Loader

fratello

Κριτικές: 502
Μέλος από: Ιούλ 2008

Εμφάνιση:

20 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Το Μοσχάτο που, μολονότι βρίσκεται σε απόσταση βολής από τη Νέα Σμύρνη όπου μένω, μου ήταν από γαστρονομική άποψη ελάχιστα γνωστό, άρχισα να το βλέπω με άλλο μάτι μετά την ανακάλυψη του MY 1CUISINE πριν δύο τρεις μήνες. Η θετική αυτή εικόνα ενισχύθηκε μετά την επίσκεψή μου στα Κανάρια, ένα μέρος τόσο φιλόξενο και τόσο αλλιώτικο που από την πρώτη κιόλας φορά νιώθεις ότι θα γίνει ψαροφαγικό καταφύγιό σου.

Στα Κανάρια με οδήγησε, και το λέω χωρίς έπαρση, η διαίσθηση του καλοφαγά. Αρχικά είχαμε εγώ και η κυρία μου άλλα σχέδια για το μεσημέρι της περασμένης Κυριακής, είπα όμως να ρίξω μια ματιά στην αναζήτηση του a4f. Σαν να το ‘ξερα! Κάπου μετά το νούμερο 70 εμφανίστηκαν μπροστά μου τα Κανάρια, ουσιαστικά με μία μόνο κριτική διαθέσιμη. Βλέποντας όμως 100 στη γεύση και την εξυπηρέτηση και 75 στο χώρο και την τιμή, ένιωσα ότι άξιζε να τους δώσω μια ευκαιρία. Ένα τηλεφώνημα για κράτηση, ευγενική ανταπόκριση από την άλλη άκρη και όλα κανονίστηκαν.
Όσοι δεν ξέρετε την περιοχή θα χρειαστείτε ίσως, αναλόγως από πού έρχεστε, τις υπηρεσίες του GPS για να περάσετε το ρέμα που διασχίζει Καλλιθέα και Μοσχάτο. Το καλό είναι ότι θα παρκάρετε εκεί κοντά χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία (3 στα 10).
Όταν λοιπόν φθάσετε, σταθείτε μια στιγμή μπροστά από το μαγαζί και χαζέψτε το. Μια παλιά μονοκατοικία, από τις λίγες που σώθηκαν από τη λαίλαπα της αντιπαροχής, με μια πυκνοφυτεμένη σκιερή – χάρη στην τεράστια κληματαριά – αυλή στην μπροστινή πλευρά. Όταν ο καιρός είναι καλός σίγουρα μια καλή επιλογή, αν και, για να είμαι ειλικρινής, θεωρώ ότι ο μέσα χώρος είναι το μεγάλο ατού που διαθέτουν τα Κανάρια.

Κατεβαίνεις δύο σκαλιά και βρίσκεσαι πολλά χρόνια πίσω, στη δεκαετία του 50-60. Μια ψηλοτάβανη αίθουσα με το γνωστό vintage μωσαϊκό, διπλή σειρά βαρελιών στον αριστερό τοίχο και την κουζίνα στο βάθος. Ενδιάμεσα οι μικρές αλλά πεντακάθαρες τουαλέτες. Οι τοίχοι λευκοί περασμένοι με λαδομπογιά μέχρι τα δύο μέτρα, τεχνοτροπία μάστορα μπογιατζή 50 χρόνια πριν, που σήμερα πια συναντάς καμιά φορά μόνο σε μπακάλικα ή ταβέρνες απομακρυσμένων χωριών.

Διακόσμηση η αναμενόμενη, κάδρα, μπακίρια και τα συναφή, σίγουρα όχι κάτι που θα μαγνητίσει το μάτι σας, αυτή τη δουλειά θα κάνει σε λίγη ώρα το φαγητό. Τραπέζια ευρύχωρα, σχετικά στριμωχτά όμως, κλασικές ψάθινες καρέκλες. Το απόλυτο όμως χαρακτηριστικό του χώρου είναι η κυριολεκτικά εκτυφλωτική καθαριότητα. Από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι, από το χώρο φαγητού μέχρι την κουζίνα, τα πάντα αστράφτουν, ακόμα και το προσωπικό που μαγειρεύει ή κινείται στο χώρο λάμπει από καθαριότητα.

Τα Κανάρια είναι μια οικογενειακή επιχείρηση, στους ώμους της τρίτης πια γενιάς. Το γενικό πρόσταγμα έχει ο πατήρ, μπροστά στο ταμείο, με άγρυπνο βλέμμα στην κουζίνα και τους δύο γιους, από τους οποίους ο μεγαλύτερος παίρνει τις παραγγελίες και σερβίρει, ενώ ο μικρότερος διευθετεί, στρώνει και μαζεύει τα τραπέζια και βοηθά στο σερβίρισμα.

Καθώς πέσαμε σε ώρα αιχμής χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο, όμως οποιαδήποτε άλλη βαθμολογία κάτω από το 4 θα ήταν φρικτά άδικη.
Κατάλογο στα Κανάρια δε χρειάζεστε, όσο κι αν αυτό σας παραξενοφανεί αρχικά. Εξηγούμαι: Εισαγωγικά θα έρθουν στο τραπέζι τρία πιάτα, μαζί με ένα φραντζολάκι ψωμί: Σαλάτα για τέσσερα άτομα, είτε ντοματοσαλάτα με μπόλικο «μαραμένο» ξερό κρεμμύδι περιχυμένη με ντοματόζουμο (! ) είτε λάχανο εξαιρετικά ψιλοκομμένο με dressing με άρωμα σκόρδου (! ), τυρί φέτα με λαδορίγανη και ένα πιάτο με ελιές, αυτές που λέμε «για ήρωες», από τις πιο νόστιμες που έχετε φάει, δεν θα αφήσετε ούτε μία.

Η συνέχεια είναι επικά ψαροφαγική. Πρώτο και must πιάτο οι γαρίδες, γάμπαρη από τον Πλαταμώνα. Φρέσκες, καθαρισμένες (! ) από το κέλυφος, τηγανισμένες σωστά, εσείς αφαιρείτε το σκληρό κομμάτι της ουράς, ρουφάτε τους χυμούς από το κεφάλι και κάνετε δυο μπουκιές το υπόλοιπο. Είναι βέβαια το πιο ακριβό πράγμα που μπορείτε να παραγγείλετε στα Κανάρια (για δύο άτομα το σχετικό κονδύλι, για μια ντουζίνα γαρίδες, περίπου μισό κιλό, ανήλθε στα 39 ευρώ), όμως πραγματικά αξίζει, δεν τρώτε άλλωστε κάθε μέρα τέτοιες γαρίδες. Χαρακτηριστικά αναφέρω (το διάβασα στην – επίσης vintage – ιστοσελίδα τους) ότι το μαγαζί κλείνει το καλοκαίρι από αρχές Ιουλίου μέχρι μέσα Σεπτεμβρίου, γιατί είναι η περίοδος αναπαραγωγής της γαρίδας.

Για τη συνέχεια θα ρίξετε μια ματιά στο ψυγείο με τα φρέσκα ψάρια και θα επιλέξετε κάτι ανάμεσα σε φαγκρί, συναγρίδα, τσιπούρα ή μπαρμπούνια, ή ότι άλλο είναι διαθέσιμο. Τα ψάρια είναι γενικά ευμεγέθη, η χαρά της μεγάλης παρέας. Η ιδιαιτερότητα της υπόθεσης: Το ψάρι ψήνεται κάτι παραπάνω από μαστόρικα, διατηρώντας όλους τους χυμούς του, και φθάνει στο τραπέζι σε πιατέλα καθαρισμένο από την πέτσα του (! ), η λευκή σάρκα σε όλο της το μεγαλείο. Οι τιμές και εδώ ανάλογες προς τη φρεσκάδα και την ποιότητα, για ένα χορταστικό φαγκρί των δύο ατόμων πληρώσαμε 34 €.

Σε μια ψαροταβέρνα γεμάτη κρασοβάρελα το χύμα κρασί που σερβίρεται οφείλει να ανταποκρίνεται στο επίπεδο του μαγαζιού, ήταν όντως εξαιρετικά γευστικό και στη σωστή θερμοκρασία. Μετά από τόσες και τέτοιες γεύσεις ο πήχης για το επιδόρπιο είχε ανέβει ψηλά, και σ’ αυτό όμως το τεστ τα Κανάρια πέρασαν άνετα. Ο σιμιγδαλένιος χαλβάς με χοντροκοπανισμένο αμύγδαλο και το γλυκό (σύκο) του κουταλιού έκλεισαν με τον καλύτερο τρόπο ένα θαυμάσιο γεύμα.

Πόσο συχνά θα επιτρέψετε στον εαυτό σας την πολυτέλεια (με σχεδόν 90 € για δύο άτομα, όλα μέσα, νομίζω ότι ο χαρακτηρισμός είναι απόλυτα δικαιολογημένος) ενός τέτοιου γεύματος είναι καθαρά θέμα του περιεχομένου της τσέπης του καθενός. Θα έλεγα ότι μια δοκιμή θα σας πείσει. Κυριακή μεσημέρι τα Κανάρια ήταν γεμάτα με παρέες των -ήντα και οικογένειες με παιδιά και καρότσια (! ), μια εικόνα παρήγορη στην Ελλάδα της κρίσης.

13 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Αν έπρεπε να κατατάξω τα τρία εστιατόρια για κρεατοφάγους που συμπτωματικά επισκέφθηκα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, δηλαδή τη ΦΑΡΜΑ ΜΠΡΑΛΟΥ STEAK BAR, TO KREAS και το DRY & RAW κατά σειρά αξιολόγησης, TO KREAS θα καταλάμβανε ασυζητητί την τρίτη θέση, γιατί δηλώνει μεν χώρος κρεατοφαγίας, δεν διαθέτει όμως αυτό που είναι απαραίτητο για να στηρίξει το χαρακτήρα που θέλει να έχει, δηλαδή την αντίστοιχη πελατεία. Κατά τ’ άλλα είναι όμως ένας συμπαθητικός χώρος με καλό σέρβις και υποφερτές τιμές.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Το να εντοπίσετε TO KREAS στο τέρμα της οδού Δημοφώντος, παράλληλης της οδού Τριών Ιεραρχών που διασχίζει τα Πετράλωνα, δεν θα σας δυσκολέψει καθόλου. Αν θέλετε όμως να παρκάρετε εκεί κοντά, σε μια περιοχή με πολλά μπαράκια κι εστιατόρια, οπλιστείτε με υπομονή και βασιστείτε στην τύχη (6,5 στα 10). Να έχετε πάντως υπόψη ότι ο σταθμός Πετραλώνων του ηλεκτρικού δεν απέχει ούτε 10 λεπτά με τα πόδια, το μετρό του Κεραμικού λίγο περισσότερο.

Το μαγαζί είναι γωνιακό, με τζαμαρία περιμετρικά στο ισόγειο και μια υπέροχη ταράτσα. Δεν της φαίνεται από κάτω, όμως αυτή η καταπράσινη ταράτσα που σας υποδέχεται στην καρδιά της πρωτεύουσας με μια ολάνθιστη μπουκαμβίλια είναι από μόνη της λόγος να επισκεφθείς TO KREAS.

Ένα χαμηλό λευκό τοιχάκι τη χωρίζει στα δύο. Ωραία φαναράκια και γλαστράκια παντού. Βαριά ξύλινα τραπέζια με καναπεδάκια και βολικά καθίσματα προσφέρουν χώρο για 80 – 100 άτομα και η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε πιο αραιά διάταξη. Από τον τοίχο της διπλανής πολυκατοικίας μάς ατενίζει περήφανα μια αγελάδα κρεοπωλείου, με τις ονομασίες των διάφορων μερών του ζώου, για να ξέρετε τι κομμάτι τρώτε.

Η ίδια εικόνα και στο ισόγειο πάνω από το πάσο της κουζίνας όπου είναι εγκατεστημένος ο ξυλόφουρνος Josper (λεπτομέρειες βλέπε στη μνημειώδη κριτική του φίλου algi). Ο ισόγειος χώρος, κι αυτός χωρισμένος στα δύο, είναι σαφώς μικρούλης, πλην όμως επίσης καλαίσθητος και με μια ζεστασιά χαρακτηριστική για κατασκευές της μεταπολεμικής Αθήνας, δεν θα είχα πρόβλημα να τον επισκεφθώ εκεί γύρω στα Χριστούγεννα.

Το σέρβις επαρκές σε προσωπικό και καλοκουρδισμένο, κατάφερε να τα βγάλει πέρα ακόμα και την ώρα που σαν συνεννοημένοι πλάκωσαν όλοι μαζί της γης οι πεινασμένοι. Η πελατεία τυπικά πετραλωνίτικη, 30+ σε μεγαλούτσικες παρέες, που επιλέγουν TO KREAS γιατί εδώ μπορούν εύκολα να επιλέξουν με τι θα συνοδεύσουν την κουβέντα και το κρασί τους. Θεωρώ ότι η οικονομική κρίση σαφώς επηρεάζει τις επιλογές αυτής της πελατείας, στα περισσότερα τραπέζια προσγειώνονταν πιάτα με μπιφτέκια, πουλερικά ή μπριζολάκια.

Αντιλαμβάνεστε τώρα την εισαγωγική μου επισήμανση: Καλό είναι να προσφέρεις μπριζόλα 100+ ημερών ωρίμανσης, πεκάνια rib eye και tomahawk black angus ή porterhouse steak του ενός κιλού, όμως, χωρίς να θέλω να γίνω δηκτικός, βλέποντας να μην κυκλοφορούν καθόλου τέτοια πιάτα στα πέριξ, μου ήρθε αθέλητα και με όλο το θάρρος στο μυαλό το γνωστό απόφθεγμα περί μεταξωτών βρακιών.
Η παραγγελία μας, με τρεις από τους τέσσερις να κάνουν διατροφή, δεν βοήθησε να κρίνουμε σε βάθος τις δυνατότητες της κουζίνας. Τα αρχικά (σαλάτα με κουκουνάρι και τυρί Chevres, τυροπιτάρι ψητό και ουχί τηγανιτό και λουκάνικο λεπτοκομμένο και γκρατιναρισμένο στο πήλινο) ήταν μια ικανοποιητική εισαγωγή. Από τα κυρίως πιάτα θεωρώ ότι η αφεντιά μου έκανε την επιτυχέστερη επιλογή (brisket = στήθος μοσχαριού κοκκινιστό, μαγειρεμένο επί ώρες στην άκρη του ξυλόφουρνου, με χειροποίητο πουρέ για γαρνιτούρα, ήταν ένα ωραίο, μαμαδίστικο πιάτο, πραγματικά νόστιμο).

Οι υπόλοιποι κυμάνθηκαν μεταξύ κοτόπουλου ψητού, μαριναρισμένου σε σάλτσα εσπεριδοειδών, γαλοπούλας και μοσχαρίσιων μπιφτεκιών, τι να πούμε τι, τι να τραγουδήσουμε. Ούτε τα δύο επιδόρπια που μοιραστήκαμε (αποδομημένο μιλ-φέιγ, απλά υποφερτό, και τσιζ-κέικ με nutella αντί βατόμουρα, υπερβολικά γλυκό) έδωσαν πόντους στο KREAS. Πολύ καλύτερο ήταν το γλυκάκι που συνόδευσε το λογαριασμό, μια μίνι λέμον-παϊ σε βαζάκι.

Νερό σε γυάλινο μπουκάλι του μαγαζιού, λίγο ψωμάκι με ένα ντιπάκι στην αρχή, δήλωση (μετά συγγνώμης) εξαρχής ότι το POS, που έχει μπει πια για τα καλά στη ζωή μας, έχει πρόβλημα. Ήπιαμε ένα μπουκάλι κρασί λευκό Αντωνόπουλου, ένα μπουκαλάκι τσίπουρο και μία μπύρα βαρελίσια και πληρώσαμε κοντά στα 25 σκληρά ευρώ το άτομο, έξω τα ποτά. Θα ξαναπήγαινα μόνο αν βρισκόμουν εκεί κοντά απρογραμμάτιστα.

31 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

1/11/17: Η κριτική που ακολουθεί, στην οποία δεν έχω αλλάξει ούτε μία λέξη, ανήκει στο σπάνιο είδος των κριτικών in memoriam. Δυστυχώς, όπως πληροφορήθηκα την ημέρα της δημοσίευσης της κριτικής μου, το ΝΕΡΑΝΤΖΙ έκλεισε, ελπίζω όχι για πάντα.

Υπάρχουν φορές που επισκέπτεσαι ένα χώρο εστίασης απλά και μόνο επειδή σου κάνει κλικ η εμφάνιση, η θέση του και η θέα που προσφέρει. Το ΝΕΡΑΝΤΖΙ θα μπορούσε άνετα να ενταχθεί σ’ αυτή την κατηγορία. Όπως κατηφορίζεις την οδό Μητροπόλεως, η οποία έχει πάρει άλλη όψη και ζωή με τα αναρίθμητα trendy μαγαζιά, ειδικά στη δεξιά πλευρά και τις παρόδους της, βρίσκεσαι ξαφνικά μπροστά σ’ ένα ολόλευκο νεοκλασικό που μοιάζει να ‘χει ξεπηδήσει από το παρελθόν. Μένεις εντυπωσιασμένος από το μέγεθος, τόσο σε μήκος, αφού η πρόσοψη πιάνει όλη τη γωνία, όσο και σε ύψος. Πραγματικά μεγαλοπρεπές, εγώ θα το είχα ονομάσει MAJESTIC, γιατί είναι με μια λέξη μεγαλοπρεπές, ας είναι όμως ΝΕΡΑΝΤΖΙ, άμεση αναφορά στο εμβληματικό δέντρο της περιοχής.

Μπαίνοντας μέσα ο χώρος σε εντυπωσιάζει ακόμα περισσότερο. Τόσο ψηλοτάβανο μέρος, που θυμίζει σχεδόν εκκλησία, δεν έχω ξαναδεί. Δε θα σας κουράσω με αναλυτικές περιγραφές, αυτό το έχουν κάνει ήδη – και απόλυτα επιτυχημένα, όπως πάντα – η φίλη ΡΡ_ΤΙΝΑ και ο φίλος piperman. Θέλοντας και μη θα κοντοσταθείτε χαζεύοντας και θαυμάζοντας, πρώτα το ασπρόμαυρο πάτωμα-σκακιέρα, κατόπιν την οροφή με τις θολωτές κόγχες με τα αγγελάκια και τα sui generis βιτρό, καθώς και τον ψηλό διάδρομο που διατρέχει περιμετρικά όλο το χώρο (μένεις με την απορία ποια ήταν η χρήση του στο διάστημα που εδώ στεγαζόταν εμπορικές επιχειρήσεις, με τελευταίο το Χυτήρογλου). Θα σας εντυπωσιάσει η άπλα του χώρου και η άνεση που προσφέρει η διάταξη των τραπεζιών. Τα οποία τραπέζια είναι διάφορων τύπων και μεγεθών, όπως και τα καθίσματα, από κλασικά με βελούδινη επένδυση, πιο μοντέρνα σαν πολυθρονίτσες, κανονικές πολυθρόνες και καναπεδάκια. Στο βάθος υπάρχει ο χώρος του μπαρ, μια και το ΝΕΡΑΝΤΖΙ είναι ανοικτό από το πρωί για καφέ ως το βράδυ για ένα ποτό, και η ημιανοικτή κουζίνα με τον ξυλόφουρνο, όπου ψήνονται όχι μόνο οι πίτσες αλλά και τα αρτοσκευάσματα που συνοδεύουν το γεύμα.
Το προσωπικό, ντυμένο ομοιόμορφα, είναι πολύ καλά προπονημένο, για να προσφέρει σέρβις ανάλογο του χώρου και της ιστορίας του.

Καλή γνώση του μενού, φροντίδα για επαγγελματική μοιρασιά των ορεκτικών και των σαλατών στην εξαμελή παρέα μας (η επίσκεψη έγινε το βράδυ της Τρίτης 17/10), καθόλου φορτικοί και με σαφές ενδιαφέρον για το πώς μας φάνηκαν όλα. Η art de la table δεν θα μπορούσε βέβαια να υστερήσει, από τα πεντακάθαρα κολλαριστά τραπεζομάντιλα ως τα άνετα, λευκά πιατικά και σερβίτσια (τα οποία αλλάχθηκαν, πριν περάσουμε στο κύριο πιάτο), όλα συμβάλλουν στο αίσθημα ευεξίας που διαχέει ο χώρος. Δεν αντιλήφθηκα ψυχή να καπνίζει, ελπίζω να μην ήταν σύμπτωση, γιατί το μαγαζί κάθε άλλο παρά γεμάτο ήταν.
Αυτό που θα σας κάνει επίσης μεγάλη εντύπωση είναι το πλήθος των επίπλων περασμένων έως και πολύ περασμένων χρόνων που βρίσκονται τοποθετημένα τόσο στο ισόγειο όσο και – κυρίως θα έλεγα – στο υπόγειο, όπου και οι πεντακάθαρες τουαλέτες.


Όσα και να πω για το χώρο και το προσωπικό, οφείλω να κάνω – αντίθετα προς τις συνήθειές μου – εκτενή αναφορά στο θέμα του φαγητού. Με μια φράση: Στο ΝΕΡΑΝΤΖΙ αξίζει να πας όχι μόνο για το μοναδικό χώρο όπου βρίσκεται, αλλά και για να ευχαριστηθείς το γεύμα ή δείπνο σου, είτε ρομαντικά με το έτερον ήμισυ είτε με μεγαλύτερη παρέα. Η κουζίνα βγάζει εξαιρετικά πιάτα, τίποτε από όσα δοκιμάσαμε δεν μας απογοήτευσε. Η αρχή έγινε με φοκάτσια σε καλαθάκια με δύο συνοδευτικά ντιπ. Νερό εμφιαλωμένο (επιλογή μας) και κρασί λευκό chateau Julia (Λαζαρίδη), από μια σχετικά περιορισμένη, πλην όμως αρκούντως αντιπροσωπευτική λίστα, αφήνω τη σχετική εμβάθυνση στη φίλη ekatn.

Το πρελούδιο: Σαλάτα πράσινη με ψητό μανούρι και πολύ ταιριαστό ντρέσινγκ, ακόμα καλύτερη για το γούστο μου η caprese με ντοματίνια, βασιλικό και εξαιρετικής ποιότητας μοτσαρέλα. Χταπόδι ψητό σε στρώμα βελούδινης φάβας, ψαροκεφτέδες με δύο σος συνοδεία και το πιάτο με το δηλωτικό του περιεχομένου του όνομα «ελληνικές αλοιφές» (= ταραμοσαλάτα, τυροκαφτερή, τζατζίκι και φάβα, σερβιρισμένες γύρω από ένα μεταλλικό κουβαδάκι γεμάτο στικς πίτας).
Τα κυρίως πιάτα πραγματικά εντυπωσίασαν: Εγώ για λόγους διατροφής πήρα, μάλλον πρώτη φορά στη ζωή μου σε εστιατόριο, κοτόπουλο. Βιολογικό, αφράτο, καλοψημένο με απίθανη γαρνιτούρα (πουρές από σελινόριζα, ντοματίνια, μανιτάρια και baby σπανάκι), κυριολεκτικά έγλυψα το πιάτο. Η εορτάζουσα κυρία μου πήρε με το ίδιο σκεπτικό μπακαλιάρο ψητό με σάλτσα αγιόλι και ψητά λαχανικά, επίσης νοστιμότατο. Από τους υπόλοιπους δοκίμασα ένα πραγματικά καλοεκτελεσμένο ριζότο με γεύση πορτοκαλιού και σαφράν και φιλέτο λαβράκι. Οι δύο από τους τέσσερις άνδρες της παρέας επέλεξαν μοσχάρι γάλακτος, ήρθε σωστά ψημένο και με πλούσια γαρνιτούρα. Όλες ανεξαιρέτως οι μερίδες ήταν χορταστικές, κάτι που σίγουρα θα εκτιμήσουν δεόντως οι παρεπιδημούντες τουρίστες που θα επισκεφθούν το ΝΕΡΑΝΤΖΙ.

Το κεράκι των γενεθλίων στήθηκε πάνω σε ένα προφιτερόλ, που συνοδευόταν από «κάτι σαν τσιζκέηκ» και ένα semifredo τσουρέκι. Και τα τρία γλυκά πρώτης ποιότητας και φρεσκότατα, μου έμεινε όμως ο καημός για το μπαμπά με ρούμι που εκείνη την ημέρα είχε άδεια και έλειπε. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά. Είναι σαφές ότι στο ΝΕΡΑΝΤΖΙ θα επανακάμψω μετά χαράς και πολλές φορές. Η κατ’ άτομο δαπάνη ήταν (έξω τα κρασιά) 25 ευρώ, και σαφώς μπορείς να χαρείς αυτό το υπέροχο αστικό περιβάλλον με κάτω από 20 ευρώ, με μια από τις γαργαλιστικές πίτσες που είδα να κυκλοφορούν ή ένα πιάτο με pasta.

Το ΝΕΡΑΝΤΖΙ σαφώς δεν είναι ακριβό γι’ αυτό που προσφέρει, αν σας φέρει ο δρόμος από το ωραίο κέντρο της πολύπαθης Αθήνας, δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε.

30 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: Η ΚΙΒΩΤΟΣ είναι μια εντελώς sui generis περίπτωση που είτε θα εκτιμήσεις είτε θα απορρίψεις. Οι περισσότεροι, ανάμεσά τους κι εγώ, ανήκουν στην πρώτη ομάδα, μπορώ όμως να καταλάβω, όχι όμως να δικαιολογήσω, και την αντίδραση της μειοψηφίας.

Αν π. χ. δεν ξέρεις από Γαλάτσι, που πέρα από τη γνωστή λεωφόρο με νησίδα, φανάρια και όλα τα κομφόρ διαθέτει και αμέτρητα κακοτράχαλα, καλά κρυμμένα στενοσόκακα, πολλά από αυτά με παράξενα ονόματα (βλέπε εισαγωγή και κλείσιμο της κριτικής του φίλου Τρώγωντος), και αν δεν διαθέτεις GPS αξιόπιστο σαν τη Deutsche Bundesbank, ε τότε πας γυρεύοντας και μπορεί, αφού έχεις φέρει δέκα φορές γύρο την περιοχή, μέχρι να εντοπίσεις την ΚΙΒΩΤΟ, κι άλλους πέντε μέχρι να παρκάρεις (βαθμός δυσκολίας 7 στα 10), να μπεις μπουρινιασμένος στο μαγαζί και να νομίσεις ότι ο μεσήλικας που σε υποδέχεται γελαστός μάλλον γελά με τα παθήματά σου.

Μέγα λάθος! Ο κύριος Δημήτρης (λέγε με Μήτσο) είναι πάντα γελαστός και βεβαίως η ψυχή της ΚΙΒΩΤΟΥ. Πολύ σωστά το Χρυσανθεμάκι – νομίζω – μιλά για one man show. Ο κύριος Δημήτρης τα κάνει όλα και συμφέρει: υποδέχεται και εξυπηρετεί τον κόσμο, επιστατεί στην κουζίνα, σερβίρει και ξεπροβοδίζει όλους τους πελάτες, πάντα με το χαμόγελο, ακόμα κι αν έχει πάει η ώρα 2 μετά τα μεσάνυχτα. Μπορώ να φανταστώ ότι αυτό ίσως κάποιους τους κουράσει, θα ήταν όμως δικαιολογημένοι αν υπήρχε δηθενιά στη μέση. Ο κύριος Δημήτρης όμως απλά κι ωραία έτσι γεννήθηκε: έξω καρδιά. Δούλεψε σε πολλά εστιατόρια, ανάμεσα σ’ αυτά και σε πολλά επώνυμα, και κάποτε αποφάσισε να κηρύξει εαυτόν αυτόνομο και ανεξάρτητο, να μπει σε μια ΚΙΒΩΤΟ και να σαλπάρει για νέους ορίζοντες.

Δεν τον ρώτησα, όμως είμαι σίγουρος ότι το όνομα του μαγαζιού είναι συμβολικό. Δεν είναι μόνο η εμφάνιση του χώρου (από μια μάλλον σκοτεινή είσοδο περνάς πρώτα σε μια μεγάλη σάλα χωρισμένη με μια αψίδα στα δύο και κατόπιν στην αυλή των θαυμάτων, όπως τη βάφτισα εγώ και την έχουν περιγράψει γλαφυρά αρκετοί από τους προλαλήσαντες), είναι η αποκλειστική χρήση ενός υλικού (= τούβλου, ακόμα και τα διακοσμητικά στην αυλή κεραμικά είναι) παντού, που δημιουργεί ένα απόλυτα ενιαίο σύνολο το οποίο άλλους θα ξενίσει και άλλους θα κάνει να χαμογελάσουν (βρε τον μπαγάσα, τι σκέφθηκε! ), σίγουρα όμως δεν θα αφήσει κανένα ασυγκίνητο. Η ΚΙΒΩΤΟΣ δεν είναι αρχιτεκτονικό ή διακοσμητικό μαργαριτάρι, είναι καταφύγιο για τον κύριο Δημήτρη και τους φίλους του, ανεπανόρθωτα ρομαντική υπόθεση.

Αν περιμένετε τώρα να πω ότι και η κουζίνα δημιουργεί επαμφοτερίζοντα συναισθήματα, πέσατε και μέσα και έξω. Είχαμε μαζευτεί προχθές 12 νοματαίοι, οπότε ευκαιρίας δοθείσης δοκιμάσαμε πολλά και διαφορετικά πιάτα, αφήνοντας ελευθερία κινήσεων στον μετρ-σεφ-entertainer κύριο Δημήτρη με την παράκληση να μην υπερβάλει στην ποικιλία. Σιγά σιγά, πιάτο στο πιάτο, σχημάτισα καθαρή εικόνα τι εστί ΚΙΒΩΤΟΣ: μια ωραία, τίμια παλιά ταβέρνα που εννιά φορές στις δέκα θα σε εκπλήξει ευχάριστα, και μία δυσάρεστα.
Περιμένοντας π. χ. τους αργοπορημένους δοκίμασα στην ΚΙΒΩΤΟ ένα από τα πιο ασυνήθιστα τυριά που έχω δει (έμοιαζε σαν κομματιασμένος χαλβάς του μπακάλη) και γευθεί (αλμυρό και γλυκό ταυτόχρονα) στη ζωή μου: λαδοτύρι Μυτιλήνης παλιωμένο για 18 μήνες μέσα σε λάδι. Παρέα με ξεφλουδισμένη ντοματούλα ήταν το εισαγωγικό κέρασμα, καλύτερη συνοδεία για το τσίπουρο δεν μπορώ να φανταστώ.
Από τα πιάτα που μας σέρβιρε ο κύριος Δημήτρης ξεχώρισα τα εξής: Πρώτη θέση στο καταπληκτικό χειροποίητο λουκάνικο, ένα από τα πιο νόστιμα ψητά λουκάνικα που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου, σωστή υφή και μαστόρικο ψήσιμο. Δεύτερη θέση στην πρασοτηγανιά, ένα πεντανόστιμο πιάτο που συνδύαζε τις αρετές της κλασσικής τηγανιάς με τη γλύκα του φρικασέ, με τη σωστή σαλτσούλα. Την τρίτη θέση θα τη μοιράσω ανάμεσα στη μελιτζάνα χανούμισα, που σίγουρα μπορείτε να φαντασθείτε τι είναι, και στη φέτα τυλιγμένη σε φύλλο και περιχυμένη με μέλι και φιστίκι Αιγίνης, έφθασε καυτή στο τραπέζι και φαγώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Εύφημος μνεία στις τηγανιτές πατάτες που συνόδευαν ως γαρνιτούρα δυο, τρία πιάτα, δεν ξέρω από πού τις προμηθεύεται, όμως ήταν απίστευτα τραγανές με μαλακή ταυτόχρονα σάρκα.

Υπήρξαν και πιάτα με αστοχίες, όπως το πάρα πολύ σκληρό αγριογούρουνο, το μπουρέκι με κίτρινο τυρί που έπρεπε να είναι επίσης πιο μαλακό, και το κοτόπουλο σε μια παράξενη σκούρα μαρινάδα που μου φάνηκε πολύ βαρύ, ίσως επειδή ήρθε τελευταίο. Ούτε και τα διάφορα γλυκάκια που κεράστηκαν στο τέλος με συγκίνησαν, με συγκίνησε όμως πραγματικά ο κύριος Δημήτρης που, έχοντας υμνήσει στα ουράνια το βρασμένο σε ζωμό ρύζι που συνόδευε τα κρεατικά, στάθηκε απέναντί μου χαμογελαστός με βλέμμα όλο προσμονή περιμένοντας την κριτική μου. Όταν του έγνεψα γελαστός με thumbs up, το πρόσωπό του φωτίστηκε, σαν τον καλό μαθητή που μόλις εισέπραξε έπαινο από το δάσκαλό του.

Πληρώσαμε 17 ευρώ το άτομο, γιατί παραγγείλαμε την Άρτα και τα Γιάννενα, υπερβολικοί όπως πάντα. Η ΚΙΒΩΤΟΣ υπήρξε σαφώς μια αλλιώτικη γαστρονομική εμπειρία, από αυτές που θα θυμάμαι πάντα σαν την ταβέρνα στο Δανακό της Νάξου ή στο Σμαρδάκιτο της Τήνου, με την ανεξίτηλη σφραγίδα του γλυκύτατου κυρίου Δημήτρη, που ελπίζω σύντομα να ξαναδώ.

20 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
26-36

Εύρηκα! Ψάχνοντας στο ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ να βρω κάτι κοντινό στο δημοτικό κινηματογράφο ΚΗΠΟΣ στο Μοσχάτο για δείπνο έπεσα πάνω στο MY 1CUISINE, ένα αληθινό διαμάντι, όπως απεδείχθη. Χωρίς καμιά άλλη πληροφορία πέρα από το ότι πρόκειται για νέα άφιξη (όντως, άνοιξε αρχές Σεπτεμβρίου), το όνομα του σεφ-ιδιοκτήτη (Μιράν Γιαγτζιάν) και το ύφος της κουζίνας (μεσογειακή κουζίνα με γαλλικό αξάν) εμπιστεύθηκα τη διαίσθησή μου και κατά τις 22.30 πήραμε, ξεκινώντας με τα πόδια από την ομώνυμη πλατεία, την οδό Μεταμορφώσεως, περίεργοι να δούμε τι κρύβεται στο νούμερο 27 πίσω από αυτό το παράξενο όνομα.

Το Μοσχάτο είναι μια ήσυχη, παλιά αθηναϊκή γειτονιά με σχετικά χαμηλή δόμηση και αρκετό πράσινο στους δρόμους του. Αν πάρετε αυτοκίνητο, δεν θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να παρκάρετε (4 στα 10). Ήταν η πρώτη φορά που περπατούσαμε σ’ αυτό το μέρος, έτσι ομολογώ ότι το φως από το GPS του κινητού μου ήταν μια παρηγοριά. Δεν το χρειαστήκαμε όμως για πολύ, ούτε 500 μέτρα από την αρχή της διαδρομής είδαμε στη δεξιά πλευρά του δρόμου μια φωτισμένη γωνία. Επρόκειτο εμφανώς για χώρο εστίασης, μόνο που δεν υπήρχε ίχνος ταμπέλας, εμπειρία που είχα να ζήσω από το VINO ETCETERA στην Αργυρούπολη. Ευτυχώς μια ευγενική κυρία (όπως συμπεράναμε αργότερα, η αδελφή του κυρίου Μιράν και μετρ του καταστήματος) μας είδε αμήχανους και βγήκε να μας προϋπαντήσει. Μας κέρδισε με το χαμόγελό της.

Επειδή, όπως είπα, επικρατούσε σκότος, δεν είμαι βέβαιος αν το MY 1CUISINE στεγάζεται σε μονοκατοικία, μάλλον όμως ναι. Μπαίνεις εν πάση περιπτώσει σε μια αυλή και βλέπεις στο βάθος την ανοικτή κατάφωτη κουζίνα με τρεις μάγειρες επί το έργον. Υπέθεσα ότι ο σεφ θα ήταν ο πιο ηλικιωμένος, έπεσα όμως έξω. Ο κύριος Μιράν είναι ένας συμπαθέστατος σαραντάρης με σπουδές marketing, σχεδιαστή επίπλων και last not least μαγειρικής-ζαχαροπλαστικής ο οποίος αφού θήτευσε για κάποιο διάστημα σε κουζίνες πλεούμενων έριξε άγκυρα στη στεριά και ξεκίνησε τη γαστρονομική του περιπέτεια στο Μοσχάτο, μια αν μη τι άλλο τολμηρή απόφαση.

Συνεχίζω την περιγραφή. Στο βάθος είπαμε η κουζίνα, χωρίς ίχνος μυρωδιάς να διαχέεται στη σάλα, στα δεξιά της οι πεντακάθαρες τουαλέτες (θυμηθείτε να παρατηρήσετε με ποιο γουστόζικο τρόπο μαρκάρονται οι «γυναικών»). Περιμετρικά σε σχήμα Γ η σάλα φαγητού, που περιβάλλεται με τζαμαρία η οποία βέβαια λόγω της ζέστης της ημέρας ήταν ανοικτή, με χώρο για καμιά τριανταριά άτομα (και πολλά λέω), που δεξιά καταλήγει σε μπάρα με ποτά και μηχάνημα του καφέ. Μπροστά από αυτά υπάρχει ένας προαύλιος χώρος με ίδιο αριθμό τραπεζιών και μπόλικα φυτά.

Αυτά όσον αφορά τη χωροταξία. Τα υπόλοιπα πρέπει να τα δείτε και να τα θαυμάσετε. Σαφώς έχει επενδυθεί πολύ χρήμα, κυρίως όμως γνώση και μεράκι. Οι τοίχοι αλλού με ταπετσαρία γαλλική αλλού σε τόνους σκούρου βεραμάν και γκρι σουρί. Τα φωτιστικά εξαίσια. Η αποθέωση όμως είναι τα τραπεζοκαθίσματα, εκεί ο σεφ αξιοποίησε τις σχετικές σπουδές του και συνέθεσε ένα χώρο εστίασης που σπάνια έχω δει στην Αθήνα. Τα τραπέζια από απλά ξύλινα έως ένα μοναστηριακού τύπου (που ευφυώς δεν τοποθετήθηκε στο κέντρο, αλλά στο πλάι). Τα καθίσματα πολυθρόνες τριών ειδών και αναπαυτικοί καναπέδες με μαξιλάρια, όλα μαζί συνθέτουν μια πανδαισία χρωμάτων και υλικών. Σταματώ εδώ, αφού προσθέσω ότι και οι δύο νεαρές σερβιτόρες, συμπαθέστατες και άψογες στην εκτέλεση των καθηκόντων τους, ήταν ντυμένες με πλήρη στολή (παντελόνι, πουκάμισο και ποδιά σε χρώμα εκρού, σε αντίθεση με τα σκούρα χρώματα της μετρ). Πολύ ωραία και η μουσική συνοδεία, ωραίες επιλογές τζαζ σε σωστή ένταση,

Ο κατάλογος (είπαμε, το MY 1CUISINE δεν μετρά ούτε μήνα ζωής) λιτός, πλην όμως λίαν γαργαλιστικός. Πέντε πρώτα (11 έως 14 € για μαριναρισμένη γαρίδα με μους αβοκάντο και μάνγκο), τέσσερις σαλάτες (9 έως 12 € για την πράσινη σαλάτα με αχλάδι, ανανά, κίτρινη πιπεριά και προσούτο), 6 κυρίως πιάτα (από 12 έως 24 € για το T-bone-steak με πατάτα Jacket, σάλτσα ΒΒQ και φρέσκια σαλάτα) και τέσσερα επιδόρπια (8 έως 10 € για panna cotta μαστίχας με βερίκοκο). Να επισημάνω ότι υπάρχει και παιδικό μενού (μπέργκερ ή κοτόπουλο στα 6,50 €). Η λίστα κρασιών μετρημένη σε έκταση, ελαφρώς τσιμπημένες οι τιμές. Εμείς, ως γνωστόν, όταν προσφέρεται NHΣΟΣ Pilsner δεν υπάρχει περίπτωση να προτιμήσουμε κάτι άλλο.

Υπομονή, κοντεύω. Στην αρχή ήρθε ως amuse gueule κάτι σαν καρπάτσιο πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί με λίγη βαλεριάνα, ίσως η μόνη αδύναμη γεύση από όσες δοκιμάσαμε. Στο τέλος ξέχασαν να μας κεράσουν το χωνευτικό λικέρ που είδα να πηγαίνει στα άλλα τραπέζια, δεν πειράζει, ειλικρινά δεν θα ήθελα με τίποτε να χαλάσω τη γεύση της θεϊκής panna cotta με μαστίχα και βερύκοκο καψαλισμένο στη βάση που σοφά επιλέξαμε για κλείσιμο του δείπνου μας. Είχαν προηγηθεί ένα πρωτότυπο εκλαίρ με μους από ρεβύθι, σύκο και σαλάμι Λευκάδος, η θαυμάσια σαλάτα με αχλάδι κτλ (βλέπετε πιο πάνω), και για κύριο μία μερίδα μαντί αρμένικο για μένα (ο σεφ άκουσε καλοπροαίρετα τις ενστάσεις μου, μια και αυτό το φαγητό ήταν το signature dish της καλής γιαγιάς μου) και ένα πικάντικο κότσι αρνιού με πεπόνι (αντί για πατάτες) και ζελέ παντζαριού, πραγματικό ποίημα και καθόλου ακριβό για τα 14 ευρώ του.

Οι τιμές οδηγούν σε 30+ το άτομο για ένα πλήρες δείπνο, όμως – πιστέψτε με – αξίζει τον κόπο. Με το σύστημα αστεριών fratello θα βάλω χωρίς δεύτερη σκέψη τρία αστέρια στο MY 1CUISINE, αξίζει δηλαδή να αφήσετε τα σιγουράκια του Χαλανδρίου και να δοκιμάσετε ένα μενού πραγματικά αλλιώτικο. Προσοχή! Αφήστε οπωσδήποτε χώρο για ΤΟ επιδόρπιο! Κύριε Μιράν, σας εύχομαι τα καλύτερα!

16 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Καθαρές κουβέντες: Το HEALTHY BITES θα το λατρέψετε. Βρίσκεται επί της Πανεπιστημίου, ακριβώς απέναντι από το κτίριο της Ακαδημίας Αθηνών, είναι ανοικτό από σχετικά νωρίς το πρωί μέχρι σχετικά αργά το βράδυ και αυτοπροσδιορίζεται ως “organic + vegan bistrot”, είναι δηλαδή ένας χώρος ταγμένος στην υγιεινή διατροφή. Με το σλόγκαν “Experience real food” υπογραμμίζει ότι χρησιμοποιεί φρέσκα βιολογικά υλικά σε ένα μενού με εντυπωσιακή ποικιλία, κατάλληλο όχι μόνο για vegetarian ή vegan, αλλά και για παμφάγα όντα όπως οι περισσότεροι, μεταξύ αυτών και η αφεντιά μου.

Ομολογώ ότι επειδή περνάω σχεδόν κάθε μέρα βραδάκι μπροστά από εκείνο το σημείο, είχα φθάσει να πιστεύω ότι πρόκειται για φούσκα, δηλαδή μαγαζί που δεν πρόκειται να ανοίξει ποτέ. Μήνες ολόκληρους έβλεπα αραιά και που κάποια κίνηση (όχι πελατεία) στο εσωτερικό, τίποτα περισσότερο. Με τα πολλά, με το τέλος των διακοπών και την επιστροφή του κόσμου στο κλεινόν άστυ, το HEALTHY BITES άνοιξε τις πύλες του. Τετάρτη 11 Οκτωβρίου έγιναν μάλιστα τα επίσημα εγκαίνια.
Ένα όμορφο, επεξηγηματικότατο φυλλάδιο για την υπηρεσία delivery, που βρήκα στην είσοδο του γραφείου μου, με παρακίνησε να το μελετήσω προσεκτικά και να τολμήσω την πρώτη παραγγελία: ριζότο με λαχανικά, ο εστί μεθερμηνευόμενο ρύζι arborio, κολοκυθάκια σε πολύ μικρούς κύβους, ντοματίνια στη μέση, ξερό κρεμμύδι, λευκό κρασί, παρμεζάνα και μυρωδικά. Την μεθεπόμενη μέρα το ίδιο σε κριθαρότο, την αντιπαραμεθεπόμενη burger Healthy Bites με χειροποίητο ψωμάκι, μπιφτέκι λαχανικών, τυρί gouda, ντομάτα, γαλλική σαλάτα, κέτσαπ, μαγιονέζα vegan και χερίσιες τηγανιτές πατάτες, σήμερα πατατοσαλάτα με αγγουράκι τουρσί, κρεμμυδάκι φρέσκο και κάππαρη από τη μία, σαλάτα με φακές beluga, πιπεριά Φλωρίνης, φιστίκι Αιγίνης και κρανμπερι, και υποθέτω ότι κάπως έτσι θα εξελιχθεί η κατάσταση τις επόμενες εβδομάδες, αφού ο κατάλογος (του delivery, επαναλαμβάνω, γιατί υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας που εναλλάσσονται) περιέχει: 7 σαλάτες (από 4 € οι μικρές μέχρι 6 € οι μεγάλες), 8 πιάτα με ζυμαρικά (από 7 € έως 10 € για νιόκι κινόα χωρίς γλουτένη, λευκή σάλτσα και μανιτάρια πλευρώτους) και 7 κυρίως πιάτα (από 6 € για vegetarian μουσακά μέχρι 9 € για το burger που προανέφερα). Αχ, βρε piperman, μου κόλλησες τη μανία των αναλυτικών αναφορών.

Όλες ανεξαιρέτως οι μερίδες είναι πραγματικά μεγάλες και χορταστικές. Εκείνο που με έχει ιντριγκάρει και ανυπομονώ επίσης να δοκιμάσω είναι ο πιτόγυρος με κεμπάπ σόγιας, μαγιονέζα vegan και πατάτες (5 €). Αφήνω κατά μέρος τις επιλογές για πρωινό, ομελέτες, πίτες, σάντουιτς, πίτσες, ορεκτικά, γλυκά, παγωτά και φυσικά καφέδες, σοκολάτες. τσάγια και χυμούς, όλα στην ίδια φιλοσοφία. Κάποια φορά θα πάω να φάω επιτόπου, για να γνωρίζω το σεφ Νίκο Γαϊτάνο και να τον συγχαρώ.
Αφού σας περιέγραψα τον τομέα του delivery, να σας πω και δυο λόγια για το χώρο: Το μαγαζί βρίσκεται στη γωνία της στοάς Πανεπιστημίου 25-27, με αρκετό χώρο μπροστά για κομψά τραπεζάκια των δύο ατόμων. Στην πλευρά του δρόμου υπάρχει πάγκος για σερβίρισμα και καφέδες, στην πλευρά της στοάς πάγκοι και ψηλά καθίσματα για τους βιαστικούς. Στο ισόγειο, με κάποιους μαυροπίνακες και κάδρα να σπάνε τη μονοτονία, βλέπει κανείς μια πολύ μακριά προθήκη με τα προσφερόμενα φαγώσιμα, εδώ δεν υπάρχουν τραπεζάκια, ίσως προσωρινά λόγω καιρού, ενώ μια στριφογυριστή σκάλα οδηγεί στο πατάρι, όπου υπάρχουν επίσης τραπεζάκια. Γενικά υπάρχει άνεση χώρου ασυνήθιστη για σνακ-μπαρ.
Όλα όσα δοκίμασα όχι μόνο ήταν νοστιμότατα, αλλά ήρθαν σε άψογη συσκευασία και κυριολεκτικά καυτά. Τέτοιο επίπεδο εξυπηρέτησης μόνο σε μεγάλες πρωτεύουσες του εξωτερικού έχω βιώσει. Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια: Well done, HEALTHY BITES!

10 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Το να είσαι κάτοικος Νέας Σμύρνης εκτός από το ότι έχεις «την» πλατεία στα πόδια σου διαθέτει και το πλεονέκτημα ότι εντός βεληνεκούς βρίσκεται και το ονομαστό κρεοπωλείο του Δρακούλη, με έτος ιδρύσεως το 1965. Αν ποτέ σας φέρει από εκεί ο δρόμος παραμονές εορτών και έχετε χρόνο στη διάθεσή σας (γιατί θα πάρετε το νουμεράκι σας και θα περιμένετε ίσως και πάνω από μία ώρα, μέχρι να έρθει η σειρά σας), θα το καταδιασκεδάσετε με το χάζι, τη μουσική, την κουβεντούλα και τα κεράσματα, και θα ψωνίσετε βέβαια ό, τι θέλετε σε κρεατικό σε πολύ καλή ποιότητα.
Περιμένοντας λοιπόν υπομονετικά για τα πασχαλιάτικα ψώνια, το αυτί μου έπιασε μια κουβέντα του κυρίου Δρακούλη με άλλους πελάτες, όπου έγινε αναφορά στο εστιατόριο που βρίσκεται κάτω από το «παράρτημα» της Βούλας, όπως ονομάζουν χαϊδευτικά το κατάστημα που άνοιξαν πριν δύο χρόνια στο κέντρο της Βούλας. Όταν έφθασε η σειρά μου, τον ρώτησα περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Χαμογέλασε και μου είπε: «Γκούγκλαρέ το και θα δεις. » Όπερ και εγένετο, σας συμβουλεύω να το κάνετε και σεις. Έτσι σε πρώτη ευκαιρία κλείσαμε τραπέζι με κάτι κουμπάρους που μένουν εκεί κοντά και πήγαμε για αυτοψία.
Το DRY & RAW (= σιτεμένο κι ωμό, σωστά tzia darling;) φθάνεις όντως κατεβαίνοντας στο υπόγειο κάτω ακριβώς από το κρεοπωλείο Δρακούλη στη λεωφόρο Βασιλέως Παύλου. Αν σας είναι άβολη η σκέψη πως θα φάτε σε υπόγειο, ηρεμήστε. Έχω φάει μια χαρά σε αληθινά υπόγειους χώρους στο Μόναχο και στη Βιέννη, αυτός εδώ ο χώρος όμως είναι αφενός λιγότερο υπόγειος, αφετέρου μαζεμένος σε διαστάσεις και καθόλου χαμηλοτάβανος. Αν υπολόγισα καλά, μπορεί να φιλοξενήσει γύρω στα 40 άτομα. Ωραία, άνετα βαριά τραπέζια, κατάλληλα για παρέες διαφορετικού μεγέθους, άνετα καθίσματα και ακόμα πιο άνετοι δερμάτινοι καναπέδες. Τοίχοι με τούβλα κόκκινα ή στο χρώμα του κεχριμπαριού (φτιαγμένα από ορυκτό αλάτι και φωτισμένα εξαιρετικά), φωτισμός και κλιματισμός άριστα 10. Περιμετρικά βρίσκονται τα ψυγεία-βιτρίνες όπου σιτεύουν τα κρέατα, μια σειρά κορμοί χασάπικου για όσους θέλουν να τσιμπήσουν κάτι όρθιοι στα γρήγορα, καθώς και η κάβα, που φιλοξενεί κρασιά από διάφορα μέρη του κόσμου, ίσως όχι τις γνωστές μάρκες και ευτυχώς όχι τις πιο ακριβές. Με ανακούφιση θα προσφύγετε στις υπηρεσίες του σομελιέ, να είστε σίγουροι ότι δεν θα είναι το κρασί αυτό που θα ρίξει έξω το λογαριασμό.
“It’s the meat, stupid! ” αν μου επιτραπεί να δανειστώ την ατάκα από την προεκλογική εκστρατεία του Bill Clinton στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Γιατί στο DRY & RAW θα έρθεις όχι για να φας, αλλά για να απολαύσεις κρέας (black angus, wagyu, charolais, kobe), με τη συνοδεία μπιτάτης μουσικής, που δεν θα σ’ ενοχλήσει καθόλου.

Όσο κι αν αυτό ακούγεται κάπως κανιβαλιστικό, η αλήθεια είναι ότι εδώ έρχεστε πρόσωπο με πρόσωπο με μοναδικά είδη κρέατος. Όπως λοιπόν δεν θα παραγγείλεις τσάι στην καφετέρια της Lavazza ή παϊδάκια αρνίσια στο ΤΑΞΕΙΔΕΥΟΝΤΑΣ, έτσι εδώ θα κατεβάσεις το κεφάλι σαν υπάκουος μαθητής, θα ανοίξεις μάτια κι αυτιά, θα πεις τι σου αρέσει και θα ακολουθήσεις τη συμβουλή του σεφ Μιχάλη Μερζένη, ξέροντας ότι το κοστούμι θα έρθει λίγο ακριβό.

Ασφαλώς υπάρχει κατάλογος, όπως υπάρχουν και προσφορές ημέρας. Τα διάφορα carpaccio κυμαίνονται από 20 μέχρι 56 ευρώ (η μερίδα! ), τα steak tartare από 28 έως 42, τα χειροποίητα λουκάνικα γύρω στα 20, οι κομμένοι στο χέρι (φροντίστε να πάρετε μάτι πώς το κάνουν, είναι πραγματική τέχνη) κιμάδες για bolognese ή burger γύρω στα 12 (τα 200 γραμμάρια), ενώ για τα κρέατα ωρίμανσης οι τιμές ποικίλλουν και αναγράφονται στις βιτρίνες. Υπάρχουν επίσης δυο, τρεις σαλάτες και τα αναμενόμενα συνοδευτικά (πουρές πατάτας με τυρί, τρούφα και αυγό ή κρέμα σπανάκι με μανιτάρια και καραμελωμένα κρεμμύδια). Θετικό είναι ότι δεν υπάρχει επιπλέον επιβάρυνση για το ψήσιμο του κρέατος (κάτι που μου είχε κάνει κακή εντύπωση στου YOLENI’S), ενώ στα must θα έβαζα το βούτυρο από μεδούλι που συνοδεύει το ψημένο σε φούρνο ψωμί. Όσο για επιδόρπιο, δεν το συζητάω, αφού υπάρχει baba au rum στον κατάλογο (απλώς δεν ξέρω αν πρόκειται για κάτι μόνιμο ή ήμουν εγώ τυχερός εκείνη τη μέρα, τα επιδόρπια απαγγέλθηκαν προφορικά).

Το σέρβις πάρα πολύ καλό. Εκτίμησα ιδιαίτερα το ότι, όταν εξηγήσαμε ότι ήταν η πρώτη μας επίσκεψη και θα θέλαμε να μοιραστούμε όσο γίνεται περισσότερες γεύσεις, πρόθυμα μας βοήθησαν τεμαχίζοντας και μοιράζοντας τα πάντα δίκαια, δηλαδή τη σαλάτα ceasars (ήδη σημείωσα για την επόμενη επίσκεψη την πολλά υποσχόμενη black salad που είδα να περνά δίπλα μας), το λουκάνικο με παρμεζάνα και τρούφα (το αγαπημένο μου Käsekrainer σε γκουρμέ εκδοχή), μια μακαρονάδα black angus, ένα burger wagyu με τρούφα και ένα κόντρα φιλέτο charolais. Tι έμεινε απωθημένο; Μα φυσικά το ταρτάρ, που έχω πάρα πολλά χρόνια (από ένα ταξίδι στην Ιταλία) να γευθώ.

Δεν πειράζει, την επόμενη φορά, η οποία με λογαριασμό κοντά στα 70 ευρώ το άτομο all inclusive, ελπίζω ότι δεν θα αργήσει.

02 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Όλα τα παλιά τα έχει το a4f: Παλιό ποδήλατο, παλιό μπακάλικο, παλιό καπηλειό, παλιό τετράδιο, παλιό ταχυδρομείο, παλιό γραμμόφωνο.Εδώ κι ένα χρόνο περίπου ήρθε να προστεθεί σε μια γωνία της Ηλία Ηλιού, ανάμεσα στη στάση μετρό «Νέος Κόσμος» και τη διασταύρωση με την Αμβροσίου Φραντζή, το ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΜ. Για να εξηγούμαστε: Καμιά παλιά γραμμή τραμ δεν περνούσε από εδώ κοντά, το καινούριο τραμ όμως κάνει στάση 200 μέτρα παρακάτω. Και αν θυμάμαι καλά, το ψητοπωλείο αυτό ονομαζόταν αρχικά μπουκιά-μπουκιά. Μπερδεμένη ιστορία, ευτυχώς που όλα τα άλλα είναι εντάξει.
Παραδείγματος χάριν το παρκάρισμα. Όποια ώρα της ημέρας ή νύχτας, πάντα θα βρείτε μια θέση σε ακτίνα 50 μέτρων. Κι αν πάλι μένετε κοντά και βαριέστε τη μετακίνηση, ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΜ διαθέτει υπηρεσία delivery, την οποία εγώ προσωπικά δεν προτιμώ, θα σας πω πιο κάτω το γιατί.
Το μαγαζί είναι, όπως είπαμε, γωνιακό. Αρκετά ευρύχωρο μέσα (με υποτυπώδη όμως διακόσμηση) και με μπόλικα τραπέζια σε αραιή, άνετη διάταξη περιμετρικά στον έξω χώρο. Εκτιμώ ιδιαίτερα το ότι τα τραπέζια είναι μεγάλου μεγέθους και τα καθίσματα αναπαυτικά, δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από ένα σουβλατζίδικο με πλαστικά τραπεζοκαθίσματα που σε διώχνουν με το που κάθεσαι. Απόλυτη καθαριότητα παντού (χάρτινα τραπεζομάντιλα, πιάτα, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα, αλλά και οι τουαλέτες πεντακάθαρες), ενώ το σέρβις από τον ιδιοκτήτη και δύο κοπέλες ντυμένες ομοιόμορφα είναι φιλικό, αποτελεσματικό και γρήγορο.
Γενικά, ξέροντας ότι έχετε έρθει εδώ για ένα τυπικό γρήγορο πρόχειρο γεύμα, το ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΜ θα σας ικανοποιήσει πλήρως. Η κουζίνα-ψησταριά προσφέρει τα πάντα (καλαμάκια, γύρο, μπιφτέκια, κεμπάπ, μπριζόλες, κοτόπουλο, λουκάνικα, σαλάτες διάφορες, αλοιφές, τυλιχτά, σκεπαστά και σε μερίδες), πάνω απ’ όλα όμως θεϊκές τηγανιτές πατάτες. Πιο τραγανές δεν γίνονται, γι’ αυτό το λόγο προτιμώ να τις απολαύσω φρέσκες επιτόπου. Και τα ψητά όμως είναι σωστά φτιαγμένα και οι σαλάτες φρέσκες.
Μπύρα σε παγωμένο ποτήρι, κρασί ή αποστάγματα συνοδεύουν το γεύμα σας, που ξεκινά με φρέσκο ψωμί στο καλαθάκι συνοδεία πράσινων ελαιών και ολοκληρώνεται τον καιρό αυτό με καρπουζάκι για να ξεπλυθεί το στόμα. Θα πληρώσετε από 2,50 (για μια μεγάλη πίτα τυλιχτή) έως 8,50 € (για μια μερίδα π. χ. κεμπάπ με πίτα, ντομάτα ψητή και τις προαναφερθείσες πατατούλες), δηλαδή το πολύ με ένα 20άρι το ζευγάρι καθαρίσατε. Αν σας φέρει ο δρόμος, αξίζει να το δοκιμάσετε.

21 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Στην καθιερωμένη, δυστυχώς συντομότατη, σεπτεμβριάτικη επίσκεψη στα πάτρια εδάφη επιλέξαμε εφέτος να δειπνήσουμε στο ΣΕΜΠΡΙΚΟ, αφενός γιατί είχαμε τις καλύτερες εντυπώσεις από παλαιότερες επισκέψεις, αφετέρου γιατί ήταν το βράδυ των εγκαινίων της ΔΕΘ, οπότε οποιαδήποτε μετακίνηση προς ή μέσα από το κέντρο της πόλης έμοιαζε με mission impossible.

Το ΣΕΜΠΡΙΚΟ βρίσκεται σε πολύ βολικό σημείο, στο τέρμα της οδού Φράγκων, κοντά στο λιμάνι δηλαδή, ανάμεσα στο Βαρδάρη και τα Λαδάδικα, στο ισόγειο του κτιρίου όπου στεγάζονται τα διοικητικά δικαστήρια της πόλης. Μπροστά έχει μεγάλο ελεύθερο χώρο και ένα παρκάκι με πράσινο και αθλοπαιδιές, ενώ στα δεξιά του βρίσκεται ένα μπαράκι με ολίγην από εστιατόριο (δεν είμαι βέβαιος, παίζει μάλλον για πιο νυχτερινές καταστάσεις). Ο μέσα χώρος συνδυασμός εδωδιμοπωλείου – εστιατορίου, πάρα πολύ ελκυστικός, γεμάτος ράφια και προθήκες με όλων των ειδών τα καλούδια, φιάλες οίνων τε και αποσταγμάτων, αξίζει από μόνος του μια επίσκεψη, ίσως ένα μεσημέρι για κάτι ελαφρύ με μια μπυρίτσα.
Για να πω την αλήθεια, ήθελα να κάνω και τη σύγκριση με τη ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ, που πέρυσι μας είχε ενθουσιάσει με το φαγητό της και από την οποία κατά τα θρυλλούμενα ξεπήδησε κάποτε η ομάδα του ΣΕΜΠΡΙΚΟ, και να διαπιστώσω ταυτόχρονα αν η αλλαγή διεύθυνσης στο ΣΕΜΠΡΙΚΟ (παρεμπιπτόντως: το όνομα σημαίνει περίπου «συνεργατικό, δουλειά που μοιράζεται») επηρέασε ή άλλαξε το ομαδικό πνεύμα που χαρακτήριζε, στο ξεκίνημα τουλάχιστον, αυτό το μαγαζί.
Οπτικά η εικόνα δεν έχει αλλάξει καθόλου. Άνετα τραπέζια και καθίσματα, σωστός φωτισμός, πεντακάθαρα πιατικά, σερβίτσια και γυαλικά, επαρκές και καλοσυντονισμένο προσωπικό. Και η πελατεία η ίδια. Αρκετές μεγάλες παρέες (κράτηση Παρασκευή και Σάββατο βράδυ κρίνεται απαραίτητη), κάποιοι ξέμπαρκοι τουρίστες, ζευγάρια τριαντάρηδων, ένα mix που παραπέμπει μάλλον σε μεζεδοπωλείο, εντύπωση που ενισχύεται από τον κατάλογο ο οποίος είναι σαφώς μεζεδοβαρής, με εμφανώς λιγότερα κυρίως πιάτα, ενώ και η λίστα των ποτών παραπέμπει σε παρεϊστικες καταστάσεις.

Στην αναμέτρηση των κουζινών ομόφωνα κρίναμε ότι η ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ υπερτερεί ως προς την πρωτοτυπία στις γεύσεις, ενώ το ΣΕΜΠΡΙΚΟ διαθέτει εμφανώς μεγαλύτερη ποικιλία. Ισοπαλία; Μάλλον όχι, γιατί στη ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ εντυπωσιάζει η εναλλαγή στις γαρνιτούρες των διάφορων πιάτων, ενώ στο ΣΕΜΠΡΙΚΟ σχεδόν τα μισά πιάτα είχαν στην άκρη κρίταμο, που η οξύτητά του δεν ταίριαζε παντού. Έστω και στα σημεία λοιπόν we have a winner.

Η πενταμελής παρέα μας παρήγγειλε και δοκίμασε τα εξής: Μια ποικιλία με πράσινα σαλατικά που μας ξενέρωσε, αφού η αρχική μας επιλογή (σαλάτα με πολύχρωμα ντοματίνια, γλιστρίδα και βολάκι Άνδρου) δεν ήταν διαθέσιμη, πατατοσαλάτα με σος μανιταριού και σύγλινο που έχασε στη μονομαχία με τη μελιτζανοσαλάτα με σος γιαουρτιού, ταχίνι και δυόσμο, χταπόδι σχάρας με ταραμά και γαύρο μαρινάτο με κρίταμο που έχασαν καθαρά από το καπνιστό σκουμπρί με κόκκινες φακές, σαρδέλες τυλιχτές σε αμπελόφυλλα εξαιρετικές και ένα καλά εκτελεσμένο ριζότο με άγρια μανιτάρια και τρούφα. Βλέποντας στον κατάλογο μια σελίδα με τυριά από Κίμωλο, Άνδρο, Νάξο, Νάουσα και Κρήτη (6 €) αποφασίσαμε να κλείσουμε το δείπνο με μια ποικιλία τυριών, πράγμα που σας συνιστώ να κάνετε. Μια κοντινή ιδέα είναι ένα τσιμπολόγημα με μια ποικιλία τυριών και αλλαντικών Μιράν (9 € η μικρή και 13 € η μεγάλη) στη μέση και μια μπύρα Septem (υπάρχει όλη η γκάμα) ή ρακή, τσίπουρο, ούζο ή γράπα (! ) προς 3 € το 100ράκι ή κρασί χύμα επιλεγμένων παραγωγών προς 4,50 € τα 500 ml. O συνδυασμός ροδίτη, sauvignon blanc και ξινόμαυρου από το Κτήμα Χατζηβαρύτη που επιλέξαμε ήταν τόσο καλός που ήπιαμε σχεδόν μισό λίτρο ο καθένας. Γλυκό κέρασμα στο τέλος ένας ωραιότατος σπιτικός κορμός, δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο.

Οι τιμές είναι λογικές (μεζέδες σε μεγάλες μερίδες κατά μέσο όρο 7 €, κυρίως σε πολύ μεγάλες μερίδες στα 10 €), με φαγητά και ποτά μείναμε κάτω από τα 20 ευρώ το άτομο. Θα ξαναπάω σίγουρα στο ΣΕΜΠΡΙΚΟ, αυτή τη φορά όμως θα επικεντρωθώ στα κυρίως πιάτα, γιατί εκεί ίσως αθέλητα το αδίκησα. Και του χρόνου!

19 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Στον ΑΝΘΟ του Γιώργου Γεράρδου δεν έφαγα ούτε μία φορά, τον θεώρησα εξαρχής φθηνή απόπειρα εκμετάλλευσης της θέσης και κυρίως του ονόματος που είχε το ΜΑΓΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΝΑΓΙΑΣ, ένα από τα επιφανέστερα παιδιά του a4f (με 85 κριτικές από το Μάρτιο του 2010 μέχρι το Μάρτιο του 2012, όταν μια πυρκαγιά εν ώρα εργασίας έστειλε τη θρυλική Νάγια στον παράδεισο – είναι σίγουρο – των καλοφαγάδων), το οποίο στεγαζόταν σ’ αυτό το γωνιακό πρώην μπακάλικο σε μια ήσυχη κάθετο της Λεωφόρου Θησέως. Με το MANDRAGORAS, δεν ξέρω γιατί, το πράγμα εξελίχθηκε διαφορετικά, ίσως επειδή απλά έχει περάσει πια αρκετός καιρός.

Οι δύο πρώτες κριτικές, που ανέβασαν η Toniaa και η ΟΛΓΙΤΣΑ, τις οποίες θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω θερμά, ήταν αρκούντως θετικές ώστε μια Κυριακή μεσημέρι προς το τέλος των διακοπών να προτείνω στο έτερον ήμισυ να κάνουμε επιτόπια αυτοψία.

Σαν να μη πέρασε μια μέρα στην εμφάνιση. Ο MANDRAGORAS έχει χώρο για δέκα τραπέζια μέσα και τέσσερα, πέντε έξω. Οι δύο πλευρές της γωνίας είναι με τζαμαρία από πάνω μέχρι κάτω, με το επάνω φύλλο να ανοίγει για καλύτερο εξαερισμό, μολονότι στο χώρο λειτουργούν δύο κλιματιστικά και δύο ανεμιστήρες οροφής.

Όπως καταλαβαίνετε, το μεσημέρι το κατάστημα ήταν λουσμένο στο φως. Μπαίνοντας δεξιά βρίσκεται στριμωγμένη η κουζίνα και δίπλα η επίσης μικρή, αλλά καθαρή τουαλέτα. Ο χώρος από πάνω, παστωμένος κυριολεκτικά με ξύλινα κιβώτια, χαρτόκουτα και υφασμάτινες βαλίτσες, θυμίζει πρόχειρο καταυλισμό. Γενικά το μάτι δε μένει ούτε λεπτό ήσυχο, εδώ κάτι να δεις, εκεί κάτι να απορήσεις και να χαμογελάσεις, είναι σαφές ότι ο διακοσμητής είχε έμπνευση.

Ο τέταρτος τοίχος είναι με πέτρα στην οποία έχουν ενσωματωθεί διάφορα διακοσμητικά, ανάμεσά τους ένα ακορντεόν, δύο γραφομηχανές (! ) και ένα καράβι, ενώ κάτω από την σκούρα ξύλινη στέγη με δοκάρια που μαρτυρούν την ηλικία της κατασκευής κρέμονται διάφορα πρωτότυπα φωτιστικά, όπου βέβαια αυτά με τις κληματσίδες από αμπέλι κλέβουν την παράσταση.

Το πάτωμα είναι το γνωστό παλιό μωσαϊκό, που ευτυχώς σώθηκε από τη φωτιά. Και τα τραπέζια κάτι θα σας θυμίσουν: μεταλλικές κατασκευές με παλιακά πλακάκια και γυάλινο κάλυμμα.
Σαν να μη πέρασε μια μέρα στην εξυπηρέτηση.

Οι δύο Ικαριώτες σερβιτόροι της Νάγιας αναζήτησαν προφανώς αλλού την τύχη τους, όμως η κοπέλα που τρέχει όλο το μαγαζί είναι αστέρι. Υποθέτω ότι το βράδυ θα υπάρχει ενίσχυση, πάντως εμάς δεν μας έλειψε η προσοχή της ούτε ένα λεπτό. Μια βελτίωση σε σχέση με παλιά είναι η τήρηση της απαγόρευσης του καπνίσματος, από όσο μπόρεσα να διαπιστώσω.

Σαν να μη πέρασε μια μέρα στις τιμές. Αν και επιβαρύναμε το λογαριασμό με το by far ακριβότερο πιάτο (ημέρας), την πικάνια black angus με βούτυρο λευκής τρούφας στα 18 €, πληρώσαμε συνολικά σκάρτα 40 ευρώ για τέσσερα πιάτα και μια μπύρα. Η γαλατόπιτα που παραγγείλαμε τελευταία κεράστηκε τελικά από το κατάστημα.

Τα μεζεδάκια κυμαίνονται από 2,5 € (πατάτες τηγανιτές) μέχρι 6 € (αυγά με σύγλινο), οι σαλάτες από 5,5 € (χωριάτικη με παξιμάδι Κυθήρων) μέχρι 8 € (σαλάτα ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ με ψητό μήλο, παστέλι, σταφίδες και μανούρι στη σχάρα) και τα κυρίως γύρω στα 8 €. Ακόμα και οι χαρακτηριστικά χαμηλές τιμές της Νάγιας στα ποτά χτυπάν στο μάτι: Επιλεγμένο χύμα κρασί 5 € το μισόκιλο, εμφιαλωμένο κρασί μεταξύ 13 € (λευκό Λήμνου) και 17 € (κόκκινο Αβάντις). Για τους ψαγμένους υπάρχει ψημένη ρακί και κρύο οινόμελο.

Και στην κουζίνα; Ε, ας μη τα θέλουμε όλα δικά μας. Ο MANDRAGORAS είναι σε καλό δρόμο, πιστεύω ότι χρειάζεται πίστωση χρόνου, μέχρι να βρει τα πατήματά του και να σταματήσει να ψάχνεται. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπάρχει ένα μενού τυπωμένο στο χάρτινο σου-πλα, ένα δεύτερο πλαστικοποιημένο στο τραπέζι και το διόλου ευκαταφρόνητο μενού ημέρας στο γνωστό μαυροπίνακα πάνω από την κουζίνα. Ως γνωστόν ουκ εν τω πολλώ το ευ, λίγα πιάτα και καλά αρκούν για ένα μαγαζί αυτού του μεγέθους, με πελατεία όλων των ηλικιών.

Το καλύτερο από όσα δοκιμάσαμε ήταν ίσως το φθηνότερο πιάτο: μπουρεκάκια μελιτζάνας, που είναι ρολλάκια μελιτζάνας (χωρίς γέμιση! ) με ντομάτα και γκρατιναρισμένα με καλό κίτρινο τυρί στο φούρνο, σερβιρισμένα σε πήλινο. Η φάβα με (ελάχιστο) χέλι καπνιστό και (πολύ) κρεμμύδι νόστιμη, αλλά με λάθος ταυτότητα. Η πικάνια, γενναία μερίδα, νόστιμη, αν και ψημένη ένα κλικ πάνω από το σωστό, ας όψεται η κυρία μου που δεν μπορεί να δει αίμα στο κρέας. Όσο για τη σαλάτα με καρπούζι, ενώ ήταν εντυπωσιακή στην εμφάνιση, θεωρώ ότι πρέπει να είναι καθαρισμένη από κουκούτσια.

Κλείνοντας δεν έχω λόγο να μη σας προτρέψω να επισκεφθείτε το MANDRAGORAS, αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία. Ίσως ταλαιπωρηθείτε βέβαια, αν πάτε βράδυ, για να βρείτε θέση για παρκάρισμα, όμως τα αγαθά κόποις κτώνται.