Loader

fratello

Κριτικές: 514
Μέλος από: Ιούλ 2008

Εμφάνιση:

21 Απρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Ίσως είναι ασυνήθιστο να γράφεις κριτική για το παιδί, πριν γνωρίσεις το γονιό του, θέλαμε όμως ένα ήσυχο μέρος για κυριακάτικη κουβέντα με φίλους, οπότε προτιμήσαμε την ΑΤΡΑΞΙΟΝ αντί για το ΔΥΟΣΜΟ, μολονότι ο τελευταίος φιγουράρει στις πρώτες θέσεις της κατάταξης. Δεν μπορώ να πω ότι το μετανιώσαμε, επιφυλάσσομαι πάντως να κάνω τη σύγκριση σε πρώτη ευκαιρία.

Η ΑΤΡΑΞΙΟΝ λοιπόν βρίσκεται σε μια ήσυχη άκρη της Δραπετσώνας, πάνω από το λιμάνι. Αν δεν ξέρετε την περιοχή, βάλτε καλύτερα μπρος την πλοήγηση, θα σας βγάλει ακριβώς εκεί που πρέπει να παρκάρετε (2,5 στα 10, μια και η περιοχή έχει μάλλον χαμηλή δόμηση). Η πρώτη εντύπωση θετική: Απεριόριστη θέα στην είσοδο του λιμανιού και απέναντι στην ακτή Μιαούλη. Με καλό καιρό φροντίστε, εφόσον δεν είστε μεγάλη παρέα, να καβατζώσετε ένα από τα τραπέζια της βεράντας ή, όπως εμείς, δίπλα στα μεγάλα παράθυρα του εσωτερικού χώρου. Τα τραπέζια είναι ευτυχώς μεγαλούτσικα και όχι στριμωγμένα, τα καθίσματα αναπαυτικά, ο χώρος μέσα και έξω πολύ καθαρός, αν και ακόμα σε φάση διαμόρφωσης, έχω την εντύπωση. Στην άλλη πλευρά του δρόμου βρίσκονται κουζίνα και τουαλέτες (επαρκώς καθαρές, απλά με ελαφρώς ολισθηρό δάπεδο).

Από την εξυπηρέτηση δεν είχαμε κανένα παράπονο. Όταν φθάσαμε κατά τη μία και μισή, είχε πολύ λίγους πελάτες, όταν σηκωθήκαμε όμως να φύγουμε τρεις ώρες αργότερα ήταν σχεδόν όλα τα τραπέζια κατειλημμένα, χωρίς να χαθεί η μπάλα.

Είναι σαφές ότι η ΑΤΡΑΞΙΟΝ έχει κάνει γκελ στον κόσμο, όχι μόνο λόγω προνομιακής θέσης, αλλά και λόγω αρκετά καλής κουζίνας και πολύ καλών τιμών. Με το που πήραμε θέση, ήρθε στο τραπέζι, μαζί με τους καταλόγους, κρύο νεράκι σε μπουκάλι γυάλινο (και ανανεώθηκε χωρίς να χρειαστεί να το ζητήσουμε), μας ρώτησαν αν θέλουμε ψωμί (πείτε ναι, είναι ολόφρεσκο σουσαμένιο! ), σε πέντε λεπτά είχαν πάρει παραγγελία, και τα εννέα συνολικά πιάτα που παραγγείλαμε προσγειώθηκαν με ρέγουλα στο τραπέζι μας, πρώτα τα κρύα, κατόπιν τα ζεστά, όπως τα ετοίμαζε η κουζίνα.

Εκτίμησα ιδιαίτερα την αυστηρή τήρηση της απαγόρευσης του καπνίσματος, δυστυχώς ακόμα όχι αυτονόητο σε χώρους που δηλώνουν «μεζετζίδικο», όπως η ΑΤΡΑΞΙΟΝ.
Ο κατάλογος σπαρτιάτικος, με την καλή έννοια του όρου, χωρισμένος σε αλοιφές, κρύους και ζεστούς μεζέδες, σαλάτες, κρεατικά και ψαρικά. Με την ίδια λογική και ο κατάλογος των ποτών. Προτιμήσαμε το χύμα ροζέ, δεν μας απογοήτευσε. Οι μερίδες απόλυτα ικανοποιητικές για το είδος του μαγαζιού.

Από τα φαγητά το μόνο που δεν θα ξανάπαιρνα είναι τα καραμανλίδικα πιτάκια, είχαν αδύνατη γέμιση και μάλλον άργησαν να μας τα φέρουν, οπότε μόνο τραγανά δεν ήταν. Το ίδιο συνέβη και με το βουνό πατάτες, τηγανισμένες με τη φλούδα τους, κρίμα γιατί ήταν πραγματικά νόστιμες. Πολύ καλός αντιθέτως ο καγιανάς με καβουρμά (τα υλικά έρχονται ήδη ανακατεμένα, αλλά αυτό δεν ενοχλεί), ακόμα καλύτερο (ίσως το καλύτερο όλων) το σαγανάκι με πιπερόμελο, που πρέπει όμως να φαγωθεί γρήγορα. Η τυροκαπνιστή δεν θα πάρει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, καθ’ ότι νόστιμη, αλλά χωρίς υπόνοια καπνίσματος.

Η μουτεμπέλ χλωμή και άνευρη, κάτω από τη βάση. Καλή από πάσης απόψεως η σαλάτα ατραξιόν, φρεσκοκομμένη και με ποικιλία υλικών, συνόδευσε μια χαρά τα κρεατικά μας, που ήταν σουβλάκι πανσέτα, σωστός αφρός, σωστά ψημένο, και γουρνοπούλα που ήταν απλό χοιρινό και απείχε έτη φωτός από τη γνωστή μεσσηνιακή σπεσιαλιτέ.

Σαφώς δεν μας ικανοποίησαν όλα όσα δοκιμάσαμε, όμως σε ένα μαγαζί σαν την ΑΤΡΑΞΙΟΝ που προσφέρεται για κάθε είδους και μεγέθους παρέα πας κυρίως για κρασάκι ή τσιπουράκι συνοδεία κάποιων μεζέδων. Πριν σας γλυκάνει η γλυκιά σοκολατομπουκιά του αποχαιρετισμού, θα σας γλυκάνει άλλωστε ο λογαριασμός. Τέσσερα άτομα φάγαμε και ήπιαμε με λίγο πάνω από 50 ευρώ. Συνολική αποτίμηση: Μια χαρά, η ΑΤΡΑΞΙΟΝ ταιριάζει γάντι στη Δραπετσώνα, εφόσον μένετε στις νότιες γειτονιές δεν έχετε λόγο να την παρακάμψετε.

07 Απρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Για να μακροημερεύσει ένα μαγαζί – κάθε είδους – στο Κολωνάκι, χρειάζεται κάτι περισσότερο από τύχη και καλό marketing. Το ΟΙΚΕΙΟ έχει προφανώς βρει τη σωστή συνταγή, γιατί όποτε το έχω επισκεφθεί, χειμώνα ή καλοκαίρι, καθημερινή ή σαββατοκύριακο, μεσημέρι ή βράδυ, είναι σχεδόν πάντα γεμάτο. Είναι όπως λέμε «σιγουράκι», δεν πρόκειται να σε απογοητεύσει ποτέ. Όπως ποτέ βέβαια δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το πόσο κοντά θα βρεις να παρκάρεις, εφόσον επιμείνεις να πας με το αυτοκίνητό σου (7 στα 10, μια και αρκετές φορές βοηθά η τύχη).

Το ΟΙΚΕΙΟ διαθέτει τα πλεονεκτήματα του γωνιακού μαγαζιού, έχει δηλαδή πρόσοψη σε δύο δρόμους (η διεύθυνση λέει Πλουτάρχου, η είσοδος όμως είναι από την Αλωπεκής) και τραβά αμέσως το μάτι, ειδικά το βράδυ, έτσι όπως είναι όμορφα φωτισμένο, εξωτερικά και εσωτερικά. Λευκές κουρτίνες και κουρτινάκια περιμετρικά δημιουργούν ένα έξυπνο φράκτη ιδιωτικότητας, όμως η είσοδος είναι μάλλον στενή. Το πρόβλημα της στενότητας του χώρου είναι συνηθισμένο σε τέτοια μέρη, που δηλώνουν «μπιστρό» εννοώντας εστιατοριάκι, και συνήθως σφίγγεις τα δόντια και το δέχεσαι. Ειδικά όμως το ΟΙΚΕΙΟ έχει πάει ένα βήμα παραπέρα:

Η εξαιρετικά πλούσια, καλαίσθητη διακόσμηση δημιουργεί με το που μπαίνεις στο μαγαζί ένα αίσθημα θαλπωρής και οικειότητας, πολλές παρέες που τρώνε μαζί. Από εκεί και πέρα αναλαμβάνουν οι έμπειροι άνθρωποι (λίγοι και καλοί, με προεξάρχουσα την ιδιοκτήτρια) που εξυπηρετούν το χώρο να τους τακτοποιήσουν όλους και να τους κάνουν να νιώσουν σαν στο σπίτι τους.

Το καλοκαίρι βγαίνουν και τραπεζάκια έξω, αρκετά άβολα λόγω του ότι η Πλουτάρχου είναι κατηφορική και σχετικά φασαριόζικη εξαιτίας της κίνησης δίποδων και τετράτροχων, δεν το συνιστώ. Περιμένετε να φθινοπωριάσει και προγραμματίστε τότε την επίσκεψή σας. Ειδικά την περίοδο των Χριστουγέννων, οπότε και η τελευταία μου επίσκεψη, με το χριστουγεννιάτικο δέντρο να κρέμεται ανάποδα από το ταβάνι, η ατμόσφαιρα στο ΟΙΚΕΙΟ είναι σχεδόν παραμυθένια.

Κυρίαρχα στοιχεία το ξύλο, τα ακάλυπτα τούβλα και τα φυσικά και αποξηραμένα φυτά. Γήινα χρώματα παντού, τίποτε λευκό, τίποτε χτυπητό. Τραπέζια σκούρα σε διάφορες διαστάσεις, από μικρό για ζευγαράκι έως ροτόντα για μεγαλύτερη παρέα, αναπαυτικά καθίσματα που αγκαλιάζουν τη μέση αλλά και καναπέδες με μαξιλάρια. Μεγάλη ποικιλία και στα φωτιστικά, από το κρεμαστό πολύφωτο στα φωτιστικά δαπέδου, τα κλασσικά μαύρα μεταλλικά σαν ανάποδα στραγγιστήρια και πολλά κεράκια παντού. Στην προέκταση της εισόδου τρέχει μια μπάρα με δυο, τρία ξύλινα στουλ, ενώ μια ξύλινη σκάλα δίπλα της οδηγεί σε ένα περιμετρικό πατάρι με θέα από ψηλά, πλην όμως ελαφρά κλειστοφοβικό. Τουαλέτες (καθαρές, ίσως έφθασε η ώρα για μια ανακαίνιση) στο υπόγειο.

Η μουσική αρκετά δυνατή και με κάπως ασυνήθιστη ποικιλία επιλογών, ένας αυστηρός κριτής θα χρησιμοποιούσε ίσως το χαρακτηρισμό «αχταρμάς» για το sui generis μείγμα ελληνικής, ξένης και τζαζ μουσικής που ακούγεται, ίσως πάλι αυτό το ανακάτεμα ήχων να είναι συνειδητή επιλογή, εμένα προσωπικά δεν με ενοχλεί.

Η κουζίνα κάνει καλά τη δουλειά της, υποστηρίζει με επιτυχία ένα κατάλογο με καμιά 30ριά σταθερές και σχεδόν άλλες τόσες καθημερινά εναλλασσόμενες επιλογές. Τα πιάτα δεν θα σας αφήσουν άφωνους με την παρουσίασή τους, θα σας ικανοποιήσουν όμως απόλυτα με τη γεύση τους και κυρίως θα σας χορτάσουν. Η σχέση ποιότητας-ποσότητας-τιμής είναι όντως εξαιρετική, δίκαια έχει οδηγήσει σε βράβευση.

Από τις σαλάτες ξεχωρίζει, πέρα από την κλασσική πράσινη με πορτοκάλι, εκείνη με φρέσκα μανιτάρια και baby σπανάκι και η πατατοσαλάτα με κουκουνάρι και ντρέσινγκ γιαουρτιού, όλες υπεραρκετές για τέσσερα άτομα. Από τα ορεκτικά ασυζητητί η στριφτή γιαουρτόπιτα, αλλά και οι τραγανοί χορτο- ή μάλλον κολοκυθοκεφτέδες, όπως και τα συμβατικά τηγανιτά κεφτεδάκια. Στα κύρια η σταθερή προτίμησή μου είναι τα μπιφτέκια γεμιστά με blue cheese που συνοδεύονται από ένα βουνό french fries. Καλά εκτελεσμένα και τα πιάτα με pasta, όπως και τα εντελώς μαμαδίστικα πιάτα ημέρας, π. χ. λαχανοντολμάδες και γεμιστά με ρύζι. Μικρή σχετικά επιλογή σε κρασιά και μπύρες, ενώ από τα επιδόρπια θα σας συστήσω, αν έχει μείνει χώρος στο στομάχι σας, το γλυκόξινο τσιζ-κέικ ή την κρέμα-μους με δαμάσκηνο.

Κόστος ανά άτομο για ένα πλήρες γεύμα χωρίς ποτά γύρω στα 20 ευρώ, δεδομένο που αρκεί για να τοποθετήσετε το ΟΙΚΕΙΟ στον κατάλογο των χώρων εστίασης για κάθε στιγμή και κάθε περίσταση. Το όμορφο περιβάλλον είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα.

25 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Ο ΗΠΕΙΡΩΤΗΣ είναι τυπικό δείγμα αυτού που χωρίς δεύτερη σκέψη χαρακτηρίζουμε από γαστρονομική άποψη «στανταράκι», δηλαδή ένα μαγαζί με περιποιημένο περιβάλλον, καλή κουζίνα, άψογη εξυπηρέτηση και καλές τιμές. Τι άλλο να ζητήσεις; Το 4 Χ 4 είναι δεδομένο πριν καν ξεκινήσω να γράφω την κριτική.

Τον ΗΠΕΙΡΩΤΗ θα τον βρείτε στην παραλιακή λεωφόρο του Πόρτο Ράφτη, μπορείτε συνεπώς να συνδυάσετε το εκεί γεύμα σας με έναν ωραίο περίπατο δίπλα στη θάλασσα. Η προσέγγιση είναι εύκολη, το παρκάρισμα υπόθεση μέσης δυσκολίας (4 στα 10) ανάλογα με τη μέρα και την ώρα.

Στο παραθαλάσσιο πεζοδρόμιο υπάρχουν καμιά δεκαριά τραπέζια, για τα οποία βέβαια σε ημέρες καλοκαιρίας γίνεται μάχη. Όμως και η κλειστή αίθουσα έχει τη χάρη της. Το μεγάλο της προσόν: Είναι υπερυψωμένη, έτσι αρκετά από τα εκεί τραπέζια έχουν θέα προς τη θάλασσα.

Γενικά ωραίο, πολιτισμένο περιβάλλον, σαφώς πιο πολύ ψαροεστιατόριο παρά ψαροταβέρνα. Το όνομα ακούγεται βέβαια κάπως ξεκούδουνο, είναι όμως εύκολο να το θυμάσαι. Μιλάμε άλλωστε για επιχείρηση με ιστορία δεκαετιών.

Θα σας υποδεχθεί το αφεντικό ή κάποιος από τους νεαρούς, σπίρτα σωστά, που τρέχουν το μαγαζί. Για το ΣΚ σάς συνιστώ να κάνετε οπωσδήποτε κράτηση. Τα τραπέζια είναι ευρύχωρα και τα καθίσματα αναπαυτικότατα, μόνο που για ευνόητους λόγους η πλάτη σας μάλλον θα εφάπτεται με την πλάτη μέλους της διπλανής παρέας. Λευκό τραπεζομάντηλο, καλής ποιότητας σερβίτσια, κατευθείαν με το υγρό μαντιλάκι για το τέλος του γεύματος.

Όλα όπως πρέπει, ευγενικά και γρήγορα, ειλικρινά δε έφθασα προς το τέλος της σχεδόν τρίωρης παραμονής μας στον ΗΠΕΙΡΩΤΗ να θαυμάζω αλλά και να συμπονώ ταυτόχρονα τους νεαρούς που ακατάπαυστα ανεβοκατέβαιναν τα σκαλιά προς το μαγαζί και την κουζίνα φορτωμένοι δίσκους.

Στον ΗΠΕΙΡΩΤΗ θα φάτε πάντα καλά, είτε επιλέξετε πολλούς ψαρομεζέδες και ψιλό ψαράκι στη μέση του τραπεζιού, είτε στραφείτε προς το λεγόμενο «χοντρό ψάρι» με μια σαλατούλα και κάτι λίγο για την αρχή. Το ιδεώδες είναι μια παρέα με τέσσερις ή παραπάνω συνδαιτυμόνες, οπότε μπορεί να γίνει ένας καλός συνδυασμός, σε χαμηλότερο μάλιστα κόστος.

Από τα πρώτα ξεχωρίζω τα πάντα σωστά (δηλαδή ελαφρώς al dente) βρασμένα χόρτα και τα εξαιρετικά κολοκυθάκια, κομμένα κυματιστά και τηγανισμένα σε μια τέλεια τεμπούρα. Δυστυχώς το τζατζίκι που τα συνοδεύει είναι απλό του εμπορίου, από ένα μαγαζί αυτού του επιπέδου περιμένω κάτι καλύτερο. Για τη συνέχεια έχω να σας συστήσω το φρέσκο καλαμάρι, ο μετρ θα σας πει αν είναι αρκετά μεγάλο για να μπει στα κάρβουνα ή είναι καλύτερο στο τηγάνι. Λουκούμι όπως και να ‘χει. Όσον αφορά τα ψάρια, θα ακούσετε τι υπάρχει και θα αποφασίσετε.

Δεν είναι ανάγκη να πάρετε πρώτο (και αναγκαστικά πιο ακριβό) ψάρι, εμείς συνήθως επιλέγουμε μεγάλο φρέσκο μπακαλιάρο. Έρχεται ψημένος σαν γούνα, δηλαδή ανοικτός στη μέση με το κόκκαλο να έχει αφαιρεθεί, χωρίς να έχει χάσει τους χυμούς του, συνοδευόμενος από εύγευστη, μάλλον light, σκορδαλιά. Εναλλακτικά φρέσκο κουτσομουράκι στο τηγάνι ή μεγάλο μπαρμπούνι στα κάρβουνα.

Καλό το χύμα λευκό κρασί τους, τιμιότατα κοστολογημένα και τα λίγα εμφιαλωμένα που περιέχει ο κατάλογος, φυσικά μαζί με (επίσης λίγες) μπύρες και αποστάγματα. Γενικά ο ΗΠΕΙΡΩΤΗΣ δεν θα σας εντυπωσιάσει με την ποικιλία αλλά με την ποιότητα. Ποικιλία υπάρχει ωστόσο στο κέρασμα του επίλογου με number one την καρυδόπιτα. Αν θέλετε κάτι ελαφρύ και ασυνήθιστο, ζητείστε μήλο ψητό.

Κατά την άποψή μου είναι περισσότερο βραστό, για να πάρει ωραίο ρουμπινί χρώμα, και κατόπιν περασμένο λίγο από το φούρνο. Νερό εμφιαλωμένο, ψωμί λευκό και φρέσκο, χωρίς κάτι συνοδευτικό. Ανά κεφαλή κόστος ανάλογα με το μέγεθος της παρέας και τη σύνθεση της παραγγελίας γύρω στα 20 με 30 το πολύ ευρώ.

Συνεπώς άξιες οι τέσσερις ντοματούλες παντού και δύο αστέρια στο σύστημα fratello, αξίζει δηλαδή, εφόσον βρίσκεστε στην ανατολική ακτή της Αττικής να κάνετε κάποια χιλιόμετρα παραπάνω για να επισκεφθείτε τον ΗΠΕΙΡΩΤΗ.

10 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Η επωνυμία STEAK PALACE BY GKIKAS έμπαζε, όπως επισημάνθηκε ήδη σε προηγούμενες κριτικές, από παντού, ίσως λοιπόν γι’ αυτό το λόγο άλλαξε και το μαγαζί ονομάζεται πια MOSES. Καθώς δεν το ήξερα, αιφνιδιάστηκα βλέποντας τη νέα ονομασία φάτσα κάρτα στον τιμοκατάλογο και θεωρώ ότι οι κατά τ’ άλλα εξυπηρετικότατες νεαρές σερβιτόρες θα έπρεπε να ενημερώνουν σχετικά τους πελάτες, δεν είναι άλλωστε τόσο ασυνήθιστο να αλλάζει το όνομα μιας επιχείρησης εστίασης. Κατά την πληρωμή ρώτησα αν έχει αλλάξει και η διεύθυνση, η απάντηση ήταν κατηγορηματικά «όχι», συνεπώς ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αν μου επιτραπεί πάντως να σχολιάσω πρώτος τη νέα ονομασία, τη βρίσκω ακόμα πιο άκυρη από την προηγούμενη, και το λέω αυτό χωρίς να έχω προηγούμενα με το Μωυσή και την Παλαιά Διαθήκη, απλά δεν βλέπω πού κολλάει το όνομα αυτού που οδήγησε τους ομοεθνείς του μέσα από την έρημο και έσκισε τη θάλασσα στα δύο με μια συνοικιακή ταβέρνα νέου τύπου.

Σάββατο βράδυ και το STEAK PALACE BY GΚΙKAS – MOSES είχε πληρότητα 2/3, και αυτό είναι κάτι που ομολογουμένως σε βάζει σε σκέψεις. Σίγουρα η θέση του είναι μετρίως ευνοϊκή, γιατί η νεοσύστατη (ας είναι καλά το μετρό) πιάτσα του Χολαργού διαθέτει άφθονα μαγαζιά εστίασης και διασκέδασης σε πυκνή παράταξη επί της Μεσογείων, έτσι ένα γωνιακό μαγαζί στον τρίτο ή τέταρτο παράλληλο δρόμο προς τη λεωφόρο πρέπει να παλέψει για να επιβιώσει.

Το πρόβλημα της στάθμευσης στο σημείο εκείνο θυμίζει συνθήκες Καλλιθέας (7,5 στα 10), με λίγη τύχη υπολογίστε 5 ως 10 λεπτά περπάτημα. Θα σας αποζημιώσει όμως η εμφάνιση του STEAK PALACE BY GΚΙKAS – MOSES, μεγάλα παράθυρα γύρω γύρω και χαμηλά δέντρα δημιουργούν, σε συνδυασμό με το γλυκό, ελαφρά ρομαντικό φωτισμό, ένα καθ’ όλα ελκυστικό σύνολο. Ο χώρος είναι στενόμακρος, με την κουζίνα και τις τουαλέτες στο βάθος, και μπορεί να φιλοξενήσει γύρω στα 60 άτομα. Παντού κυριαρχεί το ξύλο σε σπασμένο λευκό. Τραπέζια των δύο ή τεσσάρων με καρό τραπεζομάντιλο από κάτω και λευκό από πάνω, καρέκλες οι κλασσικές ψάθινες. Art de la table πάνω από το μέσο όρο, γενικά στήσιμο και εμφάνιση που προδιαθέτει θετικά.

Η υποδοχή κάτι περισσότερο από εγκάρδια, το τραπέζι που είχαμε κρατήσει μας περίμενε έτοιμο στρωμένο, νερό εμφιαλωμένο (κατόπιν ερωτήσεως) μαζί με τους καταλόγους, μπόλικος χρόνος για τη μελέτη τους και προθυμία για τυχόν διευκρινίσεις και επιθυμίες για αλλαγές στα συνοδευτικά. Το σέρβις παρέμεινε σε υψηλό επίπεδο μέχρι την ώρα της αποχώρησης, κρίμα που είμαι υποχρεωμένος να κόψω μια ντοματούλα λόγω της μη τήρησης του no smoking. Μαζί με το ψωμί ακούμπησε στο τραπέζι μια ραβιέρα με τέσσερις φετούλες αλειμμένες με πολτό ντομάτας και ψιλοκομμένο τυρί στην κορυφή, ενώ το λογαριασμό συνόδευσε ένα ποτηράκι με λικέρ μαστίχας για τον καθένα.

Ο κατάλογος απλός, σαφής και αρκούντως περιεκτικός. Χωρίζεται σε ομάδες ορεκτικών, σαλατών, φρέσκων ζυμαρικών, (πολλών) επιλογών σε κρεατικά και (λίγων) σε ψάρι. Κλείνει με τρία κλασσικά επιδόρπια, τα οποία δεν τιμήσαμε, γιατί τον τελευταίο καιρό είμαστε όλοι τσακωμένοι με τη ζάχαρη. Η σελίδα με τα ποτά επίσης λιτή, αλλά με σωστή αναλογία σε γνωστές και λιγότερο γνωστές μάρκες, π. χ. καλό χύμα λευκό κρασί, αλλά και μπύρα VOLKAN black.

Η φιλοσοφία της κουζίνας με ξεκάθαρες κατευθύνσεις. Χορταστικές μερίδες, όχι εξεζητημένες συνταγές, σωστές ως επί το πλείστον εκτελέσεις. Το κέντρο βάρους σαφώς πέφτει στα κρεατικά, ενδεικτικά αναφέρω κότσι αρνιού, ψαρονέφρι και πανσέτα, μπιφτέκι μοσχαρίσιο και βέβαια δυο τρία steak, με κορυφαίο από πλευράς μεγέθους και τιμής (αν θυμάμαι καλά 28 ευρώ για δύο άτομα) το tomahawk steak. Η τετραμελής παρέα μας παρήγγειλε αρχικά μια πρωτότυπη και καλοφτιαγμένη φρέσκια σαλάτα με αβοκάντο και καρδιές από μάραθο (όμως για 12 ευρώ πολύ ακριβή), κεφτέδες με λαχανικά (στην ουσία κολοκυθοκεφτέδες plus) τραγανούς και νόστιμους με μια ωραία συνοδευτική σως και μελιτζάνα ψητή, χωρίς ίχνος λάδι, με κάποιο λευκό μαλακό τυρί από πάνω. Κατόπιν οι δύο κύριοι πήραν ένα καλοψημένο μπιφτέκι σε γαρνιτούρα μια βραστή-ψητή πατάτα κομμένη στα δύο και λίγη σαλάτα κόλσλο. Η μία κυρία προτίμησε φρέσκα σιουφιχτά μακαρόνια με πέστο και κουκουνάρι και μάλλον ατύχησε, γιατί το πιάτο ήταν πολύ λιπαρό, ενώ η ετέρα πήρε ταλιάτα. Το κρέας ήταν καλά ψημένο, αλλά μάλλον ανάλατο.

Ο λογαριασμός ανήλθε στα 120 ευρώ για τέσσερα άτομα (φαγητό + ποτά + φιλοδώρημα), έτσι δεν μπορώ να δώσω πάνω από δύο ντομάτες στο vfm. Συνεπώς η ερώτηση αν συστήνω επίσκεψη στο STEAK PALACE BY GΚΙKAS – MOSES έχει μάλλον απαντηθεί από μόνη της.

02 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Όταν έπεσε η πρόταση να επισκεφθούμε το BOHEMIA (Για να μαθαίνετε: Η Βοημία είναι η μεγαλύτερη περιοχή της Τσεχίας με μεγαλύτερη πόλη την πρωτεύουσα της Τσεχίας Πράγα, βρίσκεται στα δυτικά και συνορεύει με τη Γερμανία και την Αυστρία, γεγονός που έχει - και γαστρονομικό - ενδιαφέρον), ένιωσα πως κάποιος ήθελε να με στείλει ταξίδι πίσω στο χρόνο. Ένα γρήγορο ξεφύλλισμα στο a4f επιβεβαίωσε το συναίσθημα αυτό:

Η χρονολογικά δεύτερη, με ημερομηνία 13/2/2009, κριτική για το BOHEMIA, φέρει την υπογραφή μου. Τότε είχαμε επισκεφθεί δυο τρεις φορές την καλοκαιρινή αυλή, καλή συνεπώς ευκαιρία να δω και το στεγασμένο κομμάτι της επιχείρησης. Όταν μάλιστα η παρέα είναι αγαπητοί γνωστοί από το a4f, δεν το συζητάς περαιτέρω. Δέκα η ώρα βράδυ Παρασκευής παρκάραμε χωρίς δυσκολία (2,5 στα 10) λίγο πιο πάνω από το μαγαζί, χαζέψαμε την κοκκινοπορτοκαλί πρόσοψη της μονοκατοικίας όπου στεγάζεται από το 1982 το μοναδικό αμιγώς βοημικό εστιατόριο της Αθήνας (ο συνομήλικός του SVEJK στο Νέο Κόσμο δηλώνει ότι υπηρετεί την τσεχοσλοβάκικη κουζίνα), σπρώξαμε την πόρτα και μπήκαμε.
Η πρώτη εικόνα και εντύπωση: Κεντρική Ευρώπη όσο γίνεται πιο αυθεντική, δηλαδή με ξύλο παντού, χωρίς φανφάρες και διάθεση εντυπωσιασμού. Σκούρα χρώματα στην επίπλωση, πιο ανοικτά στους τοίχους (όπου και κομμάτι με ακάλυπτο τούβλο), μάλλον διακριτικός φωτισμός. Η διακόσμηση ελαφρά μπερδευτική: πίνακες με βοημικά μοτίβα, καθρέφτες, πίνακες «μοντέρνας» τέχνης, ξύλινα στοιχεία, θυρεοί και διάφορα μικροαντικείμενα προσπαθούν το καλύτερο, δεν το καταφέρνουν πάντα, αλλά ούτε ενοχλούν. Ωραία ρουστίκ τραπέζια, σχετικά άνετα, έτοιμα να φιλοξενήσουν από ζευγάρια μέχρι μεγάλες παρέες. Κρίμα που τα ωραία - σαν πόστερ - χάρτινα τραπεζομάντιλα κρύβονται από τα πολλά πιάτα και σερβίτσια. Η art de la table απόλυτα ικανοποιητική και με προσοχή στην καθαριότητα.

Το BOHEMIA διαθέτει τρεις μεγάλους χώρους, δύο στο ισόγειο και ένα στον πρώτο όροφο, όπου οδηγεί μια ξύλινη σκάλα με κάστρα και λιοντάρια στον τοίχο. Η κουζίνα είναι κυριολεκτικά κρυμμένη στο τέλος μιας μικρής σήραγγας στη δεξιά αίθουσα, οι πεντακάθαρες τουαλέτες στο υπόγειο. Ο χώρος είναι καθαρά χειμωνιάτικος, ευτυχώς που υπάρχει η απέναντι πράσινη αυλή που λειτουργεί από το Μάιο μέχρι τέλη Οκτωβρίου, δοκιμασμένη, ήσυχη λύση.

Το προσωπικό που μας εξυπηρέτησε (δύο κύριοι, ίσως οι ιδιοκτήτες, και μία ξανθιά κοπελιά, Ναβρατίλοβα στο ωραίο όμως, που προσπάθησε να μάθει στο φίλο Γιάννη τα βασικά της γλώσσας της, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, φοβάμαι) ήταν άψογο. Μας άφησε χρόνο να αποφασίσουμε, διευκόλυνε κάποιες αλλαγές στις γαρνιτούρες που ζητήσαμε, ανανέωνε ταχύτατα τις καράφες της μπύρας που άδειαζαν σε χρόνο dt, χαμογελαστοί και ευγενικοί όλοι τους, κανένα παράπονο. Η μία ντομάτα αφαιρείται δυστυχώς υποχρεωτικά, διότι όχι μόνο επέτρεψαν αλλά και ενθάρρυναν το κάπνισμα στο τραπέζι, όταν είδαν την Παναγιώτα και το Γιώργο να επιστρέφουν από το τσιγαράκι που είχαν - αυτονόητα πια - πάει να καπνίσουν έξω. Λάθος τακτική!

Ο κατάλογος του BOHEMIA είναι μετά βεβαιότητος ο πιο μακροσκελής (32 σελίδες! ) του λεκανοπεδίου, κάτι που εμένα προσωπικά μου έκοψε τη διάθεση να τον μελετήσω σε βάθος. Διάλεξα στα γρήγορα το πιάτο μου και άφησα τα υπόλοιπα στους άλλους. Το μείγμα ελληνικών και τσέχικων ονομασιών (π. χ. σαλάτα γκουρμέ, κραλόβσκι σαλάτ, χρατσάνι, κηπουρού κ. ο. κ. ) δεν ενοχλεί, γιατί παντού υπάρχει αναλυτική εξήγηση περί τίνος πρόκειται (π. χ. πριρόντνι ρίζεκ = μπριζολάκια χοιρινά μαριναρισμένα στη σχάρα, σως μπάρμπεκιου με μαύρα βατόμουρα), θεωρώ όμως ότι το ένα τέταρτο των πιάτων θα μπορούσε να αποσυρθεί λόγω στενής ομοιότητας με κάποιο άλλο και άλλα τόσα θα έπρεπε να ανανεωθούν (το Τρελό Τυρί και το Ψωμί Του Διαβόλου πρέπει εν τω μεταξύ να τα έχουν δοκιμάσει 200 χιλιάδες κάτοικοι της Αθήνας, άσε που κάνουν και delivery, οπότε το νούμερο αυξάνει).

Το φαγητό δεν με ικανοποίησε. Πήρα κάτι απλό (ουγγαρέζικο γκούλας) που το μαγειρεύω ο ίδιος. Το κρέας (μοσχάρι) ήταν εντάξει, τα κνέντλικι (= ζυμαρικό στον ατμό) αποδεκτό, όμως η σάλτσα ήταν και άνοστη, καθόλου πικάντικη, ενώ το πιάτο διαφημίζεται ως πολύ καυτερό, και τσιγκούνικα σερβιρισμένη. Το πιάτο με χόρτασε, κανόνας υποχρεωτικός στην κεντροευρωπαϊκή κουζίνα, αλλά δεν με ευχαρίστησε. Από τα δε ορεκτικά μόνο η γλώσσα, που γεγονός είναι ότι σπάνια θα τη βρεις σε εστιατόριο, μου άφησε ευχάριστη ανάμνηση. Από μπύρες (σε κανάτες του 1 λίτρου) δοκιμάσαμε την Staropramen Lager (δεύτερη δημοφιλέστερη στη χώρα) και τη γνωστή, πρώτη στην κατάταξη Pilsner Urquell. Μαζί με το καλαθάκι του ψωμιού ήρθαν στην αρχή δύο ελαφρά ντιπάκια, αρκετά συμπαθητικά, ενώ για επιδόρπιο βάλαμε στη μέση μια σοκολατόπιτα (το μοναδικό ανεκτό), μια κρέπα με φρούτα του δάσους (απλά ανεκτή) και ένα στρούντελ με μήλα (απλά απαράδεκτο, ζεσταμένο στα μικροκύματα).

Ο λογαριασμός: 155 € για έξι άτομα, με έκπτωση 10% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης, κανονικά δηλαδή 173 €. Επειδή κάναμε μεγάλη κουβέντα στο τραπέζι για το πώς ορίζεται το value for money και ποιοι παράγοντες υπεισέρχονται (ποιότητα και ποσότητα φαγητού, γενική αίσθηση ικανοποίησης κτλ. ), θα βάλω, με εύρος 16-25 για φαγητό χωρίς ποτά, τρεις ντοματούλες. Τη μισή που χαρίζω θα την αφαιρέσω από τη γεύση, εκεί περίμενα, από ένα «ιστορικό» πια έθνικ εστιατόριο κάτι καλύτερο.

Τι κρίμα που δεν υπάρχει πια το παλιό RITTERBURG στην αρχή τη οδού Φορμίωνος, ήταν το μόνο μαγαζί που ένιωθες και έτρωγες σαν Κεντροευρωπαίος.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη fratello.

14 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Με την επίσκεψη στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ η τριλογία του Χαλανδρίου (ΠΑΛΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ, ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ, ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ) έγινε τετραλογία και, όπως ψυχανεμίζομαι, έχουμε δρόμο ακόμα, γιατί το Χαλάνδρι διαθέτει απίστευτη πυκνότητα, αλλά και ποιότητα, χώρων για φαγητό. Φίλε jim, από αυτή την άποψη σε ζηλεύω.
Η διεύθυνση στην οδό Ανδρέα Γκίνη μπορεί να μη σας λέει τίποτε, όμως δε θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να βρείτε την ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, γιατί το μαγαζί είναι μεν μικρό (για την ακρίβεια μινιόν) αλλά γωνιακό. Θα αφήσετε το αυτοκινητάκι σας κάπου στα πέριξ της οδού Κολοκοτρώνη, θα ανοίξετε το χάρτη του κινητού σας και σε δύο λεπτά θα έχετε φθάσει. Στα υπόψη ότι υπάρχει βολικό πάρκινγκ στην αρχή της Κώστα Βάρναλη, με ένα ταλιράκι ξεμπερδεύετε.

Όπως είπα, η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δεν είναι ολυμπιακών διαστάσεων, πιο πολύ μοιάζει με μεζεδοπωλείο που θα άνοιγαν η Χιονάτη και οι επτά νάνοι. Γύρω γύρω συρόμενη τζαμαρία, έξω λίγος χώρος για κάποια τραπέζια, στο δε μέσα χώρο μετρημένα έξι (! ) τραπέζια για 20+ το πολύ επισκέπτες. Δεν ξέρω με βάση ποιο business plan δημιουργήθηκε η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ, η φιλοσοφία του αφεντικού (που μοιάζει παρεμπιπτόντως απίστευτα με τον φίλτατο ΙΩΓΙΑΝΝΗ! ) μοιάζει να είναι «Μαγειρεύουμε καλά για λίγους και εκλεκτούς». Για την τετραμελή παρέα μας είχα προνοήσει για κράτηση μέρες πριν, ομολογώ μάλιστα ότι Σάββατο βράδυ θα περίμενα να αποπέμπεται κάθε τόσο ευγενικά στην είσοδο μια απογοητευμένη παρέα, πράγμα όμως που δεν συνέβη (ή δεν αντελήφθην, τέλος πάντων).
Για να ολοκληρώσουμε τα του χώρου, μπαίνοντας βλέπεις στο βάθος, δηλαδή σε απόσταση τριών μέτρων, μια ψηλή στενόμακρη μπάρα πίσω από την οποία κατοικοεδρεύει το αφεντικό σε ρόλο συνδετικού κρίκου μεταξύ του ενός και μοναδικού σερβιτόρου και της κουζίνας, η οποία βρίσκεται ακριβώς πίσω του. Διακόσμηση υποτυπώδης, τραπέζια και καθίσματα τα γνωστά της ελληνικής ταβέρνας.

Οι δυόμιση ντοματούλες στρογγυλοποιούνται αναγκαστικά προς τα κάτω λόγω του ότι επιτρέπεται ελεύθερα το κάπνισμα (προς τιμήν του e-table το ότι με ενημέρωσε σχετικά με μήνυμα). Αν μάλιστα έπρεπε να συνεκτιμήσω και το μουσικό αχταρμά που μας συνόδευσε καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας, άσε καλύτερα.

Αντίθετα με το περιβάλλον η εξυπηρέτηση παίρνει με το σπαθί της τέσσερις στις τέσσερις ντομάτες. Ο νεαρός που εξ όσων έχω καταλάβει ανήκει στην επίπλωση του μαγαζιού εκτελεί τα καθήκοντά του σωστά, ευγενικά, με χαμόγελο και χιούμορ. Δε νιώσαμε ούτε στιγμή παραμελημένοι ή ξεχασμένοι στον «αχανή» χώρο.

Το σημαντικότερο όλων η κουζίνα. Θα συμφωνήσω με το ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑΚΙ ότι τα δέκα σχεδόν θαλασσινά πιάτα δεν προσθέτουν ουσιαστικά τίποτε. Το βαρύ πυροβολικό της ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΠΙΠΕΡΙΑΣ είναι τα ζεστά και κρύα ορεκτικά και οι κρεατομεζέδες. Αν μου επιτρέπεται να δώσω μια συμβουλή: Μία δύο ακόμα σαλάτες με περισσότερη φαντασία, δύο τρεις θαλασσινοί μεζέδες και ίσως κάτι μαγειρευτό θα δημιουργούσαν ένα πολύ ικανοποιητικό συνδυασμό.

Στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ δοκιμάσαμε ορισμένα εξαιρετικά πιάτα. Αρχίζοντας από τις τυροκροκέτες (όσο αλμυρές χρειάζεται και τραγανές, θα τους ταίριαζε λίγο τσάτνεϊ συνοδευτικό), την ψητή μελιτζάνα με κύβους ντομάτας και φέτας (πραγματικό γλύκισμα, λίγο μικρή απλώς η μερίδα), το φανταστικό, χωρίς υπερβολή, λουκάνικο Φλωρίνης (πρόσφατα έγραψα τα καλύτερα για το λουκάνικο στην ΚΙΒΩΤΟ, αυτό όμως στην ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ κέρδισε καθαρά τη μονομαχία), και καταλήγοντας στα υπέροχα ευωδιαστά μπιφτεκάκια (όμως, παιδιά, ακούστε τον Σαλονικιό: σουτζουκάκια Θεσσαλονίκης, από τα καλύτερα μάλιστα του είδους, σερβίρετε παρέα με λίγο μπούκοβο, όχι μπιφτεκάκια) και την τηγανιά του τρελού με τρία διαφορετικά είδη κρέατος (εδώ η σάλτσα εκλιπαρεί για προσθήκη μαρουβά ή τσίπουρου). Τιμητική αναφορά, προσωπικά από μένα, για την τούρμπο τυροκαυτερή, πιο καυτερή και χειροποίητη δε γίνεται, ήμουν δυστυχώς ο μόνος που την ευχαριστήθηκε. Βραβείο, τέλος, και στο επιδόρπιο: κορμός σοκολάτας, το επονομαζόμενο «σαλάμι», και ένα χαλβαδοειδές παρασκεύασμα με άρωμα εσπεριδοειδούς. Γλυκόπιοτο το χύμα λευκό που προτιμήσαμε.

Ο λογαριασμός χωρίς ποτά και με την έκπτωση του 10% λόγω ηλεκτρονικής κράτησης, ήταν 65 ευρώπουλα για τέσσερα άτομα, που αποχώρησαν ιδιαίτερα ευχαριστημένα από φαγητό και εξυπηρέτηση. Για το περιβάλλον τα είπαμε, ούτε ελκυστικό ούτε αποτρεπτικό. Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ είναι ιδανικός χώρος συνεύρεσης με φιλαράκια και τσιμπολόγημα μέχρι τελικής πτώσεως, συνεπώς κανονίστε τα δέοντα.

02 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Ο φίλτατος Τρώγων δημοσίευσε πριν ενάμιση περίπου χρόνο μια – ως συνήθως – πνευματώδη, αλλά και αντικειμενική κριτική για το μοναδικό κατά την ταπεινή μου άποψη μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας που μοιάζει από μακριά με ψαροταβέρνα και είναι και από κοντά ψαροταβέρνα: την ΤΡΑΤΑ, η οποία, ειρήσθω ένα παρόδω, ουδεμία σχέση έχει με την ΤΡΑΤΑ της πλατείας Καισαριανής.

Στην ΤΡΑΤΑ ίσως πας την πρώτη φορά στο άσχετο, από την επόμενη, ή μάλλον τις επόμενες φορές θα το έχεις κάνει στέκι, ιδίως αν κινείσαι επαγγελματικά συχνά στον άξονα της Θεμιστοκλέους. Μοιάζει με τον ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗ της Φειδίου, συγκεντρώνει όμως (παρακαλώ να μην παρεξηγηθώ! ) πιο σοβαρό και σαφώς πιο προχωρημένο ηλικιακά κόσμο. Σαφώς βοηθά πολύ το γεγονός ότι το μαγαζί είναι γωνιακό (Θεμιστοκλέους και Νικηταρά, μεταξύ Πανεπιστημίου και Ακαδημίας), με τα τραπέζια περίπου ισοκατανεμημένα στη μέσα σάλα και τον χώρο στο πεζοδρόμιο. Όποια εποχή, όποια μέρα κι όποια ώρα και να πας, κάποιο από τα αφεντικά θα σε υποδεχτεί και θα φροντίσει να σε βολέψει όσο γίνεται καλύτερα. Στα υπόψη ότι μπορείτε να κάνετε κράτηση μέσω e-table. Θέμα παρκαρίσματος ουσιαστικά δεν τίθεται, πάντως τις βραδινές ώρες άνετα θα βρείτε χώρο για το τουτού σας.

Η ΤΡΑΤΑ κινείται σε αποχρώσεις κυανόλευκες, έχει πολύ ωραία τραπέζια, όχι τραπεζάκια για χαρτορίχτρες, και τις κλασικές ψάθινες καρέκλες with a twist όμως: κάθε καρέκλα έχει γραμμένο στη ράχη της το όνομα ενός ελληνικού νησιού, τολμώ μάλιστα να πω ότι έχω την αίσθηση ότι κανένα όνομα δεν επαναλαμβάνεται, η όμορφη νησιωτική μας χώρα θα μπορούσε άλλωστε άνετα να δώσει διαφορετικό όνομα σε τουλάχιστο 300 καθίσματα. Πολύ σωστός φωτισμός (θα έχετε αντιληφθεί ότι το σημείο αυτό πάντα το προσέχω ως προς τη γενική αίσθηση, και λιγότερο αν χρησιμοποιούνται ασυνήθιστα υλικά), στο σημείο όπου βρίσκεται η ΤΡΑΤΑ το βράδυ λειτουργεί σαν φάρος.

Η εξυπηρέτηση με μια λέξη: επαγγελματική. Την τελευταία φορά που πήγαμε με τη γυναίκα μου και μια φίλη από τη Νυρεμβέργη, άκουσε ο μετρ προφανώς να μιλάμε γερμανικά και έσπευσε να αλλάξει τον ένα κατάλογο από ελληνικό σε αγγλικό, απολογούμενος μάλιστα που δεν έχει κατάλογο στη γλώσσα της. Άμεσο στρώσιμο του τραπεζιού, νερό κρύο σε μπουκάλι, άνεση χρόνου να αποφασίσουμε τι θα παραγγείλουμε, και στη συνέχεια όλα τα πιάτα όπως έβγαιναν από την κουζίνα.

Πρώτα προσγειώθηκαν στο τραπέζι η φάβα (με κάπαρη και φρέσκο κρεμμυδάκι, που προσωπικά βρίσκω ότι ταιριάζει περισσότερο από το ξερό, γιατί δε βαραίνει τη γεύση) και το σταμναγκάθι (βρασμένο al dente, με λίγο λεμονάκι κι αλατάκι από πάνω ήρθε κι έδεσε), κατόπιν ένα πλοκάμι λεπτοκομμένο (μαλακό και νόστιμο, εξαιρετικά φροντισμένο και παρουσιασμένο με λαδολέμονο και ρίγανη), καλαμαράκια (γενναία μερίδα, με ωραία κρούστα, σωστός αφρός) και τέλος η γκουρμεδιά που δεν παραλείπω ποτέ να παραγγείλω: κριθαρότο με σουπιά μαγειρεμένο με το μελάνι της και φλοίδες από γραβιέρα, οπτικά ενδιαφέρον κοντράστ μαύρου με λευκό, γευστικά, μερίδα αρκετή για τέσσερα άτομα). Δεν έχω πάρει ποτέ χοντρό ψάρι, γιατί στην ΤΡΑΤΑ πηγαίνεις κατά κανόνα για θαλασσινά και ψαρομεζέδες, συνεπώς αυτά που ξέρω και μπορώ ανενδοίαστα να σας συστήσω ακόμα είναι το συμιακό γαριδάκι (εντάξει: τύπου συμιακού, αλλά με 6 € έρχεται ένα βουνό τραγανοτηγανισμένες γαριδούλες που τρώγονται σαν πασατέμπος), η ταραμοσαλάτα, η αχινοσαλάτα (εφόσον έχετε πληρωθεί την προηγούμενη μέρα καθότι 13+ €) και τα όστρακα (όταν υπάρχουν). Για όσους ενδιαφέρονται και να χορτάσουν υπάρχουν οι γνωστές θαλασσινές μακαρονάδες. Πολύ καλή συνοδεία η σαλάτα με ντακάκια, ντοματίνια και λοιπά συμπαρομαρτούντα. Γενικά δεν θυμάμαι πιάτο που να έχω κάνει προσημείωση να μην το ξαναδοκιμάσω.

Όσον αφορά τα ποτά, μόνο στις μπίρες τα χαλάμε λίγο, υπάρχουν απλά οι γνωστές του εμπορίου. Προσωπικά προτιμώ το χύμα τσίπουρο Τυρνάβου (προσοχή: περιέχει γλυκάνισο! ). Το ψωμί (λευκό, άριστης ποιότητας) έρχεται φρυγανισμένο σε καλαθάκι, με λαδάκι, αλατάκι και ριγανίτσα (το ‘χω ρίξει στα υποκοριστικούλια σήμερα), ενώ και το επιδόρπιο είναι του τύπου που περιμένεις να δεις να έρχεται με το σήκωμα του τραπεζιού: χαλβάς σιμιγδαλένιος με σταφίδες, με όση υγρασία χρειάζεται, από τους καλύτερους που έχετε φάει.

Ο λογαριασμός δύσκολα θα σκαρφαλώσει πάνω από 15 ευρώ το άτομο. Απόδειξη κανονικά και πληρωμή με κάρτα με το μηχάνημα να έρχεται στο τραπέζι. (Ναι, είμαι ένας γεροπαράξενος, όμως με δαιμονίζει να με στήνουν μπροστά στο ταμείο σαν να είμαι οφειλέτης του ΙΚΑ. ) Γενικά η ΤΡΑΤΑ είναι ένας χώρος χωρίς χτυπητό ψεγάδι, αν σας φέρει ο δρόμος, με όποια παρέα κι αν είστε, δοκιμάστε τη!

24 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το ότι έχουν περάσει οκτώ χρόνια από την πρώτη κριτική μου για τα ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΔΑΜΙΓΟΥ δεν σημαίνει και πολλά πράγματα, δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργεί – κατά τα θρυλούμενα – ως κρασοπωλείο από το 1865 και ως ταβέρνα – κατά δήλωση της συμπαθέστατης νυν ιδιοκτήτριας τέταρτης γενιάς – από το 1920. Παλαιότερα, όταν κυκλοφορούσα περισσότερο στο κέντρο, πήγαινα πιο συχνά, χθες ακολούθησα αυθόρμητα μια έμπνευση της γυναικούλας μου και μετά από μια ωραία μεγάλη βόλτα γύρω από την Ακρόπολη κατεβήκαμε τα λίγα σκαλιά και βρεθήκαμε μεμιάς δεκάδες χρόνια πίσω. Ο χώρος δεν έχει αλλάξει καθόλου, μου φάνηκε μάλιστα πιο καθαρός και φροντισμένος. Θα τολμούσα να τον συγκρίνω με τα ΚΑΝΑΡΙΑ στο Μοσχάτο.

Κυριακή μεσημέρι και το μαγαζί ήταν γεμάτο, στην είσοδο επί της οδού Κυδαθηναίων ο μετρ έστελνε τις παρέες κάτω μόνο εφόσον υπήρχε διαθέσιμο τραπέζι. Σήμα κατατεθέν στο κέντρο του πρώτου χώρου, που φιλοξενεί και την κουζίνα (απομονωμένη με τζάμι και με καλό εξαερισμό), μια παράξενη κολώνα, πέτρινη με μαρμάρινο κιονόκρανο, που ακουμπά στο τεράστιο δοκάρι που διατρέχει την οροφή και στηρίζει με τη σειρά του μια σειρά από μικρότερα δοκάρια. Το ταβάνι λευκό, οι τοίχοι στο πρασινωπό, τραπέζια γερά ξύλινα και καλές ψάθινες καρέκλες, όπως θα θυμάστε από παλιές ελληνικές ταινίες.

Οι τοίχοι διακοσμημένοι με παλιές φωτογραφίες, διπλώματα, κιθαρίτσες, κουμπούρια και καριοφύλια. Τα πάντα πεντακάθαρα, όπως και οι τουαλέτες, παρά την πολυκοσμία. Μολονότι πρόκειται μάλιστα για ημιυπόγειο, δεν δημιουργείται αίσθημα κλεισούρας, πόσο μάλλον ασφυξίας, οφείλω όμως να παρατηρήσω ότι τα τραπέζια είναι τοποθετημένα πάρα πολύ στριμωχτά μεταξύ τους. Υπάρχουν δύο ακόμα χώροι, ένας μικρότερος στο βάθος, όπου και τα βαρέλια με το κρασί που καταναλώνεται άφθονο, και ένας μεγαλύτερος στα αριστερά, όπου επιτρέπεται, πολύ κακώς βέβαια, το κάπνισμα.

Η πελατεία σχεδόν αμιγώς ελληνική, ζευγάρια, οικογένειες με παιδιά, μεγάλες παρέες μεγάλης ηλικίας, τουρίστες δεν έγιναν αντιληπτοί. Ήταν όμως μεσημέρι, οπότε οι εκπρόσωποι άλλων φυλών πλην της δικής μας μάλλον θα βολτάρανε στην παλιά πόλη ή θα ανεβοκατέβαιναν στον ιερό βράχο, κρατώντας την επίσκεψη στην υπόγεια την ταβέρνα για το βράδυ. Ο κατάλογος πάντως έχει διευρυνθεί, κυρίως στο κομμάτι των ορεκτικών, ενώ έχουν προστεθεί και κάποια ψητά κρεατικά, που δεν τα θυμάμαι από παλιά.
Σε μια ταβέρνα που ονομάζεται ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΔΑΜΙΓΟΥ το must order είναι βέβαια ο μπακαλιάρος.

Το ψάρι έρχεται φρέσκο (συντηρημένο σε αλάτι, όχι όμως παστό) από τη Νορβηγία και τηγανίζεται σε αρκετά παχύ κουρκούτι. Η μερίδα χορταστική, γεύση πολύ καλή, όσο αλμυρή χρειάζεται, η συνοδευτική όμως σκορδαλιά μού φάνηκε πολύ ήπια, το σκόρδο δεν ακουγόταν καθόλου. Από εκεί και πέρα, η σαντορινιά καταγωγή των ιδιοκτητών μπορεί (καλώς) να σας παρακινήσει να δοκιμάσετε τη φάβα του καταστήματος, τοι ίδιο καλή είναι όμως και η ταραμοσαλάτα, όπως και ο μαριναρισμένος, πικάντικος λόγω μπούκοβου, γαύρος. Υπάρχουν και άλλες νοστιμιές, αν είστε μεγάλη παρέα ρωτήστε το σερβιτόρο τι υπάρχει εκτός καταλόγου. Αν συνοδεύεστε από πιτσιρίκια, μια μερίδα πατατούλες τηγανιτές είναι απαραίτητες. Από σαλάτες να προτιμήσετε χόρτα ή παντζάρια, όσο για κρασί δεν έχετε λόγο να αποκλίνετε από το χύμα λευκό από τα Μεσόγεια που είναι επίσης σήμα κατατεθέν του μαγαζιού.

Το σέρβις αναγκαστικά φορτώνεται την αδυναμία της κουζίνας να τα βγάλει εγκαίρως πέρα με τις παραγγελίες τριών γεμάτων αιθουσών. Κατά τ’ άλλα ουδέν παράπονο. Μας ρώτησαν αν θέλουμε νερό εμφιαλωμένο ή σε κανάτα, αν θέλουμε ψωμί, μας έφεραν χαλβαδάκι στο τέλος, το λογαριασμό όπως πρέπει και δυνατότητα πληρωμής με κάρτα.
Ο λογαριασμός για ένα πλήρες γεύμα ήταν 33 ευρώ. Περιττό να πω ότι μια επίσκεψη στα ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΔΑΜΙΓΟΥ επιβάλλεται, ευκαιρίας δοθείσης, για όποιον ενδιαφέρεται να βιώσει μια αυθεντική εμπειρία από τα παλιά.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη fratello.

14 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Με την επίσκεψή μου στη ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ συμπλήρωσα, έχοντας γνωρίσει ήδη το ΠΑΛΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ και το ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΗΠΟ, μια τριάδα ισάξιων αξιόλογων χώρων εστίασης στο Χαλάνδρι, τρία μέρη με εσωτερικό χώρο χωρισμένο σε δωμάτια και άνετο κήπο ή αυλή, πείτε το όπως θέλετε, και – κυρίως – καλό φαγητό, καλή εξυπηρέτηση και σωστές τιμές.

Αυτές οι γενικές ομοιότητες δε σημαίνουν βέβαια ότι παντού είναι τα πάντα ίδια (άσε που είμαι σίγουρος, και ο φίλος jim πιστεύω πως θα μου δώσει δίκαιο, ότι the great city of Halandri διαθέτει αρκετά ακόμα μαγαζιά του ίδιου τύπου), οι λεπτές διαφορές είναι αυτές που θα σας κάνουν να εκτιμήσετε ιδιαίτερα το ένα ή το άλλο εδεσματοπωλείο.

Μιλώντας για τη ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ, έχει σαφώς πιο ωραία εξωτερική εμφάνιση, είναι ακριβώς αυτό που δείχνει και λέγεται: μια μονοκατοικία από την εποχή που το Χαλάνδρι ήταν ακόμα ένα πραγματικό προάστιο της Αθήνας. Λίγα μέτρα πρασιά μπροστά και λίγα σκαλιά που σε οδηγούν στην είσοδο του σπιτιού, το οποίο διαθέτει, αν μέτρησα σωστά πέντε, έξι δωμάτια και βοηθητικούς χώρους. Το κλου της υπόθεσης είναι βέβαια ο ειδυλλιακός, καταπράσινος κήπος στο πίσω μέρος, αυτό που εκείνα τα χρόνια ήταν ο κύριος λόγος για να χτίσεις σπίτι σ’ αυτή την περιοχή.

Η ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ βρίσκεται σε ένα πολύ ήσυχο δρόμο κάθετο προς τη Λεωφόρο Εθνικής Αντιστάσεως, είναι δηλαδή ευτυχώς μακριά από τον άξονα Χαλανδρίου – Αγίας Παρασκευής με τα αναρίθμητα μαγαζιά και το θόρυβο που συνεπάγονται. Ένα σας λέω, παρκάραμε με σχετική ευκολία (5,5 στα 10) στον πρώτο παράλληλο δρόμο, πέντε λεπτά walking distance από το στόχο μας. Σπουδαία υπόθεση να φθάνεις εκεί που θέλεις να πας χωρίς να βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή που διάλεξες αυτό το μέρος και να καταφύγεις θέλοντας και μη σε πληρωμένο χώρο στάθμευσης. Μου έκανε βέβαια ομολογώ εντύπωση ότι το μαγαζί από τις 21.30 που πήγαμε μέχρι μετά τα μεσάνυκτα που φύγαμε δεν γέμισε. Πληρότητα 60-70% Σάββατο βράδυ, με κάθε είδους παρέες, τόσο από πλευράς μεγέθους όσο και από πλευράς ηλικίας, ίσως αυτό να οφείλεται στην ελαφρώς απόμερη θέση όπου βρίσκεται.

Όσον αφορά διαρρύθμιση και διακόσμηση δεν έχω να πω πολλά. Μου άρεσε ο τοίχος απέναντί μου με το γυμνό τούβλο, βρήκα μάλλον αναμενόμενα τα διακοσμητικά στοιχεία τύπου βαζάκια, μπακίρια, κάδρα και τα συναφή. Τραπέζια σε σωστό μέγεθος, ίσως μια ιδέα πιο πυκνά τοποθετημένα από το σωστό (αλλά, όπως είπα, το μαγαζί δε γέμισε), χάρτινα σουπλά, καλής ποιότητας και κυρίως πεντακάθαρα σερβίτσια.

Το ίδιο προσεγμένες οι τουαλέτες, με μόνο φάουλ τον κοινό νιπτήρα για άνδρες και γυναίκες. Προς το τέλος της βραδιάς ανέβηκε η ένταση της μουσικής, ωραία ελληνική από διάφορες εποχές.

Το πρόσημο στους παράγοντες εξυπηρέτηση, κουζίνα και τιμές είναι σαφώς θετικό. Αρχίζοντας με την εξυπηρέτηση που είναι άριστα οργανωμένη και έχει ανατεθεί σε μια ομάδα νέων παιδιών με σαφώς διακριτούς ρόλους που λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Τα πιάτα έφθασαν στο τραπέζι μας με σωστή σειρά, αποσύρονταν όταν άδειαζαν, για να κάνουν χώρο για τα επόμενα, οτιδήποτε ζητήσαμε έξτρα εκτελέστηκε αμέσως με χαμόγελο. Εδώ το Χαλάνδρι παίρνει με το σπαθί του πολύ υψηλή βαθμολογία, άξιο το φιλοδώρημά τους.

Να επαινέσω το γεγονός ότι η απαγόρευση καπνίσματος τηρείται ευλαβικά, είναι άλλωστε τόσο εύκολο να πας για ένα τσιγαράκι στη βεράντα της εισόδου.

Η κουζίνα βαθμολογείται με 3,5 στα 4, με το μισό υπέρ του μαθητή, δεδομένου ότι η τετραμελής παρέα μας δοκίμασε αρκετά πιάτα και τίποτε δεν μας απογοήτευσε. Έχοντας έτοιμο το σκονάκι στην τσέπη μου (δεν κυκλοφορούν τζάμπα τόσοι φίλοι του a4f ανά το λεκανοπέδιο) κινήθηκα στη λογική του «όλα στη μέση» και τίποτε δεν μας απογοήτευσε. Αν είχα μια γενική παρατήρηση, αυτή θα είχε να κάνει με το μέγεθος των μερίδων, κάθε πιάτο έφθανε ίσα ίσα για ένα ευπρεπές σερβίρισμα στον καθένα.

Από πλευράς ποιότητας μας άρεσε ιδιαίτερα η ψητή γραβιέρα με κρούστα από φιστίκι Αιγίνης. Ήρθε φρεσκοψημένη σε σαγανάκι και την περιέχυσε στο τραπέζι με ζεστό ρακόμελο από ένα παραδοσιακό μπρίκι η επιδέξια σερβιτόρα. Στη δεύτερη θέση βάζω το κοντοσούβλι με μεγάλα κομμάτια μαλακού, εξαιρετικά μαριναρισμένου κρέατος, σερβιρισμένο πάνω σε πέτρινη πλάκα με ένα βουναλάκι φρεσκοτηγανισμένες πατάτες.

Η πίτα με τα πολλά τυριά και τη ντομάτα ήρθε καυτή σε πήλινο και ήταν νόστιμη, ακριβώς αυτό που περίμενα, όπως και τα αυγά με κασέρι, παστουρμά (όντως χωρίς τσιγκουνιές) και νιφάδες πατάτας, όπου θα προτιμούσα τα αυγά να είναι μελάτα για να απογειωθεί το πιάτο. Καλομαγειρεμένο το μοσχαρίσιο συκώτι με φρέσκο κρεμμυδάκι και πεντανόστιμη σάλτσα τεντούρα, πολύ καλή η πολίτικη σαλάτα (η αγαπημένη μου) αρτυμένη με σαφράν, ήθελε απλώς μια σταλιά ξυδάκι να γαργαλήσει τον ουρανίσκο.

Το νερό κρύο σε γυάλινη κανάτα, ανανεώθηκε τρεις φορές χωρίς να προλάβουμε να το ζητήσουμε. Ήπιαμε χύμα λευκό (μαλαγουζιά), σε σωστή θερμοκρασία και χωρίς παρενέργειες. Με το πρώτο πανεράκι με ψωμί, που ανανεώθηκε στη συνέχεια, ήρθε ένα μπολ με ελιές, ενώ μαζί με το λογαριασμό κέρασαν υποβρύχιο. Εμείς βέβαια είχαμε αφήσει επίτηδες λίγο χώρο για επιδόρπιο, μοιραστήκαμε λοιπόν κάτι σαν λεμονόπιτα και μια μους χαλβά με παγωτό βανίλια, συνδυασμός απόλυτα κατάλληλος για να αλλάξεις γεύση.

Η λυπητερή: 60 ευρώ για τα φαγητά και 15 για τα ποτά, ποσό που συνυπολογιζόμενου του μεγέθους των μερίδων οδηγεί το vfm στις τρεις ντοματούλες, μικρό το κακό. Κλείνοντας είναι σαφές ότι έχω κάθε λόγο να σας προτείνω τη ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ, ίσως μάλιστα να τη βάλετε στα υπόψη για άνοιξη, καλοκαίρι, αυτός ο κήπος φαίνεται εντελώς αλλιώτικος.

30 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι τακτικοί επισκέπτες του a4f θα έχουν πια καταλάβει ότι έχει σχηματιστεί ένας σκληρός πυρήνας χρηστών οι οποίοι λίγο πολύ συμπλέουν στις απόψεις τους. Ε λοιπόν, για να πρωτοτυπήσουμε, η σημερινή μου κριτική θα πάρει, βαθμολογικά τουλάχιστο, αποστάσεις από τις μέχρι τώρα κριτικές των φίλων Vaggg, PP_TINA, Τρώγων και piperman, και αυτό όχι βέβαια επειδή διεκδικώ το αλάθητο, Πάπας δεν είμαι, ούτε φιλοδοξώ να γίνω, απλά σαν μη επαγγελματίας κριτικός γεύσης θεωρώ υποχρέωσή μου να αποτυπώνω τις εντυπώσεις μου από κάθε χώρο όπως ακριβώς τις βίωσα.
Έχοντας αρκετό χρόνο μπροστά μας ως την ώρα του ραντεβού με τα ξαδέλφια με τα οποία συναντιόμαστε δυο-τρεις φορές το χρόνο για κουβέντα μετά φαγητού, ή φαγητό μετά κουβεντούλας, κατηφορίσαμε τη Μητροπόλεως μέχρι το Μοναστηράκι και κατόπιν ανεβήκαμε από την Ερμού μέχρι την οδό Φωκίωνος. Ένας πραγματικά απολαυστικός περίπατος, η πρωτεύουσα στα καλύτερά της. Καινούρια μαγαζιά κάθε είδους, από κλασσικό σουβλατζίδικο μέχρι νεοζαχαροπλαστείο, κόσμος όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων.
Γωνία Φωκίωνος και Μητροπόλεως, απέναντι από το heteroclito και τη μητρόπολη της Αθήνας, βρίσκεται το ΣΕΡΣΕ ΛΑ ΦΑΜ. Ένσταση πρώτη: Το όνομα δημιουργεί ρομαντικούς, ρεμπέτικους συνειρμούς οι οποίοι ουδόλως επιβεβαιώνονται από το περιβάλλον ή την κουζίνα του εστιατορίου. Ένσταση δεύτερη: Όπως και ο φίλος μου ο Goethe θα ήθελα φως, περισσότερο φως και άνεση, περισσότερη άνεση, τόσο στον μέσα όσο και στον έξω χώρο. Για να φθάσεις στην είσοδο στριμώχνεσαι δίκην συμμετέχοντος σε σλάλομ ανάμεσα από τα σκούρα μεταλλικά τραπέζια και καθίσματα που είναι αραδιασμένα σε πολύ πυκνή διάταξη έξω από το μαγαζί. Σάββατο βράδυ δεν έπεφτε καρφίτσα, ευτυχώς που είχαμε προνοήσει για κράτηση.
Μπαίνοντας στη σάλα του ΣΕΡΣΕ ΛΑ ΦΑΜ η πρώτη εντύπωση είναι θετική. Τζαμαρία γύρω γύρω με ωραίο κουρτινάκι, για να βλέπεις χωρίς να σε βλέπουν, ένα άνετο στενόμακρο μπαρ με δύο, τρία στουλ στο βάθος, στον τοίχο πίσω του με την εξαιρετική ταπετσαρία διάφορα κιούπια και λαγήνια, κάδρα κτλ. Έλα όμως που πρέπει να χωρέσουν και τραπέζια, όσο γίνεται περισσότερα, σ’ ένα μάλλον περιορισμένο χώρο. Αν μέτρησα σωστά δέκα τραπεζάκια, εξαγωνικά, με μαρμάρινη επιφάνεια, με το ζόρι των δύο ατόμων. Όταν φθάσαμε πρώτοι στο μαγαζί και μας οδήγησαν σ’ ένα τέτοιο τραπεζάκι με ένα γωνιακό καναπεδάκι και δύο καθίσματα, μου ήρθε να βάλω τα γέλια. Ο σερβιτόρος άκουσε αμίλητος τα παράπονά μου και ευτυχώς, πάνω που συζητούσα με το έτερον ήμισυ πού θα μπορούσαμε να καταφύγουμε για να σωθεί η βραδιά, ήρθε η μετρ να μας καθησυχάσει, λέγοντας ότι μόλις αδειάσει ένα διπλό τραπέζι (δηλαδή δύο τραπεζάκια δίπλα δίπλα) θα μετακινηθούμε.

Όπερ και εγένετο, μόνο που στη νέα τοποθεσία δεν μπορούσαμε να καθίσουμε αντικριστά, έπρεπε να αφήσουμε μια θέση κενή για να περνάνε οι σερβιτόροι, αλλά και οι πελάτες που ήθελαν να επισκεφθούν το μέρος όπου και ο βασιλιάς πάει μόνος του. Το περιβάλλον ιδιαίτερα φασαριόζικο, λόγω της στενότητας του χώρου, άκουγα πιο καθαρά τι έλεγε ο κύριος στο διπλανό τραπέζι, παρά η ξαδέλφη που καθόταν απέναντί μου.
Για να τελειώνουμε με τα του σέρβις, όσον αφορά το ρυθμό του σερβιρίσματος (οκτώ πιάτα συν επιδόρπιο, όλα στη μέση) δεν έχω κανένα παράπονο, με ενόχλησε όμως που όταν ζήτησα τη γνώμη του σερβιτόρου για το όγδοο πιάτο της παραγγελίας, μου πρότεινε πρώτα κοτόπουλο, κατόπιν λαχανοντολμάδες και στο τέλος μπριζόλα, λες και βρισκόμασταν σε κανένα μαγέρικο της Κεντρικής Αγοράς. Λεπτομέρεια θα μου πείτε, όμως η σε βάθος γνώση του μενού από κάτι τέτοιες λεπτομέρειες κρίνεται. Γιατί ποικιλία το μενού διαθέτει, αυτό να λέγεται.
Στην αρχή ήρθαν ως κέρασμα χαρουποπαξίμαδα με ολίγη από πελτέ και αρκετές ελιές, μια χαρά. Από τα οκτώ πιάτα που δοκιμάσαμε άριστα 10 θα βάλω μόνο στη στριφτόπιτα με φέτα και καραμελωμένα κρεμμύδια. Λίαν καλώς στην καπνιστή μελιτζανοσαλάτα και τις πατάτες με λιωμένο κασέρι και ολίγη από σαλάμι Λευκάδος, και τα δύο ωραία σερβιρισμένα, όμως σε εξαιρετικά μικρές μερίδες, όπως και τα κεφτεδάκια με (ψάξε, ψάξε, ίσως τον βρεις) δυόσμο, το ψαρονέφρι με λευκή σάλτσα με κρασί πασπαλισμένο με φέτα και το λουκάνικο Δράμας, που πήραν τη βάση, το ίδιο και η πράσινη σαλάτα με ντοματίνια και ξινομυζήθρα. Κάτω από τη βάση το πολυεπαινεμένο συκώτι, νόστιμη σάλτσα αλλά πολλές ίνες. Εξαιρετικό, τέλος, το λευκό κρασί ενός παραγωγού από την Εύβοια του οποίου κακώς δε σημείωσα το όνομα, το ίδιο και το κωκ που βάλαμε στη μέση για να κλείσουμε, αυτό μου θύμισε όντως την εποχή που στα ζαχαροπλαστεία αγόραζες πάστες, δηλαδή εκλαίρ, κωκ, σοκολατίνες και νουγκατίνες. Άργησε να έρθει, ήταν όμως μπουκιά και συχώριο.
Ο λογαριασμός για τέσσερα άτομα = 60 ευρώ + 23 για το κρασί. Δεν θα χαρακτηρίσω το ΣΕΡΣΕ ΛΑ ΦΑΜ ούτε φθηνό ούτε ακριβό. Θα ήθελα λίγο πιο σπιρτόζικες συνταγές και λίγο μεγαλύτερες μερίδες. Δε νομίζω πάντως ότι θα ξαναπάω, αυτό το στριμωξίδι σε χώρο εστίασης δεν αντέχεται. Το ΣΕΡΣΕ ΛΑ ΦΑΜ πρέπει, νομίζω, να αναθεωρήσει την πολιτική κάλυψης των χώρων του και να ξανακοιτάξει την αναλογία ποσότητας-τιμής στα προσφερόμενα είδη.