Loader

Τρώγων

Κριτικές: 105
Μέλος από: Ιαν 2016

Εμφάνιση:

23 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Ο θάνατός σου η ζωή μου… Εκεί που είναι σήμερα ο Μυλόλιθος ήτο ένα εξαιρετικό μπαρ. Blues το έλεγαν. Καθαρά ποτά. Μουσικάρες. Ημίφως. Κεράκια. Ποτάρες. Από Gillespie σε Miles Davis και τύφλα να έχει το πολλά βαρύ Jazz in Jazz.

Αλλά μεγάλωσα. Άσπρισα. Κι ήρθε η θεία πρόνοια, ξαδέρφη της θείας Μαρίας, να με σώσει από τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια και στη θέση του έβαλε μία όμορφη και κομψή νεοταβέρνα. Θεία πρόνοια λέγεται η όρεξη του ιδιοκτήτη να μη μειώσει τα ενοίκια και ο μπλουζίστας που έτρεχε το αγαπημένο μου μπαρ περιορίστηκε για ένα χρόνο στον πάνω όροφο και μετά πάει, χάθηκε, τόκλεισε.

Στη θέση του ήρθε ο Μυλόλιθος. Μια επένδυση τω όντι. Στα αθηναϊκά μέτρα και σταθμά είναι μια μεγαλούτσικη επένδυση. Έχει φτιάξει ταράτσα ανθοφορούσα με τέντα, έχει βάλει plexyglass στην αυλή να βλέπεις μεν αλλά να κόβει τον βαρβαρισμό της Πανόρμου δε, έχει απογυμνώσει τους τοίχους όπου φαίνεται η τοιχοποιία με αδρά αγκωνάρια και διακριτικό κονίαμα, έχει ωραία πλακάκια με παλιομοδίτικα μοτίβα και ξύλο, έχει κι ένα όμορφο πρωταγωνιστικό αλλά όχι πομπώδες τζάκι. Σαν χώρος θα έλεγα εξαιρετικός. Ζεστός, φιλικός, ελαφρώς μοντέρνος αλλά δεκτικός στο πνεύμα και στην ουσία μιας ταβέρνας. Εκ των καλλιτέρων τέτοιων χώρων στην Αθήνα θα ξανάλεγα. Ξεπερνάει την καθεστηκυία τάξη των νεοταβερνών αναφορικά με τον χώρο διότι έχει ξεπεράσει τον ψυχαναγκασμό να σε πείσει ότι είναι μπακάλικο ή κάτι τέτοιο (πράγμα που το είχε όταν πρωτοάνοιξε αλλά ωρίμασε). Έχει τόσο μίνιμαλ στοιχεία (πχ το τζάκι) όσο και ρουστίκ (πχ η εμφανής τοιχοποιία με αγκωνάρια). Γενικά είναι ένα μαγαζί που από άποψης χώρου δύσκολα θα κρατήσει κάποιον αδιάφορο. Νομίζω ότι ακόμα πιο δύσκολα κάποιος θα πει ότι δεν του αρέσει ο χώρος.

Τώρα αναφορικά με το μενού νομίζω ότι αντιγράφει το Τζίτζικα και Μέρμηγκα πριν αυτός το γυρίσει σε ψησταριά. Αντιγράφει, κάποια πιάτα είναι κόπυπάστε, και τα παλιά Χρώματα εις Πικουλιάνικα Λακεδαίμονος. Πχ το ρουμελιώτικο ή το κοτόπουλο μαστιχάτο ή το κατσικάκι με τσίπουρο και αρωματικά. Και τα τρία, τα οποία τιμήσαμε εχθές, στην τελευταία έξοδο για κάμποσο καιρό, τα είχε ο ΤζουΜου. Αν με ρωτήσεις και τα τρία τα έκανε καλλίτερα ο ΤζουΜου αλλά ας πάμε με τη σειρά…

‘Ηρθεν ο άρτος ο προζυμένιος με το ντιπάκι του, ευχάριστο τυρώδες, μια χαρά στα 0,80 per capita.

Πήραμε μια κρεμμυδοκεφτέδες, που αντικειμενικά είναι, αν όχι οι καλλίτεροι, από τους καλλίτερους που έχεις φάει. Μπαμπάτσικοι, αφράτοι κι απόξω τραγανοί. Με φρέσκο κρεμμυδάκι, άνιθο, δυόσμο και -αν δεν απατώμαι- μάραθο. Είχαν και συνοδεία κρεμώδους τυριού με δυόσμο. Τέσσερις αυτοί εκόστιζαν 1,25 έκαστος, δηλ. 5 ευρώ.

Πατατούλες τηγανιτές σε μεταλλικό πλέγμα σαν φριτέζας με λαδόκολλα 3,80. Ωραίες, άξιες, χεράτες και τραγανιστές.

Μελιτζάνα ψητή με φέτα και ντομάτα. 5,50 ευρώ. Είχε επιτύχει τόσο ένα μοναδικό άρωμα καπνιστού στη μελιτζάνα όσο και φέτα με ντομάτα να δημιουργούν μια άριστη και ισορροπημένη συνοδεία. Από τις καλλίτερες ταβερνίσιες εκτελέσεις του είδους. Φοβερό και βαθύ το κάπνισμα της μελιτζάνας.

Μεζές ρουμελιώτικος. Το θυμάμαι ίδιο στα Χρώματα στη Σπάρτη και δεν το έχω φάει ποτέ στη Ρούμελη. Ψητά μπριζολάκια πάνω σε πιτούλα κι από πάνω των ψητή ντομάτα σε κυβάκια. 9,50. Αναμενόμενα άριστο, ήτοι πεντανόστιμο χωρίς έκπληξη. Ήρθε σε σέσουλα.

Κατσικάκι με βότανα και τσίπουρο. Εσυνοδεύετο από βραστή πατάτα και κολοκύθι. Απαριθμώ τα φάουλ (α) το κατσικάκι ήταν παϊδάκι, κομμάτι είτε για σχάρα είτε για φούρνο αλλά όχι για κατσαρόλα διότι κρατάει όλο το λίπος, (β) η πατάτα και το κολοκύθι ήταν μαγειρεμένα ξεχωριστά και πρωτοσυνάντησαν το κατσικάκι στο πιάτο. Χάνονταν μπροστά στην έντονη γεύση καθώς δεν είχαν πάρει λίγο άρωμα από τα πριν, (γ) σε πιάτο κατσαρόλας δεν δουλεύεις παϊδάκια διότι απλά δεν είναι εύχρηστο, δουλεύεις μπούτι ή χεράκι κι οριακά σπάλα, (δ) έδινε την αίσθηση του βραστού. Κατά τα λοιπά είχε όντως περάσει το άρωμα από τα βότανα και αυτό έσωζε λίγο την κατάσταση. Στα 9,80 νομίζω ότι ήταν το χειρότερο, δι’ εμέ, πιάτο. Λιπαρό και άνευρο.

Κοτόπουλο μαστιχάτο. Παλιά το έκανε με μαραθόριζα. Τώρα νομίζω ότι αντιγράφει συνειδητά το παλιό μαστιχάτο του Τζουμου επί το γλυκύτερον. Κρέμα γάλακτος, μαστίχα, μπέηκον, ζάχαρη και κοτόπουλο. Εμένα μου αρέσει πολύ αυτό το πράμα. Οι λοιποί συνδαιτυμόνες δεν ενθουσιάσθησαν. 9,80. Αν σου αρέσει έχει VfM. Αν όχι, όχι. Η μερίδα ήταν από μεγάλη έως τεράστια όπως και στο ανωτέρω κατσικάκι.

Ήπιαμε ωραίο, αρωματικό ροζέ Λήμνου, ίσα-που γλυκίζον αλλά ούτε κατά διάνοια ημίγλυκο. 5,20 το μισόκιλο και μπράβο του διότι δεν είναι ξυδιάς με χρώμα αλλά ένα κρασάκι με άρωμα, χρώμα και γεύση. Στέκεται και ως άνω του μετρίου εμφιαλωμένο. Γενικά, τα μοναδικά μέρη που έχω πάει και παντού μα παντού το χύμα κρασί ήταν καλό είναι Λήμνος-Άη Στράτης και στα γύρω της Ανδρίτσαινας χωριά.

Κέρασε 4 τεμάχια cheese cake με μαρμελάδα φράουλα. Εξαιρετικό και ίσα-που βουτυράτο το digestive μπισκότο στον πάτο. Λίγο –κακά- λιπαρή η κρέμα του τυριού. Γενικά, καλλίτερο από το cheese cake της πλειοψηφίας των ζαχαροπλαστείων.

Ήπιαμε, με κόπο, νερό κανάτας. Με κόπο διότι το κατάστημα έχει σαν πολιτική το εμφιαλωμένο του λίτρου (Νερά Κρήτης, αντικειμενικά σκληρό νερό) αλλά αν ζητήσεις νερό κανάτας σου φέρνει μία επίσης μικροσκοπική κανάτα που 4 ποτήρια δεν τα γεμίζει και κάθε αναγόμωση ύδατος καθυστερούσε χαρακτηριστικά. Βάλε ότι από τους τέσσερις που ήμασταν οι δύο ήταν νεροφίδες και η μία απλά διψασμένη. Fill in the details.

Πληρώσαμε, έξω τα ποτά, 11,65 το άτομο. Αν σκεφτείς ότι τα 2,5 ευρώ είναι το ΦΠΑ (κατ’ άτομο) καμιά φορά αναρωτιέσαι πώς γίνεται να είναι κάποιος ελεύθερος επαγγελματίας και να είναι και νόμιμος. Ξέρω ότι υπάρχουν φθηνότερα μαγαζιά αλλά η απορία παραμένει. Γι’ αυτό τον χώρο, για την ποιότητα του φαγητού και για τον αριθμό του προσωπικού το VfM είναι άνετα 4/4. Και μπράβο που επιβιώνει σε τέτοιο επίπεδο σε αυτό το επιχειρηματικό κλίμα.

Αρνητικά σχόλια; Τέσσερα, εσύ αξιολογείς την σοβαρότητά τους.
(α) Το προσωπικό τρέχει πολύ αλλά μάλλον υστερεί όταν έχει ελληνικό κοινό. Τους γνωστούς φέρε-και-φέρε-και-βάλε-και-βάλε, όπως είμαι κι εγώ.
(β) Είναι πανέμορφο μαγαζί αλλά ολίγον τι άψυχο. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω απόλυτα. Αν σε ένα μαγαζί αναζητάς έναν όμορφο χώρο, καλό φαγητό και όχι ακριβό, θα σου αρέσει. Αν γουστάρεις και μια πατίνα χρόνου ή μια αίσθηση ότι το μαγαζί εξυπηρετεί κάτι παραπάνω από την ανάγκη εξόδου των θαμώνων του, ότι δηλαδή δεν υπάρχει απλά σαν ανταποδοτική επένδυση τότε κάτι θα σου λείπει.
(γ) Το νερό. Όσο κι αν είναι νεοταβέρνα παραμένει ταβέρνα. Και μάλιστα στους ηρωικούς Αμπελόκηπους. Φαντάζεσαι τον Τζανή τον Σταυρακόπουλο να μπαίνει μέσα μετά από προπόνηση και να πίνει νερό σε μπουκαλάκι του λίτρου; Τα μπουκαλάκια του λίτρου θα έπρεπε να απαγορεύονται στα εστιατόρια. Ακόμα κι αν θες να το χρεώσεις, πράγμα ακατανόητο σε μια πόλη σαν την Αθήνα που το νερό βρύσης είναι από τα καλλίτερα στον κόσμο, βάλε μεγαλύτερο μπουκάλι. Δεν γίνεται 4 άνθρωποι να μην μπορούν να πιουν από ένα ποτήρι νερό ο καθένας με τη μία…
(δ) Το τσιγάρο. Ως χρόνια αρειμάνιος καπνιστής, καίτοι το έχω κόψει εδώ και τέσσερα plus έτη, συμπονώ απόλυτα του τοξικομανείς και εθισμένους συνανθρώπους μου. Είμαι ένας από αυτούς. Νιώθω ως απέχων καπνιστής και όχι ως μη καπνιστής και ποσώ δε μάλλον δεν νιώθω αντικαπνιστής. Αλλά μάστορα, όταν έχεις άνετο χώρο μέσα-έξω, και δεν είσαι ένα κουτουκάκι τόσο δα, φρόντισε να διαχωρίσεις καπνιστές και μη. Αν δεν σεβόμαστε το νόμο, νόμο που κι εγώ παραβίαζα συστηματικά όσο κάπνιζα, ας σεβαστούμε την κοινή λογική. Μεγάλοι διακριτοί χώροι = δυνατότητα διαχωρισμού καπνιστών και μη.

Γενικά, είναι ένα καλό μαγαζί που ακολουθεί πιστά το δρόμο της νεοταβέρνας. Ο χώρος του είναι το μεγάλο ατού του ενώ το φαγητό ακολουθεί χωρίς να προδίδει.

Αμπελόκηποι, Παγκράτι, Πατήσια, Κυψέλη. Είναι η ραχοκοκαλιά του αθηναϊκού αστισμού. Έχει προστεθεί και το Χαλάνδρι ή η Αργυρούπολη. Αλλά η ανάκαμψη του κέντρου, που θα συμπαρασύρει την πρωτεύουσα, και -keep fingers crossed- τη χώρα περνάει από τις γειτονιές της ίδιας της πόλης. Εγώ τις βλέπω πιο λογικές και ισορροπημένες σε σχέση με πριν από 15 ή 5 χρόνια έχοντας περάσει από το wanna-be-Mykonos και την απόλυτη κατίφλα σε μια αυτογνωσία.

21 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Τι είναι η πατρίδα μας;
Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;
'Eγραφε ο, φίλος του Σουρή, Ιωάννης Πολέμης στα 1909. Και συνέχιζε για να δώσει την απάντηση:
Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι πού ‘χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Η πατρίδα μας λοιπόν είναι όλα μαζί αλλά και αυτό το «εμπρός παιδιά», κατά τον Πολέμη και έχει απόλυτο δίκιο. Αν χαθεί αυτό το «εμπρός παιδιά» η πατρίδα εκπέφτει σε ένα απλό γεωγραφικό σύνολο. Απλά πέτρες, βουνά και χώμα. Έρημος. Πατρίδα μας είναι αυτό το εμπρός παιδιά, δηλαδή η δική μας θέληση, των εδώ κατοικούντων, να ζήσουμε και να συνεχίσουμε. Αντίστοιχη είναι και η απάντηση στο ερώτημα «τι είναι η πόλη μας;»

Ο Κτιστάκης δείχνει έμπρακτα το «εμπρός παιδιά», όντας από το ’53 ανυποχώρητος τριγύρω από την Ομόνοια, και από 1912 λουκουματζής στα Χανιά. Αλλά ας μιλήσω λίγο για τους λουκουμάδες τους ίδιους -που δεν λιγώνουν καθόλου- κι ας αφήσω τα μελό για το τέλος. 18 ευρώ το κιλό. Και, αν θυμάμαι καλά, 3 ευρώ η μερίδα πούχει 8 κομμάτια. Στο κιλό βγαίνουν περίπου 60 τεμάχια. Είναι μικροί και μπιρμπιλωτοί. Lokma στα τούρκικα είναι η μπουκιά, άρα παραμένουν πιστοί στην ετυμολογία τους, όπως και τα ομόρριζα αυτών λουκούμια.

Τηγανίζονται άμα τη παραγγελία (χρωστάω δυο υπογεγραμμένες). Αφού χρυσοτηγανιστούν μπαίνουν ζεστοί-ζεστοί στη μαρμίτα με το ελαφρύ σιρόπι. Εκεί αναδεύονται και καταποντίζονται ακατάπαυστα για 20-30 δευτερόλεπτα προκειμένου το σιρόπι να εισχωρήσει στο σώμα του ζεστού λουκουμά δίχως να χαλάσει την εξωτερική τραγανότητά του. Μεταφέρονται σε μπολ προκειμένου να στραγγίξουν και να φύγουν τα περιττά σιρόπια. Μπαίνουν στο κουτί τους και πασπαλίζονται πρώτα με σουσάμι, ανακατεύονται, μετά με κανέλα και ανακατεύονται ξανά. Προσοχή, τα μυστικά, πλην της συνταγής της ζύμης, για την οποία δεν μπορώ να πω τίποτα καθώς είναι επαγγελματικό απόρρητο: εμβαπτισμός σε σιρόπι, αποστράγγιση, πασπάλισμα με σουσάμι, ανακάτεμα, πασπάλισμα με κανέλα, ανακάτεμα. Αν τους πάρεις πακέτο αφού τυλίξει το πακέτο σε χαρτί μετά ανοίγει τρύπες για να ανασαίνουν και να μην λουρώσουν.

Αποτέλεσμα: τραγανοί απέξω, υγροί και γλυκείς τόσο-όσο από μέσα (το σιρόπι εγκλωβίζεται μέσα), σουσάμι και κανέλα σε συνεργασία. Είναι η μοναδική ζαχαροπλαστική παρασκευή που –δι’ εμέ- έχει ορθή χρήση κανέλας: όχι σαν ένα φιλμ στην επιφάνεια του γλυκίσματος αλλά σαν αρωματικό στο γλύκισμα. Πάλι υποκειμενικώς ομιλώντας καλλίτεροι από το Αιγαίον, που ευελπιστώ να ξανανοίξει διότι δεν πρόλαβα να γράψω κριτική, καλλίτεροι από τον Κρίνο. Ήτοι, με το χέρι στην καρδιά: οι καλλίτεροι λουκουμάδες της Αθήνας.

Ο χώρος ο αναμενόμενος με μαρμάρινα τραπεζάκια, καλές ξύλινες καρέκλες παλαιού καφενείου και πλακάκια με ρόμβους. Το κατάστημα σερβίρει μόνο λουκουμάδες. Ούτε καφέ, ούτε τίποτα άλλο.

Αυτοί οι λουκουμάδες, οι οποίοι, δι' εμέ, φέρουν τους συμβολισμούς της εισαγωγής, ήταν το κέρασμα στη δουλειά για μια μικρή που ήρθε στη ζωή ανήμερα της επετείου της απελευθέρωσης της Αθήνας. Και έτσι η ζωή συνεχίζεται και πάει «εμπρός παιδιά». Κι η μικρή θα πηγαίνει μια μέρα μόνη της στον Κτιστάκη στη Σωκράτους για να πάρει λουκουμάδες για να κεράσει όποιον θέλει ή για να γλυκαθεί η ίδια. Και μετά θα κάνουν το ίδιο τα παιδιά της.

Στη δουλειά αν και ενθουσιάστηκαν όλοι με τους λουκουμάδες τους έκανε εντύπωση που πήγα μέχρι την Σωκράτους, καθώς λογίζεται εκτός επικράτειας. Ας κλείσω με δυο στίχους˚ έναν του Πανούση, όχι του Γιάννη αλλά του Τζίμη, «πατριώτες εφόπλου λόγχη να πάρουμε ξανά το Σύνταγμα, την Πλάκα, το Μετς, τον Πειραιά» κι έναν του Ρίτσου «γιατί δεν είναι κοριτσάκι να μάθεις μόνο εκείνο που είσαι, εκείνο που έχεις γίνει, είναι να γίνεις ό, τι ζητάει η ευτυχία του κόσμου».

14 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Η Αθήνα ως παλίμψηστο. Από τη Φτερού που ακόμα πουλάει τα φτερά της στην Αιόλου για τα μαγαζιά, σύμβολο μιας μικροαστικής ακμής της δεκαετίας του ’60, έως το Χρηματιστήριο σύμβολο τόσο της (αρχιτεκτονικής) ακμής του μεσοπολέμου όσο και της (οικονομικής) ακμής της ύστερης μεταπολίτευσης. Από την Βαρβάκειο Αγορά δείγμα της απόπειρας της χώρας να αποκτήσει υγειονομική πολιτική και να κοιτάξει το μέλλον και από τα πατσατζίδικά εντός (και τριγύρω αυτής) απόδειξη μιας Αθήνας που ξενυχτούσε διότι καλοπερνούσε. Ένα από αυτά τα πατσατζίδικα εντός της Βαρβακείου ήταν ο Παπανδρέου. Εξήλθε αυτής και πήγε εκεί που στεγάζεται σήμερα το Αιόλου 68. Όμως οι εποχές είχαν αλλάξει. Μειωθήκαν τόσο οι ξενύχτηδες, η πραγματικότητα ξεπέρασε τον Παπαθεμελή, όσο και τα γούστα αυτών. Δεν τρώγαν πλέον ‘πατσά’ αλλά κομψά αμφίψωμα με κατεψυγμένα περιεχόμενα και χημικές σάλτσες-σαλάτες.

Πάει λοιπόν ο Παπανδρέου, μας άφησε χρόνους, σαν τον συνεπώνυμό του. Στη θέση του άνοιξε η απόδειξη ότι η μεγαλοαστική τάξη γουστάρει να παίρνει μάτι πώς ζει ο λαός, ένα μαγαζί το οποίο ήρθε να αποδείξει ότι το κέντρο των μεγάλων πόλεων σώζεται από την παρακμή μόνο όταν ακριβαίνει. Πληρώνει το κόστος της αυθεντικότητας και γίνεται ελεγκάντ αλλά και λίγο δήθεν. Πουλάει λαϊκότητα αλλά την αποδιώχνει. Κλείνουν πατσατζίδικα και ανοίγουν μαγαζιά που σερβίρουν αστακό με μπριζόλα. Αλλά αυτή είναι η μαγεία του κέντρου της Αθήνας. Το Αιόλου 68, που μυρίζει γαλλικά, κατηχητικό και πιάνο, είναι 100 μέτρα από το ουζερί ο Άρης που μυρίζει ωμή κρεατίλα και ψαρίλα. Έτσι όπως το Ideal ήταν μεσοτοιχία με τον Καπετάν Μιχάλη… Το κέντρο της αθηναϊκής μητρόπολης χωράει τα πάντα αρκεί να έχουν έρεισμα και ποιότητα… Και εδώ νομίζω ότι υπάρχει και έρεισμα και ποιότητα.

Σε μια (πραγματικά) τελευταία για καιρό γαστρονομική έξοδο πήραμε νάχουμε:

Μια κυκλαδίτικη σαλάτα, ήτοι χωριάτικη με ξυνοτύρι, στα 8,00 ευρώ. Ωραία, κρουστή και εύρωστη.

Μία χταποδοσαλάτα. Μη σε μπερδεύει ο τίτλος. Είναι ένα μεζεδάκι για ούζο. Είναι σαλάτα όσο και η ρεγγοσαλάτα και χταπόδι έχει δειγματοληπτικά. Θα μπορούσε να έλκει τον τίτλο της από οιοδήποτε εκ των συστατικών της: κάππαρη, πιπεριά, θυμάρι (ή θρούμπι, εκεί τόχασα). Όλα ψιλοκομμένα σε ένα εύγεστο, ελαφρώς ξυδάτο, και δροσερό σύνολο. Στα 5,00 ευρώ. Σερβιρισμένη στο παλιό μπολάκι του παγωτού το μέγεθός της ήταν μέγεθος μεζέ. Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ.

Μπραντάδα Σαντορίνης. Ήτοι, μπουκιές παναρισμένου τηγανιτού μπακαλιάρου καλυμμένου με την καλλίτερη σάλτσα ντομάτας που έχει φτιαχτεί ποτέ. Ξέρω ότι ένας μέσος συγγαστρονόμος θα πει «μα καλά, πλάκα με κάνεις, σάλτσα ντομάτα είναι, πόσο φοβερή μπορεί να είναι;» Απεριόριστα θα πω εγώ. Η τιτανομεγιστοτεράστια γαστρονομική μαγκιά της με έκανε για πρώτη φορά στη ζωή μου να φωνάξω το μάγειρα να πω ευχαριστώ. Ήρθε η σου σεφ, απότι μούπαν, ένα κοριτσάκι μια σταλιά στο δέμας αλλά με τεράστια γαστρονομικά κακάλια αν μου επιτρέπεται. Είχε 10 ευρώ και απλά δίνει άλλο ορισμό στην έννοια του στοματικού σεξ. Ευχαριστώ εκ νέου. Η μαγκιά είναι στα απλά. Όχι εκεί που έχει πέσει μισό κιλό βούτυρο και πέντε ζωμοί.

Μύδια μπουγιουρντί (8,00 ευρώ). Διασταύρωση αχνιστών μυδιών και μυδιών σαγανάκι. Ή να το πούμε αλλιώς. Η παρασκευή των αχνιστών με τα συστατικά του σαγανακίου. Πάρα πολύ ωραίο. Είχε και ωραίο ζουμάκι ελαφρώς καυτερούλι που πήγαινε με το αμέσως από κάτω.

Ψητό σαλάχι, κατεψυγμένο (9,00 ευρώ). Είχε αρπάξει από τη μια πλευρά και είχε σερβιριστεί τ’ ανάσκελα. Κατά τα λοιπά ήταν το αναμενόμενο, ψητό σαλάχι. Εμένα μου αρέσει πολύ. Κυρίως με το ανωτέρω καυτερό ζουμάκι ήταν πολύ όμορφο. Μου θύμιζε ένα αχνιστό σαλάχι οπού ‘παιρνα ένα καλοκαίρι στον Όρμο Πανόρμου στην Τήνο, στο Μαΐστρο αν θυμάμαι καλά… Αχ το θέρος όταν το πλημμυρίζει ο έρως είναι το πιο φυσικό το μέρος ίνα καταστείς ευτυχής βέρος…

Γαριδάκι τηγανιτό τράτας, ήτοι ελαφρώς μεγαλύτερο από αυτό της Σύμης. Αλλού το λένε Κύμης. Στα 6,00 ευρώ. Μια χαρά. Καλό τηγάνι. Λίγο βαρύ το αλεύρι.

Είχε μια αξιοπρεπή ποικιλία από ούζα. 12, Βαρβαγιάννη, Αφροδίτη Βαρβαγιάννη στα 15 (!! ), που λόγω σπανιότητας εμφάνισης αλλά και ποιότητας ίσως και να δικαιολογείται, Ματαρέλλη, Στουπάκη, Απαλαρίνα, Μπαμπατζίμ, Πλωμάρι, Άδολο, τα οποία ανάλογα την δημοφιλία και την περικετικότητα σε αλκοόλη εκυμαίνονταν από 9-15 ευρώ.

Νερό (του λίτρου) και ψωμί, 2 ευρώ έκαστο.

Εκέρασε μετά γλυκάκι, ήτοι σιμιγδαλένιο χαλβά με γάλα (είχα να φάω τέτοιο ωραίο πράμα από το Πέταλο στην Κυψέλη) και ένα cookie με κρέμα λεμονιού, του οποίου θεωρητικά εγώ είμαι εχθρός αλλά αυτό ήταν καλό.

Εν τω συνόλω, έξω νερό και ούζο, πληρώσαμε 24 ευρώ κατά κεφαλήν. Να πούμε ότι όταν βάζεις 2 ευρώ το λίτρο το νεράκι είναι παραπλανητικό το να αφαιρείς στο κατά κεφαλήν το νερό. Αλλά ας έχει…

Η γαστρονομική προσέγγιση του μαγαζιού ενδιαφέρουσα. Δυστυχώς κάνα-δυο διαφορετικά εδέσματα που εζητήθησαν, surf n’ turf όπως ορθώς αναφέρει η PP TINA, όπως πχ τα scrambled eggs με αβγοτάραχο, ή άλλα μη μαζικά αναλισκόμενα, όπως πχ ο παστουρμάς μπακαλιάρου, δεν υπήρχαν. Προσθέτει ποικιλία και άρα ενδιαφέρον στο κέντρο της Αθήνας. Προορίζεται να δουλέψει βασικά με τουρίστες και εργαζόμενους από τις γύρω τράπεζες και επιχειρήσεις. Ο (κατεψυγμένος) αστακός με μπριζόλα δεν είναι το φόρτε του μέσου Έλληνα εν έτει 2017. Είναι ένα μαγαζί που άργησε να ανοίξει 10-12 χρόνια ή προηγείται άλλα τόσα. Αν επιβιώσει του παρόντος σκοπέλου προβλέπω μέλλον λαμπρό. Αν…

Κατά τα λοιπά, το μέρος σα μέρος, είναι από καλό έως άριστο. Λευκό κονίαμα με εμφανή πέτρα και καλάμια αποπειράται να σε παραπέμψει σε νησί. Και νομίζω ότι λόγω και της τοποθεσίας, ένα δρομάκι κάτι μεταξύ αδιεξόδου και στοάς, το καταφέρνει. Πολύ ωραία έπιπλα, φρέσκα και μοντέρνα, πολύ ωραία αυλίτσα, η οποία επί Παπανδρέου (του παΤΣατζή) δεν υφίστατο. Πανέμορφα μαχαιροπίρουνα. Γενικά ο χώρος αποπνέει κάτι φρέσκο, ελαφρύ και σχετικά μοντέρνο. Σε όποιον αρέσουν αυτά τα μέρη βουρ στον πατσά, που δεν σερβίρεται πλέον.

Το σέρβις ήταν αυτό το νεανικό-επαγγελματικό-ευγενικό κι απρόσωπο. Κανένα πρόβλημα αλλά και κανένας λόγος να το θυμάσαι.

Σε γενικές γραμμές; Κοίτα, γαστρονομικά έχει ενδιαφέρον. Αναμφίβολα. Το μέρος είναι ωραίο. Οπωσδήποτε. Απλά μου θυμίζει λίγο ρωμαϊκή αρένα. Εκεί που ευγενείς και μη βλέπαν τους χριστιανούς να τους τρώνε τα λιοντάρια. Εκεί που πήγαινε η Καρέζη να χαζέψει κοροϊδάκια… Αλλά ας το πούμε κοινωνικό ασμπέτε κατά Εξαρχάκο/Γιουλάκη για να συνεχίσω με τις ελληνικές ταινίες. Εμένα μου βγάζει κάτι δήθεν αλλά όχι σε βαθμό που να μην αξίζει να ξαναπάω. Στέκι μου όμως δεν θα το κάνω ποτέ.

VfM τώρα, ναι, είναι τσιμπημένο. Το 24 κατά κεφαλήν κατά τα ανωτέρω δεν είναι αντιπροσωπευτικό διότι πήραμε πάρα πολλά. Πες 20-22 ευρώ το άτομο χωρίς νερό και ποτό. Δεν είναι τραγικό. Δεν είναι ‘κελεπούρι’. Για τις μέρες μας σίγουρα δεν είναι λίγα. Αλλά βάλε και το θέαμα… Άνθρωποι που το κέντρο δεν είναι το φόρτε τους μπορούν να πάνε στο Αιόλου 68 και να δουν τι γίνεται δυο μέτρα από την Ευρυπίδου και την Αθηνάς. Έχουμε και εσωτερικό τουρισμό... Γαστρονομικά πάντως, και πέρα από την πλάκα, χρειαζόταν κάτι τέτοιο στο κέντρο. Και στους πρωτοπόρους ανθρώπους, ασχέτως αν το εγχείρημά τους μας είναι αρεστό ή όχι, οφείλουμε ένα μπράβο.

Ο Παπανδρέου είχε ανοίξει στο μακρινό 1898. Το 1933, λίγα χρόνια μετά τη λειτουργία του Χρηματιστήριου στην οδό Σοφοκλέους, σε κτήριο του Ζουμπουλίδη με εκλεκτικιστικά (δηλ. εκλογή-επιλογή από διαφορετικά αρχιτεκτονικά στυλ) ήτοι μεταβυζαντινά και αρχαιοελληνικά στοιχεία που αποκρυσταλλώνουν την -παρά τα προβλήματα- εθνική αυτοπεποίθηση της εποχής, ο Πέτρος ο Κυριακός τραγουδούσε:

Η γυναίκα είναι πράμα μυστήριο, παραπειστήριο, το αλητήριο.
Που σε παίρνει από το Χρηματιστήριο και σε πάει στο Δημοπρατήριο.

Τραγική ειρωνεία εκεί που υπήρξαν οι πρώτες χρηματιστηριακές δραστηριότητες, ήτοι στο Καφενείο η Ωραία Ελλάς, λίγο πιο κάτω στην Αιόλου, να λειτουργήσει Δημοπρατήριο (πλατεία Δημοπρατηρίου, πάνω από τον Θανάση με τα κεμπάπ). Βλέπεις υπήρχε η αυτογνωσία τότε της ματαιότητας και το Δημοπρατήριο ήταν δίπλα στο Χρηματιστήριο. Κατά πως λένε και στην ταινία Business στα Βαλκάνια:
-Το χρήμα είναι στρογγυλό για να κυλάει.
–Το χρήμα είναι χάρτινο για να το παίρνει ο αέρας.
Κι ας προσθέσω ταπεινά κι εγώ:
Το χρήμα είναι πλέον άυλο σαν τα πνεύματα, γι’ αυτό κι άλλοι το λατρεύουν κι άλλοι το φοβούνται. Όλοι όμως θέλουν να το έχουν με το μέρος τους…

06 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Παλιός ≠ παλιακός
Παλιωμένος ≠ παλιομοδίτικος

Η Κυρά Μαρία είναι όλα όσα θα ήθελα να αποθεώσω αλλά εν προκειμένω δεν μπορώ. Ο χώρος παλιός, ταβερνίσιος και οπωσδήποτε αυθεντικός. Ραμποτέ ξύλο στους τοίχους σου δίνει την αίσθηση ότι είσαι στη χασαποταβέρνα του χωριού σου και όχι στο ιλουστρασιόν Χαλάνδρι όπου οι νεαροί σέφηδες διαγκωνίζονται για το ποιος θα κάνει το πιο ψηλό μπέργκερ ή το πιο εκκεντρικό κεμπαπτζίδικο. Αυτόνομος λόγος να γουστάρω την Κυρά Μαρία το ανωτέρω καθότι είμαι ελαφρώς μουσειακός τύπος. Ο αέρας, σαφέστερα πιο κρύος του αναμενομένου για την εποχή, γυρόφερνε τα φύλλα στην πολλά υποσχόμενη, για πιο ζεστές βραδιές, αυλή. Η εικόνα αυτή ενέτεινε ακόμα περισσότερο αυτή της χασαποταβέρνας του χωριού σου. Κόσμο δεν είδαμε, γεγονός που δι’ εμέ ήτο έτι απολαυστικότερον.

Εκάτσαμε μια παρέα τεσσάρων Παρασκευή βραδάκι. Πήραμε μια μελιτζανοσαλάτα μετά από ισχυρή παρότρυνση του κυρίου που ήτο στο σέρβις. Πήραμε και ένα λουκάνικο ακριβώς μετά από σχετική παρότρυνση… Πήραμε και μια κολοκυθάκια τηγανιτά που κάνουν και καλό. Πήραμε και μια βραστή σαλατούλα με χόρτα, παντζάρι και κολοκυθάκια. Και πήραμε και μια καπνιστή μπριζόλα και ένα μοσχαρίσιο σουβλάκι και μια κεφτέδες και ένα μπιφτέκι. Άπασαι αι ψητουρίαι είχαν άφθονα φρεσκοτηγανισμένα γεώμηλα. Έφερε και κρασί, κόκκινο κρασί. Και έφερε και ψωμάκι ψημένο. Και έφερε και άφθονο ύδωρ κανάτας. Και μετά έφερε και ωραία κερασμένα γλυκάκια. Κόντρα στο ρητό του Άσιμου «κανέναν δεν θα αφήσω εμένα να κερνάει» αφέθηκα ένεκα του γεγονότος ότι ήτο συγγενική η ομήγυρης και επιφυλάχθηκα «δια μιαν ετέραν φοράν»…

Ως κερασθείς (α) αγνοώ τα ακριβή τιμολογιακά της Κυρά Μαρίας και (β) νιώθω λίγο αμήχανα διότι πρέπει να σημειώσω κάποια όχι τόσο θετικά σε ένα σαφώς αγαπησιάρικο μαγαζί. Αλλά ας πάμε αναλυτικά:

Μελιτζανοσαλάτα με μαγιονέζα = φάουλ. Έχει αναλυθεί στο παρελθόν επαρκώς (βλ. κριτική για Καφενείο, Κολωνάκι). Ποσότητα μικρή. Όχι εκνευριστικά μικρή, αλλά μικρή.

Λουκάνικο ψιλό και απολύτως φάουλ. Σου έδινε την αίσθηση φθηνού λουκάνικου σούπερ μάρκετ και δεν σε παρέπεμπε στην όμορφη ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο χώρος. Σε ένα αυθεντικό ρουστίκ χωριάτικο λουκάνικο. Μια ενιαία μάζα εσωτερικώς, ελαφρώς πικάντικο, θύμιζε γήπεδο περισσότερο παρά ταβέρνα.

Πολύ ωραία κολοκυθάκια τηγανιτά. Με κουρκούτι σχετικά ελαφρύ (σίγουρα όχι τηγανιτός λουκουμάς αλλά και μακρυά από τη σημερινή δαιμονοποίηση του κουρκουτιού). Το κολοκυθάκι συνόδευε όμορφα το λουκάνικο καθώς του προσέδιδε υφή που απουσίαζε από αυτό…

Ωραία βραστή και μέχρις εκεί.

Χοιρινή καπνιστή. Ας μου επιτραπεί μια ελαφρά ξερολίαση. Η καπνιστή χοιρινή πωλείται ως αλλαντικό και όχι ως νωπό κρέας και γι' αυτό στα καταστήματα που πωλείται χύμα πρέπει να κόβεται στον αντίστοιχο πάγκο (αλλαντικών όχι ωμών κρεάτων). Το ψήσιμό της πρέπει να είναι τέτοιο που να αναδεικνύει τα καπνιστά αρώματα και όχι να την ξαναμαγειρεύει, ακριβώς όπως το απάκι και το σύγληνο. Εδώ ήρθε κακανιασμένη, ήτοι ελαφρώς αφυδατωμένη και αντί να έχουν ενταθεί τα καπνιστά της αρώματα είχαν διασπαστεί από το έντονο ψήσιμο. Φάουλ του ψήστη. Κατά τα λοιπά, ασχέτως «διαχείρισης» που λένε κι οι νεαροί σέφηδες, ήταν εξαιρετική σαν πρώτη ύλη. Αρκετά μεγάλη, στα νιάτα της δε πρέπει να ήταν ζουμερή και όχι λιπαρή. Ήταν το πιάτο που προσέμενα με ιδιαίτερη ανυπομονησία και ίσως γι’ αυτό απογοητεύτηκα λιγάκι. Εξ όσων γνωρίζω η καλλίτερη καπνιστή σε ταβέρνα παραμένει στη Λεύκα στα Εξάρχεια.

Κεφτέδες. Όσοι αναγιγνώσκουν συστηματικά τις ημέτερες εστιατορικές περιγραφές ίσως έχουν κατανοήσει την ερωτική σχέση που έχω με τον Κεφτέ. Τον Κεφτέ τον Ιερό, τον Ταβερνίσιο και ουχί τον νεωτερικό. Τον Κεφτέ τον Πρόστυχο που σε προστάζει να στραγγίξεις τα οινικά αποθέματα των Μεσογείων. Αυτός ήταν άνω του μέσου όρου. Δυο μειονεκτήματα και μια λανθασμένη μανιέρα (ήτοι ενώ θεωρητικά είναι σωστός τρόπος έχει λίγο παραγίνει). (α) Είτε το ζύμωμα είχε παραγίνει είτε είχε προστεθεί σόδα. Το αποτέλεσμα ήταν το εσωτερικό να σου δίνει την αίσθηση του πολτού και όχι του κρουστού κιμά. (β) Εγώ ήθελα λίγο παραπάνω δυόσμο. Δεν ήταν κακός ο κεφτές επαναλαμβάνω αλλά νομίζω ότι έπρεπε να είναι λίγο πιο αρωματικός. Και η λανθασμένη μανιέρα: προκειμένου να είναι τραγανός απόξω ο Κεφτές αλευρώνεται. Και μπράβο του. Όμως όταν αλευρώνεται παραπάνω από αυτό που του πρέπει δίνει την αίσθηση του λίγο ξεροκαμένου μετά το τηγάνι. Ολίγον τι. Επαναλαμβάνω ότι δεν ήταν κακός αλλά ήταν μάλλον ένας καλός κεφτές και όχι ο Κεφτές. Στα ημέτερα καλλιστεία Κεφτέ νο1 παραμένει η Θύρα 13 (Μαγειρείο το Τριφύλλι) και νο2 ο Καπετάν Μιχάλης.

Το μπιφτέκι εδιαφημίσθη ως «το καλλίτερο της Αθήνας». Ήταν ένα αξιοπρεπές μπιφτέκι σε σχήμα μικρής οβίδας και η μερίς είχε τρία τεμάχια. Μου άρεσε. Δεν ήταν το καλλίτερο της Αθήνας (τότε το Λύχνιον τί σερβίρει, τραχανά και ολίγη από γκιουβέτσι;) αλλά ήταν ένα μπιφτέκι που αξίζει να το πάρεις. Και μπράβο του.

Μοσχαρίσιο σουβλάκι μερίδα. Καλό. Μαλακό. Ζουμερό και τίμιο. Και μπράβο του κι αυτό. Από τα διακριθέντα κατ' εμέ πιάτα.

Έφεραν και ένα πιάτο λεμονάκια διά την ψητουρία. Κίνηση εκτιμητέα.

Το κρασί ήταν ένα τσικ πάνω από αυτά που πρέπει να απαγορεύσει ο ΕΟΤ. Ήταν ξυδιάς καλής ποιότητας.

Τα κερασμένα γλυκάκια: ραβανί και καρυδόπιτα. Ο κύριος επί του σέρβις διαφήμισε το ραβανί. Ε, προφανώς η αισθητική μου και η δική του δεν είναι συμβατά πράγματα (βλ. λουκάνικο, μελιτζανοσαλάτα). Η καρυδόπιτα ήταν άριστη, άριστη, άριστη και το ραβανί ένα σοροπιασμένο κέικ με αφύσικη εσάνς.

Εν γένει το μαγαζί έχει άριστα χαρακτηριστικά αλλά βοά ότι είναι σε μια μεταβατική περίοδο ή σε μια περίοδο επαναπροσδιορισμού ταυτότητας. Κάθε ταβέρνα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να έχει τουλάχιστον 1-2 μαγειρευτά. Εδώ απουσίαζαν καθολοκληρίαν. Και βέβαια μετά τα της ώρας. Αν έχει μόνο της ώρας οφείλει να τα κάνει να διαφοροποιούνται λίγο μεταξύ τους: βάλε φρέσκια ντομάτα στο μπιφτέκι ή ρίξε στους κεφτέδες λίγη ΕΚΜΑ καυτερή στο πλάι. Βάλε πιπεροντοματοκρέμμυδα να ψηθούν μαζί με το μοσχαρίσιο σουβλάκι. Φρόντισε τέλοσπάντων να μη μοιάζουν όλα μεταξύ τους: τηγανιτή πατάτα συν ξερική ψητουρία… Φρόντισε το μάτι και ο ουρανίσκος του πελάτη να μη χάσουν το στοιχείο της έκπληξης. Δε λέω να κάνεις κουζίνα fusion αλλά μια ταβέρνα που νοιάζεται για τον ουρανίσκο του πελάτη κι όχι για την ευκολία του μάγειρα. Τι κόστος έχει μισό κιλό γίγαντες ή λίγο πιπεριά και κρεμμύδι στο σουβλάκι;

Η Κυρά Μαρία βοά ότι είναι εκεί πριν το Χαλάνδρι γίνει η νέα Κυψέλη, δηλ. η ραχοκοκαλιά της αστικής τάξης της χώρας. Όταν η Ρεματιά του Χαλανδρίου είχε πουλάκια και άφθονο ύδωρ. Πριν ίσως ακόμη σχεδιαστεί η μη υφιστάμενη σήμερα στρογγυλή πλατεία Κένεντυ. Βοά ότι έχει ποιότητες αποτυπωμένες στο DNA της. Πρέπει να βρει όμως τα πατήματά της στο σήμερα αν δεν θέλει μοναδικός της πελάτης να είμαι εγώ. Η Κυρά Μαρία μου είναι μακράν συμπαθέστερη πχ του Βραστού στο Χαλάνδρι (επίσης παμπάλαιο μαγαζί) αλλά το δεύτερο ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον ενώ την Κυρά Μαρία δεν τη βλέπω πολύ καλά, τη βλέπω λίγο χλωμή. Μακάρι είτε να σφάλλω είτε –αν έχω δίκιο- να εισακουσθούν τα σχόλια / προτάσεις μου.

Κι ένα τελευταίο: το σέρβις που μοιράζεται πολλές λεπτομέρειες από την προσωπική του ζωή δίχως να το καλεί η περίσταση εμένα δεν μου δημιουργεί οικειότητα αλλά αμηχανία. Ο λόγος που τρώγονται ντοματούλες από την εξυπηρέτηση είναι κατά το ήμισυ ο παρών και κατά το ήμισυ η έλλειψη γαστρονομικού ενδιαφέροντος για τον πελάτη, ήτοι το μονοσήμαντο του μενού (ψητουρία + πατάτα solamente) που καταλήγει να είναι απλά κακή εξυπηρέτηση. Κατά τα λοιπά ο άνθρωπος και επαγγελματίας μάγκας και ταχύς είναι...

ΥΓ 'στω Tzia.

03 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το Indian Haveli είναι ένα ακόμα ινδικό εστιατόριο. Είναι ‘ένα ακόμα ινδικό εστιατόριο;’. Όχι. Είναι ένα νόστιμο ινδικό εστιατόριο. Είναι σχεδόν φάτσα απέναντι από την Πύλη του Αδριανού. Αυτού του Ρωμαίου αυτοκράτορα, ο οποίος είχε έρωτα με την Ελλάδα και συγκεκριμένα με την Αθήνα. Στα πλαίσια αυτού του έρωτα έχτισε την φερώνυμη πύλη συνδυάζοντας ρωμαϊκά και ελληνικά αρχιτεκτονικά στοιχεία (κάτω μέρος ρωμαϊκό, πάνω μέρος ελληνικό, πρόπυλο). Στη έξω πλευρά που έβλεπες προς την Ακρόπολη έβαλε επιγραφή «αυτή είναι η αρχαία πόλη του Θησέα» στη μέσα πλευρά που έβλεπες προς το Παναθηναϊκό Στάδιο έβαλε επιγραφή «αυτή είναι η πόλη του Αδριανού και όχι του Θησέα». Τώρα, οι φιλόλογοι ερίζουν για το ακριβές νόημα αλλά να πούμε ότι προς Πλάκα ήταν η παλιά πόλη ενώ προς το Καλλιμάρμαρο ήταν η νέα πόλη (η της εποχής των Ρωμαίων, καμιά 500αριά plus χρόνια μετά τον Περικλή). Να πούμε τέλος, ότι κάποιος μάγκας συνέλληνας πριν από καμιά δεκαετία έκανε tag πάνω στην Πύλη του Αδριανού "Heavy D" και αφού την ασβεστώσαν (! ) μετά την περιφράξανε για να μην ξεφτιλιστούμε άλλο διεθνώς...

Στα σύνορα λοιπόν παλιάς και νέας πόλης είναι το Indian Haveli, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ινδικά της νέας νέας πόλης. Το μαγαζί είναι στην Αθήνα, δουλεύει βασικά με τουρίστες, σερβίρει ινδικό φαγητό με κοπέλες που μιλάνε άπταιστα ελληνικά και κατάγονται από την Άπω Ανατολή. Πιο παγκοσμιοποίηση πεθαίνεις.

Σε μια από τις εκδόσεις της Ρίτα(ς) Χέιγουορθ (σ. σ. τελευταία έξοδος, για λόγους οικογενειακούς κι απόρρητους) είπαμε να πάμε το βράδυ της 28-9-2017. Όση ώρα ήμασταν εκεί παρήλασαν τρεις παρέες Ινδών. Πρώτο τσεκ ποιότητας.

Αλλά πάμε με τη σειρά. Ο χώρος είναι εμφανώς ινδοπρεπής (θυμάσαι τα ινδοπρεπή, το δίσκο-συλλογή του 1995 με τραγούδια βασικά της Βούλας Πάλλα;) κι ευχάριστος. Σε προδιαθέτει ότι δεν θα είναι πανάκριβο καθώς δεν είναι πολύ flashy. Θυμίζει λίγο το παλιό-παλιό Jaipur Palace στο Μαρούσι στο πιο απλό του. Μοιραράκειες αποχρώσεις, ξύλινα ινδικά έπιπλα (κάτι επιπλάδικα στην Κατεχάκη; ε, αυτό), ωραία μπακιρένια σκεύη. Δεύτερο τσεκ ότι ΔΕΝ είχε οθόνη με Bollywood. Για μένα δεν έχει πλάκα. Είναι οριακά καλλίτερο από τη φάλαγγα.

Σέρβις από δυο ευγενέστατες νεαρές κυρίες. Τάχιστες. Προσγειώθηκε νερό και πόπανταμ με τις σαλτσούλες στο τραπέζι μας. None of them charged. Free refill στις σαλτσούλες. Τρίτο τσεκ. Λαρτζοσύνη ινδική, όταν ρωμέηκα εστιατόρια και ταβερνεία προσπαθούν να κλέψουν κι ένα τριευράκι για ψωμί και νερό.

Πήραμε ναν απλό για 2 ευρώ. Ωραίο και φρέσκο. Το καλλίτερο δεν είναι αλλά είναι ευχάριστο.

Ένα απλό μπασμάτι προκειμένου να συνοδέψει τα αποδέλοιπα. 3,50. Άνευ δυνατότητας κριτικής επ’ αυτού.

Μπίντυ Μάσαλα. 8,50. Ήτοι, μπάμιες. Να ξέρεις φίλε αναγνώστη ότι η μπάμια από εκεί μας έχει έρθει, όπως και ο βασιλικός. Άρα ξέρουν κάτι παραπάνω πώς να την φκιάνουν στη χώρα της καλλίτερης κουζίνας του πλανήτη μετά τη γαλλική. Στη χώρα που σμίγουν παραδόσεις ινδουιστών χορτοφάγων, μουσουλμάνων Μογγόλων σφαγέων αμνοεριφίων, στη χώρα των άφθονων θαλασσινών, των κατόχων του μυστικού της Σάλτσας και των αλχημιστών των μπαχαρικών. Ήταν σα σπιτικές ινδικές μπάμιες. ‘Ηταν πιάτο αντιεστιατορικό με την έννοια ότι ήταν 100% σπιτίσια γεύση. Τέταρτο τσεκ η σπιτικότητα.

Μπούνα κοτόπουλο. 9,50. Τι να σου πω τώρα; Καυτερό δεν ήταν καίτοι το ζητήσαμε. Κατά τα λοιπά ήταν ένα πολύ ευχάριστο πιάτο. Σχετικά κρεμώδες, λόγω μελώματος των υλικών όχι λόγω κάποιας κρέμας, με δυνατό το τζίντζερ. Εμένα με άρεζε πολύ.

Αρνί καντάχι. 10,50. Πακιστανική συνταγή με κρεμώδη βαθιά σάλτσα ντομάτας, πιπεριές και κρεμμύδια σε μεγάλα κομμάτια. Νομίζω ότι ήταν ένα άριστο πιάτο. Και πάλι σπιτική αίσθηση.

Εν τω συνόλω γευστικά βάζω άριστα 10. Όχι άνω του 75% γενικά κι αόριστα -που είναι οι 4 ντοματούλες- αλλά 100%. Σπιτίσιο ινδικό φαγάκι. Το αν θα ξαναπάω έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με το αν θα ξαναείμαι τόσο ποπόφαρδος που να ξαναβρώ παρκάρισμα (νόμιμο!! ) στα 30 μέτρα από την πόρτα του μαγαζιού. Να υπενθυμίσω ότι το μαγαζί είναι επί της λεωφόρου Συγγρού στον αριθμό 12. Από τον Ανδρέα τον Συγγρό, αυτόν που έστησε το πρώτο σκάνδαλο με μετοχές εν Ελλάδι, των μεταλλείων του Λαυρίου, γύρω στα 1873-1875 (δεν υπήρχε χρηματιστήριο ακόμα, οι συναλλαγές λάμβαναν χώρα στο καφενείο Ωραία Ελλάς, βλ. σχετική κριτική). Από τότε και το κράτος απουσίαζε από τις ελεγκτικές του ευθύνες και ο κοσμάκης πίστευε ότι μπορεί να τα κονομήσει γιατί κάποιος του σφύριξε ‘ένα σιγουράκι’ και οι ‘εθνικοί ευργέται’ κονομούσαν στην πλάτη του κοσμάκη και πωλούσαν Noorη.

Τί πληρώσαμε για τα ανωτέρω; 34 ευρώ, ήτοι 17 per capita. Για να το πεις φθηνό ήθελε 2-3 ευρώ κάτω γιατί δεν ήπιαμε και τίποτα. Για να το πεις ακριβό ήθελε 3-4 πάνω. Το λες μεσαίο και είσαι μέσα.

Happy new season έστω και λίγο αργά.

02 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Τήνος – Φάρσαλα – Γαλάτσι. Ε; Μάιστα… Ο Γύζης και ο Λύτρας ήταν κι οι δύο Τηνιακοί. Και οι δύο δάσκαλοι του Γεωργίου Ροϊλού. Ο Γεώργιος Ροϊλός ήταν ο ζωγράφος ο οποίος απαθανάτισε στους πίνακές του τη μάχη των Φαρσάλων του 1897, καταστροφική για την Ελλάδα και απότοκος της εθνικιστικής υστερίας που ακολούθησε την πτώχευση του 1893 (ring a bell?). Η «πατρίς ευγνωμονούσα» έδωσε το όνομα του μεγάλου ζωγράφου της σχολής του Μονάχου Γεωργίου Ροϊλού σε ένα μικροσκοπικό στενάκι στα σύνορα Αθήνας – Γαλατσίου. Εκεί προς επίρρωση του ρητού ότι δεν υπάρχουν μικροί ρόλοι αλλά μικροί ηθοποιοί στήθηκε ένα ταβερνείο -από πάντα παλιακό- που ξεπερνάει με αξιώσεις τα σύνορα του Γαλατσίου και παίζει έναν αρκετά σημαντικό ρόλο στα της αθηναϊκής εστίασης.

Ό, τι είναι οι Κόμηδες της Λασκαράτου για τα μπαρ είναι η Κιβωτός σε έκδοση ταβέρνας. Παλιομοδίτικο, ελαφρώς παλιωμένο, παλιακό αλλά τίμιο και άξιο χρηματοδότησης διά της υμετέρας επίσκεψης. Πιο εύκολα το αγαπάς παρά λες ότι είναι η καλλίτερη ταβέρνα που έχεις πάει. Να πεις ότι είναι η χειρότερη ταβέρνα που έχεις πάει απλά δεν ισχύει.

Χθες, 26-9-2017, την επισκεφθήκαμε με φίλο εκ γενετής πεινασμένο αλλά όχι πεινάλα. Πήραμε:

Πρασοτηγανιά. 8,00 ευρώ. Εξαιρετικό. Θα μπορούσε να βαπτισθεί και χοιρινό πρασάτο κατσαρόλας. Είχε μια ελαφρώς δεμένη σαλτσούλα. Εξαιρετική ισορροπία οξύτητας-λιπαρότητας. Χοιρινή σπάλα χωρίς πολλά λίπια. Ωραία ψιλικά. Δι’ εμέ το καλλίτερο από όσα πήραμε. Φάουλ το ζέσταμά της στα μικροκύματα.

Κοτόπουλο αλά κρεμ. 9,00 ευρώ. Εκ προοιμίου γεύση ‘80s. Πυκνή, μεστή σάλτσα, σωστά ψημένο κοτόπουλο. Ελαφρώς πιπεράτο και πικάντικο. Τυρένιο βάθος στη σάλτσα.

Μπιφτέκι. 9,00 ευρώ. Δεν μου άρεσε σαν μπιφτέκι. Είχε αυτό το σπογγώδες που εμένα δεν μου κάνει κέφι. Σε άλλους ίσως αρέσει. Εμένα μου αρέσει ο κρουστός κιμάς. Ο μη εξαντλητικά ζυμωμένος.

Όλα συνοδεύονταν από άφθονη φρέσκια, νόστιμη, τηγανιτή πατάτα τηγανισμένη σε πεντακάθαρο λάδι (σ. σ. σε πολλές κριτικές μου έχω αναφερθεί στην ποιότητα του τηγανόλαδου, η οποία συνήθως είναι σημαντικότερη από αυτή της πατάτας μιας και αυτή καθορίζει το κόστος στην πραγματικότητα καθώς η πατάτα είναι από τα φθηνότερα αγροτικά προϊόντα).

Μανιτάρια γεμιστά. 6,50. Δυο άσπρα αγαρικά μεγαλούτσικα. Γέμιση κρεμώδης και σχετικά βαριά. Ωραία τραγανή κρούστα από τυράκι. Το μανιτάρι ζωντανό και ζουμερό.

Ψωμί το οποίο το είχε περάσει από φουρνάκι για να ζωντανέψει. Τυπικά ένα ευρώ.

Πήραμε μισό κιλό ροζέ και κέρασε άλλο τόσο. 3,50 το μισόκιλο. Αντικειμενικά έχει περισσότερο ενδιαφέρον παρά είναι κρασί που περνάει τα τεστ των σομελιέ. Σπιτίσιο κρασί που θυμίζει αυτό που σου φέρνει ένας μπάρμπας σου από τη Στεμνίτσα, από όπου κατήγετο κι ο Ροϊλός…

Στο τέλος μας απολογήθηκε διότι λόγω ασθενείας των προηγούμενων ημερών δεν είχε ετοιμάσει γλυκό να μας κεράσει…

Η εξυπηρέτησις ήτο αρίστη. Φιλική αλλά όχι φορτική. Ασχέτως λεπτομερειών βλέπεις το γνήσιο και πρωτογενές ενδιαφέρον για το αν περνάς καλά. Βλέπεις την περηφάνια για το σερβιριζόμενο προϊόν, ακόμα κι όταν αυτή δεν 100% δικαιολογημένη για να πούμε την αλήθεια, και την αγάπη για το φαγητό. Ναι ρε παιδάκι μου. Μας αρέσουν οι ταβερνιάρηδες που αγαπάνε το φαγητό. Δεν μπορώ άλλους σφίχτες με τατού να μου το παίζουν μάγειρες. Μπορεί να είναι σεφ ολκής αλλά δεν είναι ταβερνιάρηδες. Σε παλαιότερη επίσκεψη στο κατάστημα είχαμε πάρει σταβλίσια. Ρωτηθήκαμε αν μας άρεσε. Μετά την καταφατική απάντηση κατέφθασε ο κάπελας με το μισό βόδι στον ώμο του για να μας δείξει από πού την είχε κόψει όλος περηφάνια. «Σήμερα ήρθε από τη Νάξο. Δεν έχει προλάβει να σιτέψει αλλά είναι πολύ μαλακιά» είπε ενώ γελούσαν και τα μουστάκια του και μια χορτοφάγος της παρέας γούρλωσε ανήσυχη με τους βάρβαρους τρόπους των κρεατοφάγων… Αυτό είναι η ταβέρνα. Όλα τα άλλα είναι σον-σον και τάχαμου τάχαμου. Απλό, nes pas?

Ο χώρος, ο χώρος, ο χώρος. Κοίτα τώρα. Άλλοι λένε έτσι, άλλοι λένε αλλιώς. Εμένα αυτό το βαρυφορτωμένο στο όριο του γιουσουρούμ μου αρέσει. Αλλά εμένα μου άρεσε και ο Μάκης (Κληματαριά) στην Πλάκα. Ο καθένας έχει δικαίωμα στην άποψή του, θετική ή αρνητική, αλλά κανείς δεν έχει δικαίωμα να πει ότι ο χώρος είναι ‘της σειράς’. Έξω έχει αυλή πασπαρτού: είναι σκεπασμένη η μισή, για βροχερά βράδια όπως το χθεσινό, έχει ανεμιστήρες οροφής όπου αυτό είναι εφικτό, έχει πολλά και ενδιαφέροντα φυτά (οι φυτεύσεις πάντα μου κάναν αντιπροσωπευτικές του κυρίου του χώρου). Ο χώρος είναι από αυτούς που είτε σ’ αρέσει είτε όχι. Εμένα μου αρέσει. Βαριέμαι τα minimal εκτός αν είναι σουσερί.

Δυο νομάτοι φάγαμε-σκάσαμε με 16,75 το κεφάλι (όξω ο οίνος). Είπαμε τα ποδοσφαιρικά μας (ελέω γενικής ξεφτίλας ήταν το συντομότερο κομμάτι της κουβέντας), είπαμε τα πολιτικά μας, είπαμε τα οικογενειακά μας, τα επαγγελματικά μας. Μέσα σε ένα δίωρο τάπαμε όλα και φάγαμε κι όλας για 16,75. Η κουφάλα ο ψυχαναλυτής παίρνει ο φθηνότερος 40 ευρώ την ώρα χωρίς να κεράσει ούτε ένα φοντάν. 1000 φορές ταβέρνα. Κι η Κιβωτός είναι μια τίμια και καλτ λύση.

Να πούμε τέλος ότι άλλος ο Ρίζος ο Νερουλός (λόγιος και από τους πρώτους υπουργούς και επί Καποδίστρια και μετά), του οποίου του όνομα φέρει η παράλληλη με την της Κιβωτού οδός, άλλος ο Γεώργιος Ροϊλός (ο ζωγράφος της σχολής του Μονάχου), του οποίου το όνομα φέρει η οδός επί της οποίας η Κιβωτός. Ρίζος Ροϊλός δεν υπάρχει.

02 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

«Αγαπάς; Γιατί να αγαπάς αφού όπως και νάχει στο τέλος θα πονάς», έλεγε early ‘90s ο λαϊκός (κυριολεκτικώς) καλλιτέχνης Δημήτρης Μετζέλος. Έτσι όπως στο το ρεύμα μιας εποχής προσωποποιήθηκε στον ιδρυτή των Ημισκουμπρίων έτσι και το Sorolop φέρνει κάτι νέο όχι ως ακαδημαϊκή πρωτοπορία αλλά ως μέσο γνήσια λαϊκό στο οποίο αποκρυσταλλώνεται η πνοή μιας νέας εποχής.

Ποιες είναι οι μαγκιές της νέας εποχής που αποκρυσταλλώνονται στο Sorolop; (α) Προφιτερόλ με (i) bitter σοκολάτα, (ii) σοκολάτα γάλακτος και (iii) λευκή σοκολάτα. (β) Παγωτά για διαβητικούς, με μαλτιλόλη αν θυμάμαι καλά, (i) σοκολάτα bitter και (ii) βανίλια.

Εκτός από μάγκες που τολμάνε το διαφορετικό είναι ταλαντούχοι όπως ο Μετζέλος; Ναι. Προφιτερόλ εν Αθήναις εγώ ξέρω άλλα δύο (μιλάω για σοβαρά προφιτερόλ τώρα). Του Ανδριά και του Κωνσταντινίδη. Δι’ εμέ το συγκεκριμένο είναι καλλίτερο από αυτό του Κωνσταντινίδη και η σοκολάτα του είναι καλλίτερη από του Ανδριά. Έχει μειονεκτήματα; Δυόμισι απαντώ.
(α) το σουδάκι του θα ήθελα να σου δίνει την αίσθηση του πιο φρέσκου Δεν λέω ότι είναι μπαγιάτικο αλλά μόλις βάλεις την κρέμα ζαχαροπλαστικής μετά λίγο μετά γίνεται –μοιραία- ολίγον τι soggy. Δεν γνωρίζω τίνι τρόπω μπορεί να γίνει αυτό που λέω αλλά ο Ανδριάς το καταφέρνει.
(β) η κρέμα ζαχαροπλαστικής εντός των σου θα ήθελα να είναι λίγο πιο ρευστή και
(γ) [το μισό: ] ζω για τη μέρα που ζαχαροπλάστης (ήταν ο μπαμπάς σου) θα βάλει αμυγδαλάκι κροκάν ΜΕΣΑ στο σου ΜΕΣΑ στην κρέμα ζαχαροπλαστικής. Φαντάσου το: σοκολάτα + σαντιγύ + σουδάκι + κρέμα ζαχαροπλαστικής + κρατς κρατς! Εε; Μεγαλείο σου λέω…

Το σύνολο είναι ευχάριστο σε κάθε περίπτωση. Έχεις δυνατότητα να πάρεις και συσκευασία με δυο σουδάκια, έτσι για τη λιγούρα πούρθε στην καλή σου στο ποδάρι, μέχρι ένα κιλό. Αν την κάνετε τη γουρουνιά κάντε τη all the way: και σαντιγύ και αμύγδαλο. Αααχχ…

Αναφορικά με τα παγωτά για διαβητικούς, πρώτη φορά ανακάλυψα πόσο λίγοι επαγγελματίες ζαχαροπλάστες θέλουν όλους του ανθρώπους για πελάτες τους. Δηλαδή ακόμα κι αυτούς που έχουν διαβήτη. Οι Αφοί Ασημακόπουλοι στην Τρικούπη και η Δωδώνη είναι από τα μέρη που σέβονται τους διαβητικούς συνανθρώπους μας. Σε κάθε περίπτωση το παγωτό με τη bitter σοκολάτα μ@μεί ούτως ή άλλως.

Ωραία τσουρέκια επίσης. Πάρε ένα τσουρεκάκι με ζεστή σοκολάτα και χωρίς χημικό άρωμα πορτοκαλιού.

Το μέρος σαν μέρος είναι απλά ένα πωλητήριο. Συνεπώς, και το σέρβις, καίτοι είναι από ευγενέστατους ανθρώπους δεν μπορεί να αξιολογηθεί σοβαρά. Πάντως τα παιδιά που το τρέχουν είναι ευγενέστατα.

Για τα $$ σκότωσέ με αλλά δεν θυμάμαι. Πάντως: νέα παιδιά + πρωτοπορία + ποιότητα = LFE

Φράφο κατά Μετζέλο.

07 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Η εποχή της κάθετης επέλασης του Κολωνακίου στα Εξάρχεια έχει αφήσει ένα απομεινάρι. Το Γιάντες. Μπορεί σήμερα να ανοίγουν σουβλατζίδικα στο Κολωνάκι αλλά τη δεκαετία του ’90 υπήρχε μόλις ένα. Λίγο μετά, όταν η αστακομακαρονάδα και η ρόκα-παρμεζάνα έφταναν στο τελευταίο χωριό, το Κολωνάκι με τα λεφτά του χρηματιστηρίου εφορμούσε σαν στούκας στα Εξάρχεια και αυτά υποχωρούσαν ατάκτως. Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο.

Ήταν (πολύ) αρχές του 2000 όταν η Μαριώ, η γνωστή ρεμπέτισσα, είπε να επενδύσει το υστέρημα των κόπων της σε ένα χώρο εστίασης. Πήρε λοιπόν μια ταβέρνα των Εξαρχείων με γύψινο σιντριβάνι στη μέση της αυλής, με πράσινα προβόλια και γαρμπίλι και έφτιαξε μια καλαίσθητη νεοταβέρνα. Ήταν η εποχή του κιτς για τους άγουστους (θυμάσαι το Ribas στην παραλιακή;) και παράλληλα της δόμησης μιας νέας αισθητικής για τους μετα-χατζιδακικούς. Εκεί πρώτη φόρα είδα ταμπλετάκι (με ηλεκτρονική γραφίδα τότε) αντί για έγχαρτο δελτίο παραγγελίας. Σήμερα βέβαια η Μαριώ έχει αποχωρήσει και το μαγαζί το τρέχει –αν δεν απατώμαι- ο ιδιοκτήτης της καφετέριας Χάρτες λίγο πιο πάνω.

Στο Γιάντες είχα να πάω καμιά 15ετία plus. Ο χώρος εξαιρετικός τότε εξαιρετικός και σήμερα. Είναι ο ορισμός του ημιυπαίθριου καθώς έχει ανοιγόμενη οροφή και δέντρα που διαπερνούν τα σταθερά κομμάτια της ημιδιάφανης οροφής. Χρώμα, όγκοι και διακόσμηση σε αγαστή συνεργασία. Ένα τεράστιο μεταλλικό τζάκι στο χρώμα της σκουριάς απέναντι από το μπαρ γλιτώνουν τους δυο τοίχους από την αμηχανία του κενού.

Διάφορα επίπεδα με μικρές μεταξύ τους διαφορές, όμορφα παλιομοδίτικα πλακάκια, έντονα χρώματα στους τοίχους. Καθίστανται αυτόνομα όμορφα κρύβοντας λίγο το νεοκλασικό στο οποίο στεγάζεται το μαγαζί. Σε αυτό το κρύψιμο συμβάλλει και το τείχος, όχι αυτό δεν είναι τοίχος, της εισόδου που έχει εμφανώς αμυντικό χαρακτήρα κατά της επέλασης των Black Walkers (εκεί είχε τραμπουκιστεί ο Γιάνης και απέναντι είχαν δείρει τον Οικονόμου, 50 μέτρα πιο κει ξεκινάει κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ η επαναστατική γυμναστική). Ευχάριστο κι ευγενικό σέρβις.
Αν πρέπει υποχρεωτικά να βρω μειονέκτημα για το χώρο θα πω τα κουνούπια.

Αυτά αναφορικά με τα περιφερειακά. Αναφορικά με τα εδέσματα αυτά καθεαυτά με το χέρι στην καρδιά θα πω «όλα καλά αλλά έκπληξη σχεδόν πουθενά».

Αναλυτικά:
- Κολοκυθάκια τηγανιτά σε στικς με ελαφρύ κουρκούτι και σως γιαούρτι-δυόσμος. 4,60. Πολύ ευχάριστα.

- Τυροκροκέτες με λιναρόσπορο και καραμελωμένα κρεμμύδια. 5,50. Μια μικρή γαστρονομική (ευχάριστη) έκπληξη. Κι ένα μικρό μπράβο στον μάγειρα. Το γλυκάλμυρο είναι μια διαχρονική αξία.

- Καγιανάς με φρέσκια ντομάτα και φέτα. 4,60. Όντως φρέσκια ντομάτα. Φέτα δεν είδα. Μέτριος. Εγώ, η μάνα μου, η γιαγιά μου, η γυναίκα μου, η πενθερά μου, η άλλη μου γιαγιά, ο παππούς μου, ένα ουζερί στις Σπέτσες: όλοι κάνουν/έκαναν καλλίτερο καγιανά. Το μυστικό στον καγιανά (που αφού το λέω εδώ παύει να είναι μυστικό) είναι να κρατηθεί το αβγό μελίχλωρο και να μην το ταράξεις στο ανακάτεμα, θέλει να βλέπεις λίγο ασπράδι και λίγο –υγρό- κρόκο.

- Κιοφτέ λουκάνικο σχάρας και τσιπς με γιαούρτι. ΟΚ. Καμία έκπληξη. Καμία πρωτοπορία. 6,20. Έχω φάει και καλλίτερο κιοφτέ λουκάνικο και καλλίτερα τσιπς πατάτας.

- Ντολμαδάκια με κρέμα λεμονιού. Πολύ καλά. Ζουμερά, βάθος γεύσης και τρυφερό αμπελόφυλλο. Μου θύμισαν μαγειρείο της δεκαετίας του ’80. Και αυτό είναι φιλοφρόνηση. 5,70.

- Κολοκύθια-βλήτα βραστά. 4,90. Πάμε παρακάτω.

- Ταμπουλέ με πληγούρι και γιαούρτι. Έλειπε οξύτητα καθώς υπερτερούσε σαφώς το άμυλο. Ίσως έλειπαν και αρώματα. 5,20.

- Φλογέρες λαχανικών με σάλτσα μανταρινιού. 5,50. Spring rolls with sweet & sour sauce Exarcheia version… Ένα πιάτο που δεν υπάρχει λόγος να το παραγγείλετε. Δεν είναι κακό, είναι περιττό.

- Πατάτες τηγανιτές. ΟΚ αλλά 3,80 (! ). Στο ρητορικό ερώτημα για τις πατάτες λέγω: και πριν την καθιέρωση της χόβολης / μπρικιού πίναμε ελληνικό μηχανής αλλά δεν είναι αυτός ο ωραίος...

- Φρέσκος κολιός σχάρας με βλήτα. 11 ευρώ. Σαν πιάτο μια χαρά. Απλά να πω ότι κολιουδάκια αυτού του μεγέθους πωλούνται 2-5 ευρώ το κιλό στη Βαρβάκειο και τα βλήτα δεν έχουν πάνω από 2 ευρώ το κιλό, ούτε καν τα βιολογικά. Κατανοώ ότι γράφοντας «φρέσκος κολιός σχάρας» μπορεί να ακούγεται υγιεινό κι ευχάριστο αλλά κάπου ενέχεται κι ένα μικρό σαρδόνιο μειδίαμα αναφορικά με την τιμή του.

- Φρέσκες σαρδέλες σχάρας με πατάτες, λευκό κρασί και φρέσκο θυμάρι. 9,60. Ένα ακόμα πιάτο που ένιωσα να με κοροϊδεύουν (όχι γευστικά, γευστικά ήταν καλό χωρίς καμία έκπληξη και πάλι).
(α) Η φρέσκια σαρδέλα έχει 1-4 ευρώ το κιλό, η κατεψυγμένη (φιλέτο) έχει 8, άρα το φρέσκια εν προκειμένω σημαίνει και πιο φθηνή. Άρα τι μου το αναφέρεις ως κατόρθωμα;
(β) Αν αναφέρεις το λευκό κρασί και το φρέσκο θυμάρι πρέπει να αναφέρεις και το αλάτι, το πιπέρι το λάδι, ακόμα και το νερό αν έχεις προσθέσει.
(γ) Επίσης, για 9,60 το πιάτο φιλετάρισέ τη ρε μάστορα κιόλας…
(δ) Τέλος, στα 9,60 είχε και πάλι γεύση μαγειρείου (και πάλι αυτό είναι φιλοφρόνηση) αλλά τιμή Κολωνακίου. Μιλάμε για κόστος πιάτου 1,50 ευρώ και προσαύξηση 700%! (Αναγνωρίζω βέβαια ΕΦΚΑ, ΦΠΑ, δημοτικά τέλη, φόρο κτλ).
Δηλαδή, αν έπαιρνα σπαλομπριζόλα πούχει 18 ευρώ το κιλό πόσο θα χρέωνε τη μερίδα; Αναλογικά βγαίνει γύρω στα 70 ευρώ αν δεν απατώμαι... Ακούγομαι κάπως οξύς, το αναγνωρίζω, αλλά αυτό με τα 'φθηνά αλλά καλά υλικά' ή με τις 'φθηνές αλλά εξίσου νόστιμες κοπές κρεάτων' που τα χρεώνουμε όσο νάναι κάπου πρέπει να το συζητήσουμε.
Διαλέγουμε φθηνά για να είναι φθηνά. Δεν μπορεί να πωλείται η σαρδέλα σε τιμή τσιπούρας, η τσιπούρα ιχθυοτροφείου σε τιμή πελαγίσιας κοκ. Είναι ακριβώς το ίδιο που μου τη δίνει στα ιταλικά με τις μακαρονάδες των 14 ευρώ με κόστος πιάτου στα 2-3 ευρώ.

- Κουσκουσάκι με καπνιστή πανσέτα και παρμεζάνα. 9,20. Μάλιστα. Τώρα μιλάμε επιτέλους για γαστρονομία. Κάποιος έκατσε και σκέφτηκε και για τα υλικά (είναι ένα ‘κουσκουσότο’ τρόπον τινά) και για την εκτέλεση. Κρεμώδες, με βάθος γεύσης, al dente κουσκουσάκι και καπνιστή πανσέτα σε κομματάκια ώστε να διαχέεται η γεύση του καπνιστού… Μπράβο στον μάγειρα. Αν είχε κι ένα φιλέ αμυγδαλάκι για το κρίτσι κρίτσι θα τον φιλούσα σταυρωτά κι εγκάρδια. Να πω εδώ ότι κι η πανσέτα είναι το φθηνότερο κόκκινο κρέας που υπάρχει αλλά το συγκεκριμένο ήταν ένα πιάτο πρωτοτυπίας και αυτό πρέπει να ανταμείβεται.

- Ήπιαμε χύμα τσιπουράκι όχι φθηνό αλλά άνω του μετρίου (200ml/8 ευρώ), τινές εξ ημών μπύρα (Fisher Pilsner 300ml/3 ευρώ) και έτεροι χύμα αγιωργίτικο (τα 250ml/3 ευρώ το λίτρο 10). Έχει καλή κάβα κρασιών με τιμές λογικές και ετικέτες ελληνικές κι αναγνωρίσιμες.

- Κέρασε δε λικέρ μαστίχα. Κουβεράκι μετά από ερώτημα 1 ευρώ το κεφάλι.

Το σέρβις να ξαναπώ ευγενέστατο, γρήγορο, ευχάριστο, δροσερό κι όλα τα καλά του θεού. Πχ ακατάπαυστα μας έφερναν νερό για 6 διψασμένους νομάτους χωρίς καν να κινηθούμε.

Αυτοκεραστήκαμε γλυκό -λόγω γενεθλίων- προφιτερόλ από το Σορολόπ (Μπενάκη και Μεταξά). Καλλίτερο από του Κωνσταντινίδη, τσακώνεται με Ανδριά για την πρώτη θέση. Η σοκολάτα του σίγουρα είναι καλλίτερη. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι θα με θυμηθείτε… Μας φέραν κουτάλια, χαρτοπετσέτες, πιάτα, ανάψαν και το κεράκι με χαρά κι αγόγγυστα. (Όποιος βάλει πρώτος αμυγδαλάκι κροκάν στην κρέμα ζαχαροπλαστικής μέσα στο σου θα κερδίσει χρυσούν ορολόγιον).

Συνολική ανάλυση: εκτός του κουσκουσακίου με την πανσέτα το μαγαζί έπιασε ταβάνι σε πιάτα που θύμιζαν μαγέρικο. Αυτό είναι κάτι καλό όχι για μια νεο-ταβέρνα αλλά για μια παλιο-ταβέρνα, για ένα κουτούκι, πχ για τον Δούρειο Ίππο πιο κει στην Κωλέττη. Όξω τα ποτά σκάσαμε με 15 ευρώ το κεφάλι για εδέσματα μέτριας γαστρονομικής μαγκιάς αλλά αρκετά υψηλής ποιότητας (σ. σ. όσο αυξάνονται τα άτομα τόσο πέφτει το κατά κεφαλήν κόστος, για ένα ζευγάρι υπολογίσατε 17-20 ευρώ το άτομο).
Γενικά δεν είναι από τα μαγαζιά του γούστου μου καθώς είναι λίγο τσιριμπίμ-τσιριμπόμ. Είναι λίγο μαγαζί για Γιάνηδες.

Να πούμε ότι το Γιάντες προμηθεύεται κρέας από το Κρεοπωλείο της Αγοράς (στου Ρέντη) που είναι πολύ της μοδός. Γενικά από άποψη προμηθευτών το μαγαζί φυσάει (τυχαίνει και βλέπω σχεδόν καθημερινά τον ανεφοδιασμό του). Είναι ένα μαγαζί που λειτουργεί με φροντίδα για το κοινό προς το οποίο απευθύνεται.

Υπέροχα πιάτα (τετράγωνα και χρωματιστά). Κοινό 80%-90% τουρίστες (κανονικοί, πλυμένοι και ξουρισμένοι). Λες τα Εξάρχεια να είναι η νέα Πλάκα; Λες τη δουλειά της πολιτείας να την κάνει ο Γιόχαν, ο Φίσερ κι ο Κραφτ και να μην προλάβει ο Κούλης (ο Εστιγμένος κατά Πιλαλί);

ΥΓ Ο Γιαννάκης ο Κότσιρας ξεκίνησε ως ρεμπέτης την καριέρα του δίπλα στη Μαριώ. Μετά τον πήρε η μπάλα και έγινε κάτι μεταξύ κουλτουριάρη Ρουβά, Μαχαιρίτσα light μπουζουκιών και μόνιμου ανταποκριτή Σπύρου Παπαδόπουλου. Δε βαριέσαι… Μεροκάματο να βγαίνει… Έτσι κι αλλιώς έχει πει και κάποια αξιοπρεπέστατα άσματα.

ΥΓ2 Στις κατηγορίες (α) Ήθος και (β) Περιγραφική Ακρίβεια & To-The-Pointness the Oscar goes toooo... PIPERMAN! Hats off!

03 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Αμήχανος ων που φίλοι του παρόντος ιστοτόπου ανακάλυψαν ουζερί-μεζεδοπωλείο του κέντρου πριν από εμένα γράφω τα κάτωθι ευχαριστώντας τους εκ βαθέων για την ενδελεχή έρευνα αγοράς που κάνουν.

Παρασκευή, μέρα παραδοσιακά αφιερωμένη στο μεταεργασιακό μεζεδάκι συνοδεία αποστάγματος ή/και οίνου, 14-7-2017 είπαμε να πάμε να πιούμε δυο κουβέντες με φιλοκούμπαρους. Όπερ και εγένετο. Αι γυναίκες της παρέας ευρέθησαν κατάτι νωρίτερα και έκλεισαν τραπέζι μέσα διότι όξω το άνετο 38άρι κούραζε.

Ο χώρος είναι απλά άριστος. Οι προγράψαντες ήταν επιμελέστατοι και ως προς την περιγραφή του χώρου: τραπεζάκια με μάρμαρα Τήνου, πάτωμα μωσαϊκό, πανέμορφη ξύλινη μπάρα, τριγύρω τζαμαρία με λινό κουρτινάκι, ταπετσαρία με λευκοπράσινα φυτικά μοτίβα για να δένει μάρμαρο και μωσαϊκό. Τα πάντα βοούν ότι είναι μια σοβαρή και μεγάλη επένδυση και όχι «το χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε γι’ άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε…», η οποία δεν πάει να τα βγάλει σε δυο χρόνια. Αλλά ήρθε για να μείνει. Και αυτό φαίνεται και από την τιμολογιακή πολιτική της.

Φάγαμε μέχρι τελικής πτώσεως τέσσερις άνθρωποι (με γλυκά) με 22,50 ευρώ το κεφάλι (έξω οι ρακούλες). Φάγαμε εδέσματα Α’ ποιότητας, με σέρβις βασιλικό, σε μέρος για βραβείο αρχιτεκτονικής και με θέα μοναδική στη Μητρόπολη των Αθηνών. Nα πω εδώ ότι αποφεύγει τον πειρασμό του να καταστεί εκθετήριο λαϊκής τέχνης ή μίνιμαλ νεοπλουτέ και παραμένει λιτά σικάτο, ελληνικό-αθηναϊκό-αστικό και διαχρονικά δροσερό. Eίναι αυτό που θα ήθελε να είναι το Osterman αλλά χάθηκε στο δρόμο.

Η Μητρόπολη, με την οποία έχεις αδιατάρακτη οπτική επαφή καθόλη τη διάρκεια της εκεί παραμονής σου, ελέω των μεγάλων τζαμαριών, είναι η τελευταία κατοικία του Γιώργου του Αγγελόπουλου. Μάλιστα. Ο οποίος υπήρξε μαχητής. Μετά έγινε διάσημος. Αυτή είναι η φορά των πραγμάτων. Βέβαια κανείς δεν τον λέει με το όνομά του "Γιώργο Αγγελόπουλο".

Όλοι τον ξέρουν ως Γρηγόριο Ε’. Ομιλώ για τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης που κρεμάστηκε ως αντίποινα για την επανάσταση των Ρωμηών που είχε ξεσπάσει στην Πελοπόννησο. Η πόρτα μπροστά από την οποία τον κρέμασαν, στο Φανάρι, δεν έχει ανοίξει έκτοτε. Γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1746. Φοίτησε σε Αθήνα, Σμύρνη και Πάτμο. Άγαλμά του μπορείς να δεις στα Προπύλαια. Σήμερα το σκήνωμά του, στο μεσοδιάστημα ανακηρύχθηκε άγιος, είναι σε λάρνακα που έχει σκαλίσει ο Γιαννούλης ο Χαλεπάς εντός της Μητρόπολης της Αθήνας. Εντός της Μητρόπολης κείται και η Αγία Φιλοθέη. Θυγάτηρ της ιστορικής και πλούσιας, αθηναϊκής οικογένειας των Μπενιζελαίων, το σπίτι των οποίων μπορείς να δεις επί της οδού Αδριανού αρ. 96 στην Πλάκα, η Παρασκευούλα Μπενιζέλου μόνασε, μαρτύρησε (1588) και ετάφη (αρχικά) στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα, πίσω από την πλατεία Αμερικής, στην οδό Λευκωσίας. Εκεί σώζεται και η κολώνα στην οποία δέθηκε όταν μαρτύρησε.

Η Μητρόπολη της Αθήνας, φίλε αναγνώστη, χτίστηκε (1842-1862) με αρχικά σχέδια του Θεόφιλου Χάνσεν, συνέδραμαν δε κατά περιόδους ο Κάλκος και άλλοι πολλοί διαφόρων εθνικοτήτων. Γι’ αυτό και το ανακατωμένο στυλ της. Για να χτιστεί αρχικά χρησιμοποιήθηκε υλικό από 72 αθηναϊκά εκκλησάκια. Δίπλα της είναι ένας πολύ μικρότερος, παλιότερος, διπλός και πανέμορφος ναός. Ο ναός της Παναγιάς της Γοργοεπηκόου (αυτή που ακούει γρήγορα τις ευχές) / Αγίου Ελευθερίου (καλή λευτεριά που λέμε). Πολύ παλιότερος της Μητρόπολης χτίστηκε κάπου ανάμεσα στα 700 και στα 1200 μΧ. Είναι βέβαια χτισμένος επάνω στα ερείπια ιερού της Ειλειθύιας. Θεότητας του τοκετού. Έτσι για να μην ξεχνάς ότι σε αυτόν τον τόπο -έστω και σουρεάλ- υπάρχει πάντοτε συνέχεια.

Αυτά αγαπητέ αναγνώστη είναι built in στην τιμή του Σερσέ λα Φαμ, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που πχ στο Μουσείο της Ακρόπολης πληρώνεις θέα και ιστορία. Υπάρχουν υπεραξίες, τι να κάνουμε τώρα;

Άρα το 4/4 στο VfM ήρθε άνετα, αβίαστα, αατό και ααβόρα. Κατά τα λοιπά είναι αλήθεια ότι είναι λίγο τσιμπημένο για τις μερίδες του αλλά λόγω περιφερειακών δεδομένων (ποιότητα, service, διακόσμηση, θέα, ιστορία του χώρου κτλ) το τελικιάζω. Αναλυτικά:

- Κέρασμα χαρουποπαξίμαδου με ελιές και πελτέ. Γουστάρω την απενοχοποίηση του πελτέ και την αναγνώρισή του ως τερψιλαρύγγιο. Γκολ από τα αποδυτήρια!

- Ψωμί λευκό – μαύρο (μετά από ερώτημα) 0,75 per capita ήτοι 3 ευρώ.

- Χοιρινός πασπαλάς, ήτοι εκ Σάμου ορμώμενο αλλαντικό που ομοιάζει με μπέηκον (σερ φράνσις) με ολίγον ξύσμα πορτοκαλιού και ρίγανη. Πληρώνεις τη μοναδικότητα-σπανιότητα του μεζέ. Ήτο τέσσερις φέτες και ιδιαίτερο, δι’ εμέ άριστο, μεζεδοέδεσμα στα 4,80. 2-0 στο 2ο λεπτό της αναμέτρησης...

- Σαλάτα με φακή, αγκινάρα, κρόμμυον και κατσικίσιο τυρί με μυρωδικά. Ακούγεται καλλίτερο από ότι ήταν αλλά αντικειμενικά ήταν καλό. Στα 6,00 ευρώ.

- Ντολμαδάκια με κουκουνάρι, σταφίδα και σως γιαουρτιού. Χωρίς να είναι κακό ήταν το χειρότερο (ή το λιγότερο καλό) από ό, τι πήραμε. Ήθελε λίγη οξύτητα και λίγα μυρωδικά παραπάνω. Λίγη ένταση που λένε και οι τηλεοπτικοί μάγειρες που αλατοπιπερώνουν ψεύτικα. Στα 4,50 ήταν ΟΚ.

- Ψαρονέφρι με σάλτσα ρετσίνας και φέτας. Κι εδώ θα ήθελα εγώ να είναι λίγο πιο όξινο-πικάντικο (πχ να είχε πιπεράτη φέτα Καλαβρύτων) αλλά ήταν ένα πολύ καλό πιάτο, ελαφρώς γλυκίζον, με πολύ σωστά ψημένο το μη-μου-άπτου ψαρονέφρι. 9,00 ευρώ. Καλό για κάθετες εφορμήσεις άρτου, ήτοι παπάρες. 4 ροδελάκια ψαρονεφρίου με τη σαλτσούλα τους από πάνω.

- Κολοκυθοκεφτέδες με σως αρωματικού γιαουρτιού. Από τους καλλίτερους εστιατορικούς. Καλλίτερους σε κάποιο ψαγμένο επαρχιακό ουζερί ή κάτι τέτοιο (κάπου έχω φάει καλλίτερους αλλά δε θυμάμαι που). 5,00 ευρώ. Έπαιξε επανάληψη.

-Συκώτι με καραμελωμένα κρεμμύδια. ΟΚ, θεωρητικά πολυπαιγμένο πιάτο αλλά εδώ είναι άριστο. Το συκώτι αφρός πραγματικός (αν ήθελες ξυριζόσουν κι όλας), το καραμελωμένο κρεμμύδι ‘κρατούσε’ αλλά είχε χάσει την αψάδα του και η γλυκύτητά του είχε βάθος. 7,00 ευρώ. Αυτό το πιάτο έκανε οργασμικό συνδυασμό με το αμέσως επόμενο.

- Πατάτες τηγανιτές με κασέρι και σαλάμι Λευκάδας. Είναι από αυτές τις διπλοδουλεμένες πατάτες. Δηλαδή πρώτα έβρασαν δι’ ολίγον ως χονδροί κύβοι και μετά τηγανίστηκαν. Επέπεσε δε το κασέρι επ’ αυτών, το οποίο και έλιωσε στα πόδια των, ενώ μικροσκοπικά τεμάχια σαλαμιού είπαν να τις καρυκεύσουν και όχι να κλέψουν την παράσταση. 5,00 ευρώ και must. Επαναλήφθηκαν σαν το Ρετιρέ τα καλοκαίρια. Υποχρεωτικά. Για πάντα.

- Σουτζουκάκια με σάλτσα μαυροδάφνης. Το κρεατοσφαιρίδιο ήταν άριστο, κρουστό τε και αφράτο και συνάμα μυρωδάτο. Η σάλτσα μαυροδάφνης θα έπρεπε να είναι πιο θυμωμένη, πιο έντονη. Και πάλι είναι ένα πιάτο που σε βοηθάει να τελειώσεις το ψωμί που υπάρχει στο τραπέζι. 7,50.

- Ιμάμ μπαϊλντί. Κρύο πιάτο (εδώ), ισορροπημένο κι ενδιαφέρον. Με ολίγον τι φέτα για την οξύτητα και την αψάδα της. 4,80.

- Ήπιαμε, εκτός από άφθονο παγωμένο νερό κανάτας, πολύ καλή ρακούλα Κρήτης στα 6,50 ευρώ τα 200 ml (πανέμορφο μπουκαλάκι-ρακοπότηρα), την οποία όμως θα θέλαμε παγωμένη και όχι δροσερή.

- Ραβανί με καϊμάκι. Καλλίτερο από πάρα πολλά ζαχαροπλαστεία τόσο το ραβανί όσο και το παγωτό καϊμάκι. 5,50 ευρώ. Το ραβανί ήτο πασπαλισμένο με ινδοκάρυδο.

- Παγωτό κακάο 5 ευρώ. Ήταν τρεις μπάλες του γκολφ με καβουρδισμένο αλμυρό αμύγδαλο. Αντικειμενικά αν είσαι του παγωτού πρέπει να το πάρεις.

- Κωκ. Θυμάσαι τα κωκάκια; Όχι αυτά των κλαμπς αλλά των παιδικών μας χρόνων; Καμία σχέση. Μπισκότο, κρέμα, μπισκότο, ζεστή σοκολάτα (και όχι icing) με παγωτό βανίλια. Θα πω άριστο. 6,50.

- Έχει και υποβρύχιο μαστίχα Χίου με 1,50. Αμέ. Και ελληνικό χοβόλεως στα 3,20 τον διπλό.

Σημειώσατε ότι όλα τα πιάτα έχουν μέγεθος μεζέ και δεν είναι διά μπούκωσιν. Ο Μουρούζης είναι στα Καλύβια κι ο Καραβόμυλος όξω από το χωριό του Γκλέτσου. Όστις βούλεται παγέτω.

Έχει και τρία ούζα (Απαλαρίνα, Ματαρέλλη και ένα που μου διαφεύγει) στα 8-9 ευρώ. Έχει και μπύρες ζόρικες από μικρο-ζυθοποιίες. Έχει και πρωινό με αβγά και τέτοια. Έχει και ψαρομεζέδες (αυτή η σπιτική λακέρδα μου έκατσε ως υπόσχεση για το μέλλον). Έχει και ποτάρες-κοκτέιλζ που πίναν όλοι οι άλλοι μετά τις δουλειές των. Εγώ τέτοια ματζούνια δεν πίνω αλλά το λέω.

Βασικά είναι το παλιό καφενείο ανακατασκευασμένο σε μια ραφινάτη και καλοβαλμένη έκδοση. Τώρα τα λένε all day. Είναι το παλιό-παλιό ΝΕΟΝ φερμένο στο σήμερα.

Το σέρβις είναι απόλυτα επαγγελματικό πράγμα που φαίνεται και από τις στολές-ποδιές όσων εργάζονται εκεί. Ευγενείς, χαμογελαστοί κι επαγγελματίες. Στα πλαίσια του επαγγελματισμού και η διαρκής ελεγκτική παρουσία του ενός εκ των συνιδιοκτητών και υγειονομικού υπεύθυνου. Τσέκαρε τα πάντα ιδίοις όμμασι χωρίς να εκπέφτει σε μποτρινισμούς. Από την ταχύτητα απόκρισης μέχρι την ποιότητα των κέηκ.

Το μαγαζί παίρνει ένα απόλυτο 4άρι (και είναι το πρώτο που βάζω αν δεν απατώμαι) διότι το καλό πρέπει να επιβραβεύεται. Εμένα μου αρέσουν πιο αλήτικα μαγαζιά (ακούω βλέπεις και Stan) αλλά σε ετούτο, για την κατηγορία του, ψεγάδι δε βρήκα.

Όταν πάτε, γιατί πρέπει να πάτε, να πείτε κι ένα ευχαριστώ στους προγράψαντες που το ανακαλύψαν καθώς δεν έχει ταμπέλα. Εγώ τους το είπα στο intro το λέω και εδώ νανά.

Η ονομασία είναι λίγο άσχετη καθώς το μέρος δεν αποπνέει καθόλου τσιτσανίλα. Είναι όμως μέρος γκομενοπαγίδα.

10 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Η φιλτάτη tzia τα έχει πει όλα αναφορικά με το εδώ κατάστημα (καλό αλλά μέτριο στα πάντα και σαν αντιγραφή άλλων παραθαλάσσιων μεζεδοπωλείων-ουζερί). Αλλά αν πρέπει να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου θα έλεγα τα εξής εν τάχει, κάνοντας μια ψυχαναλυτική μικροεισαγωγή, ότι δεν είμαι κι ο μεγαλύτερος fan του Πειραιά.

Μικρολίμανο. Από τουριστική αφίσα του ΕΟΤ της δεκαετίας του ’50 σε ζωντανή απόδειξη του τι συμβαίνει όταν μια πόλη δεν εφαρμόζει κτηματολόγιο, πολεοδομική και περιβαλλοντολογική νομοθεσία και εν τέλει κατοικείται από ανθρώπους που απλά κοντόφθαλμα θέλουν να κονομάνε από δαύτη και όχι να τη βελτιώνουν. Αν φτάσεις με το αυτοκίνητό σου αντιμετωπίζεις σκηνικά Λαιμού Βουλιαγμένης ή Ψαρούς στη Μύκονο τον Αύγουστο. Πάκτωμα, παρκάρισμα πανταχόθεν πλήρως άναρχο έως και αποπνικτικό, γκλαμουριά και λούστρο ‘90s και ‘00s. Τα σκουπίδια ήτο ένα πρόσκαιρο πρόβλημα το οποίο υπάρχει παντού αυτές τις μέρες και επουδενί δεν φταίει ο Περαίας για ετούτο. Απλά μου έκανε εντύπωση πώς δίπλα σε βουνά (κυριολεκτικά) σκουπιδιών λειτουργεί απροσκόπτως η πώληση της γκλαμουριάς. (Πχ ο Καπετάν Μιχάλης στη Φειδίου πέρασε μέρες μοναξιάς με την απεργία και δικαίως διότι απλά είναι επικίνδυνο άνθρωποι και απορρίμματα να περνάνε χρόνο μαζί).

Πήγαμε με κουπόνι προσφοράς από σχετικό ιστότοπο. Θεωρητικά οι επιχειρηματίες το κάνουν αυτό για να δελεάσουν πελάτες, οι οποίοι μετά θα πάνε χωρίς προσφορά διότι πραγματικά τους άρεσε αυτό που ζήσαν. Αναφορικά με εμένα νομίζω ότι η επιχειρηματική αυτή κίνηση πήγε σχεδόν στράφι…

Αποπειραθήκαμε να κλείσουμε από την προηγούμενη εβδομάδα αλλά μας είπαν ότι όλα ήταν κλεισμένα και θα μας δίναν παράταση (έληγε το κουπόνι). Όταν αποπειραθήκαμε εκ νέου μας είπαν και πάλι ότι όλα ήταν κλεισμένα και να πάμε μόνο που-σου-κου αλλιώς θα το χάναμε διότι θα έληγε η παράταση που οι ίδιοι είχαν δώσει. Τελικά με μια μικρή ευελιξία και από τις δύο πλευρές πήγαμε 'τώρα-σήμερα'…

Φτάσαμε, βρήκαμε θέση στάθμευσης σχετικά εύκολα αλλά τυχερά. Κάτσαμε. Είναι αλήθεια ότι για χώρος μέσα στον αστικό ιστό της πρωτεύουσας είναι εξαιρετικό. Και ο τίτλος του είναι ακριβέστατος. Πήραμε ό, τι όριζε το κουπόνι μας χωρίς παρεκκλίσεις για πρωτοτυπία. Ήτοι:

- Ένα γαριδάκι τηγανιτό (ακέφαλο). Συμπαθές αλλά έχω φάει τραγανιστότερο.

- Μία ψητά λαχανικά με λάδι αχινού (ντομάτα, κολοκυθάκι, πιπεριά). Οριακά αξιοπρεπής μερίδα (3 φλούδες κολοκυθιού, 3 ροδέλες ντομάτας και 3 ‘φιλετάκια’ πιπεριάς). Ο ουρανίσκος μου αποδείχτηκε λίγο τραχύς για τα λεπτά αρώματα του αχινού, τα οποία και δεν εντόπισα.

- Μία μύδια αχνιστά. Πολύ καλή πρώτη ύλη (φρέσκα), σκότωμα η εκτέλεση. Πλήρως άνευρο. Ούτε σκόρδο, ούτε κρασί, ούτε κάνα ψιλικούλι (κάνα φρέσκο κρεμμυδάκι, κάτι ίσα για να το ανεβάσει)…

- Μία παέγια θαλασσινών (μύδι, καλαμάρι, χταπόδι) 2 ατόμων. Αν δεν τη βάφτιζες 2 ατόμων δεν θα ήταν εκνευριστικό. Ήταν μεζεδάκι ή μία κάπως συγκρατημένη μερίδα. Σα γεύση ήταν ευχάριστη και μέχρι εκεί.
Στα πάντα σου δίνει την αίσθηση ότι έχει έναν καλό μάγειρα, οποίος ξέρει τη δουλειά του, που όμως τον κρατάει πίσω για να είναι όλα αρκετά ήπια προκειμένου να είναι αρεστά από όλους.

- Πήραμε ένα αξιοπρεπές χύμα τσιπουράκι Πατρών.

- Κέρασε συμπαθή κορμό με ζαχαρούχο γάλα. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, καίτοι όχι γλυκό αξιώσεων, διότι δεν το είχα ξαναφάει…

Γενικά το μέρος σαν μέρος είναι απίστευτα ευχάριστο και δροσερό (βοηθάνε και μεγάλοι επιτοίχιοι και αθόρυβοι ανεμιστήρες). Εξάλλου όσο νάναι όταν κάτι είναι πάνω στη θάλασσα είναι εκ προοιμίου μαγευτικό. Το service από τα παιδιά που το διεκπεραίωναν ήταν εξαιρετικά ευγενικό. Ο υπεύθυνος ήταν ας πούμε τυπικά ή και ψυχρά ευγενής. Ας μου επιτραπεί ένα σχόλιο, με δικαίωμα στο περιθώριο σφάλματος: αν δεν γουστάρεις τους κουπονάτους γιατί δεν τζιράρουν επαρκώς μην βάζεις κουπόνια, κανείς δεν σε ανάγκασε...

VfM δι’ εμέ ήταν ΟΚ καθώς τα παραπάνω ήσαντο ένα δεκάρι το κεφάλι αλλά αν πας εκεί και παίξεις μπάλα ελευθέρως νομίζω ότι το 20άρι δεν το γλιτώνεις… Ενδεικτικά έχει 6,50 τα μύδια τα αχνιστά και 60 το κιλό την τσιπούρα.

Επί τη ευκαιρία ας διερωτηθώ δημοσίως: όλη η τσιπούρα που πωλείται σε όλα τα ιχθυεστιατόρια της επικράτειας είναι αλανιάρα αιγαιοπελαγίτικη; Διότι την τελευταία φορά που πήγα στην ψαραγορά στη Βαρβάκειο η τσιπούρα ιχθυτροφείου είχε από 4,50 μέχρι 12 το κιλό (ανάλογα το μέγεθος)… Αυτό το ακατέβατο 50άρι-60άρι μήπως είναι απομεινάρι άλλης εποχής; Διότι και το φαγκρί που πωλείται ως (αιγαιο)πελαγίσιο συνήθως είναι Υεμένης-Ερυθραίας…

Αν θα ξαναπάω; Αποκλειστικά για μία μόνο χρήση: ψιλό ουζάκι (έχει πχ Απαλαρίνα) με τα πιο extreme του (ρεγγοσαλάτα, αχινοσαλάτα κτλ) για να νιώσεις την έννοια της θάλασσας πάνω στη θάλασσα. Αλλιώς έχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν καλαμαράκια τηγανιτά και χωριάτικη σαλάτα...

------------------------------------

Θα μπορούσα αγαπητέ αναγνώστη να αναλωθώ σε λεπτομέρειες για τον λιμένα Μουνιχίας και τους νεώσοικους που έχουν βρεθεί εκεί, οι οποίοι ήταν η πηγή της δύναμης της αρχαίας Αθήνας, ή για τον Μούνιχο τον μυθικό ηγέτη των Μινύων, πρώτων κατοίκων της Καστέλας, ή για το Σηράγγιο, το σπήλαιο όπου λειτούργησε βαλανείο-ιερό (Απόλλωνα, Σήραγγου) στην αρχαιότητα και μετά μπουζουξίδικο (1920-1968) αλλά θα σου πω δυο μόνο λόγια.

Από την εποχή που ο Κουμουνδούρος έχτισε στην παραλία της Καστέλας τη βιλίτσα του (εκεί που είναι σήμερα ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος) δίνοντας το όνομά του στην ακτή μέχρι αυτόν τον γκλαμουροπανικό του σημερινού Μικρολίμανου έχουν αλλάξει πολλά σε τούτη εδώ τη χώρα. Προφανώς όχι όλα προς το καλλίτερο. Ζηλεύω και φθονώ Βαρκελώνη που κράτησε ως παραλία τη Μπαρτσελονέτα, περιορίζοντας τα εστιατόρια και όχι την παραλία. Τι νόημα υπάρχει στο να πηγαίνεις σε ένα μέρος για τη θάλασσα όταν αυτή έχει ουσιαστικά χαθεί;

Λάμπεις σαν το βόρειο σέλας
στο λοφάκι της Καστέλας.
Είσαι γύρω μου ένα θαύμα
κι είσαι μέσα μου ένα τραύμα...
(Σουξεδιάρικο, Ρασούλης/Ξυδάκης)

Σημερινές

Ανακοινώσεις

2 ΝΕΕΣ

ΑΡΧΟΝΤΙΚΟΝ
Κάθε Τετάρτη όσο φας.....
Μουσικά Μεζεδ/λεία
Περιστέρι