Loader

fratello

Κριτικές: 510
Μέλος από: Ιούλ 2008

Εμφάνιση:

14 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Με την επίσκεψη στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ η τριλογία του Χαλανδρίου (ΠΑΛΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ, ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ, ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ) έγινε τετραλογία και, όπως ψυχανεμίζομαι, έχουμε δρόμο ακόμα, γιατί το Χαλάνδρι διαθέτει απίστευτη πυκνότητα, αλλά και ποιότητα, χώρων για φαγητό. Φίλε jim, από αυτή την άποψη σε ζηλεύω.
Η διεύθυνση στην οδό Ανδρέα Γκίνη μπορεί να μη σας λέει τίποτε, όμως δε θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να βρείτε την ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, γιατί το μαγαζί είναι μεν μικρό (για την ακρίβεια μινιόν) αλλά γωνιακό. Θα αφήσετε το αυτοκινητάκι σας κάπου στα πέριξ της οδού Κολοκοτρώνη, θα ανοίξετε το χάρτη του κινητού σας και σε δύο λεπτά θα έχετε φθάσει. Στα υπόψη ότι υπάρχει βολικό πάρκινγκ στην αρχή της Κώστα Βάρναλη, με ένα ταλιράκι ξεμπερδεύετε.

Όπως είπα, η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δεν είναι ολυμπιακών διαστάσεων, πιο πολύ μοιάζει με μεζεδοπωλείο που θα άνοιγαν η Χιονάτη και οι επτά νάνοι. Γύρω γύρω συρόμενη τζαμαρία, έξω λίγος χώρος για κάποια τραπέζια, στο δε μέσα χώρο μετρημένα έξι (! ) τραπέζια για 20+ το πολύ επισκέπτες. Δεν ξέρω με βάση ποιο business plan δημιουργήθηκε η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, η φιλοσοφία του αφεντικού (που μοιάζει παρεμπιπτόντως απίστευτα με τον φίλτατο ΙΩΓΙΑΝΝΗ! ) μοιάζει να είναι «Μαγειρεύουμε καλά για λίγους και εκλεκτούς». Για την τετραμελή παρέα μας είχα προνοήσει για κράτηση μέρες πριν, ομολογώ μάλιστα ότι Σάββατο βράδυ θα περίμενα να αποπέμπεται κάθε τόσο ευγενικά στην είσοδο μια απογοητευμένη παρέα, πράγμα όμως που δεν συνέβη (ή δεν αντελήφθην, τέλος πάντων).
Για να ολοκληρώσουμε τα του χώρου, μπαίνοντας βλέπεις στο βάθος, δηλαδή σε απόσταση τριών μέτρων, μια ψηλή στενόμακρη μπάρα πίσω από την οποία κατοικοεδρεύει το αφεντικό σε ρόλο συνδετικού κρίκου μεταξύ του ενός και μοναδικού σερβιτόρου και της κουζίνας, η οποία βρίσκεται ακριβώς πίσω του. Διακόσμηση υποτυπώδης, τραπέζια και καθίσματα τα γνωστά της ελληνικής ταβέρνας.

Οι δυόμιση ντοματούλες στρογγυλοποιούνται αναγκαστικά προς τα κάτω λόγω του ότι επιτρέπεται ελεύθερα το κάπνισμα (προς τιμήν του e-table το ότι με ενημέρωσε σχετικά με μήνυμα). Αν μάλιστα έπρεπε να συνεκτιμήσω και το μουσικό αχταρμά που μας συνόδευσε καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας, άσε καλύτερα.

Αντίθετα με το περιβάλλον η εξυπηρέτηση παίρνει με το σπαθί της τέσσερις στις τέσσερις ντομάτες. Ο νεαρός που εξ όσων έχω καταλάβει ανήκει στην επίπλωση του μαγαζιού εκτελεί τα καθήκοντά του σωστά, ευγενικά, με χαμόγελο και χιούμορ. Δε νιώσαμε ούτε στιγμή παραμελημένοι ή ξεχασμένοι στον «αχανή» χώρο.

Το σημαντικότερο όλων η κουζίνα. Θα συμφωνήσω με το ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑΚΙ ότι τα δέκα σχεδόν θαλασσινά πιάτα δεν προσθέτουν ουσιαστικά τίποτε. Το βαρύ πυροβολικό της ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΠΙΠΕΡΙΑΣ είναι τα ζεστά και κρύα ορεκτικά και οι κρεατομεζέδες. Αν μου επιτρέπεται να δώσω μια συμβουλή: Μία δύο ακόμα σαλάτες με περισσότερη φαντασία, δύο τρεις θαλασσινοί μεζέδες και ίσως κάτι μαγειρευτό θα δημιουργούσαν ένα πολύ ικανοποιητικό συνδυασμό.

Στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δοκιμάσαμε ορισμένα εξαιρετικά πιάτα. Αρχίζοντας από τις τυροκροκέτες (όσο αλμυρές χρειάζεται και τραγανές, θα τους ταίριαζε λίγο τσάτνεϊ συνοδευτικό), την ψητή μελιτζάνα με κύβους ντομάτας και φέτας (πραγματικό γλύκισμα, λίγο μικρή απλώς η μερίδα), το φανταστικό, χωρίς υπερβολή, λουκάνικο Φλωρίνης (πρόσφατα έγραψα τα καλύτερα για το λουκάνικο στην ΚΙΒΩΤΟ, αυτό όμως στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ κέρδισε καθαρά τη μονομαχία), και καταλήγοντας στα υπέροχα ευωδιαστά μπιφτεκάκια (όμως, παιδιά, ακούστε τον Σαλονικιό: σουτζουκάκια Θεσσαλονίκης, από τα καλύτερα μάλιστα του είδους, σερβίρετε παρέα με λίγο μπούκοβο, όχι μπιφτεκάκια) και την τηγανιά του τρελού με τρία διαφορετικά είδη κρέατος (εδώ η σάλτσα εκλιπαρεί για προσθήκη μαρουβά ή τσίπουρου). Τιμητική αναφορά, προσωπικά από μένα, για την τούρμπο τυροκαυτερή, πιο καυτερή και χειροποίητη δε γίνεται, ήμουν δυστυχώς ο μόνος που την ευχαριστήθηκε. Βραβείο, τέλος, και στο επιδόρπιο: κορμός σοκολάτας, το επονομαζόμενο «σαλάμι», και ένα χαλβαδοειδές παρασκεύασμα με άρωμα εσπεριδοειδούς. Γλυκόπιοτο το χύμα λευκό που προτιμήσαμε.

Ο λογαριασμός χωρίς ποτά και με την έκπτωση του 10% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης, ήταν 65 ευρώπουλα για τέσσερα άτομα, που αποχώρησαν ιδιαίτερα ευχαριστημένα από φαγητό και εξυπηρέτηση. Για το περιβάλλον τα είπαμε, ούτε ελκυστικό ούτε αποτρεπτικό. Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ είναι ιδανικός χώρος συνεύρεσης με φιλαράκια και τσιμπολόγημα μέχρι τελικής πτώσεως, συνεπώς κανονίστε τα δέοντα.

02 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Ο φίλτατος Τρώγων δημοσίευσε πριν ενάμιση περίπου χρόνο μια – ως συνήθως – πνευματώδη, αλλά και αντικειμενική κριτική για το μοναδικό κατά την ταπεινή μου άποψη μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας που μοιάζει από μακριά με ψαροταβέρνα και είναι και από κοντά ψαροταβέρνα: την ΤΡΑΤΑ, η οποία, ειρήσθω ένα παρόδω, ουδεμία σχέση έχει με την ΤΡΑΤΑ της πλατείας Καισαριανής.

Στην ΤΡΑΤΑ ίσως πας την πρώτη φορά στο άσχετο, από την επόμενη, ή μάλλον τις επόμενες φορές θα το έχεις κάνει στέκι, ιδίως αν κινείσαι επαγγελματικά συχνά στον άξονα της Θεμιστοκλέους. Μοιάζει με τον ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗ της Φειδίου, συγκεντρώνει όμως (παρακαλώ να μην παρεξηγηθώ! ) πιο σοβαρό και σαφώς πιο προχωρημένο ηλικιακά κόσμο. Σαφώς βοηθά πολύ το γεγονός ότι το μαγαζί είναι γωνιακό (Θεμιστοκλέους και Νικηταρά, μεταξύ Πανεπιστημίου και Ακαδημίας), με τα τραπέζια περίπου ισοκατανεμημένα στη μέσα σάλα και τον χώρο στο πεζοδρόμιο. Όποια εποχή, όποια μέρα κι όποια ώρα και να πας, κάποιο από τα αφεντικά θα σε υποδεχτεί και θα φροντίσει να σε βολέψει όσο γίνεται καλύτερα. Στα υπόψη ότι μπορείτε να κάνετε κράτηση μέσω e-table. Θέμα παρκαρίσματος ουσιαστικά δεν τίθεται, πάντως τις βραδινές ώρες άνετα θα βρείτε χώρο για το τουτού σας.

Η ΤΡΑΤΑ κινείται σε αποχρώσεις κυανόλευκες, έχει πολύ ωραία τραπέζια, όχι τραπεζάκια για χαρτορίχτρες, και τις κλασικές ψάθινες καρέκλες with a twist όμως: κάθε καρέκλα έχει γραμμένο στη ράχη της το όνομα ενός ελληνικού νησιού, τολμώ μάλιστα να πω ότι έχω την αίσθηση ότι κανένα όνομα δεν επαναλαμβάνεται, η όμορφη νησιωτική μας χώρα θα μπορούσε άλλωστε άνετα να δώσει διαφορετικό όνομα σε τουλάχιστο 300 καθίσματα. Πολύ σωστός φωτισμός (θα έχετε αντιληφθεί ότι το σημείο αυτό πάντα το προσέχω ως προς τη γενική αίσθηση, και λιγότερο αν χρησιμοποιούνται ασυνήθιστα υλικά), στο σημείο όπου βρίσκεται η ΤΡΑΤΑ το βράδυ λειτουργεί σαν φάρος.

Η εξυπηρέτηση με μια λέξη: επαγγελματική. Την τελευταία φορά που πήγαμε με τη γυναίκα μου και μια φίλη από τη Νυρεμβέργη, άκουσε ο μετρ προφανώς να μιλάμε γερμανικά και έσπευσε να αλλάξει τον ένα κατάλογο από ελληνικό σε αγγλικό, απολογούμενος μάλιστα που δεν έχει κατάλογο στη γλώσσα της. Άμεσο στρώσιμο του τραπεζιού, νερό κρύο σε μπουκάλι, άνεση χρόνου να αποφασίσουμε τι θα παραγγείλουμε, και στη συνέχεια όλα τα πιάτα όπως έβγαιναν από την κουζίνα.

Πρώτα προσγειώθηκαν στο τραπέζι η φάβα (με κάπαρη και φρέσκο κρεμμυδάκι, που προσωπικά βρίσκω ότι ταιριάζει περισσότερο από το ξερό, γιατί δε βαραίνει τη γεύση) και το σταμναγκάθι (βρασμένο al dente, με λίγο λεμονάκι κι αλατάκι από πάνω ήρθε κι έδεσε), κατόπιν ένα πλοκάμι λεπτοκομμένο (μαλακό και νόστιμο, εξαιρετικά φροντισμένο και παρουσιασμένο με λαδολέμονο και ρίγανη), καλαμαράκια (γενναία μερίδα, με ωραία κρούστα, σωστός αφρός) και τέλος η γκουρμεδιά που δεν παραλείπω ποτέ να παραγγείλω: κριθαρότο με σουπιά μαγειρεμένο με το μελάνι της και φλοίδες από γραβιέρα, οπτικά ενδιαφέρον κοντράστ μαύρου με λευκό, γευστικά, μερίδα αρκετή για τέσσερα άτομα). Δεν έχω πάρει ποτέ χοντρό ψάρι, γιατί στην ΤΡΑΤΑ πηγαίνεις κατά κανόνα για θαλασσινά και ψαρομεζέδες, συνεπώς αυτά που ξέρω και μπορώ ανενδοίαστα να σας συστήσω ακόμα είναι το συμιακό γαριδάκι (εντάξει: τύπου συμιακού, αλλά με 6 € έρχεται ένα βουνό τραγανοτηγανισμένες γαριδούλες που τρώγονται σαν πασατέμπος), η ταραμοσαλάτα, η αχινοσαλάτα (εφόσον έχετε πληρωθεί την προηγούμενη μέρα καθότι 13+ €) και τα όστρακα (όταν υπάρχουν). Για όσους ενδιαφέρονται και να χορτάσουν υπάρχουν οι γνωστές θαλασσινές μακαρονάδες. Πολύ καλή συνοδεία η σαλάτα με ντακάκια, ντοματίνια και λοιπά συμπαρομαρτούντα. Γενικά δεν θυμάμαι πιάτο που να έχω κάνει προσημείωση να μην το ξαναδοκιμάσω.

Όσον αφορά τα ποτά, μόνο στις μπίρες τα χαλάμε λίγο, υπάρχουν απλά οι γνωστές του εμπορίου. Προσωπικά προτιμώ το χύμα τσίπουρο Τυρνάβου (προσοχή: περιέχει γλυκάνισο! ). Το ψωμί (λευκό, άριστης ποιότητας) έρχεται φρυγανισμένο σε καλαθάκι, με λαδάκι, αλατάκι και ριγανίτσα (το ‘χω ρίξει στα υποκοριστικούλια σήμερα), ενώ και το επιδόρπιο είναι του τύπου που περιμένεις να δεις να έρχεται με το σήκωμα του τραπεζιού: χαλβάς σιμιγδαλένιος με σταφίδες, με όση υγρασία χρειάζεται, από τους καλύτερους που έχετε φάει.

Ο λογαριασμός δύσκολα θα σκαρφαλώσει πάνω από 15 ευρώ το άτομο. Απόδειξη κανονικά και πληρωμή με κάρτα με το μηχάνημα να έρχεται στο τραπέζι. (Ναι, είμαι ένας γεροπαράξενος, όμως με δαιμονίζει να με στήνουν μπροστά στο ταμείο σαν να είμαι οφειλέτης του ΙΚΑ. ) Γενικά η ΤΡΑΤΑ είναι ένας χώρος χωρίς χτυπητό ψεγάδι, αν σας φέρει ο δρόμος, με όποια παρέα κι αν είστε, δοκιμάστε τη!

24 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το ότι έχουν περάσει οκτώ χρόνια από την πρώτη κριτική μου για τα ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΔΑΜΙΓΟΥ δεν σημαίνει και πολλά πράγματα, δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργεί – κατά τα θρυλούμενα – ως κρασοπωλείο από το 1865 και ως ταβέρνα – κατά δήλωση της συμπαθέστατης νυν ιδιοκτήτριας τέταρτης γενιάς – από το 1920. Παλαιότερα, όταν κυκλοφορούσα περισσότερο στο κέντρο, πήγαινα πιο συχνά, χθες ακολούθησα αυθόρμητα μια έμπνευση της γυναικούλας μου και μετά από μια ωραία μεγάλη βόλτα γύρω από την Ακρόπολη κατεβήκαμε τα λίγα σκαλιά και βρεθήκαμε μεμιάς δεκάδες χρόνια πίσω. Ο χώρος δεν έχει αλλάξει καθόλου, μου φάνηκε μάλιστα πιο καθαρός και φροντισμένος. Θα τολμούσα να τον συγκρίνω με τα ΚΑΝΑΡΙΑ στο Μοσχάτο.

Κυριακή μεσημέρι και το μαγαζί ήταν γεμάτο, στην είσοδο επί της οδού Κυδαθηναίων ο μετρ έστελνε τις παρέες κάτω μόνο εφόσον υπήρχε διαθέσιμο τραπέζι. Σήμα κατατεθέν στο κέντρο του πρώτου χώρου, που φιλοξενεί και την κουζίνα (απομονωμένη με τζάμι και με καλό εξαερισμό), μια παράξενη κολώνα, πέτρινη με μαρμάρινο κιονόκρανο, που ακουμπά στο τεράστιο δοκάρι που διατρέχει την οροφή και στηρίζει με τη σειρά του μια σειρά από μικρότερα δοκάρια. Το ταβάνι λευκό, οι τοίχοι στο πρασινωπό, τραπέζια γερά ξύλινα και καλές ψάθινες καρέκλες, όπως θα θυμάστε από παλιές ελληνικές ταινίες.

Οι τοίχοι διακοσμημένοι με παλιές φωτογραφίες, διπλώματα, κιθαρίτσες, κουμπούρια και καριοφύλια. Τα πάντα πεντακάθαρα, όπως και οι τουαλέτες, παρά την πολυκοσμία. Μολονότι πρόκειται μάλιστα για ημιυπόγειο, δεν δημιουργείται αίσθημα κλεισούρας, πόσο μάλλον ασφυξίας, οφείλω όμως να παρατηρήσω ότι τα τραπέζια είναι τοποθετημένα πάρα πολύ στριμωχτά μεταξύ τους. Υπάρχουν δύο ακόμα χώροι, ένας μικρότερος στο βάθος, όπου και τα βαρέλια με το κρασί που καταναλώνεται άφθονο, και ένας μεγαλύτερος στα αριστερά, όπου επιτρέπεται, πολύ κακώς βέβαια, το κάπνισμα.

Η πελατεία σχεδόν αμιγώς ελληνική, ζευγάρια, οικογένειες με παιδιά, μεγάλες παρέες μεγάλης ηλικίας, τουρίστες δεν έγιναν αντιληπτοί. Ήταν όμως μεσημέρι, οπότε οι εκπρόσωποι άλλων φυλών πλην της δικής μας μάλλον θα βολτάρανε στην παλιά πόλη ή θα ανεβοκατέβαιναν στον ιερό βράχο, κρατώντας την επίσκεψη στην υπόγεια την ταβέρνα για το βράδυ. Ο κατάλογος πάντως έχει διευρυνθεί, κυρίως στο κομμάτι των ορεκτικών, ενώ έχουν προστεθεί και κάποια ψητά κρεατικά, που δεν τα θυμάμαι από παλιά.
Σε μια ταβέρνα που ονομάζεται ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΔΑΜΙΓΟΥ το must order είναι βέβαια ο μπακαλιάρος.

Το ψάρι έρχεται φρέσκο (συντηρημένο σε αλάτι, όχι όμως παστό) από τη Νορβηγία και τηγανίζεται σε αρκετά παχύ κουρκούτι. Η μερίδα χορταστική, γεύση πολύ καλή, όσο αλμυρή χρειάζεται, η συνοδευτική όμως σκορδαλιά μού φάνηκε πολύ ήπια, το σκόρδο δεν ακουγόταν καθόλου. Από εκεί και πέρα, η σαντορινιά καταγωγή των ιδιοκτητών μπορεί (καλώς) να σας παρακινήσει να δοκιμάσετε τη φάβα του καταστήματος, τοι ίδιο καλή είναι όμως και η ταραμοσαλάτα, όπως και ο μαριναρισμένος, πικάντικος λόγω μπούκοβου, γαύρος. Υπάρχουν και άλλες νοστιμιές, αν είστε μεγάλη παρέα ρωτήστε το σερβιτόρο τι υπάρχει εκτός καταλόγου. Αν συνοδεύεστε από πιτσιρίκια, μια μερίδα πατατούλες τηγανιτές είναι απαραίτητες. Από σαλάτες να προτιμήσετε χόρτα ή παντζάρια, όσο για κρασί δεν έχετε λόγο να αποκλίνετε από το χύμα λευκό από τα Μεσόγεια που είναι επίσης σήμα κατατεθέν του μαγαζιού.

Το σέρβις αναγκαστικά φορτώνεται την αδυναμία της κουζίνας να τα βγάλει εγκαίρως πέρα με τις παραγγελίες τριών γεμάτων αιθουσών. Κατά τ’ άλλα ουδέν παράπονο. Μας ρώτησαν αν θέλουμε νερό εμφιαλωμένο ή σε κανάτα, αν θέλουμε ψωμί, μας έφεραν χαλβαδάκι στο τέλος, το λογαριασμό όπως πρέπει και δυνατότητα πληρωμής με κάρτα.
Ο λογαριασμός για ένα πλήρες γεύμα ήταν 33 ευρώ. Περιττό να πω ότι μια επίσκεψη στα ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΔΑΜΙΓΟΥ επιβάλλεται, ευκαιρίας δοθείσης, για όποιον ενδιαφέρεται να βιώσει μια αυθεντική εμπειρία από τα παλιά.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη fratello.

14 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Με την επίσκεψή μου στη ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ συμπλήρωσα, έχοντας γνωρίσει ήδη το ΠΑΛΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ και το ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΗΠΟ, μια τριάδα ισάξιων αξιόλογων χώρων εστίασης στο Χαλάνδρι, τρία μέρη με εσωτερικό χώρο χωρισμένο σε δωμάτια και άνετο κήπο ή αυλή, πείτε το όπως θέλετε, και – κυρίως – καλό φαγητό, καλή εξυπηρέτηση και σωστές τιμές.

Αυτές οι γενικές ομοιότητες δε σημαίνουν βέβαια ότι παντού είναι τα πάντα ίδια (άσε που είμαι σίγουρος, και ο φίλος jim πιστεύω πως θα μου δώσει δίκαιο, ότι the great city of Halandri διαθέτει αρκετά ακόμα μαγαζιά του ίδιου τύπου), οι λεπτές διαφορές είναι αυτές που θα σας κάνουν να εκτιμήσετε ιδιαίτερα το ένα ή το άλλο εδεσματοπωλείο.

Μιλώντας για τη ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ, έχει σαφώς πιο ωραία εξωτερική εμφάνιση, είναι ακριβώς αυτό που δείχνει και λέγεται: μια μονοκατοικία από την εποχή που το Χαλάνδρι ήταν ακόμα ένα πραγματικό προάστιο της Αθήνας. Λίγα μέτρα πρασιά μπροστά και λίγα σκαλιά που σε οδηγούν στην είσοδο του σπιτιού, το οποίο διαθέτει, αν μέτρησα σωστά πέντε, έξι δωμάτια και βοηθητικούς χώρους. Το κλου της υπόθεσης είναι βέβαια ο ειδυλλιακός, καταπράσινος κήπος στο πίσω μέρος, αυτό που εκείνα τα χρόνια ήταν ο κύριος λόγος για να χτίσεις σπίτι σ’ αυτή την περιοχή.

Η ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ βρίσκεται σε ένα πολύ ήσυχο δρόμο κάθετο προς τη Λεωφόρο Εθνικής Αντιστάσεως, είναι δηλαδή ευτυχώς μακριά από τον άξονα Χαλανδρίου – Αγίας Παρασκευής με τα αναρίθμητα μαγαζιά και το θόρυβο που συνεπάγονται. Ένα σας λέω, παρκάραμε με σχετική ευκολία (5,5 στα 10) στον πρώτο παράλληλο δρόμο, πέντε λεπτά walking distance από το στόχο μας. Σπουδαία υπόθεση να φθάνεις εκεί που θέλεις να πας χωρίς να βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή που διάλεξες αυτό το μέρος και να καταφύγεις θέλοντας και μη σε πληρωμένο χώρο στάθμευσης. Μου έκανε βέβαια ομολογώ εντύπωση ότι το μαγαζί από τις 21.30 που πήγαμε μέχρι μετά τα μεσάνυκτα που φύγαμε δεν γέμισε. Πληρότητα 60-70% Σάββατο βράδυ, με κάθε είδους παρέες, τόσο από πλευράς μεγέθους όσο και από πλευράς ηλικίας, ίσως αυτό να οφείλεται στην ελαφρώς απόμερη θέση όπου βρίσκεται.

Όσον αφορά διαρρύθμιση και διακόσμηση δεν έχω να πω πολλά. Μου άρεσε ο τοίχος απέναντί μου με το γυμνό τούβλο, βρήκα μάλλον αναμενόμενα τα διακοσμητικά στοιχεία τύπου βαζάκια, μπακίρια, κάδρα και τα συναφή. Τραπέζια σε σωστό μέγεθος, ίσως μια ιδέα πιο πυκνά τοποθετημένα από το σωστό (αλλά, όπως είπα, το μαγαζί δε γέμισε), χάρτινα σουπλά, καλής ποιότητας και κυρίως πεντακάθαρα σερβίτσια.

Το ίδιο προσεγμένες οι τουαλέτες, με μόνο φάουλ τον κοινό νιπτήρα για άνδρες και γυναίκες. Προς το τέλος της βραδιάς ανέβηκε η ένταση της μουσικής, ωραία ελληνική από διάφορες εποχές.

Το πρόσημο στους παράγοντες εξυπηρέτηση, κουζίνα και τιμές είναι σαφώς θετικό. Αρχίζοντας με την εξυπηρέτηση που είναι άριστα οργανωμένη και έχει ανατεθεί σε μια ομάδα νέων παιδιών με σαφώς διακριτούς ρόλους που λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Τα πιάτα έφθασαν στο τραπέζι μας με σωστή σειρά, αποσύρονταν όταν άδειαζαν, για να κάνουν χώρο για τα επόμενα, οτιδήποτε ζητήσαμε έξτρα εκτελέστηκε αμέσως με χαμόγελο. Εδώ το Χαλάνδρι παίρνει με το σπαθί του πολύ υψηλή βαθμολογία, άξιο το φιλοδώρημά τους.

Να επαινέσω το γεγονός ότι η απαγόρευση καπνίσματος τηρείται ευλαβικά, είναι άλλωστε τόσο εύκολο να πας για ένα τσιγαράκι στη βεράντα της εισόδου.

Η κουζίνα βαθμολογείται με 3,5 στα 4, με το μισό υπέρ του μαθητή, δεδομένου ότι η τετραμελής παρέα μας δοκίμασε αρκετά πιάτα και τίποτε δεν μας απογοήτευσε. Έχοντας έτοιμο το σκονάκι στην τσέπη μου (δεν κυκλοφορούν τζάμπα τόσοι φίλοι του a4f ανά το λεκανοπέδιο) κινήθηκα στη λογική του «όλα στη μέση» και τίποτε δεν μας απογοήτευσε. Αν είχα μια γενική παρατήρηση, αυτή θα είχε να κάνει με το μέγεθος των μερίδων, κάθε πιάτο έφθανε ίσα ίσα για ένα ευπρεπές σερβίρισμα στον καθένα.

Από πλευράς ποιότητας μας άρεσε ιδιαίτερα η ψητή γραβιέρα με κρούστα από φιστίκι Αιγίνης. Ήρθε φρεσκοψημένη σε σαγανάκι και την περιέχυσε στο τραπέζι με ζεστό ρακόμελο από ένα παραδοσιακό μπρίκι η επιδέξια σερβιτόρα. Στη δεύτερη θέση βάζω το κοντοσούβλι με μεγάλα κομμάτια μαλακού, εξαιρετικά μαριναρισμένου κρέατος, σερβιρισμένο πάνω σε πέτρινη πλάκα με ένα βουναλάκι φρεσκοτηγανισμένες πατάτες.

Η πίτα με τα πολλά τυριά και τη ντομάτα ήρθε καυτή σε πήλινο και ήταν νόστιμη, ακριβώς αυτό που περίμενα, όπως και τα αυγά με κασέρι, παστουρμά (όντως χωρίς τσιγκουνιές) και νιφάδες πατάτας, όπου θα προτιμούσα τα αυγά να είναι μελάτα για να απογειωθεί το πιάτο. Καλομαγειρεμένο το μοσχαρίσιο συκώτι με φρέσκο κρεμμυδάκι και πεντανόστιμη σάλτσα τεντούρα, πολύ καλή η πολίτικη σαλάτα (η αγαπημένη μου) αρτυμένη με σαφράν, ήθελε απλώς μια σταλιά ξυδάκι να γαργαλήσει τον ουρανίσκο.

Το νερό κρύο σε γυάλινη κανάτα, ανανεώθηκε τρεις φορές χωρίς να προλάβουμε να το ζητήσουμε. Ήπιαμε χύμα λευκό (μαλαγουζιά), σε σωστή θερμοκρασία και χωρίς παρενέργειες. Με το πρώτο πανεράκι με ψωμί, που ανανεώθηκε στη συνέχεια, ήρθε ένα μπολ με ελιές, ενώ μαζί με το λογαριασμό κέρασαν υποβρύχιο. Εμείς βέβαια είχαμε αφήσει επίτηδες λίγο χώρο για επιδόρπιο, μοιραστήκαμε λοιπόν κάτι σαν λεμονόπιτα και μια μους χαλβά με παγωτό βανίλια, συνδυασμός απόλυτα κατάλληλος για να αλλάξεις γεύση.

Η λυπητερή: 60 ευρώ για τα φαγητά και 15 για τα ποτά, ποσό που συνυπολογιζόμενου του μεγέθους των μερίδων οδηγεί το vfm στις τρεις ντοματούλες, μικρό το κακό. Κλείνοντας είναι σαφές ότι έχω κάθε λόγο να σας προτείνω τη ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ, ίσως μάλιστα να τη βάλετε στα υπόψη για άνοιξη, καλοκαίρι, αυτός ο κήπος φαίνεται εντελώς αλλιώτικος.

30 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι τακτικοί επισκέπτες του a4f θα έχουν πια καταλάβει ότι έχει σχηματιστεί ένας σκληρός πυρήνας χρηστών οι οποίοι λίγο πολύ συμπλέουν στις απόψεις τους. Ε λοιπόν, για να πρωτοτυπήσουμε, η σημερινή μου κριτική θα πάρει, βαθμολογικά τουλάχιστο, αποστάσεις από τις μέχρι τώρα κριτικές των φίλων Vaggg, PP_TINA, Τρώγων και piperman, και αυτό όχι βέβαια επειδή διεκδικώ το αλάθητο, Πάπας δεν είμαι, ούτε φιλοδοξώ να γίνω, απλά σαν μη επαγγελματίας κριτικός γεύσης θεωρώ υποχρέωσή μου να αποτυπώνω τις εντυπώσεις μου από κάθε χώρο όπως ακριβώς τις βίωσα.
Έχοντας αρκετό χρόνο μπροστά μας ως την ώρα του ραντεβού με τα ξαδέλφια με τα οποία συναντιόμαστε δυο-τρεις φορές το χρόνο για κουβέντα μετά φαγητού, ή φαγητό μετά κουβεντούλας, κατηφορίσαμε τη Μητροπόλεως μέχρι το Μοναστηράκι και κατόπιν ανεβήκαμε από την Ερμού μέχρι την οδό Φωκίωνος. Ένας πραγματικά απολαυστικός περίπατος, η πρωτεύουσα στα καλύτερά της. Καινούρια μαγαζιά κάθε είδους, από κλασσικό σουβλατζίδικο μέχρι νεοζαχαροπλαστείο, κόσμος όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων.
Γωνία Φωκίωνος και Μητροπόλεως, απέναντι από το heteroclito και τη μητρόπολη της Αθήνας, βρίσκεται το ΣΕΡΣΕ ΛΑ ΦΑΜ. Ένσταση πρώτη: Το όνομα δημιουργεί ρομαντικούς, ρεμπέτικους συνειρμούς οι οποίοι ουδόλως επιβεβαιώνονται από το περιβάλλον ή την κουζίνα του εστιατορίου. Ένσταση δεύτερη: Όπως και ο φίλος μου ο Goethe θα ήθελα φως, περισσότερο φως και άνεση, περισσότερη άνεση, τόσο στον μέσα όσο και στον έξω χώρο. Για να φθάσεις στην είσοδο στριμώχνεσαι δίκην συμμετέχοντος σε σλάλομ ανάμεσα από τα σκούρα μεταλλικά τραπέζια και καθίσματα που είναι αραδιασμένα σε πολύ πυκνή διάταξη έξω από το μαγαζί. Σάββατο βράδυ δεν έπεφτε καρφίτσα, ευτυχώς που είχαμε προνοήσει για κράτηση.
Μπαίνοντας στη σάλα του ΣΕΡΣΕ ΛΑ ΦΑΜ η πρώτη εντύπωση είναι θετική. Τζαμαρία γύρω γύρω με ωραίο κουρτινάκι, για να βλέπεις χωρίς να σε βλέπουν, ένα άνετο στενόμακρο μπαρ με δύο, τρία στουλ στο βάθος, στον τοίχο πίσω του με την εξαιρετική ταπετσαρία διάφορα κιούπια και λαγήνια, κάδρα κτλ. Έλα όμως που πρέπει να χωρέσουν και τραπέζια, όσο γίνεται περισσότερα, σ’ ένα μάλλον περιορισμένο χώρο. Αν μέτρησα σωστά δέκα τραπεζάκια, εξαγωνικά, με μαρμάρινη επιφάνεια, με το ζόρι των δύο ατόμων. Όταν φθάσαμε πρώτοι στο μαγαζί και μας οδήγησαν σ’ ένα τέτοιο τραπεζάκι με ένα γωνιακό καναπεδάκι και δύο καθίσματα, μου ήρθε να βάλω τα γέλια. Ο σερβιτόρος άκουσε αμίλητος τα παράπονά μου και ευτυχώς, πάνω που συζητούσα με το έτερον ήμισυ πού θα μπορούσαμε να καταφύγουμε για να σωθεί η βραδιά, ήρθε η μετρ να μας καθησυχάσει, λέγοντας ότι μόλις αδειάσει ένα διπλό τραπέζι (δηλαδή δύο τραπεζάκια δίπλα δίπλα) θα μετακινηθούμε.

Όπερ και εγένετο, μόνο που στη νέα τοποθεσία δεν μπορούσαμε να καθίσουμε αντικριστά, έπρεπε να αφήσουμε μια θέση κενή για να περνάνε οι σερβιτόροι, αλλά και οι πελάτες που ήθελαν να επισκεφθούν το μέρος όπου και ο βασιλιάς πάει μόνος του. Το περιβάλλον ιδιαίτερα φασαριόζικο, λόγω της στενότητας του χώρου, άκουγα πιο καθαρά τι έλεγε ο κύριος στο διπλανό τραπέζι, παρά η ξαδέλφη που καθόταν απέναντί μου.
Για να τελειώνουμε με τα του σέρβις, όσον αφορά το ρυθμό του σερβιρίσματος (οκτώ πιάτα συν επιδόρπιο, όλα στη μέση) δεν έχω κανένα παράπονο, με ενόχλησε όμως που όταν ζήτησα τη γνώμη του σερβιτόρου για το όγδοο πιάτο της παραγγελίας, μου πρότεινε πρώτα κοτόπουλο, κατόπιν λαχανοντολμάδες και στο τέλος μπριζόλα, λες και βρισκόμασταν σε κανένα μαγέρικο της Κεντρικής Αγοράς. Λεπτομέρεια θα μου πείτε, όμως η σε βάθος γνώση του μενού από κάτι τέτοιες λεπτομέρειες κρίνεται. Γιατί ποικιλία το μενού διαθέτει, αυτό να λέγεται.
Στην αρχή ήρθαν ως κέρασμα χαρουποπαξίμαδα με ολίγη από πελτέ και αρκετές ελιές, μια χαρά. Από τα οκτώ πιάτα που δοκιμάσαμε άριστα 10 θα βάλω μόνο στη στριφτόπιτα με φέτα και καραμελωμένα κρεμμύδια. Λίαν καλώς στην καπνιστή μελιτζανοσαλάτα και τις πατάτες με λιωμένο κασέρι και ολίγη από σαλάμι Λευκάδος, και τα δύο ωραία σερβιρισμένα, όμως σε εξαιρετικά μικρές μερίδες, όπως και τα κεφτεδάκια με (ψάξε, ψάξε, ίσως τον βρεις) δυόσμο, το ψαρονέφρι με λευκή σάλτσα με κρασί πασπαλισμένο με φέτα και το λουκάνικο Δράμας, που πήραν τη βάση, το ίδιο και η πράσινη σαλάτα με ντοματίνια και ξινομυζήθρα. Κάτω από τη βάση το πολυεπαινεμένο συκώτι, νόστιμη σάλτσα αλλά πολλές ίνες. Εξαιρετικό, τέλος, το λευκό κρασί ενός παραγωγού από την Εύβοια του οποίου κακώς δε σημείωσα το όνομα, το ίδιο και το κωκ που βάλαμε στη μέση για να κλείσουμε, αυτό μου θύμισε όντως την εποχή που στα ζαχαροπλαστεία αγόραζες πάστες, δηλαδή εκλαίρ, κωκ, σοκολατίνες και νουγκατίνες. Άργησε να έρθει, ήταν όμως μπουκιά και συχώριο.
Ο λογαριασμός για τέσσερα άτομα = 60 ευρώ + 23 για το κρασί. Δεν θα χαρακτηρίσω το ΣΕΡΣΕ ΛΑ ΦΑΜ ούτε φθηνό ούτε ακριβό. Θα ήθελα λίγο πιο σπιρτόζικες συνταγές και λίγο μεγαλύτερες μερίδες. Δε νομίζω πάντως ότι θα ξαναπάω, αυτό το στριμωξίδι σε χώρο εστίασης δεν αντέχεται. Το ΣΕΡΣΕ ΛΑ ΦΑΜ πρέπει, νομίζω, να αναθεωρήσει την πολιτική κάλυψης των χώρων του και να ξανακοιτάξει την αναλογία ποσότητας-τιμής στα προσφερόμενα είδη.

27 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Τα ΦΙΛΕΤΑΚΙΑ ΤΟΥ FIX εντάσσονται ξεκάθαρα στην κατηγορία «ταβέρνα της γειτονιάς». Δεν είναι δηλαδή από τα μέρη που θα ξεκινήσεις από μακρινές περιοχές της Αθήνας να επισκεφθείς, είναι όμως σίγουρο ότι θα εκτιμήσεις από την πρώτη κιόλας επίσκεψη. Βρίσκεται στην Αλεξ. Παπαναστασίου, το μεγάλο δρόμο που οδηγεί από το σταθμό μετρό Δάφνη στο τέρμα της οδού Αιγαίου στην Άνω Νέα Σμύρνη. Τοποθεσία κέντρο απόκεντρο δηλαδή, με δύο πλεονεκτήματα: Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα βρεις τραπέζι όποτε κι αν πας, εκτός κι αν είναι το μαγαζί ρεζερβέ για κάποια κοινωνική εκδήλωση, και δεν θα δυσκολευτείς ιδιαίτερα να παρκάρεις (2 στα 10). Θα διακρίνεις τα ΦΙΛΕΤΑΚΙΑ ΤΟΥ FIX εύκολα από μακριά χάρη στο παρτοκαλί χρώμα που κυριαρχεί μέσα έξω και δημιουργεί, σε συνδυασμό με το σωστό φωτισμό, ένα ζεστό σύνολο που τραβάει το μάτι. Προσοχή τέλος να μην τα μπερδέψετε με τα γειτονικά απλά ΦΙΛΕΤΑΚΙΑ στην Εθνάρχου Μακαρίου στη Δάφνη!
Ο χώρος είναι στενόμακρος, με τη μακριά πλευρά με τζαμαρία στην πρόσοψη, και αρκετά μέτρα ελεύθερα στο πεζοδρόμιο κάτω από τέντα, όπου καιρού επιτρέποντος αναπτύσσονται καμιά 15ριά τραπέζια. Τα ΦΙΛΕΤΑΚΙΑ ΤΟΥ FIX είναι ως εκ τούτου παντός καιρού. Η κεντρική αίθουσα χωρά βέβαια υπερδιπλάσιο αριθμό τραπεζιών.

Αριστερά στο βάθος η ανοιχτή κουζίνα, που δεν ενοχλεί με μυρωδιές, στα δεξιά οι καθαρές κι ευρύχωρες τουαλέτες. Όπως αντιλαμβάνεστε, μεγάλες διακοσμητικές επιφάνειες δεν περισσεύουν, έτσι με λίγες, κλασσικού τύπου επεμβάσεις ο χώρος καταφέρνει να δείχνει όμορφος και ενιαίος. Η επίπλωση αναμενόμενη, μεγάλα σκούρα τραπέζια, βολικά (όχι ψάθινα) καθίσματα, πολύ καλός εξαερισμός, μουσική ελληνική πιο πολύ προς το ρεμπέτικο από τα ηχεία. Στα μείον η μη τήρηση της απαγόρευσης του καπνίσματος.

Ιδιαίτερα θέλω να επαινέσω το σέρβις. Τόσο ο κύριος με καθήκοντα μετρ όσο και η κοπελιά βοηθός του κάνουν τη δουλειά τους γρήγορα, αθόρυβα και με χαμόγελο, η επιτομή της σωστής εξυπηρέτησης σε τέτοιους χώρους. Η πελατεία, όπως φαντάζεστε, κυρίως περίοικοι, ως επί το πλείστον ζευγάρια και παρέες των τεσσάρων έως έξι ατόμων.
Ο κατάλογος, ξύλινος σε σχήμα ζωγραφικής παλέτας, υπερεπαρκής και εύχρηστος. Οι τρεις κεντρικές κατηγορίες (μεζέδες, κρεατικά, ψαρικά) περίπου ισομεγέθεις καλύπτουν όλα τα γούστα, το ίδιο ισχύει και για τα ποτά (κρασί, μπύρες και αποστάγματα), όπου θα ήταν επιθυμητή μια μεγαλύτερη ποικιλία.

Η κουζίνα τα καταφέρνει καλά στα ψαρικά, αν επιτρέπεται να κρίνω από τις ψητές σαρδέλες και το μυδοπίλαφο που έχω δοκιμάσει, παίρνει όμως άριστα στα ψητά κρέατα που ετοιμάζει. Δεν θα σε ρωτήσουν πώς θέλεις ψημένο το κρέας σου, όμως ό, τι βγαίνει από τη σχάρα, είτε πανσέτα, είτε μπριζόλα είτε τα signature dish φιλετάκια, έχει κρατήσει τους χυμούς του, εκείνο δε που θα κλέψει τις εντυπώσεις είναι οι αυθεντικές τηγανιτές πατάτες, κομμένες στο χέρι και τηγανισμένες με επιμέλεια στο σωστό λάδι.

Και οι σαλάτες όμως διακρίνονται για τη φρεσκάδα τους, ενώ το must order είνα κατά την ταπεινή γνώμη μου το σαγανάκι, μπουκιές τυριού ούτε πολύ σκληρού ούτε πολύ αλμυρού σωστά αλευρωμένες και καλοτηγανισμένες σαν τις πατάτες που προανέφερα. Όλες δε οι μερίδες πραγματικά γενναίες και σερβιρισμένες σε ωραία πιάτα και πιατέλες. Ιδιαίτερη μνεία στο ψωμί από κοντινό φούρνο, όταν το δοκιμάσετε θα καταλάβετε, το πιθανότερο είναι ότι θα το έχετε φάει όλο πριν φθάσει το πρώτο πιάτο στο τραπέζι. Κατά τ’ άλλα νερό εμφιαλωμένο με το «καλώς ήρθατε» και απουσία κάποιου γλυκού ή ποτού για το «να μας ξανάρθετε», ας το προσέξουν αυτό λίγο.

Για να μη σας κουράζω: Τα ΦΙΛΕΤΑΚΙΑ ΤΟΥ FIX κατά πάσα πιθανότητα θα σας εκπλήξουν ευχάριστα. Θα επιλέξετε άνετα τι θα φάτε και θα φάτε καλά και φθηνά (γύρω τα 30 ευρώ για φαγητό και ποτό δύο ατόμων) σε ένα καθαρό και πολιτισμένο περιβάλλον. Εφόσον βρεθείτε σε ακτίνα βολής, πραγματικά αξίζει τον κόπο.

14 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Υπάρχουν δύο εξίσου ισχυροί λόγοι, για να επισκεφθείτε το ΕΠΤΑ 7, το οποίο δηλώνω εξαρχής ότι θα το τιμήσω με τρία αστέρια, αξίζει δηλαδή να ξεκινήσετε από όπου κι αν μένετε στο λεκανοπέδιο, να θαυμάσετε από κοντά αυτό το διαμάντι του αθηναϊκού κέντρου και να δοκιμάσετε την κουζίνα του. Ο πιο σημαντικός είναι σαφώς το όλο στήσιμο.

Το ΕΠΤΑ 7 εντάσσεται σ’ ένα ανακαινισμένο-αναπαλαιωμένο κτιριακό συγκρότημα μεταξύ των σταθμών Μοναστηρακίου και Θησείου, το οποίο παλαιότερα λειτουργούσε ως πανδοχείο με parking (= στάβλους) δίπλα. Θα το προσεγγίσετε είτε από την οδό Ερμού είτε από την οδό Άστιγγος. Εννοείται ότι βολεύει να έρθετε με το μετρό, αν όμως δε γίνεται αλλιώς, να έχετε υπόψη ότι πρόθυμοι παρκαδόροι έξω από την είσοδο της Ερμού θα φροντίσουν να μη σιχτιρίσετε την ώρα και τη στιγμή που αποφασίσατε να έρθετε με το τουτού σας.
Θα προσπαθήσω να μη μακρηγορήσω, γιατί η αλήθεια είναι ότι για να τα πω όλα αναλυτικά θα χρειαζόμουν τουλάχιστον διπλάσιο χώρο από ό, τι συνήθως.

Έτσι είναι, για να ευλογήσουμε και τα γένια μας: Ο ΤΡΩΓΩΝ θα ήθελε δύο σελίδες Α4 για την ιστορική αναδρομή, η ΡΡ_ΤΙΝΑ άλλο τόσο για την περιγραφή του περιβάλλοντος και η UCOOK και το ΡΟΝΤΙΚΙ το ίδιο για την περιγραφή των διάφορων πιάτων. Με τον fratello τα έχετε όλα σε μία μόνο σελίδα - και κάτι. Πιστεύω άλλωστε πραγματικά ότι οι κριτικές μας πρέπει να λειτουργούν λιγότερο περιγραφικά και περισσότερο διεγερτικά-παρακινητικά, ώστε όποιος θέλει να έρθει να ελέγξει τα πάντα με τα μάτια και τη γεύση του.
Ο χώρος λοιπόν χωρίζεται σε τέσσερα μέρη: Ένα υπόγειο μοναστηριακού ύφους με γυάλινο πάτωμα, που από κάτω βλέπετε διακριτικά φωτισμένα απομεινάρια της αρχαίας Αθήνας. Εδώ βρίσκεται και η κάβα του εστιατορίου. Το κυρίως εστιατόριο αναπτύσσεται στο ισόγειο και ένα μικρό σχετικά πατάρι, ενώ υπάρχει και ένας τέταρτος, εξωτερικός χώρος, πάρα πολύ ήσυχος, όμως, για να είμαι ειλικρινής, είναι από τις λίγες περιπτώσεις που θεωρώ ότι οι εσωτερικοί χώροι είναι όλα τα λεφτά. Σαφώς έχει πέσει χρήμα, σαφώς εντυπωσιάζει η διάχυτη πολυτέλεια, ταυτόχρονα όμως δε νιώθεις τίποτε να σε βαραίνει. Άνετα βαριά ξύλινα τραπέζια, αναπαυτικά καθίσματα και πολυθρόνες, περίσσεια χώρου και ιδιωτικότητας (για τη ΤΖΙΑ: privacy), σωστός, επιβλητικά ρομαντικός φωτισμός (θα ερωτευθείτε τους μαύρους πολυέλαιους), κυριαρχία σκούρων χρωμάτων με κόκκινες πινελιές και – top of the tops – μια μπάρα σχήματος Χ, συμπληρωματική της στενόμακρης μπάρας μπροστά από την ψηλή γυάλινη βιτρίνα του μπαρ, που φαντάζει σαν να είναι κρεμασμένη με κόκκινες ταινίες από το ταβάνι. Γενικά ένα πάρα πολύ εντυπωσιακό περιβάλλον, έτσι που δικαιολογημένα αρχίζεις να σκέπτεσαι τι αντίτιμο θα κληθείς να πληρώσεις.
Να το ξεκαθαρίσουμε: Φθηνό το ΕΠΤΑ 7 δεν είναι, ούτε όμως παράλογα ακριβό. Η όλη εμπειρία άλλωστε είναι συνδυασμός εντυπώσεων από όλες τις αισθήσεις, και εδώ έρχεται ο δεύτερος λόγος που ανέφερα στην αρχή να βάλει τη σφραγίδα του: η γεύση. Τόσο ο πρώτος σεφ Γιάννης Στανίτσας, που τα πιάτα που ετοίμαζε κατά τη θητεία του στο νεοσμυρνιώτικο ΕΤΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ (το οποίο δυστυχώς, ας όψεται το καταστροφικό management-marketing, δεν άντεξε πάνω από ένα χρόνο) μας έμειναν αξέχαστα, όσο και ο διάδοχός του Θάνος Λιάπης ακολουθούν την ίδια φιλοσοφία: ελληνική κουζίνα που στηρίζεται στην επιλογή άριστων υλικών που συνδυάζονται αρμονικά.
Ο κατάλογος είναι μάλλον λιτός και ισοκατανεμημένος μεταξύ ψαριού και κρέατος. Με ενθουσίασε η τριλογία μαριναρισμένων ψαρομεζέδων (φρέσκος τόνος + λαυράκι + αυγοτάραχο Μεσολογγίου) με εσάνς περγαμόντου, βελτιωμένη έκδοση του αντίστοιχου πιάτου στα ΑΡΓΟΥΡΑ.
Το ίδιο νόστιμη η κοκκινιστή κρασάτη σκορπίνα με κριθαράκι και καραμελωμένα κρεμμύδια, όπως και το λαβράκι με σταμναγκάθι, κάπαρη κι ελιές. Ο φίλος που προτίμησε τη μοσχαρίσια ταλιάτα με baby λαχανικά και μαρμελάδα με ντοματάκια Σαντορίνης έμεινε επίσης ευχαριστημένος. Την ταραμοσαλάτα – κέρασμα της αρχής – και τα γαριδολουκουμαδάκια τα θυμόμουν από παλιά, ομολογώ ότι θα προτιμούσα την εκδοχή της ταραμοσαλάτας με μελάνι σουπιάς. Υποδειγματική η χωριάτικη με την προσθήκη δροσερού (και επιτέλους σωστά καθαρισμένου) καρπουζιού σε κύβους.

Η wine list έμεινε περιφρονημένη στην άκρη, γιατί είχα την πληροφορία ότι ο μπαρίστας ετοιμάζει θεϊκά κοκτέιλ. Έτσι είναι, δοκιμάσαμε δύο κοκτέιλ έκαστος, ένα δροσερό κι ένα πικάντικο, και μ’ αυτά συνοδεύσαμε το γεύμα μας, εξαιρετική ιδέα. Όσο για το επιδόρπιο, μοιραστήκαμε ένα αναδομημένο (σαν το κτίριο που στεγάζει το ΕΠΤΑ 7) γαλακτομπούρεκο και μια σοκολατένια τριλογία, το ένα καλύτερο από το άλλο.

Το σέρβις εξαιρετικό, άμεσο και γελαστό, κανένα παράπονο. Το μόνο που μου παραξενοφάνηκε είναι ότι είδα πελάτες να καπνίζουν στη μέσα σάλα, εντελώς ανόητο, μια και ο έξω χώρος είναι ανετότατος και επιτρέπει οπτική επαφή με το εσωτερικό.
Μαζί με τα κοκτέιλ, που όσο να ‘ναι ανεβάζουν το λογαριασμό, πληρώσαμε λίγο πάνω από 200 ευρώ οι τέσσερις. Σαφώς το ΕΠΤΑ 7 δεν είναι για κάθε μέρα, αν όμως έχετε κάτι ιδιαίτερο να γιορτάσετε ή θεωρείτε ότι έφθασε η ώρα να επιτρέψετε μια ιδιαίτερη πολυτέλεια στον εαυτό σας, μη διστάσετε! Προσοχή: Το ΕΠΤΑ 7 είναι ανοικτό μόνο τα βράδια (19:00 - 02:00), πλην Κυριακής και Δευτέρας.

05 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Αν θέλετε να καλέσετε ένα καθηγητή σας σε γεύμα προκειμένου να τύχετε ευνοϊκής μεταχείρισης σε κάποιο θεματάκι (αφήστε τη φαντασία σας ή την πραγματικότητα να επιλέξει) …
Αν θέλετε να τραπεζώσετε τη ματσή θεία Μαιρούλα, άρτι αφιχθείσα εκ Σικάγου μετά 50 χρόνια ξενιτιάς, την οποία θέλετε να εντυπωσιάσετε (μπορείτε να φαντασθείτε γιατί) …
ή αν απλά θέλετε να περάσετε λίγες ώρες σε ένα περιβάλλον βγαλμένο από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, πιο παλιό κι από μένα και τον piperman (που πίκρανα ίσως τον τελευταίο καιρό, ελπίζω να καταλάβει γιατί) …
τότε χαρίστε στον εαυτό σας, τον κύριο prof, τη θεία Mary και την παρέα σας την εμπειρία, γιατί περί εμπειρίας πρόκειται, ενός γεύματος ή δείπνου στο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ (με νι στο τέλος, παρακαλώ! ).
Οδηγίες πρόσβασης εν είδει GPS: Ανηφορίζετε ή κατηφορίζετε αναλόγως την οδό Ακαδημίας, μέχρι να βρεθείτε μπροστά στον αριθμό 48, το περίφημο ροζ κτίριο Κωστή Παλαμά, μεταξύ Μασσαλίας και Σίνα. Περνάτε τη σιδερένια εξώπορτα, αγνοείτε επιδεικτικά την κλειστή ξύλινη πόρτα μπροστά σας και στρίβετε δεξιά. Περνάτε μέσα από πρασινάδες και στρίβετε αριστερά. Τώρα βρίσκεστε σε μια ανοιχτωσιά. Προχωράτε ευθεία εμπρός προς κάτι σκαλάκια στο βάθος. Η πόρτα εκεί είναι ανοικτή. Bingo! Τέρμα τα αστεία, μπείτε στο χώρο με σεβασμό. Αγνοείτε κάτι ατάκτως ερριμμένα αντικείμενα στα αριστερά και ανεβαίνετε τις σκάλες που οδηγούν στο ισόγειο.

Ο χώρος είναι απλά κι ωραία εντυπωσιακός ή μάλλον υποβλητικός. Εξαιρετικά ψηλοτάβανος, με γύψινες διακοσμήσεις, κάδρα με φωτογραφίες εποχής και λίγους πίνακες στους τοίχους. Ξύλινο πάτωμα που δεν ντρέπεται να ομολογήσει την ηλικία του, βαριά σκούρα καφέ τραπέζια σε αραιή διάταξη, βαριές (πολύ βαριές και ψηλές) ξύλινες δερμάτινες πολυθρόνες με χερούλι (! ) στη ράχη. Προσεγμένα πλαστικά σουπλά, επίσης προσεγμένη art de la table, ένα σύνολο που, αν δεν είσαι κανένα παρτσακλό που το τραβολόγησαν μέχρι εδώ οι γονείς του (μαζί με τη θεία Mary), σε κάνει αρχικά να σιωπήσεις, να γείρεις πίσω και να αφήσεις το βλέμμα να περιπλανηθεί στην αίθουσα. Ο χώρος του εστιατορίου είναι δύο δίδυμες αίθουσες αριστερά και δεξιά του διαδρόμου. Μην παραλείψετε μια βόλτα στα ενδότερα. Στα δεξιά πίσω από μια τζαμαρία θα θαυμάσετε το γραφείο του μεγάλου Έλληνα ποιητή, ενώ αριστερά και στο βάθος υπάρχουν δύο χώροι lounge (εκείνος στο βάθος με τζάκι) που υποθέτω ότι προορίζονται για ειδικές περιστάσεις.

Ας γυρίσουμε στην αίθουσα φαγητού. Το προσωπικό είναι δυστυχώς ολίγον δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, κάπως «τα ζώα μου αργά». Προς θεού όχι αγενείς, απλά χωρίς καμιά ζωντάνια. Ξέρουν τη δουλειά τους και την κάνουν σωστά, ίσως είναι επηρεασμένοι από το γεγονός ότι στο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ δεν γίνεται ποτέ ο κακός χαμός από κόσμο. Τέλος πάντων, μικρό το κακό. Για τσιγάρο βέβαια ούτε κουβέντα να γίνεται, νιώθω ασεβής και που το ανέφερα.

Ο κατάλογος δερματόδετος, λιτός και σαφής. Στην αρχή έρχεται καλάθι με φέτες λευκού και ημίλευκου ψωμιού και κριτσίνια συνοδευόμενο από δύο ωραία μεν, μικρά όμως σε ποσότητα ντιπ ελιάς και μελιτζάνας. Νερό κρύο (όχι εμφιαλωμένο, bravo! ) από μπουκάλια, τα ποτήρια γεμίζουν διαρκώς, όπως άλλωστε και τα ποτήρια του κρασιού. Και το λευκό και το κόκκινο κρασί που ήπιαμε (εμφιαλωμένα αμφότερα) καλής ποιότητας, το κόκκινο μάλλον καλύτερο.

Η κουζίνα δεν παίρνω όρκο ότι δεν στηρίζεται σε κάποιο catering που μισοπροετοιμάζει τα φαγητά. Ήμασταν οκτώ νοματαίοι και δοκιμάσαμε πολλά. Στην αρχή μια ατομική σαλάτα με iceberg, φλοίδες παρμεζάνας, κρουτόν και dressing μπαλσάμικο, κατόπιν μια τετραλογία ζεστών ορεκτικών (στικ φέτας ντυμένο με καταϊφι, μανιτάρι γεμιστό, ρολό ζαμπόν με αχλάδι και – το νοστιμότερο όλων – ένα μπουρεκάκι με μελιτζάνα). Για κύριο οι περισσότεροι προτίμησαν σολομό με βραστά λαχανικά (ακούω τα πικρόχολα σχόλιά σας ότι τι πιάτο ταιριάζει με το περιβάλλον, τα προσπερνώ ψύχραιμα), το ψάρι εξαιρετικά
καλοψημένο, τα λαχανικά ατύχησαν σε σφρίγος και ποσότητα. Οι υπόλοιποι δοκίμασαν μια ελληνότροπη καρμπονάρα, ένα ψαρονέφρι με πατατοκροκέτες και ταλιάτα με πατάτες country, όλοι επαίνεσαν ποσότητα και ποιότητα των εδεσμάτων. Αντί γλυκού προτιμήσαμε ένα χωνευτικό καφεδάκι, γιατί μας περίμενε η συνέχεια της ημέρα στο γραφείο.

Κόστος θα έλεγα, καθότι καλεσμένος, γύρω στα 25+ ευρώ (χωρίς ποτό), ποσό σίγουρα όχι απαγορευτικό για την περίπτωση. Αν μπορείτε να κανονίσετε την κατάλληλη παρέα, επισκεφθείτε το ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΝ δίχως άλλο. Είναι κομμάτι της αθηναϊκής ιστορίας.
Υ. Γ.: Η κριτική αυτή αφιερώνεται με εκτίμηση στο φίλο Akernar8, ο οποίος συνέγραψε το Μάρτιο του 2013 την πρώτη και μέχρι στιγμής μοναδική κριτική για το διαμάντι αυτο, όπως πολύ σωστά το αποκάλεσε.

29 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Υπάρχουν φορές που χαίρεσαι ιδιαίτερα γράφοντας μια κριτική, κι αυτό συμβαίνει όχι μόνον όταν δεν έχεις ουσιαστικά τίποτε το αρνητικό να αναφέρεις, αλλά και όταν νιώθεις ικανοποίηση που έχεις να προτείνεις ένα καινούριο διαμαντάκι στην κοινότητα του a4f. Μια τέτοια περίπτωση είναι η ΚΥΒΕΛΗ, ένα αυθεντικό μεζεδοπωλείο που άνοιξε πριν ενάμιση χρόνο σε μια αστική γειτονιά της Αθήνας, την Κυψέλη, και μάλιστα σ’ ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία της, την πλατεία Αγίου Γεωργίου με τη γνωστή σύνθεση με τα τρία αγγελάκια στο κέντρο της.

Στο κομμάτι μπροστά από την εκκλησία η πλατεία έχει πια πεζοδρομηθεί, δημιουργώντας για τα γειτονόπουλα χώρο για ασφαλές παιχνίδι και για την ΚΥΒΕΛΗ, που βρίσκεται ακριβώς στη γωνία όπου η οδός Επτανήσου εκβάλλει στην πλατεία, δυνατότητα άνετης καλοκαιρινής επέκτασης.

Για να παρκάρετε το αμαξάκι σας θα ταλαιπωρηθείτε αρκετά, πράγμα αναμενόμενο, Κυψέλη γαρ (7 στα 10).
Η ΚΥΒΕΛΗ έχει λοιπόν τραπεζάκια έξω, στο πεζοδρόμιο μπροστά από το μαγαζί (αρκετά στριμωχτά, δεν τα συνιστώ) και, όπως είπαμε, στην πλατεία (να προτιμήσετε αυτά κοντά στα δέντρα, είναι πιο σκιερά και δροσερά), αλλά και τραπεζάκια μέσα. Συνολικά μπορεί να φιλοξενήσει γύρω στα 40 άτομα μέσα και αισθητά περισσότερα έξω. Τα τραπέζια είναι όλα τετράγωνα one size, μπορούν δηλαδή εύκολα να κολλήσουν μεταξύ τους ανάλογα με το μέγεθος της παρέας. Τα καθίσματα είναι καλά ψάθινα ή και ρουστίκ ξύλινα, σε διάφορα χαρούμενα χρώματα μέσα, αυστηρά σκούρα έξω. Γενικά υπάρχει μια ενδιαφέρουσα χρωματική και λειτουργική πολυφωνία σ’ όλο το μαγαζί, κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα.

Ο μέσα χώρος είναι επίσης μια χαρά, έχει φτιαχτεί με μεράκι, χωρίς άχρηστες υπερβολές. Κάποια στοιχεία vintage δημιουργούν ατμόσφαιρα, τοίχοι και επίπλωση σε απόχρωση εκρού, διακόσμηση με κάδρα, καδράκια και μικροαντικείμενα στους τοίχους, μέχρι κι ένα κόκκινο παιδικό ποδήλατο θα δείτε. Η πρόσβαση στις πεντακάθαρες τουαλέτες στο βάθος δεξιά καλύπτεται έξυπνα με ένα κάθετο τρυπητό χώρισμα και μια βιτρίνα με μπουκάλια, γυαλικά και συναφή. Πολύ μου άρεσαν τα φωτιστικά από νίκελ, εντυπωσιακό και το μηχάνημα του κλιματισμού. Η κουζίνα, αν θυμάμαι καλά, δεν έχει οπτική επαφή με τη σάλα.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η art de la table στο σύνολό της, η οποία ξεπερνά σαφώς το αναμενόμενο. Από το κόκκινο σετάκι με τα απαραίτητα πάνω στο τραπέζι, τα πρωτότυπα κεραμικά πιάτα, τα βαριά μαχαιροπήρουνα, τα σωστά ποτήρια για κάθε ποτό ως την ποικιλία στα σκεύη σερβιρίσματος, τίποτε δεν είναι παράταιρο, όλα ταιριάζουν μεταξύ τους. Όσο για την εξυπηρέτηση, που δεν είναι εύκολη υπόθεση όταν μεσολαβεί δρόμος με κίνηση αυτοκινήτων ανάμεσα στην κουζίνα και τα τραπέζια, δεν έχω κανένα παράπονο, όλα με το χαμόγελο, ακρίβεια και απροσποίητη ευγένεια.
Το κοινό που θα συναντήσετε στην ΚΥΒΕΛΗ μπορείτε εύκολα να το φαντασθείτε. Αρκετές παρέες περιοίκων, όλων των ηλικιών, οικογένειες με παιδιά, ζευγαράκια, γυναικοπαρέες, τίποτα ξέμπαρκοι τουρίστες, απ’ όλα έχει ο μπαξές, κάτι που επίσης μου άρεσε. Ανάμεσα σ’ αυτούς έφαγαν κάποτε εδώ και το ΡΟΝΤΙΚΙ, ο Τρώγων, ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ και ο piperman, των οποίων έχετε – φαντάζομαι – διαβάσει τις αναλυτικές, επαινετικές κριτικές. Ο λόγος που έρχομαι να γράψω κι εγώ είναι επειδή θεωρώ ότι τέτοιου είδους τίμιες και φιλότιμες προσπάθειες έχουν ανάγκη την υποστήριξη όλων μας.

Το σίγουρο είναι ότι στην ΚΥΒΕΛΗ θα φάτε καλά έως πολύ καλά. Αν εξαιρέσουμε την άνευρη φάβα (το μόνο πιάτο που δεν είχα σημειωμένο στο σκονάκι μου! ), όλα τα υπόλοιπα που δοκιμάσαμε ήταν νοστιμότατα. Πρώτη θέση ασυζητητί στα τραγανά κεφτεδάκια με την πολύ ωραία σάλτσα δίπλα τους, με τη δεύτερη θέση να μοιράζεται μεταξύ της χειροποίητης τόσο-όσο τυροκαυτερής και των μανιταριών με σος ροκφόρ (με τη γήινη γεύση των μανιταριών να επιβάλλεται), ενώ στην τρίτη θέση κατατάσσω τη φρεσκότατη και τραγανότατη λόγω ξηρών καρπών σαλάτα Κυβέλη, τους κολοκυθοκεφτέδες (σε ασυνήθιστο στενόμακρο σχήμα) με σος γιαουρτιού και το μεθυσμένο κοτόπουλο, όπου η σος είναι ό, τι χρειάζεται για να ποτίσετε τις πατατούλες που το συνοδεύουν. Γενικά θα σας πω ότι ο κατάλογος έχει το σωστό όγκο και την ενδεδειγμένη ποικιλία. Εύκολα θα διαλέξετε με τι θέλετε να συνοδεύσετε το τσιπουράκι, το κρασάκι ή τη μπυρίτσα σας.

Δύο σημεία που θέλω να επισημάνω: Μαζί με το κρύο νερό σε κανάτα και το καλαθάκι με το καλής ποιότητας ψωμί στην αρχή ήρθε ένα πιατάκι με τρεις (! ) ελιές για τέσσερα άτομα και όχι περισσότερο από δύο πιρουνιές μελιτζανοσαλάτα (;), ενώ το κέρασμα στο τέλος ήταν ένα πιάτο του φρούτου με πέντε κομματάκια πεπόνι και τρεις φετούλες καρπούζι. Ελπίζω να διαβάζουν τις κριτικές οι υπεύθυνοι και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, γιατί πραγματικά τίποτα άλλο δεν έχω να προσάψω στην ΚΥΒΕΛΗ. Με ούτε 60 ευρώ για 9 πιάτα, βάζω με όλη μου την καρδιά τέσσερις ντοματούλες στο vfm και δίνω ραντεβού για την επόμενη φορά, ίσως το χειμώνα.

20 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Το Μοσχάτο που, μολονότι βρίσκεται σε απόσταση βολής από τη Νέα Σμύρνη όπου μένω, μου ήταν από γαστρονομική άποψη ελάχιστα γνωστό, άρχισα να το βλέπω με άλλο μάτι μετά την ανακάλυψη του MY 1CUISINE πριν δύο τρεις μήνες. Η θετική αυτή εικόνα ενισχύθηκε μετά την επίσκεψή μου στα Κανάρια, ένα μέρος τόσο φιλόξενο και τόσο αλλιώτικο που από την πρώτη κιόλας φορά νιώθεις ότι θα γίνει ψαροφαγικό καταφύγιό σου.

Στα Κανάρια με οδήγησε, και το λέω χωρίς έπαρση, η διαίσθηση του καλοφαγά. Αρχικά είχαμε εγώ και η κυρία μου άλλα σχέδια για το μεσημέρι της περασμένης Κυριακής, είπα όμως να ρίξω μια ματιά στην αναζήτηση του a4f. Σαν να το ‘ξερα! Κάπου μετά το νούμερο 70 εμφανίστηκαν μπροστά μου τα Κανάρια, ουσιαστικά με μία μόνο κριτική διαθέσιμη. Βλέποντας όμως 100 στη γεύση και την εξυπηρέτηση και 75 στο χώρο και την τιμή, ένιωσα ότι άξιζε να τους δώσω μια ευκαιρία. Ένα τηλεφώνημα για κράτηση, ευγενική ανταπόκριση από την άλλη άκρη και όλα κανονίστηκαν.
Όσοι δεν ξέρετε την περιοχή θα χρειαστείτε ίσως, αναλόγως από πού έρχεστε, τις υπηρεσίες του GPS για να περάσετε το ρέμα που διασχίζει Καλλιθέα και Μοσχάτο. Το καλό είναι ότι θα παρκάρετε εκεί κοντά χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία (3 στα 10).
Όταν λοιπόν φθάσετε, σταθείτε μια στιγμή μπροστά από το μαγαζί και χαζέψτε το. Μια παλιά μονοκατοικία, από τις λίγες που σώθηκαν από τη λαίλαπα της αντιπαροχής, με μια πυκνοφυτεμένη σκιερή – χάρη στην τεράστια κληματαριά – αυλή στην μπροστινή πλευρά. Όταν ο καιρός είναι καλός σίγουρα μια καλή επιλογή, αν και, για να είμαι ειλικρινής, θεωρώ ότι ο μέσα χώρος είναι το μεγάλο ατού που διαθέτουν τα Κανάρια.

Κατεβαίνεις δύο σκαλιά και βρίσκεσαι πολλά χρόνια πίσω, στη δεκαετία του 50-60. Μια ψηλοτάβανη αίθουσα με το γνωστό vintage μωσαϊκό, διπλή σειρά βαρελιών στον αριστερό τοίχο και την κουζίνα στο βάθος. Ενδιάμεσα οι μικρές αλλά πεντακάθαρες τουαλέτες. Οι τοίχοι λευκοί περασμένοι με λαδομπογιά μέχρι τα δύο μέτρα, τεχνοτροπία μάστορα μπογιατζή 50 χρόνια πριν, που σήμερα πια συναντάς καμιά φορά μόνο σε μπακάλικα ή ταβέρνες απομακρυσμένων χωριών.

Διακόσμηση η αναμενόμενη, κάδρα, μπακίρια και τα συναφή, σίγουρα όχι κάτι που θα μαγνητίσει το μάτι σας, αυτή τη δουλειά θα κάνει σε λίγη ώρα το φαγητό. Τραπέζια ευρύχωρα, σχετικά στριμωχτά όμως, κλασικές ψάθινες καρέκλες. Το απόλυτο όμως χαρακτηριστικό του χώρου είναι η κυριολεκτικά εκτυφλωτική καθαριότητα. Από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι, από το χώρο φαγητού μέχρι την κουζίνα, τα πάντα αστράφτουν, ακόμα και το προσωπικό που μαγειρεύει ή κινείται στο χώρο λάμπει από καθαριότητα.

Τα Κανάρια είναι μια οικογενειακή επιχείρηση, στους ώμους της τρίτης πια γενιάς. Το γενικό πρόσταγμα έχει ο πατήρ, μπροστά στο ταμείο, με άγρυπνο βλέμμα στην κουζίνα και τους δύο γιους, από τους οποίους ο μεγαλύτερος παίρνει τις παραγγελίες και σερβίρει, ενώ ο μικρότερος διευθετεί, στρώνει και μαζεύει τα τραπέζια και βοηθά στο σερβίρισμα.

Καθώς πέσαμε σε ώρα αιχμής χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο, όμως οποιαδήποτε άλλη βαθμολογία κάτω από το 4 θα ήταν φρικτά άδικη.
Κατάλογο στα Κανάρια δε χρειάζεστε, όσο κι αν αυτό σας παραξενοφανεί αρχικά. Εξηγούμαι: Εισαγωγικά θα έρθουν στο τραπέζι τρία πιάτα, μαζί με ένα φραντζολάκι ψωμί: Σαλάτα για τέσσερα άτομα, είτε ντοματοσαλάτα με μπόλικο «μαραμένο» ξερό κρεμμύδι περιχυμένη με ντοματόζουμο (! ) είτε λάχανο εξαιρετικά ψιλοκομμένο με dressing με άρωμα σκόρδου (! ), τυρί φέτα με λαδορίγανη και ένα πιάτο με ελιές, αυτές που λέμε «για ήρωες», από τις πιο νόστιμες που έχετε φάει, δεν θα αφήσετε ούτε μία.

Η συνέχεια είναι επικά ψαροφαγική. Πρώτο και must πιάτο οι γαρίδες, γάμπαρη από τον Πλαταμώνα. Φρέσκες, καθαρισμένες (! ) από το κέλυφος, τηγανισμένες σωστά, εσείς αφαιρείτε το σκληρό κομμάτι της ουράς, ρουφάτε τους χυμούς από το κεφάλι και κάνετε δυο μπουκιές το υπόλοιπο. Είναι βέβαια το πιο ακριβό πράγμα που μπορείτε να παραγγείλετε στα Κανάρια (για δύο άτομα το σχετικό κονδύλι, για μια ντουζίνα γαρίδες, περίπου μισό κιλό, ανήλθε στα 39 ευρώ), όμως πραγματικά αξίζει, δεν τρώτε άλλωστε κάθε μέρα τέτοιες γαρίδες. Χαρακτηριστικά αναφέρω (το διάβασα στην – επίσης vintage – ιστοσελίδα τους) ότι το μαγαζί κλείνει το καλοκαίρι από αρχές Ιουλίου μέχρι μέσα Σεπτεμβρίου, γιατί είναι η περίοδος αναπαραγωγής της γαρίδας.

Για τη συνέχεια θα ρίξετε μια ματιά στο ψυγείο με τα φρέσκα ψάρια και θα επιλέξετε κάτι ανάμεσα σε φαγκρί, συναγρίδα, τσιπούρα ή μπαρμπούνια, ή ότι άλλο είναι διαθέσιμο. Τα ψάρια είναι γενικά ευμεγέθη, η χαρά της μεγάλης παρέας. Η ιδιαιτερότητα της υπόθεσης: Το ψάρι ψήνεται κάτι παραπάνω από μαστόρικα, διατηρώντας όλους τους χυμούς του, και φθάνει στο τραπέζι σε πιατέλα καθαρισμένο από την πέτσα του (! ), η λευκή σάρκα σε όλο της το μεγαλείο. Οι τιμές και εδώ ανάλογες προς τη φρεσκάδα και την ποιότητα, για ένα χορταστικό φαγκρί των δύο ατόμων πληρώσαμε 34 €.

Σε μια ψαροταβέρνα γεμάτη κρασοβάρελα το χύμα κρασί που σερβίρεται οφείλει να ανταποκρίνεται στο επίπεδο του μαγαζιού, ήταν όντως εξαιρετικά γευστικό και στη σωστή θερμοκρασία. Μετά από τόσες και τέτοιες γεύσεις ο πήχης για το επιδόρπιο είχε ανέβει ψηλά, και σ’ αυτό όμως το τεστ τα Κανάρια πέρασαν άνετα. Ο σιμιγδαλένιος χαλβάς με χοντροκοπανισμένο αμύγδαλο και το γλυκό (σύκο) του κουταλιού έκλεισαν με τον καλύτερο τρόπο ένα θαυμάσιο γεύμα.

Πόσο συχνά θα επιτρέψετε στον εαυτό σας την πολυτέλεια (με σχεδόν 90 € για δύο άτομα, όλα μέσα, νομίζω ότι ο χαρακτηρισμός είναι απόλυτα δικαιολογημένος) ενός τέτοιου γεύματος είναι καθαρά θέμα του περιεχομένου της τσέπης του καθενός. Θα έλεγα ότι μια δοκιμή θα σας πείσει. Κυριακή μεσημέρι τα Κανάρια ήταν γεμάτα με παρέες των -ήντα και οικογένειες με παιδιά και καρότσια (! ), μια εικόνα παρήγορη στην Ελλάδα της κρίσης.

Σημερινές

Ανακοινώσεις

3 ΝΕΕΣ

ΜΕΖΕΔΟΠΟΙΕΙΟ ΣΚ...
Τα Κούλουμα
Μουσικά Μεζεδ/λεία
Ν. Ψυχικό
OROSCOPO
Μενού δύο ατόμων για τ...
Ιταλία
Ιλίσια - Χίλτον