Loader

Vaggg

Κριτικές: 86
Μέλος από: Νοε 2016

Εμφάνιση:

15 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το Byρακι είναι σαν τον Δημητράκη. Τον Αναστασόπουλο.

Ποιος είναι όμως ο Δημητράκης Αναστασόπουλος? Ας πούμε λίγα, γρήγορα, πραγματάκια για αυτόν.

Φέτος πηγαίνει δευτέρα Λυκείου. Άρχισε να ζητάει να τον φωνάζουν Δημήτρη και όχι Δημητράκη. Είναι αρκετά διαβαστερός και φιλότιμος. Στα διαλείμματα παίζει μπάσκετ με τους φίλους του. Όπως όλα τα νέα παιδιά, δεν έχει ιδέα τι θέλει ή τι του ταιριάζει να κάνει όταν μεγαλώσει. Ξέρει μόνο ότι είναι καλός στα μαθηματικά. Τι καλός, απίθανος είναι, γράφει πάντα 20 και τελειώνει και 20' πριν τους υπόλοιπους. Πέρυσι, στην πρώτη Λυκείου, έβγαλε μέσο όρο 18,77/20 ή όπως λέγεται στη σχολική διάλεκτο δεκαοκτώ και δέκα δέκατα τρίτα.

Κοιτάξτε, τώρα, τι μπελάδες μπορεί να έχει στο κεφάλι του αυτό το παιδί. Από τη μία, η γιαγιά Τούλα του γκρινιάζει και του παραπονιέται, σχεδόν καθημερινά, ότι δεν διαβάζει αρκετά. Βλέπετε η γιαγιά Τούλα, όπως άπειρες ελληνίδες μανάδες-γιαγιάδες-θείες, θεωρεί ότι ο Δημητράκης πρέπει να γίνει γιατρός. Γενικά θέλει να τον βλέπει να είναι ο καλύτερος από όλους. Μόνο τότε χαίρεται. Από την άλλη πλευρά, η γιαγιά Ίνα. Κάθε μέρα του λέει πόσο ξεχωριστός είναι και πόσο φοβερό θεωρεί το ότι είναι τόσο ικανός στα μαθήματα. Τον θαυμάζει απόλυτα που είναι ένας πολύ καλός μαθητής, κι ας μην είναι ο καλύτερος.

Τελικά ο Δημητράκης πως πρέπει να νιώσει? Τι πρέπει να κάνει? Να πιέζεται και να πιέζεται και να πιέζεται συνεχώς για το καλύτερο? Ή να χαλαρώσει γιατί είναι, ήδη, ένας πολύ καλός μαθητής? Ποια αντιμετώπιση είναι η πραγματικά καλύτερη για τον ίδιο?

Η απάντηση, μπορεί, ανάλογα τον χαρακτήρα του κάθε απαντητή, να φαίνεται εύκολη, όμως και οι δύο επιλογές κρύβουν παγίδες.

Αυτό είναι και το δίλημμα που προκύπτει μετά από μια επίσκεψη στο Byρακι. Με ποιο σκεπτικό θα το αξιολογήσεις?

Μιλάμε για ένα εκ των κορυφαία βαθμολογημένων μεζεδοπωλείων της Αθήνας, με εξαιρετικές κριτικές γραμμένες για χάρη του, αρκετές εκ των οποίων, από αυστηρούς χρήστες του site.

Είναι πράγματι τόσο καλό?

Πραγματικά Ναι. Είναι. Όμως δεν είναι τέλειο σε τίποτα. Εκτός από το vfm στο οποίο σπάει κάθε κοντέρ. Η τιμολόγησή του στα βρώσιμα είναι εντυπωσιακή. Στα υπόλοιπα δεν είναι τέλειο, είναι σχεδόν τέλειο. Είναι για 18,77, όπως ο Δημητράκης. Στη δική μας διάλεκτο ας το πούμε 3,5/4.

Ο χώρος, παραδείγματος χάριν, είναι τρομερά φροντισμένος, ιδιαίτερα καθαρός, όμορφα (πολύ παιχνιδιάρικα) διακοσμημένος, μα ταυτόχρονα χάνει λίγους πόντους διότι είναι στριμωγμένος και άλλους λίγους επειδή είναι έντονα ενιαίος (ένα τετράγωνο δωμάτιο, που εκτείνεται και προς τα έξω και καλύπτεται με έντεχνο, προσεγμένο τρόπο).

Η εξυπηρέτηση είναι καλή, χωρίς προβλήματα, χωρίς μεγάλες καθυστερήσεις, αλλά και χωρίς να επιβεβαιώνει την αίσθηση της αγαπησιάρικης οικειότητας που αποπνέει ο χώρος. Αν δεν έλειπε το παραπάνω, απόλυτα υποκειμενικό, το ομολογώ, παραπονάκι, ναι, θα μπορούσε να πάρει 4/4.

Και τώρα οι γεύσεις. Ένα κεφάλαιο, που, αν το σκεφτεί κανείς διεξοδικά, είναι μπερδευτικό, διότι συμβαίνει το εξής παράδοξο: Τα πάντα είναι τέλεια. Αν είσαι όμως λίγο γιαγιά Τούλα στην ψυχή, μπορεί κάτι να σου λείψει.

- Δεν θα είναι η ποικιλία στο μενού. Υπάρχουν 27 διαφορετικά πιάτα που καλύπτουν όλα τα γούστα. Σαλάτες, τυριά, ορεκτικά όλων των ειδών και πιάτα σχάρας, όλα πειραγμένα από 10% ως 90%, σε σχέση με τις συνηθισμένες εκδοχές τους.

- Δεν θα είναι ούτε οι μερίδες. Τα πιάτα είναι καταπληκτικά τιμολογημένα και, παρά τις χαμηλές τιμές, η ποσότητα που σερβίρεται είναι χορταστικότατη.

- Ούτε θα είναι η όμορφη παρουσίαση των πιάτων. Χωρίς να διεκδικούν Όσκαρ σκηνοθεσίας, όλα τα πιάτα είναι ευπρεπή και θελκτικότατα στο μάτι.

- Ασφαλώς και δεν θα είναι οι γεύσεις. Αχ αυτές οι γεύσεις. Ο μάγειρας στο Byρακι το έχει απίστευτα με την ένταση των πιάτων. Ξεχάστε τα πιάτα με ενδιαφέρουσες περιγραφές και άνευρες γεύσεις. Εδώ τα πάντα έχουν την ιδανική ένταση για να νιώσεις πως είναι μούρλια. Και δεν το πετυχαίνουν ρίχνοντας ένα κιλό αλάτι. Προσωπικά, ελάχιστες φορές έχω συναντήσει μεζεδοπωλείο με επαρκή ένταση γεύσης σε όλα τα πιάτα. Hail to the cook!

Τι μπορεί να σου λείψει τότες?

Η απάντηση είναι: Η γευστική πρωτοτυπία. Η παρουσία μερικών πιάτων που να έχουν το κάτι, έντονα, διαφορετικό. Τα πάντα είναι εντυπωσιακά εκτελεσμένα, αλλά ακολουθούν κλασικά γευστικά μονοπάτια. Ακόμη και τα πιο ιδιαίτερα πιάτα του μενού, είναι γνώριμα ως γεύσεις. Για παράδειγμα, η σαλάτα "Πράσινη χορταστική", μεταξύ άλλων, περιέχει: σπανάκι, κάσιους, κράνμπερις και παξιμάδι χαρουπιού. Από γεύση σκίζει. Όμως τα, παραπάνω, ενδιαφέροντα υλικά δεν ξαφνιάζουν, καθόλου, τους γευστικούς κάλυκες. Τους ικανοποιούν απόλυτα, απλώς με γνώριμο τρόπο.
Οπότε, να λίγη τροφή για σκέψη.

Για το vfm δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Είναι ένα από τα οικονομικότερα στέκια της πόλης και με ανταγωνιστική ποιότητα πρώτων υλών. Το φρεσκότατο και αρκετά γευστικό ψωμί (0,5€/άτομο), βράδυ καθημερινής, λέει πολλά. Είναι πολύ εύκολος ο κορεσμός με 10€/άτομο, μόνο για το φαγητό. Αντίστοιχα, εύκολα θα φύγει κάποιος χορτασμένος και ποτισμένος με ένα κόστος της τάξεως των 15€.

Συμπεράσματα: το Βyρακι δικαίως θεωρείται ένα από τα κορυφαία στέκια της πόλης. Έχει παρεΐστικη ατμόσφαιρα, ευχάριστο χώρο, πεντανόστιμους μεζέδες και ασυναγώνιστες τιμές. Με λίγη παραπάνω πρωτοτυπία στο μενού και λίγο πιο "οικογενειακό" σέρβις θα μιλάμε για ένα μαγαζί που εύκολα θα διεκδικεί τη θέση του Νο1 μεζεδοπωλείου της πόλης και ένα καθαρό 4/4 σε όλες τις κατηγορίες βαθμολόγησης.

Σκόπιμα δεν αναφέρθηκα σε επιμέρους πιάτα του καταλόγου, μιας και δύσκολα θα συναντήσει κάποιος κάτι που δεν θα είναι γευστικό και προσεγμένο. Ωστόσο, μην παραλείψετε για κανένα λόγο:

* Σαλάτα Πράσινη Χορταστική.
* Τηγανόψωμο Κύμης (με φέτα και μέλι).
* Πιτάκι Κυπριακό (γεμιστό με κοτόπουλο, ξινόμηλο και μαγιονέζα).

Το Byρακι είναι ο ορισμός του μεζεδοπωλείου που αν δεν πας με σκοπό να βιώσεις την απόλυτη συγκίνηση, θα φύγεις έχοντας περάσει απόλυτα καλά.

10 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

- Που είσαι ρε Αναξίμανδρε? Χρόνια και ζαμάνια!

- Κάτσε ρε Vaggg, πως με κατάλαβες?

- Έχω αναγνώριση κλήσης? Χελόοου! Όπως όλος ο πλανήτης.

- Πω ναι! Σόρρυ, μπερδεύτηκα γιατί είμαστε σε κριτική και δεν το σκέφτηκα.

- Που χάθηκες βρε ψυχή? Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι έχεις παρεξηγηθεί μαζί μου.

- Vaggg μην είσαι καθυστερημένος. Παρεξηγούμαστε εμείς? Που κάθεσαι και μου γράφεις γράμματα, λες και δεν μπορούμε να τα πούμε από το τηλέφωνο.

- Ε... μα... έλεγα ότι... ίσως... παρεξηγήθηκες που στο έκλεισα. Κατά λάθος το έκανα βέβαια…

- Άσε τα σάπια. Φυσικά και δεν παρεξηγήθηκα. Απλώς ερωτεύτηκα φίλε μου!

- Ωωωωω! Μπράβο ρε Αναξίμανδρε, χαλάλι τότες. Καλή? Για πες…

- Η καλύτερη! Τη λένε Νίτσα, από το Κατίνα-Κατινίτσα-Νίτσα, μένει Γαλάτσι και είναι φίνο μωρό!

- Από Φρειδερίκη σε Νίτσα? Περίεργο όνομα για σένα. Πολύ χαίρομαι πάντως! Δουλεύει? Τι κάνει στη ζωή της?

- Δούλευε σε ένα μαγαζί με kinky εσώρουχα αλλά την έδιωξαν και τώρα ψάχνει... Το ευχάριστο όμως είναι άλλο. Συγκατοικήσαμε!

- Ώστε γι' αυτό έχεις χαθεί! Άντε και καλούς απογόνους! Χαχαχα!

- Έλα φτάνει με αυτά. Λοιπόν πήρα να σου πω για το νέο στέκι μας με το Νιτσάκι! Την Κιβωτό!

- Κιβωτό? Φαντάζομαι δεν εννοείς αυτή στο Γαλάτσι. Είναι κουτούκι κι εσύ ούτε απ’ έξω δεν περνάς από τέτοια μαγαζιά. Που αλλού έχει Κιβωτό?

- Αυτήν εννοώ! Μαγαζάρα! Είναι το στέκι μας με το Νιτσάκι!

- Ε, ρε τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα. Εσένα, στο παρελθόν, σου μιλούσα για κουτούκια και έβγαζες σπυριά. Ήθελες μόνο γκουρμεδιές.

- Το μυστικό ρε Vaggg, είναι στην παράδοση όμως. Εκεί είναι η ομορφιά. Στα απλά, καθημερινά πράγματα. Ας πούμε, μόλις μπεις στην Κιβωτό βλέπεις έναν χώρο τόσο οικείο… Έναν χώρο διακοσμημένο με μεράκι. Και αν με το που μπεις, βγεις και δεις την αυλή που έχει στην πίσω πλευρά… κορυφή. Μπορεί να μυρίζει λίγη παλιατζούρα ο εσωτερικός χώρος, αλλά τι πειράζει? Είναι μπολιασμένος με αγάπη! Για μένα είναι το απόλυτο κουτούκι από άποψη διακόσμησης.

- Σαν περίεργα να μου τα λες Αναξίμανδρε…

- Δεν ξέρεις εσύ. Στρίντζος είσαι αφού. Άκου με τι σου λέω. Μόλις μπεις στην Κιβωτό θα καταλάβεις. Θα γνωρίσεις τον κυρ Δημήτρη. Σαν πατέρα μου τον έχω πλέον. Καλύτερος άνθρωπος δεν υπάρχει. Μπορεί να σου φανεί λίγο παρεμβατικός στην αρχή. Θα σου πει τι να πάρεις, θα σου βάλει μερικά έξτρα στην παραγγελία, ίσως, και με το ζόρι. Όμως ξέρει. Δεν θα σου προσφέρει φόλες. Γιατί σ’ αγαπάει το κάνει. Και επειδή σ’ αγαπάει θα σε τσακίσει και στα κεράσματα. Σίγουρα θα κεράσει 2-3 πράγματα. Σ’ εμένα, τουλάχιστον, πάντα το κάνει.. Άσε που θα πάρει και την καρεκλίτσα σου την άδεια για να καθίσει δίπλα σας να τα πείτε όλοι μαζί… Είναι άρχοντας!

- Κάτσε ρε, εμένα δεν μου αρέσει αυτό. Γιατί να κάτσει ο άλλος, που δεν τον ξέρω, δίπλα μου?

- Μην είσαι μίζερος μωρέ, μία είναι η ζωή. Άστον να καθίσει, μπορεί να μάθεις και τίποτα που δεν ξέρεις αν τα πείτε. Σου λέω είναι ωραίος τύπος και, στην τελική, να σε περιποιηθεί θέλει.

- Με έχεις μπερδέψει. Δε μου λες καλύτερα για το φαγητό μπας και βγάλουμε άκρη σήμερα?

- Κεφάλαιο. Μεγάλο κεφάλαιο. Πιο old school κι από το κρυφό σχολειό. Με την καλή έννοια. Παράδοση με λίγα λόγια Vaggg, παράδοση. Από που να ξεκινήσω? Καταρχάς όταν κάθεσαι, μέχρι να παραγγείλεις, κερνάει κάτι. Την τελευταία φορά, ας πούμε, μας κέρασε λαδοτύρι με ντομάτα και φυσικά άφθονο ψωμί. Το λαδοτύρι ήταν αρκετά αλμυρό, μα σε συνδυασμό με τη ντομάτα, η έντονη αίσθηση υπέρτασης έσπαγε εύκολα. Το ψωμί λευκό, κλασικό, μα νόστιμο. Από αυτά, μόνο το ψωμί μπορεί να σου χρεώσει, τύπου 1€ το άτομο. Αυτά…

- Δεν θα συνεχίσεις?

- Α ναι! Συγνώμη, ξεχάστηκα, γιατί σκεφτόμουν το Νιτσάκι μου. Όπως όλα τα μαγαζιά του πλανήτη, έτσι και η Κιβωτός έχει τις σπεσιαλιτέ της, αλλά και τις μη-με-παρετέ της. Η δύναμή της είναι στα ορεκτικά. Ειδικά στις πίτες και τα τυριά τα σπάει. Το Μπουρέκι χορταρικών (6€) είναι ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά του μαγαζιού. Εμφανισιακά μοιάζει με πατημένο molto (το γνωστό κρουασάν). Η ζύμη του είναι πολύ καλή και η γέμισή του ακόμη καλύτερη. Επίσης, η Γραβιέρα σε φύλλο με μαρμελάδα τα σπάει εις διπλούν (6,5€). Φοβερό φύλλο, μεγάλη μερίδα, νόστιμη μαρμελάδα και από πάνω τους πλούσιο πασπάλισμα με τριμμένο φιστίκι. Πρόσεξε βέβαια, γιατί ο κυρ Δημήτρης ίσως σου πει ότι η Φέτα σε φύλλο είναι καλύτερη. Όχι. Εσύ θα πάρεις τη γραβιέρα. Μπορείς να πάρεις και τις δύο, βέβαια, αν είσαστε μεγάλη παρέα. Νοστιμούτσικη είναι και η Μελιτζάνα της χανούμισσας (6,5€), ήτοι μελιτζάνες με λιωμένα τυριά on top, αλλά δεν θα σε έστελνα Κιβωτό για δοκιμάσεις μόνο αυτή, είναι απλώς καλή. Βέβαια το Νιτσάκι μου λιώνει για αυτήν τη μελιτζάνα. Ο κυρ Δημήτρης κάνει, ακόμη, συμπαθητική ανάμικτη Σαλάτα με ντρέσινγκ μέλι-μουστάρδα (7€), αλλά κι αν δεν πάρεις σαλάτα δεν χάνεις τίποτα. Σίγουρα μην πάρεις τη Χοιρινή πρασοτηγανιά (8€). Ακούγεται καλή μα δεν είναι. Του το έχω πει κιόλας. Κάτι με χαλάει στη γεύση αυτού του πιάτου.

- Κι από κυρίως?

- Κυρίως δεν παίρνω πάντα. Έχει κάποια σχάρας και κάποια μαγειρευτά. Το αγαπημένο μου είναι, ίσως, το Αγριογούρουνο (12€). Συνοδεύεται με ρύζι και νόστιμες πατάτες από τα χεράκια του αγαπημένου μου κυρ Δημήτρη. Το μυστικό του, όμως, είναι στη σάλτσα. Δεν γίνεται να είναι περισσότερο μαμαδίστικη. Και γι’ αυτό το αγαπώ. Το κρέας είναι λίγο σκληρό, λόγω αγριάδας του γουρουνιού, αλλά χαλάλι. Έχει και ωραίο χωριάτικο λουκάνικο. Βέβαια, εσύ, που ξέρω ότι βαριέσαι τις παλιομοδίτικες γεύσεις, ίσως είναι καλό να παίξεις πιο πολύ με ορεκτικά.

- Καλά, εγώ, δεν ξέρω και αν θα πάω ποτέ στο μαγαζί που λες.

- Τώρα που βρήκα τον κρυμμένο θησαυρό των κουτουκιών θα πάμε παρέα. Ξέχασα να σου πω, γιατί θεωρώ ότι εννοείται, πως στο τέλος έχει και γλυκάκι. Βέβαια, δεν είναι του γλυκού ο κυρ Δημήτρης, και έτσι μπορεί να μη σου φέρει τίποτα το ιδιαίτερο. Αλλά την κίνηση την κάνει.

- Και τα μπικικίνια? Γιατί έχω δει υψηλά νουμεράκια στις τιμές που μου λες τόση ώρα.

- Κοίτα, οι τιμές είναι τσιμπημένες, όμως με τα κεράσματα του κυρ Δημήτρη δεν πρέπει να αγχώνεσαι. Δεν σου κρύβω ότι χωρίς τα κεράσματα, το κόστος θα ήταν πάνω από 20€ για κάθε άτομο. Ευτυχώς που τα κάνει, μεταξύ μας, γιατί πληρώνω πάντα εγώ και θα με έτσουζε άσχημα, αν δεν ήταν τα κεράσματα.

- Νομίζω είναι πάρα πολλά για την εικόνα που έχω για τα κουτούκια στο μυαλό μου.

- Κοίταξε, δεν είναι λίγα, αλλά δεν συμβαίνει, σχεδόν, ποτέ, αφού ο κυρ Δημήτρης, πάντα, θα σε κεράσει κάτι κι έτσι κάποια χρήματα θα τα γλιτώσεις από αυτό. Βέβαια, έχεις δίκιο, δεν ακούγεται ωραίο σε ένα κουτούκι να πληρώνεις 20€. Θα του το πω αυτό, μήπως και ρίξει 1-2€ τις τιμές σε ορισμένα πιάτα που είναι τσιμπημένα.

- Τώρα μιλάς σωστά. Με καλύτερες τιμές, μπορώ να πω ότι θα το επισκεπτόμουν άνετα… Άλλωστε, τόσο καιρό θέλω να βρω ένα ωραίο κουτούκι!

- Σου ξαναλέω έχει τα πάντα: χώρο απίστευτο για κουτούκι, intimate καταστάσεις με τον φοβερό κυρ Δημήτρη (που να σου αρχίσει και τα αστεία! ) και μερικές πολύ ενδιαφέρουσες γεύσεις! Πράγματι, αν ρίξει ένα κλικ τις τιμές και αναβαθμίσει λίγο τις γεύσεις των κυρίως πιάτων του, έτσι ώστε να πιάσουν το επίπεδο των ορεκτικών, θα μπορούσε να γίνει ακόμη καλύτερος. Πως σου ακούγεται? Θα έρθεις λοιπόν?

- Θα γνωρίσω τη Νίτσα?

- Αμέ… Νομίζεις πηγαίνω πουθενά χωρίς αυτήν?

- (“Αυτό φοβάμαι”, είπα από μέσα μου) Οκ λοιπόν, we have a deal!

04 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

«Έχω και μηνιαίο ηλεκτρονικό εισιτήριο απεριορίστων διαδρομών για όλα τα μέσα σταθερής τροχιάς, πάμε στη Βόλτα?»

«Και έτσι βγήκαμε το πρώτο μας ραντεβού», μπορεί να διηγείσαι μετά από χρόνια. Ναι, θα τα έχεις καταφέρει αν την πας στη Βόλτα. Αν, φυσικά, δεν είναι καμιά “δήθεν” τύπισσα, που θέλει μόνο Χίλτον και Μερτσέντες για να πει το Ναι και να περάσει καλά.

Αν δεν είναι τέτοια, τότε στη Βόλτα θα περάσετε καλά. Εκεί να την πας.

Θα περάσετε καλά, διότι, καταρχάς, θα μπείτε σε έναν προσεγμένο χώρο. Με κόκκινες αποχρώσεις σε διάφορα σημεία, κάτι που, υποσυνείδητα, θα της λέει ότι υπάρχει πάθος εδώ πέρα. Το τραπέζι σας θα απέχει ικανοποιητικά από τα τραπέζια των υπολοίπων και, έτσι, θα έχετε την ιδιωτικότητα που αποζητάτε. Θα είναι ένα άνετο και ομορφούλικο τραπέζι, ντυμένο με... μουσαμάδες σε στυλ τραπεζομάντηλου. Θα της αρέσει, γενικά, η διακόσμηση. Είναι χαλαρή, αλλά συνάμα φτιαγμένη με μεράκι. Και είναι παρεΐστικη. Στο μέλλον δεν θα πηγαίνετε εκεί μόνοι σας, αλλά και με τους κοινούς σας φίλους. Η μουσική, παρόλο που δεν θα σας πάρει τα αυτιά, θα υπάρχει μόνιμα για να σας χαλαρώνει και θα είναι του στυλ «παλιά ελληνικά», το αγαπησιάρικο για ταβέρνες και μεζεδοπωλεία στυλ, όχι το κιτς.

Θα περάσετε καλά, επίσης, γιατί οι άνθρωποι που τρέχουν το μαγαζί θα πασχίσουν να συμβεί αυτό. Θα τα δώσουν όλα για σας. Θα σας προσέχουν και θα είναι εκεί για ότι ζητήσετε. Με ευγένεια και πολύ καλή διάθεση. Θα χαρείτε με το καλωσόρισμα που θα σας προσφέρουν, θα ευχαριστηθείτε να επικοινωνείτε με τον Ξενοφώντα, τον ιδιοκτήτη του καταστήματος και, γενικά, θα απολαύσετε εξυπηρέτηση υψηλών προδιαγραφών.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι θα περάσετε καλά γιατί θα φάτε καλά. Εξάλλου ο έρωτας περνά απ το στομάχι, έτσι δε λένε? Στη Βόλτα θα βρείτε ένα πλήρες μενού με επιλογές για όλα τα γούστα. Τα περισσότερα πιάτα είναι πειραγμένα, ενώ τα προϊόντα που τα συνθέτουν είναι προσεκτικά επιλεγμένα.

Θα χαρείτε πολύ με το καλωσόρισμα που θα δειχτείτε. Μπορεί, για παράδειγμα, να σας φέρουν δικό τους ψωμί με κάποιο ντιπ για ξεκίνημα. Άνευ χρέωσης. Καλωσόρισμα, είπαμε. Το κανονικό ψωμί, θα σας το χρεώσουν με 0,7€ το καλαθάκι. Απόλυτα τίμιος τρόπος χρέωσης του ψωμιού. Το καλαθάκι θα περιέχει, πιθανότατα, 5-6 παχιές φέτες από ζυμωτό ψωμί, λευκό και ολικής άλεσης. Όχι το πιο νόστιμο ψωμί της αγοράς, μιας και δεν είναι τίγκα στο αλάτι και τη ζάχαρη, όμως από τα πολύ ποιοτικά. Η κανατούλα με το νερό θα έρθει σύντομα και θα ανανεώνεται χωρίς να πολυκουράζεστε.

Θα παίξετε με πιάτα στη μέση. Εννοείται αυτό. Για να της δώσεις να καταλάβει πως θα τα μοιράζεστε όλα. Τα “Joy doesn’t share food” δεν ταιριάζουν εδώ.

• Άσε τις σαλάτες και δώσε έμφαση στα ορεκτικά. Αν βέβαια θες πολύ μια σαλάτα, η Πολίτικη με κουνουπίδι, όσο ξενέρωτη κι αν ακούγεται, θα σας ξαφνιάσει ευχάριστα.

• Αν σας αρέσουν τα κρύα τυριά θα δοκιμάσετε τα Τυρομπαλάκια. Μικρά σφαιρίδια τυριού με μυρωδικά, συνοδεία φρυγανισμένου ψωμιού και μαρμελάδας ντομάτας. Δεν θα είναι το καλύτερο τυρί της ζωής σας, όμως ο συνδυασμός του με το φρυγοψωμί και τη γευστικότατη μαρμελάδα θα απογειώσει την κάθε μπουκιά σας.

• Θα πάρετε σίγουρα τον Καγιανά τους. Δεν θυμίζει, ιδιαίτερα, καγιανά. Θα σας έρθει ένα τηγάνι γεμάτο με ωραία σάλτσα ντομάτας, και 2-3 αυγά μάτια από πάνω. Μπορείτε να ζητήσετε να περιέχει και απάκι. Είναι το πιάτο που, αν του προστεθεί λίγη φέτα, θα χτυπήσει ταβάνι γεύσης. Αν είστε και οι δύο της παπάρας, καλό θα είναι να μάθετε -από τώρα- να συγχρονίζεστε γιατί θα νιώσετε την ανάγκη να κάνετε αρκετές.

• Αν είστε φίλοι της πατάτας, να δοκιμάσετε τις τηγανητές τους. Κυβάτες και γευστικότατες.

• Αν το αμόρε σου veganίζει, το χορτοφαγικό μπιφτέκι, που φτιάχνεται από φακές, μανιτάρια και κινόα, θα είναι, σίγουρα, μια αξιοπρεπής επιλογή. Εντυπωσιακά σταθερό και συμπαγές, για τη σύστασή του.

• Αν θέλετε κρέας θα δοκιμάσετε το Λαγωτό. Μοσχάρι σιγομαγειρεμένο με ντομάτα, καρύδι και κόκκινο κρασί, με συνοδεία ρυζιού. Πολύ τυπικό και παλιομοδίτικο σαν γεύση, μα φοβερά πετυχημένο.

• Ενώ, αν είναι, μόνο, γκουρμεδιάρα και όχι του πολύ κλασσικού, τότε, ίσως να αποφύγετε, μαζί με το παραπάνω, το Χοιρινό κεδρόμηλο (με πουρέ πατάτας, λευκό κρασί και μέλι) και το πολύ νόστιμο Λαδοτύρι Μυτιλήνης σαγανάκι, καθώς θα της φανούν έντονα τετριμμένα. Στο πρώτο, παρά την ενδιαφέρουσα περιγραφή του και μολονότι το κρέας είναι ποιοτικότατο, η γεύση είναι μέτρια και τείνει, έντονα, στο παρελθόν, ενώ το δεύτερο, καίτοι γευστικότατο, θυμίζει πιάτο ταβέρνας, καθώς έρχεται ένα ολόσκετο κομμάτι τηγανητού τυριού.

• Πριν φύγετε και πάτε για το επιδόρπιο της βραδιάς, σίγουρα θα χρειαστεί να φάτε και ένα κανονικό επιδόρπιο. Για να τη γλυκάνεις, και, με τον συνδυασμό αλκοόλ και ζάχαρης, να τη μεθύσεις πιο γρήγορα. Το θες, δεν το θες? Εκεί θα πρέπει να παίξεις έξυπνα. Όσα γλυκά κι αν δεις στον κατάλογο (έχει 3-4), θα τη ρωτήσεις: “Με ή άνευ?”. Θα ψαρώσει και θα της εξηγήσεις ότι αναφέρεσαι στη σοκολάτα. Αν σου πει “με” θα πάρετε το Cheesecake πραλίνας. Έχει βάση από χαρουπάλευρο και ένα πολύ ενδιαφέρον μίγμα σοκολάτας από πάνω. Θα λιώσει. Αν σου πει “άνευ”, θα πάρετε τον Γαλακτομπακλαβά. Δεν τον έχω δοκιμάσει όμως φίλοι και φίλες ορκίζονται σε αυτόν οπότε, τόλμησέ το. Να της τον ταΐσεις εσύ. Θα πέσει.

• Όλα τα παραπάνω θα τα συνδυάσετε με κρασάκι, από εκείνα που δεν σου κάνουν το κεφάλι κουδούνι.

Αφού περάσετε όμορφα και φάτε, εξίσου, όμορφα, σαν τζέντλιμαν, θα βγάλεις το μασούρι να πλερώσεις. Θα δώσεις 35-40€ για ένα, πλήρες, γεύμα με ποτό και πιάτα στη μέση για τους δυο σας (αν πάρετε πολλά κυρίως πιάτα ή κάποια από τα θαλασσινά τους, ίσως δώσεις και 45€). Θα χαρείς γιατί δεν θα σου έχει πάει ο κούκος αηδόνι, ενώ θα έχει χαρεί και το αηδόνι που συνοδεύεις.

Μετά από ένα τέτοιο γεύμα, με ποιοτικές πρώτες ύλες, ενδιαφέροντες συνδυασμούς, εξυπηρετικό σέρβις και ευχάριστο κλίμα, θα είναι πλέον δικιά σου.

Αν θες το πακέτο αυτό, θα την πας βόλτα στη Βόλτα.

28 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σας ιντριγκάρουν τα άρθρα με στομφώδεις τίτλους?

Θα ακολουθούσατε τις προτάσεις ενός άρθρου όπως «Το καλύτερο πιτόγυρο του κόσμου» ή «Τα 28+1 πιο ποιοτικά στέκια για μερακλήδες όπως εσύ» ή «Που να φας τώρα που ο Κρόνος έχει μπει στον Σκορπιό»?

Αν ναι, τότε, δεν αποκλείεται να έχετε διαβάσει, σε αντίστοιχα άρθρα, και για μία εκ των κορυφαίων -αν όχι την καλύτερη- πιτσών της Αθήνας, που συναντάται στο Πίτσα Λουλούδι.

Αν δεν το πιστέψατε με την πρώτη και το ψάξατε, λίγο, παραπάνω, τότε σίγουρα θα πέσατε στις λίγες αλλά πολύ δυνατές κριτικές που υπάρχουν στο παρόν site.

- Είναι η Πίτσα Λουλούδι η καλύτερη πίτσα της Αθήνας?

- Όχι.

- Και ποια είναι τότε?

- Δεν ξέρω…

- Τότε πως λες Όχι?

- Το νιώθω. Ή, μάλλον, δεν το νιώθω.

- Μήπως δεν νιώθεις το αριστερό σου χέρι? Γιατί μάλλον τα έχεις χαμένα… Μήπως παθαίνεις εγκεφαλικό?

- Εννοώ ότι όταν θα φας την καλύτερη πίτσα της πόλης σου θα το καταλάβεις με τη μία.

Είναι σαν τον έρωτα με την πρώτη ματιά. Θα την κοιτάς και θα λιώνεις. Και θα λιώνει κι εκείνη για σένα (η μοτσαρέλα). Στο στόμα σου. Θα είναι νόστιμη με όποιον συνδυασμό υλικών και να της κάνεις, τουλάχιστον, όσον αφορά στους αγαπημένους σου συνδυασμούς. Θα ευχαριστιέσαι ακόμα και τη Μαργαρίτα, γιατί είναι η σάλτσα της που σε κάνει να είσαι, πραγματικά, ερωτευμένος μαζί της. Το να μη φας την άκρη από το στεφάνι της θα σου φαίνεται ιεροσυλία. Διότι εννοείται πως το στεφάνι της θα είναι τόσο νόστιμο που θα τρώγεται και μόνο του. Θα σε χορταίνει τρώγοντας μία και δεν θα δίνεις 20€ για την πάρτη της, γιατί ξέρεις ότι στην πραγματικότητα είναι ένα φαγητό με φθηνό κόστος παρασκευής. Είναι η πίτσα που, με τη μαγκιά της, ακόμα κι αν είσαι σε επαγγελματικό δείπνο με το επόμενο, υποψήφιο, αφεντικό σου, για να γνωριστείτε και να τον εντυπωσιάσεις, μόλις τη νιώσεις, θα ζητήσεις από τον σερβιτόρο να πάρει τα μαχαιροπίρουνα όσο πιο μακριά μπορεί, να σου σηκώσει τα μανίκια, και, είτε φοράς κοστούμι, ταγιέρ, ή οτιδήποτε άλλο, εσύ, απλώς, θα χωθείς μέσα της και θα ξεχάσεις το επαγγελματικό σου δείπνο μέχρι να τελειώσει ολόκληρη.

- Παραληρείς?

- Όχι... Απλώς θέλω να σου δώσω να καταλάβεις ότι η Πίτσα Λουλούδι δεν είναι η καλύτερη πίτσα. Δεν έχει, ακριβώς, αυτό το κάτι που θέλω. Πρέπει να αναγνωρίσω, όμως, ότι είναι αρκετά καλή. Η λεπτή της ζύμη είναι εύγευστη και ποιοτική. Τα υλικά που περιέχει η εκάστοτε πίτσα είναι πλούσιας ποσότητας, δημιουργώντας ωραίο αποτέλεσμα. Μάλιστα, οφείλω να πω ότι, για τους φαν της λεπτής ζύμης, ίσως είναι από τις καλύτερες. Αλλά μόνο γι’ αυτούς. Το μέγεθος της, βέβαια, πάσχει λίγο. Για τα 8-10€ που κοστίζουν οι περισσότερες πίτσες του καταλόγου, θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο. Πάντως αν αποφασίσεις να τη δοκιμάσεις και θες να γευτείς τα καλύτερά τους δημιουργήματα, ιδανικά σου προτείνω να επιλέξεις την Tartufata (σάλτσα tartufata, καπνιστό τυρί Μετσόβου, μοτσαρέλα, λάδι τρούφας, στα 11,1€) ή την Pancetta (σάλτσα ντομάτας, μοτσαρέλα, καπνιστή πανσέτα, καραμελωμένα κρεμμύδια, τοματίνια, στα 9,1€). Είναι αρκετά καλοφτιαγμένες.

- Συνέχισε τον τρελό μονόλογό σου, μη χάσεις τον ειρμό σου...

- Θα σου πω και για τον χώρο της. Θα μπορούσε να την κάνει πιο ερωτεύσιμη. Αν ήταν πάντα άνομβρη άνοιξη.

- Ορίστε? Τι λες άνθρωπε?

- Στεγάζεται, σχεδόν, αποκλειστικά σε εξωτερικό χώρο. Κηπώδη, στο στυλ, με πολύ πράσινο τριγύρω και θέα στο σιντριβάνι της πλατείας Μαβίλη. Υπέροχη αίσθηση ελευθερίας (σαν να μιλάμε για σερβιετάκι), αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για το κέντρο της Αθήνας. Όσες σόμπες και να μπουν, όμως, τον χειμώνα, το πολύ κρύο κι η βροχή, σίγουρα, καθιστούν τον χώρο πιο δύσκολα προσβάσιμο και ευχαριστήσιμο τις παγερές εποχές του χρόνου.

- Οπότε, ωραίος χώρος αλλά... εποχιακός?

- Ακριβώς. Θα σου πω και για την εξυπηρέτησή τους όμως. Άλλο κεφάλαιο που θα μπορούσε να κάνει περισσότερο ερωτεύσιμη την Πίτσα Λουλούδι. Νερό σε κανάτα, αλλαγή σερβίτσιων, επαρκής αριθμός σερβιτόρων και ικανοποιητική ευγένεια. Υπάρχει, όμως, ένα «αλλά». Για ποιο λόγο να μη μπορώ να βάλω κάποιο έξτρα υλικό στην πίτσα μου? Μήπως έχεις πατεντάρει τις υπερπρωτότυπες συνταγές -που δεν έχεις- και θες να πουλάς μόνο αυτές κύριε σεφ του μαγαζιού? Ή είσαι σίγουρος πως, αν βάλω πεπερόνι στην πίτσα μου, θα χαλάσει το αποτέλεσμα της συνταγής σου? Εγώ βάζω πεπερόνι και στο τοστ (καλή ιδέα by the way). Μάλιστα, το ότι οι σερβιτόροι δεν με πείθουν για αυτή σου την επιλογή, και σφίγγονται όταν τους ζητάω μια λογική εξήγηση, σου στερεί τη μία ντομάτα στο σέρβις.

- Έλα μωρέ, άσε τις στριντζιές. Τι άλλο πουλάνε εκεί?

- Αν κάπου "το έχουν" αρκετά, εκεί, στην πιτσαρία Λουλούδι, είναι στο συνδυασμό ζύμης-τυριού. Πέρα από πίτσες, λίγα ζυμαρικά φούρνου (μέτρια, κατά κύριο λόγο), σαλάτες και κάμποσα σάντουιτς που φτιάχνουν, είναι καλοί και στις πίτες. Πλην της τυρόπιτας, οι υπόλοιπες πίτες περιέχουν μοτσαρέλα στα συστατικά τους και έχουν πολύ δυνατή γεύση. Ακόμη και η πιο απλή, η Mozzarella (2,2€), με μοτσαρέλα, ντομάτα και βασιλικό, είναι πραγματικά νόστιμη (οι πίτες σερβίρονται από το πρωί ως το απόγευμα).

Συνδυάζουν, όμως, επιτυχημένα, και στο γλυκό τα δύο παραπάνω (ζύμη και τυρί). Πέρα από τη γλυκιά πίτσα τους, αξίζει να δοκιμάσει κανείς το Calzone Nutella (6,1€) για την ιδιαίτερη γεύση που δημιουργεί. Το συγκεκριμένο καλτσόνε είναι αρκετά ικανού μεγέθους (σούπερ επιδόρπιο για δύο άτομα, από άποψη κορεσμού). Έρχεται γεμισμένο με πραλίνα φουντουκιού και τυρί mascarpone, ενώ είναι πασπαλισμένο με άχνη. Ο συνδυασμός τυριού-σοκολάτας ίσως σε μπερδέψει στην αρχή, ωστόσο, μέχρι να αναρωτηθείς και να αποφασίσεις αν, και πόσο, σου αρέσει αυτό το καλτσόνε, θα έχει προλάβει να αναπαυθεί στο στομάχι σου. Έχει κάτι το εθιστικό.

- Οπότε, αξίζει ή δεν αξίζει η Πίτσα Λουλούδι? Δεν έχω καταλάβει ακόμη…

- Αξίζει. Απλώς δεν της ταιριάζουν ατάκες θριαμβολογίας. Έχει έναν υπέροχο εξωτερικό χώρο, που όταν έχει καλό καιρό, αποτελεί μια μικρή όαση στο κέντρο της Αθήνας. Είναι σούπερ για καφέ, για πρωινό και για μεσημεριανό ή δείπνο. Έχει αρκετά καλή εξυπηρέτηση, ενώ το δυνατό της σημείο είναι η καλή αξιοποίηση της ντελικάτης ζύμης που φτιάχνουν. Οι τιμές της είναι νορμάλ σαν νούμερα, αλλά, ειδικά στις πίτσες, ίσως, φανούν λίγο τσιμπημένες, καθώς η ποσότητα στο πιάτο είναι μικρή-προς-μεσαία. Δεν είναι το μαγαζί που προτείνεται για ένα γεύμα το οποίο θα σε κάνει να φύγεις με χαλαρωμένη τη ζώνη από το πολύ φαγητό. Ωστόσο με ένα 17-20άρι (για το φαγητό) γίνεται κι αυτό.

Καιρού επιτρέποντος, η Πίτσα Λουλούδι προτείνεται για:
• Πρωινό καφεδάκι και μια πίτα για... δεκατιανό.
• Ελαφρύ δείπνο με 2 πίτσες και ένα δυνατό γλυκό (καλτσόνε ή γλυκιά πίτσα) στη μέση.

22 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Επίσης, συνεχίζοντας από την προηγούμενη κριτική, έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι, πραγματικά, η καλύτερη συχνότητα ανάρτησης κριτικών?

Γιατί είναι καλό πχ το μία φορά τη βδομάδα και όχι το 7 κριτικές το 24ωρο? Είναι, όντως, πιο καλό το πρώτο? Μήπως είναι καλύτερο το 365 κριτικές σε 365 μέρες? Υπάρχει, τελικά, το καλύτερο / ιδανικό? Ας πάρουμε, ως παράδειγμα, εκείνον που προτιμάει το "μία κριτική την εβδομάδα". Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, αφενός έχει χρόνο να τη δουλέψει, αφετέρου δεν κουράζει τους υπόλοιπους αναγνώστες με το να βλέπουν, καθημερινά, το avatar του στις οθόνες τους.

Για το site τι είναι καλό, όμως, τελικά? Πως θα αντιδρούσε αν ξαφνικά είχε 10πλάσιο όγκο κριτικών? Η λογική λέει ότι, απλώς, θα ανέβαιναν αρκετές παραπάνω κάθε μέρα. "Πω, εδώ δεν προλαβαίνω να διαβάσω τις 7-8, δεν θα την πάλευα με τίποτα με 15-20 (τη μέρα)", η πρώτη σκέψη. Όμως, οι πολλές κριτικές έχουν νόημα στο site, σύμφωνα με τον τρόπο λειτουργίας του. Ανά 2 χρόνια, στο περίπου, η κάθε κριτική παύει να επιδρά στη συνολική βαθμολογία του εκάστοτε εστιατορίου, με αποτέλεσμα να μειώνεται εκ νέου η "Βεβαιότητά" του και να πέφτει στη λίστα κατάταξης. Φυσικά, αν το μαγαζί είναι καλό, θα γράφουν για αυτό και, κάποιοι, νέοι χρήστες. Βέβαια πολλοί παλιοί θα βαρεθούν να ξαναγράψουν (ή απλώς δεν το συνηθίζουν) και επί του παρόντος δεν βγαίνουν, συστηματικά, νέες γενιές χρηστών με τον ίδιο ρυθμό, με αποτέλεσμα αρκετά εστιατόρια να πέσουν στην κατάταξη χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν αλλάξει ποιοτικά.

Οι περισσότερες κριτικές από τον καθένα θα μπορούσαν να βοηθήσουν ώστε να αποτραπεί κάτι τέτοιο. Παράλληλα, θα αυξανόταν η συνολική βεβαιότητα για τα εστιατόρια της Αθήνας. Δηλαδή, θα ήταν πιο “εκ του ασφαλούς” η απόφαση μας για το που πηγαίνουμε να φάμε.

Οπότε... γράψτε. Γράψτε, ακόμη και αν πιστεύετε ότι δεν το έχετε με το γράψιμο ή ακόμη κι αν απλώς βαριέστε. Γράψτε και εσείς που δεν γράφετε ποτέ και μόνο διαβάζετε. Γράψτε, ακόμη και αν σας καλύπτουν τα όσα είπαν οι προηγούμενοι. Για παράδειγμα, εσείς θα δίνατε προτεραιότητα σε ένα εστιατόριο με 4/4 από 3 χρήστες που τα είπαν "ολοκληρωμένα", σε σύγκριση με ένα που θα είχε 4/4 από 10 χρήστες με λίγο πιο μικρές κριτικές?

Απλώς λίγη τροφή για σκέψη...

Στο προκείμενο. Το Τιρμπουσόν.

Ίσως θα του ταίριαζε περισσότερο ένα όνομα σαν το "Πασπαρτού". Διότι είναι ένα μαγαζί που μπορεί να ικανοποιήσει, σε μεγάλο βαθμό, αρκετών ειδών γούστα. Μπορεί να λειτουργήσει ως μεζεδοπωλείο για την παρέα, ως ένα προσεγμένο εστιατόριο για την οικογένεια ή ως ένας χώρος για κάποιο σοβαρό γεύμα με συνεργάτες ή το αμόρε. Έχει λίγο απ' όλα, με την καλή έννοια.

Έχει ανάλαφρη διακόσμηση, με γούστο, αλλά ιδιαίτερα λιτή, καθώς ένα μεγάλο μέρος του περιβάλλεται από τζαμαρία. Παίζει μουσική αστικού εστιατορίου, μα όταν φισκάρει από κόσμο δεν θα την ακούσετε. Χώρος καλός, μα όχι ο καλλίτερος, που θα έλεγε και ο τετράσκουφος χρήστης που τρώει.

Έχει ευγενική εξυπηρέτηση, που τα κάνει όλα καλά (κανατόνερο, ντιπ με το ψωμί, κέρασμα στο τέλος, απόδειξη κανονικά), μα στα δύσκολα δεν αποδεικνύεται ικανή σε αριθμό. Κυριακή μεσημέρι, τουλάχιστον, δύο άτομα ζορίζονταν να φέρουν βόλτα όλο το μαγαζί.

Έχει ένα μενού με έντονη έμφαση στο Ελλάντα, με πιάτα ημέρας, με καλές τιμές και με αρκετά καλή ποιότητα στα χρησιμοποιούμενα υλικά. Περιλαμβάνει 15 πρώτα πιάτα (ορεκτικά και σαλάτες, στα 3,5-7,2€) και 10 κυρίως (7,2-9,8€). Έντιμη τιμολόγηση, ενώ και οι μερίδες είναι νορμάλ για το κόστος τους.

Δοκιμάσαμε μια ντουζίνα πιάτα, μιας και ήμασταν μεγάλη παρέα (7 άτομα). Τι μας άρεσε και τι όχι?

Καταρχάς, υπήρξαν πιο μέτρια πιάτα, σε σύγκριση με τα καλά τους, μα κανένα πιάτο δεν ήταν απογοητευτικό. Για παράδειγμα, τα Χοιρινά μπριζολάκια (8€) στερούνταν πρωτοτυπίας στη συνταγή και θύμιζαν πιάτο ταβέρνας και όχι πειραγμένου μεζεδοπωλείου, τόσο εμφανισιακά όσο και γευστικά. Επίσης, η σαλάτα που διαλέξαμε (Φρέσκα λαχανικά με ξινόμηλο, ξηρούς καρπούς και παρμεζάνα - 5,8€), ήταν, και αυτή, σχετικά ουδέτερη, χωρίς να είναι κακή.

• Μας άρεσε πολύ το Ουέβος ραντσέρος (6,3€). Γι' αυτό το πήραμε δύο φορές. Βάση με πίτες σουβλακιού, από πάνω σάλτσα ντομάτας, ψιλοκομμένα λαχανικά, φέτα και τηγανητά αυγά. Αχταρμάς από τους λίγους. Το πάντρεμα φέτας, αυγών και σάλτσας ντομάτας είναι ένας αχτύπητος συνδυασμός, ο οποίος κολάζει και Άγιο.

• Πολύ γευστικό ήταν και το Ριζότο λαχανικών (7,5€), το οποίο, παρότι μεγάλο outsider, νίκησε κατά κράτος το Ριζότο της τσοπάνας (με απάκι, ντοματίνια και γιαούρτι, στα 8,5€) στην, άτυπη, μεταξύ τους μάχη. Έβγαζε μια ελαφριά αίσθηση, γευστικά, σαν να επρόκειτο για ριζότο θαλασσινών, αν και δεν είχε καμία σχέση ως προς τα περιεχόμενα υλικά.

• Δυνατές και οι κυβικές τηγανητές πατάτες με σως Τιρμπουσόν (που θεωρούνται must, όπως λέγεται - 4€). Το κόλπο με τη σως τους είναι ότι περιέχει ψιλοκομμένο μπέικον, το οποίο της δίνει μια ιδιαίτερη γευστική αίσθηση.

• Μας άρεσε, επίσης, ότι με το συμπαθές ψωμί τους (0,5€ κατ' άτομο) ήρθε γευστικό τυροκαυτεντίπ και ότι, στο τέλος, μας κέρασαν ψημένη ρακή.

Δοκιμάσαμε το λευκό κρασί τους (5€, το μισόλιτρο) και το βρήκαμε αρκετά συμπαθητικό.

Μπικικίνι time: τιμολογιακά το Τιρμπουσόν τα πηγαίνει αρκετά καλά. Χαρακτηριστικό γεγονός, ότι το πιο ακριβό πιάτο τους κοστίζει 9,8€. Ένα τυπικό, και μη υπερβολικό φαγοπότι, μάλλον, θα κοστίσει 14-17€ για κάθε νοματαίο. Στην περίπτωσή μας, μιας και ήμασταν αρκετοί, 14€ αρκούσαν για να χορτάσουμε ικανοποιητικά.

Το Tirbouson, ξεκάθαρα, προτείνεται. Δεν είναι λαμπερό, μα είναι σταθερό. Είναι ένα πολύ καλό σιγουράκι για την περιοχή, με χώρο που δύσκολα θα απογοητεύσει κάποιον, γεύσεις σταθερά ικανοποιητικές, από πιάτο σε πιάτο, και τιμές που θα επιτρέψουν εύκολα να συνεχίσετε και αλλού μετά το γεύμα σας.

15 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Έχετε αναρωτηθεί, ποτέ, γιατί εμπιστευόμαστε το Ask4food περισσότερο από τα υπόλοιπα sites φαγητού?

Γιατί στο εστιατόριο Νο 46 του Ask θα φάτε καλά, ενώ στο εστιατόριο που βρίσκεται στο ίδιο νούμερο, στη λίστα άλλων ιστοσελίδων, μπορεί να φάτε φόλα? Είναι τυχαίο? Δε νομίζω.

Στο Ask, αν γράψεις ότι πήγες σε ένα μαγαζί κι έφαγες μία μερίδα κολοκυθάκια γεμιστά, απλώς, θα σου κόψουν την κριτική. Πρέπει να ντύσεις εξαιρετικά το κείμενό σου για να σου περάσουν κάτι τέτοιο. Γιατί, πρακτικά, δεν έχει νόημα να μιλήσεις για ένα μόνο πιάτο.

Επίσης, αν γράφεις ψέματα, κάποια στιγμή θα σε καταλάβουν και δεν θα σε ψηφίζουν, έτσι, σιγά, σιγά δεν θα μετράει η γνώμη σου και, μάλλον, θα εκλείψεις από το site. Το ίδιο θα συμβεί αν δεν αποτυπώνεις με εμπεριστατωμένο τρόπο τα όσα έφαγες-βίωσες. Επιπλέον, στο Ask δεν μπορεί να γράψει ο ιδιοκτήτης του τάδε εστιατορίου 10 κριτικές με 4/4 ντοματούλες, γιατί θα πρέπει να γράφει ώρες ολόκληρες. Και για να παίξουν ρόλο αυτές θα πρέπει να έχει γράψει άλλες 50 με τον κάθε χρήστη, για άλλα μαγαζιά, και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να γράφει για μήνες.

Τέλος, οι μεγάλες κριτικές στα Ελληνικά κάνουν το site δύσκολα προσβάσιμο προς ανάγνωση από τους τουρίστες, με αποτέλεσμα οι τουριστοκαταστηματάρχες που, συνήθως, πουλάνε θέα και σόλες-φόλες να μας αφήνουν ήσυχους.
Πάμε, τώρα, στο 46ο (την ώρα που γράφεται η κριτική) Pastabar.

Είναι ένα μοντέρνο Ιταλικό στη Νέα Φιλαδέλφεια, η οποία, πλέον, σφύζει από ζωή. Έτσι, σφύζει και αυτό. Κυριακή βράδυ στις 22:00, την ώρα που οι περισσότεροι κατεβάζουν ρολά και πάνε για νάνι, το Pastabar ήταν φίσκα.

Απ’ έξω φαίνεται ένα απλό μαγαζί μα, όταν μπεις μέσα, θα νιώσεις ότι του ανήκεις. Ο χώρος, δίχως να είναι κάτι συνταρακτικό, σε βάζει αμέσως στο κλίμα ενός προσεγμένου, σύγχρονου εστιατορίου. Οι περισσότερες καρέκλες είναι δερμάτινες και άνετες. Η μουσική σε καλή ένταση. Η διακόσμηση σε βιομηχανικές γκριζωπές αποχρώσεις. Τα τραπέζια είναι, λίγο, στενάχωρα και κοντινά μεταξύ τους, αλλά δες το σαν μια ευκαιρία να κάνεις γνωριμίες. Είναι καλύτερο να βλέπουμε τη θετική πλευρά των πραγμάτων, από το να εστιάζουμε, μόνιμα, στην απέναντί της.

Η εξυπηρέτηση είναι σβέλτη, ευγενική και προσεγμένη, αλλά δεν είσαι στο Κολωνάκι. Μην περιμένεις θαύματα. Αν ο σερβιτόρος αγχωθεί θα το δείξει, αν μπερδευτεί, επίσης. Γενικά, το προσπαθούν αρκετά, αλλά τα κάνουν τα λαθάκια τους. Κεράσματα δεν θα δεις, ωστόσο δεν θα σου κάνουν κρυφές-πονηρές χρεώσεις με μπουκάλια νερού ή κουβέρ χωρίς να σε ρωτήσουν.

Το μεγάλο πρόβλημα στο Pastabar είναι, δυστυχώς, το μενού. Ότι και να παραγγείλεις, τελικά, θα νιώσεις ότι υπάρχουν, ακόμη, άπειρα πιάτα που χρειάζεται να δοκιμάσεις. Και αυτό μπορεί να σου σπάσει τα νεύρα. Τα πάντα είναι πειραγμένα και τρομερά δελεαστικά. Οπότε, στον χρόνο που υπολογίζεις ότι θα καθίσεις για φαγητό πρόσθεσε και μισή, επιπλέον, ώρα στη διάρκεια της οποίας θα χαζοκοιτάς το μενού προσπαθώντας να αποφασίσεις τι στο καλό να πάρεις.

Ζεστά ορεκτικά, κρύα ορεκτικά, κάτι ρολά ζύμης, σαλάτες, πίτσες και ζυμαρικά. Ακούγονται τόσο συνηθισμένα και τυπικά για Ιταλικό εστιατόριο. Κι όμως δεν είναι. Για παράδειγμα, εγώ δοκίμασα τα εξής ασυνήθιστα:

• Σαλάτα Panzanella (8,7€) με ιταλικά παξιμάδια, λιαστή ντομάτα, κρεμμύδι, ρόκα και βινεγκρέτ με μπαλσάμικο, μέλι και χυμό ντομάτας. Η γεύση της ήταν έντονα μεσογειακή. Συνολικά ήταν αρκετά, ως πολύ, καλή. Μόνο αρνητικό σχόλιο, ότι τα παξιμάδια ήταν από κάτω και, καθώς υπάρχει πολύ πράγμα από πάνω, παπαριάζουν γρήγορα. Ίσως θα ήταν καλύτερο να τοποθετούνται στα πλάγια για να μη γίνονται νιανιά (3/4).

• Piadina Yova Fritte (6,9€) ήτοι ρολό ζύμης με σάλτσα ντομάτα, μοτσαρέλα, μπέικον, παρμεζάνα και ρίγανη. Στο πιάτο τοποθετείται το ρολό και επάνω του κείτονται δύο μάτια που σε κοιτούν στα μάτια. Αυγά, μάτια προφανώς. Πιάτο που με μια πρόχειρη ανάγνωση κριτικών αποτελεί must. Ήταν πράγματι, αρκετά, νόστιμο, ωστόσο το ρολό θύμιζε έντονα αραβική πίτα κι έτσι δεν σε ταξίδευε ιδιαίτερα γευστικά (3/4). Τουλάχιστον όχι τόσο, όσο το επόμενο πιάτο.

• Insalata di patate con maionese e ollo al Tartufo (6,8€). Εννιά συστατικά αυτή τη φορά. Τα βασικά ήταν δύο: Πατάτες μπέιμπι και μαγιονέζα με λάδι τρούφας. Ήρθε ένα πιάτο αχταρμάς. Πρώτη μπουκιά. “Τι τρώω τώρα? Μ’ αρέσει? Ε? Δεν καταλαβαίνω”. Αυτό συνεχίστηκε για λίγα λεπτά ακόμη. Τα πιρούνια συναγωνίζονταν για το ποιό θα κάνει τη μεγαλύτερη μπάζα και η συζήτηση ήταν του στυλ: “Τώρα αυτό είναι καλό? Πόσο καλό? Μπέρδεμα…”. Και μόλις αδειάζει το πιάτο έρχεται η στιγμή της αλήθειας. Και η αλήθεια πόνεσε. Ήταν η στιγμή της κατάθλιψης και του λεξοτανίλ. “Γιατί να τελειώσει? Ήταν τόσο υπέροχο”. Ένας πολύ περίεργος αχταρμάς γεύσεων που μόλις τον συνηθίσεις, δεν ξεκολλάς. Ωστόσο, αν σου αρέσουν οι ξεκάθαρες γεύσεις και οι απλές συνταγές, ίσως δυσκολευτείς. Αν σου αρέσουν τα πειράματα, δεν θα χάσεις (4/4).

• Πένες Al Tartufo (12,8€). Εννοείται πως δεν κάνω το λάθος να αναφέρω αναλυτικά τον σιδηρόδρομο των συστατικών. Πένες με λάδι τρούφας, αλλά και κομμάτια τρούφας (σε flakes). Δεν είχα υπόψη μου ότι τα κομμάτια τρούφας είναι απόλυτα άγευστα. Δεν είναι ειρωνικό σχόλιο, μιας και πρώτη φορά δοκίμασα ωμή τρούφα. Καμία αίσθηση. Ή ήταν της πλάκας ή δεν έχει νόημα η χρήση της. Πάντως, δεν πρόσθεσε οτιδήποτε στη γεύση του πιάτου. Το λάδι της, πάλι, πρόσθεσε. Όχι τόσο πετυχημένα, όμως, όσο θα δείτε να βοηθά σε συνταγές άλλων εστιατορίων. Οι πένες ήταν al dente και από δίπλα ήρθε, λίγη, τριμμένη παρμεζάνα. Ένα γευστικό πιάτο, από το οποίο, για το κόστος και τα συστατικά του, περιμένει κανείς ακόμη περισσότερα (3/4).

• Πίτσα Ananas con Pollo (9,8€). Ανανάς, κοτόπουλο και πονηριά η sour cream. Η συγκεκριμένη επιλογή με απογοήτευσε. Μέχρι και τον παμφάγο φίλο μου απογοήτευσε. Ο συνδυασμός ανανά και κοτόπουλου δεν είχε κανένα γευστικό νόημα. Επιπλέον η ζύμη της πίτσας δεν θύμιζε, καθόλου, την ωραία αίσθηση της Ιταλικής ζύμης. Πιο πολύ θύμιζε ένα σχετικά αφράτο ψωμάκι. Έφαγα περίπου 1,5 κομμάτι από τα 4 που μου αναλογούσαν, κάτι που έχει να μου συμβεί χρόνια. Αντιπροτείνεται (1/4).

Χορτάσαμε? Πεθάναμε! Οι μερίδες στο Pastabar είναι αρκετά καλές. Τέσσερα πιάτα αρκούν, ξεκάθαρα, για να χορτάσουν δύο άτομα. Εμείς, με τα πέντε που πήραμε, ήμασταν στα πρόθυρα νοσοκομείου. Δεν ήπιαμε αλκοόλ, γιατί θα ξέφευγε το πράγμα. Αντίστοιχα, δεν δοκιμάσαμε και κάποιο γλυκό. Αξίζει να τονιστεί, για τα τελευταία, ότι, από την εικόνα τους στα γύρω τραπέζια, ήταν και αυτά υπέροχα παρουσιασμένα και έδειχναν εκνευριστικά δελεαστικά.

Και επανέρχομαι στο πρόβλημα. Μπορεί να συναντήσεις κορυφαία πιάτα. Μπορεί, επίσης, να συναντήσεις γευστικές αστοχίες. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα ξέρεις τι να πρωτοεπιλέξεις. Τουλάχιστον όχι μέχρι να πας 16 φορές με το ταίρι σου (έχουν γύρω στις 80 επιλογές και θα παίρνεις 5 πιάτα τη φορά) ή 5-10 φορές με μεγαλύτερη παρέα για να δοκιμάσεις λίγο από όλα. Οπότε καλό κουράγιο.

Δεν θα σου βγουν φθηνά αυτές οι επισκέψεις βέβαια. Υπολόγισε 16-23€ το άτομο (σε επίσκεψη δύο ατόμων) χωρίς ποτό, ανάλογα το πόσο θέλετε να σκάσετε. Οπότε, με ποτό, υπολόγισε, ας πούμε, 18-26€.

Για να το σουμάρουμε λίγο, στο Πάσταμπαρ θα βρεις όμορφο περιβάλλον, όχι κορυφαίο βέβαια, καλή εξυπηρέτηση, ούτε εδώ κορυφαία όμως, καλές γεύσεις, με τα πάνω και τα κάτω τους, τιμές ελαφρώς τσιμπημένες, όπως στα πιο πολλά Ιταλικά εστιατόρια κι ένα, τρομερά, ελκυστικό μενού.

Οπότε το δίλημμα είναι ένα: να πας στο Pastabar ή όχι? Αν πας, άσχετα από το πόσο θα σου αρέσει, θα ξαναπάς και θα ξαναπάς... και θα ξαναπάς. Έτσι την πάτησα κι εγώ...

11 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Ακόμη θυμάμαι εκείνο το φθινόπωρο της τρίτης δημοτικού. Ήταν τότε που γνώρισα τη Μαιρούλα.

Δεν ήταν η πιο όμορφη της τάξης. Όμως εμένα μου άρεσε. Ήταν μικροκαμωμένη. Και συνέχεια χαμογελούσε. Θυμάμαι ότι ήταν γεμάτη φακίδες, αλλά δεν με πείραζε, της πήγαιναν. Είχε πολύ όμορφα μαλλιά και χαμόγελο. Κι έτσι την ερωτεύτηκα.

Το είπα στον κολλητό μου, τον Ιάσονα. “Αυτή είναι ξένη, ρε χαζέ”, μου είπε. Ο μπαμπάς της Μαιρούλας ήταν Βρετανός και η μάνα της Ελληνίδα. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε. Γιατί μου άρεσε.

Μια μέρα, πήγα δειλά δειλά κοντά της και της είπα “θες να γίνεις το κορίτσι μου?”. Και αμέσως ανταποκρίθηκε!

Από τότε ήμασταν αχώριστοι! Κάθε μέρα, αφού τελειώναμε τα μαθήματά μας, μιλούσαμε στο τηλέφωνο με τις ώρες. Είχα μάθει τα θετικά και τα αρνητικά της απέξω και ανακατωτά. Ας πούμε, θυμάμαι ότι ήταν υπναρού και μερικές φορές αργούσε να έρθει στο σχολείο, αλλά όπως έλεγε, “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”.

Θυμάμαι και ότι, παρ’ όλο που ο πατέρας της ήταν από την Αγγλία, δεν είχαν πολλά λεφτά και, μερικές φορές, της έπαιρνα εγώ τυρόπιτα στο διάλειμμα. Μάλιστα, έλεγα στη δασκάλα ότι η μητέρα μου ξέχασε να μου δώσει λεφτά για φαγητό και τελικά μου έπαιρνε εκείνη κάτι για να μη μείνω νηστικός.

Ήμασταν πολύ αγαπημένοι και ευτυχισμένοι, ώσπου μια μέρα, όπως η χρονιά πλησίαζε στο τέλος της, μαθαίνω ότι στην επόμενη τάξη θα αλλάξω σχολείο. Προσπάθησα να μεταπείσω τους γονείς μου, μα τίποτα. Ως παιδάκια που ήμασταν, δεν μπορούσαμε να κάνουμε πολλά για να σώσουμε τη σχέση μας, πέρα από το να βάλουμε τα κλάματα (εκείνη φυσικά, οι άντρες δεν κλαίνε, έπρεπε από τότε να υποστηρίξω το ρόλο μου). Τα έβαλε, τα ξαναέβαλε και καθώς πέρασε ο καιρός, πέρασε και η σχέση μας.

Τον πρώτο καιρό, μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο και είπαμε να προσπαθήσουμε να βρεθούμε. Όμως δεν τα καταφέραμε ποτέ ξανά.

Μεγαλώνοντας, χαθήκαμε και όλα αποτέλεσαν μια ευχάριστη ανάμνηση του τότε.

Τα χρόνια πέρασαν. Πριν λίγες βδομάδες δέχομαι ένα τηλεφώνημα από τον Ιάσονα. Και με αυτόν είχαμε χαθεί, εντωμεταξύ, αλλά μιλούσαμε μια στο τόσο. Λέει τη μαγική φράση: “Reunion δημοτικού”! Εννοείται ότι απαντάω καταφατικά στην πρόσκληση.

Είναι ωραίες εμπειρίες αυτές, που ακόμη και τα άτομα τα οποία έχουν φάει το περισσότερο bullying αξίζει να συμμετέχουν, καθώς μεγαλώνοντας, συνήθως, αλλάζουν τα πράγματα.

Λίγες μέρες μετά, με ξαναπαίρνει ο Ιάσονας. “Τυχερέ, θα είναι και η Μαιρούλα στο reunion! Και από ότι έμαθα είναι ελεύθερη, όπως εσύ”. Μόκο εγώ και ελαφριά ταχυπαλμία. Να δεις την πρώτη πρώτη σου “σχέση”, με την οποία χωρίστηκες με το ζόρι, τόσα χρόνια μετά, και να είναι και ελεύθερη, πολύ ιδιαίτερη κατάσταση.

Η μέρα του reunion δεν άργησε να φτάσει. Υπήρχε λίγο άγχος, το παραδέχομαι, όπως στο πρώτο εφηβικό σου πάρτι. Τόσα χρόνια είχα να τη δω, άλλωστε.

Φτάνω στην ώρα μου στο reunion. Εκείνη, κλασσικά, είχε αργήσει. Όπως παλιά. Οπότε και εγώ επικεντρώνομαι στο να δω παλιούς φίλους και “εχθρούς” και το πως άλλαξαν με τα χρόνια.

Κάποια στιγμή νιώθω ένα σκούντηγμα στον ώμο. Γυρνάω και τι να δω? Τίποτα.

Ακούω, μονάχα, μια φωνή να λέει το όνομά μου. Κοιτάω πιο χαμηλά και πέφτω από τα σύννεφα. Η Μαιρούλα. Μπορεί να πήρε και 5-10 πόντους από την τρίτη δημοτικού. Παραπάνω με τίποτα. Παρέμεινε για πάντα η πιο μικροκαμωμένη. Σοκ. Αλλά εντάξει, δεν είναι κάτι παράλογο. Ήταν και έμεινε λιλιπούτεια, γι’ αυτό μου άρεσε άλλωστε.

Αρχίζουμε να μιλάμε. Κάθε λεπτό που περνάει συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο το πόσο έχει αλλάξει. Δεν μοιάζει καθόλου με το άτομο που θυμάμαι. Οι φακίδες έχουν πολλαπλασιαστεί σε ενοχλητικό επίπεδο, ακόμη και τα μαλλιά της δεν έχουν την ανεμελιά που είχαν. Αμ το χαμόγελο το απίστευτο? Που πήγε? Δεν είναι ιδέα μου. Η Μαιρούλα είναι συνεχώς σοβαρή, ένα πρόσωπο γεμάτο κατήφεια. Όχι το κορίτσι που ερωτεύτηκα.

Καθώς μιλάμε, καταλαβαίνω ότι έχει αλλάξει. Από ένα κοριτσάκι που δεν είχε να φάει πρωινό, τώρα μου μιλάει για χλιδή και τη σημασία του χρήματος. Πλάκα με κάνεις ρε Μαιρούλα?

Και δεν δείχνει να την απασχολεί καν να επικοινωνήσουμε. Ένα “γεια” ήρθε να πει από ότι φαίνεται. Με το ζόρι κάθεται και συνεχίζει την κουβέντα. Βιάζεται να μιλήσει και με τους άλλους, φαίνεται.

Από ότι έμαθα τα είχε μέχρι πρόσφατα με έναν Άγγλο και πιο πριν με έναν... Γερμανό. Δεν την απασχολούν οι Έλληνες πλέον. Ιάσονα θα σε σφάξω!

Η απόλυτη πανωλεθρία.

Η Μαιρούλα δεν είναι όπως τη θυμόμουν. Ήταν όμορφη, όχι κανα μοντέλο, μα είχε τα δικά της υπέροχα χαρακτηριστικά. Ήταν ξεχωριστή, σε σχέση με τα υπόλοιπα κορίτσια. Δεν είναι πλέον. Δεν με πείραζε που ήταν μικροκαμωμένη, αρκεί που χαμογελούσε συνέχεια. Τώρα πάει κι αυτό. Ήταν ένα κοριτσάκι φτωχικά ντυμένο, που πλέον θέλει λούσα και τη νοιάζει το χρήμα.

Το Fish Cafe μου θύμισε έντονα τη Μαιρούλα. Ο χώρος, λιλιπούτειος, όπως εκείνη. Το σέρβις σε ύφος “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, όπως εκείνη. Στο φαγητό, θυμάμαι ότι ως προς το Fish της υπόθεσης δεν με είχε ξετρελάνει, τα Fish & Chips του ήταν βαρετά. Όμως είχε συμπαθητικά Burgers και φοβερές Quesadillas. Τόσο μου άρεσαν αυτές οι Quesadillas που άρχισα να τις παίρνω και αλλού και πουθενά δεν ήταν ισάξιες. Ούτε σε μέγεθος ούτε σε γεύση. Επίσης, μπορεί να αργούσαν λίγο τα πιάτα, αλλά όταν έφταναν ήταν αχνιστά και υπερφρέσκα. Τώρα ξαφνικά, αργούν και έρχονται κρύα ή και μπαγιάτικα (το ψωμί ας πούμε), ενώ έχουν ακριβύνει κι από πάνω. Όσο για τις υπέροχες Quesadillas, μοιάζουν σαν όλες τις άλλες πλέον. Έχασαν αυτό το κάτι που είχαν παλιά. Όπως η Μαιρούλα.

Λυπάμαι. Λυπάμαι για τη Μαιρούλα. Λυπάμαι και για το Fish Cafe. Πιο πολύ από όλα, λυπάμαι για τις Quesadillas.

08 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ήμουν σε φάση ερωτικής απογοήτευσης και με βασάνιζε το ερώτημα "με τέλει ή ντεν με τέλει?". Επειδή, όμως, ο έρωτας και η απογοήτευση οδηγούν, εύκολα, σε συναισθηματικό φαγητό, το ερώτημα γρήγορα μετατράπηκε σε "με Fratelli ή ντεν με Fratelli?". Οπότε, σκέφτηκα, ας πάω στο γνωστό Ιταλικό του Ask4food, να μαδήσω μία πίτσα μαργαρίτα για να μάθω.

Το Fratelli βρίσκεται στη Νέα Σμύρνη, απέναντι από τον Δαβίδ των κινέζικων, το εξαιρετικό Mr Dim.

Εμφανισιακά μπορεί να χαρακτηριστεί προσεγμένο στην εντέλεια. Εντυπωσιακή καθαριότητα, σωστές αποστάσεις μεταξύ των τραπεζιών, βιομηχανικές αποχρώσεις, ανάλαφρες στο μάτι, απαλή μουσική ταιριαστή με το ύφος ενός χαλαρού ρεστοράν και ανοιχτή κουζίνα.

Ωστόσο, η διάπλατα ανοιχτή (και θεόρατη) κουζίνα, η οποία έχει, σχεδόν, όση έκταση έχει η σάλα με τα τραπέζια, καθώς και το γεγονός ότι ο χώρος είναι ενιαίος και χωρίζεται με "απλά" μέσα, μπορεί να σας δημιουργήσουν μια αίσθηση του ελαφρώς προκάτ. Οπότε το 2,5/4 είναι ο πιο τίμιος βαθμός στη συγκεκριμένη κατηγορία.

Το μεγάλο κεφάλαιο στο Fratelli είναι η εξυπηρέτηση. Τα έχει όλα. Φοβερή ευγένεια, ενδιαφέρον, γνώση του αντικειμένου, όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα. Η ευγενική σερβιτόρα με το "Μ" στην κεφαλή, ήταν άψογη στα καθήκοντά της, ενώ, και ο συμπαθής κύριος που (μάλλον) τρέχει το μαγαζί ήταν εξαιρετικός απέναντι μας. Αξίζει να τονιστεί ότι σε μία, άσχετη με τη δουλειά τους, απαίτησή μας (ρωτήσαμε σχετικά με την ύπαρξη κοντινού φαρμακείου), ο συγκεκριμένος κύριος, αντί να απαντήσει ότι δεν το γνωρίζει, προθυμοποιήθηκε να το googlάρει για να μας ενημερώσει με ακρίβεια. Ενώ, και δεύτερη "παράλογη" και αστεία απαίτησή μας (να μας φέρουν ένα μπολ με ατμιστό νερό και πιπέρι), ικανοποιήθηκε. Ήμασταν, λίγο, όπως στο "Πλάκα Κάνεις" του Αντένα που ζητούσαν τρελά πράγματα από τους σερβιτόρους. Αυτοί, όμως, εκεί, ανταπεξήλθαν σε όλα. Εύγε!

Το μενού στο Fratelli δεν έχει πολλές διαφορετικές επιλογές, όμως, έχει αρκετές επιλογές. Δεν έπαθα εγκεφαλικό, απλώς θέλω να πω ότι έχει λίγα είδη πιάτων σε πολύ καλή ποικιλία. Βασίζεται, κυρίως, στο κλασσικό τρίπτυχο: σαλάτες, ζυμαρικά/ριζότο και πίτσες (κοντά στις 50 επιλογές συνολικά). Έχει, επίσης, λίγα ορεκτικά (κυρίως φοκάτσια και μπρουσκέτες), μερικά μπέργκερ και κάποια κρεατικά (γύρω στις 20 επιλογές συνολικά).

Εμείς, δύο άτομα, κινηθήκαμε στα πιο "βασικά".

Ξεκινήσαμε με μία σαλάτα Di Manzo (8,9€) με μοσχαρίσιο φιλέτο, πατάτες μωρό (baby), σπαράγγια, μανιτάρια πλευρώτους, ρόκα, παρμεζάνα και σως tartar. Το φιλέτο ήταν νόστιμο αν και δεν κόλλαγε, ιδιαίτερα, με τα υπόλοιπα συστατικά. Η σαλάτα ήταν εξαιρετικά ανακατεμένη και είχε πολύ καλή γεύση. Όχι κορυφαία, ωστόσο δεν παύει να αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή που δεν θα απογοητεύσει εύκολα (3,5/4).

Συνεχίσαμε με τις Penne Con Pollo e Moscato D'Asti (8,9€). Πένες με ροζ κρέμα πάπρικας, κοτόπουλο, τρίχρωμες πιπεριές, εστραγκόν, σβησμένα με τον αγαπημένο αφρώδη οίνο. Χειροποίητες πένες, λίγο πιο μικρές από το συνηθισμένο, αρκετά al dente (ήθελαν 14,3" παραπάνω), με live τρίψιμο τυριού. Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, επιβεβαιώθηκε η άποψή μου, ότι βρίσκω το κοτόπουλο αταίριαστο με τα ζυμαρικά και τις πίτσες, σε σύγκριση με τα υπόλοιπα κρέατα/αλλαντικά. Useless. Η ροζ σάλτσα, από την άλλη πλευρά, ήταν απίθανη και ανέβαζε τη γεύση στον Θεό. Γευστικότατο πιάτο που προτείνεται, εύκολα, για κάθε παραγγελία. Αν, μάλιστα, σας αρέσει ο συνδυασμός κοτόπουλου με ζυμαρικά, θα ξετρελαθείτε (3,5/4).

Κλείσαμε τον κύκλο των "κυρίως", έχοντας χορτάσει πλήρως, με την πίτσα Prosciutto e Tartufo (13,6€). Ανοίγω παρένθεση για να πω ότι οι πίτσες προσφέρονται σε μεσαίο (30cm) και μεγάλο μέγεθος (40cm). Υπάρχουν δύο τύποι ζύμης, η κλασική και η λεπτή. Οι πιο πολλές είναι με κλασική. Δοκιμάσαμε την κλασική η οποία θυμίζει, περισσότερο, την ψωμένια "Αφράτη" των γνωστών αλυσίδων, παρά την "Ιταλική". Η ψωμένια αίσθηση, αποτελεί και το μόνο μειονέκτημα της πίτσας που δοκιμάσαμε. Κατά τα άλλα ήταν πλούσια στην ποσότητα των υλικών της (περιείχε πάστα μαύρης τρούφας, προσούτο, μοτσαρέλα, ντοματίνια, ρόκα και σταγόνες από λάδι τρούφας), και ιδιαίτερα γευστική. Η τρούφα σου έσπαγε τη μύτη από το πρώτο δευτερόλεπτο. Οι "σταγόνες λαδιού τρούφας", βέβαια, μάλλον είχαν ενσταλαχθεί στο μέσον της πίτσας, καθώς οι κεντρικές μπουκιές ήταν σημαντικά πιο εύγευστες από εκείνες κοντά στο "στεφάνι". Θα ήταν προτιμότερο να υπήρχε λάδι τρούφας σε περισσότερα σημεία της πίτσας (3,5/4).

Είχαμε σκάσει πραγματικά, αλλά είχαμε μπανίσει εξ αρχής, το γλυκό καλτσόνε (4€) και θα ήταν αμαρτία να φύγουμε χωρίς αυτό στο στομάχι μας. Είχε εξαιρετική ζύμη, γέμιση φουντουκοσοκολάτας, αλλά και πλούσια πραλίνα από πάνω. Η γενικότερη γευστική αίσθηση, του συγκεκριμένου γλυκού, ήταν ολόιδια με αυτήν μιας κρέπας. Οπότε, μια ιδέα θα ήταν να δίνεται η δυνατότητα να συνοδευτεί με μπανάνα ή φράουλα (εντός ή εκτός του καλτσόνε) ή κάποιο άλλο φρούτο/υλικό για περισσότερη γευστική εξατομίκευση. Θα μιλούσαμε για απογείωση (4/4 και χωρίς αυτά).

Ήπιαμε νεράκι από κανάτα και λευκό κρασί, ατομικό, σε μίνι μπουκαλάκι “Κτήμα Μουσών 9” (3,7€ το ένα, για κάθε άτομο). Και τα δύο τα σέρβιρε η "Μ" με ευγένεια στα ποτήρια μας. Μαζί με το λογαριασμό ήρθε κέρασμα παγωμένου και "δυνατού" limoncello.

Όλα, όσα φάγαμε και ήπιαμε στο Fratelli, μας ικανοποίησαν από πολύ ως πάρα πολύ. Η γεύση παίρνει ξεκάθαρα 3,5/4. Με καλύτερη ζύμη πίτσας θα πήγαινε στο καθαρό τεσσάρι.

Μπικικίνι time: με φθηνό κρασάκι και μια πλήρη παραγγελία το κόστος μπορεί να κυμανθεί μεταξύ 17€ και 23€ κατ' άτομο, όσον αφορά σε γευματισμό δύο ατόμων (στα περισσότερα άτομα, κλασσικά, το ποσό πέφτει). Στην περίπτωσή μας, με 21,4€ το άτομο, φύγαμε σκασμένοι και ποτισμένοι!

Τι συμπέρασμα να χρειάζεται μετά από αυτά? Εξαιρετικές γεύσεις, κουζίνα εστιασμένη σε αυτό που προσφέρει, απίθανη εξυπηρέτηση, μια χαρά χώρος, αν κι όχι κάτι που θα σας μείνει χαραγμένο στη μνήμη, και συνηθισμένη, για το είδος της κουζίνας, τιμολόγηση.

Μάδησα την πίτσα τους και κατέληξα. Με Fratelli. Είναι ξεκάθαρο.

06 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

• Αν είσαι φοιτητής, μένεις κεντρονότια και θες να νιώθεις-αποκαλείσαι έστω και 1% εναλλακτικός, τότε σίγουρα ξέρεις τον Κροκόδειλο. Αν δεν τον ξέρεις τότε πρέπει να τον μάθεις.

• Αν δεν είσαι φοιτητής, μα σου αρέσει η αίσθηση της εναλλακτικότητας και της χαλαρής διάθεσης στις εξόδους σου, τότε διάβασε προσεκτικά παρακάτω για να αποφασίσεις αν θα πας.

• Αν σιχαίνεσαι τους “ψευτοεναλλακτικούς” τύπους, όπως τους αποκαλείς, τότε μη χαλάς τα μάτια σου άλλο για τον Κροκόδειλο, scrollαρε στην επόμενη κριτική.

Γιατί ο Κροκόδειλος αυτό βγάζει και πρακτικά αυτό είναι. Είναι το μέρος με τη χαλαρή διακόσμηση και την παιχνιδιάρικη αίσθηση που θες για να ξεγνοιάσεις. Έχει το απροσποίητο και ανέμελο ύφος που έχουν πιο νεανικά μαγαζιά. Αν ήταν κοντά σε κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα θα ήταν συνέχεια γεμάτος από φοιτητές. Το πρωί θα έπιναν τον καφέ τους, στα 2-3€, το μεσημέρι θα έκαναν μια βόλτα από τη σχολή για κάνα tichu και το βράδυ θα πήγαιναν Κροκόδειλο για τα κρασάκια τους (από 4€ το μισόλιτρο), ίσως και κάνα μεζέ (18 πιάτα, όλα 4-7€).

Επειδή όμως δεν είναι κοντά σε κάποια σχολή, έχει άτομα όλων των ηλικιών. Και για τον ίδιο λόγο, ότι φας και ότι πιεις, δεν θα απευθύνεται, από άποψη ποιότητας, σε φοιτητές (όλοι ξέρουμε πόσο ποιοτικά είναι τα μαγαζιά που απευθύνονται κυρίως σε φοιτητόκοσμο).

Και ξέρεις κάτι? Στο φαγητό δεν είναι Κροκόδειλος. Είναι Κροκόθρασυς, όπως κάποτε είχε πει ένας φοβερός ταξιτζής. Τολμάει. Από τα 18 πιάτα του, μόνο τέσσερα, άντε πέντε, μπορούν να χαρακτηριστούν συνηθισμένα. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην κατηγορία “θέλω να το δοκιμάσω αυτό”.

Η εκτέλεσή τους είναι αρκετά καλή, μα από τα περισσότερα ίσως να περίμενες και κάτι παραπάνω, διαβάζοντας την ιδιαίτερη περιγραφή τους στο μενού. Για παράδειγμα, η “Φακοσαλάτα με καπνιστό μπέικον, λάδι τρούφας και τηγανητό αυγό” ήταν καλή, άξιζε για 3/4 εύκολα, όμως από την περιγραφή της δεν περιμένεις ένα 4/4? Κάτι απόλυτα εξαιρετικό?

Από τα άπειρα πιάτα, που δοκιμάσαμε στην επίσκεψή μας, το μόνο που θυμάμαι ως κακοεκτελεσμένο, ήταν το “Μπριζολάκι μαριναρισμένο σε μουστάρδα στο τηγάνι με καραμελωμένο πράσο και μπέικον”. Δεν έφυγε λίγο σάλιο και για αυτό? Κι όμως, αυτό το πιάτο ήταν απογοητευτικό. Το κρέας ήταν μέτριας ποιότητας και η συνταγή κακής. Αντιπροτείνεται.

Από την άλλη, υπήρχαν και τα εντυπωσιακά πιάτα. Το κορυφαίο όλων, ήταν με διαφορά οι πολύχρωμες πένες με καβουρμά. Ένα απίθανο πιάτο, το οποίο θα αρέσει σε όσους αγαπούν καβουρμά, αλλά και σε όσους τον αποφεύγουν, καθώς στερείται της έντονης μυρωδιάς του. Ελαφρώς αλμυρούτσικο και βαρέως γευστικότατο. Απαραίτητο για κάθε παραγγελία. Για τη θέση του δεύτερου καλύτερου πιάτου πάλεψαν οι κεφτέδες ΜΕ πλιγούρι ΚΑΙ γιαούρτι με την τηγανιά φιλέτο κοτόπουλο με μυρωδικά και πουρέ γλυκοπατάτας. Οι πρώτοι, τρεις στον αριθμό, σε μέγεθος μικρών μπιφτεκιών, ήταν ιδιαίτερα γευστικοί και σε συνδυασμό με το γιαούρτι γίνονταν ακόμη καλύτεροι. Το δε κοτόπουλο, είχε το ατού του απίθανου πουρέ, ο οποίος σε συνδυασμό με το ζουμερό φιλέτο, ήταν χάρμα γευστικών καλύκων.

Το γεύμα σου θα συνοδεύσει κανατίσιο νεράκι, προζυμένιο ψωμάκι και σέρβις με φοιτητική αίσθηση. Δηλαδή χωρίς κέρασμα και χωρίς πολλές ανέσεις. Για παράδειγμα, αν δεν ζητήσεις πιάτα, μάλλον θα πρέπει να φας “από μέσα” κάθε τι που θα έρχεται. Το αλκοόλ που σερβίρει, ωστόσο, ευτυχώς, δεν είναι μόνο για φοιτητές. Το ροζέ ημίγλυκο που δοκιμάσαμε ήταν από τα αρκετά καλά (5€/500ml).

Μπικικίνι time: Για να χορτάσεις δεν θα δώσεις πολλά, όπως αν ήσουν φοιτητής. Με ένα δεκάρικο και κάτι ψιλά, πετυχαίνεις αρκετά καλό κορεσμό και έπειτα, όσο πιεις. Υπολόγισε γύρω στα 13-15€ ή και λίγο παραπάνω αν είσαι αρκετά πεινασμένος και διψασμένος.

Συμπαθής χώρος, εναλλακτικότητα, πειραματικά πιάτα και χαμηλές τιμές συνθέτουν το πάζλ των δυνατών χαρακτηριστικών του συγκεκριμένου ερπετού. Μαγαζιού, συγνώμη. Αν μένεις στου διαόλου τη μάνα, όχι, μην κάνεις το ταξίδι. Αν, όμως, μένεις στις γύρω περιοχές ή απλώς βρεθείς στα πέριξ, μια νύχτα στον Κροκόδειλο δεν θα σε απογοητεύσει.

Ξέρεις, πλέον, αν ο Κροκόδειλος είναι του γούστου σου. Ξέρεις, ακόμη, ποιο πιάτο να αποφύγεις και ποιο να πάρεις διπλή μερίδα.

05 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

ΠΡΟΣΟΧΗ!

ΚΙΝΔΥΝΟΣ!

Μεγάλη αναστάτωση έχει προκληθεί το τελευταίο διάστημα στον γευσιγνωστικό χώρο, από φωτογραφίες που έχουν διαρρεύσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (fb page και άλλες διαδικτυακές σελίδες) στις οποίες απεικονίζονται οι λαχταριστές λιχουδιές που δημιουργούνται στο μεζεδοπωλείο “ΠΥΡΟΛΙΚΙ”, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή του Κεραμεικού.

Οι φωτογραφίες είναι ιδιαίτερα δελεαστικές και ήδη αρκετοί πολίτες έχουν υπάρξει θύματά τους. Τα πιάτα φαίνονται προσεγμένα και λαχταριστά. Η γεύση τους, όμως, απέχει παρασάγγας από αυτό που προμηνύει η παρουσίασή τους.

Για παράδειγμα, το Στριφτούδι με μανιτάρια, τρούφα και λάδι τρούφας (8€) θα διεκδικούσε, εύκολα, το πρώτο βραβείο στην κατηγορία “Απόλυτη Απογοήτευση”, σε διαγωνισμό φαγητού. Είναι, αν όχι το πρώτο, σίγουρα, ένα από τα λίγα πιάτα στον πλανήτη που, ενώ περιέχουν τρούφα, έχουν τόσο κακή γεύση. Μείνετε μακριά του! Επίσης, η όμορφη περιγραφή και παρουσίαση του Αρχαιοελληνικού Μοσχαριού (μοσχάρι με καρότο, κολοκύθι, σουσάμι, αρωματικό βούτυρο, οξύμελο και πουρέ καρότου-πατάτας, στα 9€), είναι απόλυτα παραπλανητική γευστικά. Το ίδιο ισχύει για την πλειοψηφία των πιάτων που θα προσφερθούν στον επισκέπτη. Και όχι μόνο των πιάτων, αλλά και των υπόλοιπων ειδών. Όπως το ημίγλυκο κρασί που προσφέρεται και είναι ξινισμένο. Μακριά κι απ’ αυτό. Ή, τουλάχιστον, ας το προσφέρουν ως ημίξινο.

Χαρακτηριστικό γεγονός αποτελεί ότι έχει δημιουργηθεί διαδικτυακό Forum, στο οποίο συζητούν οι άνθρωποι που έχουν επισκεφθεί το συγκεκριμένο εστιατόριο, συγκρίνοντας τις εμπειρίες τους, για να βρεθεί αυτός που είχε τη χειρότερη. Ατάκες που έχουν ειπωθεί, μεταξύ άλλων, είναι: “Νόμιζα πάω στον Μποτρίνι, Παναγιά μου τι οδύνη! ”, “Πυρπολίκι που του χρειάζεται”, “Πρώτη φορά έκλαψα τη μπουκιά μου πιο πολύ από τα λεφτά μου”, “Ο Τσακ Νόρις πήγε στο Πυρολίκι και έφυγε ικανοποιημένος” και “Μη με πας Πυρολίκι, τ’ ακούς? Σε καντίνα ας με πας”.

Προσέξτε, επίσης, τον, επιμελώς ατημέλητο, χώρο του Πυρολικίου. Είναι η καραμέλα που σας έλεγε η μαμά σας να μην πάρετε ποτέ από ξένους, όταν πηγαίνατε σχολείο. Είναι γουστόζικος και φιλικός προς τον επισκέπτη. Έχει και "κήπο-αυλή" στην πίσω πλευρά του μαγαζιού, ενώ στον πάνω όροφο, που είναι οι τουαλέτες, ίσως βρείτε κάποια μικρή καλλιτεχνική έκθεση και "κολλήσετε" για λίγα λεπτά. Προσοχή! Όλες αυτές οι μέθοδοι μπορούν να σας οδηγήσουν στο να δοκιμάσετε αυτά τα μέτρια πιάτα. Δεν το θέλετε.

Προσέξτε και το μπέρδεμα στο οικονομικό κομμάτι. Από τη μία πλευρά, στη διαδικτυακή σελίδα τους αναφέρουν τιμές προ 3ετίας, οι οποίες, πλέον, είναι κατά πολύ αυξημένες – παραμένουν, όμως, σε λογικά πλαίσια για μεζεδοπωλείο και έτσι ο κίνδυνος παραπλάνησης και άλλων ανθρώπων διατηρείται υψηλός. Από την άλλη, δεν το έχουν πολύ με τα μαθηματικά και μπορεί να μπερδευτούν στο τελικό νούμερο που θα σας ανακοινώσουν, σχετικά με το κόστος της επίσκεψής σας (το λάθος θα διορθωθεί, φυσικά, αν το προσέξετε και τους το πείτε).

Εν κατακλείδι, το Πυρολίκι είναι επικίνδυνο. Διότι είναι μέτριο. Οι γεύσεις είναι μέτριες και τείνουν στο κακές, η εξυπηρέτηση είναι ουδέτερη, χωρίς κέρασμα, ενώ υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει κάνα λάθος στο λογαριασμό και να μπερδευτείτε, ενώ το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι ο ευχάριστος εναλλακτικός χώρος. Άντε, και οι εντυπωσιακές φωτογραφίες που μπορούν εύκολα να κάνουν κάποιον να χαμογελάσει-ερεθιστεί, όσο χαζεύει τα πιάτα τους από τον υπολογιστή του.

Το Υπουργείο Προστασίας του Καλοφαγά προειδοποιεί:

* Εάν βρεθείτε κατά λάθος έξω από το Πυρολίκι, απομακρυνθείτε άμεσα από αυτό.

* Εάν γνωρίζετε την τοποθεσία του, διατηρείτε πάντα απόσταση ασφαλείας (τουλάχιστον 150 μέτρα).

* Εάν δείτε τις λαχταριστές φωτογραφίες του, κάπου στο διαδίκτυο, μη βγείτε από το σπίτι σας εκείνο το βράδυ. Μείνετε μέσα και φτιάξτε κάτι μόνοι σας. Μαγειρεύετε καλύτερα. Ακόμα κι αν ξέρετε να φτιάχνετε μόνο τοστ.

ΥΓ. Μη δείτε τις φωτογραφίες. Μην ψάξετε για αυτές. Μην πείτε "Έλα μωρέ πόσο κακό μπορεί να είναι? Φαίνεται λαχταριστό, ας το δοκιμάσω να κρίνω μόνος μου". Μπορεί να είναι αρκετά κακό. Και θα είναι.

Έχετε προειδοποιηθεί.

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ