fratello



Κριτικές: 467

Μέλος από:
Ιούλ 2008
Δεν είναι στη λίστα
των έμπιστών σου
.



Εμφάνιση:

Μοντέρνα κουζίνα - Κεραμεικός, Αθήνα
Ιαν
12
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Το SIXTIE’S DINNER απέκτησε θέση στη wish list μου από τότε που άνοιξε και σίγουρα άργησα πολύ να το επισκεφθώ. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν τελικά κακό ή καλό, διαβάζοντας τις κριτικές από τα πριν προς τα τώρα έχω την εντύπωση ότι το μαγαζί έχει βρει πια τα πατήματά του και συνδυάζει διάφορα θετικά στοιχεία (καλή κουζίνα, ωραίο περιβάλλον, τέλεια μουσική, καλές τιμές) που σε προδιαθέτουν να το επισκεφθείς. Εγώ τουλάχιστον δηλώνω πολύ ευχαριστημένος και πρόθυμος να το συστήσω σε όλους, αν και με έχουν προλάβει ως προς τούτο δεκάδες φίλοι του a4f.
Για να βρεθείτε στο SIXTIE’S DINNER είτε θα πάρετε τη Μεγάλου Αλεξάνδρου από την Ιερά Οδό (είναι ο τελευταίος δρόμος δεξιά πριν την Κωνσταντινουπόλεως και τις γραμμές του τρένου) είτε θα κατηφορίσετε την Πειραιώς από Ομόνοια και θα στρίψετε δεξιά στην Πλαταιών. Στο σημείο όπου τέμνονται οι δύο δρόμοι βρίσκεται το SIXTIE’S DINNER. Το παρκάρισμα σχετικά ζόρικη υπόθεση (6,5 στα 10, ανάλογα και με την ώρα). Η περιοχή είναι γεμάτη μαγαζιά και μαγαζάκια, τα περισσότερα μικρού μεγέθους, νεολαιίστικα, ατμοσφαιρικά και όχι υποχρεωτικά για φουσκωμένο βαλάντιο.
Μπαίνοντας στο SIXTIE’S DINNER το μάτι πέφτει στον τοίχο αριστερά, με ένα μεγάλο ζωγραφισμένο καθρέφτη που δίνει βάθος στο χώρο, και στον τοίχο δεξιά, με ένα σκαραβαίο Volkswagen σε στιλ pop art. Από το ταβάνι κρέμονται ωραία φωτιστικά και γενικά ο χώρος φωτίζεται πολύ γλυκά, τόσο όσο. Στο βάθος η ανοικτή κουζίνα, που δεν ενοχλεί καθόλου με μυρωδιές. Το σύστημα εξαερισμού λειτουργεί τέλεια, αυτό όμως από μόνο του δεν είναι δυστυχώς αρκετό για να μην κόψω μία ντοματούλα στη βαθμολογία του χώρου, μια και το κάπνισμα επιτρέπεται, με τρόπο μάλιστα θα έλεγα προκλητικό (τασάκια ήδη τοποθετημένα πάνω στα τραπέζια). Όχι πολλά τραπέζια, γύρω στα 10 για καμιά 30+ πελάτες, αν μέτρησα σωστά, στρωμένα με υφασμάτινο τραπεζομάντηλο, χάρτινα σουπλά και φροντισμένα σερβίτσια. Μου έκανε εντύπωση η ταχύτητα και η φροντίδα με την οποία καθαριζόταν και στρωνόταν ξανά κάθε τραπέζι που άδειαζε. Ο νεαρός που έχει αναλάβει την εξυπηρέτηση όλης της πελατείας, και τα καταφέρνει μια χαρά, συνεπικουρείται από την ιδιοκτήτρια, η οποία είναι αεικίνητη και πανταχού παρούσα.
Γενικά η αίσθηση που αποκόμισα είναι ότι το μαγαζί έχει πολλούς σταθερούς πελάτες, πράγμα όχι αυτονόητο για την περιοχή όπου βρίσκεται. Όσο για την πελατεία, αυτή είναι όλων των ειδών, και ζευγάρια και μεγαλύτερες παρέες, πολλές γυναικοπαρέες, και τριάντα κάτι και πενήντα φεύγα.
Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στη μουσική, η οποία επιλέγεται επί τόπου από μία DJ που έχει το σπάνιο χάρισμα να προσαρμόζεται στο εκάστοτε κοινό και δεν προσπαθεί να κάνει το κοινό να αγαπήσει τη μουσική που διάλεξε. Κάθε τόσο σταματούσαμε την κουβέντα και σχολιάζαμε το άκουσμα της στιγμής. Για μένα αυτή η μουσική συνοδεία είναι λόγος να πας και να ξαναπάς στο SIXTIE’S DINNER.
Ο κυριότερος βέβαια λόγος για να επισκεφθείς αυτό το γλυκύτατο μαγαζάκι είναι – όπως θα ‘πρεπε – η κουζίνα του. Ναι, ο κατάλογος είναι εντυπωσιακά (όχι όμως υπερβολικά) μεγάλος, όμως όλα όσα δοκιμάσαμε βαθμολογήθηκαν με «λίαν καλώς» έως «άριστα».
Απέφυγα να χειραγωγήσω με το σκονάκι μου τα γούστα της παρέας, έτσι επιλέξαμε και πιάτα άγνωστα από προηγούμενες κριτικές, π. χ. τη σαλάτα με κολοκύθι, αβοκάντο και παρμεζάνα και το αγριογούρουνο με πουρέ λαχανικών (πιάτο ημέρας, πολύ μεγάλη μερίδα), αμφότερα εξαιρετικά.
Κατά τ’ άλλα λουκάνικο κεφτέ, που έκανε καλή παρέα με τις τηγανιτές πατάτες country style, και λαχματζούν ενισχυμένο με σουτζούκι για το ξεκίνημα, παπαρδέλες με φρέσκα μανιτάρια και συκώτι με χειροποίητο πουρέ για το δεύτερο γύρο.
Πιθανώς τα παραπονάκια των προηγούμενων φίλων έπιασαν τόπο, πάντως το γεύμα έκλεισε με κερασμένο συνδυασμό τσιζ κέικ (η κάτω στρώση) με λεμονόπιτα (η πάνω στρώση), με μια λέξη τέλειο.
Νερό σε μπουκάλι του μαγαζιού, ενώ οι περισσότεροι ήπιαμε χύμα μοσχάτο Αλεξάνδρειας (πολύ καλό και στη σωστή θερμοκρασία, δηλαδή δροσερό και όχι παγωμένο).
Η τετραμελής παρέα μας δαπάνησε λίγο πάνω από 65 ευρώ (υπήρξε έκπτωση 10% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης) και στο τέλος του γεύματος δεν είχε να πει παρά τα καλύτερα. Σας συστήνω το SIXTIE’S DINNER ανεπιφύλακτα!

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Ψαροταβέρνες - Ν. Ερυθραία, Αθήνα
Ιαν
02
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Διασχίζοντας κάποτε με το αυτοκίνητο την περιοχή μετά το τέρμα της Κηφισιάς σε αναζήτηση ενός μέρους για φαγητό, είτε θα έκανες στάση στην είσοδο της Νέας Ερυθραίας στο ΚΟΥΤΟΥΚΙ με τα θρυλικά μπιφτέκια, που υπάρχει ακόμα, απλώς τότε βρισκόταν στην απέναντι πλευρά του δρόμου, είτε θα έκανες υπομονή μέχρι το ΜΗΤΣΟ με τα επίσης θρυλικά πεϊνιρλί στο κέντρο της Δροσιάς, που τώρα πια έχει γίνει τράπεζα. Τα χρόνια πέρασαν, η Νέα Ερυθραία έγινε ντεμί κυριλέ συνοικία μεταξύ Κηφισιάς και Εκάλης, και σιγά σιγά ξεφύτρωσαν, ως συνέκδοχο της οικιστικής ανάπτυξης, διάφορα καφέ, μπαράκια και βεβαίως εστιατόρια. Η πυκνότητά τους στο τρίγωνο που περικλείεται από τις οδούς Ελ. Βενιζέλου, Χαρ. Τρικούπη και Στροφυλίου ανταγωνίζεται πια άνετα την Κηφισιά.
Σε μια άκρη αυτού του τριγώνου ήρθε και ακούμπησε σχετικά πρόσφατα το ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΑΚΙ. Θα χρειαστεί ίσως να βάλετε μπρος το GPS σας στα τελευταία 100-200 μέτρα, για να αντιμετωπίσετε τις μονοδρομήσεις που έχουν γίνει, έτσι όμως θα βρείτε και πιο εύκολα θέση για παρκάρισμα. Το μαγαζί είναι γωνιακό, θα σας χτυπήσει στο μάτι η ταμπέλα με τα ψαράκια.
Ο χώρος τίποτε το ιδιαίτερο. Λευκοί τοίχοι, σκουρόχρωμη επίπλωση, γλυκός φωτισμός. Διακόσμηση προς το μίνιμαλ, κυρίως με χρήση ανοικτόχρωμης ξυλείας. Στα δεξιά, όπου και η είσοδος, σχετικά λίγα τραπέζια και στο βάθος η κουζίνα, στα αριστερά ο χώρος είναι ελαφρά μεγαλύτερος, καθώς έχει γίνει κατάληψη της πρασιάς με μια σταθερή τζαμαρία, υπάρχουν εκθετήριο αποσταγμάτων και τα αναπόφευκτα ψυγεία με μπίρες και αναψυκτικά.
Αυτός λοιπόν ο πρώην ανοικτός χώρος, ο οποίος είναι προέκταση του ισογείου, έχει παραχωρηθεί στους καπνιστές, με αποτέλεσμα, μολονότι το σύστημα εξαερισμού λειτουργεί ακατάπαυστα, να υπάρχει ενόχληση. Μείον μία ντοματούλα λοιπόν, ενώ δεν έχω λόγο να πράξω το ίδιο και για το σέρβις, το οποίο είναι άκρως φιλικό και αποτελεσματικό, και ο λογαριασμός σύμφωνα με τις επιταγές του νόμου. Το καλό σέρβις είναι πάντως απαραίτητο και λόγω της σχετικής στενότητας χώρου, που οδηγεί τετραμελείς παρέες σε τραπέζια των 2+ με ένα βοηθητικό τραπεζάκι δίπλα. Έτσι πρέπει τα πιάτα να έρχονται με ρέγουλα και όσα αδειάζουν να αποσύρονται άμεσα, χωρίς η διαδικασία αυτή να δημιουργεί άγχος. Οι τουαλέτες για την περιοχή και το σχετικά βαρύ όνομα του καταστήματος θα έπρεπε να είναι πιο προσεγμένες.
Το χαλί από καλοδιαλεγμένη έντεχνη ελληνική μουσική ακούστηκε και αναδείχθηκε όταν άρχισε να αραιώνει η πελατεία.
Πελατεία όπως τη φαντάζεστε. Παρέες των τεσσάρων ατόμων και άνω, ηλικιακά κατά μέσο όρο 40+, εισοδηματικά εμφανώς εύποροι, ορισμένοι έδιναν την εντύπωση μόνιμων θαμώνων.
Αυτό πάντως που μου έκανε εντύπωση είναι ότι, μολονότι το διάστημα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς ευνοεί την ψαροφαγία, σχεδόν πουθενά δεν είδα να σερβίρεται μεγάλο ψάρι, παρά τη σχετική promotion από τους σερβιτόρους.
Η δική μας παρέα είχε αποφασίσει ότι θα δοκιμάσει ουζομεζέδες, έτσι πήραμε πρώτη και καλύτερη μια μερίδα παπαλίνες (= μικρές σαρδέλες Καλλονής), εξαιρετικά φιλεταρισμένες και με μπόλικο σκορδάκι, κατόπιν μια θαυμάσια ζεστή σαλάτα με φρεσκότατο σταμναγκάθι, και ως κυρίως πιάτα τρόπον τινά θραψαλάκι γόνο, ψητό και τηγανιτό, καλύτερη σαφώς η δεύτερη εκδοχή, τη θυμάμαι όμως καλύτερη στον ΨΑΡΟΥΛΗ της Άνω Γλυφάδας, και γαρίδες (γάμπαρη τηγανιτή, άριστα 10, και σαχανάκι απλό, όπου το θαλασσινό εμφανώς δεν ήταν της ίδιας ποιότητας και η κατάσταση σώθηκε από τη φρέσκια σάλτσα ντομάτας).
Καθώς αποφύγαμε τα ακριβά πιάτα, ο λογαριασμός για τέσσερα άτομα, με δύο πενηνταράκια καζανιστό Στουπάκη και ένα τέταρτο χύμα λευκό, δεν ξεπέρασε τα 90 ευρώ, ποσό θα έλεγα στα όρια του αποδεκτού για το συγκεκριμένο «πακέτο». Προσωπικά θεωρώ το ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΑΚΙ σαφώς υποδεέστερο του γειτονικού ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΒΟΡΡΕΙΑ και δεν έχω λόγο να σας το συστήσω, παρά τη σχετικά υψηλή βαθμολογία.
Λαμβάνοντας υπόψη τις νέες ταχύτητες στην ενημέρωση του πίνακα κριτικών, σας εύχομαι από τώρα (πρωί της 29ης Δεκεμβρίου) ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Τοπική ελλ. κουζίνα - Πετράλωνα, Αθήνα
Δεκ
20
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Και αυτή η κριτική θα είναι σχετικά σύντομη, γιατί για το ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ δεν έχεις πολλά να πεις – λίγα και ως επί το πλείστον καλά.
Πρόκειται για ένα κράμα κρητικής ταβέρνας και κλασσικής ψησταριάς στην οδό Κοίλης, που ανηφορίζει λοξά αριστερά από την Τριών Ιεραρχών (= ο δρόμος που διασχίζει τα Πετράλωνα) και κατηφορίζει προς τη Χαμοστέρνας. Θα το βρείτε εύκολα το ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ, γιατί είναι γωνιακό μαγαζί, ενώ το παρκάρισμα τις βραδινές ώρες είναι μεσαίας δυσκολίας (5,5 στα 10), με λίγη τύχη δε θα ταλαιπωρηθείτε.
Μην αφήσετε την ίσως πιο κακότεχνη επιγραφή χώρου εστίασης στην περιοχή Αθηνών και περιχώρων να σας επηρεάσει αρνητικά. Αγνοείστε και το φρικτά χτυπητό χρώμα της πρόσοψης. Αν ο καιρός το επιτρέπει, θα βολευτείτε ούτως ή άλλως σε ένα υπαίθριο τραπέζι – και θα ανεχτείτε υποχρεωτικά τη φασαρία του δρόμου. Το χειμώνα όμως θα καταφύγετε υποχρεωτικά στο μέσα χώρο, ο οποίος επίσης δεν πρόκειται να σας εντυπωσιάσει. Σχετικά μικρός, με την κουζίνα και τις τουαλέτες (ανεκτές) στα δεξιά, όχι πάνω από δέκα τραπέζια, κάποια απ' αυτά κάτω από κρασοβάρελα, με τις γνωστές ψάθινες καρέκλες. Όσο για τη διακόσμηση ισχύουν όσα έγραψα πρόσφατα για το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ στη Δάφνη: ό, τι θυμίζει άμεσα ή έμμεσα Κρήτη είναι καλοδεχούμενο, το αν ταιριάζει είναι άλλου λυράρη μαντινάδα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα και εδώ η κάπως πνιγηρή ατμόσφαιρα, δεδομένου ότι το κάπνισμα είναι ο κανόνας και ο εξαερισμός άγνωστη λέξη, το ίδιο άγνωστη με τη νόμιμη απόδειξη κατά την πληρωμή του λογαριασμού. Κατά τα άλλα το σέρβις είναι γρήγορο και φιλικό. Χαρακτηριστική λεπτομέρεια: Το προσωπικό δεν είναι μαυροντυμένο!
Στο ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ θα βρεθείτε πιθανόν εξ ανάγκης, επειδή δεν προνοήσατε να κλείσετε τραπέζι αλλού, οι χαμηλές τιμές και η κουζίνα του θα σας κάνουν να το προτιμήσετε και στο μέλλον. Θα παρατηρήσετε ότι η πελατεία προέρχεται κυρίως από τη γειτονιά, θα δείτε όμως και πολυμελείς παρέες που θέλουν να πιουν τις μπύρες τους χωρίς να ματώσουν για το λογαριασμό του φαγητού. Το οποίο φαγητό παίρνει με το σπαθί του (και για το είδος του καταστήματος) τέσσερις ντοματούλες. Είτε επιμείνετε κρητικά (γαμοπίλαφο, χοχλιοί, μαραθόπιτα και τα τοιαύτα), είτε στραφείτε στα ψητά (μπιφτέκια, μπριζόλες, συκώτι, σεφταλιές που βάζουν τα γυαλιά στο καλύτερο κυπριακό μαγαζί, όλα με συνοδεία πατατούλες τηγανιτές), ο λογαριασμός για δύο άτομα με δύο πρώτα, δύο δεύτερα (και μιλάμε για γενναίες, κρητικές μερίδες) και ένα μισόκιλο (καλούτσικο) αρετσίνωτο μόλις που θα ξεπεράσει τα 20 ευρώ. Πολύ καλός ο σπιτικός σιμιγδαλένιος χαλβάς κέρασμα στο τέλος του γεύματος. Υπό συγκεκριμένες συνθήκες συνιστώ συνεπώς το ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ανεπιφύλακτα.

Τοπική ελλ. κουζίνα - Βούλα, Αθήνα
Δεκ
11
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Το ΤΕΝΤΖΕΡΟ (ο τόνος στην προπαραλήγουσα, «τέντζερης» δηλαδή), ένα εξαιρετικά δημοφιλές εστιατόριο στη Βούλα, σ’ ένα στενάκι παράλληλο στη λεωφόρο Βασ. Παύλου, εξυπηρετεί εδώ και χρόνια τους εργαζόμενους ή μόνιμους κάτοικους της περιοχής. Ανοίγει λίγο πριν το μεσημέρι και κλείνει αργά το απόγευμα, κατά τις 7, έχοντας επιτελέσει την αποστολή του με τον καλύτερο τρόπο. Είτε παραγγείλετε τηλεφωνικά, είτε περάσετε να πάρετε το πακέτο σας, είτε τέλος καθίσετε να φάτε μια μπουκιά σαν άνθρωπος (βαθμός δυσκολίας παρκαρίσματος εκείνες τις ώρες: 3,5 στα 10), το ΤΕΝΤΖΕΡΟ θα σας ικανοποιήσει απόλυτα.
Απροσδόκητη ίσως η εικόνα μπαίνοντας στο μαγαζί. Αν περιμένετε μαγειρείο τύπου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ Πετραλώνων, πέσατε έξω. Θα αντικρύσετε ένα sui generis, σίγουρα όμως καλοβαλμένο οικογενειακό εστιατόριο με τα κλασσικά τραπεζοκαθίσματα, αλλά και με διακόσμηση που κινείται μεταξύ φινετσάτου, βίντατζ και υπερβολικού. Ειλικρινά θα βαρεθείτε να χαζεύετε, το κατάστημα διαθέτει από εξώφυλλα παλιών περιοδικών μέχρι συλλογή από πορσελάνες! Στο κέντρο βέβαια βρίσκονται παρατεταγμένα περιμετρικά σε πεντακάθαρες προθήκες τα φαγητά της ημέρας. Ο κατάλογος κάτι παραπάνω από πλούσιος, κυρίως κρεατικά βέβαια, αλλά και ψαράκι με βραστή σαλάτα για όσους προσέχουν. Η κουζίνα είναι 100% σπιτική, οι γεύσεις αγνές. Αν έχουν μείνει λαχανοντολμάδες και φασουλοταβάς, πάρτε και τα δύο με κλειστά τα μάτια και θα με θυμηθείτε. Εξαιρετικό το κεμπάπ (ζητήστε να σας το σερβίρουν με λίγο γιαούρτι), όπως και – όταν υπάρχει – το κρητικό γαμοπίλαφο.
Το ΤΕΝΤΖΕΡΟ είναι οικογενειακή επιχείρηση. Ο κύριος Μανώλης το ξεκίνησε και το ανέδειξε, τώρα έχει βοήθεια από τους δύο γιους του, που μαζί με μια κοπέλα τρέχουν το μαγαζί σφαίρα. Φυσικά σερβίρεται χύμα ρακή ηρακλειώτικη, όμως και το χύμα κρασί δεν είναι καθόλου κακό. Με δυο λόγια μια φθηνή (12 με 15 ευρώπουλα ανά άτομο) και σίγουρη λύση σε περίπτωση που βρεθείτε πεινασμένοι μεσημέρι – απόγευμα στα νότια προάστεια.
Φίλοι και φίλες του ask4food, η κριτική αυτή είναι μια δοκιμή, συνειδητά πιο σύντομη από το σύνηθες, και αυτό γιατί θεωρώ ότι πολύ συχνά ξεπερνάμε το όριο που επιτάσσει η συνύπαρξη πολλών αξιόλογων απόψεων σ’ ένα χώρο. Ας δοκιμάσουμε να πούμε όσα έχουμε να πούμε με λιγότερα λόγια, χωρίς να παραλείψουμε βέβαια τίποτε ουσιαστικό, εξοικονομώντας χώρο και χρόνο, δίνοντας σε όλους τη δυνατότητα να διαβάσουν τις κριτικές ολόκληρες και χωρίς αδημονία.

Ψαροταβέρνες - Καστέλλα - Μικρολίμανο, Αθήνα
Δεκ
05
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Στην Ακτή Κουμουνδούρου (ή Μικρολίμανο ή Τουρκολίμανο, για να συνεννοούμαστε καλύτερα), όλα τα μαγαζιά έχουν τη χάρη της θέας προς τη θάλασσα, μόνο ένα όμως έχει και το όνομα. Το ΘΕΑ ΘΑΛΑΣΣΑ λοιπόν, στο πιο high κομμάτι του κόλπου, αυτό που στην άκρη του βρίσκεται ο Ναυτικός Όμιλος, δίπλα ακριβώς από το μετεγκατασταθέν ΒΑΡΟΥΛΚΟ, λειτουργεί ήδη τρία χρόνια και δείχνει να παγιώνει τη θέση του σε μια περιοχή που στην εποχή της κρίσης πλήττεται ιδιαίτερα.
Το πόσο καλά στέκει ένα μαγαζί το καταλαβαίνεις όταν το επισκεφθείς (και) υπό μη ιδανικές συνθήκες. Η τελευταία λοιπόν φορά στο ΘΕΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ήταν μια πολύ βροχερή, συννεφιασμένη μέχρι εκεί που δεν πήγαινε άλλο Κυριακή. Η θάλασσα μαβιά, ανταριασμένη και γεμάτη σκουπίδια, κάθε άλλο παρά ελκυστική θέα. Το μαγαζί γεμάτο – στην καλύτερή του στιγμή – κατά 50% (όταν βέβαια σε κοντινά μαγαζιά με το ζόρι μέτραγες δύο, τρεις παρέες), όμως όλος ο θίασος (αφεντικά, σερβιτόροι, βοηθοί) επί σκηνής, σε διαρκή κίνηση και με το χαμόγελο. Η πελατεία όπως ίσως φαντάζεστε. Μεγάλες συντροφιές με μεγάλες παραγγελίες, μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι που δεν ήθελαν να στερηθούν το κυριακάτικο ψαράκι, οικογένειες με παιδιά που εκπαιδεύονται στην ψαροφαγία, ελάχιστα ζευγάρια, ανάμεσα σ’ αυτά κι εγώ με τη συμβία μου, ενώ λίγο πριν φύγουμε κατέφθασε ο φίλτατος ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ με την παρέα του. Ούτε περιπολία να κάναμε! Πρώτη θετική εντύπωση το ότι μόλις άδειασε το διπλανό μας τραπέζι προθυμοποιήθηκαν να το ενώσουν με το δικό μας, για να είμαστε πιο άνετα. Θα δεχτώ ότι η κίνηση αυτή έγινε τρόπον τινά εκ του ασφαλούς (ο μαγαζάτορας πάντα ξέρει πόσο κόσμο να περιμένει), παίρνει όμως «άριστα» στο management. Τελευταία παρατήρηση: Σχεδόν σ’ όλα τα τραπέζια με παραπάνω από τρία άτομα προσγειώθηκε ένα μεγάλο ψητό ψάρι, ένδειξη ότι υπάρχει βεβαιότητα για τη φρεσκάδα του προϊόντος (και η δυνατότητα να το πληρώσεις βεβαίως βεβαίως).
Ως χώρος η ΘΕΑ ΘΑΛΑΣΣΑ δεν πρόκειται να σας καταπλήξει. Αντιπαρέρχομαι τον εσωτερικό χώρο, ο οποίος σ’ όλα αυτά τα εστιατόρια υπάρχει, επειδή δεν μπορείς να μοστράρεις στην πρόσοψη την κουζίνα και τη λάντζα και επειδή από κάπου πρέπει να περάσει ο κόσμος για να επισκεφθεί το μέρος όπου και ο βασιλιάς πάει μόνος του (καθαρές και περιποιημένες, by the way). Όλα τα λεφτά είναι ο χώρος που ακουμπά στο Σαρωνικό. Διαμορφωμένος αμφιθεατρικά σε τρία επίπεδα προσφέρει άνεση χώρου και θέας σχεδόν όπου κι αν καθίσει κανείς, μεγάλο πλεονέκτημα χωρίς άλλο. Η δεξιά πλευρά μπαίνοντας καταλαμβάνεται από τη συλλογή οίνων και – κυρίως – αποσταγμάτων του καταστήματος, ενώ στα αριστερά και πάνω από τα τραπέζια έχει γίνει φιλότιμη και αρκετά γουστόζικη, καθόλου πρόχειρη διακοσμητική δουλειά, αποκλειστικά με θαλασσινά αντικείμενα και μοτίβα. Τα τραπέζια καλοστρωμένα, τα καθίσματα κλασσικά, σερβίτσια και ποτηρικά πάνω από το μέσο όρο και πεντακάθαρα.
Στο σκονάκι του μυαλού μου είχα σημειώσει ως must order τη ρεγγοσαλάτα και τα στρείδια με φύκια. Η πρώτη μας άρεσε ιδιαίτερα, γιατί ήταν τόσο μους όσο χρειαζόταν, αλλά με αισθητή και τη γεύση της σάρκας του ψαριού, συν το ξερό κρεμμύδι που έδενε τέλεια με το πιάτο. Τα στρείδια όμως είχαν (υπερβάλλων ζήλος;) αποκολληθεί από τα κέλυφος και ήταν εντελώς στεγνά, με αποτέλεσμα το τεστ του λεμονιού να μην έχει νόημα, ενώ και τα φύκια είχαν – κακώς – ραντιστεί με soy sauce. Γενικά μια απογοήτευση, όπου όμως – δεύτερο θετικό σημάδι εδώ – ο πανταχού παρών ιδιοκτήτης άκουσε προσεκτικά τις παρατηρήσεις μας και, φέρνοντας στο τέλος το λογαριασμό, μας ζήτησε ξανά συγνώμη λέγοντας ότι δεν χρέωσε το πιάτο. Άσε που μας κέρασε διπλό επιδόρπιο, και κρεμ καραμελέ και γλυκό τσιζ κέικ. Bravo patron, και γενικά μπράβο σε όλο το προσωπικό.
Ως κύριο πιάτο ζητήσαμε να μας ψήσουν στα κάρβουνα ένα μεγάλο φρέσκο καλαμάρι, το οποίο σερβιρίστηκε τεμαχισμένο με χειρουργική ακρίβεια, ήταν εξαιρετικό και χορταστικό. Συνέβαλε σ' αυτό και η σαλάτα με φρέσκα ντοματίνια, ντακάκια και ξινοτύρι. Μαζί μ’ ένα μπλε ούζο Βαρβαγιάννη ο λογαριασμός, αν ήταν πλήρης, θα πλησίαζε τα 60 ευρώ, χωρίς τα στρείδια έπεσε κάτω από τα 50. Σαφώς στο ΘΕΑ ΘΑΛΑΣΣΑ δεν πηγαίνεις για να φας φθηνά, αλλά καλά, χωρίς γκουρμεδιές (ο κύριος Λαζάρου άλλωστε είναι μεσοτοιχία) και σε χαλαρό περιβάλλον. Αξίζει μια επίσκεψη. Για το πού θα αφήσετε το τουτού σας (8 στα 10) καλύτερα, αν δεν πάρετε το τραμ μέχρι το ΣΕΦ κι από ‘κεί να το κόψετε με τα πόδια (ένα τεταρτάκι δρόμος), να προϋπολογίσετε ένα ταλιράκι επιπλέον στο λογαριασμό και να πάτε κατευθείαν στο πολύ κοντινό φυλασσόμενο πάρκινγκ.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 40%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Ζαχαροπλαστεία & Φούρνοι - Κολωνάκι - Λυκαβηττός, Αθήνα
Νοε
27
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Εννοείται ότι, καθώς το ZOE’S βρίσκεται δύο δρόμους πάνω από το γραφείο μου, δεν ήταν δυνατόν να μην υποπέσει εξαρχής στην αντίληψή μου. Τα πρώτα test drive έγιναν με την προμήθεια γαλακτοκομικών, για να (εκ)τιμήσω το όνομα, ακολούθησαν πίτες ταψιού και κάτι γλυκάκια, όλα μια χαρά. Κανονικά ήταν βέβαια δουλειά του baron rouge, που ειδικεύεται (ή μήπως ειδικευόταν, τι έγινες βρε παιδί;) στα μικρά κι ωραία μαγαζιά του κέντρου, να γράψει την πρώτη κριτική, όμως δε με χάλασε καθόλου που η φίλτατη evispir έκλεψε τη δόξα, τοποθετώντας πρώτη το ZOE’S στο χάρτη του ask4food. Ακριβής και αναλυτική όπως πάντα, τα είπε κυριολεκτικά όλα όσον αφορά στήσιμο, διακόσμηση, προϊόντα και τιμές. Επειδή όμως από την κριτική εκείνη έχουν περάσει 8 μήνες, ας μου επιτραπεί να γράψω εγώ το part two, γιατί στο διάστημα αυτό το ZOE’S έχει αλλάξει σε πολλά σημεία.
Άρθρον 1: Το ZOE’S δεν είναι πια ένα απλό all day καφεγαλακτοπωλείο. Έχει προσθέσει κουζίνα στο βάθος και μέχρι αργά το απόγευμα προσφέρει τη δυνατότητα κανονικού φαγητού. Έξυπνη ιδέα, γιατί σε ακτίνα 200 μέτρων δεν υπάρχει κάτι ανάλογο. Ο κατάλογος είναι αρκετά διαφορετικός για κάθε μέρα, γύρω στα 10 πιάτα με σχεδόν σταθερή τιμή στα 7 ευρώπουλα, και μιλάμε για πραγματικά χορταστικές μερίδες. Ενδεικτικά αναφέρω φρικασέ, λαχανοντολμάδες, ζυμαρικά, ψάρι φιλέτο, σούπες και κιμαδοειδή (μπιφτέκια, σουτζουκάκια), όλα καλομαγειρεμένα της ώρας.
Άρθρον 2: Ο διαθέσιμος χώρος υπερδιπλασιάστηκε με την προσθήκη ενός παταριού, ελαφρά χαμηλοτάβανου μεν και κάπως ζεστού, πλην όμως σαφώς πιο cozy και ήσυχου, χωρίς τη βαβούρα της περαστικής πελατείας που έρχεται να πάρει κάτι στο χέρι και να απέλθει.
Άρθρον 3: Το σέρβις παρουσιάζει δυστυχώς σημεία έντονης κόπωσης, ειδικά στις ώρες αιχμής. Τα παιδιά που εξυπηρετούν καταβάλλουν κάθε προσπάθεια, το χαμόγελο δε λείπει, λείπει όμως ο επαγγελματισμός και ο συντονισμός. Αν καθίσετε για φαγητό, καλό είναι να οπλιστείτε με υπομονή, θα βαρεθείτε να ακούτε το καμπανάκι από την κουζίνα για την παραλαβή των πιάτων που είναι έτοιμα για σερβίρισμα.
Άρθρον 4: Τα πάντα προσφέρονται και με delivery, και μάλιστα σε αισθητά χαμηλότερες τιμές, μια μερίδα φαγητό π. χ. στα 5€.
Ακροτελεύτιον άρθρο: Το ZOE’S ήρθε για να μείνει και ελπίζω να μείνει και να εξαλείψει τις όποιες αδυναμίες του. Είναι ένα γλυκύτατο καλοστημένο μαγαζί με μεγάλη ποικιλία προσφερομένων ειδών σε σωστές τιμές. Σας το συνιστώ χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Ελληνική κουζίνα - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Νοε
24
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Η σχέση μου με το ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ κρατάει χρόνια, σαν την καλή κολόνια. Επιτρέψτε μου λοιπόν να προτάξω σαν παλιοσειρά με copy paste την εισαγωγή της κριτικής μου για το μεζεδοπωλείο ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ στη Θεμιστοκλέους 2 με ημερομηνία 27/10/2010: «Θυμάμαι τον μακαρίτη τον πατέρα μου που κάποτε με πήγε στο παλιό ΑΘΗΝΑΪΚΟ, στην οδό Σανταρόζα, αν θυμάμαι καλά, για να φάμε μύδια, που σαν Σαλονικιούς μάς έλειπαν στη γαστριμαργική έρημο της Αθήνας του '60. »
Από το 1932 στο 1985, και από εκεί στο 2013. Το ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ της οδού Μητροπόλεως είναι μεν αδελφάκι του ομώνυμου καταστήματος της οδού Θεμιστοκλέους, έχει όμως όψη, εμφάνιση και κουζίνα καθαρού εστιατόριου, και μάλιστα μάλλον πολυτελείας παρά μεζεδοπωλείου. Το σημείο όπου βρίσκεται και ο τρόπος που έχει στηθεί προσελκύουν κάθε είδους πελατεία, μικρές και μεγάλες παρέες ντόπιων αλλά και πολλούς τουρίστες. Μια ματιά στο trip advisor θα σας πείσει.
Ως χώρος θυμίζει φινετσάτη γαλλική brasserie, είναι μεγάλος και ιδιαίτερα φροντισμένος, εκπέμποντας διακριτική πολυτέλεια. Έχει φαρδιά πρόσοψη με κίονες (μολονότι, όταν στάθηκα πρώτη φορά μπροστά στην είσοδο του νεοκλασικού κτιρίου, μου φάνηκε κάπως στενή) και χωριστό υπερυψωμένο χώρο στο βάθος για τους καπνιστές. Ξύλινο πάτωμα και μεγάλα κάδρα στους τοίχους δένουν ωραία με τους καναπέδες και τα άνετα τραπεζοκαθίσματα. Επιτέλους ξύλινα καθίσματα με άνεση πολυθρόνας: πλάτη, μέση, χέρια βολεύονται και χαλαρώνουν σχεδόν αυτόματα. Εκείνο που τραβά ιδιαίτερα την προσοχή είναι ο κυκλικός εξώστης στο κέντρο, οι πολλοί και ωραίοι πίνακες σε όλους τους τοίχους και ο σωστός φωτισμός. Σε κάποια επίσκεψη είχε τύχει (;) να δω προβολή σε ένα κεντρικό τοίχο εικόνων από την παλιά Αθήνα που μου άρεσαν πολύ, σαν παλιός κινηματογράφος. Τις επόμενες φορές κάθισα έξω (υπάρχουν λίγα τραπέζια στην ήσυχη οδό Πετράκη), έτσι δεν ξέρω αν πρόκειται για κάτι μόνιμο.
Η υποδοχή και το σέρβις ακριβώς όπως θα περίμενε κανείς από ένα πολύ καλό εστιατόριο και όπως ήταν πάντα – σήμα κατατεθέν, θα έλεγα – χαρακτηριστικό του ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ: ευγενική, σωστή, άμεση, με μια λέξη επαγγελματική χωρίς να γίνεται φορτική, πόσο μάλλον «δήθεν».
Ο κατάλογος εκτενέστατος και κατατοπιστικός, θέλει αρκετή μελέτη, γιατί ανάλογα με τη διάθεση και την παρέα μπορεί να εξυπηρετήσει όλα τα γούστα, δηλαδή παραγγελία όπως σε ένα εστιατόριο (μια σαλάτα και κατόπιν ατομικές μερίδες) ή σε ένα μεζεδοπωλείο (διάφορα πιάτα στη μέση του τραπεζιού). Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι οι ξένοι επισκέπτες αποτελούν, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό της πελατείας, οπότε λογικό είναι να επιδιώκεται η ανταπόκριση στις προσδοκίες τους. Αξιοσημείωτο ότι η προσφορά σε ψαρικά υπερφαλαγγίζει αυτή των κρεατικών. Δίπλα σε αρκετά πιάτα σημειώνεται ότι πρόκειται για παραδοσιακό μεζέ του ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ. Οι έχοντες λοιπόν γνώση θα ανακαλύψουν στην πλευρά της θάλασσας τη γνωστή ψαρόσουπα, που προσφέρεται και σε μικρή μερίδα (5 €), τσιροσαλάτα και λακέρδα, το θρυλικό σαχανάκι με μύδια, φέτα και πιπεριά και last not least χταποδοκεφτέδες, ενώ στην πλευρά της στεριάς περιμένουν η τυροκαυτερή, τα αφράτα κεφτεδομπιφτεκάκια με ωραιότατες τηγανιτές πατατούλες, το πικάντικο χειροποίητο λουκάνικο και σμυρνέϊκα σουτζουκάκια. Προσοχή, υπάρχουν πάντα πιάτα ημέρας που αξίζουν το ενδιαφέρον σας, είναι φρέσκα και καθόλου τσιμπημένα στην τιμή.
Γενικά θα έλεγα ότι μπορείτε να παραγγείλετε άφοβα κατά βούληση, στο ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ έχετε να κάνετε με πραγματικά μεγάλη κουζίνα που δεν αφήνει κανένα παραπονεμένο. Οι μερίδες είναι εστιατορίου, αρκετά μεγάλες δηλαδή. Νερό σε κανάτα, κρασί καλούτσικο χύμα ή από γνωστές εμφιαλωμένες μάρκες, γενικά ο κατάλογος των κρασιών δείχνει συνειδητά περιορισμένος, στη λογική του «λίγα και καλά» (και πάντα διαθέσιμα), μπίρες, ούζα, τσίπουρα, ότι τραβά η όρεξή σας. Στο τέλος κέρασμα γλυκάκι, εκτός αν έχετε αφήσει επίτηδες χώρο για ένα «σοκολατένιο νησί» στα δύο, που απλά σας συνιστώ να δοκιμάσετε με κλειστά τα μάτια.
Ένα ζευγάρι θα δαπανήσει για ένα πλήρες γεύμα το πολύ 40 ευρώ. Δεδομένου του εξαιρετικού περιβάλλοντος και της ποικιλίας και ποιότητας των γεύσεων, κάθε άλλο παρά υψηλό κόστος. Το ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ της Μητροπόλεως είναι κάτι που έλειπε μέχρι τώρα από την περιοχή, μια εξελιγμένη μορφή του κλασσικού αθηναϊκού φαγοποτείου που μπορείς να επισκεφθείς χωρίς κράτηση μέχρι αργά το βράδυ. Σε απόσταση βολής από το μετρό και την πιάτσα των ταξί της πλατείας Συντάγματος είναι κατά την άποψή μου μια πολύ βολική λύση για καλό φαγητό στο κέντρο της πόλης.

Ελληνική κουζίνα - Κέντρο, Θεσσαλονίκη
Νοε
21
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Από τότε που το ask4food άνοιξε παρτίδες με την ιδιαίτερη πατρίδα μου, σκεπτόμουν, ξέροντας ότι δύσκολα θα βρεθώ πάνω από μια φορά το χρόνο στα πάτρια εδάφη, σε ποιο εστιατόριο θα ήταν αφιερωμένη η πρώτη κριτική μου. Στο αρμένικο όπου έφαγα πέρυσι, στο ΣΕΜΠΡΙΓΚΟ που στην πρώτη επίσκεψη εκεί είχα μείνει άφωνος, στην ουζερί της Αριστοτέλους ή μήπως στον all time classic ΧΑΜΟΔΡΑΚΑ;
Τελικά από τη δύσκολη θέση μ’ έβγαλε ο γιος μου: «Θα πάμε στη ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ! » αποφάνθηκε κατηγορηματικά.
Συμμορφωθήκαμε οικογενειακώς και έτσι ξεκινήσαμε Σάββατο βράδυ, με τη γνωστή σαλονικιώτικη υγρασία διάχυτη στην ατμόσφαιρα και τα λεωφορεία να απεργούν, οπότε το να βρεις ταξί ήταν πιο δύσκολο κι από 6άρι στο ΛΟΤΤΟ, για την Άνω Πόλη.
Από τον ένα κλειστό δρόμο στον άλλο, σε κάποια φάση βαρεθήκαμε, κατεβήκαμε και το κόψαμε με τα πόδια. Ένα τέταρτο της ώρας δρόμος, όταν επιτέλους στρίψαμε από την Κασσάνδρου αριστερά στο στενάκι της Χάριτος, αγνοήσαμε την απογοητευτική, σκοτεινή όψη του δρόμου και ανηφορίσαμε τα πενήντα μέτρα μέχρι τη γωνία με την οδό Αριστοδήμου, όπου εδρεύει η ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ.
Καθώς στέκεσαι έξω από το μαγαζί, αντιλαμβάνεσαι από το πολύ σίδερο γύρω γύρω ότι εδώ παλιά θα στεγαζόταν κάποια βιοτεχνία. Ο χώρος είναι στενόμακρος και ημιυπόγειος. Η ξύλινη επιγραφή «Οικογενειακή ταβέρνα ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ» με γύρισε χρόνια πίσω, όταν ο όρος «οικογενειακή ταβέρνα» υιοθετήθηκε ως αντιδιαστολή προς τις απλές ταβέρνες (= ταβερνεία, κρασοπουλιά, όπου οι γυναίκες αισθάνονταν κάπως άβολα). Η είσοδος (επί της Χάριτος), γεμάτη με αφίσες που διαφημίζουν διάφορα πολιτιστικά events της πόλης, μου θύμισε το ΝΕΖΟ του Κεραμεικού, ενώ με το που πάτησα το πόδι μου στο παλιακό μωσαϊκό και είδα το μεγάλο ψυγείο και την κουζίνα από πίσω ήρθε στο μυαλό μου η αξέχαστη ΝΑΓΙΑ της Καλλιθέας.
Ο κυρίαρχος τόνος, από τα σιδερένια στοιχεία, τους τοίχους, τα άνετα ξύλινα τραπέζια (με μάρμαρο από πάνω) μέχρι τις βιεννέζικες καρέκλες είναι το φιστικί. Ένα κάρο διακοσμητικά στοιχεία, μεταξύ των οποίων κυριαρχούν τα πάμπολλα τηγάνια κάθε είδους, ένα τζουκ-μποξ, δύο παλιές (καλοδιατηρημένες, όμως κάπως παραφορτωμένες) ντουλάπες κουζίνας, μια ζυγαριά με παλάντζα, αρμαθιές αποξηραμένων πιπεριών, μια εντελώς βίντατζ νταμιτζάνα παρέα μ’ ένα ποτιστήρι, δύο μαυροπίνακες (ένας μικρός κι ένας μεγάλος) όπου αναγράφονται τα προσφερόμενα εδέσματα, όλα αυτά καταφέρνουν να μη δείχνουν ατάκτως τοποθετημένα, να προσδίδουν αντίθετα μια γλύκα στο χώρο. Κυρίαρχα στοιχεία είναι βέβαια δύο: Το παλαιού τύπου στενόμακρο ψυγείο ταβέρνας που προανέφερα, τίγκα μέχρι πάνω με κάθε λογής καλούδια (υποθέτω ότι προσφέρονται και για αγορά), πίσω από το οποίο στην κουζίνα τσιτσιρίζουν τα τηγάνια, πετάγονται φλόγες και επικρατεί γενικά δημιουργικός αναβρασμός. Πού και πού σκάει μύτη κάποιος σεφ (έχω την εντύπωση ότι είναι δύο), για να ελέγξει αν όλα πάνε καλά. Το δεύτερο πράγμα που τραβά τα βλέμματα είναι ένα διαμπερές τρόπον τινά ξύλινο ράφι, από τη μια άκρη του μαγαζιού ως την άλλη, γεμάτο με κάθε είδους βάζα και γυάλες.
Οι πληροφορίες αναφορικά με την κουζίνα ήταν ποικίλες και εν μέρει αντικρουόμενες. Από κάπου μάθαμε ότι κάποτε διασπάστηκε η ομάδα των σεφ, ορισμένοι εγκατέλειψαν τη ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ και δημιούργησαν το ΣΕΜΠΡΙΓΚΟ, κάτι που ίσως έχει βάση δεδομένου ότι τα δύο αυτά μαγαζιά μοιάζουν από πλευράς κουζίνας και στησίματος πολύ μεταξύ τους. Όσον αφορά αυτή καθ’ αυτή την κουζίνα της ΝΕΑΣ ΦΩΛΙΑΣ, είχα ακούσει από υμνητικά μέχρι απορριπτικά σχόλια. Έτσι πήραμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τους – χειρόγραφους, παρακαλώ – καταλόγους στα χέρια μας. Η χαμογελαστή νεαρή κυρία που ανέλαβε να μας περιποιηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας στο μαγαζί (επιτέλεσε το καθήκον της με υποδειγματική συνέπεια, κανένα απολύτως παράπονο) επέστησε την προσοχή μας στα εκτός καταλόγου πιάτα ημέρας (βλέπε μαυροπίνακα) και φρόντισε να μας φρενάρει όταν η παραγγελία ξέφυγε σε όγκο, πράγμα εύκολο να συμβεί δεδομένης της πληθώρας αληθινά ορεκτικών περιγραφών.
Ό, τι φάγαμε ήταν το λιγότερο πάρα πολύ καλό, έτσι, σε αντίθεση με τη συνήθειά μου να αναφέρω μόνο τα top three φαγητά, αυτή τη φορά θα τα παραθέσω όλα, έστω εν συντομία. Ξεκινάμε με τα ορεκτικά: Πράσινη σαλάτα με πεταλίδες και αυγοτάραχο και σαλάτα με γλιστρίδα και ντάκο, αμφότερες φρέσκες και με πολύ σωστό dressing. – Παστουρμάς θαλάσσης, ο δεύτερος καλύτερος που έχω φάει μετά το Ψ…ART στο Γκάζι – Τυρί πετρωτή Άνδρου, λευκό και παρά το όνομά του αρκετά μαλακό, δείγμα της εξαιρετικής ποικιλίας τυριών απ’ όλη την Ελλάδα, καλή ώρα όπως στο VINO ETCETERA στην Ηλιούπολη.
Στα κύρια πιάτα μάς εντυπωσίασε το ότι κάθε πιάτο είχε διαφορετική γαρνιτούρα, για την ακρίβεια κάθε φορά δύο ή τρεις ευφάνταστες επινοήσεις που ταίριαζαν γευστικά γάντι. Πήραμε λοιπόν: Λουκάνικο μοσχαρίσιο ριγανάτο, η επιτομή του αυθεντικού χειροποίητου λουκάνικου, όχι πικάντικο, αλλά πραγματικά ευωδιαστό – Συκώτι μαγειρεμένο με καραμελωμένα κρεμμύδια σε σάλτσα (με κόκκινο κρασί, αν το ανίχνευσα σωστά), σωστό λουκούμι – Μπιφτέκι βουβαλίσιο Κερκίνης, για το οποίο ισχύουν κατ’ αναλογίαν όσα γράφω για το λουκάνικο – Last not least το signature dish του μαγαζιού: γλυκοκαφτερά χοιρινά κοψίδια στη σχάρα, πεντανόστιμα και εξαιρετικά μαλακά.
Ήπιαμε ένα βιολογικό κόκκινο Αμυνταίου, μας κέρασαν τον πανελληνίως καθιερωμένο χαλβά για επιδόρπιο, πληρώσαμε (με κάρτα, αν θυμάμαι καλά) κάτι λιγότερο από 80 € για τέσσερα άτομα και αναχωρήσαμε χορτασμένοι και ανακουφισμένοι για τον κατήφορο που μας περίμενε στην επιστροφή στο ξενοδοχείο μας.
Καθ’ οδόν αναζήτησα τη ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ στο ask4food και με έκπληξη διαπίστωσα ότι δεν είναι ακόμα καταχωρημένη. Γιατί έτσι, ρε καρντάσια; Πρόκειται για πραγματικό διαμαντάκι με κουζίνα ου κινείται μεταξύ παραδοσιακών και γκουρμέ γεύσεων, μεγάλη ποικιλία και ένα πραγματικά αλέγκρο περιβάλλον.
Θυμάμαι ότι με ανάλογα συναισθήματα είχα φύγει από το ΣΕΜΠΡΙΓΚΟ μετά την πρώτη επίσκεψή μου και έκανα χρόνια μέχρι κάποτε, λόγω μη πρόνοιας για κράτηση, μετακινηθήκαμε προς άλλο λιμάνι. Τώρα η δεύτερη επίσκεψη καπάκι στη ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ θα πρέπει να θεωρείται σίγουρη. Ανυπομονώ!

Τοπική ελλ. κουζίνα - Δάφνη, Αθήνα
Νοε
19
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Αυτή τη φορά μετά την επίσκεψη στο ΑΤΛΑΝΤΙΣ ODEON αποφασίσαμε να επισκεφθούμε ξανά, μετά από χρόνια, το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ. Με τις αλλαγές που έχουν γίνει λόγω μετρό στους δρόμους γύρω από την πλατεία Καλογήρων μάλλον θα χρειαστείτε GPS για να το βρείτε, και δυστυχώς ούτε η ξύλινη ταμπέλα πάνω από την είσοδο, που γράφει με μεγάλα γράμματα «ρακάδικο» και με πολύ μικρότερα από κάτω «ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ», βοηθά στον εντοπισμό του στόχου. Μάλλον βάλτε σημάδι το ψητοπωλείο ΤΣΟΥΤΟΥΡΑΣ, βρίσκεται λίγο πιο πριν στην ίδια πλευρά του δρόμου και είναι πολύ πιο ευδιάκριτο. Έτσι κι αλλιώς θα κάνετε αρκετές βόλτες μέχρι να βρείτε κάπου να παρκάρετε (7 στα 10).
Το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ είναι ένα σχετικά παλιό κρητικό μαγαζί, από αυτά που υπήρχαν πριν ξεφυτρώσουν παντού στην Αθήνα ταβέρνες που υπηρετούν την κουζίνα της λεβεντογέννας. Παλαιότερα επισκιαζόταν από το διπλανό, γωνιακό ΚΟΥΡΟΥΜΠΕΛΟ, το οποίο όμως έχει κλείσει. Η οδός Αλεξάνδρας, στην οποία βρίσκεται, διαθέτει σε εκείνο το κομμάτι στο κέντρο της μια στενόμακρη λωρίδα πρασίνου που δίνει μια ανάσα στην πυκνοδομημένη αυτή περιοχή της Δάφνης.
Το μαγαζί μοιάζει πάντως πραγματικά με καταφύγιο: στενόμακρο και πυκνοστρωμένο με τραπέζια. Μιλώντας για τραπέζια: Οι άνθρωποι που τρέχουν το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ξέρουν προφανώς ακριβώς την πελατεία τους, που είναι μεγάλες παρέες (συχνά κάπως προχωρημένης ηλικίας), η πέριξ περιοχή έχει βλέπετε πολυπληθή κρητική παροικία, έτσι στον κάπως πιο πλατύ χώρο της εισόδου θα δείτε μοναστηριακού τύπου φαρδιά ρουστίκ τραπέζια για οκτώ έως δέκα άτομα το καθένα. Προχωρώντας στο βάθος ανεβαίνεις ένα σκαλοπάτι και ο χώρος στενεύει αισθητά, γιατί εδώ βρίσκονται και η κουζίνα στο βάθος, η αποθήκη, το ψυγείο με τα ποτά και οι καθαρές τουαλέτες στα αριστερά. Εμείς φθάνοντας χωρίς κράτηση λίγο μετά τις 10 το βράδυ, ήμασταν έτοιμοι να κάνουμε επιτόπου μεταβολή στην είσοδο, όμως ένας σερβιτόρος που μας αντελήφθη να στεκόμαστε αναποφάσιστοι είπε ότι έχει τραπέζι για δύο στο βάθος. Έτσι βρεθήκαμε κυριολεκτικά στην άκρη του καταφύγιου, αφού άλλο τραπέζι δίπλα μας δεν υπήρχε.
Άσχετα από αυτό, από την εξυπηρέτηση μείναμε απόλυτα ευχαριστημένοι. Και οι τρεις (ντυμένοι στα σκούρα κατά το αναμενόμενο) νεαροί που έκαναν ακατάπαυστα τη διαδρομή από και προς την κουζίνα ήταν κυριολεκτικά αεικίνητοι, ευγενέστατοι, επικοινωνιακοί και σωστοί στο σερβίρισμα. Η μία ντοματούλα που λείπει έχει να κάνει με τη μη έκδοση αποδείξεως. (Είναι πια τόσο σπάνιο αυτό το κακό φαινόμενο, που καταντά όντως αξιομνημόνευτο. )
Η μία από τις δύο ντομάτες που λείπουν από το «χώρος» οφείλεται στην επιδεικτική αγνόηση της απαγόρευσης του καπνίσματος σε όλο το μαγαζί. Εδώ είναι κρητικό έδαφος, φαίνεται, και ζοριλίκια εκ του νόμου δε χωράνε. Δεν πειράζει, παιδιά, τι ψυχή έχει μια ντοματούλα. Ο εξαερισμός λειτουργεί βέβαια αρκετά καλά, όμως ένα πρόβλημα με μυρωδιές (ανθρωπίλα + κουζινίλα + καπνός) υπάρχει. Η άλλη ντομάτα αφαιρέθηκε λόγω της αλλοπρόσαλλης διακόσμησης. Ό, τι βρέθηκε κάπου, ό, τι μας έπεσε στα χέρια, ό, τι μας έφεραν από το νησί, όλα έχουν βρει τη θέση τους. Το συνονθύλευμα αυτό έχει συνήθως αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα, το couleur local πολύ συχνά ξεκινά με τις καλύτερες προθέσεις και καταλήγει σε πραγματικό βατερλώ.
Ας έρθουμε όμως στα θετικά, αυτά είναι η πολύ καλή κουζίνα και οι λογικές τιμές. Καθώς ήμασταν μόνο δύο άτομα δεν μπορέσαμε να δοκιμάσουμε μεγάλη ποικιλία, δε νομίζω όμως ότι ήμασταν απλώς τυχεροί. Πήραμε τρία ορεκτικά από τον κατάλογο ημέρας, το ένα καλύτερο από το άλλο: Φλογέρες με φύλο χωριάτικο αέρινο, τηγανισμένες τόσο όσο, με γέμιση από ψιλοκομμένο απάκι. Καταϊφάκια αλμυρά με γέμιση τριών τυριών, επίσης εξαιρετικά καλοψημένα. Τέλος, κολοκυθοκεφτέδες με συνοδεία υπόξινης σως, χωρίς ίχνος αλευρίλας, άψογα τηγανισμένοι. Με το μαγαζί φίσκα να βγαίνουν τέτοια πιάτα χωρίς την παραμικρή αστοχία, αυτό δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι εδώ το κατέχουν το άθλημα και νοιάζονται να ευχαριστηθεί γευστικά ο πελάτης.
Για σαλάτα διαλέξαμε φυσικά σταμναγκάθι, επίσης άψογο, βρασμένο μια ιδέα al dente (μ’ αρέσει όλα τα χόρτα γενικά να κρατάνε λίγο, αυτό που φάγαμε άγγιξε το τέλειο). Όσο για κύριο πιάτο, δεν είχαμε κουράγιο για γαμοπίλαφο, οφτό και τα τοιαύτα, έτσι προτιμήσαμε συκώτι μοσχαρίσιο μαγειρεμένο με κρεμμύδι μέσα σε ζωμό. Συνοδευόταν από ρύζι σπυρωτό με κουρκουμά (τουλάχιστον το χρώμα αυτό έδειχνε), δεν ήταν άσχημο, απλώς είχαμε πια χορτάσει. Παρ’ όλ’ αυτά δεν είπαμε όχι σε ένα γλυκό επιδόρπιο: σπιτικός κορμός με σοκολάτα, μπισκότα και καρύδια, τόσο νόστιμος, ώστε το παγωτό στην κορυφή το κάναμε στην άκρη. Το μόνο που ήταν τελικά μέτριο στο ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ήταν το κρασί, ροζέ του εμπορίου, ίσως έπρεπε να ‘χουμε προτιμήσει το μαρουβά τους.
Τα 33 (αφορολόγητα) ευρώ του λογαριασμού είναι ίσως ένα κλικ πιο πολλά από ό, τι θα έπρεπε. Εγώ που ξέρω την περιοχή έμεινα ευχαριστημένος, θεωρώ ότι δίκαια ξαναβάζω με αυτή την κριτική το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ στο χάρτη του ask4food και πιθανότατα θα το ξαναεπισκεφθώ. Όσοι φίλοι μένουν κοντά μπορούν να το δοκιμάσουν, είμαι περίεργος να διαβάσω τις γνώμες τους.

Multi Ethnic - Αγ. Ανάργυροι, Αθήνα
Νοε
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Γκρινιάρης εκ χαρακτήρος δεν είμαι και πραγματικά στεναχωριέμαι που η κριτική μου θα αποκλίνει εν μέρει από τις μέχρι τώρα απόλυτα επαινετικές κριτικές για το FATIMA’S, το μαροκινό μεζεδοκαφενείο, όπως αυτοχαρακτηρίζεται, των Αγίων Αναργύρων. Ευτυχώς όμως όλα είναι πράγματα που διορθώνονται, φθάνει να υπάρχει καλή θέληση.
Στο FATIMA’S βρεθήκαμε Παρασκευή βράδυ με δυο ξαδέλφια που τους αρέσει το καλό φαγητό και μας ακολουθούν πιστά στις όποιες γαστριμαργικές προτάσεις τους κάνουμε, όπου κι αν δώσουμε ραντεβού – η πρώτη τέτοια εξόρμηση θυμάμαι ότι μας είχε οδηγήσει πριν πολλά χρόνια στο ΑΘΗΡΙ, όταν είχε πρωτανοίξει στον Κορυδαλλό. Αυτή τη φορά χρειαστήκαμε, ξεκινώντας αυτοί από το Χολαργό κι εμείς από το κέντρο, το GPS, η περιοχή μάς ήταν εντελώς άγνωστη και η διαδρομή αρκετά δαιδαλώδης. Αποζημιωθήκαμε όμως βρίσκοντας εύκολα θέση για παρκάρισμα (2 στα 10).
Η πρώτη εντύπωση, κοιτώντας το μαγαζί απ’ έξω, δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντική. Γύρω γύρω νάιλον, λίγος κόσμος στα τραπέζια, κρύα ατμόσφαιρα (ούτε μουσική, ούτε τίποτε), ας είναι καλά η πρόσχαρη και αεικίνητη κυρία Φατίμα που μας υποδέχτηκε (και μας αποχαιρέτησε μετά από δύο ώρες) με πλατύ χαμόγελο και άφησε να διαλέξουμε πού θα καθίσουμε. Ίσως έπρεπε να προτιμήσουμε τη μέσα αίθουσα, που μας φάνηκε όμως κάπως σκοτεινή, έτσι αψηφήσαμε την αισθητή ψύχρα που επικρατούσε στο χώρο και εγκατασταθήκαμε σ’ ένα μεγάλο τραπέζι του προθάλαμου. Οφείλω να πω ότι δεν μου άρεσαν οι αταίριαστες καρέκλες και ότι δεν διέκρινα προσπάθεια καλλωπισμού και έθνικ διακόσμησης του χώρου, όπως θα περίμενε κανείς.
Μας δόθηκε αμέσως ο κατάλογος (με τις τιμές αναλυτικά και το όνομά μας σημειωμένο επάνω, αφού είχε προηγηθεί ηλεκτρονική κράτηση) να τον μελετήσουμε και να σημειώσουμε την παραγγελία μας. Το αριστερό μέρος του καταλόγου μπορείτε να το αγνοήσετε, περιλαμβάνει ελληνικούς μεζέδες και κρέατα ψητά, για τα οποία καταλληλότερη φαντάζει μια κλασσική ψησταριά. Η δεξιά στήλη όμως είναι όλα τα λεφτά, αφού εκεί θα βρείτε τα μαροκινά πιάτα για τα οποία τόσα επαινετικά σχόλια είχα διαβάσει και για χάρη τους οργάνωσα την εξερευνητική αποστολή δίπλα στο ποτάμι.
Ήμασταν τέσσερα φαγανά και πεινασμένα άτομα, έτσι επιλέξαμε τέσσερα πρώτα και τέσσερα κυρίως πιάτα, όλα στη μέση, όπως κάνουν οι καλοί φίλοι. Φάγαμε πολύ καλά, δεν καταφέραμε μάλιστα να γλύψουμε όλα τα πιάτα. Από τα πρώτα μείναμε ενθουσιασμένοι. Τέλεια μελιτζανο(πιπερο)σαλάτα κοκκινιστή, ούτε καπνιστή ούτε πικάντικη, γευόσουν τα δύο υλικά μαζί σε άψογο συνδυασμό, γι’ αυτό και ζητήσαμε δεύτερη μερίδα. Σπιτικότατη εσμέ, πολύ καλή χούμους (είχε μείνει μια τελευταία μερίδα και η καλή κυρία Φατίμα προτίμησε να τη μοιράσει στα δύο και να την κεράσει στις δύο παρέες που την παρήγγειλαν ταυτόχρονα) και απίθανα φαλάφελ, εδώ θα προσυπογράψω με τους προλαλήσαντες ότι ήταν τα νοστιμότερα φαλάφελ που έχω φάει στη ζωή μου.
Και τα κυρίως πιάτα όμως δεν πήγαν πίσω. Το ταζίν μοσχάρι με αμύγδαλα και δαμάσκηνα έλιωνε στο στόμα (κρίμα που η μερίδα ήταν σχετικά μικρή), το κοτόπουλο μακλούμπα με ρύζι μπασμάτι πασπαλισμένο με ξηρούς καρπούς πραγματικά ευωδίαζε, όπως και τα μαροκινά κεμπαπάκια (νομίζω με αρνίσιο κιμά). Εδώ κάπου είχαμε χορτάσει, έτσι η τεράστια μερίδα με κους-κους, (λίγο) κρέας και (πολλά) λαχανικά δεν φαγώθηκε όλη. Το χύμα (μοσχοφίλερο;) λευκό πολύ καλό, το τρίτο μισόλιτρο κέρασμα από το μαγαζί. Νεράκι σε κανάτα, ψωμί ζυμωτό (του φούρνου, όμως καλό), το μόνο που μας έλειψε ήταν κάποιο κέρασμα στο τέλος. Η κυρία Φατίμα ζήτησε συγνώμη που είχαν τελειώσει τα μαροκινά γλυκά, νομίζω όμως ότι θα μπορούσε να προσφέρει ένα τσάι ή καφέ, τέλος πάντων, ήταν λίγο αργά, ίσως ήταν κουρασμένη.
Πληρώσαμε (απόδειξη κανονικά και με το νόμο) 60 ευρώ για φαγητά και ποτά, τιμή απόλυτα σωστή. Συμπερασματικά θα έλεγα ότι μάλλον είχα βάλει ψηλά τον πήχη. Για την επαφή με την αξιαγάπητη κυρία Φατίμα και το φαγητό θα άξιζε μια δεύτερη επίσκεψη στο FATIMA’S, για το περιβάλλον σίγουρα όχι. Είμαι περίεργος να διαβάσω επόμενες κριτικές, ώστε να καταλάβω αν πέσαμε σε κακή συγκυρία.


  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια