Loader

Vaggg

Κριτικές: 120
Μέλος από: Νοε 2016

Εμφάνιση:

21 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Α ρε καταραμένο μάστερσεφ.

Μας έμαθες τα γκουρμέ, τα φιούζιον, τα μοριακά. Μας έμαθες τις τεχνικές και τα μισελέν.

Γιατί όμως?

Για να ψάχνουμε και εμείς τέτοια και να απογοητευόμαστε?

Γιατί εγώ στην κουτσίνα απογοητεύτηκα. Προτείνεται, λέει, από τον Michelin guide. Άρα περιμένεις κάτι, τουλάχιστον, πολύ καλό.

Η τοποθεσία του αρκεί για να προϊδεάσει κάποιον: Θησείο, οδός Αδριανού. Πιο τουριστικά πεθαίνεις.

Παρασημοφορήθηκε όμως, άρα ίσως αξίζει, σωστά?

Ας τα δούμε με τη σειρά.

Χώρος: θα μπορούσε να πάρει 4/4, γιατί αφενός βρίσκεται σε πολύ καλή τοποθεσία βλέποντας Ακρόπολη, αφετέρου είναι μοντέρνος και προσεγμένος. Όμως έχανε σε καθαριότητα και σε “ψυχή”, διακοσμητικά.

Εξυπηρέτηση: θα μπορούσε να πάρει 4/4, καθώς ήταν σούπερ ευγενική και περιποιητική. Όμως ήταν πιο αργή και από το ριπλέι. Ακόμη και όταν ζητούσες κάτι για 2η ή 3η φορά.

Φαγητό: και αυτό θα μπορούσε να πάρει 4/4. Αν πετύχαιναν όλα τα πειράματα και αν η ποιότητα της πρώτης ύλης (ή το μαγείρεμά της) ήταν καλύτερου επιπέδου.

Ενδιαμεσόγραφο: το γεύμα μας ήταν προϊόν φιξ μενού, άρα δεν θα μιλήσουμε για το κόστος σε αυτή την κριτική. Συγνώμη για αυτό.

Η έναρξη έγινε με συμπαθητικά ζεστά ψωμάκια με λάδι και ελιές. Ένα γκουρμεδοϊδιαίτερο ντιπ θα ήταν προτιμότερο. Αγκαζέ με αυτά, μπόλικα εμφιαλωμένα νερά για την μεγάλη μας παρέα.

Κατόπιν ήρθαν:

Τυρομπαλάκια με γέμιση μους φέτας, φιστικιού, λιαστής ντομάτας και ελιών με σος ροδιού. Νόστιμα μεν, με αταίριαστη σος δε. Πολύ μαλακά, έλειψε η αίσθηση της πηγαίας τηγανητής τραγανότητας. Ήταν ένα τολμηρό πείραμα, το οποίο αν πετύχαινε στο 100% θα δικαιούταν τον τέλειο βαθμό (3/4).

Σαλάτα με πρασινάδες, τοματίνια, ξινοτύρι και κρουτόν. Μεγάλο μέγεθος, αλλά γευστικά απέχει πολύ από το να σε κάνει να θες να την ξαναπάρεις (2/4).

Φάβα με μανιτάρια, σπανάκι και παρμεζάνα. Αυτή τη φορά το πείραμα πέτυχε. Βελούδινη η φάβα και σούπερ ο συνδυασμός με τα μανιτάρια. Με λίγα λόγια ένα ορεκτικό που αξίζει να το δοκιμάσετε (3,5/4).

Επόμενο πείραμα το χοιρινό ψημένο για 12 ώρες, με ανανά και πουρέ γλυκοπατάτας. Αυτό μισοπέτυχε. Πέτυχε στο συνδυασμό του ανανά με το κρέας, ο οποίος ήταν εξαιρετικός. Πέτυχε και στον νόστιμο πουρέ. Απέτυχε στο ψήσιμο του κρέατος. Μαλακό ανά σημεία, καμένο σε άλλα. Μισοπέτυχε και στη συνολική αίσθηση. Ήταν νόστιμο μεν, μα φοβερός αχταρμάς γεύσεων δε (σχεδόν 3/4).

Παπαρδέλες με τρούφα, μανιτάρια και ξηρούς καρπούς. Η μυρωδιά τους έσπαγε μύτες ως όφειλε. Η γεύση τους ήταν επίσης από αρκετά ως πολύ καλή. Η ποσότητα σούπερ. Το βράσιμο τους όμως ήταν κλάφτα Χαράλαμπε. Ήταν τόσο πολλές σε ποσότητα και με τέτοιο τρόπο μαγειρεμένες οι παπαρδέλες, που ενώ οι πάνω ήταν τέλειες, οι από κάτω στρώσεις ήταν απόλυτα νια-νια. Γι’ αυτό και κανείς δεν έτρωγε περισσότερες από τις μισές. Μόλις έφευγαν οι πάνω, οι καλές, άλλαζες πιάτο. Διαφορετικός τύπος ζυμαρικών ή λιγότερος χρόνος βρασίματος είναι πιθανότατα δύο εύκολες λύσεις σε αυτό το πρόβλημα (3,5/4 για τη γεύση, 1,5/4 για την εκτέλεση).

Γλυκό. Διάβασα κάτι για αρμενοβίλ, σοκολάτα γκανάς, καραμελώματα κλπ. Στην πραγματικότητα ήταν δύο μπάλες παγωτού με γεύση που βανίλιζε, με λιωμένη σοκολάτα από πάνω και φιλέ αμυγδάλου. Το παγωτό σε σημεία ήταν νόστιμο και του πήγαινε η σοκολάτα. Το αμύγδαλο ήταν περιττό. Αν ψάχνετε κάτι γκουρμέ, αυτό δεν είναι πάντως (2,5/4).

Πόσα δώσαμε δεν ξέρω, όμως με βάση το κόστος που φαίνεται να έχουν τα πιάτα και από άλλες κριτικές, δεν τα αξίζει και τόσο τα λεφτά του.

Αυτό που μας έλειψε είναι η κορυφαία ποιότητα πρώτης ύλης (απαιτείται όταν μιλάμε για Michelin guide) και η επιτυχία στους συνδυασμούς των γεύσεων. Τόλμη υπάρχει, χώρος καλός υπάρχει, σέρβις επαρκές υπάρχει. Ας πιεί και καναν καφέ όμως για να αντιδρά λίγο πιο γρήγορα. Είναι μεγάλο φάουλ να υπάρχει αναμονή μισαώρου ανάμεσα σε 2 πιάτα ενός σετ μενού, ενώ για άλλα η αναμονή μπορεί να ήταν 5 λεπτά.

Ίσως του έδινα μια δεύτερη ευκαιρία, όμως όχι μέχρι να διορθωθούν οι σοβαρές παραπάνω αστοχίες.

Α ρε μάστερσεφ, μας κακόμαθες.

11 Σεπ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Αυτό το μαγαζί είναι φτιαγμένο για λίγους.

Πολύ λίγους.

Και έτσι πρέπει να μείνει.

Αλλά του αξίζει μια κριτική. Λίγες αράδες. Είναι κρίμα κάνεις να μην μιλάει γι' αυτό.

“Κανείς”, από τους λίγους ε?

Τι μαγαζί είναι αυτό? Για ποιους είναι? Θα ρωτήσετε…

Είναι ένα μαγαζί που δίνει αγάπη. Αγάπη μόνο και τίποτα άλλο. Σε λίγους. Σε αυτούς τους λίγους που δεν θα ζητήσουν τίποτα παραπάνω.

Σε αυτούς που δεν θα ζητήσουν εκλεπτυσμένους χώρους, μεγάλες επενδύσεις και ακριβά σερβίτσια. Σε αυτούς που θα απολαύσουν έναν κήπο που θυμίζει την αυλή του σπιτιού τους, στο χωριό τους. Με καρέκλες σκηνοθέτη, χαλίκι στο πάτωμα και μπόλικο πράσινο τριγύρω. Με γατόσκυλα να αράζουν στα πέριξ (να μην ενοχλούν όμως).

Σε αυτούς που θα συμβιβαστούν με την απόλυτα παππουδοκαφενεδίστικη χειμερινή όψη του (τον εσωτερικό χώρο που είναι ένα σκέτο ασχημούλικο καφενείο). Αν την αντέχουν θα το επισκέπτονται όλο τον χρόνο, αλλιώς μονάχα στην καλοκαιρία.

Σε αυτούς που δεν “απαιτούν” από την εξυπηρέτηση. Που εκτιμούν την αυθεντικότητα και την αληθινά καλή διάθεση. Που θα δείξουν την κατανόηση που απαιτείται όταν συνειδητοποιήσουν ότι το μαγαζί το τρέχει ένας άνθρωπος μόνος του. Που δεν θα πειραχτούν όταν καθίσουν και κάνει 10-15 λεπτά να έρθει κάποιος στο τραπέζι τους. Που δεν θα ενοχληθούν όταν θα σκάσουν κάποια πιάτα στο τραπέζι χωρίς να τα έχουν ζητήσει, αλλά θα απολαύσουν την εξυπηρέτηση αφήνοντας την στα χέρια του ειδικού. Που θα είναι δεκτικοί στο να τους προσφερθεί μπύρα, ενώ σκεφτόντουσαν να πιουν κρασί. Σε αυτούς που δεν θα ξινίσουν στις καθυστερήσεις, αλλά θα είναι χαλαροί σαν Ικαριώτες.

Σε αυτούς που θα αντέξουν να μην δουν το μενού, για να τσεκάρουν τις τιμές, την πρώτη φορά. Μόνο για τότε θα είναι πρόβλημα, καθώς μόλις μπουν στο κλίμα, δεν θα τους ξαναπασχολήσει τίποτα σε καμία από τις επόμενες επισκέψεις τους. Ούτε το τι θα διαλέξουν να φάνε, ούτε οι τιμές.

Δεν θα τους νοιάξει το φαγητό, καθώς θα ξέρουν πως ότι φάνε θα είναι διαλεχτό και με μεράκι φτιαγμένο. Αν υπάρχει καλή σαρδέλα στην ψαραγορά ο Αλέξανδρος θα έχει να προσφέρει, ενώ αν δεν έχει βρει καλή, ατυχήσατε. Το ίδιο και στα υπόλοιπα. Εκπτώσεις κάνει μόνο στις τιμές.

Το γεύμα ξεκινάει με 2-3 πιάτα που προσγειώνονται στάνταρ στο τραπέζι. Σε εμάς ήταν σπιτική τυροκαυτερή, γραβιέρα και υπερζουμερές ντομάτες γεμιστές με κάπαρη.

Η συνέχεια εξαρτάται, όπως ειπώθηκε πιο πάνω, από τη σοδειά της μέρας. Πχ εμείς δοκιμάσαμε νοστιμότατο γαμοπίλαφο με τοπ γίδα βραστή, χωρίς έξτρα λίπη, εξαιρετικές σπιτικές πατάτες τηγανητές με τριμμένο τυρί και φιλετάκια προβατίνας πολύ δυνατού επιπέδου, με την τσιχλότητα τους να κινείται μαεστρικά ανάμεσα στο τρυφερό και το προβατινίσιο. Δοκιμάσαμε και πολύ νόστιμες σαρδέλες, για να τα μπλέξουμε ως μοντέρνοι τύποι.

Το φαγητό στη Στέρνα είναι σπιτικό, με αληθινό μεράκι, χωρίς κακές παρτίδες. Ο Αλέξανδρος δεν είναι master chef να παίζει με τις υφές και τα chutneys, βάζει όμως στο φαΐ το μεράκι που θυμόμαστε να έχουν τα φαγητά της γιαγιάς μας. Αυτό το μεράκι που κάνει ένα απλό, παραδοσιακό πιάτο να σε εθίζει (Γεύση για 3,5/4).

Στο ποτό, μπορεί κάποιος να κινηθεί ανάμεσα σε μπύρα, κρασί και καθαρή ρακή.

Όσο για τις τιμές. Το αφήνω σαν έκπληξη.

Όποιος σκοπεύει να ζητήσει έστω και κάτι παραπάνω από τη Στέρνα, θα φύγει τρέχοντας μόλις τη δει. Να το ξέρετε.

Όποιος πάει για όλα τα προηγούμενα, όμως, θα την κάνει στέκι. Δεν γίνεται αλλιώς.

Από τα χιλιάδες Παραδοσιακά στέκια της Αθήνας, η Στέρνα είναι, πανεύκολα, στο Τop 3, ίσως και στην κορυφή.

Αν μένετε κοντά ή έστω όχι πολύ μακριά, πάρτε ένα τηλ για τραπέζι, ντυθείτε χαλαρά και αφεθείτε να νιώσετε, πραγματικά, εκτός Αθήνας, σαν μια καλοκαιρινή-φθινοπωρινή νύχτα στο χωριό σας.

ΥΓ. Πολλά δεν είπα, που θα άξιζαν να ειπωθούν. Ας μείνει και τίποτα για εκείνη τη στιγμή.

28 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στον πηγαιμό για τη Σαρωνίδ...

Μισό. Να κάνουμε μια παύση εδώ. Γιατί να πας στη Σαρωνίδα καλοκαιριάτικα? Εύκολη η απάντηση, θα πείτε, για μπανάρα!

Να κάνω την ερώτηση, όμως, με περισσότερη σαφήνεια. Γιατί να πας φέτος στη Σαρωνίδα, μετά από αυτά που έγιναν? Αναφέρομαι φυσικά στην Αγία Ζώνη (ναυάγιο, πετρέλαια, μαζούτ κλπ). Πολύ off topic για να το αναπτύξουμε σε μια κριτική, όμως αξίζει να αναφερθεί ότι οι Σαρωνιδιώτες και οι Αναβυσσιώτες φέτος κάνουν μπάνιο από το Θυμάρι και πιο πέρα μόνο. Οι περισσότεροι τουλάχιστον.

Αν, λοιπόν, πας Θυμάρι για μπάνιο ή επίσκεψη στη θεία σου στη Σαρωνίδα και, φυσικά, δεν θες να σε ταΐσει γιατί έχει 16 βαθμούς μυωπία και άνοια, τότε να πας να φας στο Meet Meat. Ένα μαγαζί που έχει τίτλο κρεατάδικου, μα αυτοχαρακτηρίζεται πολίτικη κουζίνα. Τελικά, τα σπάει στα κρέατά του.

Καταρχάς, να σημειωθεί εξαρχής ότι το Meet Meat δεν είναι πολύ θελτικό στο μάτι. Είναι πολύ μεγάλο, πολύ καθαρό και προσεγμένο, όμως είναι και αρκετά άδειο. Σε κάνει να αναρωτιέσαι “καλά κανείς δεν θέλει να φάει εδώ?”. Επίσης, το χάνει λίγο στην εξυπηρέτηση. Λίγο τα λάθη, λίγο τα μπερδέματα κατά την παραγγελία (όλα κατά λάθος, φαίνεται αυτό από τις μετέπειτα αντιδράσεις), δεν θες και πολύ για να πεις “δεν πάμε να φύγουμε πριν έρθει το φαγητό?”. Αν, όμως, ξεπεράσεις αυτά τα δύο εμπόδια, ανοίγεται ένας νέος κόσμος μπροστά σου. Ο κόσμος των γεύσεων και της εξυπηρετικότητας.

Το μενού του Meet Meat περιλαμβάνει επιλογές για όλα τα γούστα. Έχει γύρω στα 20 μεζεδοπωλίστικα ορεκτικά (3-10€), 6 σαλάτες (6,5-8€), καμιά 10αριά σουβλατζομερίδες (9-12,5€), 7 διαφορετικές επιλογές σε μοσχαροκατάσταση (9,5-35€), συν κάποιες ποικιλίες (22€ και 40€).

Το γεύμα ξεκινάει ιδανικά με ευμεγέθη πιτάκια σουβλατζίδικου (1€ έκαστο). Δεν είναι φθηνά, όμως είναι προτιμότερα από το βαρετό ταβερνόψωμο.

Ιδού τα όσα δοκιμάσαμε στην επίσκεψή μας:

Χαλούμι (6€). Καλή ποσότητα του αγαπημένου Κυπριακού τυριού, σωστά ψημένη, όμως -παραπονάκι- το πιάτο ήρθε χωρίς συνοδευτικό. Ένα πιάτο με σκέτο τυρί, δεν είναι και η καλύτερη δυνατή εικόνα. Βάλτε του κάτι για παρέα. Λίγη ντομάτα ή μια μαρμελάδα ή κάτι βρε αδερφέ (3/4).

Φακοσαλάτα με μαριναρισμένα λαχανικά (6,5€). Τι λαχανικά ήταν αυτά? Καρότο, ντομάτα, αγγούρι, κρεμμύδι, ίσως και άλλα. Αποκάλυψη! Ήταν το βαλσάμικο που ταίριαζε γάντι? Ήταν το μπόνους αυγό με πάπρικα στην κορυφή της σαλάτας? Ήταν το μαρινάρισμα στα λαχανικά? Ακόμη και να είσαι αλλεργικός στις φακές, δεν μπορείς να σταματήσεις να τρως το συγκεκριμένο πιάτο (4/4).

Αυγά μάτια με παστουρμαλί (8,5€). Κλασική ανατολιτικοκατάσταση. Το έχανε όμως λίγο γευστικά, επειδή ο παστουρμάς δεν είχε τόσο έντονη γεύση όσο θα μπορούσε/θέλαμε. Δεν προτείνεται ιδιαίτερα, χωρίς να είναι κακό πιάτο (2,5/4).

Πατάτες τηγανητές (3,5€). Χρυσαφένιες, χωρίς περιττή λαδίλα, έρχονται σε σέσουλα σε ικανοποιητική ποσότητα. Παρότι δείχνουν ετοιματζίδικες, γευστικά είναι μια χαρά. Τα κυρίως δεν συνοδεύονται από πατάτες άρα, κρίνεται απαραίτητη η παραγγελία τους (3/4).

Ποικιλία κρεατικών για 2 άτομα (22€). Μια από τις πιο ιδιαίτερες ποικιλίες που έχεις συναντήσει. Στην όψη δεν σου γεμίζει το μάτι. Έρχεται σε ξύλινη βάση, έχει μόλις τρία διαφορετικά κρέατα, συνοδεύεται μόλις από λίγο ρύζι και έχει παρέα σος γιαουρτιού για λίγες κρεατοβούτες. Όμως! Τα κρέατα που έχει είναι ένα απλό ποίημα. Μαριναρισμένα φιλετάκια από ψαρονέφρι, μαριναρισμένα φιλετάκια κοτόπουλου και μικρά κεμπαπάκια. Το μαρινάρισμα στο κάθε κρέας ήταν εξαιρετικό, το κάθε κομμάτι ήταν απίστευτα ζουμερό και γευστικό ταυτόχρονα. Η ποσότητά τους χωράει βελτίωση, όμως η γεύση τους, πραγματικά, καλύτερη δεν γίνεται (4/4).

Τελευταία, η αποκάλυψη της βραδιάς: η Πικάνια, η οποία σερβίρεται με το κιλό (50€/κιλό). Για όσους δεν τη γνωρίζουν είναι ένα κομμάτι από το μπούτι του μοσχαριού το οποίο φημίζεται για το πόσο τρυφερό και γευστικό είναι. Στο Meet Meat η πικάνια ήταν απίστευτα μαριναρισμένη, με πιπερορίγανη από πάνω, συνοδευόμενη από ψητά λαχανικά, πατάτες baby και γιαουρτοσός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο φίλος μου ο Ιωακειμάκης: ο κλασικός τύπος που υπάρχει σε κάθε παρέα και θα πει την ατάκα “εγώ δεν ξέρω τι είναι αυτό που θέλετε να πάρουμε, αλλά θα δοκιμάσω λίγο”, ο οποίος είναι αυτός που έφαγε το περισσότερο και στο τέλος πίεζε για refill. Αξίζει να ειπωθεί ότι ζητήσαμε μισό κιλό και πραγματικά έμοιαζε να ήρθε η σωστή ποσότητα. Λίγα μαγαζιά προσφέρουν ένα τόσο νόστιμο κρέας με το κιλό, αν είσαι κοντά αξίζει να τους επισκεφθείς μόνο και μόνο για να φας αυτή την υπέροχη πικάνια. Να τονιστεί ότι δεν είναι η medium rare αμερικανιάρικη πικάνια, αλλά μια πιο ελληνική και ταβερνιάρικη πεντανόστιμη εκδοχή της (4/4).

Στο τέλος του γεύματος ήρθε κέρασμα από φρέσκα σιροπιαστά πολίτικα γλυκάκια.

Ήπιαμε βαρελίσιες μπύρες, στα 3,5€ το μισό λίτρο (Kaiser).

Τα παραπάνω μαζί με άφθονες μπύρες μας κόστισαν γύρω στα 20€.

Όταν θα πας, γιατί αξίζει να πας, να πάρεις σίγουρα 100-150γρ πικάνια για τον καθένα, την υπέροχη φακοσαλάτα και να δοκιμάσεις και κάποια ακόμη από τα ζουμερά και γευστικότατα κρεατικά τους. Υπολόγιζε να δώσεις κι εσύ ένα εικοσάρικο για να χορτάσεις φυσιολογικά ή λίγα χρήματα παραπάνω, αν σου αρέσει να φεύγεις από τα μαγαζιά μόνο αφότου λασκάρεις το κουμπί του παντελονιού.

Mην αποθαρρυνθείς αν δεν έχει κόσμο. Είναι πιθανό να συμβεί αυτό. Σε εμένα, καλοκαιρινή Παρασκευή βράδυ, συνέβη. Όμως του έδωσα την ευκαιρία και την άρπαξε από τα μαλλιά. Δώστου την κι εσύ.

23 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Το Ramino είναι ένα “love me or hate me” μαγαζί. Ή, καλύτερα, για να το προσαρμόσουμε σε μια πιο εστιατορική φράση είναι “eat me or beat me”.

Καταρχάς ανήκει στον Όμιλο Καστελόριζο. Κάποιοι ενθουσιάζονται στο άκουσμα του ονόματος, ενώ κάποιοι άλλοι βγάζουν φλύκταινες στην ιδέα της “αλυσίδας” και της συχνής υπερκοστολόγησης που τη συνοδεύει.

Μάλιστα οι φλύκταινες αυξάνονται από το γεγονός ότι είναι το μόνο ιταλικό εστιατόριο του Ομίλου, άρα δεν έχουμε να κάνουμε με μια αλυσίδα που εξειδικεύεται σε μία συγκεκριμένη κουζίνα, ώστε να μπορούμε να περιμένουμε συνεχή βελτίωση και εξέλιξη.

Ο χώρος του είναι κι αυτός eat me or beat me. Σχεδιαστικά ακολουθεί το ύφος της ονομασίας του (στα Ιταλικά rame σημαίνει χαλκός) κι έτσι έχει αποχρώσεις στο χρώμα του χαλκού και αρκετές χάλκινες λεπτομέρειες οι οποίες συνδυάζονται αρμονικά με λίγο πράσινο. Τα καθίσματα δεν είναι και τα πιο βολικά της Γλυφάδας. Όλα καλά ως εδώ. Το beat me, της υπόθεσης, προκύπτει λόγω του αρκετά μικρού μεγέθους του εστιατορίου, το οποίο είναι σε μεγάλο βαθμό καλυμμένο από πλαστικές τζαμαρίες. Κάποιοι θα το βρουν ζεστό και γλυκό, κάποιοι άλλοι όχι αντάξιο του ονόματος “Καστελόριζο”.

Το σέρβις ακολουθεί το ίδιο μοτίβο. Από τη μία έχουμε τους ομοιόμορφα και προσεγμένα ντυμένους σερβιτόρους. Από την άλλη έχουμε το ότι θα σου φέρουν το εμφιαλωμένο νερό χωρίς να το ζητήσεις και, μάλιστα, ίσως σου χρεώσουν ένα ακόμη στο τέλος, ασχέτως αν δεν ήπιες δεύτερο. Από τη μία, επιπλέον, έχουμε το ότι θα σου γεμίσουν το ποτήρι με ευλάβεια και στυλ, όντας, ταυτόχρονα, όσο ευγενικοί θέλεις. Από την άλλη μπορεί και να περάσεις κάμποση ώρα με άδειο ποτήρι, μέχρι να δουν ότι χρειάζεσαι refill. Από τη μια στο τέλος θα σε κεράσουν το κατιτί, ενώ από την άλλη, δεν αποκλείεται να κάνουν λάθη στην απόδειξη ή να σου φέρουν άλλο πιάτο αντί αυτού που παρήγγειλες. Φυσικά, θα είναι πρόθυμοι να διορθώσουν το λάθος τους, αλλά δεν θα σε ταράξουν και στις συγνώμες.

Το φαγητό είναι και αυτό eat me or beat me. Το μενού περιλαμβάνει ορεκτικά, σαλάτες, πίτσες, ζυμαρικά, ριζότο και κρεατικά. Εξαιρουμένων των κρεατικών, τα υπόλοιπα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, κινούνται όλα στην κλίμακα 8,5-13,0€. Δηλαδή, αρκετά για τα πρώτα πιάτα, συνηθισμένα για τα κυρίως.

Πρώτο eat me or beat me, στο φαγητό: το κουβέρ. Άσπρα και μαύρα ψωμάκια. Eat. Κρύα. Beat. Με (σαν) χειροποίητα κριτσίνια. Eat. Τίγκα στο λάδι. Beat. Συνοδεύονται από yummy ντιπ πέστου βασιλικού με ρικότα και ροζ πεπέρι on top. Eeeeat. Κόστος: 1,8€ κατ’ άτομο. Beeeat.

Δεύτερο: Σαλάτα Caprino με σπανάκι, ρόκα, εσκαρόλ, καραμελωμένα καρύδια, φρούτα του δάσους, κατσικίσιο τυρί, βινεγκρέτ κόκκινων φρούτων (9,5€). Όμορφη παρουσίαση. Eat. Καλή ποιότητα και ποσότητα υλικών. Eat again. Όταν γεύεσαι τη βινεγκρέτ: beat. Ο συνδυασμός της με τα υπόλοιπα υλικά πιο πολύ χαλάει το τελικό αποτέλεσμα, παρά το αναδεικνύει. Καβουρδισμένα καρύδια: τη σώζουν, την ανεβάζουν, την κάνουν ξεχωριστή. Eat.

Τρίτο: Risotto Milanese, με σαφράν και βοδινή ουρά (13€). Ξανά όμορφη παρουσίαση. Eat. Το λίπος στο κρέας αναζητήθηκε, μα τζίφος. Eat. Το σαφρόρυζο ήταν σχετικά πιπεράτο. Eat. Η συνολική γεύση όμως ήταν κάπως μπεδεμένη. Όχι ξεκάθαρο eat, ούτε ξεκάθαρο beat.

Τέταρτο: οι πίτσες. Δοκιμάστηκαν η Αλλαντικών (ζαμπόν, πεπερόνι, προσούτο, πάπρικα, πέστο) και η Corona (πιπεριά, πεπερόνι, ρόκα, porchetta). Και οι δύο στα 12,5€. Ήρθαν σε ψηλή βάση, με ένα γιγαντιαίο τσιμπιδάκι για τα φρύδια (όντως), να τις συνοδεύει για το σερβίρισμα. Eat. Με αρκετά καλή ζύμη. Eat. Με λαδίλα (ευτυχώς όχι πολλή). Beat. Με αρκετά νόστιμη σάλτσα ντομάτας και τυρί. Eat. Με αρκετά καλή ποσότητα υλικών από πάνω. Αξίζουν αρκετά.

Εξαιρέσεις προς επιβεβαίωση του κανόνα:

* Just Beat It: Calamarata, δηλαδή ζυμαρικά με καλαμάρι, γαρίδα, πράσο, μύδια και καυτερή πιπεριά (14,5€). Ζυμαρικά σαν φαρδιές κυλινδρικές ταλιατέλες. Χωρίς αίσθηση καυτερού. Με μέτρια κόκκινη σάλτσα. Χωρίς τα θαλασσινά που χρησιμοποιήθηκαν να δίνουν το παραμικρό στη γεύση. Απλά κοκκινιστά ζυμαρικά. Αν τα αποζητάς θα σου αρέσουν, αν όχι, απόφυγέ τα καλύτερα.

** Just Eat It: Gnocchi Fonduta, ήτοι νιόκι με κρέμα παρμεζάνας, μοσχοκάρυδο και λάδι μαύρης τρούφας (9,5€). Έλα να μιλήσουμε για τρούφα. Έλα να την αναλύσουμε για ώρες. Γιατί αυτό το πιάτο το αξίζει. Αν αγαπάς την τρούφα, μην το χάσεις. Η γεύση είναι έντονη, αρκετά έντονη. Δεν είναι λεπτή. Είναι μια βόμβα για τον ουρανίσκο σου. Αν σου αρέσουν οι εκρήξεις, δοκίμασε αυτά τα νιόκι. Η σάλτσα τους, την πρώτη φορά ήταν βελούδο, τη δεύτερη ένα κλικ πιο σφιχτή. Δεν πειράζει. Η γεύση τους ήταν ακριβώς η ίδια. Εκρηκτική.

Αλκοόλ δεν δοκιμάσαμε για να έχουμε άποψη για το την ποιότητα και το κόστος του. Αρκεστήκαμε στο νεράκι. Την πρώτη φορά τους προλάβαμε στο τσακ να μην μας ανοίξουν εμφιαλωμένο και να φέρουν κανάτα. Τη δεύτερη δεν τα καταφέραμε και καθώς, μάλλον, μας θυμόντουσαν από την πρώτη, έφεραν και δεύτερο εμφιαλωμένο μόλις τελείωσε το πρώτο, το οποίο χρεώθηκε κι ας μην ανοίχθηκε ποτέ. Beat.

Τουλάχιστον μαζί με το τσέκι έρχεται κέρασμα σφηνακίου λιμοντσέλο. Eat.

Ο οικονομικός απολογισμός των επισκέψεών μας ήταν τσουχτερός. Ένα πλήρες γεύμα δύο ατόμων θα πλησιάσει, πιθανώς, τα 30€, κατ’ άτομο, μετά ποτού. Ίσως τα ξεπεράσει κιόλας. Βέβαια, οι μερίδες είναι αρκετά χορταστικές και οι τιμές όχι ιδιαίτερα προσγειωμένες. Αν, λοιπόν, το γεύμα στο Ramino αντιμετωπιστεί περισσότερο σαν τσίμπημα (με 3-4 πιάτα ανά δύο άτομα) θα είναι και πάλι σχετικά χορταστικό, χωρίς να είναι αντίστοιχα υπερκοστολογημένο. Υπολόγισε γύρω στα 20-25€ για μέτριο κορεσμό σε αυτή την περίπτωση.

Εν κατακλείδι, το Ramino είναι eat me or beat me. Τρώγεται στις γεύσεις (3,5/4), τρώγεται στο στυλ, τρώγεται σε μερικά κομμάτια της εξυπηρέτησης (2,5/4). Είναι για ξύλο στο οικονομικό, είναι για ξύλο σε κάποια άλλα κομμάτια της εξυπηρέτησης, είναι για ξύλο και στον τομέα άνεση.

Προτείνεται σαν κάτι αρκετά νόστιμο, όχι για κάθε φορά όμως, ούτε για να έρθεις από μακριά για χάρη του, όμως ο Αθηναϊκός νότος αξίζει να κάνει μια βόλτα για μια δοκιμή.

• Αν αποφασίσεις να το δοκιμάσεις, προς θεού, μη χάσεις τα νιόκι με την τρούφα, ειδικά αν είσαι τρουfan.

07 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Summer in Greece. Υπέροχες παραλίες, καταγάλανα νερά, μαγευτικά τοπία, ένας ήλιος ατελείωτος και πάει λέγοντας.

Όχι για όλους όμως.

Κάποιοι μένουν πίσω. Όλο και περισσότεροι κάποιοι. Όταν μένεις πίσω, λοιπόν, και οι διακοπές σου είναι μια βδομάδα, ενώ παλιά ήταν σχεδόν ένας μήνας, πρέπει κάτι να κάνεις αυτές τις όμορφες καλοκαιρινές μέρες που ο καιρός είναι τόσο υπέροχος που σε προστάζει να βγεις και να περάσεις όμορφα.

Το Ρακί Μεζέ φαντάζει ως μία από τις πιο ασφαλείς επιλογές για προσιτή ψαροφαγία, ιδιαίτερα αν είσαι ok με την, ελαφρώς, τσιμπημένη τιμολογιακή πολιτική που συνηθίζει να έχει ο Όμιλος Καστελόριζο.

Τα εστιατόρια του Ομίλου διακρίνονται για τα υψηλά standards ποιότητας, στο φαγητό τους, χωρίς να διεκδικούν αστέρια michelin μεν, ξεπερνώντας εύκολα τον μέσο όρο δε. Δίνουν έμφαση στον χώρο, εστιάζοντας στην καθαρότητα και το ιδιαίτερο γούστο, ενώ η εξυπηρέτηση είναι για αυτούς αρχή ή, τουλάχιστον, αυτή είναι η εικόνα που βγάζουν προς τα έξω. Μάλιστα, πριν γραφτεί η συγκεκριμένη κριτική, σύμφωνα με τις, έως εκείνη τη στιγμή, βαθμολογίες, το μεγαλύτερο ατού του Ρακί Μεζέ ήταν η εξυπηρέτησή του. Αμ δε.

Ο χώρος ήταν πράγματι προσεγμένος. Σχεδόν άριστος. Αναρωτιέμαι πόσο κακόγουστος είμαι για να μου άρεσε, ενώ δεν συγκεντρώνει ούτε 60% βαθμολογία από τις προηγούμενες κριτικές. Δώστε μου όμως ελαφρυντικό, μόλις πέρσι έμαθα ότι το κοκκαλί είναι χρώμα, που θα μου πάει, θα μάθω να αξιολογώ και χώρους με τον καιρό.

Οπότε τι αμ δε μας λες ρε φίλε, θα αναρωτιέστε.

Αμ δε για την εξυπηρέτηση.

Ας κάνουμε μια πρόχειρη καταμέτρηση των φάουλ της, έχοντας κατά νου ότι επρόκειτο για τραπέζι γενεθλίων, ότι υπήρχαν αρκετά άτομα στο σέρβις, αλλά και ότι ήταν καθημερινή με το μαγαζί να έχει αρκετό κόσμο:

• Κρασί: πέρασαν τουλάχιστον 10 λεπτά περιμένοντάς το και προκειμένου να έρθει αναγκαστήκαμε να το υπενθυμίσουμε στα παιδιά του σέρβις.

• Ψωμί: πέρασαν τουλάχιστον 15 λεπτά χωρίς να μας φέρουν κάτι οπότε αρχίσαμε να το ζητάμε. Ήρθε με την 4η προσπάθεια, αφού πρώτα είχαν έρθει μερικά από τα φαγητά. Διπλό φάουλ.

• Αγένεια: οι σερβιτόροι πέταγαν το κάθε τι στο τραπέζι με τρελούς ρυθμούς με αποτέλεσμα να ρίξουν κάτω ένα μαχαιροπίρουνο, κάνοντας μάλιστα πλάκα επ’ αυτού, ότι “ήθελε να πέσει και έπεσε”. Το παλικάρι που το έριξε δεν φιλοτιμήθηκε να πάει να φέρει ένα καθαρό και για να φάμε έπρεπε να το ζητήσουμε άλλες 2 φορές μέχρι να μας έρθει.

Για το μενού δεν μπορώ να πω πολλά γιατί το τραπέζι ήταν κερασμένο, ενώ αξίζει να αναφερθεί ότι το τραπέζι έγινε σε μέρα με νηστήσιμο μενού. Για αναλυτικές λεπτομέρειες υπάρχουν οι πολύ καλές κριτικές της ram και της PP_TINA στις οποίες αναλύονται οι προσφορές του καταστήματος. Με λίγα λόγια υπάρχουν 2 set menus των 16€ και 23€, στα οποία μπορείς να ξαναπαραγγείλεις όποιο πιάτο θες.

Στο τραπέζι μας προσγειώθηκαν, σε σχετικά επαρκή ποσότητα (για κάποια ζητήσαμε refill), τα εξής:

• Νερό κανάτας και μέτριο λευκό κρασί.

• Ψωμί με λαδορίγανη μέτριας φρεσκότητας, καλής ποσότητας.

• Κερατωμένες Τηγανητές πατάτες ή με άλλα λόγια, πατάτες που έβγαζαν μάτι ότι ήταν τηγανισμένες σε λάδι στο οποίο είχαν γίνει μπόλικα τηγανίσματα ακόμη. Ήταν καλής ποσότητας και, φυσικά, μέτριας γεύσης. Ήρθαν σε σέσουλα (2/4).

• Ανάμικτη σαλάτα με χοντροκομμένα λαχανικά και λαδόξιδο, πιο απλή και συνηθισμένη πεθαίνεις (1,5/4).

• Τηγανητές γαρίδες. Σεσουλάτες κι αυτές. Αρκετά καλές, οι φαν του είδους τις αγάπησαν. Το εντυπωσιακό ήταν η μεγάλη τους ποσότητα (3/4).

• Φάβα με ψιλοκομμένη κρεμμυδοντομάτα. Μια απλή, μέτρια φάβα. Και πάλι σε καλή ποσότητα (2/4).

• Κολοκυθοκεφτέδες. Ήταν ελαφρώς καμένοι και βαρέως καημένοι, ξεχάστηκαν με το που δοκιμάστηκαν (2/4).

• Μύδια αχνιστά. Σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα ήταν μια τοσοδούλικη μερίδα, συμπαθητικής γεύσης, μα από τα μύδια περιμένει κανείς περισσότερα (2,5/4).

• Καλαμάρι τηγανητό. Και αυτό στη σέσουλα, λες και είναι το μαγικό τηγάνι. Πλατιές ροδέλες καλαμαριού, αρκετά τρυφερές, αλλά, ταυτόχρονα, εμφανώς τηγανισμένες σε ξαναχρησιμοποιημένο λάδι και αυτές. Το λάδι δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για πάνω από 1-2 τηγανίσματα, εκτός αν είναι ελαιόλαδο όπου αντέχει για 3-5, αλλά ποιος τηγανίζει σε ελαιόλαδο (2,5/4)?

• Λιγκουίνι με καβούρι. Το συγκεκριμένο πιάτο χωρίζεται σε 3 κομμάτια:

α) Το κομμάτι του καβουριού: Το κέλυφός του ήταν τεράστιο και χρειαζόταν πολύ “ψάχνω” για να βρεις ψαχνό. Φάγαμε ελάχιστο ως καθόλου καβούρι.

β) Το κομμάτι της νηστίσιμης εκδοχής που δοκιμάσαμε: Ήταν μια άνοστη ανουσιότητα, λες και νηστεία σημαίνει και απαγόρευση χρήσης αλατιού ή μπαχαρικών (1,5/4).

γ) Το κομμάτι της μη νηστίσιμης εκδοχής του, η οποία μας ήρθε κατά λάθος στο τραπέζι: η διαφορά της από την παραπάνω εκτέλεση είναι ότι η σάλτσα των ζυμαρικών είχε καλή ποσότητα λεπτοτριμμένης φέτας η οποία έκανε το πιάτο, απλώς μούρλια. Αυτή η μακαρονάδα ήταν όλα τα λεφτά. Αν είχε και καβούρι στο πιάτο θα μιλούσαμε για κολασμένη επιλογή (3,5/4).

Μαζί με τα ποτά, είτε μέσω set menu, είτε μέσω ξεχωριστών πιάτων, ο τελικός οικονομικός απολογισμός θα είναι πέριξ του 20άρικου.

Παραπάνω πράγματα δεν υπάρχει νόημα να ειπωθούν για το Ρακί Μεζέ.

Σαν χώρος δεν είναι τόσο χάλια, ενώ σαν εξυπηρέτηση, τουλάχιστον από μία επίσκεψη, έδειξε να είναι τόσο χάλια. Η ποιότητα του φαγητού φαίνεται ότι έχει θυσιαστεί στο βωμό της ποσότητας, κάτι περίεργο για εστιατόριο του ομίλου Καστελόριζο, όμως έτσι συμβαίνει. Γευστικά, η μετριότητα είναι εμφανής, χωρίς αυτό να αποκλείει ότι σε μερικά πιάτα έχουν βρει την μυστική συνταγή που τα κάνει πεντανόστιμα.

Οπότε, για αυτόν που ξέρει τα δύο, τρία δυνατά σημεία του μαγαζιού, το Ρακί Μεζέ μπορεί να είναι μια πολύ αξιόπιστη επιλογή. Γι’ αυτόν, όμως, που πάει στα ψαχτά οι πιθανότητες να φύγει με σκυμμένο το κεφάλι είναι μεγάλες.

ΥΓ: Jim γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα! Τίποτα άλλο δεν έχει νόημα να ειπωθεί…
ΥΓ2: Αμάν πια με τις fake κριτικές ιδιοκτητών γνωστών εστιατορίων. Δεν το λέω για αυτούς, αυτοί τόσα ξέρουν, τόσα κάνουν. Το λέω για όλους τους υπόλοιπους που οφείλουμε να banάρουμε αυτόν που παίζει βρώμικα.

24 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

«Ώρες ώρες νιώθω τόσο βλάκας»

Πολλοί δηλώνουν, συχνά, ότι το έχουν αισθανθεί έτσι επισκεπτόμενοι κάποιο εστιατόριο, ύστερα από διθυραμβικές κριτικές στο ask4food ή αλλού, και τελικά έχουν φύγει με το κεφάλι σκυμμένο.

Εγώ, στην προκειμένη, νιώθω τόσο βλάκας από την ανάποδη. Νιώθω τόσο βλάκας που άκουσα την πρόταση του Αλιάκμονα και πήγα στο El Catrin, ενώ έχοντας ρίξει μια βλεφαριά στις κριτικές είχα δει ότι η ram το αντιπρότεινε.

Νιώθω τόσο βλάκας που πίστεψα/ήλπιζα ότι ίσως η ram ήταν υπερβολική ή έπεσε σε κακή μέρα του μαγαζιού. Που σκέφτηκα ότι αν πάω με καλή διάθεση θα καταφέρω να σχηματίσω μια καλύτερη εικόνα και, γιατί όχι, να έχω ίδια γνώμη με τον Αλιάκμονα.

Τη στιγμή της παραγγελίας, μάλιστα, ένιωσα πολύ έξυπνος, καθώς σκέφτηκα να αποφύγουμε όλα όσα δεν άρεσαν στην ram, πιστεύοντας ότι έτσι θα εξασφαλίζαμε μια πολύ καλύτερη μοίρα. Αμ δε.

Νιώθω τόσο βλάκας που άκουσα τον Αλιάκμονα. Ήταν νύχτα αναγνώρισης και τη χάλασα, εν μέρει, με τη λάθος αυτή επιλογή.

Αλλά ας πούμε και μερικά πράγματα για το El Catrin.

Νέο μεξικάνικο στη Γλυφάδα. Αρκετά καλοκαιρινό και με δροσιστικό look, η εμφάνισή του είναι σίγουρα όμορφη και προσεγμένη. Όχι κάτι αξέχαστο βέβαια. Μεγάλο αρνητικό της τα στριμοκωλέ τραπέζια για να χωρέσουν όλοι.

Και τι θέλουν οι «όλοι» που έλειπε από τη Γλυφάδα και γενικά λείπει από πολλά μέρη? Ένα πραγματικό BAR restaurant. Όχι ένα restaurant με μπάρα, αλλά ένα εστιατόριο που «βαράει». Τέτοιο είναι το El Catrin. Βαράει αλύπητα. Τέλειο για πρώτο ραντεβού (αλλά παίξτο χορτάτος και πάρτε μόνο ποτά, βλέπε παρακάτω) ή για να βγεις με την φασαριόζικη και κεφάτη παρέα σου, φρικτό όμως για την επίτευξη συζήτησης.

Στην εξυπηρέτηση τα πράγματα είναι μέτρια. Προς το καλά. Γρήγορη, χωρίς κεράσματα φυσικά, χωρίς πολλά μπλα-μπλα. Διεκπεραίωση. Όμως στα δύσκολα παίζει έξυπνα. Τα δύσκολα, στην προκειμένη ήταν όταν, για πρώτη φορά στη ζωή μου, γύρισα πίσω πιάτο ως κακοφτιαγμένο και προσφέρθηκαν με άμεσο και ευγενικό τρόπο να το αντικαταστήσουν, μάλιστα, με διαφορετικό πιάτο, κατόπιν αίτησής μου. Σούπερ αντίδραση που τους πάει από το 2/4 στο 3/4.

Στην επίσκεψή μας ξεκινήσαμε με τη διάθεση στο 200%. Με τη σιγουριά του Αλιάκμονα και την ελπίδα η ram να υπήρξε άτυχη.

Το γεύμα άρχισε με την Choped Salad (8,2€). Ήρθε σε ένα τεράστιο ξύλινο μπολ. Πολύ καλή ποσότητα. Είχε διάφορα λάχανα, μαρούλια, νάτσος, σος και καυτερές πιπεριές. Μιας και δεν θέλαμε κάτι που να μας κάνει να κλάψουμε, βγάζοντας τις πιπεριές είχαμε μια πολύ νόστιμη σαλάτα λαχανικών που μας ικανοποίησε ιδιαίτερα ανοίγοντάς μας την όρεξη για μια yummερή συνέχεια (3,5/4).

Ακολούθησαν τα Nacho Libre (8,7€). Προσέξτε δομή: Από κάτω νάτσος σε όλο το καφασάκι. Από πάνω τους μπόλικος μέτριος κιμάς (βρήκαμε έναν κεφτέ –όχι απλό σβόλο, αλλά κανικοκό κεφτέ- σε κάποιο σημείο, ενδεικτικό του πόσο στα γρήγορα φτιάχτηκε ο κιμάς). Από πάνω πολλή άσπρη σος τύπου sour cream. Ίδια, σχεδόν, με αυτή της σαλάτας. Από πάνω της μπόλικη σος τσένταρ για να μπλέκονται με στυλ. Ακόμη πιο πάνω και στο κέντρο του πιάτου υπήρχε κόκκινη καυτερή σάλτσα και δίπλα της, κολλημένο γουακαμόλε. Τόσο κολλημένο που στις 2-3 προσπάθειες είχαν ανακατευτεί τελείως. Πάνω από αυτά ήταν ριγμένες καυτερές πιπεριές. Ο απόλυτος αχταρμάς. Γεύση παλέψιμη, ποιότητα δεύτερο υπόγειο (2,5/4). Η ram είπε ότι οι γεύσεις επαναλαμβάνονται. Νάτσος, σος και πιπεριές υπήρχαν και στη σαλάτα. Ένιωσα τόσο βλάκας…

Τελευταία ήρθε η Chimichanga (9,4€). Κουρκουτιασμένη σε απόλυτο βαθμό. Από πάνω είχε όμορφα ριγμένες sour cream, τσένταρ σος, κόκκινη σάλτσα και πιπεριές. Ποικιλία όσο δεν πάει. Η πρώτη μπουκιά του ήταν φρικτή και το επιστρέψαμε (1/4). Με ευγένεια ο υπεύθυνος δέχτηκε την επιστροφή και μας έφερε μια μερίδα Quesadillas. Τουλάχιστον θα γλιτώναμε το τηγάνι. Ήρθαν 2 μικρές τορτίγιες γεμιστές με κοτόπουλο, τυρί κ. λπ. Από πάνω είχαν sour cream, κόκκινη σάλτσα, γουακαμόλε και πιπεριές. Σας θυμίζει κάτι?

Τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε αν ακούγαμε (ή έστω διαβάζαμε) τη ram.

Βέβαια θα χάναμε και την ευκαιρία να δοκιμάσουμε την αρκετά καλή λευκή σαγκριά τους. Με κανέλλα παρακαλώ.

Για μια σαλάτα, ένα ορεκτικό και ένα κυρίως, μαζί με λίγη σαγκριά, δώσαμε 18€ το άτομο. Άντε να μη νιώσεις βλάκας μετά.

Σε γενικές γραμμές αν πάς στο El Catrin με φιλοδοξίες να φας καλά, θα βγεις νιώθοντας βλάκας. Πρέπει να το καταλάβεις αυτό τώρα που είναι νωρίς.

Γι’ αυτό κοίτα πως έχει το πράγμα: αν σου αρέσει η μεξικανοαίσθηση και τα ωραία ντάπα ντούπα, τότε να πάρεις την παρέα σου και να πάτε. Για ποτό. Πάρε και καμιά σαλάτα ή νάτσος αν πεινάσεις. Μην πάρεις όμως κανονικό φαγητό. Πολύ κοντά, υπάρχουν άπειρες επιλογές συνταρακτικά καλύτερες σε ποιότητα και πολύ καλύτερες σε γεύση.

Με μια φράση, το El Catrin είναι καλό για το φαίνεσθαι, μα όχι και για το γεύεσθαι.

16 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
26-36

Και ρωτώ το λαυράκι κοιτώντας το στα μάτια, “ζαχαροπλάστης ήταν ο πατέρας σου?” και μου γνέφει, “ναι”.

Έτσι εξηγείται, λέω.

Διότι δεν γίνεται να έχω μπει σε ψαροταβέρνα και να νιώθω πως είμαι σε πατισερί. Δεν γίνεται να τρώω πράγματα που τα λούζω με λεμόνι και να μου μοιάζουν, στο πόσο πολύ θέλω να τα καταβροχθίσω, με το αγαπημένο μου bueno. Απλώς δεν γίνεται.

Αλλά, για μισό λεπτό. Ένα ένα.

Καταρχάς, πράγματι, το Ταξιδεύοντας στα Βόρεια, σαν χώρος, είναι πιο φρέσκο, πιο σύγχρονο, πιο φωτισμένο, πιο άνετο. Όμως αυτό, εδώ, το Ταξιδεύοντας, στα Δυτικά, έχει περισσότερη ψυχή, περισσότερο μεράκι. Και κερδίζει τη μάχη της εμφάνισης. Ναι, είναι πιο ταβερνέ, πιο μπασκλάς, πιο παλιό. Όμως σε ταξιδεύει κυριολεκτικά. Σε ταξιδεύει με τους μπλε τοίχους, σε ταξιδεύει με το δίχτυ και τα βοτσαλάκια στο ταβάνι, σε ταξιδεύει με τη γοργόνα στον τοίχο, σε ταξιδεύει με όλα.

Για την εξυπηρέτηση του επιβατηγού δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Στην κακή τους μέρα (άνθρωποι είναι έχουν και τέτοιες) θα είναι καλή, στην τυπική τους μέρα θα είναι, απλά, ασυναγώνιστη.

Το μενού του Ταξιδεύοντας είναι, γενικότερα, ενοχλητικά εκτενές. Ενοχλητικά, καθώς είναι αδύνατον να τα δοκιμάσεις όλα χωρίς να κοπιάσεις πραγματικά. 113 διαφορετικά πιάτα. Σου βγάζω και τα 12 που είχαν παυλίτσα στην τιμή. Μένουν 101. Και όταν πρόκειται για 101 γλυκίσματα, σε χαλάει να μην μπορείς να τα δοκιμάσεις όλα.

- Γλυκίσματα είπες, δηλαδή?

Το γεύμα, ξεκινάει με ψωμί (λέγε με και παντεσπάνι), άσπρο και μαύρο, ψημένο, με λαδορίγανη σε σωστή ποσότητα, όχι με το σταγονόμετρο όπως αλλού.

Στη συνέχεια έρχεται γλυκό του κουταλιού για να σου ανοίξει την όρεξη. Η Ντομάτα Ταξιδεύοντας (6,8€). Φταίει η κάπαρη ή μήπως το χονδρό αλάτι? Ότι και να φταίει, αυτή η ντομάτα είναι γλύκισμα και δεν θες να τελειώσει. Είναι η πιο απλή σαλάτα του κόσμου και ίσως είναι, ταυτόχρονα, η πιο αγαπημένη.

Προσπερνούμε βιαστικά όλα τα ενδιάμεσα, συμπαθητικά, πιατάκια. Είναι καλοφτιαγμένα και νόστιμα, αλλά στο ζαχαροπλαστείο πας για πάστα και όχι για τυρόπιτα. Γι’ αυτό, καλή η πλιγουροσαλάτα, καλή η μους ταραμά ή η κλασσική ταραμοσαλάτα, πολύ καλές, τολμώ να πω, αλλά πάμε στο βαρύ πυροβολικό. Τα θαλασσινοψαρικά.

• Το υπέρτατο γλυκό στο Ταξιδεύοντας είναι το Καπνιστό Σκουμπρί (9,5€). Γι’ αυτό του βάζω τελίτσα. Για να μην διανοηθείς να μην το πάρεις. Όσοι το έχουν δοκιμάσει το προσκυνούν. Ίσως ακούγομαι λίγο υπερβολικός, αλλά όχι, δεν είμαι. Είναι το καλύτερο σκουμπρί.

• Το υπέρτατο γλυκό στο Ταξιδεύοντας είναι η Γαριδόψιχα (9,9€). Τρυφερή σαν τσουρέκι Τερκενλής, με συνοδεία βουτύρου Κερκύρης και γευστικότατης μαγιοσός για να βουτάς όπου θέλεις. Κάθε μπουκιά κι ένα ταξίδι. Μας κακομαθαίνετε κύριε Πρέσβη.

Δεν μπέρδεψα τα “υπέρτατα”. Απλώς έχουμε ισοπαλία μεταξύ των 2 παραπάνω.

Κάπου εδώ έχει τελειώσει η υποχρεωτική παραγγελία σου στο Ταξιδεύοντας. Αφού αντλήσεις απίστευτη ικανοποίηση από τα παραπάνω τρία πιάτα, μπορείς να επιλέξεις και ότι άλλο θες για να δοκιμάσεις τέλειες εκτελέσεις, τέλειων θαλασσοϋλικών. Κάποιες θα σε τρελάνουν, άλλες θα σου φανούν απλώς καλές. Καμία δεν θα σε χαλάσει.

Ανάμεσα στα Καπνιστά (7,2€) και τα Αχνιστά (7,9€) μύδια, προτίμησε τα πρώτα, καθώς τα αχνιστά παραείναι αλμυρά από τη φύση τους (χωρίς πρόσθετο αλάτι).

Ανάμεσα στην Γαριδομακαρονάδα (11€) και τη Στρειδομακαρονάδα (8,5€), προτίμησε τη δεύτερη. Δείχνει πιο “ουδέτερη” χρωματικά, όμως βγάζει μια υπέροχη σκορδάτη αίσθηση, πολύ ξεχωριστή και ιδιαίτερη, αξίζει τη δοκιμή.

Τη δοκιμή αξίζει, επίσης, το Λαυράκι με μουστάρδα (15€). Πολλές μικρές μπουκιές από, φρεσκότατο, φιλέτο βουτηγμένες σε μπόλικη πικάντικη σάλτσα. Μιαμ.

Αντίστοιχα, κάτι πρέπει να δοκιμάσεις και από χταπόδι. Είτε αυτό είναι το Ψητό, είτε το Βραστό, είτε το Σαγανάκι, είτε εκείνο του Νώντα. Δεν τα έχω δοκιμάσει ακόμη όλα, το ομολογώ, όμως οι οιωνοί δείχνουν ότι όλα είναι απίθανα στο είδος τους.

Στο τέλος και αφού χορτάσεις, με το παραπάνω, με τα παραπάνω, τότε έρχεται κι άλλο γλυκό. Κανονικό αυτή τη φορά. Κέρασμα φυσικά. Μπορεί να είναι χαλβάς, μπορεί πορτοκαλόπιτα, μπορεί cheesecake, μπορεί γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού, μπορεί εκμέκ, μπορεί κάτι άλλο. Μπορεί δύο τρία από αυτά, μπορεί όλα μαζί. Υπέροχα ή έστω πολύ ευχάριστα.

Και μετά έχει κι άλλο γλυκό. Κρασί γλυκό. Υπέροχο κι αυτό.

Κατόπιν έρχεται ο λογαριασμός. Κι άλλο γλυκό. Αυτά τα 25-30€ που δίνεις στο Ταξιδεύοντας, για να φύγεις χορτάτος και ευτυχισμένος, είναι από τα πιο γλυκά της αγοράς.

Αν σου αρέσει η παράδοση στα θαλασσινά, στο Ταξιδεύοντας θα τη βρεις στην τέλεια εκδοχή της. Αν πάλι βαριέσαι εύκολα και είσαι γκουρμεδιάρης σαν κι εμένα, και πάλι θα το απολαύσεις, γιατί τέτοιες υφές και τέτοιο μαγείρεμα δεν κάνει, σχεδόν, κανείς άλλος στο ψάρι, σε αυτά τα λεφτά, στην Αθήνα.

Και κλείνω την κριτική για αυτό το ζαχαροπλαστείο με μια προσωπική οπτική-τοποθέτηση:

Πριν 5 χρόνια αν μου έλεγες να διαλέξω ανάμεσα σε μια τέλεια ψαροταβέρνα και σε ένα καλό μπριζολάδικο θα γελούσα που μου έκανες τέτοια ερώτηση. Τώρα, αν με βάλεις να διαλέξω ανάμεσα στο Ταξιδεύοντας και το μπριζολάδικο, πάλι θα γελάσω, αλλά η απάντηση θα είναι άλλη.

07 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

- Λοιπόν κάτσε να σε πω για ένα μαγαζί που πρέπει να πας να φας.

- Έλα, κάθομαι, πες με.

- Θα πας στην Ατραξιόν, στον Περαία, θα σε αρέσει πολύ.

- Αδερφέ, είναι «η» Περαία, ο αρσενικός είναι νότια, στους έξαποδώ, πρόσεχε τι πράγματα με λες, φουντώνω.

- Ρε άκου με που σε λέω. Κι εμένα, όταν με το είπαν, δεν τους πίστεψα. Όμως είναι αλήθεια, αυτό το μαγαζί αξίζει κι ας είναι εκεί που είναι.

Μπλα μπλα μπλα. Και πάει λέγοντας.

Κάπως έτσι θα ξεκινούσε ο διάλογος ανάμεσα σε δύο Σαλονικιούς που θα αναφερόντουσαν στο, ενός έτους, μεζεδοπωλείο του Πειραιά.

Θα τους άρεσε πολύ αν το δοκίμαζαν. Γιατί θυμίζει έντονα “πατρίδα”.

Ομοιότητα Νο 1: βλέπει λιμάνι. Να τρως και να βλέπεις θάλασσα, αξία ανεκτίμητη. Και οι καρντάσηδες την έχουν στα πόδια τους.

Ομοιότητα Νο 2: ο χώρος. Δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο. Μερικές μέρες δεν έχει καν μουσική. Άλλες, βέβαια, μπορεί να ακούσεις μια υπέροχη playlist παλιών ελληνικών κομματιών, που όμοιά της ελάχιστα μαγαζιά καταφέρνουν να δημιουργήσουν. Ο χώρος, γενικότερα, δεν έχει κάποιο χαρακτηριστικό της συμπρωτεύουσας. Κι όμως όταν μπεις, θα νιώσεις μια έντονη αύρα Θεσσαλονικίλας. Δεν υπάρχει πως και γιατί, απλώς συμβαίνει. Είναι από τα πράγματα που χρειάζεται να τα βιώσεις για να τα καταλάβεις.

Ομοιότητα Νο 3: η εξυπηρέτηση. Γρήγορη, χωρίς το κέρασμα στο τέλος να είναι ο κανόνας, με λάθη στον λογαριασμό και μπερδέματα, ενίοτε. Εδώ σας την έφερα, δεν θυμίζει με ακρίβεια την πλειοψηφία των μαγαζιών της Θεσ/νίκης, αλλά ας μη χαλάσουμε το σερί με τις ομοιότητες.

Ομοιότητα Νο 4: η μπερμπάντικη μαγειρική. Με ένταση στις γεύσεις. Με ζουμερά πιάτα που θες να τα γλύψεις. Με φρέσκια σουσαμένια μπαγκέτα, αντί για τυπικό ψωμί, να απογειώνει τις @@ρες σου. Με δυναμικές τσαχπινιές σε όλα τα πιάτα. Με ψαροκεντρικό μεζεδομενού.

Έλα να σε πω όμως λίγα παραπάνω για το φαΐ. Το μενού έχει 32 πιάτα και παρότι, όπως όλοι ξέρουν, μετά τα 31 καίγεσαι, η Ατραξιόν δεν έχει επηρεαστεί καθόλου από τη συγκεκριμένη επιλογή της. Τιμές στα 2,5-7,5€, εκτός από μερικά που πάνε με το κιλό (όλα κρέατα).

Τα φαγητά, όπως μαρτυρούν και οι τιμές τους είναι μεζέδες. Αυτό που τους διαφοροποιεί είναι το γεγονός ότι είναι πλούσιοι σε υλικά που δίνουν γεύση.

Πάρε σαν παράδειγμα την ομώνυμη σαλάτα (6€). Μαρούλι, σπανάκι, πορτοκάλι, σάλτσα λιαστής ντομάτας και τυρί κρέμα. Τα παραπάνω υλικά δίνουν αρκετά καλή γεύση. Τι κάνει τότε τη συγκεκριμένη σαλάτα να διαφέρει? Το μπόλικο μαυροσούσαμο που έχει προστεθεί από πάνω, το οποίο, αν τύχει στην μπουκιά σου, την κάνει να ξεχωρίζει (3,5/4).

Το ίδιο συμβαίνει και στο πολυεκθειασμένο Κασέρι σαγανάκι με πιπερόμελο (4,5€), ένα πιάτο το οποίο στο χειμερινό μενού κόστιζε 1 ευρώ λιγότερο. Είναι ο πιο Σαλονικιώτικος μεζές της Ατραξιόν. Το τυρί κομμένο σε στυλ… μπουγάτσας, λουσμένο με γλυκιά σάλτσα, πιπέρι και μαυροσούσαμο. Καταπληκτικός μεζές, nothing more to say (4/4).

Πολυεκθειασμένο είναι και το Βουνό από πατάτες (3,5€). Αληθινό βουνό, από πατάτες με τη φλούδα τους και μπόλικη αλατορίγανη. Μπάνικο πιάτο. Υπεραρκετές, οι πατάτες, για 2 άτομα, επαρκέστατες και για τρία. Δεν είναι οι πιο συνταρακτικά τηγανισμένες στον γαλαξία όμως είναι απαραίτητες στην πρώτη παραγγελία σου στην Ατραξιόν (3,5/4).

Μπορείς να τις συνδυάσεις με τζατζίκι, τυροκαυτερή, μελιτζανογιάουρτο ή Χαϊντάρι (2,5€). Εγώ δοκίμασα το τελευταίο. Γιαουρτάκι, κιτρικό οξούλι (από λεμόνι ή πορτοκάλι, θα σε γελάσω) και ανηθούλης. Δροσιστικό, μπόλικο, τσαχπινιάρικο (3/4).

Αντίστοιχα, τσαχπινιάρικος μεζές θα δεις ότι είναι και η Πίτα Καισαρείας (4,5€). Είναι λίγο πιο βαριά από τις συνηθισμένες, έχοντας κάτι που παραπέμπει σε μπεσαμέλ. Για να αντισταθμιστεί το βάρος, έρχεται με ζουμερή ντομάτα από πάνω (3/4).

Εντύπωση, γευστικά, θα σου προκαλέσει και η Πράσινη φάβα (2,5€). Μπορεί να σου τη δώσει, αρχικά, το ότι δεν είναι όσο πράσινη θα περίμενες, ωστόσο μόλις τη δοκιμάσεις θα την παραδεχθείς (3/4).

Αυτό που δεν θα σταματάς να παραδέχεσαι, όμως, είναι το Χταπόδι γάστρας με πετιμέζι (7,5€). Δεν είναι τόσο γλυκό όσο ακούγεται. Είναι, απλώς, τόσο γευστικό όσο θα ήλπιζες, ίσως και λίγο περισσότερο (4/4).

Το Καλαμάρι κοντοσούβλι και τα Πικάντικα ρεβίθια με χέλι (7,5€ both), θα σου αρέσουν, αλλά δεν θα σε κάνουν να επαναπροσδιορίσεις τη σχέση σου με τη νοστιμιά. Το μεν καλαμάρι είναι αρκετά νόστιμο μα κάτι του λείπει ώστε να ξεχωρίσει από τη μάζα, τα δε ρεβίθια αφενός είναι στεγνά, αφετέρου όχι επαρκώς πικάντικα και αφετρίτου θα ήθελαν λίγο περισσότερο χέλι (σχεδόν 3/4).

Αυτό που δεν ξέρω να σε πω αν θα σε αρέσει είναι η Σουπιά τηγανητή μαριναρισμένη στο μελάνι της (7,5€). Δείχνει σαν να βγήκε από το ολοκαύτωμα και να ετοιμάζεται να υποκύψει στα εγκαύματά της, όμως δεν είναι τόσο καμένη. Είναι λεπτοκομμένη και έχει μια υπέροχη μυρωδιά μαϊντανού. Οι φίλοι είπαν ότι είναι συμπαθητική, αλλά θα μπορούσε να γίνει πολύ καλύτερη. Εγώ πάλι, πρώτη φορά στη ζωή μου υπέκυψα στο να δοκιμάσω σουπιά και αποφάσισα να μην της ξαναπώ όχι. Νομίζω αυτό κάτι λέει (3,5/4)...

Το χύμα αλκοόλ είναι ευκολόπιοτο, αλλά και του μέσου όρου (4,6€ το μισό λίτρο λευκό ή μπύρα Magnus, από τη Ρόδο στα 3€ τα 400ml).

Καλά ρε φίλε, θα ρωτήσεις τώρα, δεν έχει αρνητικά αυτό το μαγαζί?

Ουυυυυ, θα απαντήσω, έχει πολλά.

Καταρχάς τα περισσότερα πιάτα είναι ένα κλικ πιο αλμυρά από ότι θα χρειαζόταν. Επιπλέον, στις περισσότερες των περιπτώσεων, οι μερίδες είναι μικρές, αλλά λες εντάξει, μιας και οι τιμές δεν ξεφεύγουν. Κέρασμα μπορεί να δεις, μπορεί και να μη δεις, ανάλογα τη μέρα, μολονότι οι ιδιοκτήτες της Ατραξιόν δεν είναι καινούριοι στην πιάτσα και σίγουρα ξέρουν ότι το να κεράσουν “μετράει” σαν κίνηση. Για να πάρεις την κανονική απόδειξη, χρειάζεται λίγη προσπάθεια. Επίσης, όπως είπαμε, ουσιαστική διακόσμηση δεν υφίσταται, ενώ το αν θα ακούσεις μουσικούλα κι αυτό δεν είναι σίγουρο.

Σαν πολλά αρνητικά να μαζεύτηκαν, θα με πεις.

Έτσι δείχνουν, πράγματι, όμως το καρντάσικο φαγητό της Ατραξιόν, τα κάνει όλα στην άκρη.

Θα πας, θα φας νόστιμα, θα χορτάσεις με λιγότερα από 20€, θα δεις θάλασσα και στο τέλος, αν δεν δώσεις σημασία σε μικρολεπτομέρειες, θα φύγεις με την ικανοποίηση ότι γεύτηκες Θεσσαλονίκη. Αξία ανεκτίμητη.

Tip: όταν κάνεις κράτηση, ζήτα τραπέζι στο μίνι μπαλκονάκι. Αν δεν έχεις θέματα με το “έξω” θα το ευχαριστηθείς.

ΥΓ1: Γεύση για 3,5/4.
ΥΓ2: Κέρασμα, έκδοση λογαριασμού και ένταση μουσικής, όλα ήταν βελτιωμένα από επίσκεψη σε επίσκεψη, άρα, χρονολογικά, το πράγμα καλυτερεύει αντί να χειροτερεύει ή να είναι ότι να ναι.

29 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Όταν λοιπόν θα κάνεις εκείνη την ωραία βόλτα που θες, τόσο πολύ, στο κέντρο, αφού θυμηθείς τι έχουμε πει και προσπεράσεις τις Σκάλες, μια καλή επιλογή είναι το Συντρίμμι (συνεργατικό μεζεδοπωλείο).

Όνομα και πράγμα Συντρίμμι. Αν του αφαιρέσεις τη διακόσμηση μοιάζει με το αποτέλεσμα που θα είχε η πτώση ενός μικρού κομήτη κοντά στο Θησείο. Κι αν του αφήσεις τη διακόσμηση θα το κάνεις χάζι όσο δεν πάει. Εναλλακτικό, ιδιαίτερο, όμορφο. Με μπόλικη πέτρα και μπόλικο χρώμα. Αρκετά νεανικό, όμως αξίζει να το επισκεφθείς ακόμη κι αν είσαι μεγαλύτερος.

- Γιατί?

Γιατί μπορεί να έχει νεανικό παρουσιαστικό, ωστόσο έχει ώριμες γεύσεις.

Στερείται μαγειρικών αστοχιών. Και αυτό δεν συμβαίνει συχνά σε τέτοια μαγαζιά. Σίγουρα βοηθάει πολύ το πάνμικρο μενού του. 21 πιάτα. Όλα μεζέδες. 2-5€. Μικρές τιμές, μικρές μερίδες. Θα χρειαστείς 2-3 από αυτές για να χορτάσεις, όμως είναι νόστιμες οι άτιμες. Είναι, σχεδόν, σίγουρο ότι στο Συντρίμμι δεν θα πάει να δουλέψει κάποιος διάσημος σεφ με περγαμηνές. Αυτός που δουλεύει, πάντως, ξέρει πολύ καλά τι κάνει.

Είναι ο μάγειρας που ρίχνει το σωστό λάδι, αλάτι και πιπέρι που χρειάζεται στη βραστή πατάτα του, ώστε να την ευχαριστιέσαι σαν τηγανητή.

Αυτός που βάζει όσο ξύγαλο και όση ντομάτα πρέπει πάνω στον ντάκο, ώστε κάθε μπουκιά του να είναι ισορροπημένα υπέροχη.

Αυτός που ξέρει να φτιάχνει τη σωστή σάλτσα για τα μανιτάρια του.

Αυτός που εκτός από μέλι, ρίχνει και σουσάμι στο ταλαγάνι, γιατί ξέρει ότι του ταιριάζει.

Αυτός που δίνει τη σωστή αλμύρα και γεύση στον καγιανά.

Δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω το Συντρίμι. Το φαγητό του για τα συνεργατικά δεδομένα είναι άριστο. Φρέσκο, ποιοτικό, γευστικό. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

Αν, βέβαια, κάποιος είναι περίεργος θα μπορούσε να ζητήσει πιο μεγάλες μερίδες. Αλλά πώς να ζητήσει κάτι τέτοιο όταν το λουκάνικο κάνει 4,5€, ενώ κανένα πιάτο δεν ξεπερνάει τα 5€? Δεν είναι εύκολο.

Θα μπορούσε να ζητήσει, ίσως, καλύτερη εξυπηρέτηση. Ίσως περισσότερο χαμόγελο. Κέρασμα δεν θα ζητήσει, γιατί το έχει.

Δεν ξέρω τι θα ζητήσει αυτός ο περίεργος. Εσύ πάντως, όταν πας στο Συντρίμι, δεν θα ζητήσεις τίποτα διαφορετικό. Το φαΐ θα σου φανεί γευστικό στην απλότητά του, τα χρήματα λίγα, η εξυπηρέτηση σωστή και ο χώρος ιδιαίτερος και ξεγνοιαστικός. Ελπίζω να σου φτάνει.

(Γεύση και Χώρος: 3,5/4)

22 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Όλοι έχουμε κάποιον φίλο-η που τον αγαπάμε και τον νοιαζόμαστε πολύ, μα δεν του το λέμε ούτε του το δείχνουμε όσο θα θέλαμε. Πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα και οι στιγμές μας αν, την επόμενη φορά που βλέπαμε αυτό το άτομο, αφήναμε στην άκρη το “δεν είναι τώρα η στιγμή να του πω κάτι τέτοιο” και απλώς το κάναμε?

Από τέτοια άτομα, εγώ έχω τον Γλυκούργο.

Ο Γλυκούργος δεν είναι πολύ του φαγητού, προτιμάει τις ποτάρες, όμως, που και που, υποκύπτει. Για να κάνεις κάποιον να υποκύπτει συχνότερα πρέπει αυτό που του προσφέρεις να τον ικανοποιεί. Και τον Γλυκούργο δεν τον καταφέρνεις εύκολα στο θέμα φαγητού.

Μιας και βρεθήκαμε στην Κυψέλη, για πρώτη φορά μετά από αρκετούς μήνες, οι δυνατές κριτικές στο σάιτ με έκαναν να πιστέψω ότι, αν πηγαίναμε στην Κυβέλη, για το τσίμπημά μας, ο Γλυκούργος θα έμενε απόλυτα ικανοποιημένος. Αμ δε.

Και είναι κρίμα γιατί το αποτέλεσμα κρίθηκε στις λεπτομέρειες. Όμως η πλάστιγγα έγειρε στο “αμ δε”, διότι ο Γλυκούργος, όπως είπαμε, είναι δύσκολος στο φαγητό.

Όλα ξεκίνησαν ιδανικά. Παρ’ ότι η Κυψέλη είναι μια περιοχή χωρίς πολλές ομορφιές, το μεζεδοπωλείο βρίσκεται σε μια ήσυχη και, αρκετά, φροντισμένη πλατεία της κάνοντάς σε να ξεχνάς ότι είσαι σε ένα από τα πιο πυκνοκατοικημένα σημεία του κέντρου.

Το εσωτερικό του μεζεδοπωλείου είναι σχετικά απλό, με ελάχιστες λεπτομέρειες αλλά μπόλικο χρώμα το οποίο προσθέτουν, κυρίως, τα πολύχρωμα τραπεζοκαθίσματα. Ευχάριστος χώρος, για καλοπροαίρετους και όχι απαιτητικούς ανθρώπους.

Η εξυπηρέτηση ήταν κι αυτή πολύ καλή, ειδικά στο ξεκίνημα μπορεί, εύκολα, να σε σκλαβώσει.

Μαζί με το φρέσκο ψωμάκι που είχε νιφάδες καλαμποκιού στην κορυφή και χρεώθηκε 0,8€/άτομο ήρθαν λίγες ελιές και ένα δροσερό ντιπ λαχανικών με ψιλοκομμένες ντομάτες, κρεμμυδάκι και πιπεριές. Δίπλα σε αυτά προσγειώθηκαν κερασμένα δύο σφηνάκια ρακής. Ο Γλυκούργος είχε αρχίσει να λυγίζει. Φροντίδα και largeοσύνη σε δυνατές δόσεις.

Το νεράκι ήρθε σε κανάτα και ελάχιστα λεπτά αφότου παραγγείλαμε άρχισαν να καταφθάνουν τα πιάτα μας.

Πρώτη η ομώνυμη σαλάτα: πρασινάδες, μανούρι, σύκα, κομματάκια ξηρών καρπών και σάλτσα από μέλι-πορτοκάλι (6,7€). Αίσχος. Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά, να δούμε το ποτήρι μισογεμάτο. Το μανούρι ήταν συμπαθητικό. Πάμε στα αρνητικά. Το σύκο σκληρό και άγευστο, οι ξηροί καρποί, με έμφαση στα πεκάνς, τεράστια μετριότητα, ενώ η σάλτσα, που θα έπρεπε να σώζει την κατάσταση, τα έκανε ακόμη πιο μαντάρα (1/4). Στον εχθρό μου θα την πρότεινα αυτή τη σαλάτα.

Μετά, το Ταλαγάνι (5,9€) με μαρμελάδα ανεξήγητου τύπου (ούτε οι σερβιτόροι ήξεραν να απαντήσουν με σιγουριά στο συγκεκριμένο ερώτημα). Η τσαχπινιά του έγκειται στο ότι συνοδεύεται από πεντανόστιμα σκορδολαδοριγανάτα παξιμαδάκια. Το ψήσιμό του ήταν αρκετά μέτριο, όπως και η γεύση της συνοδευτικής μαρμελάδας. Χωρίς να είναι κακό, δεν ενθουσιάζει (2,5/4).

Εν συνεχεία το Κοτόπουλο χαρακίρι (7,2€). Τέσσερα κομμάτια φιλέτου κοτόπουλου σε όρθια μεταλλική σουβλίτσα με συμπαθητικές πατάτες στο πιάτο από κάτω τους. Παραψημένα, άζουμα, καρβουνομυρισμένα (2/4). Δεν...

Τελευταίο κατέφτασε το Κριθαρότο λαχανικών (5,9€), μαζί με το οποίο μας προσφέρθηκε τριμμένο τυράκι. Ωραία βρασμένο, με μπόλικα λαχανικά και νόστιμη σαλτσούλα. Όμως και εδώ “δεν”. Η γλυκίζουσα σαλτσούλα έμοιαζε της σειράς και έτσι το συνολικό αποτέλεσμα, χωρίς να είναι κακό, δεν εντυπωσίαζε τον ουρανίσκο (3/4). Μάλιστα, σε μια άτυχη στιγμή μας, δεν αντιμετωπιστήκαμε όπως θα ονειρευόμασταν. Συγκεκριμένα ο Γλυκούργος προσπάθησε να ρίξει λίγους τόνους πιπέρι στο κριθαρότο του και η πιπεριέρα άνοιξε με αποτέλεσμα να πέσει όλο το πιπέρι στο φαγητό. Η σερβιτόρα μας έδειξε μεν τη λύπη της που συνέβη αυτό, όμως, μεταξύ μας, μήπως θα έπρεπε να κάνει κάτι προς επανόρθωση? Δεν…

Μαζί με τη λυπητερή ήρθε κέρασμα μερικών φετών μήλου με κανέλα. Κάποιοι θα το πουν τσιγκούνικο, κάποιοι άλλοι θα εκτιμήσουν ότι συνέβη, ενώ κάποιοι ακόμη θα το πουν πρωτότυπο.

Μετά τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τις εξαιρετικές κριτικές που έχουν γραφτεί στο παρελθόν για την Κυβέλη, βρέθηκα σε δίλημμα. Πλην της σαλάτας, τα άλλα 3 πιάτα θα μπορούσαν εύκολα να είναι πιο πετυχημένα, αν πχ τα πήγαινε λίγο καλύτερα ο ψήστης. Μια δεύτερη επίσκεψη θα χρειαζόταν για να μπορέσω και εγώ και ο Γλυκούργος να βγάλουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα, δοκιμάζοντας μεγαλύτερο μέρος του μενού. Μια τίμια δεύτερη ευκαιρία. Όμως έλα που δεν είμαστε τακτικοί θαμώνες Κυψέλης? Να αφιερώσουμε κι άλλη επίσκεψη, όταν σε κάμποσους μήνες ξαναβρεθούμε εκεί, σε ένα μαγαζί που δεν μας ξετρέλανε? Μάλλον όχι, εκτός αν έρθουν νέα επιστημονικά δεδομένα στη φόρα (κριτικές ντε), που αποδεικνύουν σημαντικές γευστικές βελτιώσεις στον ορίζοντα.

Το ρεζουμέ της εμπειρίας μας είναι: απλός μα καλός χώρος, γρήγορο και εξυπηρετικό σέρβις (3,5/4), που ακόμη κι αν κάνει λάθη, δείχνουν καλοπροαίρετα, γεύσεις άνω του μετρίου (2,5/4), όμως με ορατό το ενδεχόμενο ο μάγειρας να μην είναι κάθε μέρα σε φόρμα και τιμές φυσιολογικές προς χαμηλές (γι’ αυτό δεν σχολιάστηκαν κιόλας).

Για κάτι ασφαλές και οικονομικό αξίζει. Ως εκεί.