fratello



Κριτικές: 474

Μέλος από:
Ιούλ 2008
Δεν είναι στη λίστα
των έμπιστών σου
.



Εμφάνιση:

Ψαροταβέρνες - Π.Φάληρο, Αθήνα
Απρ
21
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
26-36

Όσα χρόνια ο ΚΟΛΛΙΑΣ κατοικοέδρευε στα Ταμπούρια, ήμασταν τακτικοί πελάτες, εκτιμώντας την ποικιλία του σε ψάρια και ψαρομεζέδες, αλλά και την ωραία καλοκαιρινή ταράτσα του. Όταν μετακόμισε κοντά στο σπίτι μας, ουσιαστικά σε walking distance, τον βάλαμε αμέσως στη λίστα, όμως – όπως συχνά συμβαίνει – αυτή την εβδομάδα θα πάμε, την άλλη θα πάμε, πέρασε ο καιρός και, αν δεν είχαμε την προηγούμενη Κυριακή το μεσημέρι να πάρουμε απόφαση στιγμής για ένα ψαρομάγαζο σε κοντινή απόσταση από τη Νέα Σμύρνη, ποιος ξέρει πότε θα αξιωνόμασταν να τον επισκεφθούμε.

Το βέβαιο είναι ότι ο ΚΟΛΛΙΑΣ αξίζει μια επίσκεψη. Βρίσκεται σε πολύ βολική θέση στη δεξιά πλευρά της Λεωφόρου Συγγρού ανεβαίνοντας προς Σύνταγμα, λίγο μετά το Πλανητάριο. Οι περισσότεροι παρκάρουν στον παράδρομο, είναι όμως γενικά ζόρικη υπόθεση (6+ στα 10, ανάλογα με την ώρα της ημέρας). Το μαγαζί είναι γωνιακό, με πυκνή πρασινάδα γύρω γύρω, υποθέτω για να περιοριστεί ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα.

Αν προσθέσετε και τις ευμεγέθεις ταμπέλες, η οπτική επαφή από μέσα με το έξω περιβάλλον είναι μάλλον περιορισμένη.
Η είσοδος είναι από το πλάι, έτσι περνάς πρώτα από τον πάγκο με τα ψάρια και τη βιτρίνα με τα αποστάγματα, αν θέλεις κάνεις και μια παράκαμψη να χαζέψεις την προθήκη με τους ψαρομεζέδες, και καταλήγεις στην κεντρική αίθουσα.

Γύρω στα είκοσι τραπέζια, σκούρο καφέ ξύλο, ο ορισμός του ρουστίκ, όπως και τα καθίσματα, με νάιλον σουπλά. Η (εντελώς άοσμη) κουζίνα στο βάθος, οι (πεντακάθαρες) τουαλέτες στο πατάρι. Φωτισμός που ταιριάζει στο χώρο, διακόσμηση με σημείο αναφοράς τη θάλασσα, κάποια κομμάτια από το παλιό μαγαζί, προθήκες με μπουκάλια, τίποτε το κραυγαλέο ή αταίριαστο. Γενικά ο χώρος εκπέμπει μια ζεστασιά, και το φιλικό περιβάλλον ενισχύεται από το πολύ καλό σέρβις. Με τον κύριο Κόλλια επικεφαλής μια πολυάριθμη ομάδα έμπειρων σερβιτόρων κινείται στο χώρο με άνεση και ακρίβεια και τα πάντα έρχονται στην ώρα τους, ακόμα και ο λογαριασμός.

Ο ΚΟΛΛΙΑΣ συγκεντρώνει πελατεία διαφόρων ειδών, τις καθημερινές κυρίως από τις πέριξ επιχειρήσεις για επαγγελματικά γεύματα, το Παρασκευοσαββατοκύριακο οικογένειες και ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας που θέλουν και μπορούν (ακόμα) να προσφέρουν στον εαυτό τους την απόλαυση ψαροφαγίας που ξεφεύγει από τα κλασικά όρια του «καλαμαράκι – γαύρος – τσιπούρα». Σαφώς λοιπόν θα αφιερώσετε πέντε λεπτά στη μελέτη των ψαριών της ημέρας, ζητήστε από τον κύριο Κόλλια να σας εξηγήσει τις άγνωστες λέξεις, δηλαδή ονομασίες και προέλευση ψαριών και ψαρομεζέδων που αγνοούσατε την ύπαρξή τους. Άλλα τρία λεπτά στη βιτρίνα με τις αλοιφές, σαλάτες και συναφή και είστε έτοιμοι να δώσετε την παραγγελία σας.

Must και σπεσιαλιτέ του μαγαζιού το ψάρι που δεν έχει ψηθεί στα κάρβουνα αλλά στο φούρνο, καλυμμένο με ένα παχύ στρώμα από αλάτι δουλεμένο με νερό και ασπράδι. Φθάνει στο τραπέζι πάνω σε μεταλλικό δίσκο, υφίσταται ένα μονόλεπτο φλαμπάρισμα για λόγους εντυπωσιασμού, και κατόπιν ο ειδικευμένος σερβιτόρος σπάζει την κρούστα, αφαιρεί την πέτσα, καθαρίζει το ψάρι και αποθέτει την ολόλευκη σάρκα στην πιατέλα στη μέση του τραπεζιού.

Προσθέτετε λαδολέμονο και αλατοπίπερο κατά βούληση και του δίνετε να καταλάβει. Τέλεια συνδυάζεται μ’ αυτού του είδους το ψάρι η σαλάτα με φύκια πασπαλισμένα με ξηρούς καρπούς.

Γενικά στον ΚΟΛΛΙΑ ό, τι κι αν παραγγείλετε θα σας ευχαριστήσει, θα δοκιμάσετε πρωτότυπες γεύσεις και δεν θα πληρώσετε ένα μηνιάτικο για γεύμα δύο ατόμων (υπολογίστε γύρω στα 70 ευρώ μαζί με καλό χύμα μοσχοφίλερο, πληρωμή με κάρτα εννοείται χωρίς πρόβλημα). Αν είστε μεγάλη παρέα, τόσο το καλύτερο, γιατί το ψάρι του αλατιού είναι πιο νόστιμο όταν ζυγίζει ένα κιλό και πάνω. Highlight του γεύματος το ψωμί, λευκό και μαύρο, που ζυμώνουν καθημερινά οι ίδιοι, μην ντραπείτε να το τσιμπολογήσετε όλο, π. χ. μαζί με την αέρινη ταραμοσαλάτα με αυγά χελιδονόψαρου, και να ζητήσετε refill.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 15%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Τοπική ελλ. κουζίνα - Παγκράτι, Αθήνα
Απρ
07
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Θα είμαι σύντομος, μια και έχει προηγηθεί ήδη μια κριτική μου για το ίδιο εστιατόριο. Η τελευταία μου λοιπόν επίσκεψη στο ΜΑΥΡΟ ΓΑΤΟ ήταν πριν τέσσερα χρόνια. Τότε λεγόταν ΓΙΩΡΓΟΣ, ξαναπήρε όμως το παλιό του όνομα, ίσως για να κοντράρει το ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΤΟΥ PRESS CAFÉ που ξεφύτρωσε στην επόμενη γωνία και έχει διαγράψει τα τελευταία χρόνια τη γνωστή επιτυχημένη πορεία. Και ο ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ όμως καλά κρατά.

Το Σαββατόβραδο όπου μαζεύτηκαν καμιά 20ριά φίλοι του a4f για φαγητό και ανταλλαγή απόψεων το μαγαζί ήταν γεμάτο μέχρι αργά, και δεν είναι κανένας μικρός χώρος. Παρατεταγμένα σε δύο επίπεδα (θυμίζει ως προς τούτο το ΔΥΟ ΔΕΚΑΡΕΣ Η ΟΚΑ) γύρω στα 30 τραπέζια, με λογική απόσταση μεταξύ τους, δίνουν καταφύγιο σε μικρές και μεγάλες παρέες που συναντά κανείς σε κάθε κλασική παγκρατιώτικη ταβέρνα.

Χάρηκα διαπιστώνοντας ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει. Οι ωραίες τοιχογραφίες του Παπαδημητρίου εξακολουθούν να αποτελούν το μοναδικό (κυριολεκτικά και μεταφορικά) στολίδι του χώρου, με το μαύρο γάτο, που έδωσε το όνομα στην ταβέρνα, να χαμογελά από το κάτω δεξιά μέρος της σύνθεσης στο βάθος του μαγαζιού. Όμως και το σέρβις αρίστευσε όπως παλιά, γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο να προλάβεις είκοσι καλόβολους μεν, αλλά λίαν φαγανούς πελάτες.
Οι οποίοι πελάτες μόνο καλά είχαν να πουν για την ποικιλία και την ποιότητα των προσφερόμενων εδεσμάτων. Εκμεταλλευόμενοι το πλεονέκτημα της μεγάλης παρέας παραγγείλαμε κυριολεκτικά τα πάντα, ήταν σαν να δοκίμαζες καθετί σε μορφή tapas: μια κουταλίτσα τυροκαυτερή, μια τζατζίκι (θεϊκό χειροποίητο), μια βασιλοτύρι (εξαιρετικό όπως πάντα, να το δοκιμάσετε! ), μια πιρουνιά χωριάτικη, μια πολίτικη (not good, έλειπε το ξύδι, περίσσευε η καπνιστή πάπρικα), μια παντζάρια, μια μπουκιά λουκάνικο (πρασάτο Θεσσαλίας), ένα παϊδάκι (λουκούμι και χωρίς ζαβολιές, κανονικά παϊδάκια για όλους), μια πιρουνιά τηγανιά χοιρινή (απλά καλή, πολύ λάδι στο πιάτο) και πολλές πιρουνιές σπληνάντερο (special request της παρέας, είχα να φάω χρόνια, του έδωσα να καταλάβει). Πολύ καλό χύμα κρασί, πολύ καλά και τα κερασμένα επιδόρπια (γαλατόπιτα, ραβανί, χαλβάς), για να μην αναφερθώ στην κολασμένη σοκολατένια καρδιά που είχε φτιάξει η Ελένη με τα χεράκια της ούτε στα μίνι γλυκάκια που έφερε η Παναγιώτα από γνωστό κοντινό ζαχαροπλαστείο.

Εννοείται ότι σε τέτοια τραπεζώματα συνήθως ευχαριστιέσαι την επαφή με ανθρώπους που γνωρίζεις κυρίως από τα γραπτά τους και την κουβέντα για πράγματα που κάνουν τη ζωή ωραία εκτός από το φαγητό, δηλαδή τέχνες, ταξίδια και τα τοιαύτα. Γκρινιάζεις και λίγο (ή πολύ, αναλόγως) για πράγματα που σε ενόχλησαν, και η ώρα φθάνει δύο μετά τα μεσάνυχτα χωρίς να το πάρεις είδηση.

Πάντως δεν ήμασταν οι τελευταίοι που έφυγαν από το ΜΑΥΡΟ ΓΑΤΟ και σίγουρα θα επανέλθουμε. Η συμφωνημένη τιμή των 18 ευρώ ανά άτομο (με τα ποτά μέσα στο λογαριασμό) είναι το απόλυτο vfm, έχω όμως την αίσθηση ότι υπό κανονικές συνθήκες η κατά κεφαλή δαπάνη με το ζόρι θα ξεπεράσει τα 20 ευρώπουλα.
Για το θέμα της στάθμευσης επίτηδες δεν ανέφερα τίποτε, είναι μια πονεμένη ιστορία, 8 στα 10 επιεικώς. Είμαι όμως σίγουρος ότι θα βρείτε με κάποιο τρόπο το δρόμο για το ΜΑΥΡΟ ΓΑΤΟ, γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο, αυτά τα παλιά ταβερνεία έχουν κερδίσει με το σπαθί τους την υποστήριξή μας.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη fratello.


  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Ομόνοια - Κάνιγγος, Αθήνα
Μάρ
31
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Δύο είναι τα διδάγματα που άντλησα από την επίσκεψή μου στην ΚΡΗΤΗ: Πρώτον ότι καμιά φορά είναι καλύτερο να ζεις με την ανάμνηση ενός χώρου (και του φαγητού που γεύθηκες εκεί) και δεύτερον ότι, όταν Γερμανοί οικοδεσπότες καλούν καμιά 25ριά ομοεθνείς τους, Έλληνες, Βαλκάνιους και λοιπές δυνάμεις (διάβαζε Ιταλία, Λιθουανία) σε δείπνο (στις 7 το απόγευμα, αν έχετε το θεό σας! ) σε κρητική ταβέρνα, το πράγμα είναι προγραμματισμένο να στραβώσει. Μην απορήσετε λοιπόν που η παρούσα αξιολόγηση θα είναι σύντομη μεν, όχι ιδιαίτερα θετική δε.

Στη στοά της Βερανζέρου 5, πάνω στην πλατεία Κάνιγγος, είχα βρεθεί, πάλι με μεγαλούτσικη παρέα (πλην όμως όλοι αυτόχθονες τότε), νομίζω πριν το 2010. Εκείνη την εποχή δεν έγραφα σε τακτική βάση στο a4f, έτσι η θετική εικόνα που είχα αποκομίσει δεν αποτυπώθηκε στο χαρτί. Όσοι ενδιαφέρονται όμως για το πώς ήταν τα πράγματα τότε, ας διαβάσουν την πρώτη πρώτη κριτική για την ΚΡΗΤΗ, γραμμένη από το φίλο tomasso το Σεπτέμβρη του 2011, είναι ακριβής μέχρι κεραίας: μια family run business, κουζίνα και ένας χώρος φαγητού, με πολύ νόστιμους μεζέδες, κρητικούς και μη.

Στρίβοντας προχθές στην ίδια στοά, διαπίστωσα, ομολογουμένως με ανάμικτα συναισθήματα, ότι το ταβερνάκι που είχα γνωρίσει έχει τριπλασιαστεί σε έκταση χωρίς να αποβάλει τα δύο κουσούρια που θυμόμουνα καλά: τη βαβούρα λόγω στενότητας χώρου και την κάπνα από τα τσιγάρα. Οι τρεις πια χώροι φαγητού είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους και διακοσμημένοι κατά το δοκούν (η φωτο στο a4f είναι όντως η πιο κολακευτική), μου θύμισαν το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ στη Δάφνη. Εδώ που τα λέμε, εκτός από το ΞΑΘΕΡΙ στην Καισαριανή, όλα τα υπόλοιπα κρητικομάγαζα έχουν πολύ κακές σχέσεις με το γούστο, sorry σύντεκνοι, όμως η αλήθεια να λέγεται.

Χρειάστηκε κανένα τεταρτάκι μέχρι να μας βολέψουν και να μας προμηθεύσουν με τα εντελώς απαραίτητα, δηλαδή νερό (εμφιαλωμένο! ) και ψωμί με λίγο λαδάκι. Μετά από λίγο ξεκίνησε η ροή των πιάτων, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι κύλησε ομαλά, παρά τον κακό χαμό που γινόταν. Πρέπει επίσης να προσθέσω ότι το προσωπικό ήταν σβέλτο και σωστό, για περισσότερα δεν υπήρχε χρόνος και διάθεση.

Φάγαμε μέτρια προς υποφερτά. Θετικά στη μνήμη μού έμειναν τα εξής: η ζεστή σαλάτα με παντζάρι και φακές, τα ντοματίνια γεμιστά με μαλακό άσπρο τυρί (έχει εξελιχθεί, όπως φαίνεται, σε signature dish του μαγαζιού), η τηγανιά με χοιρινό και λουκάνικο και ο πικάντικος χοιρινός σιδηρόδρομος. Επί της βάσεως κινήθηκαν τα ντολμαδάκια με ξύγαλο και το μοσχαράκι στιφάδο. Μετεξεταστέα η πράσινη σαλάτα χωρίς όνομα, το κριθαρότο με μανιτάρια και ένα, δύο ακόμα φαγητά που η μνήμη μου φρόντισε να κάνει delete. Ξέρω τι θα πείτε, συνδυασμός που σκοτώνει, όμως άμα συνθέτουν Γερμανοί την παραγγελία, τύφλα να ‘χει το ΔΝΤ.
Ευτυχώς που η παρέα στην πλευρά όπου καθόμουν ήταν υποφερτή, δυο φορές ευτυχώς που το γεύμα ήταν κερασμένο, έτσι στο vfm θα βάλω το μέσο όρο. Αν θα ξαναπήγαινα; Δεν το νομίζω, αν θέλω να επιμείνω κρητικά, προτιμώ τον κοντινό ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗ στη Φειδίου.

Φίλε ΙΩΓΙΑΝΝΗ, θα μας λείψεις. Όσον αφορά εμένα, δεν ξέρω αν οι 40 μέρες αποχής και αποτοξίνωσης, που ένιωσα να τις περνάμε μαζί, θα βγούνε τελικά σε καλό, γεγονός είναι ότι μετά από 9 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στο a4f τα συναισθήματα πριν πατήσω το "Υποβολή" είναι ανάμικτα.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Ελληνική κουζίνα - Π.Φάληρο, Αθήνα
Φεβ
14
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Την πρώτη φορά που θέλησα να επισκεφθώ τις ΜΑΓΙΚΕΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΕΣ ήταν τέλη Αυγούστου. Όταν ζήτησα να κλείσω ένα τραπέζι για έξι άτομα (γεύμα γενεθλίων γαρ), η κεφάτη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής απάντησε «Μα φυσικά, κανένα πρόβλημα, θα μας βρείτε στο KALOKERI, στην Αντίπαρο! » Έτσι έμαθα ότι πρόκειται για εστιατόριο με δύο ταυτότητες, έβαλα συνεπώς στόχο να επισκεφθώ τη version της Αμφιθέας μόλις δοθεί η ευκαιρία.

Χρειάστηκε να περάσουν δύο μήνες μέχρι να τα καταφέρω, γιατί βλέπετε κατά το συνήθειό μου έπρεπε να βρεθεί το κατάλληλο έργο στον πιο κοντινό κινηματογράφο (Cinerama), για να γίνει ο σωστός συνδυασμός. Το παρκάρισμα στις παρόδους της λεωφόρου υπόθεση μέτριας δυσκολίας (4 στα 10).

Κατά μήκος της λεωφόρου Ζησιμοπούλου θα δείτε πάμπολλους χώρους εστίασης, all time classic μαγαζιά σαν τη ΜΠΟΥΓΙΑΜΠΕΣΑ και τον ΜΠΑΡΜΠΑ ΛΑΖΑΡΟ, αλλά και νέες αφίξεις όπως οι ΨΑΡΑΔΕΣ και τα ΑΡΙΣΤΟ-μάγαζα. Οι ΜΑΓΙΚΕΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΕΣ βρίσκονται στο ισόγειο μιας μονοκατοικίας. Με έξυπνο τρόπο έχουν καταλάβει το μεγαλύτερο χώρο του πεζοδρομίου, χρησιμοποιώντας μια σιδερένια καγκελόπορτα στην είσοδο του κατά τ’ άλλα κλεισμένου με νάιλον χώρου, που όταν τη διαβαίνεις έχεις την αίσθηση ότι μπαίνεις σε αυλή. Δεκάδες φυτά εσωτερικού χώρου σε τσίγκινες γλάστρες κρύβουν τη θέα από το δρόμο. Δεν είναι λοιπόν άσχημος ο χώρος, μόνο τα θερμαντικά σώματα θεωρώ ότι δεν επαρκούν (και δεν είμαι κανένας κρυουλιάρης), όμως αν προχωρήσετε στο βάθος τότε θα αντικρύσετε ένα πραγματικά πολύ όμορφο φωτεινό χώρο εστιατορίου, να τον προτιμήσετε.

Η πιο εντυπωσιακή πλευρά είναι η αριστερή, με μια σειρά από μεγάλα κάδρα με χτυπητά χρώματα με θέμα - τι άλλο; - τροφές και φαγητό. Ακριβώς απέναντι μια σειρά από τηγάνια (όχι κατσαρόλες) και στο βάθος δεξιά μια τουλάχιστον δεκάμετρη μπάρα, μάλλον διακοσμητική παρά λειτουργική, πιο πολύ κάβα παρά wine bar. Ακριβώς στο κέντρο μια φαντεζί (σαν επίχρυση) κολώνα με τον τυπικό μαυροπίνακα σε μια πλευρά της. Εδώ και ‘κει μερικά έπιπλα-αντίκες, θα τους άξιζε να αναδειχτούν περισσότερο. Επίπλωση με ρουστίκ ξύλινα τραπεζοκαθίσματα σε τόνους γκρίζου-λαδί, μάλλον στριμωχτά στον προθάλαμο (όπου επιτρέπεται το κάπνισμα), πολύ πιο αραιά στο (ωραίο) μέσα χώρο. Ωραία τραπεζομάντιλα και βολικά χάρτινα σουπλά. Προσοχή! Μην παραλείψετε μια επίσκεψη στις τουαλέτες, εδώ έχουμε εφαρμογή του ρητού «Σημασία έχει ο δρόμος», θα με καταλάβετε, όταν ανοίξετε την πόρτα προς τα εκεί.

Το σέρβις όπως και στο τηλέφωνο, σπιρτόζικο είναι ο πιο κατάλληλος χαρακτηρισμός, πάντα όμως στα όρια της ευπρέπειας. Σάββατο βράδυ και περασμένες 11 λογικό ήταν να είναι πια κουρασμένοι, μας εξυπηρέτησαν όμως άψογα και με το χαμόγελο.
Ήξερα ότι οι ΜΑΓΙΚΕΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΕΣ είναι μεν ταγμένες στη λεγόμενη αστική ελληνική κουζίνα, αλλά και ότι αρέσκονται να παίζουν με συνταγές και υλικά (πάντα ελληνικά και φρέσκα). Οι κριτικές των εμπίστων ήταν λίγες και σε βάθος χρόνου που δεν αποτύπωνε σαφές στίγμα της κουζίνας. Έτσι έριξα και μια ματιά στη φατσοσελίδα τους, για να ξέρω τι περίπου παίζει. Ο κατάλογος είναι δισέλιδος και ευσύνοπτος (σαλάτες, μεζέδες, κύρια), όμως η ποικιλία των υλικών απαιτεί προσεκτική μελέτη και πραγματικά αξίζει τον κόπο. Το δίδυμο στην κουζίνα (μάνα και γιος, αν κατάλαβα καλά το σερβιτόρο μας) δημιουργεί ένα σωρό πρωτότυπα πιάτα, ίσως όχι όλα το ίδιο επιτυχημένα, όμως αρκετά για να επισκεφθείς τις ΜΑΓΙΚΕΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΕΣ δεύτερη και τρίτη φορά.
Εγώ π. χ. θα ξανάπαιρνα σίγουρα το μιλφέιγ d’ Istanbul, με κριτσανιστό φύλο γιουφκά, πολύ καλής ποιότητας παστουρμά, λιωμένο λευκό τυρί και ντοματάκι με κρέμα balsamico, ένας 100% επιτυχημένος συνδυασμός. Αντιθέτως το σαχανάκι με σκληρό τυρί από την Πάρο έπασχε τόσο στο περιεχόμενο (το τυρί είχε πολύ «παλιωμένη» γεύση) όσο και στο πανάρισμα (πολύ έντονη η επίγευση ξηρών καρπών στο πανάρισμα) δεν μας ενθουσίασε, γιατί ούτε και η σος ντομάτας που το συνόδευε είχε τον απαιτούμενο δυναμισμό. Νοστιμότατα τα μοσχαρίσια μάγουλα (έχουν καταντήσει πιάτο της μόδας) μαγειρεμένα με κόκκινο κρασί με τη συνοδεία μαμαδίσιου πουρέ πατάτας, το ίδιο και το πιάτο με τα τρία ΤΡΑ (ΤΡΑχανότο με κομμάτια από νεαρό ΤΡΑγί μαγειρεμένα με κρασί TRAminer), απλά αξιοπρεπής η σαλάτα Ευρυτανίας με πρασινάδα, αχλάδι, προσούτο και καβουρντισμένο φουντούκι.

Γενικά οι ΜΑΓΙΚΕΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΕΣ δείχνουν να τολμούν, πράγμα που δεν είναι καθόλου κακό. Αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέτα δε φτιάχνεις. Δυσάρεστες εκπλήξεις από υπερβολικά τολμηρά πειράματα στην κουζίνα μάλλον δεν έχετε να φοβάστε, οπότε επιτρέψτε στο εαυτό σας την πολυτέλεια του ρίσκου.
Απόδειξη κανονικά και με το νόμο, πληρωμή με κάρτα στο τραπέζι (λίγο πάνω από 50 ευρώ για όσα προανέφερα συν δύο ποτήρια ξινόμαυρο ροζέ Μπάρμπα Γιάννη). Για το ξεπροβόδισμα λικεράκι μαστίχας. Αν σας φέρει ο δρόμος και δε γουστάρετε ΑΡΙΣΤΟ, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Μεζεδοπωλεία - Χολαργός, Αθήνα
Φεβ
04
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Είναι πολύ μεγάλη η Αθήνα, βρε παιδιά, πού να τα προλάβεις όλα! Επειδή επαγγελματικά ανεβοκατεβαίνω πολύ συχνά τη Μεσογείων, είχα αντιληφθεί τα τελευταία χρόνια, ειδικά από τότε που έφθασε το μετρό στην περιοχή, μια εντυπωσιακή αύξηση των κάθε είδους χώρων εστίασης πάνω κυριολεκτικά στη λεωφόρο, σε πείσμα θα ‘λεγε κανείς της ενόχλησης από την κυκλοφορία που δε σταματά ποτέ. Έτσι είχα κατά νου να επισκεφθώ, ευκαιρίας και παρέας δοθείσης, τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ. Τι διάβολο, 26 έμπιστοί μου την είχαν βαθμολογήσει κατά μέσο όρο με 3,5, κάποιο λόγο θα είχαν.

Με τα πολλά τα κατάφερα, και μάλιστα δύο φορές απανωτά, πράγμα σπάνιο για τις συνήθειές μου και δύσκολο αν λάβουμε υπόψη τη σχετικά μακρινή διαδρομή από τη Νέα Σμύρνη. Την πρώτη φορά ήταν ένα τραπέζι φίλων καλοφαγάδων, κάτι σαν βλάχικος γάμος με καμιά 25ριά συνδαιτυμόνες. Φάγαμε, ήπιαμε και κουβεντιάσαμε με τις ώρες. Αποχώρησα κακίζοντας τον εαυτό μου που, όπως και στα ΦΟΥΡΝΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ, τα οποία – ειρήσθω εν παρόδω – μοιάζουν πολύ με τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ (έχει δίκαιο ο φίλος VAGELIS που τα αποκαλεί τέκνα του ask4food), καθυστέρησα τόσο να επισκεφθώ αυτό το διαμαντάκι. Έτσι οργάνωσα καπάκι την επόμενη Παρασκευή dinner for four με ένα ζευγάρι φίλων που μένουν εκεί κοντά, αλλά στη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ δεν είχαν πάει ακόμα, διότι ως γνωστόν repetitio est mater studiorum. Ήθελα αφενός να ξαναδοκιμάσω τα πιάτα που μ’ εντυπωσίασαν στην πρώτη επίσκεψη, αλλά και να δώσω μια ευκαιρία σε κάποια άλλα.

Η ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ (Μεσογείων 180) έχει το πλεονέκτημα του σχετικά άνετου (3,5 στα 10) παρκαρίσματος, ειδικά αν προνοήσετε να μπείτε στον παράδρομο της λεωφόρου μόλις περάσετε το Πεντάγωνο. Είναι στην ουσία η πρώτη γωνία του Χολαργού (και θα άξιζε να έχει μια πιο φωτεινή ταμπέλα). Λειτουργεί από το πρωί για μπρέκφαστ, καφέ ή ποτό μέχρι αργά το βράδυ. Ο χώρος είναι, όπως έγραψαν αρκετοί πριν από μένα, το καλύτερο που μπορούσε να γίνει. Ο μέσα χώρος στο ισόγειο, όπου καθίσαμε τη δεύτερη φορά, φιλοξενεί, μαζί με την κουζίνα και τις τουαλέτες, με το ζόρι μια ντουζίνα τραπέζια, είναι όμως γουστόζικος. Μεξικάνικα χρώματα (σκούρο φυστικί και κεραμιδί), πλακάκι λίγο πιο σκούρο από το ξύλο των τραπεζιών, φθηνή αλλά προσεγμένη διακόσμηση (παλιά εξώφυλλα περιοδικών, διαφημίσεις της δεκαετίας του ’60, γλαστράκια με φυτά, vintage φαναράκια) συν το ότι λεωφόρο ούτε βλέπεις ούτε ακούς δημιουργούν ένα συμπαθές σύνολο. Ο έξω χώρος, περιμετρικός σε σχήμα Γ και τεντοσκεπής, καταφέρνει όντως, χάρη στις ζαρντινιέρες με χαμηλότερα ή ψηλότερα φυτά στην πλευρά του κάθετου προς τη λεωφόρο δρόμου και με μια σταθερή τζαμαρία στο μέτωπο της Μεσογείων, να περιορίσει αισθητότατα την ηχορύπανση. Δύο πράγματα που μου έκαναν εντύπωση: ο τέλειος, αθόρυβος εξαερισμός στο μέσα χώρο, όπου ισχύει το no smoking, και το εξίσου τέλειο σύστημα θέρμανσης στον έξω χώρο με σωλήνες που διοχετεύουν φυσικό αέριο στα επιτοίχια θερμαντικά σώματα. Ας κλείσω τους επαίνους με την αναφορά στα ρουστίκ ξύλινα τραπέζια στο σωστό μέγεθος (πλαισιώνονται από τις γνωστές ψάθινες καρέκλες, pas mal) και τα καλής ποιότητας σερβίτσια και ποτηρικά.

Μένουν δύο ακόμα βασικά ατού: Στο σέρβις η ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ διαθέτει μια από τις καλύτερα οργανωμένες και συντονισμένες ομάδες της Αττικοβοιωτίας. Πανταχού παρόντες, ακούραστοι, ευχάριστοι, ο καθένας στο πόστο του, κυριολεκτικά αλάνθαστοι. Ειδικά στο μεγάλο τραπέζι με εντυπωσίασε η ρέγουλα στο σερβίρισμα, ούτε βολιώτικο μεζεδοπωλείο να ήταν. Μεγάλο ρόλο παίζει βέβαια και το γεγονός ότι οι δύο (νομίζω) ιδιοκτήτες κυκλοφορούν διαρκώς και ελέγχουν αν όλα βαίνουν καλώς.

Δεύτερο ατού η ποικιλία και η ποιότητα των εδεσμάτων. Όπως φαντάζεστε, πρόλαβα να δοκιμάσω το μισό κατάλογο (πλην θαλασσινών, για τα οποία επιφυλάσσομαι), έτσι θα παρεκκλίνω από το σύνηθες και θα σημειώσω ένα επαυξημένο top three της γεύσης: Στην τρίτη θέση ισοψηφούν οι δύο αλοιφές, δηλαδή η μελιτζανοσαλάτα, που κρατάει στο δόντι, και η τυροκαυτερή, που χάρη στην καπνιστή πάπρικα αλλάζει χρώμα και γεύση. Στη δεύτερη θέση το καρπενησιώτικο λουκάνικο με τραχανά και φέτα, δεν ξέρω αν το φτιάχνουν οι ίδιοι ή έχουν κάποιο μερακλή που τους προμηθεύει, είναι όμως η επιτομή του αυθεντικού ελληνικού λουκάνικου, και τα παστουρμαδοπιτάκια σε τριγωνικό σχήμα με γέμιση παρακαλώ μαρμελάδας ντομάτας, τόσο πρωτότυπα όσο και νόστιμα. Στην πρώτη θέση το ελαφρύ βραβείο στην κοτοτηγανιά mojito, με ρούμι και δυόσμο τόσο όσο, ενώ το βαρύ βραβείο πηγαίνει στα χοιρινά spare ribs πάνω σ’ ένα βουνό πατατοροδέλες και με εξαιρετικά ταιριαστή BBQ sauce. Τώρα που το θυμήθηκα: ειδικός έπαινος στις πατατόφλουδες με γιαούρτι, κυβάκια ντομάτας και φρέσκο κρεμμύδι.

Την πρώτη φορά αρκέστηκα στο (καλό) χύμα μοσχοφίλερο, τη δεύτερη όμως χτύπησα δύο ΝΗΣΟΣ Pilsner, αναμφίβολα η καλύτερη ελληνική μπίρα. Όσο για το επιδόρπιο, εγώ μηλοφικός, αλλά και μπανοφικός δεν είμαι, το ομολογώ. Πρώτη θέση λοιπόν χωρίς δεύτερη κουβέντα στη μους μακεδονικού χαλβά, αφρός που γλυκαίνει με δυο κουταλιές. Ο λογαριασμός δεν ξεπέρασε και τις δύο φορές (την πρώτη φορά ήταν fixed menu) τα 20 ευρώ, οπότε το 4 δίνεται δικαιωματικά.
Πραγματικά ελπίζω να μην περιμένατε το πράσινο φως του fratello (κατέβα από το άλογο, μεγάλε! ) για να επισκεφθείτε τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ. Σπεύσατε!

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Οινομαγειρεία - Κουκάκι, Αθήνα
Ιαν
24
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
81-100

Ένα μόνο θα πω: Σπεύσατε! Όσοι έχετε επισκεφθεί τα ΦΟΥΡΝΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ, στο ΔΥΟ ΔΕΚΑΡΕΣ Η ΟΚΑ, θα βρείτε τρόπον τινά το αδελφάκι του, με πολλά κοινά σημεία, ένα χώρο εξαιρετικά φιλόξενο με πρώτης τάξεως φαγητό, όλα χειροποίητα, λογικές τιμές, κατάλληλο για κάθε είδους παρέα. Τολμώ μάλιστα να πω ότι σε ορισμένα σημεία (τοποθεσία, στήσιμο, διακόσμηση) το ΔΥΟ ΔΕΚΑΡΕΣ Η ΟΚΑ υπερέχει. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.
Από το ένα ημιυπόγειο, το MICROKOSMOS, στη Λεωφόρο Συγγρού, λίγο πιο κάτω και απέναντι από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (λέγε με ΦΙΞ), ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά σινεμά της πόλης, με πολύχρωμο φουαγιέ και μπαρ, όπου πάντα παίζονται ταινίες που αξίζει να δείτε, στο ημιυπόγειο όπου βρίσκεται το ΔΥΟ ΔΕΚΑΡΕΣ Η ΟΚΑ (γωνία Ζίννη και Δημητρακοπούλου) δεν είναι ούτε 200 μέτρα. Αν δεν προτιμήσετε μετρό ή τραμ (στάση ΣΥΓΓΡΟΥ-ΦΙΞ) και έρθετε με αυτοκίνητο, με λίγη υπομονή και τύχη (4,5 στα 10) θα βρείτε θέση στάθμευσης σχετικά κοντά. Εκτός από τα φώτα της αίθουσας θα σας τραβήξουν την προσοχή τα πολλά γλαστράκια με φυσικά φυτά δίπλα στην είσοδο.
Μπαίνοντας θα κατεβείτε δυο, τρία σκαλιά και θα βρεθείτε σ’ ένα ορθογώνιο χώρο, ο οποίος χωρίζεται αφενός σε δύο επίπεδα με τρία, τέσσερα σκαλιά ακόμα υψομετρική διαφορά, αφετέρου σε δύο ζώνες, χωρισμένες με ένα είδος πάσου. Αριστερά ο χώρος φαγητού, δεξιά οι προθήκες με τα φαγητά ημέρας (προφανώς για τη μεσημεριανή πελατεία, το βράδυ είναι άδειες), το ταμείο-στρατηγείο της επιχείρησης και η πρόσβαση στην (αόρατη και άοσμη) κουζίνα. Στο βάθος οι πεντακάθαρες τουαλέτες, που αξίζουν μια επίσκεψη μόνο και μόνο για να χαζέψετε από κοντά την πόρτα που τις χωρίζει από την αίθουσα φαγητού. Ο κόσμος που συχνάζει στο ΔΥΟ ΔΕΚΑΡΕΣ Η ΟΚΑ είναι συνήθως μεγαλούτσικες παρέες, 20- μέχρι 70+, το μεσημέρι υποθέτω ότι θα συρρέουν εργαζόμενοι από τις πέριξ επιχειρήσεις.
Για τη διαρρύθμιση και τη διακόσμηση έχω μόνο επαίνους, η ΡΡ ΤΙΝΑ θα εκστασιαστεί. Χωρίς να ξοδέψουν πολλά χρήματα, οι ιδιοκτήτες (όλοι άνδρες, άλλη χαρακτηριστική ομοιότητα με τα ΦΟΥΡΝΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ) εκμεταλλεύτηκαν σωστά το χώρο, που δεν είναι απεριόριστος, συνολικά θα πρέπει να χωρά γύρω στα 50 άτομα το πολύ, και τον διακόσμησαν με μεράκι και πολύ γούστο. Από τις κιθάρες και τα μικροκαλλιτεχνήματα στις δύο εσοχές στον αριστερό τοίχο, τα σουρωτήρια και κόσκινα που έχουν μετατραπεί σε φωτιστικά, την παλάντζα που κρέμεται από το ταβάνι, τα ρετρό καδράκια, ως τη συλλογή με παιδικές ζωγραφιές πάνω από το διαχωριστικό πάσο, όπου κι αν πάει το βλέμμα σου κάτι ενδιαφέρον θα ανακαλύψει. Εξαιρετικός ο φωτισμός, ο χώρος βλέπετε τον χρειάζεται, άψογη η επίπλωση με ευρύχωρα τραπέζια, στρωμένα με χρωματιστά υφασμάτινα τραπεζομάντιλα, και αναπαυτικά καθίσματα. Art de la table πάνω από το αναμενόμενο, τα πάντα δε αστράφτουν από καθαριότητα.
Για την υποδοχή και το σέρβις, επί το έργον δύο από τους ιδιοκτήτες και μια κοπελιά, οι τέσσερις ντοματούλες είναι λίγες. Ευγένεια, γνώση του αντικειμένου, πραγματικό ενδιαφέρον για την άποψη του πελάτη, αυστηρή τήρηση της απαγόρευσης του καπνίσματος, ταχύτητα, όσα και να πω είναι λίγα, μπράβο τους, και εδώ θυμήθηκα ξέρετε ποιο μαγαζί.
Ο κατάλογος καλοφτιαγμένος και σαφής, μέσα σε δύο λεπτά έχεις αποφασίσει. Μπορείτε να κινηθείτε στη λογική των ατομικών μερίδων (λαβάνοντας υπόψη ότι είναι πραγματικά χορταστικές), καλύτερα όμως να προτιμήσετε το σύστημα «όλα στη μέση κι όποιος αντέξει», έτσι θα δοκιμάσετε περισσότερες γεύσεις. Οπωσδήποτε κάποια αλοιφή (αγαπημένη μου, ως γνωστόν, η τυροκαυτερή), οπωσδήποτε κοντοσούβλι (αν είστε τουλάχιστον τέσσερις νοματαίοι), άντε κι ένα καγιανά με σύγλινο, για να τριτώσει το καλό. Μην παραλείψετε τις σαλάτες, είτε την πολίτικη (η καλύτερη που έχω φάει στην Αθήνα), είτε το «λαδοβρόχι» (= ντάκος με εξαιρετική ξινομυζήθρα). Για τα κυρίως και της ώρας δεν έχω ιδιαίτερες συστάσεις, ίσως μια ποικιλία για μεγάλη παρέα, θα ευχαριστηθείτε πάντως τις πατατούλες που έρχονται συνοδευτικές.
Στην αρχή πανεράκι με ψητό ψωμάκι λαδοαλατοριγανισμένο και κρύο νερό σε γυάλινο μπουκάλι, ως επιδόρπιο χειροποίητος σιμιγδαλένιος χαλβάς με μαστίχα και σταφίδες (ίσως δεν αρέσει σε όλους), απόδειξη κανονική, πληρωμή με κάρτα χωρίς πρόβλημα, αν έχει γίνει κράτηση με e-table έχετε έκπτωση 10%, κόστος για πλήρες δείπνο με το ζόρι 30 ευρώ χωρίς ποτά.
Το ΔΥΟ ΔΕΚΑΡΕΣ Η ΟΚΑ έχει τα φόντα να γίνει «παιδί του a4f», δεν πρόκειται να σας απογοητεύσει. Αν και μετά τις δυσάρεστες ειδήσεις των τελευταίων ημερών (έκλεισαν το ΤΑΒΕΡΝΑΚΙ ΤΗΣ ΕΥΗΣ και το ΓΕΛΑΣΤΟ ΚΡΕΜΜΥΔΙ), αρχιζω να αμφιβάλλω αν η κοινότητά μας έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να ανεβάσει αλλά και να κρατήσει ψηλά ένα καλό μαγαζί που το αξίζει.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Π.Φάληρο, Αθήνα
Ιαν
19
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Για την εμπειρία της επίσκεψης στο ΚΑΡΤΟΥΤΣΟ ταιριάζει μια χαρά η έκφραση «Δεν ήξερες, δεν ρώταγες;» Η αλήθεια είναι ότι πριν προχωρήσω στην κράτηση τραπεζιού διάβασα τις προηγούμενες κριτικές φίλων του a4f, ιδιαίτερα προσεκτικά βέβαια αυτή του φίλτατου jim. Στο σύνολο ούτε με προέτρεψαν ούτε με απέτρεψαν από το να επισκεφθώ αυτό το μαγαζί στο τέρμα της οδού Χαρίτων, λίγο πιο κάτω από τη ΣΟΥΖΑΝΝΑ και την ΤΑΤΑΥΛΙΑΝΗ ΓΩΝΙΑ, οπότε είπα να του δώσω μια ευκαιρία.

Σάββατο βράδυ λοιπόν, λίγο πριν τις 11, μετά το υπέροχο LA LA LAND στο CINERAMA της Ζησιμοπούλου, παρκάραμε κεφάτοι και ανέλπιστα άνετα μπροστά σχεδόν στο μαγαζί (3 στα 10, γιατί μπορεί να ήταν και σύμπτωση), ανοίξαμε την πόρτα και είδαμε σε ένα σχεδόν γεμάτο μαγαζί το τραπέζι μας να μας περιμένει. (Η διευκόλυνση αυτή με το e-table σου λύνει κυριολεκτικά τα χέρια, εύγε! ).

Ταυτόχρονα βέβαια συνειδητοποιήσαμε δύο δυσάρεστα: Υπήρχε ζωντανή μουσική, κάτι που συνήθως αποφεύγουμε, χωρίς όμως να το θεωρούμε deal-breaker, και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ βαριά από τους καπνούς των τσιγάρων, κάτι που έχουμε συνηθίσει πια να υπομένουμε.
Με το που τακτοποιηθήκαμε, ήρθαν στο τραπέζι οι κατάλογοι, μαζί με νερό σε κανάτα, και μας δόθηκε αρκετός χρόνος να τους μελετήσουμε, κάτι που ήταν απαραίτητο, μια και ήταν αφενός εκτενείς, αφετέρου αρκετά «ποιητικοί», έπρεπε δηλαδή στα περισσότερα πιάτα να διαβάσει κανείς και την περιγραφή των υλικών και του τρόπου παρασκευής τους, για να καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Συνήθως βέβαια επρόκειτο για κάτι απλό. Ήταν όμως η πρώτη επίσκεψή μας στο ΚΑΡΤΟΥΣΟ, οπότε ένα δεκάλεπτο το φάγαμε στη μελέτη.
Φάγαμε γενικά μέτρια. Πιάτα φτιαγμένα με καλούτσικα υλικά και – κυρίως – με καλές προθέσεις, αλλά χωρίς έμπνευση, εντελώς επίπεδα, όπως θα τα ετοίμαζε ένας εργένης, για να φάει μπροστά στην τηλεόραση. Η «τηνιακή» σαλάτα π. χ. ήταν μια μεγάλη ντοματοσαλάτα με μανούρι κομμένο σε τρίγωνα και κολοκυθάκι σε μορφή noodles με σάλτσα pesto από πάνω. Δηλώνω ευθαρσώς και ενόρκως ότι το περασμένο καλοκαίρι που αλώνισα την Τήνο, τέτοια σαλάτα ούτε κατά διάνοια δοκίμασα.
Τέλος πάντων, περάσαμε στην «πλάλτη» (= πολυλάλητη, ονομαστή, ποιος ξέρει) πίτα, ο εστί μεθερμηνευόμενο συνταγή εκ Λιτοχώρου, δύο χοντρούτσικο μπουρέκια με καλό, μάλλον χειροποίητο φύλλο, γέμιση ανθότυρου, (πολύ ολίγο) φρέσκο κρεμμυδάκι και άνηθο, δυστυχώς όμως χωρίς την ευκαιρία να αποβάλει το περιττό λάδι βγαίνοντας από το τηγάνι. Το ίδιο πρόβλημα και στο σουβλάκι «Καρτούτσο», στην ουσία ψαρονέφρι γλυκόξινο σε κομματάκια με πιπεριές και πολύ, πάρα πολύ λιωμένο τυρί από πάνω: στο βάθος του σκεύους δύο χιλιοστά λάδι. Τελικά το πιο ωραίο πιάτο ήταν ο καβουρμάς, εκτελεσμένος όσο πιο απλά γίνεται, δηλαδή μια στρογγυλή φέτα πάχους ενός εκατοστού, τηγανιτή και, ω του θαύματος, στεγνή από λάδι. Μαζί με δύο παγωμένες μπίρες ΒΕΡΓΙΝΑ σε παγωμένα ποτήρια, ίσα που ξεπεράσαμε τα 35 ευρώ. Λογαριασμός συμφώνως τω νόμω, πληρωμή με πλαστικό χρήμα, κέρασμα ένα χειροποίητο γλυκό ταψιού, πραγματικά νόστιμο.
Άφησα τελευταία το σέρβις, για τα οποία δεν έχω κυριολεκτικά τίποτε να πω, ούτε να το επαινέσω ούτε να γκρινιάσω. Άχρωμα και άοσμα αμφότερα, όμως χωρίς να ενοχλούν ούτε πάλι να εντυπωσιάζουν, κλασική περίπτωση τριών ντοματών. Είναι πιθανόν να πέτυχα το ΚΑΡΤΟΥΤΣΟ σε άσχημη ώρα μιας δύσκολης μέρας, πλην όμως την άλλη φορά θα ψήσω τον jim να προτιμήσουμε τις γειτονικές ΜΑΓΙΚΕΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΕΣ (κριτική ακολουθεί προσεχώς).

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 15%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Μοντέρνα κουζίνα - Κεραμεικός, Αθήνα
Ιαν
12
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Το SIXTIE’S DINNER απέκτησε θέση στη wish list μου από τότε που άνοιξε και σίγουρα άργησα πολύ να το επισκεφθώ. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν τελικά κακό ή καλό, διαβάζοντας τις κριτικές από τα πριν προς τα τώρα έχω την εντύπωση ότι το μαγαζί έχει βρει πια τα πατήματά του και συνδυάζει διάφορα θετικά στοιχεία (καλή κουζίνα, ωραίο περιβάλλον, τέλεια μουσική, καλές τιμές) που σε προδιαθέτουν να το επισκεφθείς. Εγώ τουλάχιστον δηλώνω πολύ ευχαριστημένος και πρόθυμος να το συστήσω σε όλους, αν και με έχουν προλάβει ως προς τούτο δεκάδες φίλοι του a4f.
Για να βρεθείτε στο SIXTIE’S DINNER είτε θα πάρετε τη Μεγάλου Αλεξάνδρου από την Ιερά Οδό (είναι ο τελευταίος δρόμος δεξιά πριν την Κωνσταντινουπόλεως και τις γραμμές του τρένου) είτε θα κατηφορίσετε την Πειραιώς από Ομόνοια και θα στρίψετε δεξιά στην Πλαταιών. Στο σημείο όπου τέμνονται οι δύο δρόμοι βρίσκεται το SIXTIE’S DINNER. Το παρκάρισμα σχετικά ζόρικη υπόθεση (6,5 στα 10, ανάλογα και με την ώρα). Η περιοχή είναι γεμάτη μαγαζιά και μαγαζάκια, τα περισσότερα μικρού μεγέθους, νεολαιίστικα, ατμοσφαιρικά και όχι υποχρεωτικά για φουσκωμένο βαλάντιο.
Μπαίνοντας στο SIXTIE’S DINNER το μάτι πέφτει στον τοίχο αριστερά, με ένα μεγάλο ζωγραφισμένο καθρέφτη που δίνει βάθος στο χώρο, και στον τοίχο δεξιά, με ένα σκαραβαίο Volkswagen σε στιλ pop art. Από το ταβάνι κρέμονται ωραία φωτιστικά και γενικά ο χώρος φωτίζεται πολύ γλυκά, τόσο όσο. Στο βάθος η ανοικτή κουζίνα, που δεν ενοχλεί καθόλου με μυρωδιές. Το σύστημα εξαερισμού λειτουργεί τέλεια, αυτό όμως από μόνο του δεν είναι δυστυχώς αρκετό για να μην κόψω μία ντοματούλα στη βαθμολογία του χώρου, μια και το κάπνισμα επιτρέπεται, με τρόπο μάλιστα θα έλεγα προκλητικό (τασάκια ήδη τοποθετημένα πάνω στα τραπέζια). Όχι πολλά τραπέζια, γύρω στα 10 για καμιά 30+ πελάτες, αν μέτρησα σωστά, στρωμένα με υφασμάτινο τραπεζομάντηλο, χάρτινα σουπλά και φροντισμένα σερβίτσια. Μου έκανε εντύπωση η ταχύτητα και η φροντίδα με την οποία καθαριζόταν και στρωνόταν ξανά κάθε τραπέζι που άδειαζε. Ο νεαρός που έχει αναλάβει την εξυπηρέτηση όλης της πελατείας, και τα καταφέρνει μια χαρά, συνεπικουρείται από την ιδιοκτήτρια, η οποία είναι αεικίνητη και πανταχού παρούσα.
Γενικά η αίσθηση που αποκόμισα είναι ότι το μαγαζί έχει πολλούς σταθερούς πελάτες, πράγμα όχι αυτονόητο για την περιοχή όπου βρίσκεται. Όσο για την πελατεία, αυτή είναι όλων των ειδών, και ζευγάρια και μεγαλύτερες παρέες, πολλές γυναικοπαρέες, και τριάντα κάτι και πενήντα φεύγα.
Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στη μουσική, η οποία επιλέγεται επί τόπου από μία DJ που έχει το σπάνιο χάρισμα να προσαρμόζεται στο εκάστοτε κοινό και δεν προσπαθεί να κάνει το κοινό να αγαπήσει τη μουσική που διάλεξε. Κάθε τόσο σταματούσαμε την κουβέντα και σχολιάζαμε το άκουσμα της στιγμής. Για μένα αυτή η μουσική συνοδεία είναι λόγος να πας και να ξαναπάς στο SIXTIE’S DINNER.
Ο κυριότερος βέβαια λόγος για να επισκεφθείς αυτό το γλυκύτατο μαγαζάκι είναι – όπως θα ‘πρεπε – η κουζίνα του. Ναι, ο κατάλογος είναι εντυπωσιακά (όχι όμως υπερβολικά) μεγάλος, όμως όλα όσα δοκιμάσαμε βαθμολογήθηκαν με «λίαν καλώς» έως «άριστα».
Απέφυγα να χειραγωγήσω με το σκονάκι μου τα γούστα της παρέας, έτσι επιλέξαμε και πιάτα άγνωστα από προηγούμενες κριτικές, π. χ. τη σαλάτα με κολοκύθι, αβοκάντο και παρμεζάνα και το αγριογούρουνο με πουρέ λαχανικών (πιάτο ημέρας, πολύ μεγάλη μερίδα), αμφότερα εξαιρετικά.
Κατά τ’ άλλα λουκάνικο κεφτέ, που έκανε καλή παρέα με τις τηγανιτές πατάτες country style, και λαχματζούν ενισχυμένο με σουτζούκι για το ξεκίνημα, παπαρδέλες με φρέσκα μανιτάρια και συκώτι με χειροποίητο πουρέ για το δεύτερο γύρο.
Πιθανώς τα παραπονάκια των προηγούμενων φίλων έπιασαν τόπο, πάντως το γεύμα έκλεισε με κερασμένο συνδυασμό τσιζ κέικ (η κάτω στρώση) με λεμονόπιτα (η πάνω στρώση), με μια λέξη τέλειο.
Νερό σε μπουκάλι του μαγαζιού, ενώ οι περισσότεροι ήπιαμε χύμα μοσχάτο Αλεξάνδρειας (πολύ καλό και στη σωστή θερμοκρασία, δηλαδή δροσερό και όχι παγωμένο).
Η τετραμελής παρέα μας δαπάνησε λίγο πάνω από 65 ευρώ (υπήρξε έκπτωση 10% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης) και στο τέλος του γεύματος δεν είχε να πει παρά τα καλύτερα. Σας συστήνω το SIXTIE’S DINNER ανεπιφύλακτα!

Ψαροταβέρνες - Ν. Ερυθραία, Αθήνα
Ιαν
02
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Διασχίζοντας κάποτε με το αυτοκίνητο την περιοχή μετά το τέρμα της Κηφισιάς σε αναζήτηση ενός μέρους για φαγητό, είτε θα έκανες στάση στην είσοδο της Νέας Ερυθραίας στο ΚΟΥΤΟΥΚΙ με τα θρυλικά μπιφτέκια, που υπάρχει ακόμα, απλώς τότε βρισκόταν στην απέναντι πλευρά του δρόμου, είτε θα έκανες υπομονή μέχρι το ΜΗΤΣΟ με τα επίσης θρυλικά πεϊνιρλί στο κέντρο της Δροσιάς, που τώρα πια έχει γίνει τράπεζα. Τα χρόνια πέρασαν, η Νέα Ερυθραία έγινε ντεμί κυριλέ συνοικία μεταξύ Κηφισιάς και Εκάλης, και σιγά σιγά ξεφύτρωσαν, ως συνέκδοχο της οικιστικής ανάπτυξης, διάφορα καφέ, μπαράκια και βεβαίως εστιατόρια. Η πυκνότητά τους στο τρίγωνο που περικλείεται από τις οδούς Ελ. Βενιζέλου, Χαρ. Τρικούπη και Στροφυλίου ανταγωνίζεται πια άνετα την Κηφισιά.
Σε μια άκρη αυτού του τριγώνου ήρθε και ακούμπησε σχετικά πρόσφατα το ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΑΚΙ. Θα χρειαστεί ίσως να βάλετε μπρος το GPS σας στα τελευταία 100-200 μέτρα, για να αντιμετωπίσετε τις μονοδρομήσεις που έχουν γίνει, έτσι όμως θα βρείτε και πιο εύκολα θέση για παρκάρισμα. Το μαγαζί είναι γωνιακό, θα σας χτυπήσει στο μάτι η ταμπέλα με τα ψαράκια.
Ο χώρος τίποτε το ιδιαίτερο. Λευκοί τοίχοι, σκουρόχρωμη επίπλωση, γλυκός φωτισμός. Διακόσμηση προς το μίνιμαλ, κυρίως με χρήση ανοικτόχρωμης ξυλείας. Στα δεξιά, όπου και η είσοδος, σχετικά λίγα τραπέζια και στο βάθος η κουζίνα, στα αριστερά ο χώρος είναι ελαφρά μεγαλύτερος, καθώς έχει γίνει κατάληψη της πρασιάς με μια σταθερή τζαμαρία, υπάρχουν εκθετήριο αποσταγμάτων και τα αναπόφευκτα ψυγεία με μπίρες και αναψυκτικά.
Αυτός λοιπόν ο πρώην ανοικτός χώρος, ο οποίος είναι προέκταση του ισογείου, έχει παραχωρηθεί στους καπνιστές, με αποτέλεσμα, μολονότι το σύστημα εξαερισμού λειτουργεί ακατάπαυστα, να υπάρχει ενόχληση. Μείον μία ντοματούλα λοιπόν, ενώ δεν έχω λόγο να πράξω το ίδιο και για το σέρβις, το οποίο είναι άκρως φιλικό και αποτελεσματικό, και ο λογαριασμός σύμφωνα με τις επιταγές του νόμου. Το καλό σέρβις είναι πάντως απαραίτητο και λόγω της σχετικής στενότητας χώρου, που οδηγεί τετραμελείς παρέες σε τραπέζια των 2+ με ένα βοηθητικό τραπεζάκι δίπλα. Έτσι πρέπει τα πιάτα να έρχονται με ρέγουλα και όσα αδειάζουν να αποσύρονται άμεσα, χωρίς η διαδικασία αυτή να δημιουργεί άγχος. Οι τουαλέτες για την περιοχή και το σχετικά βαρύ όνομα του καταστήματος θα έπρεπε να είναι πιο προσεγμένες.
Το χαλί από καλοδιαλεγμένη έντεχνη ελληνική μουσική ακούστηκε και αναδείχθηκε όταν άρχισε να αραιώνει η πελατεία.
Πελατεία όπως τη φαντάζεστε. Παρέες των τεσσάρων ατόμων και άνω, ηλικιακά κατά μέσο όρο 40+, εισοδηματικά εμφανώς εύποροι, ορισμένοι έδιναν την εντύπωση μόνιμων θαμώνων.
Αυτό πάντως που μου έκανε εντύπωση είναι ότι, μολονότι το διάστημα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς ευνοεί την ψαροφαγία, σχεδόν πουθενά δεν είδα να σερβίρεται μεγάλο ψάρι, παρά τη σχετική promotion από τους σερβιτόρους.
Η δική μας παρέα είχε αποφασίσει ότι θα δοκιμάσει ουζομεζέδες, έτσι πήραμε πρώτη και καλύτερη μια μερίδα παπαλίνες (= μικρές σαρδέλες Καλλονής), εξαιρετικά φιλεταρισμένες και με μπόλικο σκορδάκι, κατόπιν μια θαυμάσια ζεστή σαλάτα με φρεσκότατο σταμναγκάθι, και ως κυρίως πιάτα τρόπον τινά θραψαλάκι γόνο, ψητό και τηγανιτό, καλύτερη σαφώς η δεύτερη εκδοχή, τη θυμάμαι όμως καλύτερη στον ΨΑΡΟΥΛΗ της Άνω Γλυφάδας, και γαρίδες (γάμπαρη τηγανιτή, άριστα 10, και σαχανάκι απλό, όπου το θαλασσινό εμφανώς δεν ήταν της ίδιας ποιότητας και η κατάσταση σώθηκε από τη φρέσκια σάλτσα ντομάτας).
Καθώς αποφύγαμε τα ακριβά πιάτα, ο λογαριασμός για τέσσερα άτομα, με δύο πενηνταράκια καζανιστό Στουπάκη και ένα τέταρτο χύμα λευκό, δεν ξεπέρασε τα 90 ευρώ, ποσό θα έλεγα στα όρια του αποδεκτού για το συγκεκριμένο «πακέτο». Προσωπικά θεωρώ το ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΑΚΙ σαφώς υποδεέστερο του γειτονικού ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΒΟΡΡΕΙΑ και δεν έχω λόγο να σας το συστήσω, παρά τη σχετικά υψηλή βαθμολογία.
Λαμβάνοντας υπόψη τις νέες ταχύτητες στην ενημέρωση του πίνακα κριτικών, σας εύχομαι από τώρα (πρωί της 29ης Δεκεμβρίου) ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Τοπική ελλ. κουζίνα - Πετράλωνα, Αθήνα
Δεκ
20
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Και αυτή η κριτική θα είναι σχετικά σύντομη, γιατί για το ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ δεν έχεις πολλά να πεις – λίγα και ως επί το πλείστον καλά.
Πρόκειται για ένα κράμα κρητικής ταβέρνας και κλασσικής ψησταριάς στην οδό Κοίλης, που ανηφορίζει λοξά αριστερά από την Τριών Ιεραρχών (= ο δρόμος που διασχίζει τα Πετράλωνα) και κατηφορίζει προς τη Χαμοστέρνας. Θα το βρείτε εύκολα το ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ, γιατί είναι γωνιακό μαγαζί, ενώ το παρκάρισμα τις βραδινές ώρες είναι μεσαίας δυσκολίας (5,5 στα 10), με λίγη τύχη δε θα ταλαιπωρηθείτε.
Μην αφήσετε την ίσως πιο κακότεχνη επιγραφή χώρου εστίασης στην περιοχή Αθηνών και περιχώρων να σας επηρεάσει αρνητικά. Αγνοείστε και το φρικτά χτυπητό χρώμα της πρόσοψης. Αν ο καιρός το επιτρέπει, θα βολευτείτε ούτως ή άλλως σε ένα υπαίθριο τραπέζι – και θα ανεχτείτε υποχρεωτικά τη φασαρία του δρόμου. Το χειμώνα όμως θα καταφύγετε υποχρεωτικά στο μέσα χώρο, ο οποίος επίσης δεν πρόκειται να σας εντυπωσιάσει. Σχετικά μικρός, με την κουζίνα και τις τουαλέτες (ανεκτές) στα δεξιά, όχι πάνω από δέκα τραπέζια, κάποια απ' αυτά κάτω από κρασοβάρελα, με τις γνωστές ψάθινες καρέκλες. Όσο για τη διακόσμηση ισχύουν όσα έγραψα πρόσφατα για το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ στη Δάφνη: ό, τι θυμίζει άμεσα ή έμμεσα Κρήτη είναι καλοδεχούμενο, το αν ταιριάζει είναι άλλου λυράρη μαντινάδα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα και εδώ η κάπως πνιγηρή ατμόσφαιρα, δεδομένου ότι το κάπνισμα είναι ο κανόνας και ο εξαερισμός άγνωστη λέξη, το ίδιο άγνωστη με τη νόμιμη απόδειξη κατά την πληρωμή του λογαριασμού. Κατά τα άλλα το σέρβις είναι γρήγορο και φιλικό. Χαρακτηριστική λεπτομέρεια: Το προσωπικό δεν είναι μαυροντυμένο!
Στο ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ θα βρεθείτε πιθανόν εξ ανάγκης, επειδή δεν προνοήσατε να κλείσετε τραπέζι αλλού, οι χαμηλές τιμές και η κουζίνα του θα σας κάνουν να το προτιμήσετε και στο μέλλον. Θα παρατηρήσετε ότι η πελατεία προέρχεται κυρίως από τη γειτονιά, θα δείτε όμως και πολυμελείς παρέες που θέλουν να πιουν τις μπύρες τους χωρίς να ματώσουν για το λογαριασμό του φαγητού. Το οποίο φαγητό παίρνει με το σπαθί του (και για το είδος του καταστήματος) τέσσερις ντοματούλες. Είτε επιμείνετε κρητικά (γαμοπίλαφο, χοχλιοί, μαραθόπιτα και τα τοιαύτα), είτε στραφείτε στα ψητά (μπιφτέκια, μπριζόλες, συκώτι, σεφταλιές που βάζουν τα γυαλιά στο καλύτερο κυπριακό μαγαζί, όλα με συνοδεία πατατούλες τηγανιτές), ο λογαριασμός για δύο άτομα με δύο πρώτα, δύο δεύτερα (και μιλάμε για γενναίες, κρητικές μερίδες) και ένα μισόκιλο (καλούτσικο) αρετσίνωτο μόλις που θα ξεπεράσει τα 20 ευρώ. Πολύ καλός ο σπιτικός σιμιγδαλένιος χαλβάς κέρασμα στο τέλος του γεύματος. Υπό συγκεκριμένες συνθήκες συνιστώ συνεπώς το ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ανεπιφύλακτα.