Loader

fratello

Κριτικές: 494
Μέλος από: Ιούλ 2008

Εμφάνιση:

21 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Στην καθιερωμένη, δυστυχώς συντομότατη, σεπτεμβριάτικη επίσκεψη στα πάτρια εδάφη επιλέξαμε εφέτος να δειπνήσουμε στο ΣΕΜΠΡΙΚΟ, αφενός γιατί είχαμε τις καλύτερες εντυπώσεις από παλαιότερες επισκέψεις, αφετέρου γιατί ήταν το βράδυ των εγκαινίων της ΔΕΘ, οπότε οποιαδήποτε μετακίνηση προς ή μέσα από το κέντρο της πόλης έμοιαζε με mission impossible.

Το ΣΕΜΠΡΙΚΟ βρίσκεται σε πολύ βολικό σημείο, στο τέρμα της οδού Φράγκων, κοντά στο λιμάνι δηλαδή, ανάμεσα στο Βαρδάρη και τα Λαδάδικα, στο ισόγειο του κτιρίου όπου στεγάζονται τα διοικητικά δικαστήρια της πόλης. Μπροστά έχει μεγάλο ελεύθερο χώρο και ένα παρκάκι με πράσινο και αθλοπαιδιές, ενώ στα δεξιά του βρίσκεται ένα μπαράκι με ολίγην από εστιατόριο (δεν είμαι βέβαιος, παίζει μάλλον για πιο νυχτερινές καταστάσεις). Ο μέσα χώρος συνδυασμός εδωδιμοπωλείου – εστιατορίου, πάρα πολύ ελκυστικός, γεμάτος ράφια και προθήκες με όλων των ειδών τα καλούδια, φιάλες οίνων τε και αποσταγμάτων, αξίζει από μόνος του μια επίσκεψη, ίσως ένα μεσημέρι για κάτι ελαφρύ με μια μπυρίτσα.
Για να πω την αλήθεια, ήθελα να κάνω και τη σύγκριση με τη ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ, που πέρυσι μας είχε ενθουσιάσει με το φαγητό της και από την οποία κατά τα θρυλλούμενα ξεπήδησε κάποτε η ομάδα του ΣΕΜΠΡΙΚΟ, και να διαπιστώσω ταυτόχρονα αν η αλλαγή διεύθυνσης στο ΣΕΜΠΡΙΚΟ (παρεμπιπτόντως: το όνομα σημαίνει περίπου «συνεργατικό, δουλειά που μοιράζεται») επηρέασε ή άλλαξε το ομαδικό πνεύμα που χαρακτήριζε, στο ξεκίνημα τουλάχιστον, αυτό το μαγαζί.
Οπτικά η εικόνα δεν έχει αλλάξει καθόλου. Άνετα τραπέζια και καθίσματα, σωστός φωτισμός, πεντακάθαρα πιατικά, σερβίτσια και γυαλικά, επαρκές και καλοσυντονισμένο προσωπικό. Και η πελατεία η ίδια. Αρκετές μεγάλες παρέες (κράτηση Παρασκευή και Σάββατο βράδυ κρίνεται απαραίτητη), κάποιοι ξέμπαρκοι τουρίστες, ζευγάρια τριαντάρηδων, ένα mix που παραπέμπει μάλλον σε μεζεδοπωλείο, εντύπωση που ενισχύεται από τον κατάλογο ο οποίος είναι σαφώς μεζεδοβαρής, με εμφανώς λιγότερα κυρίως πιάτα, ενώ και η λίστα των ποτών παραπέμπει σε παρεϊστικες καταστάσεις.

Στην αναμέτρηση των κουζινών ομόφωνα κρίναμε ότι η ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ υπερτερεί ως προς την πρωτοτυπία στις γεύσεις, ενώ το ΣΕΜΠΡΙΚΟ διαθέτει εμφανώς μεγαλύτερη ποικιλία. Ισοπαλία; Μάλλον όχι, γιατί στη ΝΕΑ ΦΩΛΙΑ εντυπωσιάζει η εναλλαγή στις γαρνιτούρες των διάφορων πιάτων, ενώ στο ΣΕΜΠΡΙΚΟ σχεδόν τα μισά πιάτα είχαν στην άκρη κρίταμο, που η οξύτητά του δεν ταίριαζε παντού. Έστω και στα σημεία λοιπόν we have a winner.

Η πενταμελής παρέα μας παρήγγειλε και δοκίμασε τα εξής: Μια ποικιλία με πράσινα σαλατικά που μας ξενέρωσε, αφού η αρχική μας επιλογή (σαλάτα με πολύχρωμα ντοματίνια, γλιστρίδα και βολάκι Άνδρου) δεν ήταν διαθέσιμη, πατατοσαλάτα με σος μανιταριού και σύγλινο που έχασε στη μονομαχία με τη μελιτζανοσαλάτα με σος γιαουρτιού, ταχίνι και δυόσμο, χταπόδι σχάρας με ταραμά και γαύρο μαρινάτο με κρίταμο που έχασαν καθαρά από το καπνιστό σκουμπρί με κόκκινες φακές, σαρδέλες τυλιχτές σε αμπελόφυλλα εξαιρετικές και ένα καλά εκτελεσμένο ριζότο με άγρια μανιτάρια και τρούφα. Βλέποντας στον κατάλογο μια σελίδα με τυριά από Κίμωλο, Άνδρο, Νάξο, Νάουσα και Κρήτη (6 €) αποφασίσαμε να κλείσουμε το δείπνο με μια ποικιλία τυριών, πράγμα που σας συνιστώ να κάνετε. Μια κοντινή ιδέα είναι ένα τσιμπολόγημα με μια ποικιλία τυριών και αλλαντικών Μιράν (9 € η μικρή και 13 € η μεγάλη) στη μέση και μια μπύρα Septem (υπάρχει όλη η γκάμα) ή ρακή, τσίπουρο, ούζο ή γράπα (! ) προς 3 € το 100ράκι ή κρασί χύμα επιλεγμένων παραγωγών προς 4,50 € τα 500 ml. O συνδυασμός ροδίτη, sauvignon blanc και ξινόμαυρου από το Κτήμα Χατζηβαρύτη που επιλέξαμε ήταν τόσο καλός που ήπιαμε σχεδόν μισό λίτρο ο καθένας. Γλυκό κέρασμα στο τέλος ένας ωραιότατος σπιτικός κορμός, δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο.

Οι τιμές είναι λογικές (μεζέδες σε μεγάλες μερίδες κατά μέσο όρο 7 €, κυρίως σε πολύ μεγάλες μερίδες στα 10 €), με φαγητά και ποτά μείναμε κάτω από τα 20 ευρώ το άτομο. Θα ξαναπάω σίγουρα στο ΣΕΜΠΡΙΚΟ, αυτή τη φορά όμως θα επικεντρωθώ στα κυρίως πιάτα, γιατί εκεί ίσως αθέλητα το αδίκησα. Και του χρόνου!

19 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Στον ΑΝΘΟ του Γιώργου Γεράρδου δεν έφαγα ούτε μία φορά, τον θεώρησα εξαρχής φθηνή απόπειρα εκμετάλλευσης της θέσης και κυρίως του ονόματος που είχε το ΜΑΓΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΝΑΓΙΑΣ, ένα από τα επιφανέστερα παιδιά του a4f (με 85 κριτικές από το Μάρτιο του 2010 μέχρι το Μάρτιο του 2012, όταν μια πυρκαγιά εν ώρα εργασίας έστειλε τη θρυλική Νάγια στον παράδεισο – είναι σίγουρο – των καλοφαγάδων), το οποίο στεγαζόταν σ’ αυτό το γωνιακό πρώην μπακάλικο σε μια ήσυχη κάθετο της Λεωφόρου Θησέως. Με το MANDRAGORAS, δεν ξέρω γιατί, το πράγμα εξελίχθηκε διαφορετικά, ίσως επειδή απλά έχει περάσει πια αρκετός καιρός.

Οι δύο πρώτες κριτικές, που ανέβασαν η Toniaa και η ΟΛΓΙΤΣΑ, τις οποίες θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω θερμά, ήταν αρκούντως θετικές ώστε μια Κυριακή μεσημέρι προς το τέλος των διακοπών να προτείνω στο έτερον ήμισυ να κάνουμε επιτόπια αυτοψία.

Σαν να μη πέρασε μια μέρα στην εμφάνιση. Ο MANDRAGORAS έχει χώρο για δέκα τραπέζια μέσα και τέσσερα, πέντε έξω. Οι δύο πλευρές της γωνίας είναι με τζαμαρία από πάνω μέχρι κάτω, με το επάνω φύλλο να ανοίγει για καλύτερο εξαερισμό, μολονότι στο χώρο λειτουργούν δύο κλιματιστικά και δύο ανεμιστήρες οροφής.

Όπως καταλαβαίνετε, το μεσημέρι το κατάστημα ήταν λουσμένο στο φως. Μπαίνοντας δεξιά βρίσκεται στριμωγμένη η κουζίνα και δίπλα η επίσης μικρή, αλλά καθαρή τουαλέτα. Ο χώρος από πάνω, παστωμένος κυριολεκτικά με ξύλινα κιβώτια, χαρτόκουτα και υφασμάτινες βαλίτσες, θυμίζει πρόχειρο καταυλισμό. Γενικά το μάτι δε μένει ούτε λεπτό ήσυχο, εδώ κάτι να δεις, εκεί κάτι να απορήσεις και να χαμογελάσεις, είναι σαφές ότι ο διακοσμητής είχε έμπνευση.

Ο τέταρτος τοίχος είναι με πέτρα στην οποία έχουν ενσωματωθεί διάφορα διακοσμητικά, ανάμεσά τους ένα ακορντεόν, δύο γραφομηχανές (! ) και ένα καράβι, ενώ κάτω από την σκούρα ξύλινη στέγη με δοκάρια που μαρτυρούν την ηλικία της κατασκευής κρέμονται διάφορα πρωτότυπα φωτιστικά, όπου βέβαια αυτά με τις κληματσίδες από αμπέλι κλέβουν την παράσταση.

Το πάτωμα είναι το γνωστό παλιό μωσαϊκό, που ευτυχώς σώθηκε από τη φωτιά. Και τα τραπέζια κάτι θα σας θυμίσουν: μεταλλικές κατασκευές με παλιακά πλακάκια και γυάλινο κάλυμμα.
Σαν να μη πέρασε μια μέρα στην εξυπηρέτηση.

Οι δύο Ικαριώτες σερβιτόροι της Νάγιας αναζήτησαν προφανώς αλλού την τύχη τους, όμως η κοπέλα που τρέχει όλο το μαγαζί είναι αστέρι. Υποθέτω ότι το βράδυ θα υπάρχει ενίσχυση, πάντως εμάς δεν μας έλειψε η προσοχή της ούτε ένα λεπτό. Μια βελτίωση σε σχέση με παλιά είναι η τήρηση της απαγόρευσης του καπνίσματος, από όσο μπόρεσα να διαπιστώσω.

Σαν να μη πέρασε μια μέρα στις τιμές. Αν και επιβαρύναμε το λογαριασμό με το by far ακριβότερο πιάτο (ημέρας), την πικάνια black angus με βούτυρο λευκής τρούφας στα 18 €, πληρώσαμε συνολικά σκάρτα 40 ευρώ για τέσσερα πιάτα και μια μπύρα. Η γαλατόπιτα που παραγγείλαμε τελευταία κεράστηκε τελικά από το κατάστημα.

Τα μεζεδάκια κυμαίνονται από 2,5 € (πατάτες τηγανιτές) μέχρι 6 € (αυγά με σύγλινο), οι σαλάτες από 5,5 € (χωριάτικη με παξιμάδι Κυθήρων) μέχρι 8 € (σαλάτα ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ με ψητό μήλο, παστέλι, σταφίδες και μανούρι στη σχάρα) και τα κυρίως γύρω στα 8 €. Ακόμα και οι χαρακτηριστικά χαμηλές τιμές της Νάγιας στα ποτά χτυπάν στο μάτι: Επιλεγμένο χύμα κρασί 5 € το μισόκιλο, εμφιαλωμένο κρασί μεταξύ 13 € (λευκό Λήμνου) και 17 € (κόκκινο Αβάντις). Για τους ψαγμένους υπάρχει ψημένη ρακί και κρύο οινόμελο.

Και στην κουζίνα; Ε, ας μη τα θέλουμε όλα δικά μας. Ο MANDRAGORAS είναι σε καλό δρόμο, πιστεύω ότι χρειάζεται πίστωση χρόνου, μέχρι να βρει τα πατήματά του και να σταματήσει να ψάχνεται. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπάρχει ένα μενού τυπωμένο στο χάρτινο σου-πλα, ένα δεύτερο πλαστικοποιημένο στο τραπέζι και το διόλου ευκαταφρόνητο μενού ημέρας στο γνωστό μαυροπίνακα πάνω από την κουζίνα. Ως γνωστόν ουκ εν τω πολλώ το ευ, λίγα πιάτα και καλά αρκούν για ένα μαγαζί αυτού του μεγέθους, με πελατεία όλων των ηλικιών.

Το καλύτερο από όσα δοκιμάσαμε ήταν ίσως το φθηνότερο πιάτο: μπουρεκάκια μελιτζάνας, που είναι ρολλάκια μελιτζάνας (χωρίς γέμιση! ) με ντομάτα και γκρατιναρισμένα με καλό κίτρινο τυρί στο φούρνο, σερβιρισμένα σε πήλινο. Η φάβα με (ελάχιστο) χέλι καπνιστό και (πολύ) κρεμμύδι νόστιμη, αλλά με λάθος ταυτότητα. Η πικάνια, γενναία μερίδα, νόστιμη, αν και ψημένη ένα κλικ πάνω από το σωστό, ας όψεται η κυρία μου που δεν μπορεί να δει αίμα στο κρέας. Όσο για τη σαλάτα με καρπούζι, ενώ ήταν εντυπωσιακή στην εμφάνιση, θεωρώ ότι πρέπει να είναι καθαρισμένη από κουκούτσια.

Κλείνοντας δεν έχω λόγο να μη σας προτρέψω να επισκεφθείτε το MANDRAGORAS, αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία. Ίσως ταλαιπωρηθείτε βέβαια, αν πάτε βράδυ, για να βρείτε θέση για παρκάρισμα, όμως τα αγαθά κόποις κτώνται.

07 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Πρώτη κριτική για το PANTHEON ALL DAY CAFÉ BAR RESTAURANT, όπως είναι ο πλήρης τίτλος της επιχείρησης, και πριν φθάσουμε στο παρόν, θέλω να αναφερθώ εν συντομία στο παρελθόν. Εδώ λοιπόν, στην κορυφή ενός μικρού λόφου κολλητά σχεδόν στη Λεωφόρο Αλίμου άνοιξε πριν 7, 8 χρόνια το εστιατόριο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΛΟΦΟΣ, ένα concept restaurant με σεφ τον Γιάννη Μπαξεβάνη, το οποίο δεν περπάτησε καθόλου και έδωσε γρήγορα τη σκυτάλη στην κυρία Μυρσίνη Λαμπράκη και την κρητική κουζίνα της.

Την πρώτη φορά που πήγα έμεινα πολύ ευχαριστημένος, τη δεύτερη έτσι κι έτσι, τρίτη επίσκεψη δεν υπήρξε, γιατί η επιχείρηση μετονομάστηκε εν τω μεταξύ σε LOFOS KEFATO RESTAURANT, αντιλαμβάνεστε περί τίνος επρόκειτο, και έκλεισε άδοξα τον άλλο χρόνο. Έκτοτε όποτε με έφερνε ο δρόμος έρριχνα μια ματιά από περιέργεια, γιατί θεωρώ το σημείο ιδιαίτερα προνομιακό, καθώς είναι καταπράσινο, ήσυχο, με εύκολη πρόσβαση και μάλλον εύκολο παρκάρισμα (4 στα 10). Τζίφος, ερημιά!

Είχα λοιπόν σχεδόν ξεχάσει το λόφο Τρουμπάρι και χάρηκα ανακαλύπτοντας το PANTHEON σε μια αναζήτηση χώρων με πράσινο στο διαδίκτυο. Μια γρήγορη έρευνα έδειξε ότι η επιχείρηση λειτουργεί από τον Ιούλιο, είναι δηλαδή πράγματι πολύ καινούρια. Ο τίτλος βέβαια στο σύνολό του – είμαστε κι’ αυτό, και κείνο και τ’ άλλο – δεν με ενθουσίασε, όμως επικειμένων των γενεθλίων μου αποφάσισα να δώσω στο PANTHEON μια ευκαιρία, εκμεταλλευόμενος και την έκπτωση 20% που προσφέρεται για κράτηση μέσω e-table.

Έτσι φθάσαμε, Τρίτη βράδυ στις 9, έξι αρκετά πεινασμένα άτομα στην οδό Οσίου Λαυρεντίου (θετικός συνειρμός με το μαγευτικό Άγιο Λαυρέντιο στο Πήλιο, όπου περάσαμε το τελευταίο Πάσχα). Η εμφάνιση από μακριά απόλυτα θετική:

επιβλητική όψη, πολύ πράσινο, ξύλο, πέτρα και γυαλί, σωστός φωτισμός.
Ο χώρος είναι λοιπόν πολύ ωραίος και διαμορφωμένος λειτουργικά, θυμίζει τη ΓΙΟΡΤΗ στο Δαφνί στο μεγαλύτερο. Αναπτύσσεται σε διάφορα επίπεδα τα οποία είναι και υψομετρικά χωρισμένα μεταξύ τους. Αριστερά βρίσκεται ένας μεγάλος χώρος με ροτόντες, προορισμένος προφανώς για δεξιώσεις.

Στο κεντρικό κομμάτι ο χώρος του ALL DAY CAFÉ BAR, σαφώς πιο ενδεδειγμένος για παρέες και ζευγαράκια. Τέλος, στην αυλή και στην ταράτσα, όπου μας είχαν κρατήσει τραπέζι έχοντας επικοινωνήσει προηγουμένως μαζί μου για να ρωτήσουν πού θα προτιμούσα να καθίσουμε (καλό! ), είναι τοποθετημένα, σε αραιή διάταξη, τα τραπέζια του εστιατορίου. Φυσικά η επίπλωση (βαριά ξύλινα τραπέζια με μεταλλικές τραβέρσες σε σκούρο γκρι, αναπαυτικά καθίσματα) είναι ολοκαίνουρια, το ίδιο και τα σερβίτσια. Διακόσμηση ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατί όλοι οι χώροι περιβάλλονται από τζαμαρία, το μουσικό χαλί σωστό σε ένταση και με επιλογές για όλα τα γούστα.

Ο κατάλογος μικρότερος από ό, τι θα περίμενε κανείς σε ένα τόσο μεγάλο χώρο, πλην όμως επαρκής και σωστά δομημένος, ώστε να επιλέξετε χωρίς δυσκολία το φαγητό σας. Εκείνο που έχω ωστόσο να παρατηρήσω είναι ότι αυτά που διάβασα στην περιγραφή των πιάτων στο e-table και παραπέμπουν σε αρκετά γκουρμέ κουζίνα δεν ανταποκρίνονται στο περιεχόμενο του καταλόγου, που προσφέρει μάλλον απλές, σίγουρα όμως φροντισμένες γεύσεις. Η παρουσίαση των πιάτων θυμίζει περισσότερο ξενοδοχειακή κουζίνα, λείπει η πινελιά που θα εξιτάρει το μάτι. Από αυτά που δοκιμάσαμε καλύτερο βαθμό πήραν το ριζότο, τα μπιφτέκια μόσχου και το πιάτο με γαρίδες. Το δικό μου πιάτο, χοιρινά μπριζολάκια με σπαγγέτι λαχανικών, είχε παραψημένο το κρέας και αρκετά αλμυρή τη γαρνιτούρα, ενώ το κοτόπουλο σουβλάκι της γυναίκας μου ήταν εν μέρει άψητο. Οι δύο σαλάτες οπτικά και γευστικά ελάχιστα διέφεραν μεταξύ τους, είχαν δηλαδή υπερβολικά πολλή πρασινάδα και λίγη ποσότητα από τα συστατικά που έπρεπε να κάνουν τη διαφορά. Όσο για τα δύο ζεστά ορεκτικά, τα μεν γεμιστά μανιτάρια ήταν άψογα, ενώ το πιάτο με την ονομασία “bamboo sticks” ήταν σουβλάκια από πανσέτα περασμένα σε σουβλάκια από μπαμπού, τα οποία βέβαια δεν τρώγονται. Κουφό! ;

Στην αρχή ήρθαν δύο καλαθάκια με ψωμάκια και κριτσίνια μαζί με κάποιο νόστιμο λευκό ντιπ, καθώς και νερό κρύο σε μπουκάλια. Ήπιαμε δύο μπουκάλια ροζέ ΑΚΑΚΙΕΣ (18 € έκαστο) και για επιδόρπιο βάλαμε στη μέση ένα τσιζ κέικ (χλωμό και άγευστο), ένα σουφλέ σοκολάτας με παγωτό (πολύ καλό) και ένα μιλφέιγ με παγωτό (πάρα πολύ καλό). Με την έκπτωση ο λογαριασμός (φαγητό + ποτό) έπεσε στα 128 €, ποσό ανεκτό για έξι άτομα.

Το σέρβις με καλές προθέσεις, αλλά μάλλον ανεπαρκές, όχι αριθμητικά, αλλά από πλευράς ετοιμότητας και επαγγελματισμού. Το πιάτο με τα γεμιστά μανιτάρια είχε τελικά δύο, και όχι τρία τεμάχια, όπως μας διαβεβαίωσαν. Το οφειλόμενο ποσό αναγγέλθηκε μεγαλοφώνως, αντί να δοθεί ο λογαριασμός στη γνωστή θήκη, ενώ για την πληρωμή με κάρτα χρειάστηκε να ανεβοκατέβω στο ισόγειο. Ας πούμε παιδικές ασθένειες.

Αν θα ξαναπάω; Όχι τόσο σύντομα, θα περιμένω επόμενες κριτικές, να δω πώς εξελίσσεται το PANTHEON. Του εύχομαι τα καλύτερα, πρέπει όμως να δουλέψουν κάποιες αδυναμίες στην κουζίνα και στο σέρβις.

01 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Μόνος στο σπίτι: Ξέροντας ότι την Πέμπτη το βράδυ θα έπρεπε, λόγω απουσίας της καλής μου, να φροντίσω μόνος μου για το δείπνο μου, άρχισα να κάνω σχέδια και τηλεφωνικές επαφές από την Τρίτη. Ένα σωρό μαγαζιά κλειστά λόγω διακοπών, όμως, ίσα που είχα αποφασίσει να δοκιμάσω μετά από χρόνια ξανά το ΣΑΒΒΑ της πλατείας (τα έχουμε πει: μία είναι η πλατεία), είδα την Τετάρτη το βράδυ γυρίζοντας με το τραμ στο σπίτι ότι το ΜΠΑΡ ΜΠΕΕ ΚΙΟΥ ήταν ανοικτό. Και ο κύβος ερρίφθη.

Πάρε με στο τηλέφωνο: Εννοείται πως είχα ενημερωθεί, κυρίως από την αρκετά παλιά κριτική του φίλτατου VAGELIS και την πολύ πρόσφατη της φίλης UCOOK, τι ακριβώς παίζει σ’ αυτό το θρυλικό burgerομάγαζο. Πήρα λοιπόν λίγο πριν τις 18.30 τηλέφωνο και ρώτησα αρχικά εντελώς αφελώς αν κάνουν delivery. Μου άρεσε ο ευγενικός τρόπος με τον οποίο δόθηκε η αρνητική, βεβαίως βεβαίως, απάντηση. Ρώτησα στη συνέχεια αν υπάρχει η δυνατότητα take away, και με την ίδια ευγένεια κράτησε η κοπελιά τα στοιχεία μου και συμφωνήσαμε να παραλάβω τον «γενναίο» μου στις 19:10. Φθάνοντας πέντε λεπτά νωρίτερα από τη συμφωνημένη ώρα με παρακάλεσαν να κάνω λίγη ώρα υπομονή, καθώς η παραγγελία μου ετοιμαζόταν. Τέλεια!

Αναμνήσεις και συγκρίσεις: Έχοντας αρκετή ώρα να χαζέψω τα πέριξ έκανα την αναπόφευκτη σύγκριση με ΤΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΙΜΗΣ, ένα συμπαθητικό ψητοπωλείο που στεγαζόταν σ’ αυτό το χώρο για τρία χρόνια και του οποίου ήμουν τακτικός πελάτης, μια και απείχε μόνο 100 μέτρα από το σπίτι μου. Έτσι κέντρο (= επί της Λεωφόρου Ελ. Βενιζέλου) απόκεντρο (= όχι επί της πλατείας) που ήταν όμως δεν κατάφερε να επιβιώσει. Το ΜΠΑΡ ΜΠΕΕ ΚΙΟΥ δε φαίνεται να έχει τέτοια προβλήματα. Στις 7 το απόγευμα ήταν σχεδόν γεμάτο, πιο αργά έχω δει (πολύ) κόσμο να περιμένει όρθιος τη σειρά του, ούτε επίδομα ΕΚΑΣ να μοίραζαν.

Ο έξω χώρος έχει πέντε στενόμακρα τραπέζια με ξύλινους πάγκους, σύνολο δηλαδή 30 άτομα), ενώ στο πατάρι υπάρχουν δυο τρία στρογγυλά τραπέζια με ξύλινες καρέκλες. Χρώματα που κυριαρχούν το σκούρο ανθρακί και το κόκκινο.

Ο χώρος γενικά καλοβαλμένος, ένα ψηλό ξύλινο χώρισμα αποκλείει την οπτική επαφή με το χώρο όπου φτιάχνονται οι «γενναίοι», οι «βελζεβούληδες» κτλ.

Τα αποκαλυπτήρια: Πλήρωσα, όπως ο VAGELIS πριν τέσσερα χρόνια και η UCOOK πριν τέσσερις εβδομάδες, 9 ευρώ και 90 λεπτά και παρέλαβα ένα εξαιρετικά καλαίσθητο και ανησυχητικά ογκώδες χαρτόκουτο σε μέγεθος κουτιού αθλητικών παπουτσιών. Φθάνοντας στο άδειο σπίτι το ακούμπησα ανυπόμονος στο τραπέζι της βεράντας και το άνοιξα. Δεξιά ήταν τοποθετημένο το burger, ο υπόλοιπος χώρος ήταν καλυμμένος μέχρι επάνω με πατατούλες τηγανιτές, σε χωριστό κυπελάκι η σος. Η πρώτη δοκιμή, της όσφρησης, ήταν θετική, η δεύτερη, της γεύσης, ακόμη θετικότερη. Καλύτερες french fries που να συνοδεύουν burger δεν έχω φάει. Σωστά κομμένες και καλοψημένες, χωρίς ίχνος λαδίλας στα δάχτυλα (πού καιρός για πιρούνι) ή στη γλώσσα.
Η μάχη με το τέρας: Ξεκίνησα, κατά τις 19.30, προσπαθώντας να χαμηλώσω το french-fries-mountain. Όταν έφθασα με το πάσο μου περίπου στη μέση, εγκατέλειψα την προσπάθεια, ήταν όμως ήδη μάλλον αργά, ο «γενναίος» μου είχε πια θερμοκρασία χλιαρή, το χειρότερο όμως ήταν ότι ένιωθα το στομάχι μου ήδη γεμάτο. Είπαμε: Άλλο καλοφαγάς, άλλο πολυφαγάς. Μελέτησα τη δομή του burger μου, δοκίμασα κάθε υλικό χωριστά, όλα εξαιρετικά. Το έκοψα στα τέσσερα και κατάφερα να φάω το ένα τέταρτο. Πάρα πολύ ωραίο, ειδικά το ψωμάκι, αλλά και τα μπιφτέκια (στο medium well). Εννοείται ότι κάποια άλλη φορά θα προτιμήσω να ξεκινήσω με το burger και να τσιμπάω καμιά πατατούλα. Να σημειώσω ότι η σος ήταν εξαιρετική, όχι κόκκινη μαγιονέζα, έφερνε προς αραιωμένη κέτσαπ, απλώς η ποσότητα ήταν μικρή.

The grand finale: Κατά τις 21.00 έψαξα στη βιντεοθήκη μου και ανακάλυψα την τελευταία ταινία του “Mad Max”. Καλή ευκαιρία να τη δω, μια και η κυρία μου υποφέρει από madmaxαλλεργίτιδα. Με τη βοήθεια μιας δεύτερης coca cola zero sugar κατάφερα χαζεύοντας να φάω σιγά σιγά τα δύο μπιφτέκια, τη γέμιση και το μισό ψωμάκι. Λίγο πριν τα μεσάνυκτα σφύριξα λήξη και σύρθηκα στο κρεβατάκι μου.

Δια ταύτα: Το ΜΠΑΡ ΜΠΕΕ ΚΙΟΥ ήρθε στη Νέα Σμύρνη για να μείνει και θα μείνει. Η ποιότητα του burger είναι εξαιρετική και το vfm άπαιχτο. Το θέμα της αναμονής και της υπομονής ας το λύσει κάθε παρέα μόνη της. Εγώ πάντως με τη λύση του take away θεωρώ ότι έλυσα το πρόβλημα. Περιττό να πω ότι ένας «γενναίος» είναι υπεραρκετός για να χορτάσουν δύο ενήλικοι.

28 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Επειδή δε θέλω να κατηγορηθώ ότι επαναλαμβάνομαι (σέρνεται και pass 1), ξεκαθαρίζω ρητά και κατηγορηματικά ότι η κριτική που ακολουθεί ελάχιστα διαφέρει από την πρώτη μου κριτική για το ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ (3-12-2013). Θέλησα όμως να επανέλθω σ' αυτό το υπέροχο μαγαζί στο ταπεινό Κερατσίνι, αφενός για να ενημερώσω τους πολλούς νέους φίλους του a4f για την ύπαρξή του, αφετέρου δε για να τιμήσω το γεγονός ότι αναζητώντας ένα μέρος για να φάμε με φίλους έξω την Κυριακή μετά της Παναγίας, το ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ήταν το πρώτο που πέτυχα ανοικτό, μετά από (θα σας φανεί ίσως απίστευτο, όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό) τουλάχιστον 10-12 μάταιες κλήσεις σε άλλα μαγαζιά, προφανώς κλειστά λόγω διακοπών.

Είχα ξεκινήσει τότε ως εξής: "Με μια λέξη: Μοναδικό! Μαγαζιά σαν το ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ αποδεικνύουν ότι σε μια φαινομενικά ταπεινή συνοικιακή ψαροταβέρνα μπορείς να βρεις μοναδική ποικιλία παρασκευών και γεύσεων, να φας εξαιρετικά και ταυτόχρονα πολύ ελαφρά, γλείφοντας κυριολεκτικά τα δάχτυλά σου. " Αυτή η περιγραφή τα λέει όλα, δεν έχω να αλλάξω ούτε μία λέξη.

Το ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ βρίσκεται στο τέρμα της οδού Πλάτωνος, στρίβοντας αριστερά από Αναπαύσεως ερχόμενοι από Πειραιά. Το μαγαζί είναι γωνία, το παρκάρισμα γενικά δυσκολούτσικο (5 στα 10). Στήσιμο όπως οι περισσότερες ψαροταβέρνες Πειραιά και περιχώρων. Ο μέσα χώρος, με κλασσικό κυκλαδίτικο διάκοσμο σε άσπρο μπλε, δίχτυα και όστρακα στο ταβάνι, γειτονεύει άμεσα με την κουζίνα, από την οποία όμως δεν βγαίνει η παραμικρή μυρωδιά. Στην άλλη άκρη οι υποδειγματικά καθαρές τουαλέτες. Ο έξω χώρος παίρνει δύο σειρές τραπεζιών και κλείνει με νάιλον, όταν ο καιρός το επιβάλλει. Το σύνολο (καρέκλες, τραπέζια, τραπεζομάντιλα, σερβίτσια) πεντακάθαρο. Πελατεία όλων των στρωμάτων και ηλικιών, ως επί το πλείστον περίοικοι, γενικότερα Πειραιώτες και ψαγμένοι καλοφαγάδες από πιο μακριά. Μην ξεχνάτε ότι εδώ και δύο, τρία χρόνια λειτουργεί στη Νέα Ερυθραία το αδελφάκι ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΑ – το μαγαζί όπου πρωτοβρέθηκαν μαζί οι παλιοσειρές του a4f.

Το σέρβις εξακολουθεί να εντυπωσιάζει με την ευγένεια, το καλοσυνάτο χιούμορ, την ακρίβεια και την ταχύτητά του. Θα είχε πολλά να διδάξει ακόμα και σε προσωπικό εστιατορίων πολυτελείας. Μόλις καθίσετε, έρχονται ποτήρια και σερβίτσια, νερό βρυσούλεν παγωμένο, που μόλις φθάσει η κανάτα στη μέση ανανεώνεται, ψωμί φρυγανισμένο και ένα μπολ με 12-15 (όχι 4 μετρημένες, όπως αλλού) ελιές (όχι ελίτσες) με το ωραίο τους λαδάκι (όχι στεγνές) και ριγανίτσα (όχι ορφανές) από πάνω. Καλή αρχή, και η αρχή είναι, ως γνωστόν, το ήμισυ του παντός. Για τα υπόλοιπα φροντίζει η κουζίνα.

Ο κατάλογος εκτενής και αναλυτικός, ταξινομημένος σε ορεκτικά, θαλασσινούς μεζέδες, σαλατικά, οστρακοειδή, μικρά και μεγάλα ψάρια κτλ. Προσοχή: Υπάρχει και ένας επιπλέον μικρότερος κατάλογος, ο οποίος αξίζει την προσοχή σας, καθώς περιέχει έξτρα προτάσεις και θα μπορούσε από μόνος του να καλύψει τις προσφορές μιας μικρής ουζερί. Συμβουλή: Μη βιαστείτε να παραγγείλετε και μην πάρετε με την πρώτη πολλά, αφήστε χώρο για ένα τελευταίο πιάτο.
Μετά από πολλές επισκέψεις στο ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δύσκολα θα βρεθεί κάτι που δεν θα σας ικανοποιήσει.

Στα must προκαταρκτικά σίγουρα η ντομάτα ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ (ξεφλουδισμένη, σε ροδέλες με κάπαρη), η σαλάτα με φύκια, το καπνιστό σκουμπρί, η ρεγγοσαλάτα και το χταπόδι (στα κάρβουνα ή τηγανιτό, το επιλεγόμενο "του Νώντα"). Από εκεί και πέρα ό, τι τραβά η όρεξή σας, είτε μεγάλο ψάρι (το σλόγκαν του μαγαζιού «Τα πιο φρέσκα κολυμπούν στη θάλασσα» ανταποκρίνεται 100% στην αλήθεια) είτε κάποια θαλασσινή μακαρονάδα ή ένα ριζότο με μελάνη σουπιάς, ζητήστε και τη συμβουλή των παιδιών που εξυπηρετούν το τραπέζι σας.

Το ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ειδικεύεται στο ούζο. Αν είστε fan του είδους, ζητήστε το Αφροδίτη, το ούζο που έπινε ο Ωνάσης. Πραγματικά αλλιώτικο, απλώς λίγο βαρύ. Εναλλακτική λύση το καζανιστό Στουπάκη. Κρασί επίσης καλό, αλλά και μπύρα ΝΗΣΟΣ pilsner. Στο τέλος σάς περιμένει τριλογία κεράσματος: πρώτα ένα σορμπεδάκι, για να καθαρίσει η γεύση, κατόπιν ποικιλία χειροποίητων γλυκών, στο τέλος ένα χωνευτικό λικέρ μαστίχας. Α, ξέχασα! Μαζί με το λογαριασμό προσφέρεται τσιχλίτσα. Οι τύποι δεν παίζονται!

Το ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ δεν είναι φθηνομάγαζο, αξίζει όμως και το τελευταίο ευρώ που θα σας χρεώσει. Με πολλά θαλασσινά και σαλατικά θα δώσετε γύρω στα 20 ευρώ το άτομο, με μεγάλο ψάρι θα ανεβείτε στα 30. Εννοείται ότι αν είστε μεγάλη παρέα θα το ευχαριστηθείτε περισσότερο και θα πληρώσετε λιγότερα. Γι’ αυτό λοιπόν οργανωθείτε και κατηφορίστε κατά Κερατσίνι μεριά. Θα με θυμηθείτε!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη fratello.

25 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Με το αυτοκίνητο περνάω μπροστά από την ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΟΥ ΔΙΟΜΑΤΑΡΗ τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα και ποτέ μα ποτέ δεν με είχε κάνει να πω «Να ‘ρθουμε εδώ κανένα βράδυ», όπως είχα πει π. χ. για το γειτονικό TO KREAS.

Πρόσοψη άχρωμη και άοσμη. Χρειάστηκε να φάμε πόρτα στο KABAR στο Θησείο, που ήταν ο αρχικός μας στόχος, και κατευθυνόμενοι πλέον στα Πετράλωνα είδαμε την ταράτσα του ΔΙΟΜΑΤΑΡΗ φωτισμένη, ακούσαμε φωνές και γέλια και είπαμε να δούμε τι παίζει. Δεν το μετανιώσαμε.

Ανεβαίνοντας στην ταράτσα πρόλαβα να ρίξω μια ματιά στον κάτω, καθαρά χειμωνιάτικο χώρο, τον οποίο έχει περιγράψει αναλυτικότατα η PP_TINA. Ομολογώ ότι ξαναδιαβάζοντας χθες την κριτική της δεν μου έκανε το ίδιο «κλικ», δεν θα ήθελα όμως να φανώ άδικος βαθμολογώντας ένα χώρο που δε λειτουργεί, θα βάλω λοιπόν 3 ή μάλλον 3 πλην στον επάνω, ανοικτό χώρο και επιφυλάσσομαι.

Ο χώρος όπου καθίσαμε είναι μια στενόμακρη ταράτσα, στρωμένη με χαλικάκι, με μπόλικα φυτά και λουλούδια σε χαμηλή φύτευση σε γλάστρες και ζαρντινιέρες στην πλευρά του δρόμου.

Ο διακοσμητής προσπάθησε να δώσει μια αίσθηση αυλής με μια σειρά φωτισμένα παράθυρα με ανοικτά παντζούρια στις δύο πλευρές, το όλον εγχείρημα όμως δείχνει πολύ πρόχειρο, όπως και η υπόλοιπη ξύλινη επένδυση και τα φώτα (αλλού κρυμμένα μέσα σε ψάθινα καλάθια, αλλού ανακριτικού τύπου σαν φανάρια του δρόμου).

Τραπέζια και καθίσματα όπως στο 90% των ελληνικών ταβερνών, καθαρά και με υφασμάτινο τραπεζομάντιλο, πάνω στο οποίο στρώνεται το γνωστό χάρτινο κι έρχονται να ακουμπήσουν πιάτα, μαχαιροπήρουνα, μεταλλική καράφα με κρύο νεράκι, πανεράκι με εξαιρετικό ψωμί (ήθελα να ‘ξερα από πού το προμηθεύεται), ένα πιάτο με λάδι, αλάτι και ρίγανη, ένα καραφάκι ρακή και τρία ποτήρια ανά άτομο (νερού, κρασιού και ρακής).

Η εξυπηρέτηση με τα πάνω και τα κάτω της. Στην αρχή όλοι άφαντοι, κατόπιν προθυμότατα έσπευσαν να σπάσουν μια τριάδα τραπεζιών και να μας δώσουν το καλύτερο δίπλα στις πρασινάδες, ήρθαν οι κατάλογοι, αλλά δεν έλεγε να έρθει κανείς για την παραγγελία, μέχρι που μας ρώτησε το αφεντικό (ένας ωραίος Κρητίκαρος, αεικίνητος όση ώρα μείναμε στο μαγαζί του, ανοιχτόκαρδος και με χιούμορ) αν έχουμε παραγγείλει και σε δέκα λεπτά τρώγαμε, για το λογαριασμό όμως χρειάστηκε να περιμένουμε πάλι ένα δεκάλεπτο. Θα βάλω 3, επειδή θεωρώ ότι είναι θέμα κακού συντονισμού και όχι αμέλειας.

Η κουζίνα αυθεντικά κρητική, δεν περιορίζεται σε ντάκο, σκαλτσούνια, γαμοπίλαφο και χοχλιούς, έχει και αρκετά μαγειρευτά, όπως π. χ. μια πικάντικη μοσχαρίσια τηγανιά (από την οποία έλειπαν όμως οι ελιές που υπόσχεται ο κατάλογος) και τα «κουρκουμπίνια» (κεφτεδάκια κοκκινιστά με όποια γαρνιτούρα επιθυμεί ο πελάτης). Η κρεατόπιτα όσον αφορά τη γέμιση πολύ νόστιμη, κρίμα που ήρθε ξαναζεσταμένη στα μικροκύματα. Γενικά δεν θα έχετε πρόβλημα τι να παραγγείλετε, προσέξτε μόνο το πόσο, γιατί οι μερίδες όλες είναι γενναίες, πήραμε αναγκαστικά πακετάκι για το σπίτι. Κέρασμα στο τέλος γλυκό του κουταλιού καρότο και από μια φέτα καρπούζι.

Μαζί με ¼ μαρουβά (καλής ποιότητας και κρύος σε γυάλινο μπουκάλι) πληρώσαμε λίγο πάνω από 35 ευρώ, και εδώ λοιπόν τρεις ντοματούλες. Γενικά ο ΔΙΟΜΑΤΑΡΗΣ δε μας απογοήτευσε, αν τον δεχτείς έτσι ελαφρά sui generis όπως είναι θα φας και θα περάσεις καλά.

Έτσι λοιπόν, φίλοι μου, σας εύχομαι καλό καλοκαίρι, ραντεβού σε ένα μήνα!

18 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Με μια φράση: Το PINK FLAMINGO έχει φάση, έχει πλάκα, είναι από τα μαγαζιά που ο φίλος baron rouge, ειδικός μικρομαγαζολόγος, θα είχε υμνήσει στα ουράνια. Μετά τη μακρόχρονη απουσία του ήμουν περίπου σίγουρος ότι η φίλτατη ΡΡ_ΤΙΝΑ θα ήταν αυτή που θα τοποθετούσε τη νέα επιχείρηση του συμπατριώτη μου Βασίλη Καλλίδη στο γαστρονομικό χάρτη του a4f, και βέβαια δεν έπεσα έξω. Θέλω να πω όμως κι εγώ δυο λογάκια, γιατί το όλο εγχείρημα θεωρώ πως αξίζει περισσότερο σχολιασμό.

Το UBERNESS, την προηγούμενη πρωτότυπη δουλειά του κυρίου Καλλίδη στη Λαχαναγορά του Ρέντη δεν αξιώθηκα ή μάλλον με απέτρεψαν το περιβάλλον και οι έτσι κι έτσι κριτικές να το επισκεφθώ. Από την άλλη μεριά, ωραία dim sum και bao έχω ήδη δοκιμάσει στο MR. DIM της οδού Ευρυδάμαντος στη Νέα Σμύρνη.

Ήταν λοιπόν, μπορεί να πει κανείς, ένα είδος νοσηρής περιέργειας που με έσπρωξε να ψάξω μια Παρασκευή βράδυ το μικροσκοπικό μαγαζάκι στην αρχή της μικροσκοπικής οδού Σκούφου, πολύ κοντά στην πλατεία Συντάγματος.

Δεν το μετάνιωσα καθόλου, άξιζε 100% τον κόπο, το PINK FLAMINGO βρίσκεται άλλωστε τρόπον τινά πάνω στο δρόμο σου αν βολτάρεις στο κέντρο της πρωτεύουσας, ούτε πάρκινγκ έχεις να σκεφθείς ούτε τίποτα. Το μαγαζί είναι βέβαια μινιόν, δηλαδή έχει τόσο βάθος όσο και ύψος, μια και «αναπτύσσεται» σε δύο επίπεδα, το πλάτος όμως με το ζόρι φθάνει τα δύο μέτρα, οπότε εφαρμόζεται αναγκαστικά το αξίωμα «Όλοι οι καλοί χωράνε», ή μάλλον χωράνε να περιμένουν την παραγγελία τους.

Άμα τη αφίξει σάς δίνουν ένα λευκό δελτίο παραγγελίας, σας λένε ποιο είναι το bao ημέρας (νομίζω ότι καθημερινά αλλάζει), σημειώνετε τι θέλετε να δοκιμάσετε, γράφετε και το ονοματάκι σας πάνω δεξιά και περιμένετε σαν να παίζετε bingo.

Οι παραγγελίες εκτελούνται πάντως γρήγορα, δεν θα χρειαστεί να περιμένετε πολύ. Αν είστε τυχεροί θα έχετε καβατζώσει κανένα σκαμπουδάκι στο στενόμακρο πάγκο στην αριστερή πλευρά του καταστήματος, αν είστε πάρα πολύ τυχεροί ένα από τα τρία τραπεζάκια στα δεξιά, κι αν είστε έτοιμοι για την πρώτη κατηγορία του lotto θα ευχαριστηθείτε το πρόχειρο γεύμα σας, που θα παραλάβετε σε δίσκο (πιάτα, ποτήρια, ξυλάκια και τα συναφή τύπου one way, μόνο τα ποτά είναι σε κανονικές φιάλες), από το δυσθεώρητο ύψος του παταριού.

Στη χειρότερη περίπτωση θα φάτε στο όρθιο ή περπατητό.

Δεν βαριέστε, στο PINK FLAMINGO δεν έρχεται κανείς με διάθεση για γκουρμεδιές. Ο χώρος, που κανονικά θα έπρεπε να λέγεται «pink on white», είναι συμφωνία του λευκού (τοίχοι και έπιπλα, μέχρι την κουζίνα στο βάθος, όπου οι σεφ που δεν ανήκουν στη λευκή φυλή ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μεσ' στο γάλα) με ολίγο ροζουλί από διάσπαρτα flamingo (δύο, τρία γιγαντιαίων διαστάσεων και πάμπολλα τοσοδούλικα). Άλλο χρώμα έχουν μόνο οι τυχερές κινέζικες γάτες που είναι ακουμπισμένες εδώ και εκεί. Προσωπικά βρίσκω το περιβάλλον γουστόζικο, μόνο η τουαλέτα δεν παλεύεται, κατάλληλη ίσως για χορεύτριες μπαλέτου, όχι για την αφεντιά μου.

Ερχόμαστε στο δια ταύτα, δηλαδή στο φαγητό. Δύο πράγματα βγάζει η κουζίνα, dim sum (= κινέζικα ραβιόλια-πουγκάκια με τρία διαφορετικά είδη γέμισης), με πέντε τεμάχια στη μερίδα (κακώς δεν προβλέπεται τριλογία γεύσεων) και bao (= κινέζικα ψωμάκια με γέμιση), και επειδή τα βγάζει αδιάκοπα είναι ολόφρεσκα και χωρίς αστοχίες, εγώ τα βρήκα απολύτως του γούστου μου. Τιμή μερίδας γύρω στα 5 ευρώ, τόσο τα dim sum όσο και το bao είναι χορταστικά, για street food υπεραρκετά για να ικανοποιηθεί το στομάχι. Από ποτά προσφέρονται μπίρες (και κινέζικη Tsingtao) και αναψυκτικά, εκ των οποίων σας συνιστώ να δοκιμάσετε την grapefruit soda. Προσοχή! Μη φύγετε χωρίς να πάρετε ένα ξυλάκι παγωτό βανίλια στο χέρι (κι αυτό σε χάρτινο κεσεδάκι έρχεται βέβαια, γιατί είναι περιχυμένο με σιρόπι), είναι home made, φαντεζί στην εμφάνιση και νόστιμο όπως τα ΕΒΓΑ και ΑΓΝΟ της δεκαετίας του 60.

Το σέρβις – στο πλαίσιο του προσφερόμενου – ικανοποιητικό, το vfm εξ ορισμού λίαν ικανοποιητικό. Ευκαιρίας δοθείσης δοκιμάστε το PINK FLAMINGO, δεν θα σας απογοητεύσει.

13 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ο ΚΟΥΒΕΛΟΣ, ευρύτερα γνωστός και ως Η ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΚΟΥΒΕΛΟΥ, βρίσκεται στα σύνορα Κουκακίου – Πετραλώνων και είναι ένας από τους αγαπημένους μου χώρους φαγητού στην Αθήνα. Αυτοχαρακτηρίζεται ως ταβέρνα, είναι όμως σαφώς περισσότερο εστιατόριο, ένας ωραιότατος χώρος παντός καιρού, φιλόξενος όποια εποχή κι αν πας.
Το μαγαζί είναι γωνιακό, απ’ έξω βλέπεις μόνο το λευκό ασβεστωμένο τοίχο που φωτίζεται από μια γιρλάντα με λάμπες, που αν μη τι άλλο σου εξάπτουν την περιέργεια για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω του.

Ανεβαίνετε λοιπόν τη μικρή μεταλλική σκάλα και βρίσκεστε σε μια καταπράσινη ήσυχη φωτεινή χαλικόστρωτη (τέσσερα κοσμητικά επίθετα στη σειρά! ) αυλή με μικρά δέντρα, κληματαριές, φυτά και λουλούδια κάθε είδους. Αυτομάτως μεταφέρεστε αρκετές δεκαετίες πριν, τότε που η περιοχή κοντά στην Ακρόπολη ήταν εξοχικός χώρος περιπάτου και αναψυχής.

Μια πέργκολα καλύπτει όλη σχεδόν την έκταση της αυλής και μια τεράστια ομπρέλα εξασφαλίζει πρόσθετη σκιά. Κλασική επίπλωση με ξύλινα τραπέζια σε τόνους γκρι-φιστικί στρωμένα με λευκά τραπεζομάντιλα και ψάθινες καρέκλες, κάποτε όμως θα ήθελα να καθίσω στην ελαφρά υπερυψωμένη, λιγότερο φωτεινή και περισσότερο δροσερή εξέδρα στο βάθος με τα μεταλλικά τραπεζοκαθίσματα, ένα είδος κρυμμένου κήπου, που προφανώς χρησιμοποιείται όταν γίνεται το αδιαχώρητο.

Συνολικά η αυλή υπολογίζω ότι μπορεί να φιλοξενήσει άνετα γύρω στα 60 άτομα. Η πελατεία από όλα τα μέρη της πρωτεύουσας, ζευγάρια, οικογένειες, αντροπαρέες και γυναικοπαρέες, ένα χαρούμενο συνονθύλευμα ηλικιών.

Όμως και οι εσωτερικοί χώροι έχουν τα τελευταία χρόνια ανακαινιστεί και βελτιωθεί πολύ, τόσο από άποψη διακοσμητική όσο και λειτουργικά. Ακουμπάνε κυριολεκτικά στην αυλή και αναπτύσσονται σε δύο επίπεδα, ένα μεγάλο στενόμακρο και ένα μικρότερο τετραγωνισμένο. Μαζί με την κουζίνα και τις τουαλέτες (πεντακάθαρες μεν, αλλά κάπως στενές, με προφανή ανάγκη για αναβάθμιση) μπορείτε εύκολα να φαντασθείτε το αστικό σπίτι της δεκαετίας του 50.

Οι μέσα τοίχοι λευκοί όπως και η μάντρα της αυλής, διακοσμητικά στοιχεία μετρημένα, αυτό που μένει να θυμάται κανείς είναι μάλλον οι βιτρίνες της κάβας. Η αλήθεια είναι ότι για να γεμίσει ο μέσα χώρος πρέπει έξω να βρέχει καρεκλοπόδαρα ή να έχει πολύ κρύο, υπό κανονικές συνθήκες τους τραβά όλους η γλυκιά αγκαλιά της αυλής.

Το σέρβις διαπιστώνω πάντα ότι πάσχει ελαφρώς, για τον εξής απλό λόγο: Κατά κανόνα είναι ένα άτομο λιγότερο διαθέσιμο από όσα χρειάζονται, με αποτέλεσμα, ενώ τα πιάτα από την κουζίνα έρχονται κανονικά, όταν χρειαστεί κάτι έξτρα ή θελήσει κανείς να πληρώσει, πρέπει να οπλιστεί με υπομονή, μέχρι να καταφέρει να προσελκύσει την προσοχή του προσωπικού, το οποίο πηγαινοέρχεται ασταμάτητα, αλλά με τα μάτια κάτω.

Κατά τα άλλα δεν μπορώ να παραπονεθώ, με το που θα καθίσετε, έρχεται μπουκάλι με κρύο νερό, που ανανεώνεται τακτικά, σας ρωτάνε αν θέλετε ψωμί και αν απαντήσετε θετικά έρχεται πανεράκι με δύο ειδών φρέσκο ψωμί που συνοδεύεται από ελίτσες και ένα ντιπ με μαγιονέζα και στο τέλος προσφέρεται λικεράκι, όλα μια χαρά.

Η κουζίνα στα δέκα και βάλε χρόνια που είμαι πελάτης στον ΚΟΥΒΕΛΟ έχει αλλάξει κάποια πιάτα (βγήκαν π. χ. από τον κατάλογο τα περίφημα μπιφτέκια με τριών ειδών κιμά ή μάλλον αντικαταστάθηκαν από μπιφτέκια χοιρινά, μοσχαρίσια και πολίτικα, ενώ και το κοκορέτσι νομίζω ότι σβήστηκε από τον κατάλογο), δεν έχει εγκαταλείψει όμως ποτέ τον αστικό της, γνήσια ελληνικό προσανατολισμό.

Θέλω επίσης να τονίσω ότι οι μερίδες είναι χορταστικές και τα υλικά που χρησιμοποιούνται εμφανώς καλής ποιότητας. Θα σας συστήσω δύο πιάτα με βάση τη μελιτζάνα (καπνιστή με καρεδάκια ντομάτας, φέτα τριμμένη και πρασινάδα ψιλοκομμένη, καθώς και το all time classic χουνκιάρ, με το κρέας να λιώνει στο στόμα), το συκώτι, τους λαχανοντολμάδες (όταν υπάρχουν στο μενού) και τις μαμαδίσιες τηγανιτές πατάτες (που μπορείτε να ζητήσετε ως γαρνιτούρα με τα πιάτα της σχάρας). Υπάρχουν και γλυκά, επί πληρωμή, όπου θα προτιμήσετε να βάλετε στη μέση μια ελαφριά πορτοκαλόπιτα ή μια στιβαρή σοκολατόπιτα με παγωτό.

Θα μείνω λίγο στις μπύρες, όπου προσφέρονται εξαιρετικά προϊόντα από μικρές ελληνικές ζυθοποιίες. Την τελευταία φορά δοκίμασα τη VOREIA (παράγεται στις Σέρρες), μια αρωματική μπύρα τύπου Weiß που φτιάχνεται (ελαφρά ανορθόδοξα) με σιτάρι και κριθάρι, χαλάλι τα 5 ευρώ που χρεώνεται η φιάλη των 330 ml.

Μιλώντας για τιμές, δύο άτομα θα δαπανήσουν γύρω στα 40 ευρώ για ένα καθώς πρέπει γεύμα, ποσό που θεωρώ λογικό. Ευκαιρίας δοθείσης λοιπόν, ειδικά με καλοκαιρία, δώστε στον ΚΟΥΒΕΛΟ μια ευκαιρία, δεν θα το μετανιώσετε!

Υ. Γ.: Ανατρέχοντας στην παλαιότερη κριτική μου για τον ΚΟΥΒΕΛΟ (25/5/2009) παρήλασαν μπροστά μου ένα σωρό ονόματα πιστών καλοφαγάδων από το παρελθόν που έβαλαν το αποτύπωμά τους στο blog μας: mihos, bonito, Intacto, Nautilus, CORNELIUS, salaxi013, World, passeggiero, kounoupaki. Σύντροφοι και συντρόφισσες, να είστε και να είμαστε όλοι καλά!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη fratello.

05 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μια ψαροταβέρνα, οικογενειακή επιχείρηση στα χέρια της δεύτερης και τρίτης πια γενιάς, που έκλεισε αισίως τα 50 χρόνια λειτουργίας και Κυριακή μεσημέρι διώχνει, παρά το μέγεθός της, κόσμο, δεν μπορεί παρά κάτι να αξίζει.

Η γνωριμία μου με το ΣΥΡΤΑΚΙ ξεκίνησε μέσα από μια σειρά από γεύματα μεταξύ συναδέλφων εκεί γύρω στην αλλαγή του αιώνα. Θυμάμαι ότι στην αρχή μού είχε κάνει εντύπωση το όνομα. Καθώς δεν είχα ξαναπάει, περίμενα ένα μαγαζί έτοιμο να υποδεχθεί τουρίστες που μόλις είχαν ολοκληρώσει την επίσκεψη στο ναό του Ποσειδώνα και, καθώς ο θαλασσινός αέρας ανοίγει και την όρεξη, ήταν πια ώρα για souvlaki, tzatziki και greek salad. Όταν μάλιστα μπαίνοντας στην ας πούμε χειμωνιάτικη, κλειστή αίθουσα είδα στο βάθος μια σύνθεση με τρεις syrtaki dancers, ετοιμάστηκα για τα χειρότερα.

Ευτυχώς οι φόβοι μου διαψεύστηκαν παταγωδώς, φάγαμε εξαιρετικά και, το σπουδαιότερο, μας περιποιήθηκαν σαν να είμασταν σε μια αντίστοιχη ταβέρνα στο Κεφαλάρι, το Χαλάνδρι ή τον Πειραιά. Στενόμακρη αίθουσα με πέτρα και ξύλο, με φυσικό φως να μπαίνει άπλετο από τη τζαμαρία της πλευράς που βλέπει στο δρόμο, τραπέζια στρωμένα με λευκά τραπεζομάντηλα, πολύ καλό φαγητό, περισσότερα δε χρειάζονται σε τέτοιες εκδρομικές εξορμήσεις.

Έτσι αποφάσισα, ομολογώ τυχαία, περνώντας μετά από αρκετά χρόνια μια ωραία ανοιξιάτικη μέρα με το αυτοκίνητο μπροστά από το ΣΥΡΤΑΚΙ, που βρίσκεται ένα χιλιόμετρο μετά τη διασταύρωση που οδηγεί στο ναό, πάνω στο δρόμο από Σούνιο προς Λαύριο, να δοκιμάσω και τον έξω χώρο, ο οποίος είναι διπλάσιος ή και μεγαλύτερος σε έκταση από τον εσωτερικό, και μάλιστα αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα, θυμίζοντας το γειτονικό, τρόπος του λέγειν, GATZOLI. Όπου και να καθίσεις, όχι υποχρεωτικά μόνο στην πρώτη σειρά (που οι σερβιτόροι αποκαλούν «γκρεμό»), έχεις θέα θάλασσα, Κέα και Μακρόνησο.

Η αλήθεια είναι ότι μου έκαναν εντύπωση τα πάμπολλα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα όπου υπήρχε τριγύρω χώρος, σε τέτοιες περιπτώσεις εφαρμόζω πάντα την αρχή «Βλέπεις κόσμο; Μπες άφοβα! Βλέπεις τον ταβερνιάρη μόνο σ’ ένα τραπέζι; Συνέχισε, μη διακόπτεις την ησυχία του! ». Με το ζόρι και πολλή τύχη βρέθηκε ένα τραπέζι, που μας παρακάλεσαν να περιμένουμε μέχρι να το καθαρίσουν και να το στρώσουν (πρώτη θετική εντύπωση, με ενοχλεί το πρόχειρο μάζεμα όπου τα ψίχουλα των προηγούμενων προσγειώνονται πάνω σου). Από τότε ξέρω ότι για το ΣΥΡΤΑΚΙ χρειάζεται απαραιτήτως κράτηση. Η πελατεία στο ΣΥΡΤΑΚΙ αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από τακτικούς θαμώνες, αρκετές οικογένειες και πολυμελείς παρέες με παιδιά, άνθρωποι που μυρίζουν Β. Π., με εμφανή οικονομική άνεση.

Στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε δυο λόγια για το σέρβις. Αφενός είναι επαρκές σε αριθμό, αφετέρου κυριολεκτικά ακούραστο, γιατί το πολυεπίπεδο του πράγματος απαιτεί γερά πόδια και γερά χέρια. Ταυτόχρονα όμως είναι όλοι τους προσηνείς, σε ακούνε υπομονετικά και με χαμόγελο, ενώ γύρω τους γίνεται κακός χαμός από το πήγαινε έλα, και προσπαθούν να βρουν λύσεις έστω και εκ των ενόντων, «σπάζοντας» π. χ. προσωρινά ένα διπλό τραπέζι για να εξυπηρετηθούν δύο ζευγάρια.

Αρνητικά σημεία η απουσία κεράσματος κατά την υποδοχή ή τον αποχαιρετισμό, το ετσιθελικό εμφιαλωμένο νερό και η απουσία καταλόγου. Ειδικά την πρώτη φορά που θα πάτε ζητήστε τον! Όχι επειδή οι τιμές είναι στα ουράνια, αλλά επειδή διαφορετικά δεν θα έχετε εικόνα της πολύ μεγάλης ποικιλίας φαγητών που προσφέρονται, και αυτό είναι κρίμα.

Η κουζίνα και ο ψήστης είναι λοιπόν λίρα εκατό, από εκεί και πέρα έχετε εσείς το λόγο. Οι μερίδες είναι κανονικές και το ιδεώδες είναι να είστε τέσσερις και πάνω, ώστε να τα βάλετε όλα στη μέση, ακόμα, ή μάλλον ειδικά τα λεγόμενα κύρια πιάτα, γιατί εκεί βρίσκονται κρυμμένες ευχάριστες εκπλήξεις.

Από σαλατικά δεν το συζητώ, υπάρχει πάντα εξαιρετική αρμύρα, προσθέτετε εσείς λεμονάκι και λαδάκι. Προσωπικά μου αρέσει πολύ η ταραμοσαλάτα τους, δεν είναι ο συνηθισμένος πια αφρός (από το πολύ χτύπημα στο μπλέντερ), αλλά είναι πιο κρεμώδης, και εδώ λίγο λεμόνι και πιπέρι απογειώνει το μεζέ. Στους ψαρομεζέδες μην παραλείψετε τα ταπεινά τηγανιτά καλαμαράκια (κάτι βάζουν στο κουρκούτι που δίνει απίθανη λεπτή κρούστα και γεύση) όπως και το κρασάτο χταπόδι (το ψωμί για τις βούτες είναι πάντα λευκό και φρεσκότατο).

Περνώντας στα κυρίως, είτε θα επιλέξετε κάποιο μεγάλο ψάρι από τη βιτρίνα στην είσοδο του μαγαζιού, είτε, πράγμα που σας συμβουλεύω, θα δοκιμάσετε κάτι σε ριζότο με μελάνι σουπιάς με καλαμάρι, φιλέτο σολωμού σε φύλλο κρούστας ή μακαρονάδα θαλασσινών. Στα πρωτοδεύτερα συνιστώ τις επίσης ταπεινές σαρδέλες (προσεκτικά καθαρισμένες και ψημένες σαν «γούνες»), όχι όμως τα μύδια, που σε όσες εκδοχές τα δοκίμασα, επειδή είναι από τα αγαπημένα μου πιάτα, τα βρήκα άνευρα (και όχι πάντα καλά καθαρισμένα).

Ποτά τα κλασσικά, επισημαίνω τη μπύρα ΒΕΡΓΙΝΑ lager σε ποτήρι καθώς τη ΝΗΣΟΣ Pilsner, η δε λυπητερή για ένα ζευγάρι θα κυμανθεί μεταξύ 40- έως 60+, ανάλογα με την παραγγελία. Συμπερασματικά, το ΣΥΡΤΑΚΙ δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να σας απογοητεύσει, απλώς να ξέρετε ότι είναι ψαροεστιατόριο τύπου ΔΟΥΡΑΜΠΕΗΣ και όχι ψαροταβερνείο τύπου Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΒΑΡΚΑ (κάθε σύμπτωση του ονόματος με υπαρκτή επιχείρηση δεν είναι ηθελημένη), με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Αν σας φέρει ο δρόμος, δοκιμάστε το!

28 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το να μετατρέψεις το πατρικό σου σπίτι σε ταβέρνα μπορεί να αποδειχθεί καλή ή ολέθρια ιδέα. Η κυρία-ιδιοκτήτρια της ισόγειας μονοκατοικίας στην οδό Δοϊράνης (= πρώτη παράλληλος της λεωφόρου Συγγρού στην Καλλιθέα) στο ύψος του κινηματογράφου «ΔΙΟΝΥΣΙΑ» τόλμησε αυτή την μετατροπή εν έτει 1994 και όπως φαίνεται της βγήκε.

ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ αυτοχαρακτηρίζεται «μουσικό μεζεδοπωλείο – μαγειρείο» και λειτουργεί καθημερινά από το μεσημέρι (με πολύ delivery στα τριγύρω γραφεία της λεωφόρου) ως τα μεσάνυχτα. Με το φως της ημέρας ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ είναι σχεδόν αόρατο, το βράδυ όμως φορά το πιο συμπαθητικό του πρόσωπο και μετατρέπεται στο ταβερνάκι της γειτονιάς. Από μακριά θα δείτε γιρλάντες με λαμπιόνια πολύχρωμα, τη (στενή, είναι η αλήθεια) είσοδο στολισμένη με φυτά και λουλούδια και τραπέζια στρωμένα όπως παλιά με χρωματιστά καρό τραπεζομάντηλα να σε προ(σ)καλούν να μπεις.

Τέτοιοι χώροι εστίασης υπάρχουν αναρίθμητοι ανά την επικράτεια: Στενόμακροι με διάδρομο στη μέση καταλήγουν σε μια πιο ευρύχωρη αίθουσα, που στην περίπτωση του ΠΑΤΡΙΚΟΥ είναι κάτι σαν στεγασμένη αυλή.

Για να φθάσεις εκεί προσπερνάς την κουζίνα και τις εντυπωσιακά καθαρές τουαλέτες. Είναι όμως πολύ πιθανό μετά τα πρώτα βήματα και την πρώτη ματιά στο χώρο να κάνετε μεταβολή. Αυτή η συμφωνία πράσινου – πορτοκαλί – μπλε σε τοίχους και επίπλωση και η διακόσμηση με ετερόκλητα αντικείμενα (κορνίζες κάθε είδους και μεγέθους, τιμοκατάλογοι προ- και μεταπολεμικοί, πήλινα πιάτα, μπουκάλια κτλ. ) δεν είναι κατάλληλη για όλα τα γούστα. Ομολογώ ότι την πρώτη φορά που πήγαμε στο ΠΑΤΡΙΚΟ είχαμε βγει πολύ πεινασμένοι από το σινεμά έχοντας παρακολουθήσει μια απίστευτα βαρετή, πλην όμως προοδευτική κατά δήλωση του σκηνοθέτη ταινία, κοιταχτήκαμε και είπαμε «Χειρότερα δε γίνεται» και προχωρήσαμε στο βάθος.

Περάσαμε μια χαρά. Ήταν Σάββατο βράδυ, λίγος κόσμος εκείνη την ώρα, ήμασταν η τελευταία παρέα. Μας περιποιήθηκαν σαν παλιούς γνώριμους. Νερό κρύο σε μπουκάλι, πανεράκι με ψωμί φρέσκο, ο κατάλογος στο χέρι και χίλιες συγγνώμες που είχαν τελειώσει το ιμάμ και ο μουσακάς. Ο σερβιτόρος, αν και πλησίαζε η δωδεκάτη νυκτερινή, μας εξυπηρέτησε σβέλτα, με χαμόγελο και πραγματικό ενδιαφέρον, αυτό που δείχνεις όταν θέλεις να κερδίσεις ένα καινούριο πελάτη, πράγμα που πέτυχε. Στενοχωρήθηκε πραγματικά που άφησα ένα κομμάτι από την πίτα ημέρας (πρασοκολοκυθοτυρόπιτα με πολύ νόστιμη γέμιση) που αναγκαστικά εκείνη την ώρα έβαλαν και ζέσταναν στα μικροκύματα με καταστροφικό αποτέλεσμα, αλλά δεν προσπάθησε να τα μπαλώσει, αντίθετα έφερε σε λίγο τη δεύτερη FIX που παραγγείλαμε με την επισήμανση ότι την είχε βάλει στην κατάψυξη για να μας την κεράσει.

Μετά εκείνη την επίσκεψη ακολούθησαν σποραδικά άλλες, γιατί από το σπίτι μας στη Νέα Σμύρνη πηγαίνεις άνετα ακόμα και με τα πόδια. Αν λοιπόν σας φέρει ο δρόμος, εμπιστευθείτε τα μαγειρευτά του ΠΑΤΡΙΚΟΥ (λαχανοντολμάδες, μοσχαράκι γιουβέτσι, το ιμάμ που δικαιολογημένα είχε τελειώσει την πρώτη φορά), αλλά και τα της ώρας (μπιφτέκι γεμιστό, μπριζόλες ευμεγέθεις και καλοψημένες). Γενικά ο κατάλογος καλύπτει όλα τα γούστα και ο μάγειρας-ψήστης κάνει καλά τη δουλειά του. Θα σας κεράσουν πάντα ένα κομμάτι σπιτικό γλυκό (ραβανί, καρυδόπιτα και τα τοιαύτα) στο τέλος και θα σας ξεπροβοδίσουν με το ίδιο χαμόγελο που σας καλωσόρισαν.

Οφείλω να επισημάνω ότι σχεδόν πάντα έχω πέσει πάνω σε μουσική live, από καλά ρεμπέτικα έως αξέχαστα έντεχνα, και μολονότι δεν τρελαίνομαι να ακούω μουσική τρώγοντας στο ΠΑΤΡΙΚΟ δεν με ενοχλεί καθόλου. Εννοείται ότι στο κέντρο της πίσω αίθουσας, όπου επιτρέπεται το κάπνισμα, υπάρχει μια ας πούμε πίστα, όπου οι μερακλήδες ρίχνουν και μια γυροβολιά. Γλεντάκι της γειτονιάς, απλό, αθώο και φθηνό. Ο λογαριασμός για δύο άτομα γύρω στα 30 ευρώ, 40 με τα ποτά.