μύδια σαγανάκι. Δεν ήταν το κλασικό κοκκινιστό με τη φέτα. Είχε ψιλικά και ομοίαζαν με μύδια αχνιστά. Είχε μερικά θρεμμένα με το τσόφλι τους και μερικά πιο μικρά ξεκουκούλωτα. Αντικειμενικά ενδιαφέρον πιάτο. Για επίπεδο «ουζερί Ραφήνας» ήταν από καλό έως και γκουρμεδιάρ’κο. Προφανώς έχεις φάει καλλίτερα. 10,00 ευρώ.

- Ουζάκι D’Artemis το μπλε. Στα 8,00 ευρώ. Ήθελα καιρό να το δοκιμάσω. Δεν ήταν το 100% απόσταγμα (αυτό είναι το μαύρο) και αυτό το αθηναϊκό ούζο με προβλημάτισε. Ήταν κατά τι άνω του μέσου όρου αλλά επ’ ουδενί δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στα «ιερά τέρατα» των ούζων. Αν σε ενδιαφέρει είναι από τις ποτοποιίες με υπερεκατονταετή ιστορία και ερίζουν δυο πλευρές: η κληρονόμος του ονόματος και ο κληρονόμος των δικαιωμάτων χρήσης (;). Το D’ Artemis έχει τη χάρη κι η Βασιλική Παναγιωτάκη έχει τ’ όνομα. Ποιου το όνομα και ποιου τη χάρη; Του Όθωνα Παναγιωτάκη ιδρυτή της ποτοποιίας εν έτει 1892 επί της οδού Ευρυπίδου αρ. 25. Το μεν D’Artemis, Φιλιπποπουλαίοι, σήμερα βρίσκεται στην Παλλήνη η δε κα Παναγιωτάκη στην Κυψέλη στην οδό Επτανήσου. Ποιος έχει δίκιο δεν ξέρω αλλά θέλω να δοκιμάσω και το ούζο της κας Παναγιωτάκη και θα σας πω ποιος έχει το καλλίτερο διότι αυτό μόνο μετράει.

- Κέρασε και γλυκάκια: γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι (από τα λίγα πράγματα που δεν τρώω), το καλλίτερο cheese cake που έχω φάει κερασμένο σε ταβέρνα και σιμιγδαλένιο χαλβαδάκι.

- Δεν κέρασε νερό (1,50 ευρώ ένα μισόλιτρο μπουκάλι) ούτε κέρασε ψωμάκι (4Χ1=4), το οποίο αντικειμενικά έφτανε να ταΐσει ένα λόχο.

Παρά το γεγονός ότι διαλέξαμε να κάτσουμε στο δεύτερο μπαλκόνι ενός άδειου μαγαζιού λεπτό δεν μας έλειψε η διακριτική επίβλεψη.

Ο χώρος σαν χώρος δεν είναι και αξιέραστος αλλά έχει ωραία θέα, καλά ούζα (από Μπαμπατζίμ μέχρι Χατζόπουλο), συμπαθέστατη κουζίνα και τίμια τιμολογιακή πολιτική. Θα πας, θα το φχαριστηθείς, στέκι σου όμως δεν θα γίνει.
Κάτσαμε δεύτερο μπαλκόνι (έχει μπαλκόνι α’ ορόφου και β’) και είχαμε θέα πιάτο την πανσέληνο. Αυτό από μόνο του αξίζει πολλά. Και νομίζω ότι συμπεριλαμβάνεται στην τιμή. Όξω το ουζάκι πληρώσαμε 13,65 το κεφάλι. Ακριβό δεν το λες. Επίσης, δεν λες ότι είναι το απαύγασμα της γαστρονομίας.

Είναι ένα αξιοπρεπέστατο ουζερί στη Ραφήνα.

Και μπράβο του.

Outro:
Μάτια μου η Ελλάδα την πάει τη φεγγαράδα
και μες στην παρακμή της χτυπάει κι Ολυμπιάδα.

(Δίσκος του 1990, «Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια» με συντελεστές Χαρούλα, Μικρούτσικο, Νικολακοπούλου, φοβερός)

Ε, όχι και να μπερδευόμαστε Χαρούλα, αφού σου τάλεγε η Λίνα...

11 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Εστία. Αν το πεις αγγλιστί θα το έλεγες home. Είναι το οίκημα μετά τους αυτού κατοίκους. Εστιατόριο. Έννοια άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικειότητα (οίκος), με τη ζεστασιά (εστία μαγειρέματος, φωτιά).

Τέτοια ήταν η βραδιά στο Αρχοντικόν. Ζεστή, οικεία και φιλόξενη, με μέριμνα των ανθρώπων του A4F. Το πρώτο που λέγεται σε μια τέτοια περίσταση είναι ‘ευχαριστώ’ και μάλιστα δημόσια. Οι κόποι κάποιων ανθρώπων όταν δεν μπορούν να ανταμειφθούν ανάλογα οικονομικά ας ανταμειφθούν έστω ηθικά.
Η κριτική του φαγητού, του χώρου κτλ εν προκειμένω είναι δεύτερη τη τάξει.

Το φαγητό ήταν αρκετά συμπαθητικό. Πχ το καταΐφι με τα τυράκια και τις πιπεριές ήταν εξαιρετικό ή το κοτόπουλο αλά κρεμ με τα φρέσκα και ζωντανά μανιταράκια του ήταν επίσης πολύ καλό, συμπαθέστατη η τυροκαυτερή του καθώς και οι κολοκυθοκεφτέδες. Μου άρεσε επίσης το ψαρονέφρι μετσοβόνε. Στιβαρό πιάτο. Αθάνατη πορσελάνη.

Έχει περιθώρια βελτίωσης πχ κάποιο λουκάνικο λίγο πιο κρουστό στο σπετζοφάι, με λίγο περισσότερη πιπεριά και πιο ζωντανή σάλτσα ντομάτας, το μπεκρή μεζέ να γίνει λίγο πιο μπεκρή και λίγο πιο μεζέ και λιγότερο κοκκινιστό χοιρινό ή να δοκιμάσει να χαμηλώσει λίγο την ένταση της μουσικής, να την κάνει λίγο λιγότερο ηλεκτρική (όξω τα πλήκτρα - μέσα μια κιθαρίτσα).
Τώρα αναφορικά με τις μουσικές επιλογές απλά να αναφέρω ότι δεν ήταν στα δικά μου γούστα, όπως λέγαν και στο Κάτι Ψήνεται, κι ας το αφήσουμε εκεί.

Σε σχέση με το χώρο υπάρχει κάτι διχασμένο μεταξύ του γενικότερου ύφους του μαγαζιού και του τίτλου. Ή το λες το Στέκι του Βάγγου / η Ωραία Μακρακώμη / τα Πέντε Αδέρφια (σ. σ. έχετε παρατηρήσει ότι πάντα ο αριθμός των αδερφών είναι μονός;) και κρατάς το ύφος και τα συμπαρομαρτούντα ή κρατάς τον τίτλο και αλλάζεις μουσική, φαγητό και ύφος. Και "Αρχοντικόν" και μπουζούκια και ξύλινα βαριά, σκούρα έπιπλα και μπεκρή μεζέ είναι αυτό που λέμε "μία απ' όλα".

Σε γενικές γραμμές είναι ένα κλασικό συνοικιακό μεζεδοπωλείο-πολιτιστικό κέντρο κατά τον μακαρίτη τον Γιαννόπουλο, για να το θέσω τρόπον τινά ευσχήμως.

Αναφορικά με τους χρήστες του A4F να πω ότι συνολικά είστε ακόμα πιο ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες από ότι επιτρέπει το πληκτρολόγιο να επικοινωνηθεί. Από τους μεγαλύτερους στους μικρότερους και από τις δεσποινίδες και κυρίες στους κυρίους. Να είμαστε καλά και να ανταμώνουμε συν-τροφικά.

ΥΓ Η παρούσα 'κριτική' αφορά δείπνο υπό την ευγενική χορηγία του παρόντος ιστοτόπου κατά το οποίο παρέστησαν χρήστες αυτού. Μας κάναν το τραπέζι οι άνθρωποι και νιώθω και λίγο άσχημα που κάνω και κριτική από πάνω.

10 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Όταν τάχεις πιει
κι έχεις γίνει λιώμα
-παραδέξου το-
θέλεις μία βρώμα.

Όχι δεν είναι αστείο σεξουαλικό,
μα ζήτημα που αφορά στομάχι.
Θέλεις κάτι ευχαρίστως λιπαρό
που να διώξει του hungover μας τα άγχη.

Είτε σχολάς από το Μπρίκι είτε από του Λώρα,
μια ιαχή βγαίνει από τα χείλη,
-το ξέρουν όλοι σε τούτη εδώ τη χώρα-
«το πιο καλό το βρώμικο είναι στη Μαβίλη».

Λουκάνικο βραστό τε και ψητό,
καλαμάκι αξιοπρεπείας,
κοτοπομπουκιές, σε σάντουιτς ζεστό:
ζεις μια στιγμούλα ευτυχίας.

Βάφτισέ το ‘σπέσιαλ’ βάζοντας το κάτιτίς διπλό,
φάτο εκεί, φάτο αν θες στο σπίτι,
πάρε μια κρεπούλα αν θες γλυκό,
το φαΐ –αυτόνομο καλό- στη ζωή σου να μη λείπει.

Άριστη, λέγω, η σως του κρεμμυδιού,
κέτσαπ, μουστάρδα, μαγιονέζα και λαχανοκαρότο,
πατατούλες προκάτ μα ζεστές του τηγανιού,
ακόμα κι αν δεν ‘σκοράρησες’ είναι κι αυτό ένα λόττο.

Τι ψυχή έχει το σπέσιαλ στα τέσσερα και είκοσι ευρώ,
ή το απλό στα τρία κι εξήντα;
Αν θες ανατολή πας Λυκαβηττό,
κάντο φίλε κι ας έφτασες πενήντα*.

Αν θέτε βάλτε και tabasco επίπεδο ν’ ανέβει.
Είναι δίπλα στης Μουσικής το Μέγαρο.
Δύνασθε να υποβάλετε τα υμέτερα τα σέβη,
αν θέλετε ταΐστε και τον παίδαρο.

Κι ένα τελικό λαμπροί μου νέοι:
όταν όλος ο κόσμος το γυρνάει στις καντίνες,
εμείς γινόμεθα γενίτσαροι μοιραίοι
ζητώντας απ’ το street food όλες τις ευθύνες.

Πεδίο του Άρεως, Βεΐκου, Κηφισίας.
Τους κυνηγήσαν λες και ήταν μάγισσες,
θα πω συνονθύλευμα ευθυνοφοβίας και ανοησίας.
Ανάμνηση μιας ευζωίας που πίσω σου την άφησες.

--------------------------

* Θυμάσαι κόσμο, θυμάσαι συναυλίες,
μες στου θέρους την ιερά ραστώνη;
Ζεστές νύχτες που έρωτες, ακολασίες,
κάνουν τη μνήμη σου τον χρόνο να καμπυλώνει.

-------------------------

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
εν είδη θεωρίας ξυγγραφής εν τω παρόντι ιστοτόπω ή ΘΕΩΡΙΑ Vol II (Vol I βλ. κριτική «Ο Γέρος»).

Υπάρχει ένα σημείο που η αντικειμενική αισθητική απορροφά την υποκειμενική, κυρίως για μέλη μιας συγκεκριμένης ομάδας σε συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Έτσι, όταν μιλάμε σήμερα εμείς για φαγητό στην Αθήνα του 2017 ΞΕΡΟΥΜΕ ότι πέραν των υποκειμενικών στοιχείων βάσει των οποίων θα κρίνουμε ένα φαγητό ή το μέρος που το παρέχει, υπάρχουν και αντικειμενικά. Το ωραίο (= το στην ώρα του, διότι ό, τι είναι στην ώρα του είναι καλό), το όμορφο (=εύμορφο, το έχον καλή μορφή) ορίζεται.

Ποιος είναι ο πρώτος που το όρισε συστηματικά φιλοσοφικά; Ο Ιμμάνουελ Καντ (1724-1804). Γιατί και η αισθητική θέλει το Γερμανό της. O Μπάουμγκάρτεν καίτοι πρώτος δεν είχε το συστηματικό βάθος του Καντ. Οι απόψεις του Σωκράτη και του Πλάτωνα επί της αισθητικής δεν ήταν συστηματικές και ήταν προσαρτήματα άλλων σκέψεων. Ο Πλωτίνος κάτι έκανε αλλά δεν το βάθυνε (έβαλε την έννοια του 'θείου' στην Ιδέα του όμορφου, βάζοντας το λιθαράκι του στην προετοιμασία του εδάφους για τον χριστιανισμό μέσω του πλατωνισμού). Ο δε Χέγκελ εμένα μου είναι ελαφρώς ξένος, οπότε εμμένω στον Καντ.

Τι λέει ο Καντ; Επιγραμματικά και στο πλαίσιο των αναγκών του παρόντος ιστοτόπου:

(α) Ανιδιοτέλεια
(β) Καθολικότητα
(γ) Σκοπιμότητα δίχως σκοπό και
(δ) Υποκειμενική αναγκαιότητα

Μαγειρική και ανιδιοτέλεια. Δηλαδή; Μα το ωραίο, το νόστιμο, να είναι ωραίο και νόστιμο δίχως άλλους 'ιδιοτελείς' σκοπούς. Πχ το σουβλάκι είναι νόστιμο. Όχι νόστιμο για μεταπώληση ή για την επαγγελματική αναγνώριση του ψήστη αυτού. Να κρίνεται νόστιμο και ωραίο δίχως την παρεμβολή σκέψεων που αφορούν σε οτιδήποτε άλλο πέραν της γεύσης, της οσμής και της όψης αυτού. Σκοπός του ωραίου φαγητού δεν είναι η χαρά της πλήρωσης. Είναι να είναι ωραίο. Όχι να επιφέρει κάποιο άλλο ‘κέρδος’ ή άλλη 'ωφέλεια' πέραν της αισθητικής.

Καθολικότητα. Ναι ελιτιστή φίλε μου. Αν όλη η Αθήνα τρώει βρώμικο τότε αυτό μοιραία λογίζεται καλό. Τέλος. Άλλο το «υψηλό» ή το «ηθικό» ή το «ενάρετο» άλλο το καλό, το ωραίο (βέβαια για τους αρχαίους ημών το «καλό» ήταν και ηθικό και όμορφο, πχ καλλιστεία, αισθητική έννοια, και καλοσύνη, ηθική έννοια ή το πρότυπο 'καλός καγαθός'). Είναι μαγκιά των λίγων να παράγουν ποιοτικά πράγματα που έχουν καθολική αποδοχή, πχ ο μουσακάς του Τσελεμεντέ κι ας λεν οι "νεορθόδοξοι" γαστρονομίας ότι δεν είναι επαρκώς ελληνοπρεπές...

Σκοπιμότητα δίχως σκοπό. Μην απογοητεύεσαι φίλε καλοφαγά που σε ενδιαφέρει η θεωρία της γαστρονομικής κριτικής. Η έννοια είναι απλή:
Πρώτος σκοπός για το ωραίο φαγητό είναι να είναι ωραίο. Όχι υγιεινό (αυτό είναι μια σεβαστή μεν αλλά άλλη κουβέντα δε). Όχι να κερδίσει έναν κριτικό. Όχι να ομοιάσει με γαλλικό ή ταϋλανδέζικο. Η μόνη σκοπιμότητά του είναι να είναι καλό ως φαγητό. Όχι να επιτελέσει κάποιον άλλο σκοπό.

Υποκειμενική αναγκαιότητα. Τόφαγες. Σε ικανοποίησε; Μη βάλεις άλλες παραμέτρους ανάμεσα στα δύο. Μην πεις αν σε ικανοποίησε «για ακριβό εστιατόριο» ή «για κουτούκι». Αυτό.

Τα ανωτέρω είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων κρίνουμε ένα φαγητό. Ποια είναι τα μέσα αντίληψης προκειμένου να θέσουμε εν λειτουργία τα ανωτέρω κριτήρια; Μα οι αισθήσεις μας: η γεύση, η όσφρηση (βασικά αυτές οι δύο), η αφή κι η ακοή. Γι’ αυτό τρως τα πιτόγυρα χουφτώνοντάς τα και όχι με μαχαιροπίρουνο και γι’ αυτό ηδονίζεσαι στο κριτς κριτς του φύλλου του μπακλαβά.

Όλα τα ανωτέρω είναι αντικειμενικά.

Έχεις δικαίωμα να διαφωνείς μαζί τους; Ανυπερθέτως! Έχεις δικαίωμα λόγω κάποιου ανομολόγητου φετίχ να θες να σου βαφτίζουν τον γαύρο τον μαρινάτο σεβίτσε αντζούγιας αρωματισμένο με άλλιον το ήμερον και καρυκευμένο με φολίδες αποξηραμένου πεπεροντσίνο κι αλλιώς να μη σου κάνει αίσθηση. Έχεις δικαίωμα να σου φαίνεται ακατανόητο ότι υπάρχουν ιταλικά εστιατόρια τα οποία σερβίρουν μακαρόνια για 15 ευρώ το πιάτο (εγώ το έχω αυτό). Έχεις δικαίωμα να θες μόνο πιτόγυρα διότι αυτό σου αγόραζε ο παππούκας σου που έφυγε από τον μάταιο ετούτο κόσμο. Αλλά αυτή είναι η υποκειμενική αισθητική σου. Δεν είναι κάτι κοινά αποδεκτό…

* ΥΓ Το φαγητό έχει διάφορες άλλες παραμέτρους (υγεία, κοινωνικοί συνειρμοί κτλ) που το διαφοροποιούν από την τέχνη στενά μιλώντας. Το αν επιθυμούμε να το αντιμετωπίσουμε ως τέχνη στενά μιλώντας είναι δικό μας θέμα. Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι το φαΐ-τέχνη είναι σαν τον ελέφαντα: άσχετα αν το ορίσεις το καταλαβαίνεις όταν το βλέπεις. Αλλά γι' αυτό μάλλον θα υπάρξει συνέχεια...

06 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Μακροσκελής κριτική αλλά ελπίζω ορθώς.

Οι ντοματούλες, οι ντοματούλες. Είναι ένα αξιοπρεπές και αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης, το οποίο είναι φύσει αδύνατο να αποτυπώσει άλλα στοιχεία του καταστήματος.

Πιο σημαντικό απ’ όλα εν προκειμένω είναι η ζέση (sic) με την οποία λειτουργεί το μαγαζί του ο ιδιοκτήτης. Ο συμπαθής μαγκιτοκαράφλας δεν έχει χάσει το τεράστιο πάθος του για τη μαγειρική παρά το 24% στην εστίαση, τον ΕΦΚΑ, το τέλος επιτηδεύματος, την εισφορά αλληλεγγύης, την κρίση (Σάββατο βράδυ παρκάραμε επί της άλλοτε μονίμως πακτωμένης Φραντζή 10 μέτρα από το μαγαζί) και όλες τις λοιπές αντιξοότητες. Μας εξηγούσε σε κάθε πιάτο είτε τον τρόπο της παρασκευής του είτε την ιστορία του είτε τον βέλτιστο τρόπο κατανάλωσής του. Εννοείται ότι δεν είναι από αυτούς που σου κατσικώνονται και λες “awkward”.

Είναι από αυτούς που φεύγοντας λες «γουστάρει το φαγητό του και με έπεισε ότι καλά κάνει». Για αυτούς τους ανθρώπους μια λέξη έχω: σεβασμός. Μια κοπελιά στο service εξίσου συμπαθής και κοινωνική αποφεύγοντας τη φορτικότητα. Να το πω, πράγμα σπάνιο για μένα, καίτοι το service δεν ήταν διεκπεραιωτικό αλλά αντιθέτως ήταν διαδραστικό αυτό ήταν αρμόζον και ωραίο.

Πέραν των ανωτέρω, δια το ημέτερο κέφι και γούστο, είναι ό, τι καλλίτερο από τότε που πρωτοάνοιξε ο Τζίτζικας κι ο Μέρμηγκας αρχάς-μέσα ’90. Με δυο διαφορές: ο ΤζουΜου ήταν μεν ο πρώτος αλλά το 43ο έχει μια τεράστια περσόνα να υποστηρίζει τη λειτουργία του και το 43ο τιμολογιακά είναι πιο δημοκρατικό, αγκαλιάζει πιο ζεστά τα μικρά πορτοφόλια.

Μια περσόνα που μετά πλείστου όσου πάθους μαγειρεύει, πειραματίζεται χωρίς να σε κάνει να νιώθεις πειραματόζωο αλλά συμμέτοχος της πρωτοπορίας, μαγειρεύει ελληνοπρεπώς αλλά όχι στενόμυαλα, δεν φείδεται ποιότητας για αυτά που σερβίρει αλλά σκέφτεται διπλά πόσο θα τα χρεώσει. Προσωπικά ομιλώντας τον ευχαριστώ που υπάρχει και νιώθω μια ιδεολογική-γαστρονομική ταύτιση. Θα μπορούσα να γίνω φίλος με αυτόν τον άνθρωπο γνωρίζοντας μόνο τον τρόπο που μαγειρεύει. Θαρραλέος, ειλικρινής, πληθωρικός, γνώστης αλλά όχι επιδειξιομανής, εξωστρεφής αλλά όχι αδιάκριτος και τίμιος. Έτσι είναι οι γεύσεις του. Εικάζω ότι τέτοιος πρέπει να είναι και ο χαρακτήρας του.

Απόδειξη της απεριόριστης γαστρονομικής μαγκιάς του είναι ένα από τα απλούστερα πιάτα του. Το ποντιακό καρότο. Γεύση, χρώμα, άρωμα, υφή. 4/4 τελειότητα. Τρίβει καρότο, σε ειδικό τρίφτη μιας και μοιάζει με μακαρόνι και όχι με φολίδα, ζεματάει δι’ ολίγον (μπλανσάρει κατά την τηλεοπτική διάλεκτο), παγώνει να το ισορροπήσει, προσθέτει αλατοπίπερο, σκόρδο, ξύδι και κόλιανδρο. Μά-γκας. Τέλος. Είναι άριστο μόνο του, είναι άριστο συνοδευτικό κρεάτων, είναι -όπως λέει ο ίδιος- καλό γέμισμα hot dog ή -όπως μούρθε εμένα- είναι φοβερή γέμιση τούρκικου κεμπαπακίου στο Λονδίνο.

Παξιμάδι Κυθήρων με φέτα ντομάτα και σάλτσα μελιού. Πες το sui generis ντάκο με τεχνηέντως εξισορροπημένη την οξύτητα της φέτας και της ντομάτας. Πολύ καλό αλλά ήταν ένα πιάτο που μπορείς να το βρεις κι αλλού παρόμοιο. Μία ακόμη απόδειξη της γαστρονομικής του ευφυίας είναι ότι τίποτα από ό, τι σερβίρει (πλην του προαναφερθέντος και των τηγανιτών πατατών) δεν το βρίσκεις αλλού. Δημιουργεί μονοπώλιο, όπως κάνουν όλοι οι έξυπνοι έμποροι.

Μπουγάτσα, όπως τη βαφτίζει, με γραβιέρα Ίου και σύγληνο. Ζυμάρι δικιάς του παραγωγής εμφανώς, όχι μπουγάτσας για να είμαστε ειλικρινείς, αλλά απίστευτα αέρινο και φίνο. Κρεμωδώς λιωμένη γραβιέρα παντρεμένη σε μια σεμνή τελετή με σύγληνο. Το σύγληνο, ως γνήσιος gentleman, καίτοι πανίσχυρο άφηνε στη σύζυγό του γραβιέρα τον πρώτο ρόλο. Και αυτή τον αντάμειψε με αρμονία κάτω από την κοινή ζυμαρένια τους σκέπη.

Σαγανάκι με γλυκό ντοματάκι. Ο μάγειρας κατέστη αξιέραστος: γλυκό και αλμυρό. Τι θεάρεστη ισορροπία! Σε παραξενεύει ότι έρχεται κολυμπώντας στο βούτυρο που έχει βγάλει το κεφαλοτύρι Ίου κατά το μαγείρεμά του. Μην φοβάσαι. Πειραματίστηκα εγώ για σένα: έφαγα τα πάντα μετά τις 10:00 το βράδυ και την επομένη (αλλά και τη νύχτα) ήμουνα πουλάκι.

Καβουρμάς με αβγά. Αν με ρωτήσεις έχω φάει καλλίτερο καβουρμά -με πιο διακριτικά μπαχάρια- αλλά ήταν άριστο όταν ακολουθήθηκαν οι οδηγίες μετά την άφιξή του στο τραπέζι μας. Παροτρυνθήκαμε εντόνως να κάνουμε βίαιη ανάμειξη των τέλεια μαγειρεμένων τηγανιτών αβγών (μελίχλωρα) με τον καβουρμά. Δίκαιη η παρότρυνση.

Τα περιώνυμα οβίδια (poeta in terra Pontica exulat est) με σάλτσα πάπρικας. Συμφωνώντας απολύτως με τους προγράψαντες όντως είναι ένα tribute στη συμπρωτεύουσα (την παλιά συμβασιλεύουσα της Κωνσταντίνου Πόλης). Γνήσια κρεατένια γεύση. Ελαφριά αλλά χαρακτηριστική γεύση πάπρικας. Ορθές πιτούλες περασμένες από την γκριλιέρα.

Πανσετούλα ψιλοκομμένη, ελαφρώς γλυκίζουσα και μια χαρά. Πατάτες τηγανιτές άριστες και παπρικώδεις.

Ήπιαμε την καλλίτερη ρακή που έχω πιει στην Αθήνα. Καλλίτερη έχω πιει μόνο στου Τζελέσου στη Σητεία και στο Χαμέζι στο Λασίθι. Ορμάται από τα Χανιά και ούτε η Κρήτη στην Κάνιγγος, ούτε ο Ρακουμέλ στη Μπενάκη, ούτε τα Μανουσάκια στην Αγ. Παρασκευή, ούτε το Μπιφτεκάατσι εκεί παραπάνω, δεν έχουν καλλίτερη. Αν δεν είχε αλκοόλ θα την θα την έπινα για πρωινό. Αρίστη και δεν αναφέρομαι στο φερώνυμο χωρίον του Ζαγορίου. Ούτε ξηροστομία, ούτε πονοκέφαλος, τίποτα. Πεντακάθαρο απόσταγμα. Ελαφρά επίγευση μάραθου, αν δεν απατώμαι.

Φάγαμε το γλυκάκι μας. Και σουφλέ σοκολάτας, μετά παγωτού βανίλιας, και προφιτερόλ. Να πω ότι τα περισσότερα ζαχαροπλαστεία και τα δύο τα κάνουν πολύ χειρότερα. Κι επειδή την επομένη έφαγα ξανά σουφλέ σοκολάτας, από τη Χαρά στο Άνω το Πατήσι, να πούμε ότι ο 43ο είναι καλλίτερος. Ένσταση για το παγωτό βανίλιας που ήταν ποιοτικώς ένα τσικ κάτω από όλα τα άλλα.

Κέρασε ένα εκπληκτικό παλαιωμένο τσίπουρο περασμένο από δρύινο βαρέλι και αρωματισμένο με κάρδαμο. Να ξαναπώ. Μά-γκας! Τέλος.

Για τα ανωτέρω μας πήγε 68 ευρώ για τέσσερις νομάτους. Ήτοι 17 το άτομο να φάμε (πολύ) και να πιούμε (σεμνά).

Καίτοι συνειδητά αποφεύγω να αναφέρομαι σε κριτικές άλλων, θα ήθελα να κάνω τον απολογητή του μαγαζιού για τις ποσότητες με πλήρη σεβασμό στις διατροφικές ανάγκες όλων (έτσι κι αλλιώς σε θέματα γούστου δεν δύναμαι να υπεισέλθω).

Στα ορεκτικά και στα κυρίως επικρατεί η λογική του τσιμπολογιού. Δεν είναι μπριζολάδικο στα Βριλήσσια. Δεν απευθύνεται στο ίδιο κοινό που θέλει να βάλει κάτω μισό κιλό κρέας ή μια γαβάθα μακαρόνια και να περάσει καλά για 10-15 λεπτά. Κάνει τουρισμό ουρανίσκων. Δεν θέλει να σε μπουκώσει με δυο πιάτα μα να σε ταξιδέψει σε πέντε-έξι πιάτα.
Αντιστοίχως για τα γλυκά: ναι, οι ποσότητες δεν είναι μεγάλες. Μα δεν είναι ζαχαροπλαστείο. Πουλάει ένα γλυκάκι για ΜΕΤΑ το φαγητό, όχι ΑΝΤΙ φαγητού. Τώρα είναι αλήθεια ότι αυτοί που έχουν «γλυκό δόντι» ίσως μείνουν λίγο μετέωροι.

Αναφορικά με το VfM να ξεκαθαρίσω ότι εγώ στα Goody’s χορταίνω με 10-12 ευρώ. Εδώ έσκασα με 17 ευρώ πίνοντας την καλλίτερη ρακή που έχω πιει εδώ και καιρό, τρώγοντας εδέσματα ποιότητας Α’Α’Α’, τα οποία παρασκευάσθηκαν με αγάπη, μεράκι και δημιουργικότητα, όχι από έναν απρόσωπο μάγειρα-επιχειρηματία που έχει δώσει εντολές και πατάει στην επένδυσή του 'όποτε' αλλά από έναν εραστή της μαγειρικής που σταθερά υποστηρίζει την καψούρα του. Ακόμα κι αν το κάνει ως κόλπο μάρκετινγκ (που δεν είναι, διότι ο έρωτας κι ο βήχας δεν κρύβονται), ξανα-ματα-μπράβο του. Ας το κάναν κι οι τηλεοπτικοί μάγειρες που δεν πατάν στα μαγαζιά τους.

Ο χώρος είναι ελαφρώς αμφίσημος. Το ‘εσωτερικό’, που είναι μια μικρή στοά με τα αριστερά-δεξιά μικρομάγαζα αυτής, τα οποία έχουν μετατραπεί σε δωμάτια φαγητού, είναι απλά ΟΚ και ακολουθεί χονδρικώς τον τρόπο της νεοταβέρνας.
Το όξω είναι πραγματικά όμορφο, είναι η αυλίτσα / ακάλυπτος πολυκατοικίας που έχει γαρμπίλι, ασβεστωμένα πέτρινα ντουβάρια και συκιές να φυτρώνουν μέσα από αυτά ενώ αισθητικά ίσως φέρνει λίγο στην αυλή του Six Dogs. Σημείωση: από πάνω μένουν άνθρωποι, μετά τις 12:00 σεμνά, το γράφει στο σουπλά και άμα το αγαπήσεις το μαγαζί θες να μείνει εκεί για χρόνια, οπότε το σέβεσαι.

Όσο περνάνε τα χρόνια είναι αλήθεια ότι γίνομαι πιο δυσκίνητος αναφορικά με τις περί εξόδου μετακινήσεις. Είναι το πρώτο μαγαζί που με εμπνέει επαρκώς να περάσω το νοερό νότιο σύνορο (δι' εμέ) της πλατείας Συντάγματος καθιστώντας με εσωτερικό γαστρονομικό μετανάστη. Να πω σαφώς ότι προτιμώ να βγω και να πάω κάπου με τα πόδια στα πέριξ της γειτονιάς μου (και δόξα τω θεώ έχω δυο-τρία άριστα αποκούμπια) παρά να οδηγήσω 20-30 λεπτά. Ε, το 43ο με κάνει να ξεπερνώ αυτό το όριο.

Να πω κι ένα ευχαριστώ στον παρόντα ιστότοπο διότι αν δεν ήταν αυτός δεν θα μάθαινα ποτέ την ύπαρξή του (του 43ου).

ΥΓ "Τούχω βάν(ι)ει, τούχω φορτώσει το σαράντατρίο μπακαλική από Τρίπολ(ι)η [... ]" youtube it... Το σαραντατρίο.

----------------------------

Νέος Κόσμος. Ένα απρόσωπο όνομα που δεν παραπέμπει πουθενά. Ίσως στην Αϊόβα ή κάπου εκεί. Ενώ άμα σου πω μετά το Βατραχονήσι προς Γούβα, εκειδά είναι το Κυνόσαργες. Κάτω από το Δουργούτι. Καλλίτερα έτσι; Κύων + αργός = λευκό σκυλί. Ένα λευκό σκυλί έκλεψε θυσίασμα προς τον Ηρακλή και το εναπόθεσε στην περιοχή που αργότερα πήρε το όνομά του.

Για την ιστορία να πούμε ότι στο Κυνόσαργες, δηλ. στο Νέο Κόσμο, ήταν το φερώνυμο Γυμνάσιο (=γυμναστήριο, ο χώρος όπου αθλούνταν γυμνοί) κατά την αρχαιότητα. Το Γυμνάσιο όμως του Κυνοσάργους ήταν για τους νόθους. Όχι για τους ‘πλήρεις’ Αθηναίους. Όχι δηλαδή για τους αναντάμ παπαντάμ (= και από μαμά και από μπαμπά). Ο νόμος άλλαξε επί Περικλή. Όταν έχασε τους δυο γιους του από τον πρώτο γάμο κατά τον λοιμό, οι οποίοι ήταν Αθηναίοι πολίτες, ο Δήμος επέτρεψε στον Περικλή να αλλάξει το νόμο για να έχει πλήρη δικαιώματα ο γιος του από την Ασπασία, η οποία δεν ήτο Αθηναία, έτσι ώστε να έχει ο 'πρώτος άνδρας' κληρονόμο. Έτσι πλέον μπορούσες να λογίζεσαι Αθηναίος μόνο από το σόι του μπαμπά. Εκεί, στο Γυμνάσιο του Κυνοσάργους, πήγαινε κι ο Θεμιστοκλής καθώς η μαμά του επίσης δεν ήτο Αθηναία. Ο Θεμιστοκλής δεν εμποδίστηκε -παρά το διαφορετικό νομικό του status- να πρωταγωνιστήσει στη ζωή της Αθήνας.

Η υπηκοότητα για τους αρχαίους Αθηναίους ήταν συνυφασμένη με την ιθαγένεια. Η συμμετοχή στα κοινά της πόλης πράγματα βασιζόταν πάνω στην παραδοχή ότι υπάρχει κοινή καταγωγή: βλέπαν τη διοίκηση της πόλης-κράτους σαν τη διοίκηση μιας οικογένειας. Γι’ αυτό και η λέξη πατρίδα. Εκ του πατρός. Οι σε έναν τόπο κατοικούντες λογίζονταν συγγενείς. Γι’ αυτό και κάθε πόλη-κράτος ανέτρεχε σε έναν ήρωα-γενάρχη συνήθως. Στον απώτερο μπαμπά τους. Εν προκειμένω οι Αθηναίοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους γηγενείς -δηλ. γεννήματα της γης- με γενάρχη αυτών τον Ερεχθέα (βλ. κριτική για Ορίζοντες).

Ας πούμε ότι η οικογένειά μας χρειάζεται έναν μπογιατζή για το σπίτι ή έναν γιατρό για κάποιο μέλος της. Για κάποιον καιρό, ή ίσως και για πάντα, θα μπαινοβγαίνει σπίτι μας. Αυτό δεν τον κάνει μέλος της οικογένειάς μας. Δεν τον ρωτάμε τι να μαγειρέψουμε για βραδινό ή πώς θα ξοδέψουμε τα λεφτά μας στον ελεύθερό μας χρόνο ή αν τον ρωτήσουμε δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τη γνώμη κάποιου μέλους της οικογένειάς μας, δεν αποκτά κληρονομικά δικαιώματα πάνω στην πατρική περιουσία ούτε έχει ευθύνες πέραν από αυτές που πηγάζουν από την επαγγελματική του ιδιότητα. Θα τον ρωτήσουμε βέβαια για τα βάψιμο του σπιτιού ή για την υγεία του ασθενούς, αντίστοιχα. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του συναρτώνται από αυτή την σχέση και μόνον.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον σεβόμαστε σαν άνθρωπο ή ότι δεν αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα της εργασίας του ή ότι θα τον αντιμετωπίσουμε άδικα ή ότι κάποιο μέλος της οικογένειάς μας δεν μπορεί να είναι χαμηλότερης ευφυίας ή εργατικότητας.
Από πουθενά δεν συνάγεται όμως ότι όποιος μπαίνει στο σπίτι μας πρέπει αυτομάτως να αντιμετωπίζεται σαν μέλος της οικογένειάς μας.

27 Μαι 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Δεν μου αρέσει να κάνω νέες κριτικές για μαγαζιά που έχω ξαναπάει. Εξαίρεση αποτελεί αν έχει αλλάξει κάτι άρδην σε σχέση με το παρελθόν. Είμαι πιστός σε ό, τι μου αρέσει κι ακόμα περισσότερο σε ό, τι αγαπώ (πχ Σπύρο κι Αντώνη, Λέσβο, Μαρτίνη, Καπετάν Μιχάλη, Red Elephant έχω πάει κάμποσες φορές από τότε που έγραψα και δεν σκοπεύω να επαναλάβω κριτική). Αρκεί να υπάρχει στοιχειώδης συνέχεια…

Μετά από καιρό ξαναπήγα στην Αυλή. Η Αυλή εδώ και περίπου ενάμισι χρόνο έχει αλλάξει διεύθυνση. Εδώ και λίγο καιρό έχει αλλάξει και το παλιό μενού. Ας πούμε σε αυτό το σημείο ότι κόντρα σε ό, τι είναι της μοδός παγκοσμίως εδώ στο Ελλάντα, στις ταβέρνες, ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ το ίδιο μενού. Δεν θέλουμε να αλλάζει κάθε εξάμηνο σα να είναι κολλεξιόν του Ντιορ ή μοντέλο της Samsung. Δεν μπορεί το Μαγειρείο το Τριφύλλι να αλλάξει τους κεφτέδες και να βάλει παπαρδέλες ούτε η Λέσβος τις τηγανιτές σουπιές με ξύδι και να βάλει αστακομακαρονάδα. Δεν πάει. Αλλά ας κάνουμε την παραδοχή ότι η νέα διεύθυνση έχει το απόλυτο δικαίωμα να αφήσει το δικό της γαστρονομικό αποτύπωμα και να αποτινάξει από πάνω της τον ικαριωτισμό του μακαρίτη Τσακαλία και των Ξηρών.

Επιγραμματικά και εν τάχει:

Πήραμε μια πατάτες τηγανιτές χεράτες και καλές.
Ένα λουκάνικο με πορτοκάλι. Με πολύ πορτοκάλι. Μπορείς να το πεις και χοιρινή πορτοκαλάδα.
Μία κεφτεδάκια κατσαρόλας με σάλτσα ντομάτα και ρυζάκι. Άριστη σαλτσούλα. Αξιοπρεπέστατο.
Χοιρινά φιλετάκια με ρόκα, μανούρι και ντομάτα (το μοναδικό από το παλιό μενού).
Ντάκος πολύ καλός με κρίταμο. Λίγο τσιγκουνεμένη η ντομάτα.
Νοματοκεφτέδες πάνω από τον μέσο όρο, σαφέστατα. Πολύ καλοί θα έλεγα.
Κρασάκι κόκκινο χύμα, νομίζω ότι το έχει βελτιώσει σε σχέση με παλιά.

Ευγενέστατο, ταχύ service και μέχρι εκεί όλα καλά. Ζητάμε λογαριασμό. Μας κερνά πουράκια τύπου caprice δικής τους παραγωγής, λίγο μηλαράκι και λικέρ μαστίχα. Μέχρι εκεί άριστα.

Έρχεται ο λογαριασμός στα 51,80, ο οποίος ήταν το χειρόγραφο δελτίο παραγγελίας. Ήρθε προσωρινή απόδειξη με τα μισά είδη επάνω, ήτοι λίγο παραπάνω από τη μισή τιμή. Το πως και το γιατί δε θα το μάθουμε ποτέ... Φύγαμε με την ουρά στα σκέλια νιώθοντας τύψεις για κάτι αυτονόητο. Η ζωή έχει γίνει πολύ σκληρή δυστυχώς.

Η Μεθώνης είχε δύο αξιέραστα -για εμένα- ταβερνεία: το Εφήμερο και την Αυλή. Για διαφορετικούς λόγους τρώνε άκυρο και τα δύο, ενώ κανένα από τα δύο δεν έχει κακό φαγητό. Καλό το μποέμικο και χαλαρό κλίμα των Εξαρχείων αλλά και λίγη επαφή με την πραγματικότητα (επαγγελματισμός) δεν κάνει κακό.

Κι ένα τελευταίο σχόλιο που δεν αφορά το μαγαζί αλλά τη γειτονιά στην οποία βρίσκεται. Συχνάζω στα Εξάρχεια από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Είτε για φροντιστήριο είτε για δουλειά είτε για καφέ και ποτό είτε για φαΐ (η καλλίτερη τρατορία ever το Il Dopio, πάνω από το καφέ Διπλό) είτε για βιβλία και CD (κλασική κοπάνα το πάλαι το ποτέ μεταξύ Φοιτητικού, Πρωτοπορίας και Rock City/Metropolis).

Δεν έχουν υπάρξει ποτέ πιο δήθεν και πιο ρυπαρά! «Αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά» κατά Πορτοκάλογλου σε αγαστή συνεργασία με πνευματικά διαταραγμένες φυσιογνωμίες. Νεήλυδες νοητικά ακάματοι. Ασεβείς έναντι του χώρου αλλά και της σκέψης. Αλλοιώνουν με τον «επαρχιωτικό προοδευτισμό» τους τα πραγματικά προοδευτικά Εξάρχεια με τον ίδιο τρόπο που αλλοιώθηκε η Αθήνα από την εσωτερική μετανάστευση μεταπολεμικά αλλά από την αντίθετη πλευρά και χωρίς να υπάρχει οικονομική ανάγκη. Από ελιτισμό που έχει ως δικαιολογία/άλλοθι την προοδευτικότητα, άνθρωποι αποκομμένοι από την αληθινή ζωή και οικονομία, μέσα στη διεθνιστική θολούρα τους, ξεχνάνε ότι ό, τι πιάνουν παράγεται σε κάποιο εργοστάσιο κάπου με σκοπό να αποφέρει κέρδη σε εταιρεία, εργάτες και κράτος μέσω των φόρων.

Το κοινό της Αυλής έχει αλλάξει κι αυτό καθώς μοιάζει με (ή είναι όντως) το lunch break μιας ΜΚΟ. Αλλά εγώ δεν κάνω παρέα με χαχαμπαχανιστές όπως έλεγε κι ο Άσιμος...

Πέφτει γύρω μου σκοτάδι
ή εγώ είμαι τυφλός;
Κι όποιος βγαίνει απ’ το κοπάδι
εφιάλτης και εχθρός;

Είν’ η πόλη μου καμένη.
Είν’ η χώρα μου μισή.
Νικητές και νικημένοι,
όλοι χάσαμε μαζί.
(Θα περάσει κι αυτό, Πορτοκάλογλου)

ΥΓ Δεν μπορώ να ξεπεράσω τις κάτι-μεταξύ-Τσιφόρου-και-Μπουκόφσκι κριτικές του Dorfmeister. Αντιγράφω κόπυπάστε (οι πρώτη-φορά κατάλαβαν):
"[έ]να καλό που βρίσκω σε όλη αυτήν την επερχόμενη κοινωνική και οικονομική ανακατάταξη του 2015 - 2018, [... ] είναι ότι ίσως, λέω ίσως, [... ] δεν ξαναχρειαστεί να πατήσω το πόδι μου σε περιοχές όπως το Μαρούσι, το Πολύδροσο, η Χαλκηδόνα, η Κηφισιά, το Χαλάνδρι και η Άνω Γλυφάδα. Γιατί ο μόνος λόγος εν έτει 2015 να βρεθώ στη Φραγκοκλησιάς [... ] είναι είτε λόγω παράνομου δεσμού είτε λόγω δουλειάς".

Κλαίω κι αγαπάω...

ΥΓ2 Η Αθήνα είναι η πόλη μου, τόπος καταγωγής μου και τόπος καταγωγής των προγόνων μου. Όσο κι αν έχει τα χάλια της, που όντως το κέντρο της έχει βληθεί όσο κανένα άλλο μέρος της Ελλάδας από την κρίση, εγώ όχι μόνο θα την αγαπώ αλλά θα προσπαθώ να βρίσκω και τις ομορφιές της και την αστική της ιστορία και να τα δείχνω σε όσους μπορώ μπας και τους κάνω να την αγαπήσουν κι αυτοί. Εξάλλου το πρόβλημα της Αθήνας τα τελευταία 70 χρόνια είναι ότι έχει κατοικηθεί από ανθρώπους που δεν την αγαπάνε. Από εσωτερικούς και εξωτερικούς μετανάστες που στην καρδιά τους είχαν μόνο τους τόπους καταγωγής τους και γι' αυτό τη βλέπαν διαδικαστικά και με την πρώτη ευκαιρία την εγκατέλειψαν είτε για απρόσωπα προάστια είτε για το εξωτερικό. Την αντιμετώπισαν σαν μέσο και όχι σαν σκοπό (σ. σ. κατά Ιμμάνουελ Καντ).

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη Τρώγων.

22 Μαι 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Κατεβαίνεις από τη Σοφοκλέους περνάς από το παλιό Stock Market που φιλοξενεί καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και λοιπούς μετασημιτισμούς, περνάς από την αγορά και βλέπεις ότι έκλεισε και ο Ούτρας και ο Ζαφόλιας (παλιοί επώνυμοι τυράδες στα παραμάγαζα της Βαρβακείου), κατεβαίνεις ακόμα παρακάτω πας Αθηνάς. Ψωνίζεις κάνα περιστέρι ή καμιά πέρδικα αν έχεις έλλειψη (δεν είναι υποχρεωτικό) και ωθείς τον εαυτό σου στα ενδότερα της Pakiland. Αγοράζεις είτε μαγκούρα με φακό από τα κινέζικα είτε ένα υπέροχο iPhone από το δρόμο για να βλέπεις για πάντα τα τελευταία updates στο a4f, μην κι ανέβει καμιά τρατορία στο Κάτω Δουργούτι ή στις δώθε Κουκουβάουνες και το χάσεις.

Κάπου εκεί ήταν ο Raja Jee. Έκλεισε. Άνοιξε ο Malik Jee. Ανακαίνισε το μαγαζί. Είναι μια πορτοκαλί πανδαισία! Το Bollywood ανατινάχτηκε και έσκασε στους τοίχους. Τα μόνα ίδια από το παλιό μαγαζί είναι
(α) ο ψήστης,
(β) η ξύλινη τάβλα-πρέσα με την οποία ασκεί πίεση στα φαλαφελάκια την ώρα που ψήνονται και
(γ) η γεύση.

Έχει βάλει ακόμη και βιτρίνες με 3-4 φαγητά! Πατάτα με σπανάκι, κοτόπολο, συκώτι κοτόπολο, ροβύθι και ρύζι vegeterian (ακολουθώ την ακριβή περιγραφή). Κοτόπουλο και πατάτα τηγανιτή είναι κατεψυγμένα και το γράφει. Είναι καλό παιδί το παλληκαράκι που το δουλεύει. Το μαγαζί είναι πιο καθαρό από ποτέ, έχει προσλάβει και λατζέρη. Το κοινό το ίδιο όπως και παλιά αλλά νομίζω ότι η βαθιά Αλ Κάιντα έφυγε. Έχουν μείνει οι ερασιτέχνες, οι λεγόμενοι ίσα-που. Παίζει ακόμη Bollywood η TiVi κει πάνου. Δεν είδα να έχει αριάνι πούχε παλιά. Αλλά να σου πω καλλίτερα γιατί το πουλούσε σε μπουκαλάκια Βίκος που δεν ξέρω τίνι τρόπω είχαν χρησιμοποιηθεί πριν.

2 ευρώ πίτα φαλάφελ. Πάρτο με καυτερό. Είναι αξιοπρεπώς καυτερό (όχι Βεζούβιος) και βοηθάει τη γεύση.
2 ευρώ πίτα συκώτι κοτόπουλο (πάρτο, πάρτο).
Έχει και κεμπαπάκι και γύρο κοτόπουλο και καλαμάκι κοτόπουλο. Γενικά θα φας κι αν δώσεις πάνω από 5-6 ευρώ να το κοιτάξεις.

Φαγητό Α'Α'.

Α
Αγ
Αγά
Αγάπ
Αγάπα
Αγάπα τ
Αγάπα τη
Αγάπα την
Αγάπα την Α
Αγάπα την Αθ
Αγάπα την Αθή
Αγάπα την Αθήν
Αγάπα την Αθήνα