Loader

mihos

Κριτικές: 100
Μέλος από: Απρ 2008
0 medium

Εμφάνιση:

0 medium

31 Μαι 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Είπαμε να μετακινηθούμε προς τα δεξιά και το κάναμε, αφού ο πρώην πολυέλαιος του Χίλτον που δεσπόζει στη ψηλοτάβανη οροφή του μαγαζιού, δεν αφήνει καμία απολύτως αμφιβολία γι' αυτό.

Κάποιος που είναι ανυποψίαστος ή απλοϊκός θα πει πως η δεξιά προκύπτει από το ίδιο το όνομα του μέρους, που παραπέμπει στον ρεπουμπλικάνο αμερικανό πρόεδρο της δεκαετίας του 70, μάλιστα ο ιδιοκτήτης που τυγχάνει παιδιόθεν στενός φίλος, μου είπε ότι μία φοιτήτρια πελάτισσα διαμαρτυρήθηκε έντονα, λέγοντας "τι πράγματα είναι αυτά" για την επωνυμία του μαγαζιού θέλοντας μάλλον να δείξει στην παρέα της ότι γνωρίζει για το σκάνδαλο γουοτεργκαίητ (εννοείται φυσικά ότι δεν γνωρίζει τίποτε παρά μόνο ότι αυτός που έκανε το εν λόγω σκάνδαλο ήταν ο Νίξον), λες και πρόκειται για κάποιο σπάνιο συνωμοσιολογικό σενάριο και όχι για κάτι που το ξέρει και η κουτσή Μαρία.

Δηλαδή πίστεψε η διαμαρτυρόμενη πελάτισσα ότι ο μαγαζάτουρας ονόμασε το Νίξον Νίξον επειδή πραγματικά θαυμάζει τον Νίξον και τώρα ήρθε αυτή και τον διαφώτισε ότι ο Νίξον είναι κακός επειδή έκανε το γουότερκαίητ και φυσικά επειδή είναι και δεξιός, πράγμα απαγορευμένο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ελλάδας. Την άποψή της αυτή ενίσχυσαν και οι δύο φωτογραφίες του Νίξον στο Νίξον, μία που παίζει μπόουλινγκ και μία αγκαλιά με τον Έλβις, κατά την άποψή μου πολύ επιτυχημένες αμφότερες.

Και ερχόμαστε στο κυρίως θέμα: Το ότι η ονομασία Νίξον είναι καυστικότατα ειρωνική είναι ένα δεδομένο κατανοητό σε όλους πλην της άμοιρης στον ήλιο διαμαρτυρόμενης φοιτήτριας, όμως το θέμα είναι τι κάνει αυτή η ειρωνία, όταν το μαγαζί ελέω πολυελαίου είναι αναμφισβήτητα δεξιό ή, για να χρησιμοποιήσω έναν πιο αποφορτισμένο και δόκιμο όρο που στη Λαϊκή Δημοκρατία μας είναι άγνωστος, "φιλελεύθερο"; Μετά από επτά χρόνια τακτικής παρουσίας μου στο Νίξον, μπορώ να πω ότι η ειρωνικότητα της ονομασίας Νίξον είναι το ανάλαφρο αντιστάθμισμα στη βαριά μπουρζουάρ ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο πολυέλαιος (μάλλον το γράφω ανορθόγραφα και γράφεται πολυέλεος οπότε συγχωράτε με).

Άρα δεν βρισκόμαστε σε αυτό που οι Έλληνες μόνο αποκαλούμε "λαϊκή δεξιά" αλλά σε κάτι άλλο που θέλει να διαφοροποιηθεί, άρα αναπόφευκτα είναι κάπως ελιτίστικο. Είναι η ανάστροφη δεξιά όψη του Ασταρίου, που βρίσκεται λίγα στενά πιο κάτω, για την ακρίβεια κάτω αριστερά (και το μπούλο). Όπως και στο "Αστάρι δεν ενδιαφέρονται τόσο για την πολιτική την βλέπουν ως κάτι περισσότερο το αισθητικό, έτσι και στο Νίξον, χαμογελούν ειρωνικά με κάθε τι το φανατικά πολιτικοποιημένο.

Απλώς στο Αστάρι λόγω των αριστερών καταβολών και της αντίστοιχης οικονομικής δυνατότητας, δηλαδή σχετικής αδυναμίας, η ατμόσφαιρα είναι μίζερη και γκρινιάρικη, ενώ στο Νίξον επικρατεί το αισιόδοξο και πολλές φορές νάρκισσο ύφος του τμήματος εκείνου της μεγαλοαστικής τάξης, που, θέλοντας να αυτοειρωνευτεί, γίνεται ακόμη πιο ελτιτίστικο και μπλαζέ. Αλλά όπως μας έχει διδάξει ο μαρξιστής, πλην όμως μεαγαλοαστός, Μμουνιουέλ η μπουρζουαζία έχει κρυφή γοητεία, οπότε καλό το κριτικό πνεύμα αλλά το θέμα είναι, όταν πηγαίνουμε κάπου, να τρώμε, να πίνουμε και να παιρνάμε καλά, πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς στο Νίξον ιδίως τις χειμωνιάτικες Κυριακές μεσημέρι με αμερικάνικο μπρανσ και μπλάντυ μέρι για να φύγει το χθεσινοβραδυνό χανγκόβερ.

Ή τα βράδυα με ένα ωραιότατο πιάτο σολωμού (όχι του πρώην διοικητή του ΙΚΑ αλλά του ομώνυμου ποταμίσου ιχθύος) συνοδευόμενο (γιατί όχι;) με ένα ποτηράκι σαμπανίτσα. Και μη μου πείτε για κρίση, γιατί εγώ ξηγήθηκα και αν είστε τέτοιοι πάτε στο Αστάρι για 0,027 μιλιγρκάμ ταραμοσαλάτα με λίγο εφετινό παγωμένο.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη mihos.

0 medium

23 Μαι 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Επειδή στις μέρες μας όλα και όλοι θέλουν να έχουν ένα πολιτικό χρώμα θα εγκαινιάσω τη νέα σουπεράκτιβ εποχή πολιτικών κριτικών με ένα μαγαζί που ήταν πολιτικοποιημένο και πριν την κρίση και που μάλιστα την είχε με ακρίβεια προβλέψει και πραγματώσει εντός του χώρου του, παράγοντας ένα πρωτόγνωρο τότε κλίμα ακινησίας και κακών βάϊμπς, που μετά την κρίση όταν θα έχουμε φτωχύνει αρκετά θα κυλάει στις φλέβες μας μαζί με το αίμα. Υπό αυτή την έννοια στο Αστάρι ζει κανείς στο μέλλον, εξ ου και το 3άρι στον χώρο ατμόσφαιρα.

Κομματικά το μαγαζί δεν εκπροσωπείται, γιατί στέκεται στον χώρο της νεανικής εξωκοινοβουλετικής αριστεράς του ατημέλητου δωρεάν παραχωρημένου παλαιού καναπέ. Εξ ου και όταν έχει επεισόδια, γεμάτος πάλι είναι. Κάθονται μέσα και ακούνε Ψαραντώνη (όχι Ξυλούρη που είναι κτήμα του ΚΚΕ) την ώρα που οι άλλοι τα σπάνε και τις τρώνε απ' τους μπάτσους. Και κατά την άποψή μου καλά κάνουνε γιατί κανείς δεν τους πληρώνει, ενώ από τους άλλους που τα σπάνε, δηλαδή του ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αναρχικούς και βαλτούς μπάτσους, το 90% έχει μισθό μόνιμο συνταγματικά κατοχυρωμένο, ή μισθό που τείνει να μονιμοποιηθεί, ή προσδοκούν να έχουν μισθό μόνιμο, ή λένε ότι δεν γουστάρουν κανένα μισθό διαισθανόμενοι όμως ίσως ότι όταν μεγαλώσουνε και τους τον προσφέρουν ως αντίτιμο της ακτιβιστικότητάς τους θα δεχθούνε να τον πάρουν με μία μικρή και τελείως ανώδυνη χοχοχό ιδεολογική έκπτωση.

Αυτό δηλαδή που κάνει τους μεν να διαφέρουν από τους δε, είναι η δυναμική και η προοπτική του μισθού ή εν πάση περιπτώσει η δυναμική του οτιδήποτε. Οι του Ασταρίου στην καλύτερη περίπτωση δυσανασχετούν μπροστά στην οποιαδήποτε δυναμική εκτός αν πρόκειται για τυχόν λίγη ταραμοσαλάτα να λαδωθεί ταντεράκι τους. Αλλά πόσο να πωρωθείς με την προοπτική λίγης και αβέβαιης ταραμοσαλάτας. Ενώ αντιθέτως οι του Καπετάν Μιχάλη π.χ. που είναι παλαιό σκληρό πατριωτικό ΠΑΣΟΚ και νυν κάποιες συνιστώσες χοχοχό του ΣΥΡΙΖΑ δεν τρώνε κεφτεδάκια την ώρα της πορείας.

Τρώνε μετά την πορεία πεινασμένοι γαρ συζητώντας έντονα και σοβαρά για την πορεία, σαν από τη συζήτηση να παράγεται κάτι άλλο από πυρ και μανία στα εγκεφαλικά κύτταρα συνδυαζόμενο εκρηκτικά με το υγρό πυρ της ρακής. Το Αστάρι δεν είναι έτσι. Ιδεολογικά να πούμε σαν μαγαζί κείται από το μηδενισμό προς το σύμβολο του "πλην". Γι' αυτό και ο σερβιτόρος αν του ζητήσεις φαΐ θα σου πει ότι δεν έχει, αν δεν του ζητήσεις θα σου φέρει μία σταλιά ταραμοσαλάτα με λίγα παξιμαδάκια για να επιζήσεις και να μη λιποθυμήσεις.

Και το να μην λιποθυμήσεις δεν το κάνει από ανθρωπισμό ή από στυλ, αλλά διότι αν λιποθυμήσεις μετά θα πρέπει να σε σηκώσει και αυτό είναι κάτι που δεν θα το άντεχε κυρίως ψυχολογικά. Είναι η αρχή της απόλυτης διατήρησης της προηγούμενης κατάστασης εφόσον η τελευταία είναι μία κατάσταση σταθερής ζώσας ακινησίας. Πολύ καθισιό, λίγη αναπνοή, λίγη ομιλία. Πάω σιγά σιγά χωρίς αιτία, κάθομαι χωρίς στόχο, πίνω λίγη ρακή άμα έρθουν και με σερβίρουν και συντηρώ τον παρασιτισμό μου. Κάθομαι ώρες χωρίς να κουνιέμαι, αν μου φέρει τρώω, αν όχι δεν τρώω, πίνω καφέ ή ρακή σιγά σιγά για να μην αλλάξει τίποτε.

Μόνο δα άμα μερακλώσω από το πολύ ποτό και μου το επιτρέψει και το ανάλογο μεράκλωμα των άλλων, ενώνουμε όλοι μαζί όσες δυνάμεις έχουμε, δηλαδή κάτι παραπάνω από το μηδέν, κι άμα παίξει κάνα σωστό εμβατήριο χτυπάμε ρυθμικά τα χέρια μας στα τραπέζια και τους πάγκους δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα σχεδόν ψευτοδιονυσιακομαστουροεπαναστατική για κάνα δεκάλεπτο την εβδομάδα.

Με την ίδια ελλειπτική λογική σερβίρει ή δεν σερβίρει το όποιο φαγητό, δεν χρειάζεται νομίζω να μπω σε περαιτέρω λεπτομέρειες, ούτε να αναφέρω την "τιμή κατ' άτομο χωρίς κρασί" που αναφερόμενη στο μαγαζί αυτό θα ήταν ανέκδοτο. Εξ άλλου κάθε κριτική θα πρέπει να προσιδιάζει και στο ύφος του κρινόμενου. Αυτά προς το παρόν, και θα προσπαθήσω στην επόμενη κριτική να μετακινηθώ στον χώρο της δεξιάς.

0 medium

05 Απρ 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
26-36

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Το Χαλάνδρι, όπως έλεγε παλιά η μάνα μου, "έχει καλή και φτηνή αγορά" την οποία τώρα φαντάζομαι πως δεν έχει πια, παλιά είχε τον κήπο της εδέμ όπου σε χαλικάκι πάνω στο ρέμα έτρωγες λιβανέζικο, έχει το μπλου που ακόμα παίζει τα ίδια νιου γουέϊβ τραγούδια από την εποχή της συνθήκης του μάαστριχτ και που εγώ ως παλιοροκάς πάντα πήγαινα με την ελπίδα να παίξει κάτι που έχει σόλο αμ δε, μόνο γρατζούνισμα και κλαψομούνικη μαυρίλα έπαιζε ο π...στης, λίγο πιο πάνω έχει ανοίξει ένας απατεώνας νεοτσιπουρατζής που πήγα με το φίλο μου τον Παναή μία Πέμπτη 23.07 το μαγαζί ήτανε σχεδόν φίσκα και η σερβιτόρα επειδή ήμασταν με φόρμες μετά από μπάλα και λίγο σαν ταλαιπωρημένοι τρομοκράτες ή μπάτσοι, μας είπε το ξεφτιλισμένο ότι "παιδιά συγνώμη η κουζίνα έχει κλείσει" λες και πήγαμε γυμνοί στο καφέ ντε παρί στη βία βένετο ανάθεμά την ψευτοκυρίλα σας, ακόμη λίγο πιο πάνω έχει μια καινούρια αεκτζίδικη μπυραρία που όταν μπαίνεις στο δεξί σου χέρι έχει καδραρισμένη τη φανέλα του θρυλικού Π.Ο.Ψ. στον οποίο υπήρξα παίκτης με δελτίο κανονικότατο την περίοδο 1998-2000 στη β' Αθηνών (παράλιγο να ανέβουμε α΄ αλλά μας κτύπησε ο Κεραυνός Κερατέας) και συμπαίκτης με τους αδελφούς Πάντους, πρωτίστως τον Γιώργο, που ήτανε παικταράς και δευτερευόντως τον Τάσο, το νυν δεξί μπακ και αρχηγό της Κέρκυρας και πρώην αναπληρωματικό του αγαπημένου μου Ολυμπιακού.

Επίσης το Χαλάνδρι έχει τα περίφημα Σίδερα Του Χαλανδρίου, αυτό το ανεπανάληπτο επίτευγμα της ελληνικής οδοποιίας όπου πλανώνται εκατοντάδες φαντάσματα από θανατηφόρα τροχαία, και βεβαίως παλιά αλλά και μετά το θάνατο του Κένεντυ είχε και την πλατεία Κένεντυ, αυτό το άλλοτε σημείο αναφοράς για τη μετάβαση των κάρων από την Αθήνα προς τα Μεσόγαια, κάτι σαν τη Μογγολία στο δρόμο του μεταξιού από την Κίνα προς την απολίτιστη Ευρώπη, μέχρι που ήρθε αυτός ο κοντός ο Σημίτης και με την Αττική Οδό σήμανε το τέλος της θρυλικής αυτής πλατείας του τέως αμερικανού δολοφονηθέντος δημοκρατικού πρόεδρα. Αυτά έχει το Χαλάντρι.

Τίποε άλλο δεν έχει. Ο κυρ Μήτσος με το ουζερί του δεν είναι στο Χαλάνδρι. Πηγαίντε και θα δείτε ότι δε λέω μπούρδες. Πάρτε μαζί και το διαβατήριό ή την ταυτότητά σας, για να σας την πάρει, όπως την πήρε ο Τσάρτας το 2002 από αυτόν τον κοντό τον Κασίγια τον πορτιέρο, όπως θα έλεγε και ο Αργυρίου, της επαρχιακής ομάδας Ρεάλ Μαδρίτης που με την πρώτη, πριν σφυρίξει το κοράκι, του την έστειλε δοκάρι που ακόμη κουνιέται κι ας έχει γκρεμιστεί η Νέα Φιλαδέλφεια ή αλλιώς λίγο πιο βλαχέ "τα Φιλαδέλφεια" και μετά στην επανάληψη αφού πήρε κίτρινη από τον μαύρο κόρακα, το ξαναχτύπησε το στημένο και του τόστειλε στο γάμα το παστέλι η παικτούρα.

Αφού φάτε τα ψαρικά σας στον κυρ Μήτσο ούτε δέκα τέτοια παστέλια δεν θα ξεπλένουν τη ψαρίλα. Εκτός και πάτε και ανάψετε κανά κεράκι δίπλα στην εκκλησιά με τις παλιές καμάρες, εκεί ναι, στην πλατεία του Χαλαντρίου, που νομίζετε ότι είστε, πόσα ούζα ήπιατε ρε;

0 medium

04 Απρ 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Μην περιμένετε άλλες ούρμπαν ιστορίες, θα εστιάσουμε στις αγροτικές περιοχές και όχι φυσικά τόσο στην εστίαση, αλλά στους χαρακτήρες.

Άλλο αν δίπλα, 500 μέτρα από τη γραφική Σταμάτα, από τη Ροδόπολη και μετά δεν μιλάμε καν για μεγαλοαστικό αλλά για σχεδόν φεουδαλικό περιβάλλον. Αυτό σταματά στη Σταμάτα, που είναι χουριό κανονικό. Γιατί με το που κάτσαμε με τη γυναίκα μου νωρίς νωρίς, ούτε καν μιάμιση δεν ήσαντε η ώρα για να προλάβουμε την παιδική χαρά και την πείνα των γερόντων μετά το κλείσιμο της εκκλησίας, ανοιξιάτικη Κυριακή γαρ (με τη μπεμβέ την 650άρα την τσίλικη έξω αραγμένη), στο διπλανό ορθογώνιο τραπέζι για έξι άτομα καθόταν ένα ζευγάρι ευτραφών 70άρηδων (βεβαίως αφού μιλάμε για χωριό μπορεί να ήσαντε και 52) που έσκιζε τη κατσικίσια γάστρα στα δύο κυριολεκτικά.

Κάθονταν όχι ο ένας απέναντι στον άλλονε, ούτε δίπλα δίπλα, αλλά διαγώνια για να μην ενοχλούν τα ρεψίματα του ενός τον άλλονα και δεν είπανε κουβέντα για κουβέντα ακόμη και όταν τελείωσαν την κατσικοπιατέλα μέχρι να έρθει έτερο ομοίας ράτσας με το δικό τους μαλλιαρό άσπρο σκυλί αδέσποτο και να γίνει τση πουτάνς ο σκυλοκαβγάς για το καλωσορίσατε. Πιστεύοντας ότι ειν αρκετά νωρίς αλλά και επειδή γουργούριζε το κοιλάκι μας και γλυφόμασταν με τη θέα της, ως αν να ήσαντε κράχτης, υπαίθριας σούβλας με το κατσίκι, το κοκορέτσι και το κοντοσούβλι να γυρνοβολάνε ψηνόμενα, είχαμε κάτσει σε τραπέζι που κοίταζε λάγνα αυτό το θέαμα, αλλά ρισκάραμε γιατί πίσω μας ήτανε ένα μακρυνάρι με σημείωση "πιασμένο για 14 άτομα" λες και ήτανε τράπουλα, που αν γέμιζε με φωνακλάδες ελληνάρες θα μας καθότανε η γάστρα στον ουρανίσκο.

Αφού όμως ήρθε ο μάγκας ο σερβιτοράκλας ο βλάχος ο μπλαζές και τον ρώτησα τι είναι αυτό που τρώνε οι δίπλα και αφού έκανε ένα λοξό βλέμμα στους δίπλα μου απάντησε "κατσικάκι στη γάστρα η σπεσιαλιτέ του μαγαζιού", έφτασε ο πρώτος των 14άρων με άλλους τρεις ενήλικες αρσενικούς και είπε την φοβερή ατάκα, όπου αν ήμουν σημειολόγος θα τη σχολίαζα σε βιβλίο χιλίων σελίδων:

"Λοιπόν δεν θα πάρουμε φιλέτα και μαλακίες... Κανά εξοχικό, κανά κοκορέτσι...έτσι;". Η φίλη μου γνωρίζοντας την ευαισθησία μου σε τέτοιου είδους ατάκες και έχοντας ήδη και εκείνη γίνει ευαίσθητη σε αυτές μετά από πέντε χρόνια που με αντέχει, μου γέλασε και της γέλασα κι εγώ, την ώρα που η σερβιτουρούκλα απήγγειλε με αυτοπεποίθηση τον κατάλογο και συγκεκριμένα λέγοντας "έχομε και ωραία σπανακόπιτα σήμερα" την οποία προφανώς ήθελε να ξεφορτωθεί. Πήραμε γάστρα που είναι για δύο άτομα, χόρτα και σαγανάκι, και όταν μετά με επιτιμιτικό πια ύφος μας ρώτησε "κολοκύθια δεν θα πάρετε;", πήραμε και κολοκύθια, φεύγοντας δε, του φώναξα και τη λέξη "τζατζίκη" (αλλού εξηγώ γιατί γράφεται με ήτα) γιατί κολοκύθια χωρίς τζατζίκη είναι σαν "κοτόπουλο χωρίς φέτα", που, κατά την διάσημη ατάκα του βραβευμένου με όσκαρ ηθοποιού Κώστα Τσάκωνα στο μνημειώδες σινεφίλ Η Μεγάλη Απόφραξη, "δεν τρώγεται".

Τελειώνοντας την παραγγελία το 14άρι είχε γιομίσει, στο κέντρο (όπως στα ορφανά στη ρουλέτα) οι μεγάλοι, μπαμπάδες και μανάδες για να λένε τα δικά τους, στα βουαζέν έξι εφτά αγοράκια και στα τιερ τρία κοριτσάκια, σαν τη λευκή κορδέλα ένα πράγμα, ώστε τα ετερόκλητα να μην κλίνονται και να μην αναψοκοκκινίσουν με τα αρρενωπά εξάχρονα (φτου σας οπισθοδρομικοί). Και για να μάθουν να μην έχουν ποτέ τους πρόβλημα χοληστερίνης και για "να φάνε τα παιδιά" όπως είπε κάποιος από δαύτους παραγγείλανε τέσσερις γάστρες, τρία κοκορέτσια, τρία εξοχικά, όχι φιλέτα και μαλακίες, πέντε κουβάδες σαλατοκολοκυθοπατάτες, φυσικά δύο σπανακόπιτες για να λαδώσουν το εντεράκι τους και να μη πάει στράφι το ταψί και μόλις τέλειωσε η παραγγελία ένας πέταξε: "βάλε και δυο σπαλομπριζόλες για να φάμε".

Εν τω μεταξύ όμως είχαν συμβεί πολλά και αξιοσημείωτα: Το ζευγάρι που ξετίναξε αμίλητο τη γάστρα, μετά τη σκυλομαχία είχε αναστατωθεί ανεπανόρθωτα, έφυγε, και είχε ήδη αντικατασταθεί από ένα καρέ, όπου ο ένας έσκασε με μαλαματίνα ρετσίνα πριν κάτσουνε και η φίλη του με σπαράγγια από γέρο που καθότανε στην είσοδο του μαγαζιού και τα πουλούσε τρώγωντας και αυτός (όπως εν τέλει και όλοι μας) γάστρα. Η δική μας γάστρα είχε έρθει, δυστυχώς σχεδόν μαζί με όλα τα άλλα, σε χρονική απόσταση δύο λεπτών, όπου για να έχεις τελειώσει τα πρώτα θα πρέπει να έχεις πνιγεί με τα χόρτα. Ήταν ογκοδέστατη και είχε και μία σκάφη πατάτες νευροκοπίου των 0,003 ευρώ άνευ διαμεσολάβησης από τον Κόφι Ανάν.

Αρχίσαμε και εμείς να μασουλάμε μανιωδώς γιατί ο άνθρωπας είναι μιμιτικό ζώο, για να αραδιάσουμε και την αριστοτελική παπαριά μας. Στο από την αλληνή πλευρά διπλανό τραπέζι είχε κάτσει μία πεντάδα αποτελούμενη από δύο ζευγάρια προχώ ηλικίας και έναν ζαβλακωμένο 30άρη γιο ενός εξ αυτών. Την παράσταση έκλεβε ο παραδοσιακός άρρεν αρχηγός που, δραττώμενος της ευκαιρίας της κυριακάτικης εστίασης μετά της συζύγου του, του φιλικού ζευγαριού και του αποβλακωμένου νεαρού, παρουσίαζε με αργή σταθερή και ήρεμη φωνή, εν είδη χορατόυ όμως, τις πολιτικές και φιλοσοφικές του τοποθετήσεις, οι οποίες ομολογώ, ότι καίτοι ανείπωτες καφενειακές αμπελοφιλοσοφίες, συνοδεόνταν από αρκετή δόση χιούμορ, πιθανόν δε και αυτοσαρκασμού, άποψη που ορθώς εξέφρασε η συνδαιτημών μου και στην οποία μετά από λίγο (έχοντας φάει ήδη τις πρώτες κρίσιμες για την ψυχολογία του πειναλέου δέκα γαστρομπουκιές) προσχώρησα και εγώ άνευ επιφυλάξεων και άλλων τέτοιων πραγμάτων.

Είπε λοιπόν αυτός καταρχήν το φοβερό "σύνταξη πρέπει να παίρνουμε μέχρι τα πενήντα μας και μετά να δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε" και μετά το πιο βαθύ αλλά κλισεδιάρικο και εν πολλοίς αντιφατικό "ο φόβος δεν υπάρχει, είναι στο μυαλό". Άτσα μεγάλε, άμα είναι στο μυαλό, υπάρχει και γεια σου και τα λέγαμε. Από τα πιο ενδιαφέροντα "στιγμιότυπα", όπως τιτλοφορείται σε μετάφραση και το ομώνυμο φιλμ του Ρόμπερτ Άλτμαν "σόρτκατς", εκτυλισσόταν στο παραδίπλα τραπέζι με κατεύθυνση τη σούβλα, όπου κάθονταν ζευγάρι 37χρονης διατηρημένης κόρης με τσάντα λουί βιτόν, σύμφωνα με την παρατήρηση της συνδαιτημόνος και συντρόφου μου, με την ευτραφή μητέρα της.

Με ρωτάει λοιπόν η Δήμητρα τρώγοντας πατατογαστροκάτσικο και καλά ότι ντρέπεται να κουτσομπολεύει: "Μιχάλη, κοίτα αυτή την κυρία. Γιατί δεν τις βγάζει αυτές τις ελιές από το πρόσωπό της;". Και κοιτάω το πρόσωπο της χοντρής και βλέπω δυο ελιές μεγαλύτερες από Ήρωες αλλά όχι πράσινες, αλλά καφέ σκούρες. Ταυτόχρονα όμως είδα και την απάντηση: "Κοριτσάκι μου, ποιες ελιές; Κυρίως την ενδιαφέρει η σπαλομπριζόλα. Την έχει σκίσει". Η τύπισσα μπροστά στην εμβρόντητη κόρη της (σκέψου τι θα θα περνούσε απ' το μυαλό της όταν ήταν κοριτσάκι) γρήγορα γρήγορα εξαφάνιζε τη νεκρή χλωρίδα και πανίδα που υπήρχε στο τραπέζι τους. Ένα αψηλό νεαρό γκαρσόνι, που έμοιαζε με τον Γάσπαρη, τον παλαιό μπασκετμπολίστα του Πανιωνίου, μας έφερε δύο παγωτάκια και το λογαριασμό που ήταν 47,80 ευρώ, άφησα πέντε αχνιστούς και φύγαμε. (Κάπως έτσι απότομα τελειώνει το σόρτκατς).

0 medium

21 Φεβ 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Προτού αχνίσουμε με τον Δορφμάϊστερ δεν βρίσκαμε με τίποτα την πλατεία της Βικτωρίας. Τον πήρα με τη μπεμβέ την εφ τη 650άρα αμά λάχει να πούμε, τη τσίλικη, από υπόγειο μπαρ σε σύνορο εξαρχείων - κωλονακίου απογιοματάκι Παρασκευής προ του σαββατοκύριακου που 300 απαντούσαν στο δίλημμα μεταξύ άτακτης ή τακτικής χρεοκοπίας και άλλοι 300 έκαψαν καμία ντουζίνα νεοκλασσικά και μερικά σινεμά για να μη βλέπουν άλλες τσόντες τα παιδιά.

Δια μέσου της Σίνα, κατηφορήσαμε την Αραχώβης με τα ωραία τα γκραφίτι και τα συνθήματα τα προοδευτικά, φτάσαμε πλατεία εξαρχείων όπου ήσαντε συγκεντρωμένη και παρατεταγμένη σε ζυγούς μία μεραρχία του μαύρου στρατού, την οποία, ως ιππικό, χαιρετήσαμε, μπήκαμε στην ηλεκτρόνικ μαντ μαξ Στουρνάρη με τα κατεστραμέννα μαγαζιά κομπιούτερ, τα εκδιωγμένα από την σύγχρονη πόλη-κράτος Τοσίτσα πρεζάκια και φυσικά το πολυκατουρημένο Πολυτεχνείο, όπου ουδείς πια ήταν διπλοπαρακρισμένος, διότι η κατάσταση μύριζε μπαρούτι. Στρίψαμε στη Μπουμπουλίνας δεξιά προς Υπουργείο Πολιτισμού, όπου στη διασταύρωση με τη Τοσίτσα βρισκόσαντε στα χαρακώματα κάτι 18χρονα ελληνάκια - γουρουνάκια με όμοιες στολές χρώματος κουραδοχεσί, σαν προσκόποι ένα πράμα και κατευθυνθήκαμε προς την ειρηνική Αλεξάνδρας, απ' την οποία πήραμε την, ως την Ιβηρική του 8ου αιώνα υπό κατάληψη από Μαυριτανούς και άλλους Άραβες αλλά και Αφρικάνους, Πατησίων προς Πατήσια φάση, στρίψαμε ορθώς στη γνωστή για τα ποιοτικά μπουρδέλα της Πιπίνου αλλά φτάσαμε και κάναμε γύρους ως την Αχαρνών με παλλινωδίες από Αριστοτέλους, Φυλής και δεν συμμαζεύεται και πουθενά η καριόλα η Βικτωρίας.

Σαν να σβήστηκε από την πραγματικότητα. Που να θυμάμαι ότι είναι στη Γ Σεπτεμβρίου; Ή γιατί να υπάρχει η Γ΄ Σεπτεμβρίου; Για να φοβάσαι καμιά ξώφαλτση από κανά κουμπούρι μερακλωμένου γέρου ρεμπέτη, ή κανά τόξο Σομαλού ή μη σου χώσουν καμιά σύριγγα καταλάθος στο μπούτι; Τελικώς έβαλα τα μεγάλα μέσα, αρχίνησα να ανεβαίνω πεζοδρόμια, πέρασα μέσα από άδειους σκουπιδοτενεκέδες και γύρω τους τόνους σκουπίδια, μέσα από μπάρες πεζοδρόμου, μπουρδέλα, καφενεία, καταγώγια και έφτασα, όχι φυσικά στη Πλατεία Βικτωρίας, την οποία ουδέποτε αντίκρυσα, αλλά κατευθείαν στο ουζερί του Λάκη -σαν να με μαγνήτισε- που βρίσκεται σε ένα κάθετο αυτής πεζόδρομο και πάρκαρα μπροστά ακριβώς από τη διάφανη πόρτα του ουζερί και το μοναδικό παντζούρι ενός υπογείου διαμερίσματος μεταναστών ή γριών, για να έχω οπτική επαφή σε περίπτωση απόπειρας κλοπής του εργαλείου μου από καμιά γριά, να φωνάξω τον κυρ αστυνόμο της γειτονιάς να πιάσει τους κακούς κλέφτες.

Μπήκαμε με τον Dorf στο καταγώγι για να φάμε και καλά ψάρι, αλλά αυτό που μας ενδιέφερε περισσότερο ήταν το ούζο, για να μας δημιουργηθούν οι κατάλληλες παραισθήσεις, όπως προκύπτει από το ότι ήπιαμε τρία καραφάκια τα δυο μας και εν γένει από τα σημαντικά γεγονότα που επακολούθησαν και που πρόκειται να να σας διηγηθώ. Για συνοδεία του ούζου, όπως σας είναι πια γνωστό που λέει και το ρεμπέτικο χιτάκι "γιατί ρωτάτε να σας πω", πήραμε γόνο, διότι και εγώ και ο Dorfy είμαστε σημαίνοντα μέλη στο Προεδρείο του συλλόγου "Γ...στε τα καλαμάρια όσο είναι μικρά. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορούν να σου κάνουν άμα μεγαλώσουν τα γα..δια".

Ο γόνος ήτο καλός, πήραμε και ένα σαλατικό παντζαρόχορτο και σαρδέλες που ήθελε ο Ντορφ και πατάτες τηγανιτές, που ήταν γαμάτες. Αν είχαμε μείνει ως εκεί θα είχαμε ιδρύσει άλλο ένα σωματείο με την επωνυμία "ο καλύτερος μεζές του ούζου είναι η πατάτα η τηγανιτή" αλλά του Ντόρφ του τάσκασε το ουζάκι και ήθελε και μπακαλιαράκι.

Και ήρθε το έπος: Και το όνομα αυτού Μπακαλιάρος Αχνιστός ο Μέγας. Καυτερός, αρμυρός, μαλακός, ζουμερός, σουσάτος και σουπάτος. Παρέα με αυτό και άλλη μία πατάτες για να μη ξεχνιόμαστε, αφού πατάτα και μπακαλιάρος είναι αδελφά σωματεία, όπως ο Κομπότης με τον Ολυμπιακό. Πάρτο και το τρίτο το καράφι στη μάπα, αλλά η ώρα πήγε έξι και ο Ντορφ -πράγμα που εκείνη την ώρα μου φάνηκε φυσιολογικό- στις εφτάμισυ είχε να δώσει ραδιοφωνική συνέντευξη, ενώ εγώ συμπτωματικά την ίδια ώρα είχα ραντεβού με την πράσινη τσόχα. Οπότε φύγαμε άρον άρον, και προκειμένου να παραδώσουμε το συκώτι μας γρήγορα και σίγουρα πριν από τις δουλειές μας, πήγαμε στο σκαραβαίο, διότι που αλλού καλύτερα μπορεί κανείς να αποταθεί, εκτός από ένα μέρος που κυρίως πάνε καυλοπυρέσαντες ταρίφες και παλιοί μπάτσοι για να παίξουν τάβλι και να δουν κάμποσα ζευγάρια ημίγυμνα βυζιά.

Εκεί ήπιαμε από τρία ποτήρια αργό πετρέλαιο ενδεδυμένο με τον ψεύτικο μανδύα του κάτι σαρκ, ενώ είχαμε σαφέστατα παραγγείλει τίτσερς και παίξαμε πόρτες και πλακοτό γιατί ο Ντόρφυ δεν ξέρει τάβλι, δηλαδή φεύγα. Φύγαμε και άφησα τον Ντόρφ εκεί που τον είχα παραλάβει τρεις ώρες νωρίτερα, οι οποίες τώρα μου φαίνονταν σαν τρία χρόνια. Η πορεία του κ. Ντορφμάϊστερ την υπόλοιπη εσπέρα παραμένει μυστηριωδώς άγνωστη, αν εξαιρέσει κανείς τη μαρτυρία ενός κοινού φίλου, στον οποίο έστειλε αργά τη νύχτα ένα αμφιλεγόμενο εσεμές, το περιεχόμενο του οποίο δεν δύναμαι να αποκαλύψω. Εγώ από την άλλη, πέρασα όλα τα μπλόκα και τις πορείες με χίλια, κατηφόρησα προς Ιριδανό και με το που μπούκαρα στη λέσχη έριξα μία δερβίσικη στριφογυριστή ζεμπεκιά για να κάτσει ο μπακαλιάρος σωστά, σαν αυτές που έριχνε στο γήπεδο ο Γιώργος Ανατολάκης όταν έπαιζε στον Ολυμπιακό, τον προθάλαμο της βουλής.

Αφού κάθησε ο αχνιστός φίλος μου, κάθησα κι εγώ, αλλά όταν συνειδητοποίησα ότι πολύ γρήγορα έχανα ήδη εκατό γιούρια, δηλαδή δέκα αχνιστούς, διέκοψα και άραξα στον καναπέ να δω Ολυμπιακός - ΑΕΚ αλλά χάναμε δύο μηδέν στο εικοσάλεπτο, οπότε νιώθωντας και τα μάτια μου σαν δύο πλανήτες έτοιμους να εισέλθουν σε βαρυντικό πεδίο μαύρης τρύπας τάκλεισα λίγο στο ημιχρόνιο για να ξεκουραστεί και ο μπακαλιάρος. Σηκώθηκα με δυσκολία λίγη ώρα μετά, επιχείρησα ανεπιτυχώς όπως και η ΑΕΚ να ξαναμπώ στο παίγνιο, καθώς έχασα ταχύτατα άλλους πέντε μπακαλιάρους, και πλέον έχοντας χάσει δεκαπέντε ολόκληρους αχνιστούς, τράβηξα το μακρύ δρόμο του γυρισμού. Έφτασα σπίτι και είδα δύο γουέστερν, το Κάπτεν Απάτσι με τον Λι Βαν Κλιφ χωρίς μουστάκι και τον Τζακ Πάλλανς και το Πέϊλ Ράϊντερ με τον Κλιντ Ίστγουντ παπά με εξάσφαιρο κολτ. Ονειρεύτηκα μπακαλιάρους πάνω σε άλογα να πυροβολάνε μεθυσμένους μπάτσους που χορεύουν ζεϊμπέκικο παίζοντας πρέφα. Ξύπνησα, πότισα τα φυτά μου γιατί έφαγα αιφνίδια φρίκη ότι μπορεί να ξεραθούν και πήγα κατευθείαν στα μακντόναλτς του Χαλανδρίου και αφού πέρασα ανάμεσα από τις εντός μακντόναλτ πινακίδες που έλεγαν να προσέχεις μην πέσεις γιατί αν πέσεις και κτυπήσεις αντί για αποζημίωση θα πάρεις τ' αρχ..ια της κυρίας Μακντόναλτ αχνιστά, και με 3,50 ευρώ έφαγα πατάτα κατεψυγμένη αλλά φρεσκοτηγανισμένη σε μη χρησιμοποιηθέν προτού τηγανόλαδο γιατί ήταν 11 ακόμα η ώρα (πρώτη τηγανιά γαρ), διπλό αλλά μικρό τσίζμπουργκερ ωραιότατο με πίκλα και κέτσαπ και φρέσκια αφράτη κόκα κόλα λάιτ και δεν διάβασα σπορντέι γιατί είχαμε χάσει από τον αγαπημένο μου Ολυμπιακό.

Επισκέφθηκα δε και τα ωραιότατα και φρεσκοκαθαρισμένα διαμερίσματα της κ. Μακντόναλτ όπου εναπόθεσα τις ελπίδες μου να παίξω μπάλα μερικές ώρες αργότερα, τον αχνιστό, τις πίκλες και το πετρέλαιο (ο γόνος έφυγε σταδιακά σε δόσεις μέχρι την Κυριακή το βράδυ, όπου εκτυλίσσεται η παρούσα ιστορία). Στη μπάλα δεν έβαλα γκολ και χάσαμε, αλλά στη φίλη μου είπα ότι έβαλα και κερδίσαμε για να μη στεναχωρηθεί η καημένη, όταν κατά τις 21.00 με ρώτησε τρώγωντας χοιρινή μπριζόλα με σωταρισμένα σκορδάτα μανιτάρια και σάλτσα ουίσκι που είχα μόλις φτιάξει, την οποία συνοδεύσαμε με ντίσεντ κόκκινο αγιωργήτικο, πριν πάμε σινεμά να δούμε το Θεό της Σφαγής του Πολάνσκι παρακαλώ, όχι ό,τι και ό,τι, επιλεγμέναι ταινίαι.

Το πρωινομεσήμερο της Κυριακής η γυναίκα μου έφυγε άρον άρον για δουλειά, οπότε έμεινα μόνος κυριακάτικα και η κοιλιά μου γουργούριζε. Μετά από μερικές αστεία αποτυχημένες προσπάθειες να κάνω ο,τιδήποτε δημιουργικό ή έστω παραπλανητικό για να γλυτώσω το μεσημερινό γεύμα της Κυριακής, που βλαστημάς που το φαγες αλλά που όταν τότρωγες δηλαδή εκείνα τα δεκαπέντε λεπτά ήσαντε κά...βλα, αποφάσισα να πάω σε ένα παραδοσιακό παντοπωλείο της γειτονιάς που λέγεται "το παραδοσιακό παντοπωλείο της γειτονιάς" να αγοράσω μαρούλι, ούτως ώστε αν τελικά δεν αντέξω και φάω, να φάω και καμιά σαλάτα που ναι υγιεινή. Όμως καθώς πλήρωνα το μαρούλι κατάλαβα ότι θα πήγαινα συστημένος για σουβλάκια και μπύρα. Με μία γκαζιά με τη μπεμβέ βρέθηκα από το Μαρούσι στο Χαϊλάντρι και συγκεκριμένα στα Τρία Αδέλφια πάνω από το πρώην Ολύμπικ στη Πεντέλης, διότι ο ιδιοκτήτης είναι πελάτης μου, έχει ντραφτ μπαντβάιζερ και γύρο ξεροψημένο.

Πήρα από δαύτα, ήπια τις μπύρες μου, ανέγνωσα εφημερίδα και πήγα σπίτι να παρκολουθήσω βουλή, ματ και κουκούλες. Ήσανε πια βράδυ και το ημερολόγιο έδειχνε 12 Φεβρουαρίου 2012, που λένε και στο αρχείο στη νετ.

0 medium

03 Φεβ 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Αν πάγωνε ο χρόνος το 1970 και ένας εξωγήινος βαλσαμωτής πήγαινε και βαλσάμωνε το μαγαζί και το επανέφερε στη ζωή το 2012, δεν θα είχε καμία διαφορά με την σημερινή κατάστασή του, που τίποτε από τα παραπάνω τρελά δεν συνέβη. Αλλά η γενικότερη κατάσταση του κόσμου άλλαξε και πλέον δεν το σηκώνει.

Γιατί τότε μπορεί να ήταν μία εξοχική ταβέρνα στην οποία θα μπορούσες να πας και με άμαξα, τώρα όμως είναι ένας δεινόσαυρος σε ένα δεινό μεγαλοπροαστικό περιβάλλον περιλουσμένος με πολύ καυσαέριο. Οπότε τι άλλο εκτός από βαμπίρ θα μπορούσαν να ήταν τα γκαρσόνια; (εξ ου και το εξόχως "σκιερό" εξωτερικό περιβάλλον που ασυνείδητα περιγράφει ένας σχολιαστής από κάτω). Οπότε δικαιολογημένα και ο ίδιος σχολιαστής βρίσκει τη μοσχασίσια σκληρή, γιατί άντε να του πεις ότι η ελληνική μπριτζόλα από τον παλιό-καλό προμηθευτή σκληρή είναι γιατί όποτε έπινε τα ούζα του και μεράκλωνε έσφαζε και από ένα τρομαγμένο μοσχάρι.

Και τα χόρτα κολυμπάνε μες στο λάδι γιατί τότε μες στη φύση, τη μυρουδιά της ελιάς και την έλλειψη δανέζικου αλατισμένου λούρπακ, λίγο λαδάκι παραπάνω ήσαντε μαστ. Και το ψωμί είναι μπαγιατολαδοψημένο γιατί τότε ο φούρνος απείχε δέκα χιλιόμετρα και ποιος να τρέχει με το ποδήλατο μες στο κρύο του αττικού βορρά. Και το καλύτερο που αποτελεί τρανή επιβεβαίωση της παρούσας κριτικής είναι το τζατζίκι. Το οποίο φυσικά, όπως θα έχετε ψιλιαστεί, δεν έχει καθόλου σκόρδο.

0 medium

01 Φεβ 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Πάντοτε ήτανε μεγάλη βλαχιά, αλλά αν είχε ένα/δυο καλά (look εξοχικής ταβέρνας, νόστιμο μπιφτεκάκι) τα άλλαξε και αυτά, διατήρησε όλα τα κακά και στην πορεία προσέθεσε και μερικά ακόμη, όπως αυτό το σαν νέον ασπρομπλέ εκτυφλωτικό φωτισμό, λες και μπαίνεις σε φαρμακείο.

Λες; Τι λές; Σε φαρμακείο μπαίνεις και ο φωτισμός μπήκε από τον ιδιοκτήτη υποσυνείδητα-μαζοχιστικά. Ξέρει ότι είναι φαρμακείο και, αν και θέλει να το κρύψει, το φανερώνει αυτοψυχαναγκαστικά με τον φωτισμό. Που αλλού να σταθείς; Στους ξυπνητζήδες μπλαζέ βλαχοσερβιτόρους που ενώ παραγγέλνεις κοιτάνε τις λουστραρισμένες γλυφαδιώτισες γκόμενες που περνάνε με το mini cooper το σκληρό;

Στην οσμή του μπιφτεκιού κωλοφορτωμένου με ένα τόνο μπαχάρια και μυρωδικά ανατολής; Στις κατεψυγμένες και χιλιοτηγανισμένες πατάτες που η όψη τους και μόνο σου δημιουργεί συνειρμούς που απαγορεύεται να γράψω διότι θα διέπραττα συκοφαντική δυσφήμηση; Αν και στα κλεφτά νομίζω ότι μπορώ να πω, ότι μία φορά μία από τις πατάτες που περιέχονταν στη μερίδα νόμιζα ότι την είχα ξαναδεί.

Στο απαράδεκτο κακκίστης ποιότητας χύμα κρασί, ίσως χειρότερο και από το κρασί στην Κρήτη; Ή στην τιμή που πληρώνεις; Σκουπιδούπολη και όχι μπιφτεκόπουλη έπρεπε να λέγεται, γιατί και τα υπόλοιπα τα διπλανά δεν πάνε πίσω. Αυτός όμως είναι ο αρχηγός τους αυτός θα τα ακούσει (και θα τα διαβάσει).

0 medium

04 Ιαν 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Παρεμπιπτόντως, για όποιον έχει διαβάσει την επιβραβευμένη κριτική του φίλου Dorfmeister για το παρόν εστιατόριο, εγώ είμαι αυτός που δήλωσα ότι πάω σπίτι να δω ταινία του Σαμ Πέκινπα. Προ παρεξηγήσεως δε, τα περί συνοδείας τρίφυλλης πουράκλας εκπορεύθηκαν από την φαντασία του Dorf, αφού είναι τις πάσι γνωστό ότι τελώ άκαπνος.

Τι ωραία που μας τα είπε ο D., ε; Πηγαίνετε στα Σκαλάκια, φάτε σωστά ψημένο μπον φιλέ και μετά θα σας τύχει η πιο τρελή νυχτερινή ιστορία (συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της αμφιβόλου ως προς το αν είναι επιθυμητή περίπτωσης να δείτε μόνοι σας στον καναπέ φτηνό γουέστερν του Πένκιπα με άγριο πιστολίδι από αξούριστους καουμπόϊδες που τους υποδύονται δευτέρας διαλογής αμερικάνοι ηθοποιοί του 70). Μην ξεχάσετε βέβαια τις τρεις μπύρες που θα πιει ο καθένας σας, να τις μπερδέψετε με άφθονο τσίπουρο, έτσι για να χουν παρεούλα, αφού -μην ξεχνιόμαστε- το τσίπουρο σκοτώνει όλα τα μικρόβια, κάνει καλό και την άλλη μέρα είσαι μια χαρά.

Υπεισερχόμενος όμως στο κυρίως μέρος της κριτικής μου, ώστε αυτή τη φορά να δημοσιευθεί και να μην λογοκριθεί από τις αυστηρές προδιαγραφές του σάϊτ, να προσθέσω ότι εκτός από μπύρες, τσίπουρο και σωστά ψημένο μπον φιλέ, μην ξεχάσετε να φάτε γαρδουμπίτσα ωραιότατη, λουκάνικο χωριάτικο με την παλιά νοσταλγική ωραία ψητογεύση, μπροκολάκι ελαφρύ που κάνει καλό στο κυκλοφοριακό, παϊδάκια καλούλια (ή αλλιώς "παιδάκια" που γράφουν κατά λάθος μερικοί σχολιαστές και πολύ μ' αρέσει), πατατούλες τηγανιτές με τριμμένο κεφαλοτυράκι από πάνω και φρέσκιες σαλατούλες και μην κολώσετε που οι περισσότεροι πελάτες στο μαγαζί είναι ξένοι, τουριστίλα κακή δεν είναι, απλώς κοτζάμ Χολιντέι Ιν ευρίσκετο εκεί δώθε, του μεινε το όνομα και οι ξένοι το μάθανε for ever and ever, άσε που οι περισσότεροι είναι αμερικάνοι ή ευρωπαίοι, οπότε είσαι χάι και ωραίος.

Και βεβαίως μετά αν δεν σας συλλάβουν για ληστεία έξω από το σπίτι σας ή δεν χορεύετε ρέγκε κουτσοί στο ρεντ σι ή δεν σας άρεσε το καϊμπόϊκο (ναι καϊμπόϊκο όχι καουμπόϊκο), μην ζητήσετε τα ρέστα από εμένα. Από τον Dorfy.

0 medium

04 Ιαν 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Πήγα Σεπτέμβριο και με αίσθημα μικρής λύτρωσης από μίνι νοσταλγία, διαπίστωσα ότι έχει αυτές τις παλιές παραδοσιακές ροτόντες και καρέκλες με το σιδερένιο σκελετό με σχεδιάκια και τελειώματα σε σχήμα σπείρας και το γυαλί στο κέντρο, που λίγο το κούνησε το άτακτο εγγόνι, χύθηκε το καϊμάκι από τον απογευματινό βαρύ γλυκό του παππού και ο παππούς σιχτίρισε αλλά από μέσα του μόνο, για να μην στενοχωρήσει το παιδί.

Την καλή αυτή εικόνα συμπλήρωσε τόσο το όμορφο, σαν την παλιά προ 20ετίας και πίσω Κηφισιά, περιβάλλον της αυλής, όσο και η φιλική υποδοχή από το προσωπικό. Όταν είδα όμως τον κατάλογο η εικόνα μετριάστηκε, όχι από τις τιμές, οι οποίες ήταν τιμές ταβερνούλας + 1 ευρώ ανά πιάτο (π.χ. μοσχαράκι με 10 αντί για 8,70 ευρώ), αλλά από τη μικρή γκάμα των επιλογών και την απολοϊκότητα των πιάτων, που συνοψίζονταν σε μοσχαροκυμοκεφτεδοειδή, αυγά μάτια (!), πατατομελίτζανα και ολίγα σαλατικά. Τίποτε δεν με ιντρίγκαρε σε αυτό τον φτωχό κατάλογο, σε σημείο που τα σουτζουκάκια με ρύζι (ωραιότατα μεν εκτελεσμένα αλλά σιγά το πιάτο), να είναι η ατραξιόν της παραγγελίας μας και το χύμα κόκκινο κρασί μονόδρομος.

Έστω ότι αυτά ήταν νόστιμα και τσελεμεντένια, όμως η αριστοκρατική αυλή με τον κηφισιώτικο κόσμο να τρώει ούλτρα προλεταριακές χιλιοφαγωμένες συνταγές για εργάτες σε κλωστουφαντουργία δεκαετίας του 60΄, δημιουργούσε αντιφατικές σκηνές με χάι και δήθεν γκομενάκια να προσπαθούν να φέρουν στο πηρούνι τους όσο περισσότερο κοκκινιστικό ρυζάκι φορώντας ψηλοτάκουνα και δερμάτινες φούστες. Καλές οι συνταγές του τσελεμεντέ, καλό το όχι ακριβό φαγητό, καλό το περιβάλλον, αλλά το σημαντικότερο είναι το ταίριασμα. Προτιμάω να ξέρω ότι πάω σε μία βλάχικη ταβέρνα που βλάχοι θα με σερβίρουν βλάχικη μπριτζόλα, οπότε αν δεν γουστάρω δεν πάω και καθόλου ή πάω με τη φόρμα μου μετά από μπάλα, παρά να νομίζω ότι πάω κυριλέ με τις κολόνιες και τα αρώματά μου και να φάω αυγά με πατάτες τηγανητές, που προτιμώ να τα φάω σπίτι μου εκνευρισμένος βλέποντας παράφρονες δημοσιογράφους να γκαρίζουν σαν γαϊδούρια σε δελτίο ειδήσεων.

0 medium

03 Ιαν 2012

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Πήγα με έμπειρο μπον βιβέρ θείο της φίλης μου και σας συνιστώ κι εσάς, αν δεν είσθε ο ίδιος ευκατάστατος θείος της φίλης του ενδιαφερόμενου, να πάτε με τον θείο της φίλης σας αν είναι τέτοιος και πληρώνει, γιατί το μέρος είναι ακριβό (50-60 το άτομο). Από το πρώτο όμως πιάτο καταλαβαίνεις ότι τα αξίζει. Φρεσκαδούρες, νοστιμιές, σέρβις, καθαριότητα και σεβασμός στα λεφτά που δίνεις είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν αυτό το εστιατόρειο, δηλαδή όλες οι απαιτούμενες αξίες της αστικής τάξης στην εστίαση. Αν λοιπόν είσθε μέλος αυτής της τάξης, σας αρέσει η εστίαση (που μάλλον θα σας αρέσει για να διαβάζετε τις ανόητες κριτικές του κάθε αργόσχολου) και έχετε τρόπο ή χρήματα να καταβάλετε το αντίτιμο, δεν έχετε παρά να το επισκεφθείτε.