fratello



Κριτικές: 488

Μέλος από:
Ιούλ 2008
Δεν είναι στη λίστα
των έμπιστών σου
.



Εμφάνιση:

Κίνα & Ν. Ασία - Πλάκα, Αθήνα
Ιούλ
18
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Με μια φράση: Το PINK FLAMINGO έχει φάση, έχει πλάκα, είναι από τα μαγαζιά που ο φίλος baron rouge, ειδικός μικρομαγαζολόγος, θα είχε υμνήσει στα ουράνια. Μετά τη μακρόχρονη απουσία του ήμουν περίπου σίγουρος ότι η φίλτατη ΡΡ_ΤΙΝΑ θα ήταν αυτή που θα τοποθετούσε τη νέα επιχείρηση του συμπατριώτη μου Βασίλη Καλλίδη στο γαστρονομικό χάρτη του a4f, και βέβαια δεν έπεσα έξω. Θέλω να πω όμως κι εγώ δυο λογάκια, γιατί το όλο εγχείρημα θεωρώ πως αξίζει περισσότερο σχολιασμό.

Το UBERNESS, την προηγούμενη πρωτότυπη δουλειά του κυρίου Καλλίδη στη Λαχαναγορά του Ρέντη δεν αξιώθηκα ή μάλλον με απέτρεψαν το περιβάλλον και οι έτσι κι έτσι κριτικές να το επισκεφθώ. Από την άλλη μεριά, ωραία dim sum και bao έχω ήδη δοκιμάσει στο MR. DIM της οδού Ευρυδάμαντος στη Νέα Σμύρνη.

Ήταν λοιπόν, μπορεί να πει κανείς, ένα είδος νοσηρής περιέργειας που με έσπρωξε να ψάξω μια Παρασκευή βράδυ το μικροσκοπικό μαγαζάκι στην αρχή της μικροσκοπικής οδού Σκούφου, πολύ κοντά στην πλατεία Συντάγματος.

Δεν το μετάνιωσα καθόλου, άξιζε 100% τον κόπο, το PINK FLAMINGO βρίσκεται άλλωστε τρόπον τινά πάνω στο δρόμο σου αν βολτάρεις στο κέντρο της πρωτεύουσας, ούτε πάρκινγκ έχεις να σκεφθείς ούτε τίποτα. Το μαγαζί είναι βέβαια μινιόν, δηλαδή έχει τόσο βάθος όσο και ύψος, μια και «αναπτύσσεται» σε δύο επίπεδα, το πλάτος όμως με το ζόρι φθάνει τα δύο μέτρα, οπότε εφαρμόζεται αναγκαστικά το αξίωμα «Όλοι οι καλοί χωράνε», ή μάλλον χωράνε να περιμένουν την παραγγελία τους.

Άμα τη αφίξει σάς δίνουν ένα λευκό δελτίο παραγγελίας, σας λένε ποιο είναι το bao ημέρας (νομίζω ότι καθημερινά αλλάζει), σημειώνετε τι θέλετε να δοκιμάσετε, γράφετε και το ονοματάκι σας πάνω δεξιά και περιμένετε σαν να παίζετε bingo.

Οι παραγγελίες εκτελούνται πάντως γρήγορα, δεν θα χρειαστεί να περιμένετε πολύ. Αν είστε τυχεροί θα έχετε καβατζώσει κανένα σκαμπουδάκι στο στενόμακρο πάγκο στην αριστερή πλευρά του καταστήματος, αν είστε πάρα πολύ τυχεροί ένα από τα τρία τραπεζάκια στα δεξιά, κι αν είστε έτοιμοι για την πρώτη κατηγορία του lotto θα ευχαριστηθείτε το πρόχειρο γεύμα σας, που θα παραλάβετε σε δίσκο (πιάτα, ποτήρια, ξυλάκια και τα συναφή τύπου one way, μόνο τα ποτά είναι σε κανονικές φιάλες), από το δυσθεώρητο ύψος του παταριού.

Στη χειρότερη περίπτωση θα φάτε στο όρθιο ή περπατητό.

Δεν βαριέστε, στο PINK FLAMINGO δεν έρχεται κανείς με διάθεση για γκουρμεδιές. Ο χώρος, που κανονικά θα έπρεπε να λέγεται «pink on white», είναι συμφωνία του λευκού (τοίχοι και έπιπλα, μέχρι την κουζίνα στο βάθος, όπου οι σεφ που δεν ανήκουν στη λευκή φυλή ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μεσ' στο γάλα) με ολίγο ροζουλί από διάσπαρτα flamingo (δύο, τρία γιγαντιαίων διαστάσεων και πάμπολλα τοσοδούλικα). Άλλο χρώμα έχουν μόνο οι τυχερές κινέζικες γάτες που είναι ακουμπισμένες εδώ και εκεί. Προσωπικά βρίσκω το περιβάλλον γουστόζικο, μόνο η τουαλέτα δεν παλεύεται, κατάλληλη ίσως για χορεύτριες μπαλέτου, όχι για την αφεντιά μου.

Ερχόμαστε στο δια ταύτα, δηλαδή στο φαγητό. Δύο πράγματα βγάζει η κουζίνα, dim sum (= κινέζικα ραβιόλια-πουγκάκια με τρία διαφορετικά είδη γέμισης), με πέντε τεμάχια στη μερίδα (κακώς δεν προβλέπεται τριλογία γεύσεων) και bao (= κινέζικα ψωμάκια με γέμιση), και επειδή τα βγάζει αδιάκοπα είναι ολόφρεσκα και χωρίς αστοχίες, εγώ τα βρήκα απολύτως του γούστου μου. Τιμή μερίδας γύρω στα 5 ευρώ, τόσο τα dim sum όσο και το bao είναι χορταστικά, για street food υπεραρκετά για να ικανοποιηθεί το στομάχι. Από ποτά προσφέρονται μπίρες (και κινέζικη Tsingtao) και αναψυκτικά, εκ των οποίων σας συνιστώ να δοκιμάσετε την grapefruit soda. Προσοχή! Μη φύγετε χωρίς να πάρετε ένα ξυλάκι παγωτό βανίλια στο χέρι (κι αυτό σε χάρτινο κεσεδάκι έρχεται βέβαια, γιατί είναι περιχυμένο με σιρόπι), είναι home made, φαντεζί στην εμφάνιση και νόστιμο όπως τα ΕΒΓΑ και ΑΓΝΟ της δεκαετίας του 60.

Το σέρβις – στο πλαίσιο του προσφερόμενου – ικανοποιητικό, το vfm εξ ορισμού λίαν ικανοποιητικό. Ευκαιρίας δοθείσης δοκιμάστε το PINK FLAMINGO, δεν θα σας απογοητεύσει.

Ελληνική κουζίνα - Κουκάκι, Αθήνα
Ιούλ
13
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Ο ΚΟΥΒΕΛΟΣ, ευρύτερα γνωστός και ως Η ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΚΟΥΒΕΛΟΥ, βρίσκεται στα σύνορα Κουκακίου – Πετραλώνων και είναι ένας από τους αγαπημένους μου χώρους φαγητού στην Αθήνα. Αυτοχαρακτηρίζεται ως ταβέρνα, είναι όμως σαφώς περισσότερο εστιατόριο, ένας ωραιότατος χώρος παντός καιρού, φιλόξενος όποια εποχή κι αν πας.
Το μαγαζί είναι γωνιακό, απ’ έξω βλέπεις μόνο το λευκό ασβεστωμένο τοίχο που φωτίζεται από μια γιρλάντα με λάμπες, που αν μη τι άλλο σου εξάπτουν την περιέργεια για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω του.

Ανεβαίνετε λοιπόν τη μικρή μεταλλική σκάλα και βρίσκεστε σε μια καταπράσινη ήσυχη φωτεινή χαλικόστρωτη (τέσσερα κοσμητικά επίθετα στη σειρά! ) αυλή με μικρά δέντρα, κληματαριές, φυτά και λουλούδια κάθε είδους. Αυτομάτως μεταφέρεστε αρκετές δεκαετίες πριν, τότε που η περιοχή κοντά στην Ακρόπολη ήταν εξοχικός χώρος περιπάτου και αναψυχής.

Μια πέργκολα καλύπτει όλη σχεδόν την έκταση της αυλής και μια τεράστια ομπρέλα εξασφαλίζει πρόσθετη σκιά. Κλασική επίπλωση με ξύλινα τραπέζια σε τόνους γκρι-φιστικί στρωμένα με λευκά τραπεζομάντιλα και ψάθινες καρέκλες, κάποτε όμως θα ήθελα να καθίσω στην ελαφρά υπερυψωμένη, λιγότερο φωτεινή και περισσότερο δροσερή εξέδρα στο βάθος με τα μεταλλικά τραπεζοκαθίσματα, ένα είδος κρυμμένου κήπου, που προφανώς χρησιμοποιείται όταν γίνεται το αδιαχώρητο.

Συνολικά η αυλή υπολογίζω ότι μπορεί να φιλοξενήσει άνετα γύρω στα 60 άτομα. Η πελατεία από όλα τα μέρη της πρωτεύουσας, ζευγάρια, οικογένειες, αντροπαρέες και γυναικοπαρέες, ένα χαρούμενο συνονθύλευμα ηλικιών.

Όμως και οι εσωτερικοί χώροι έχουν τα τελευταία χρόνια ανακαινιστεί και βελτιωθεί πολύ, τόσο από άποψη διακοσμητική όσο και λειτουργικά. Ακουμπάνε κυριολεκτικά στην αυλή και αναπτύσσονται σε δύο επίπεδα, ένα μεγάλο στενόμακρο και ένα μικρότερο τετραγωνισμένο. Μαζί με την κουζίνα και τις τουαλέτες (πεντακάθαρες μεν, αλλά κάπως στενές, με προφανή ανάγκη για αναβάθμιση) μπορείτε εύκολα να φαντασθείτε το αστικό σπίτι της δεκαετίας του 50.

Οι μέσα τοίχοι λευκοί όπως και η μάντρα της αυλής, διακοσμητικά στοιχεία μετρημένα, αυτό που μένει να θυμάται κανείς είναι μάλλον οι βιτρίνες της κάβας. Η αλήθεια είναι ότι για να γεμίσει ο μέσα χώρος πρέπει έξω να βρέχει καρεκλοπόδαρα ή να έχει πολύ κρύο, υπό κανονικές συνθήκες τους τραβά όλους η γλυκιά αγκαλιά της αυλής.

Το σέρβις διαπιστώνω πάντα ότι πάσχει ελαφρώς, για τον εξής απλό λόγο: Κατά κανόνα είναι ένα άτομο λιγότερο διαθέσιμο από όσα χρειάζονται, με αποτέλεσμα, ενώ τα πιάτα από την κουζίνα έρχονται κανονικά, όταν χρειαστεί κάτι έξτρα ή θελήσει κανείς να πληρώσει, πρέπει να οπλιστεί με υπομονή, μέχρι να καταφέρει να προσελκύσει την προσοχή του προσωπικού, το οποίο πηγαινοέρχεται ασταμάτητα, αλλά με τα μάτια κάτω.

Κατά τα άλλα δεν μπορώ να παραπονεθώ, με το που θα καθίσετε, έρχεται μπουκάλι με κρύο νερό, που ανανεώνεται τακτικά, σας ρωτάνε αν θέλετε ψωμί και αν απαντήσετε θετικά έρχεται πανεράκι με δύο ειδών φρέσκο ψωμί που συνοδεύεται από ελίτσες και ένα ντιπ με μαγιονέζα και στο τέλος προσφέρεται λικεράκι, όλα μια χαρά.

Η κουζίνα στα δέκα και βάλε χρόνια που είμαι πελάτης στον ΚΟΥΒΕΛΟ έχει αλλάξει κάποια πιάτα (βγήκαν π. χ. από τον κατάλογο τα περίφημα μπιφτέκια με τριών ειδών κιμά ή μάλλον αντικαταστάθηκαν από μπιφτέκια χοιρινά, μοσχαρίσια και πολίτικα, ενώ και το κοκορέτσι νομίζω ότι σβήστηκε από τον κατάλογο), δεν έχει εγκαταλείψει όμως ποτέ τον αστικό της, γνήσια ελληνικό προσανατολισμό.

Θέλω επίσης να τονίσω ότι οι μερίδες είναι χορταστικές και τα υλικά που χρησιμοποιούνται εμφανώς καλής ποιότητας. Θα σας συστήσω δύο πιάτα με βάση τη μελιτζάνα (καπνιστή με καρεδάκια ντομάτας, φέτα τριμμένη και πρασινάδα ψιλοκομμένη, καθώς και το all time classic χουνκιάρ, με το κρέας να λιώνει στο στόμα), το συκώτι, τους λαχανοντολμάδες (όταν υπάρχουν στο μενού) και τις μαμαδίσιες τηγανιτές πατάτες (που μπορείτε να ζητήσετε ως γαρνιτούρα με τα πιάτα της σχάρας). Υπάρχουν και γλυκά, επί πληρωμή, όπου θα προτιμήσετε να βάλετε στη μέση μια ελαφριά πορτοκαλόπιτα ή μια στιβαρή σοκολατόπιτα με παγωτό.

Θα μείνω λίγο στις μπύρες, όπου προσφέρονται εξαιρετικά προϊόντα από μικρές ελληνικές ζυθοποιίες. Την τελευταία φορά δοκίμασα τη VOREIA (παράγεται στις Σέρρες), μια αρωματική μπύρα τύπου Weiß που φτιάχνεται (ελαφρά ανορθόδοξα) με σιτάρι και κριθάρι, χαλάλι τα 5 ευρώ που χρεώνεται η φιάλη των 330 ml.

Μιλώντας για τιμές, δύο άτομα θα δαπανήσουν γύρω στα 40 ευρώ για ένα καθώς πρέπει γεύμα, ποσό που θεωρώ λογικό. Ευκαιρίας δοθείσης λοιπόν, ειδικά με καλοκαιρία, δώστε στον ΚΟΥΒΕΛΟ μια ευκαιρία, δεν θα το μετανιώσετε!

Υ. Γ.: Ανατρέχοντας στην παλαιότερη κριτική μου για τον ΚΟΥΒΕΛΟ (25/5/2009) παρήλασαν μπροστά μου ένα σωρό ονόματα πιστών καλοφαγάδων από το παρελθόν που έβαλαν το αποτύπωμά τους στο blog μας: mihos, bonito, Intacto, Nautilus, CORNELIUS, salaxi013, World, passeggiero, kounoupaki. Σύντροφοι και συντρόφισσες, να είστε και να είμαστε όλοι καλά!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη fratello.

Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Σούνιο, Αθήνα
Ιούλ
05
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Μια ψαροταβέρνα, οικογενειακή επιχείρηση στα χέρια της δεύτερης και τρίτης πια γενιάς, που έκλεισε αισίως τα 50 χρόνια λειτουργίας και Κυριακή μεσημέρι διώχνει, παρά το μέγεθός της, κόσμο, δεν μπορεί παρά κάτι να αξίζει.

Η γνωριμία μου με το ΣΥΡΤΑΚΙ ξεκίνησε μέσα από μια σειρά από γεύματα μεταξύ συναδέλφων εκεί γύρω στην αλλαγή του αιώνα. Θυμάμαι ότι στην αρχή μού είχε κάνει εντύπωση το όνομα. Καθώς δεν είχα ξαναπάει, περίμενα ένα μαγαζί έτοιμο να υποδεχθεί τουρίστες που μόλις είχαν ολοκληρώσει την επίσκεψη στο ναό του Ποσειδώνα και, καθώς ο θαλασσινός αέρας ανοίγει και την όρεξη, ήταν πια ώρα για souvlaki, tzatziki και greek salad. Όταν μάλιστα μπαίνοντας στην ας πούμε χειμωνιάτικη, κλειστή αίθουσα είδα στο βάθος μια σύνθεση με τρεις syrtaki dancers, ετοιμάστηκα για τα χειρότερα.

Ευτυχώς οι φόβοι μου διαψεύστηκαν παταγωδώς, φάγαμε εξαιρετικά και, το σπουδαιότερο, μας περιποιήθηκαν σαν να είμασταν σε μια αντίστοιχη ταβέρνα στο Κεφαλάρι, το Χαλάνδρι ή τον Πειραιά. Στενόμακρη αίθουσα με πέτρα και ξύλο, με φυσικό φως να μπαίνει άπλετο από τη τζαμαρία της πλευράς που βλέπει στο δρόμο, τραπέζια στρωμένα με λευκά τραπεζομάντηλα, πολύ καλό φαγητό, περισσότερα δε χρειάζονται σε τέτοιες εκδρομικές εξορμήσεις.

Έτσι αποφάσισα, ομολογώ τυχαία, περνώντας μετά από αρκετά χρόνια μια ωραία ανοιξιάτικη μέρα με το αυτοκίνητο μπροστά από το ΣΥΡΤΑΚΙ, που βρίσκεται ένα χιλιόμετρο μετά τη διασταύρωση που οδηγεί στο ναό, πάνω στο δρόμο από Σούνιο προς Λαύριο, να δοκιμάσω και τον έξω χώρο, ο οποίος είναι διπλάσιος ή και μεγαλύτερος σε έκταση από τον εσωτερικό, και μάλιστα αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα, θυμίζοντας το γειτονικό, τρόπος του λέγειν, GATZOLI. Όπου και να καθίσεις, όχι υποχρεωτικά μόνο στην πρώτη σειρά (που οι σερβιτόροι αποκαλούν «γκρεμό»), έχεις θέα θάλασσα, Κέα και Μακρόνησο.

Η αλήθεια είναι ότι μου έκαναν εντύπωση τα πάμπολλα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα όπου υπήρχε τριγύρω χώρος, σε τέτοιες περιπτώσεις εφαρμόζω πάντα την αρχή «Βλέπεις κόσμο; Μπες άφοβα! Βλέπεις τον ταβερνιάρη μόνο σ’ ένα τραπέζι; Συνέχισε, μη διακόπτεις την ησυχία του! ». Με το ζόρι και πολλή τύχη βρέθηκε ένα τραπέζι, που μας παρακάλεσαν να περιμένουμε μέχρι να το καθαρίσουν και να το στρώσουν (πρώτη θετική εντύπωση, με ενοχλεί το πρόχειρο μάζεμα όπου τα ψίχουλα των προηγούμενων προσγειώνονται πάνω σου). Από τότε ξέρω ότι για το ΣΥΡΤΑΚΙ χρειάζεται απαραιτήτως κράτηση. Η πελατεία στο ΣΥΡΤΑΚΙ αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από τακτικούς θαμώνες, αρκετές οικογένειες και πολυμελείς παρέες με παιδιά, άνθρωποι που μυρίζουν Β. Π., με εμφανή οικονομική άνεση.

Στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε δυο λόγια για το σέρβις. Αφενός είναι επαρκές σε αριθμό, αφετέρου κυριολεκτικά ακούραστο, γιατί το πολυεπίπεδο του πράγματος απαιτεί γερά πόδια και γερά χέρια. Ταυτόχρονα όμως είναι όλοι τους προσηνείς, σε ακούνε υπομονετικά και με χαμόγελο, ενώ γύρω τους γίνεται κακός χαμός από το πήγαινε έλα, και προσπαθούν να βρουν λύσεις έστω και εκ των ενόντων, «σπάζοντας» π. χ. προσωρινά ένα διπλό τραπέζι για να εξυπηρετηθούν δύο ζευγάρια.

Αρνητικά σημεία η απουσία κεράσματος κατά την υποδοχή ή τον αποχαιρετισμό, το ετσιθελικό εμφιαλωμένο νερό και η απουσία καταλόγου. Ειδικά την πρώτη φορά που θα πάτε ζητήστε τον! Όχι επειδή οι τιμές είναι στα ουράνια, αλλά επειδή διαφορετικά δεν θα έχετε εικόνα της πολύ μεγάλης ποικιλίας φαγητών που προσφέρονται, και αυτό είναι κρίμα.

Η κουζίνα και ο ψήστης είναι λοιπόν λίρα εκατό, από εκεί και πέρα έχετε εσείς το λόγο. Οι μερίδες είναι κανονικές και το ιδεώδες είναι να είστε τέσσερις και πάνω, ώστε να τα βάλετε όλα στη μέση, ακόμα, ή μάλλον ειδικά τα λεγόμενα κύρια πιάτα, γιατί εκεί βρίσκονται κρυμμένες ευχάριστες εκπλήξεις.

Από σαλατικά δεν το συζητώ, υπάρχει πάντα εξαιρετική αρμύρα, προσθέτετε εσείς λεμονάκι και λαδάκι. Προσωπικά μου αρέσει πολύ η ταραμοσαλάτα τους, δεν είναι ο συνηθισμένος πια αφρός (από το πολύ χτύπημα στο μπλέντερ), αλλά είναι πιο κρεμώδης, και εδώ λίγο λεμόνι και πιπέρι απογειώνει το μεζέ. Στους ψαρομεζέδες μην παραλείψετε τα ταπεινά τηγανιτά καλαμαράκια (κάτι βάζουν στο κουρκούτι που δίνει απίθανη λεπτή κρούστα και γεύση) όπως και το κρασάτο χταπόδι (το ψωμί για τις βούτες είναι πάντα λευκό και φρεσκότατο).

Περνώντας στα κυρίως, είτε θα επιλέξετε κάποιο μεγάλο ψάρι από τη βιτρίνα στην είσοδο του μαγαζιού, είτε, πράγμα που σας συμβουλεύω, θα δοκιμάσετε κάτι σε ριζότο με μελάνι σουπιάς με καλαμάρι, φιλέτο σολωμού σε φύλλο κρούστας ή μακαρονάδα θαλασσινών. Στα πρωτοδεύτερα συνιστώ τις επίσης ταπεινές σαρδέλες (προσεκτικά καθαρισμένες και ψημένες σαν «γούνες»), όχι όμως τα μύδια, που σε όσες εκδοχές τα δοκίμασα, επειδή είναι από τα αγαπημένα μου πιάτα, τα βρήκα άνευρα (και όχι πάντα καλά καθαρισμένα).

Ποτά τα κλασσικά, επισημαίνω τη μπύρα ΒΕΡΓΙΝΑ lager σε ποτήρι καθώς τη ΝΗΣΟΣ Pilsner, η δε λυπητερή για ένα ζευγάρι θα κυμανθεί μεταξύ 40- έως 60+, ανάλογα με την παραγγελία. Συμπερασματικά, το ΣΥΡΤΑΚΙ δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να σας απογοητεύσει, απλώς να ξέρετε ότι είναι ψαροεστιατόριο τύπου ΔΟΥΡΑΜΠΕΗΣ και όχι ψαροταβερνείο τύπου Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΒΑΡΚΑ (κάθε σύμπτωση του ονόματος με υπαρκτή επιχείρηση δεν είναι ηθελημένη), με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Αν σας φέρει ο δρόμος, δοκιμάστε το!

Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Καλλιθέα, Αθήνα
Ιουν
28
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Το να μετατρέψεις το πατρικό σου σπίτι σε ταβέρνα μπορεί να αποδειχθεί καλή ή ολέθρια ιδέα. Η κυρία-ιδιοκτήτρια της ισόγειας μονοκατοικίας στην οδό Δοϊράνης (= πρώτη παράλληλος της λεωφόρου Συγγρού στην Καλλιθέα) στο ύψος του κινηματογράφου «ΔΙΟΝΥΣΙΑ» τόλμησε αυτή την μετατροπή εν έτει 1994 και όπως φαίνεται της βγήκε.

ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ αυτοχαρακτηρίζεται «μουσικό μεζεδοπωλείο – μαγειρείο» και λειτουργεί καθημερινά από το μεσημέρι (με πολύ delivery στα τριγύρω γραφεία της λεωφόρου) ως τα μεσάνυχτα. Με το φως της ημέρας ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ είναι σχεδόν αόρατο, το βράδυ όμως φορά το πιο συμπαθητικό του πρόσωπο και μετατρέπεται στο ταβερνάκι της γειτονιάς. Από μακριά θα δείτε γιρλάντες με λαμπιόνια πολύχρωμα, τη (στενή, είναι η αλήθεια) είσοδο στολισμένη με φυτά και λουλούδια και τραπέζια στρωμένα όπως παλιά με χρωματιστά καρό τραπεζομάντηλα να σε προ(σ)καλούν να μπεις.

Τέτοιοι χώροι εστίασης υπάρχουν αναρίθμητοι ανά την επικράτεια: Στενόμακροι με διάδρομο στη μέση καταλήγουν σε μια πιο ευρύχωρη αίθουσα, που στην περίπτωση του ΠΑΤΡΙΚΟΥ είναι κάτι σαν στεγασμένη αυλή.

Για να φθάσεις εκεί προσπερνάς την κουζίνα και τις εντυπωσιακά καθαρές τουαλέτες. Είναι όμως πολύ πιθανό μετά τα πρώτα βήματα και την πρώτη ματιά στο χώρο να κάνετε μεταβολή. Αυτή η συμφωνία πράσινου – πορτοκαλί – μπλε σε τοίχους και επίπλωση και η διακόσμηση με ετερόκλητα αντικείμενα (κορνίζες κάθε είδους και μεγέθους, τιμοκατάλογοι προ- και μεταπολεμικοί, πήλινα πιάτα, μπουκάλια κτλ. ) δεν είναι κατάλληλη για όλα τα γούστα. Ομολογώ ότι την πρώτη φορά που πήγαμε στο ΠΑΤΡΙΚΟ είχαμε βγει πολύ πεινασμένοι από το σινεμά έχοντας παρακολουθήσει μια απίστευτα βαρετή, πλην όμως προοδευτική κατά δήλωση του σκηνοθέτη ταινία, κοιταχτήκαμε και είπαμε «Χειρότερα δε γίνεται» και προχωρήσαμε στο βάθος.

Περάσαμε μια χαρά. Ήταν Σάββατο βράδυ, λίγος κόσμος εκείνη την ώρα, ήμασταν η τελευταία παρέα. Μας περιποιήθηκαν σαν παλιούς γνώριμους. Νερό κρύο σε μπουκάλι, πανεράκι με ψωμί φρέσκο, ο κατάλογος στο χέρι και χίλιες συγγνώμες που είχαν τελειώσει το ιμάμ και ο μουσακάς. Ο σερβιτόρος, αν και πλησίαζε η δωδεκάτη νυκτερινή, μας εξυπηρέτησε σβέλτα, με χαμόγελο και πραγματικό ενδιαφέρον, αυτό που δείχνεις όταν θέλεις να κερδίσεις ένα καινούριο πελάτη, πράγμα που πέτυχε. Στενοχωρήθηκε πραγματικά που άφησα ένα κομμάτι από την πίτα ημέρας (πρασοκολοκυθοτυρόπιτα με πολύ νόστιμη γέμιση) που αναγκαστικά εκείνη την ώρα έβαλαν και ζέσταναν στα μικροκύματα με καταστροφικό αποτέλεσμα, αλλά δεν προσπάθησε να τα μπαλώσει, αντίθετα έφερε σε λίγο τη δεύτερη FIX που παραγγείλαμε με την επισήμανση ότι την είχε βάλει στην κατάψυξη για να μας την κεράσει.

Μετά εκείνη την επίσκεψη ακολούθησαν σποραδικά άλλες, γιατί από το σπίτι μας στη Νέα Σμύρνη πηγαίνεις άνετα ακόμα και με τα πόδια. Αν λοιπόν σας φέρει ο δρόμος, εμπιστευθείτε τα μαγειρευτά του ΠΑΤΡΙΚΟΥ (λαχανοντολμάδες, μοσχαράκι γιουβέτσι, το ιμάμ που δικαιολογημένα είχε τελειώσει την πρώτη φορά), αλλά και τα της ώρας (μπιφτέκι γεμιστό, μπριζόλες ευμεγέθεις και καλοψημένες). Γενικά ο κατάλογος καλύπτει όλα τα γούστα και ο μάγειρας-ψήστης κάνει καλά τη δουλειά του. Θα σας κεράσουν πάντα ένα κομμάτι σπιτικό γλυκό (ραβανί, καρυδόπιτα και τα τοιαύτα) στο τέλος και θα σας ξεπροβοδίσουν με το ίδιο χαμόγελο που σας καλωσόρισαν.

Οφείλω να επισημάνω ότι σχεδόν πάντα έχω πέσει πάνω σε μουσική live, από καλά ρεμπέτικα έως αξέχαστα έντεχνα, και μολονότι δεν τρελαίνομαι να ακούω μουσική τρώγοντας στο ΠΑΤΡΙΚΟ δεν με ενοχλεί καθόλου. Εννοείται ότι στο κέντρο της πίσω αίθουσας, όπου επιτρέπεται το κάπνισμα, υπάρχει μια ας πούμε πίστα, όπου οι μερακλήδες ρίχνουν και μια γυροβολιά. Γλεντάκι της γειτονιάς, απλό, αθώο και φθηνό. Ο λογαριασμός για δύο άτομα γύρω στα 30 ευρώ, 40 με τα ποτά.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Bar Restaurants - Π.Φάληρο, Αθήνα
Ιουν
23
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

«Πάει, χάλασε κι ο fratello» θα σκεφθούν σίγουρα πολλοί βλέποντας να ανεβάζω κριτική για το TGIF. Κι όμως, φίλτατοι, υπάρχει λόγος που έγραψα αυτή την κριτική, ή μάλλον υπάρχουν δύο λόγοι, με τη λογική ότι τα καλά πρέπει να λέγονται, όποιον κι αν αφορούν.

Γι’ αυτό θέλω κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσω ότι η κριτική αυτή αναφέρεται στο υποκατάστημα του TGIF που βρίσκεται στη Μαρίνα Φλοίσβου, στο οποίο είμαι πια τακτικός, καθότι ευχαριστημένος, πελάτης. Πριν από την πρώτη επίσκεψη στο παραλιακό TGIF είχα βρεθεί πριν από χρόνια μια φορά σ’ ένα TGIF στο Παγκράτι, το οποίο εν τω μεταξύ έκλεισε, αν δεν κάνω λάθος. Η εντύπωση που είχα αποκομίσει τότε: φασαριόζικη αμερικανιά, δεν αξίζει δεύτερη επίσκεψη.

Έλα όμως που η πιο συνηθισμένη κυριακάτικη βόλτα μας είναι κατά μήκος της παραλιακής. Με το τραμ μέχρι το Έδεμ και μετά ποδαράτα μέχρι το Τροκαντερό. Και επειδή στο τέλος της βόλτας νιώθεις συνήθως ένα γουργουρητό στο στομάχι, είχαμε επισκεφθεί και το MARE MARINA και το ΝΗΣΟΣ, πριν καταλήξουμε στο εστιατόριο του Ναυτικού Ομίλου Παλαιού Φαλήρου, που είναι κάπως απόμερο (τρόπος του λέγειν, απλά δεν θα το δεις, αν δεν φθάσεις κυριολεκτικά στο τέλος της διαδρομής) και αρκετά ήσυχο. Γιατί βέβαια η Μαρίνα Φλοίσβου μαζεύει, ειδικά τις Κυριακές, πάρα πολύ κόσμο, κυρίως οικογένειες με παιδιά, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να πάρει κανείς σοβαρά υπόψη, πριν αποφασίσει πού θα καθίσει για φαγητό.

Μια Κυριακή λοιπόν που είπαμε να εμπιστευθούμε την τύχη μας και να μην κάνουμε κράτηση, φάγαμε στο Ναυτικό Όμιλο κατά το κοινώς λεγόμενο πόρτα, και μάλιστα με τρόπο όχι ιδιαίτερα ευγενικό, αφού περίπου μας επέπληξαν που δεν είχαμε προνοήσει για ρεζερβέ. Εκνευρισμένοι κάναμε μεταβολή και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Περνώντας μπροστά από το TGIF είδαμε την ουρά που περίμενε στην είσοδο, μάλλον ήρεμη και κινούμενη σχετικά γρήγορα. Ανταλλάξαμε βλέμματα και αποφασίσαμε να του δώσουμε μια (δεύτερη) ευκαιρία.

Ε λοιπόν, αυτό ήταν. Μπορεί να με πείτε εύπιστο, μπορεί να με πείτε καλόβολο (tzia, ακούς;), γεγονός είναι ότι μας εντυπωσίασε η ευγένεια, η ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα του σέρβις. Ξέρω ή μπορώ να υποθέσω ότι οι εργαζόμενοι καθοδηγούνται ή εκπαιδεύονται κατάλληλα (να σου συστήνονται π. χ. με το όνομά τους), όμως θα ήθελα πράγματι να έχω τέτοια αντιμετώπιση σε όποιο χώρο μαζικής εστίασης επιλέξω.

Δεν ξέρω αν τα «μπράβο» πρέπει να πάνε στο διευθυντή ή στις κοπέλες επί της υποδοχής, σίγουρα όμως αξίζουν τέσσερις ντοματούλες σε όλα τα παιδιά που κινούνται ακούραστα κι αγόγγυστα στο χώρο, καθένα με συγκεκριμένη αποστολή (άλλος παίρνει την παραγγελία, άλλος φέρνει τα ποτά, άλλος τα πιάτα από την κουζίνα), πάντα με το χαμόγελο, και μάλιστα έχοντας να κουμαντάρουν δύσκολη πελατεία (καροτσάκια, παιδάκια, κακότροπους Ελληνάρες που δυστροπούν με το παραμικρό). Μιλάμε για πραγματικά δύσκολο και κοπιαστικό μεροκάματο.

Ο δεύτερος λόγος που συχνά προτιμούμε το συγκεκριμένο TGIF είναι βέβαια η θέση του. Πρώτο τραπέζι πίστα ή μάλλον θάλασσα. Ο Σαρωνικός στα καλύτερά του, όχι η βρωμιά του Μικρολίμανου. Ο εξωτερικός χώρος μεγάλος με πολλά μοναστηριακού τύπου τραπέζια και καναπέδες για μεγάλες παρέες, ο εσωτερικός πιο μαζεμένος και με κανονικού μεγέθους τραπεζοκαθίσματα.

Η κουζίνα του TGIF δεν πρόκειται να σας καταπλήξει, ούτε όμως και να σας απογοητεύσει. Διότι ναι μεν όλα τα φαγητά είναι γνωστά και αναμενόμενα, το ίδιο όμως ισχύει και για το ΔΙΑΣΗΜΟ ή το ΜΠΑΪΡΑΚΤΑΡΗ (και ο νοών νοείτω). Σημασία έχει ότι υπάρχει ποικιλία, χορταστικές μερίδες και σταθερή ποιότητα στα προσφερόμενα. Ακόμα και αυτοί που έχουν λόγους να σκέφτονται τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια εδώ θα βρουν κάτι κατάλληλο και αξιοπρεπές. Οι τιμές κυμαίνονται σε μέτρια προς υψηλά επίπεδα, στην ουσία όμως με ένα κύριο πιάτο και μια μπύρα (το συγκεκριμένο κατάστημα με κατέκτησε και λόγω του ότι διαθέτει την καταπληκτική ΝΗΣΟΣ Pilsner) λίγο κάτω ή πάνω από τα 20 ευρώ έχεις καθαρίσει.

Δεν έχω συνεπώς λόγο να σας αποτρέψω από μια επίσκεψη στο παραλιακό TGIF, ειδικά αν έχετε παιδιά μαζί σας. Φροντίστε οπωσδήποτε για κράτηση, διαφορετικά μπορεί να χρειαστεί να περιμένετε από 15 έως 45 λεπτά, οι κοπέλες στην υποδοχή είναι πάντα ακριβέστατες στην πρόβλεψή τους. Αν δεν σας εξυπηρετεί το τραμ και πάρετε το αυτοκίνητό σας, το πιθανότερο είναι να επιβαρυνθείτε με το έξοδο του υπαίθριου πάρκινγκ.

Κλασική κουζίνα - Μεταξουργείο - Πλ. Βάθης, Αθήνα
Ιουν
17
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Η ΜΠΕΜΠΑ βρίσκεται (σχεδόν) γωνία Κεραμεικού και Ακαδήμου, απέναντι τρόπον τινά από τις ΣΕΫΧΕΛΛΕΣ (που αποκτούν πια σοβαρό ανταγωνιστή), σε βολική τοποθεσία, τόσο για τους αμετανόητους ΙΧήδες, που θα βρουν εύκολα ή δύσκολα να παρκάρουν στα πέριξ (5,5 στα 10) όσο και για τους πιστούς χρήστες των ΜΜΜ, αφού μέχρι το σταθμό του Κεραμεικού δεν είναι ούτε δέκα λεπτά δρόμος.

Προσοχή! Μη μπερδέψετε τη ΜΠΕΜΠΑ, new entry στην περιοχή του Μεταξουργείου, με τη ΜΠΕΜΠΕΚΑ, παλιά πια καραβάνα στο Χαλάνδρι. Η οποία ΜΠΕΜΠΑ αποτελεί την μετεμψύχωση του SIXTIE’S DINNER, που παλιά βρισκόταν στη γωνία Μεγάλου Αλεξάνδρου και Πλαταιών και είχε αποσπάσει σωρεία επαινετικών κριτικών από φίλους του a4f. Η σεφ Πέτρα Αδρακτά διάλεξε κάτι αλλιώτικο για τη νέα της εγκατάσταση, ένα πραγματικά θεατρικό χώρο, αφού είναι ενσωματωμένος στο θέατρο της Άννας Βαγενά, που έχει όμως και τη δυνατότητα να βγάλει μερικά τραπεζάκια έξω. Άλλωστε ένας λόγος για τη μεταφορά σε τόσο κοντινή νέα θέση (ούτε 500 μέτρα απόσταση) είναι, όπως μου είπε ο ευγενέστατος σερβιτόρος ο οποίος πάει πακέτο με το μαγαζί, η έλλειψη έξω χώρου στο παλιό στέκι, γεγονός που δυσκόλευε τη λειτουργία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Σαφώς λοιπόν αυτό που εντυπωσιάζει ιδιαίτερα στη ΜΠΕΜΠΑ είναι η κεντρική μέσα αίθουσα. Ο χώρος σε κερδίζει με την πρώτη ματιά. Σε ορθογώνιο σχήμα, σχετικά ψηλοτάβανος με στενόμακρα παράθυρα (πρέπει να χαζέψετε με την ησυχία σας την χαρούμενη χρωματιστή διακόσμηση της οροφής, έργο Λουκιανού Κηλαηδόνη), μπορεί να φιλοξενήσει γύρω στα 40 άτομα. Ωραία ξύλινα τραπέζια, μια πανέμορφη ροτόντα με έξι καθίσματα στο κέντρο, το πιάνο του συνθέτη στη μια πλευρά του τοίχου, ο οποίος καλύπτεται γύρω γύρω με κουρτινάκι, ένα ωραίο μπαρ-κάβα στη στενή πλευρά στο βάθος, με ένα πάσο στο κέντρο του που επικοινωνεί με την κουζίνα, τοίχοι διακοσμημένοι με εξαιρετικό γούστο, ό, τι χρειάζεται για ένα after theater dinner.

Με αυτό το σαλόνι συνορεύει ένας ημιυπαίθριος χώρος με μια ωραία βρύση επενδεδυμένη με ασπρογάλαζα πλακάκια στο πλάι, ο οποίος προς το παρόν μένει ανεκμετάλλευτος (και θα χρειαζόταν ένα φρεσκάρισμα και καλύτερο φωτισμό), ενώ στο πίσω μέρος του στεγασμένου χώρου βρίσκονται η κουζίνα (διαστάσεων μινιόν) και οι τουαλέτες (καθαρές, αλλά επίσης λίγο στριμωγμένες). Τα τραπεζάκια έξω επί της οδού Ακαδήμου σχετικά λιγοστά, ευτυχώς όμως όχι κολλητά μεταξύ τους. Οφείλω να αναφέρω ότι η ΜΠΕΜΠΑ αριθμεί τέσσερις μόλις μήνες ζωής, οπότε πρέπει να της δοθεί, τουλάχιστον αναφορικά με τη διευθέτηση και αξιοποίηση του χώρου, μια εύλογη περίοδος χάριτος.

Η κουζίνα τέτοιες χάρες δε χρειάζεται. Η σεφ γνωρίζει την τέχνη της καλά και μένει πιστή στη ρότα που έχει χαράξει: ελαφρά πειραγμένη ελληνική κουζίνα. Ο κατάλογος – δύο σελίδες με σαλάτες, ορεκτικά, ζεστούς μεζέδες και κυρίως πιάτα και μια σελίδα με τα βασικά ποτά (υπάρχει χωριστή wine list, λίγες ετικέτες, όλες με ευχάριστα ήπια τιμολόγηση).

Η τετραμελής παρέα μας αποφάσισε να τα βάλει όλα στη μέση, για να μη μείνει κανείς παραπονεμένος. Ξεκινήσαμε λοιπόν με μια φρέσκια σαλάτα με φλοίδες κολοκυθιού, αβοκάντο και παρμεζάνα (εγγυημένη γεύση, κυκλοφορεί γενικά σε αρκετά μέρη), φάβα με κάππαρη και ντοματάκια (σωστή αλοιφή, δεν χρειάστηκε να της προσθέσουμε τίποτα), πατάτες διπλοτηγανιτές με σος μουστάρδας (πιάτο που κάνει τους μεγάλους να ξαναγίνονται παιδιά), τσίρο (= σκουμπρί καπνιστό, θεσπέσιο) με καπνιστή μελιτζάνα και ένα θεϊκό κυριολεκτικά λαχματζούν, με τον κιμά τραγανό και ανακατεμένο με φλοίδες από σουτζούκι, ο ορισμός του πικάντικου.

Συνεχίσαμε με συκώτι με θυμάρι και πουρέ και γλυκοκαυτερά χοιρινά μπριζολάκια (αρκετά κοντά στην ανεπανάληπτη εκτέλεση στη ΝΕΑ ΓΩΝΙΑ στη Θεσσαλονίκη). Υπήρχαν μερικά πιάτα ημέρας, απουσίαζαν δυστυχώς τα σιουφιχτά μακαρόνια (signature dish στο SIXTIE’S DINNER). Αν ξαναπήγαινα την επόμενη και μεθεπόμενη μέρα, δεν θα είχα πρόβλημα να συνθέσω ένα διαφορετικό κάθε φορά μενού. Το PONTIKI, που ξεφύτρωσε ξαφνικά μπροστά μας παρέα με την κολλητή της (στην εποχή του a4f, όπως λαταλάβατε, το ινκόγκνιτο έχει πάει περίπατο), νομίζω ότι κινήθηκε σε ψαρικά, θα διαβάσουμε στην κριτική της.

Το σέρβις όπως το θυμόμασταν από παλιά, ευγενικό και πρόσχαρο. Όλα τα πιάτα ήρθαν στη σωστή σειρά, ενώ ήπιαμε δύο μπύρες (ελληνική ΑΡΓΟΣ star, από τις καλύτερες) οι δύο πρώτοι περιμένοντας τους άλλους δύο και κατόπιν τσίπουρο οι άνδρες και λευκό χύμα οι κυρίες της παρέας. Το γλυκάκι στο τέλος, κάτι λευκό και κάτι σοκολατένιο με μια μπάλα παγωτό στη μέση, και το λιμοντσέλο για να καθαρίσει η γεύση ολοκλήρωσαν ένα απόλυτα ικανοποιητικό δείπνο.

Πληρώσαμε, με έκπτωση 10% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης, λίγο πάνω από 50 ευρώ. Όπως καταλαβαίνετε, με ούτε 15 ευρώ το άτομο για φαγητά και ποτά το vfm είναι από μόνο του κίνητρο να επισκεφθείς τη ΜΠΕΜΠΑ. Σας τη συνιστώ θερμά!

Μουσικά Μεζεδ/λεία - Περιστέρι, Αθήνα
Ιουν
15
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Είμαι σίγουρος/σίγουρη, δηλαδή για την ακρίβεια είμαστε σίγουροι ότι θα απορήσετε μ' αυτή την κριτική, της οποίας ο τρόπος υποβολής δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα, αν και ελπίζουμε να βρεθεί η κατάλληλη φόρμουλα να φτάσει στα μάτια σας, να αποτελέσει πηγή θυμηδίας και να διασκεδάσετε όσο κι εμείς, όταν, ευρισκόμενοι σε παιγνιώδη διάθεση, αποφασίσαμε να τη γράψουμε παρέα.
Ως tzia οφείλω να σημειώσω ότι παρέλαβα από το fratello μία άρτια ύφους, ήθους και ακρίβειας κριτική στην οποία, ευγενώς, μου επετράπη να προσθέσω τα δικά μου σχόλια, με την παρότρυνση to have fun και αυτό έπραξα ακριβώς. Αν και δεν πιστεύω ότι χρήζει διευκρίνησης θα δηλώσω, παρόλα αυτά, ότι τα δικά μου σχόλια αν κι όχι όλα, είναι αυτά εντός παρενθέσεων.

Fratello speaking: Σε ακτίνα 100 μέτρων γύρω από την πλατεία Μπουρναζίου, όπου χτυπά η γαστριμαργική καρδιά του Περιστερίου, βρίσκονται όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία καταστήματα-θηρία που ειδικεύονται στο κρέας: λίγο πριν την πλατεία το BASEGRILL, όπου συρρέει κόσμος απ’ όλο το λεκανοπέδιο και είναι συνεπώς εκτός συναγωνισμού (να πάμε και παρέα, έχω πολύ καιρό να το επισκεφθώ), ακριβώς πάνω στην πλατεία το ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ, με έμφαση στο delivery, που μας έχει μπερδέψει λίγο με τις κριτικές που συγκεντρώνει (ο νοών νοείτω), ( το πόσο εκτιμώ τη λεπτή ειρωνεία και το σαρκασμό δε λέγεται) και λίγο πιο πάνω από την πλατεία το ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ, που προβάλλει την ταυτότητα του μουσικού μεζεδοπωλείου με κέντρο βάρους στα κρεατικά (ο κατάλογος περιλαμβάνει όμως και κάποια θαλασσινά) (Ε, όχι και κάποια. Ο κατάλογος περιλαμβάνει το άπαν σύμπαν).

Εδώ λοιπόν, στο ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ, βρέθηκα καλεσμένος με μεγάλη παρέα ομοϊδεατών καλοφαγάδων από την ομάδα του “e-table – a4f” (ήμουν κι εγώ εκεί και θα πρέπει να σημειώσω ότι ήταν, από ό, τι φαίνεται, μία επιστημονικώς ιστορική βραδιά, κατά την οποία γίναμε μάρτυρες της απόδειξης στην πράξη της θεωρίας για τα παράλληλα σύμπαντα), Τετάρτη βράδυ, την ημέρα δηλαδή όπου ισχύει η προσφορά “10 euro allyoucaneat”(Αααχ, βλέπω ότι έχω αρχίσει να καταστρέφω κι εσένα όσον αφορά στη χρήση αγγλικών ιδιωματισμών). Μεσοβδόμαδα και το μαγαζί ήταν γεμάτο κατά τα τρία τέταρτα, γεγονός που όσο να ‘ναι κάτι λέει.

Εύκολη η προσέγγιση, εύκολο και το παρκάρισμα στους γύρω δρόμους (3 στα 10) (Δημόσιες ευχαριστίες στον συγγράφοντα για την προθυμία του να με μεταφέρει με ασφάλεια προς και από τον προορισμό μας. Και για το κόκκινο τσαντάκι που μου κράταγε. Και για ένα μήνυμα που έστειλε. I am a sucker for such gestures).

Τα ελάχιστα τραπέζια στον ανοιχτό χώρο στην πρόσοψη (όπου μπορεί να ανοίξει και ένα μέρος της τζαμαρίας, κήπος δεν υπάρχει) μαρτυρούν ότι το ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ είναι σαφώς προσανατολισμένο σε «στεγασμένες» καταστάσεις (Kι εγώ αποκόμισα την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα καθαρά χειμωνιάτικο μαγαζί), άλλωστε υπάρχει συνονόματο μαγαζί ιδίων συμφερόντων στην Αρτέμιδα (διάβαζε Λούτσα), το οποίο λειτουργεί προφανώς συμπληρωματικά.

Ο χώρος κυριαρχείται από σκούρο ξύλο στο πάτωμα και την επίπλωση, ξύλο και πέτρα στους ανοιχτόχρωμους τοίχους (Εμένα βαρύς μου έπεσε για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν είναι το στυλ μου, σε άλλους μπορεί να αρέσει). Στο βάθος οι ιδιαίτερα φροντισμένες τουαλέτες, στο κέντρο η κουζίνα, χωρίς οπτική επαφή με το κοινό, μπροστά από αυτήν ο χώρος για τους μουσικούς.

Ο φωτισμός μάλλον διακριτικός παρά ζωηρός (μέχρι και ρομαντικό θα τον χαρακτήριζα) ο εξαερισμός (δεν αντελήφθην αν υπάρχει διακριτός χώρος για τους καπνιστές, μάλλον όχι)(Ούτε κι εγώ κατάλαβα κάτι τέτοιο. Βγήκα νομοταγώς έξω για το τσιγάρο μου παρασύροντας, κατά την προσφιλή μου συνήθεια, τους φίλους που δεν καπνίζουν μεν, δέχονται αγόγγυστα να μου κάνουν παρέα δε), εξαιρετικά αποτελεσματικός και απολύτως αθόρυβος.

Μιλώντας βέβαια για θόρυβο πρέπει να παρατηρήσω ότι στο ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ επαναλαμβάνεται το ίδιο λάθος που κάνουν πολλοί χώροι εστίασης μετά μουσικής: Η ένταση της μουσικής μέσα από τα ηχεία είναι τόσο δυνατή που πρέπει κυριολεκτικά να βάλεις τις φωνές, αν θέλεις να σε ακούσει ο απέναντι καθήμενος (Ποιος απέναντι? Εδώ εγώ που, λόγω μυωπίας, έχω ανεπτυγμένη την αίσθηση της ακοής δεν άκουγα ούτε τα μισά από όσα μου έλεγες εσύ ή ο εξαιρετικά ενδιαφέρων τρώγων κύριος στα αριστερά μου, με αποτέλεσμα να σας ψιθυρίζω στο αυτί, γεγονός που θα μπορούσε, εύκολα, να παρεξηγηθεί). Δεν ξέρω αν ο στόχος είναι να ξεσηκώσει η μουσική τους θαμώνες, την ημέρα εκείνη όμως, ακόμα και στο tsiftelelitime (Εντάξει! Τώρα κατάλαβα τι ήθελες να πεις! Νόμιζα ότι ήταν Γερμανική έκφραση! ), δεν κουνήθηκε κανείς από την καρέκλα του. Ας το ξαναδούν οι αρμόδιοι, εμάς τουλάχιστο μας ενόχλησε (πολύ), διέλυσε τη συνοχή της παρέας.

Για την εξυπηρέτηση έχω μόνο επαίνους (Εγώ έχω και παρατηρήσεις). Έχοντας να αντιμετωπίσει μια εικοσάδα εκλεκτικών και έμπειρων καλοφαγάδων, ο επικεφαλής κατάφερε να βρει γρήγορα τρόπο συνεννόησης (δηλαδή από ένα σημείο και μετά έπαψε να ρωτάει και ανέλαβε ο ίδιος πρωτοβουλία), καθώς και να βρίσκει πάντα χώρο πάνω στο τραπέζι για κάθε καινούριο πιάτο που ερχόταν, και τα πιάτα κάθε άλλο παρά μικρά είναι, οι μερίδες ήταν όλες κανονικές προς γενναίες. Νερό (εμφιαλωμένο) και ποτά κάθε είδους, δηλαδή τσίπουρο, κρασί και μπύρες, δεν έλειψαν ούτε στιγμή. Ευχαριστούμε πολύ! (Ευχαριστίες κι από μένα, φυσικά, αλλά θα πρέπει να προσθέσω ότι το τραπέζι απεδείχθη τελικά ανεπαρκές για την ποσότητα των φαγητών που προσγειώθηκαν πάνω του, με αποτέλεσμα να αγχωθώ προσπαθώντας να μοιράσω γρήγορα το περιεχόμενο των πραγματικά γενναίων μερίδων, να τα λέμε κι αυτά, στα πιάτα των συνδαιτυμόνων μου.

Επίσης υπήρξε μία ατυχής στιγμή έξω, όπου σε κύριο, που είχε βγει να μας δει λίγο, ζητήθηκε, με μάλλον άκομψο τρόπο, να μετακινηθεί. Πταίσμα, forget it).
Ερχόμαστε, έτσι, στο θέμα που αποτελεί το επίκεντρο κάθε σωστής κριτικής: την κουζίνα. Όπως είπε κάποτε ο μεγάλος Αριστοτέλης «Φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δε η αλήθεια». Το απόφθεγμα αυτό έμελλε να βρει εκείνο το βράδυ υποχρεωτικά εφαρμογή. Μπορεί η καλόβολη (Όπως είπα, με έχουν χαρακτηρίσει με πολλά επίθετα, κάποια πολύ γλυκά, κάποια που δε μου επιτρέπεται να αναφέρω δημοσίως, καλόβολη όμως ποτέ) κυρία που καθόταν στα αριστερά μου να χαρακτήρισε το φαγητό γενικά «συμπαθές», όμως ο απέναντί μου θυμήθηκε το ανέκδοτο που τελειώνει με τη φράση «Αφού δεν έχεις φτερά, τι πουλούσες τσαμπουκά;» (Λόγω φασαρίας αυτό το ανέκδοτο δεν το άκουσα ποτέ. Μπορείτε να το επαναλάβετε παρακαλώ;).

Η αλήθεια βρίσκεται όπως πάντα στη μέση: Το φαγητό πάσχει ως προς την ποικιλία, (ευτυχώς) όχι ως προς την ποιότητα. Οι σαλάτες και οι αλοιφές π. χ. ήταν μια χαρά, το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στα κρεατικά. Οι συνταγές είναι πολύ απλές έως απλοϊκές, λίγο πολύ έχουν μια κοινή βάση (χοιρινό, κοτόπουλο κτλ. ) με διαφορετικό κάθε φορά toping, πάρα πολύ απλό και επίπεδο (Φτάνει πια η κρέμα γάλακτος και το τυρί). Πιο πολύ εκτίμησα τις τηγανιτές πατατούλες της γαρνιτούρας (και δεν ήσουν ο μόνος). Για να πούμε όμως και του στραβού το δίκαιο, μια κανονική παρέα, με τέσσερα π. χ. άτομα, μάλλον δε θα έκανε αυτή την παρατήρηση, φταίει το ότι ο κατάλογος είναι μακροσκελής (that’s an understatement, my friend), οπότε μοιραία προσγειώθηκαν πάρα πολλά πιάτα στο τραπέζι.

Ας μου επιτραπεί και εδώ η σύσταση: Αφαιρέστε τα μισά πιάτα, κρατήστε τα σιγουράκια φροντίζοντας να υπάρχει ικανοποιητική ποικιλία στο σύνολο, και όλοι θα είναι ευχαριστημένοι (Απ’ το στόμα μου το πήρες. Λιγότερα πιάτα, πιο ευφάνταστα, βρείτε την ταυτότητά σας, διότι η μακροχρόνια πορεία στον χώρο σάς δίνει αυτό το δικαίωμα).

Ο πελάτης, φεύγοντας, πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα πιάτο να θυμάται. Το επιδόρπιο, ραβανί ή σοκολατόπιτα με παγωτό, απλά μέτριο. Και επειδή οφείλω να δώσω μια ένδειξη για το επίπεδο των τιμών, το κάνω έχοντας μελετήσει τις τιμές στον κατάλογο: Υπολογίστε, υπό κανονικές συνθήκες, κοντά στα 20 € το κεφάλι – μετά μουσικής.

Tzia speaking: Ευχαριστώ πολύ το team του a4f - e-table για άλλη μία όμορφη βραδιά. Περιμένω έναν εκ των πρωτεργατών του εγχειρήματος για την υποσχεθείσα ξενάγηση στα άδυτα της υπηρεσίας στην οποία εργάζομαι. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράστηκα το τραπέζι. Χάρηκα πολύ που γνώρισα the new entrance on my left και ελπίζω να τα πούμε στο εγγύς μέλλον, μη ξεχνώντας ένα κορίτσι με το οποίο μπόρεσα να μιλήσω λίγο πιο πολύ αυτή τη φορά, ελπίζοντας ότι θα έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε πιο ήσυχα σύντομα.

Γελάω ακόμα με την παρανόηση για το nickname της. Ευχαριστώ επίσης τους ανθρώπους του ΑΡΧΟΝΤΙΚΟΥ για την προσπάθεια που κατέβαλαν. Χρειάζονται μόνο μερικές μικρές διορθωτικές κινήσεις και θα επιστρέψουμε, τουλάχιστον ο fratello κι εγώ, ενώ θα συσκεφθούμε για την περίληψη κι άλλων ατόμων στην έξοδό μας.

Fratello’s epilog: Είχε δεν είχε, η Tzia κατάφερε να με βγάλει από την οδό της αρετής και να συγγράψουμε από κοινού μία, όπως πρόσφατα χαρακτήρισε επιτυχώς ο φίλος Ballbreaker, κριτική-«σεντόνι». Ζητώ συγνώμη αν σας κουράσαμε, θα προσπαθήσουμε (δεν το υποσχόμαστε όμως) να μην ξανασυμβεί.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 15%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αχαρναί, Αθήνα
Ιουν
08
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Στον ΚΟΤΡΩΝΙΑ (με τον τόνο στη λήγουσα) βρεθήκαμε ένα απομεσήμερο Κυριακής μετά από μια ωραία βόλτα στις παρυφές της Πάρνηθας πάνω από τη Δεκέλεια, η οποία μας άνοιξε, όπως ήταν φυσικό, την όρεξη. Κατευθυνθήκαμε αρχικά στον ΕΛΑΤΟ, στην αρχή της Λεωφόρου Πάρνηθος, όπου όμως είδαμε πολύ κόσμο και φοβηθήκαμε ότι θα καθυστερήσουμε να φάμε.

Έτσι συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε τη λεωφόρο και μετά από καμιά 500ριά μέτρα είδαμε στη δεξιά πλευρά του δρόμου το ΚΤΗΜΑ ΚΟΤΡΩΝΙΑ (όπως είναι η επίσημη ονομασία), το οποίο είχα από καιρό στα υπόψη και είπαμε να του δώσουμε μια ευκαιρία.

Τις χασαποταβέρνες της περιοχής υποθέτω ότι τις ξέρετε. Ο ΚΟΤΡΩΝΙΑΣ είναι μια εξελιγμένη μορφή μιας τέτοιας χασαποταβέρνας, που μπορεί να φιλοξενήσει συνεστιάσεις γαμήλιες κτλ. των 300 – όπως υπολογίζω – ατόμων. Το καλό είναι ότι τόσο ο εσωτερικός όσο και ο εξωτερικός χώρος είναι χωρισμένοι σε μικρότερα τμήματα, με 10 έως 15 τραπέζια το καθένα (τα εσωτερικά με δικό του τζάκι το καθένα), αποφεύγεται έτσι η αίσθηση του αχανούς (και η αναπόφευκτη βαβούρα) των κλασσικών χώρων συνεστιάσεων.

Το δεύτερο καλό είναι ότι υπό κανονικές συνθήκες υπάρχει άφθονος χώρος για παρκάρισμα. Και, για να κλείσουμε καταρχήν με τα θετικά σημεία, το προσωπικό είναι όχι μόνο επαρκές, αλλά και προπονημένο να αντιμετωπίζει συνθήκες πολυκοσμίας.

Όλοι έκαναν τη δουλειά τους γρήγορα, με ευγένεια και χαμόγελο, αποτελεσματικά (δε χρειάστηκε να ζητήσουμε τίποτε, ακόμα και δεύτερα, κοφτερά μαχαίρια για τις μπριζόλες μας ήρθαν σαν κάτι αυτονόητο), κανένα παράπονο.

Ο χώρος μπορεί να μην αποπνέει πολυτέλεια, είναι όμως πραγματικά πολύ φροντισμένος, αρχίζοντας από τις πεντακάθαρες τουαλέτες, την κουζίνα που πραγματικά αστράφτει, τα καλοστρωμένα τραπέζια και τη σαφώς άνω του μέσου όρου art de la table. Ο χώρος της ψησταριάς, όπως συνηθίζεται, είναι σε χωριστό καμαράκι, χωρίς καπνούς και οσμές. Παρατήρησα επίσης ότι, επειδή ο έξω χώρος είναι κάτω από πεύκα και άλλα μεγάλα δέντρα, έχει τοποθετηθεί παντού λεπτό δίχτυ που αφήνει μεν το φως να περνά, συγκρατεί όμως ταυτόχρονα τις ενοχλητικές πευκοβελόνες, χωρίς να λυγίζει κάτω από το βάρος τους.

Η προσοχή στις λεπτομέρειες κερδίζει τη μάχη των εντυπώσεων.
Μιλώντας για εντυπώσεις, θα σας εντυπωσιάσει πραγματικά, πέραν από την ποιότητα του φαγητού, το μέγεθος των μερίδων, ειδικά σε συνδυασμό με τις πολύ λογικές τιμές. Χωρίς υπερβολή, όλες οι μερίδες ήταν, το λιγότερο, μιάμιση φορά μεγαλύτερες από το συνηθισμένο, εννοείται ότι φύγαμε με πακέτο για το σπίτι, όταν μάλιστα έκανα το σχετικό σχόλιο στο σερβιτόρο μας, η απάντησή του, χωρίς δεύτερη σκέψη ήταν: «’Ετσι πρέπει να είναι. »

Δοκιμάσαμε κοκορέτσι (9 €, μερακλίδικο και κυριολεκτικά της ώρας), μοσχαρίσιες μπριζόλες κόντρα (επίσης 9 €, κακώς ξεχάσαμε να τις ζητήσουμε medium, νούμερο 46, χωρίς κόκκαλο και χόνδρους, με το ζόρι καταφέραμε να τελειώσουμε τη μία από τις δύο), πατάτες χερίσιες ψιλοκομμένες και καλοτηγανισμένες, σαλάτα αγγουροντομάτα (μεγέθους χωριάτικης, θα την ήθελα όμως πιο δροσερή), τζατζίκι (το μόνο φάουλ, του εμπορίου και μέτριο) και πιπεριές τηγανιτές (εξαιρετικές, πέντε τεμάχια στη μερίδα). Μαζί με μια μπύρα (το εμφιαλωμένο νερό δεύτερο, μικρό φάουλ) ο λογαριασμός για δύο άτομα έφθασε, μαζί με το φιλοδώρημα, τα 50 ευρώ. Εξαιρετικό το επιδόρπιο, δύο τραγανά χωνάκια παγωτό, ότι χρειάζεται για το κλείσιμο ενός ωραίου γεύματος.

Εφόσον λοιπόν ο δρόμος σάς φέρει κατά Πάρνηθα μεριά και ο βουνίσιος αέρας σάς έχει ανοίξει την όρεξη, ο ΚΟΤΡΩΝΙΑΣ είναι μια πολύ καλή και τίμια λύση, δεν έχω λόγο να μη τον συστήσω.

Ιταλία - Χαλάνδρι, Αθήνα
Μαι
30
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Στο LA GRATELLA βρεθήκαμε μια Κυριακή μεσημέρι, καλεσμένοι παλιών, αγαπητών φίλων. Συνήθως, όταν ακούω «Χαλάνδρι», με πιάνει σύγκρυο αναλογιζόμενος το πού θα παρκάρω, αυτή τη φορά όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Το LA GRATELLA βρίσκεται σε ένα ήσυχο, απόμερο θα τολμούσα να πω σημείο του Χαλανδρίου, στην οδό 25ης Μαρτίου, το δρόμο που οδηγεί από την πολύβουη κεντρική πλατεία στην έξοδο στο φανάρι Παλαιολόγου – Εθνικής Αντιστάσεως.

Βαθμός δυσκολίας στη στάθμευση λοιπόν όχι πάνω από 5 στα 10, και το μαγαζί γωνιακό, πέφτεις κυριολεκτικά πάνω του. Η πινακίδα θα μπορούσε βέβαια να είναι πιο μεγάλη, πιο ευανάγνωστη, ίσως σε στιλ vintage (για να ταιριάζει με τη διακόσμηση του χώρου), υποθέτω όμως ότι πρόκειται για hommage στην αρχική εγκατάσταση του LA GRATELLA στο Ναύπλιο.

Εξωτερικός χώρος δεν υπάρχει, το καλοκαίρι σίγουρα θα ανοίγουν τα παράθυρα που βλέπουν προς το δρόμο. Την ημέρα της επίσκεψής μας, μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα, κατέγραψα πάντως ως ψεγάδι της διαρρύθμισης την απουσία κάποιου είδους περσίδων για την προστασία όσων κάθονται δίπλα στα παράθυρα, ο ήλιος ήταν πραγματικά ενοχλητικός, καθώς χτυπούσε ακριβώς στο πρόσωπο.

Κατά τ’ άλλα ως προς τη διαρρύθμιση και διακόσμηση το LA GRATELLA παίρνει άνετα τις τέσσερις ντομάτες. Κρατημένο γενικά σε στιλ vintage, εντυπωσιάζει χωρίς ευτυχώς να κουράζει, χάρη στην ποικιλία των μέσων.

Μπαίνοντας παρακάμπτετε την κουζίνα και ένα πάσο με ωραιότατη επένδυση με χρωματιστά πλακάκια, αφήνετε στα δεξιά ένα ψυγείο σε χρώμα λαχανί, θαυμάζετε ένα φωτιστικό με φυσητό γυαλί στο ίδιο χρώμα, προσπερνάτε μια βιτρίνα με μπουκάλια στα αριστερά, χαζεύετε τις συσκευασίες γίγας με ντοματοπολτό και τα συρμάτινα πλέγματα με εκατοντάδες φελλούς, για να καταλήξετε στην πιο δημοφιλή γωνιά του μαγαζιού, στη γωνία στο βάθος.

Ο χώρος δεν είναι τεράστιος, κυριαρχεί ξύλο και γυαλί, τα τραπέζια είναι μεν του ίδιου τύπου (ρουστίκ με κεντρικό πόδι), όμως σε διάφορα σχήματα (τετράγωνα, ορθογώνια και ροτόντες) με βολικά καθίσματα και σε λογική απόσταση μεταξύ τους. Οι τοίχοι, σε τόνους γκρι-μπεζ, υπάρχουν όμως και σημεία με γυμνό τούβλο, είναι διακοσμημένοι με γούστο, κυρίως με καδράκια και αφισέτες. Γενικά το μάτι σας ούτε θα κουραστεί ούτε θα βαρεθεί.

Επειδή όμως σ’ ένα ιταλικό εστιατόριο πηγαίνεις κυρίως για να φας, ας ρίξουμε μια ματιά στον κατάλογο. Ο οποίος είναι ανακουφιστικά μαζεμένος, αλλά και πλήρης (antipasti, pasta, πίτσα και κρέας, νομίζω και ψάρι), τραβώντας μάλιστα την προσοχή με αρκετά ασυνήθιστα πιάτα. Είναι πραγματικά σπάνιο πια να μπορείς να επιλέξεις σε ιταλικό εστιατόριο και πιάτα with a twist, πέρα από τα συνηθισμένα δηλαδή. Αυτό για μένα είναι λόγος επαρκής για να δώσω στο LA GRATELLA όχι ένα, αλλά δύο αστέρια (= αξίζει να κάνετε κάποια χιλιόμετρα για χάρη του), ειδικά αν είστε fan της ιταλικής κουζίνας. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι ίσως κανείς από τους 20κάτι χθεσινούς θαμώνες δεν παρήγγειλε πίτσα, σημάδι κατά την άποψή μου ότι στο LA GRATELLA δεν πηγαίνεις για την εύκολη λύση.

Από όσα δοκιμάσαμε μόνο η σαλάτα με το όνομα του εστιατορίου δεν θα μου μείνει στη μνήμη, νόστιμη και φρέσκια μεν, επίπεδη και χωρίς το κάτι αλλιώτικο δε. Οι παπαρδέλες με λουκάνικο (ξεψαχνισμένο, για να δέσει με τη σάλτσα), ντοματίνια και μανιτάρια, που πήρα εγώ, ήταν ωραίο και χορταστικό πιάτο, μολονότι η πρώτη εντύπωση ήταν πως πρόκειται για μικρή μερίδα, κάθε άλλο. Η γεμιστή pasta σε σχήμα καραμέλας με γέμιση φρέσκου τυριού επίσης εξαιρετική, αδικήθηκε όμως από την παρουσίασή της, καθώς η λευκή σάλτσα υπερκάλυψε την ποικιλία των χρωμάτων.

Τα paccheri με κοτόπουλο (= κοντόχοντρες πλατιές πένες) και το ψαρονέφρι με πατάτες Ελλάδος και Περού (! ) και διάφορες πρασινάδες συγκαταλέγονται στις μάλλον αναμενόμενες γεύσεις. Για επιδόρπιο μοιραστήκαμε ένα τιραμισού με συνοδεία λικέρ (έξοχο, ήπια τέσσερα σφηνάκια) και μια πανακότα με φρούτα του δάσους, πολύ καλά και τα δύο. Άριστα παρέλειψα να βάλω στο ψωμί, που έρχεται σαν μπαστουνάκια ψημένα στο φούρνο της πίτσας, πολύ σωστά αρτυμένα. Κρασί ρομπόλα Κεφαλλονιάς εμφιαλωμένη, το ίδιο και το νερό.

Ο λογαριασμός των φαγητών δεν ξεπέρασε τα 20 ευρώ ανά άτομο. Αν συνυπολογίσω το πραγματικά άψογο σέρβις από το αθόρυβο προσωπικό, τις εντυπωσιακά καθαρές τουαλέτες και την τήρηση του αντικαπνιστικού νόμου, νομίζω ότι και εδώ δικαιωματικά το LA GRATELLA παίρνει 4 ντομάτες. Δοκιμάστε το!

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 15%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Μοντέρνα κουζίνα - Π.Φάληρο, Αθήνα
Μαι
26
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
26-36

Κωνσταντίνου και Ελένης, Κυριακή μεσημέρι, και η οικογένεια έτοιμη για αναχώρηση προς το DRUID, αφού είχε προηγηθεί κράτηση μέσω e-table.

Ψάχνοντας στο a4f για την ακριβή διεύθυνση το μάτι μου πέφτει στις τελευταίες κριτικές του mavtasos (25/2/17, 4-4-3-4, 51 ψήφοι), της tzia (21/2/17, 2-2-3-2, 58 ψήφοι) και του VAGELIS (18/3/17, 4-4-3-3, 53 ψήφοι). «Έχει γούστο να ‘χει δίκαιο η tzia» σκέφθηκα έντρομος, καθώς – ως συνήθως – είχα πάρει πάνω μου το θέμα της επιλογής του χώρου όπου θα γιορτάζαμε τη γιορτή της Ελενίτσας μου. Η τελευταία μας επίσκεψη στο DRUID απείχε βλέπετε πάνω από ένα χρόνο.

Φθάνοντας στην οδό Αφροδίτης είδα τον έξω χώρο ήσυχο, πράσινο και ολάνθιστο, πιο όμορφο από κάθε άλλη φορά. Τα άνετα τραπέζια με τα τύπου φερ-φορζέ σκούρα καθίσματα με μαξιλαράκια τοποθετημένα σε λογική απόσταση μεταξύ τους. Άρχισα να ησυχάζω. Ο μέσα χώρος όπως τον ήξερα, δύο σχετικά μικρές αίθουσες, κουζίνα και (πεντακάθαρες) τουαλέτες, πιο σοβαρός στην επίπλωση με τα υπέροχα ασπρόμαυρα πλακάκια να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Το παρκάρισμα εκείνη την ώρα piece of cake, όπως θα ‘λεγε η tzia (2 στα 10). Το τραπέζι μας ήταν έτοιμο στρωμένο στη βεράντα, όπως είχα παρακαλέσει. Τουλάχιστο στο θέμα «περιβάλλον» δεν έχω λοιπόν λόγο να αλλάξω το 4άρι της κριτικής μου, που χρονολογείται από το 2014.

Μας υποδέχθηκε και εξυπηρέτησε καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας στο όμορφο αυτό εστιατόριο η ιδιοκτήτρια. Δεν είχε πολύ κόσμο, τρεις παρέες συνολικά, οπότε είχε εύκολη αποστολή, την οποία ωστόσο έφερε εις πέρας απόλυτα επαγγελματικά, δεν μας έκανε σε καμία στιγμή να νιώσουμε την απουσία της λεπτής ξανθής κοπελιάς που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε.

Ως εκ της θέσεώς της ήταν πιο ομιλητική, επεξηγηματική και διαφωτιστική. Μάθαμε λοιπόν πάνω στην κουβέντα ότι Ιούλιο και Αύγουστο ο δρυϊδης κάνει διακοπές και ότι δεν θέλει, και πολύ καλά κάνει, να κλείσει το χώρο της βεράντας ούτε με γυαλί ούτε με νάιλον. Εκτιμήσαμε ιδιαίτερα και το ότι, σε διαρκή συνεννόηση με τον σεφ στην κουζίνα, έκανε το παν για να μας ευχαριστήσει, τροποποιώντας κάποια πιάτα και εμπλουτίζοντας την παραγγελία μας. Και εδώ λοιπόν βαθμολογία 4.

Όσον αφορά τις επιδόσεις της κουζίνας, επιτρέψτε μου να παρεκκλίνω από τη συνήθως λακωνική αναφορά στο τι έφαγα σε κάθε μέρος που επισκέφθηκα, για να σας περιγράψω κάποια πιάτα που μας άρεσαν πολύ, μα πάρα πολύ.

Αρχίζοντας από την αγαπημένη μας τάρτα. Αυτή τη φορά δοκιμάσαμε την ελαφρότερη εκδοχή σε λεπτότερη, τραγανή βάση, με πράσο, καρότο, μαραθόριζα, φέτα και cheese cream. Για να μη μαλώσουμε, η καλή κυρία έφερε κατευθείαν δύο. Το άλλο ορεκτικό, επίσης πολύ νόστιμο, ήταν μανιτάρι portobello, ζουμερό (πράγμα δύσκολο, ακόμα και για ένα ογκώδη αμανίτη), γεμιστό με βότανα, τριμμένο κριθαροκούλουρο και γκρατιναρισμένο με καπνιστό τυρί.

Το πρώτο κύριο: χειροποίητα λινγκουίνι με σπανάκι, άνηθο, ψιλοκομμένη λιαστή ντομάτα και λεπτή κρέμα γάλακτος + παρμεζάνας, ένα από τα πιο γευστικά πιάτα pasta που έχω φάει ποτέ.

Προσοχή, δεν εμφανίζεται στον κατάλογο, ρωτήστε αν υπάρχει ή αν μπορεί να σας το ετοιμάσει ο σεφ! Το έτερον κύριο: μπαλοτίνα κοτόπουλο, ο εστί μεθερμηνευόμενο ρολό από κοτόπουλο (όχι στήθος) με γέμιση από κιμά κοτόπουλου, καροτάκι και μάραθο, συνοδευόμενο από χειροποίητο πουρέ και ένα πεντανόστιμο spring roll με την ίδια γέμιση.

Τέλος με το επιδόρπιο που επίσης δεν πρέπει να παραλείψετε: Αφρός (= αραιά μους, τόσο όσο να κρατά στη γλώσσα) σοκολάτας με κάποιο οινοπνευματώδες (κονιάκ;) πάνω σε στρώση από πίκλες φράουλας.

Τα υπόλοιπα που πήραμε (πικάνια ψημένη όντως medium και μύδια αχνιστά με σως μουστάρδας) ήταν απλώς πολύ καλά, το μόνο πιάτο που φάλτσαρε ήταν το αποδομημένο cheese cake, που το πρόδωσε η πολύ γλυκιά κρέμα που ανακατεύθηκε με το φρέσκο τυρί. Με χαρά λοιπόν επιβεβαίωσα τη σταθερά καλή πορεία του DRUID όσον αφορά την ποικιλία και εκτέλεση των συνταγών, 4 χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Ο λογαριασμός για τέσσερα άτομα με ένα μπουκάλι κρασί ΑΔΟΛΗ ΓΗΣ έφθασε τα 130 ευρώ, με την έκπτωση 20% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης έπεσε λίγο πάνω από τα 100.

Κέρασμα στην αρχή τα γνωστά χειροποίητα κριτσίνια με ντιπ γιαουρτιού και ένα σετάκι πατατοκεφτέδες, να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει. Ενδιάμεσα κεράστηκε, θυμίζω, η δεύτερη τάρτα. Θα μου επιτρέψετε, συνυπολογίζοντας περιβάλλον, περιποίηση και γεύσεις, να βάλω και στο vfm ένα 4 με όλη μου την καρδιά. Τzia, προφανώς έπεσες σε κακή μέρα, ευτυχώς για όλους τους άλλους. Την άλλη φορά θα πάρουμε τα έτερά μας ημίσεα (έτσι λέγεται, το κοίταξα στο λεξικό) και θα πάμε παρέα!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη fratello.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 30%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια