Loader

Rose_Tyler

Κριτικές: 136
Μέλος από: Ιουν 2010

Εμφάνιση:

14 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το Υποβρύχιο αποτελεί μία νέα ανακάλυψη για μένα, αν και το ίδιο βρίσκεται ήδη επτά χρόνια στην στοά όπως κατεβαίνεις τα σκαλοπάτια δίπλα ακριβώς από το ταχυδρομείο στην Αιόλου. Μέσα σε διάστημα ενός μήνα το έχω τιμήσει ήδη δύο φορές κι αναμένεται ν’ ακολουθήσουν κι άλλες πολλές. Δεν κρατήθηκα όμως κι αποφάσισα να μοιραστώ άμεσα τις εντυπώσεις μου μαζί σας, γιατί είναι κρίμα που δεν υπάρχει ούτε μία πρόσφατη κριτική για το μαγαζάκι αυτό!

Η πρώτη επίσκεψη έγινε Τρίτη απογευματάκι στα μέσα του Οκτώβρη με δύο φίλες με τις οποίες αρεσκόμαστε να δοκιμάζουμε έθνικ κουζίνες και ν’ ανακαλύπτουμε καινούργια μαγαζιά ανά την Αθήνα. Το Υποβρύχιο είχε διαφημιστεί ως βουλγάρικο στέκι κι είπαμε να πάμε να φάμε λιχουδιές από τους γείτονες. Στην πραγματικότητα, όμως, νομίζω ότι ο χαρακτηρισμός που του ταιριάζει καλύτερα είναι ελληνοβουλγάρικο μαγειρείο με έμφαση στην ελληνική κουζίνα και με επιρροές και πινελιές από τη Βουλγαρία, με την κουζίνα της οποίας έχουμε έτσι κι αλλιώς άπειρα κοινά.

Πρόκειται περί οικογενειακής επιχείρησης και χρέη (εξαίρετου) μάγειρα εκτελεί ο Βούλγαρος σύζυγος ενώ επί όλων των υπολοίπων τρέχει η Ελληνίδα σύζυγος. Ήταν λοιπόν αναπόφευκτο στην δεύτερη επίσκεψή μου τρεις εβδομάδες αργότερα να φέρω τον Βούλγαρο φίλο μου να δει κι αυτός τα γευστικά αποτελέσματα της ελληνοβουλγαρικής σύμπραξης στην ταβέρνα και στη ζωή!

Μην το φοβηθείτε μόλις το εντοπίσετε στην καρδιά της Ομόνοιας και μην σας αποτρέψει η φασαρία από τον δρόμο. Σας το υπόσχομαι ότι μόλις κατεβείτε τα σκαλιά ο θόρυβος του κέντρου της πόλης με κάποιο μαγικό τρόπο περιορίζεται στο ελάχιστο, σχεδόν εξαφανίζεται. Διαλέξτε ένα από τα τραπέζια που βρίσκονται εντός της στοάς, βολευθείτε, αφεθείτε για λίγο στην λούμπεν αστική αισθητική του χώρου και ακούστε με προσοχή τα καλά που έχει ετοιμάσει ο μάγειρας τη συγκεκριμένη ημέρα για να διαλέξετε.

Υπάρχει κατάλογος με κάποιες στάνταρ επιλογές, αλλά κάθε μέρα το μενού διαφοροποιείται ανάλογα με τις διαθέσεις, την έμπνευση, τα φρέσκα καλούδια που θα βρουν στην αγορά. Η εξαιρετική πανταχού παρούσα και διακριτικά επιβλέπουσα ιδιοκτήτρια, η οποία το δίχως άλλο θα σας κάνει να νιώσετε οικεία και φιλόξενα, θα σας αραδιάσει από το σκονάκι της όλες τις επιλογές και θα σας δώσει τον χρόνο σας να το επεξεργαστείτε και να καταλήξετε. Χωρίς να μακρηγορήσω άλλο, θα περιγράψω ευθύς αμέσως τι έφαγα εγώ στις δύο επισκέψεις μου για να σας ανοίξω την όρεξη και μετά πηγαίνετε να αποκτήσετε και ιδία άποψη!

Πρώτη φορά λοιπόν ξεκινήσαμε με μια από τις ωραιότερες φάβες που έχω φάει ποτέ μου και δεν υπερβάλλω καθόλου. Με μπόλικο κρεμμυδάκι, σε εξαιρετική ποσότητα και ιδιαιτέρως πικάντικη. Το μυστικό όπως πληροφορηθήκαμε βρίσκεται στο άσπρο πιπέρι που χρησιμοποιείται και δίνει το απόλυτο twist σ’ ένα τόσο κλασικό και τόσο αγαπημένο πιάτο!

Για να νιώσουμε λίγο Βουλγαρία πήραμε μία λουτένιτσα. Πρόκειται για την απόλυτη βουλγάρικη αλοιφή, την οποία οι γείτονες ετοιμάζουν πραγματικά σε λίτρα ατελείωτα κάθε χρόνο και δεν λείπει από κανένα σπίτι και μην σας πω κι από κανένα παραδοσιακό βουλγάρικο τραπέζι. Βασικά συστατικά είναι κατά βάση η πιπεριά Φλωρίνης καθώς και η ντομάτα κι είναι ελαφρώς καυτερή. Εν προκειμένω ήταν πεντανόστιμη.

Η μία φίλη ήθελε οπωσδήποτε να συνεχίσει βουλγάρικα, οπότε διάλεξε ένα παραδοσιακό κουλουριαστό βουλγάρικο λουκάνικο για κυρίως, το οποίο ήταν ζουμερό και νόστιμο. Το φάουλ που έχω να καταλογίσω είναι ότι συνοδευόταν από πατάτες τηγανιτές, οι οποίες ήταν προτηγανισμένες κι αδιάφορες. Μα γιατί, γιατί σ’ ένα μέρος με τόσο σπιτίσια και φροντισμένη κουζίνα να επιλέγουν προτηγανισμένη πατάτα; Δεν μου βγάζει κανένα νόημα! Αναθεωρήστε, παρακαλώ!

Η άλλη φίλη είχε όρεξη για ψάρι κι έτσι διάλεξε σαρδέλα ψητή που υπήρχε την ημέρα εκείνη. Ήρθε μια τεράστια μερίδα, από σωρό σαρδελίτσες, όμορφα παρουσιασμένες, ζουμερές και εξαιρετικά ψημένες, δεν έμεινε ούτε ουρίτσα.

Εγώ είχα επίσης όρεξη μεγάλη για ψάρι και διάλεξα λοιπόν την τσιπούρα. Όπως πληροφορήθηκα η τσιπούρα παίζει σχεδόν πάντα στο μενού, καθώς την προμηθεύονται από συγκεκριμένο ιχθυοτροφείο της Χίου κι έτσι μόνο ένα απαγορευτικό στον απόπλου μπορεί να μας αποστερήσει τις τσιπούρες στο Υποβρύχιο. Ήταν πραγματικά πεντανόστιμη! Τόσο ζουμερή, τόσο ψωμωμένη, τόσο καλοψημένη και τόσο τεράστια! Όνειρο! Αμφότερα τα ψάρια συνοδεύονταν από πράσινη σαλάτα, η οποία βεβαίως και ταίριαξε ιδανικά.

Κατά τα λοιπά φάγαμε ψωμάκι που ήρθε μπόλικο, ήπιαμε νερό που ήρθε σε κανάτα κι ανανεωνόταν συνεχώς, ήπιαμε και 3 Κάιζερ, πήραμε και δύο καφέδες στο τέλος και πληρώσαμε 44 ευρώ. Ε, λέω, εννοείται θα ξαναπάω.

Έτσι λοιπόν, την πρώτη Παρασκευή του Νοέμβρη, πάλι προς μεσημεροαπόγευμα, κινήσαμε για τις λιχουδιές του Υποβρυχίου. Αυτήν την φορά μας περίμενε η έκπληξη των δύο οργανοπαιχτών που έπαιζαν μουσική κάτω στην στοά κι έτσι απολαύσαμε το φαγητό μας με ελληνικά από μια παλαιότερη, ελαφρώς νοσταλγική Αθήνα. Άμεσα νιώσαμε σαν στο σπίτι μας και για μια ακόμη φορά κινηθήκαμε σε θαλασσινούς ρυθμούς.

Πήραμε λοιπόν μια πράσινη σαλάτα με μαρούλι, αγγουράκι και κρεμμυδάκι, η οποία δεν μας έφτασε και πήραμε και μία δεύτερη (είχαμε ανάγκη από πρασινάδα μπόλικη, προφανώς)! Πήραμε κι ένα ορεκτικό και συγκεκριμένα το μπουγιουρντί, το οποίο ζητήσαμε πολύ καυτερό και χωρίς ντομάτα (οι δικές μου παραξενιές). Ήρθε κι ήταν ελαφρώς καυτερό (το έπαιρνε για περισσότερο), αλλά ήταν πολύ νόστιμο και το ευχαριστηθήκαμε.

Την ημέρα εκείνη είχαν ετοιμάσει ένα θράψαλο κρασάτο το οποίο συνόδευαν με ρυζάκι. Δεν ξέρω ακριβώς πώς να σας το περιγράψω και τι να σας πω για να καταλάβετε την νοστιμιά του, αλλά ήταν πραγματικά το κάτι άλλο! Τόσο τρυφερό και καλομαγειρεμένο, τόσο ξεχωριστό κι ιδιαίτερο, μακάρι να το ξαναπετύχω καμιά φορά.

Επίσης, εκείνη την ημέρα το κατάστημα διέθετε σουπιές και είχε μείνει μία για ψητή, την οποία πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήρθε λοιπόν μια υπερμεγέθης, πεντάφρεσια, ζουμερή, μη λαστιχωτή σουπιά, ένα πράγμα αλλιώτικο, που θά λεγε κι η γιαγιά μου.

Ε, με αυτά τα πιάτα σκάσαμε και φύγαμε κρατώντας τις κοιλιές μας. Πήραμε και δυό- τρεις μπύρες (μας κέρασαν τη μία) και πληρώσαμε στο τέλος γύρω στα 34 ευρώ (σημειωτέον ότι η σουπιά θεριό ήταν στα 11 ευρώ και νομίζω ότι είναι η πιο ακριβή τιμή που μπορεί ν’ απαντήσετε στο Υποβρύχιο).

Αν κινείστε στα πέριξ, μη διστάσετε και μη σας πτοήσει η ασχήμια της Ομόνοιας. Κατεβείτε τα σκαλάκια κι αφεθείτε στα χέρια των τόσο φιλόξενων ανθρώπων που τρέχουν το οικογενειακό αυτό μαγαζάκι. Θα σας περιποιηθούν σαν νά σαστε δικός τους άνθρωπος κι η ώρα θα περάσει νεράκι, ούτε που θα το καταλάβετε. Πηγαίνετε, λοιπόν, μην το σκέφτεστε, προσοχή όμως στην ώρα, μην πάτε πολύ αργά, γιατί δεν το ξενυχτάνε!

18 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Πρώτη φορά στον Ψητό Μπακαλιάρο βρέθηκα πέρυσι το καλοκαίρι, λίγους μήνες αφότου είχε ανοίξει, μια χαλαρή Κυριακή επιστρέφοντας από τη θάλασσα, αλατισμένη και ηλιοφιλημένη. Οι εντυπώσεις μας τότε είχαν κινηθεί γύρω από τον άξονα του κομψί-κομψά, καθώς είχαμε φάει σχετικά μέτρια, είχαμε μείνει σχετικά ικανοποιημένοι από την εξυπηρέτηση, είχαμε βρει τον χώρο σχετικά οκ και γενικά είχαμε μια αίσθηση «ναι μεν αλλά».

Δεδομένου ότι είχε προηγηθεί της επίσκεψής μου η διθυραμβική κριτική του έμπιστου Χρυσανθεμακίου, είπα να δώσω μία ακόμα ευκαιρία. Μετά όμως ακολούθησε η κριτική - καταπέλτης του έμπιστου Μαβτάσου, κάποιες χλιαρές εντυπώσεις γνωστών μου, μια ανέλπιστη θετική ψήφος από τον πατέρα μου και κάπως έτσι, εν μέσω αντικρουόμενων σχολίων κατέληξα ασυνείδητα να δώσω την δεύτερη ευκαιρία μου έναν ολόκληρο χρόνο μετά.

Σάββατο 16/9, λοιπόν και ώρα απογευματινή γύρω στις 6, βρεθήκαμε με φίλη καρδιακή πάλι μετά από μακροβούτια κι απλωτές να λαχταράμε καλαμαράκια τηγανιτά και κατά προτίμηση σε χαμηλό μπάτζετ. Πέφτει λοιπόν η ιδέα για τον Ψητό Μπακαλιάρο και μια και δυο κινάμε κατά κει.
Μπαίνω πρώτη εγώ και διαλέγω τραπέζι εντός, καθώς έξω είχε μια ζέστη ελαφρώς ανυπόφορη, η οποία σε συνδυασμό με τον θόρυβο της Εθνικής Αντιστάσεως, έκανε τα εξωτερικά τραπέζια να μη φαντάζουν ιδιαίτερα θελκτικά. Για να είμαι ειλικρινής ούτε με τον μέσα χώρο ξετρελάθηκα, καθώς κι εκεί η ζέστη ήταν έντονη, μιας και ο ανεμιστήρας απέναντι από το τραπέζι που τελικά επέλεξα δεν έκανε και την πιο φανταστική δουλειά. Αφήστε που και ο χώρος μου απέπνεε μια ελαφριά ατημελησιά. Δεν λέω ότι ήταν απεριποίητος, σίγουρα όμως σε σχέση με πέρυσι παρατήρησα ότι σαν να έχει κάπως αφεθεί.

Η εξυπηρέτηση τώρα. Θέλω να σταθώ στο συγκεκριμένο κεφάλαιο, καθώς θεωρώ ότι εν πολλοίς ακολουθεί την πολιτική που έχει αποφασίσει το συγκεκριμένο μαγαζί να υιοθετήσει, την οποία προσωπικά αξιολογώ ως εξόχως προβληματική. Που λέτε, λοιπόν, στον Ψητό Μπακαλιάρο διαλέγεις απεριόριστες ποσότητες φαγητού και ποτού για 13 ευρώ. Απεριόριστες; Ε, ας μην υπερβάλουμε.

Προφανώς και η επιχείρηση έχει θέσει ορισμένους κανόνες ευθύς εξαρχής και πολύ ορθώς έχει πράξει. Τύπου, δεν δίνει φαγητό πακέτο, εκτός κι αν το τιμολογήσει βάσει καταλόγου κι όχι βάσει του απεριόριστου μενού. Λογικό. Επίσης, σου λέει ότι η επιχείρηση διατηρεί το δικαίωμα να βάλει ένα στοπ σε περίπτωση που παρατηρήσει υπερβολές, ώστε να διατηρεί υψηλό το επίπεδο των παρεχόμενων προϊόντων της. Εξίσου λογικό και σεβαστό. Ωστόσο, πέραν των ρητώς αναφερόμενων αυτών κανόνων στην πράξη έχει υιοθετήσει κι ορισμένα τερτίπια για να περιορίσει την κατανάλωση, που εμένα τουλάχιστον με χάλασαν σε βαθμό που δεν πρόκειται να ξαναεπιστρέψω.

Συγκεκριμένα, λοιπόν, να σας εξηγήσω το χρονικό της εξυπηρέτησης. Με το που κάθεσαι σου έρχεται αμεσότατα ο κατάλογος, σερβίτσια, νερά, ψωμιά, τα πάντα όλα. Άμεσα καταφθάνει κι ο σερβιτόρος να πάρει παραγγελία. Αφού την πάρει, φεύγει και παίρνει μαζί και τον κατάλογο και σου λέει, δεν στον αφήνω, αλλά εδώ είμαστε, αν χρειαστείτε κάτι ακόμα, φωνάξτε και ζητήστε τον. Εντάξει, λες εσύ. Στα μπαμ έρχεται κι η παραγγελία κι όλα μέχρι στιγμής με χαρά και χαμόγελο. Έλα όμως που μόλις ξεμπερδέψουν με την αρχική σου παραγγελία, έχεις τελειώσει από πελάτης. Οι σερβιτόροι προσπερνούν το τραπέζι σου σαν να μην υπάρχεις και το ενδεχόμενο να παίξει οπτική επαφή απλά δεν υφίσταται! Κάπου εκεί που ξεκινάς τις ανάποδες κωλοτούμπες (που λέει ο λόγος), οπότε δεν μπορούν πια να σε αγνοούν, χαμογελαστά και πάλι πλησιάζουν και ζητάς τον κατάλογο. Εκεί ξαφνικά οι ρυθμοί από γοργοί και άμεσοι επιβραδύνονται σημαντικά.

Πολλή ώρα μετά φτάνει ο κατάλογος. Αποφασίζεις τι θέλεις, δεύτερος γύρος προσπάθειας να κερδίσεις την προσοχή του σερβιτόρου ώστε να το παραγγείλεις. Στο μεταξύ, άλλο θέμα κι αυτό, αρκετές οι ελλείψεις του καταλόγου, οπότε καλό να έχεις σκεφτεί κι εφεδρικά πιάτα. Τέλος, αν με τα πολλά κατορθώσεις να ξανα-παραγγείλεις, οι πιθανότητες να έρθει τελικά ο δεύτερος γύρος ψιλοπαίζουν και καταλαβαίνω κι από σχόλια άλλων επισκεπτών ότι πολύ συχνά «ξεχνιούνται». Εμένα πάντως δεν ήρθε ποτέ το μόλις ένα ακόμη πιάτο που ορέχτηκα.

Θυμίζω δε ότι η επίσκεψή μου έγινε πριν από την ώρα αιχμής, ο κόσμος ήταν λίγος, οπότε ούτε σε κοσμοσυρροή μπορώ να αποδώσω τα παραπάνω, ούτε σε κακιά στιγμή. Και τώρα που θα σας παραθέσω και τα πιάτα της παραγγελίας μας και διαπιστώσετε πόσο συντηρητική ήταν έτσι κι αλλιώς, νομίζω θα καταλάβετε γιατί δεν θέλω να ξαναπάω στον Ψητό Μπακαλιάρο. Βλέπετε, θέλω όταν βγαίνω να μην νιώθω ότι με θωρούν σαν την λιμάρα που ήρθε να τους φάει τα φαγιά και να κάνουν ότι δεν με βλέπουν. Πείτε με τρελή, αλλά να, θέλω να με καλοδέχονται και να με περιποιούνται!

Στην τελική αν θεωρούν ότι αυτή η αντιμετώπιση αρμόζει σε πελάτες των 13 ευρώ, τι να πω, καλώς, εμένα όμως που είμαι και γειτόνι δεν θα με ξαναδούν. Θα σκάσω κάτι παραπάνω και θα πάω κάπου που θα αισθανθώ ευπρόσδεκτη. Ή μπορεί να μην χρειαστεί καν να σκάσω το κατιτίς παραπάνω, γιατί ξέρετε, υπάρχουν μέρη εκεί έξω που μπορείς να φας πολύ καλά και να καλο-εξυπηρετηθείς εντός αυτού του μπάτζετ. Τέλος πάντων.

Τι φάγαμε λοιπόν οι δύο φίλες εκείνο το Σαββατιάτικο απόγευμα; Όπως σας είπα η όρεξη μας τράβαγε καλαμαράκια τηγανιτά, οπότε τα ζητήσαμε πρώτα πρώτα. Η μερίδα ήταν αξιοπρεπής, τα καλαμαράκια προφανώς κατεψυγμένα κι από γεύση ήταν καλά ομολογουμένως για την κατηγορία τους.

Πήραμε και γάβρο μαρινάτο, επίσης σε ικανοποιητική ποσότητα κι ήταν κι αυτός αρκετά συμπαθής, χωρίς να είναι βέβαια ουάου.

Νόστιμη σαρδέλα ψητή, η οποία ήταν περιχυμένη με μια λεμονοσός κι ήταν για μένα το καλύτερο πιάτο που δοκιμάσαμε.

Φάβα, η οποία ήρθε σε εξαιρετικά πλούσια ποσότητα, αλλά ήταν δυστυχώς πολύ μέτρια. Εξαιρετικά συμπαγής, σίγουρα όχι φρεσκοφτιαγμένη, παγωμένη, δεν την ευχαριστηθήκαμε.

Πήραμε και μια απαράδεκτη καβουροσαλάτα, αλλά σ’ αυτό δεν τους αποδίδω ευθύνες, το φταίξιμο το ‘χει η φίλη μου που την έπιασε λιγούρα γι’ αυτήν την πλαστικούρα. Με πλήρη επίγνωση μου δήλωσε πως τη θέλει και τη λαχταρά, οπότε την πήραμε, αλλά καταλήξαμε να την αφήσουμε σχεδόν ανέγγιχτη.

Πήραμε και δύο σαλάτες, μία χωριάτικη και μία εποχής, λέει, που ήρθαν σε μικρά μπολάκια. Την χωριάτικη δεν την μύτιασα λόγω της απέχθειάς μου προς την ντομάτα, η φίλη μου δήλωσε ότι ήταν καλή. Η εποχής ήταν λάχανο- καρότο κι ήταν επιεικώς αδιάφορη. Τώρα, εντάξει, Σεπτέμβρη μήνα δεν λες ότι είναι και η εποχή του λάχανου, αλλά οκ.
Να μην πάρουμε και μια πατάτες τηγανιτές. Να πάρουμε. Λίγες στο πιάτο κι υπερμεγέθεις, δεν μας κέρδισαν με τη νοστιμάδα τους. Θα τις χαρακτηρίσω ως αδιάφορες.

Τέλος, φάγαμε κι ένα κεφαλοτύρι ψητό, το οποίο ως τυρί και δη κεφαλοτύρι και μάλιστα ψητό, ε, πώς θα ήταν; Μια χαρά, ζεστό φαγώθηκε με ευχαρίστηση.

Η φίλη μου πήρε αναψυκτικό κι εγώ ένα κατοσταράκι ρακή, γλυκόπιοτη. Και μιας και τα παραπάνω φαγώθηκαν με γοργούς ρυθμούς και πριν να τελειώσω εγώ την ρακή μου, λέω, δεν παίρνω κι ένα ακόμη πιατάκι; Η φίλη μου είχε σκάσει και δεν τό ψηνε, οπότε εκεί άρχισε ο γολγοθάς που σας ανέπτυξα παραπάνω, για τις ψητές γαρίδες, οι οποίες όμως ουδέποτε κατέφθασαν.

Τα παραπάνω όλα, τα οποία έπεσαν και στις δυό μας πολύ βαριά κι ασήκωτα, πράγματι μας κόστισαν 13 ευρώ το άτομο και κανονικά, με νόμιμη απόδειξη. Δεν υπήρξαν κρυφές χρεώσεις, το νερό ήρθε σε κανάτα, το (αδιάφορο) ψωμί δεν χρεώθηκε. Χαμηλή λες τιμή, αλλά στο πλαίσιο του Value for Money του λεγόμενου, όπου θα συνυπολογίσεις όλους τους παράγοντες της εξόδου σου, κατ’ εμέ, λυπάμαι, αλλά δεν τ’ αξίζει τα 13 του ευρώ.

22 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Πάει καιρός πολύς από εκείνη την πρώτη εξόρμησή μου στο εξαιρετικό Μοτοσακό, τόσος, που αν δεν είχα αποτυπώσει την τότε εμπειρία μου εδώ δα, δεν θα το πίστευα ότι έχουν περάσει ήδη τέσσερα χρόνια. Έκτοτε, έχω φιλοξενηθεί αρκετές φορές στον όμορφο χώρο του, καθώς αναδείχθηκε σε μια από αυτές τις ασφαλείς επιλογές, τα στανταράκια που όλοι μας έχουμε και ξέρουμε ότι, όποτε και να πάμε, θα μας βγάλουν ασπροπρόσωπους.

Πιο πρόσφατη επίσκεψη ήταν την πρώτη Κυριακή του Σεπτέμβρη, όταν τέσσερα άτομα μετά από μια ωραία βόλτα στο ΚΠΣΝ, είπαμε να συνεχίσουμε με βραδινό τσίμπημα. Και μια και δυό περασμένες πια δέκα, βρεθήκαμε να βολευόμαστε σ’ ένα από τα τραπέζια της αυλής, ας την πούμε, του Μοτοσακό. Πήραμε ένα τηλέφωνο πρώτα καλού κακού να βεβαιωθούμε ότι θα υπάρχει τραπέζι διαθέσιμο και σας προτείνω σε κάθε περίπτωση πριν αποπειραθείτε να πάτε να κάνετε το ίδιο, γιατί συνήθως δεν πέφτει καρφίτσα.

Το Μοτοσακό είναι όμορφο μαγαζί. Ο εσωτερικός του χώρος είναι μικρός, αλλά είναι πολύ φροντισμένος κι ευχάριστος και σου φτιάχνει τη διάθεση με το ολόκληρο μοτοσακό που πρωτοστατεί διακοσμητικά, τα προσεγμένα μεμοραμπίλια που το στολίζουν και τα ζεστά χρώματα που δημιουργούν φιλόξενη ατμόσφαιρα. Ακόμα περισσότερο εμένα μου φτιάχνει τη διάθεση ο εξωτερικός χώρος, ο οποίος έχει επωφεληθεί του πεζόδρομου και με τα υπερυψωμένα τραπεζάκια του στην ιδιαίτερα ήσυχη γειτονιά, δημιουργεί αίσθηση παλιάς Αθήνας, βγαλμένης από ασπρόμαυρη ταινία.

Η εξυπηρέτηση έχω πια καταλήξει ότι δεν είναι το απόλυτο highlight του μαγαζιού, χωρίς όμως να είναι βαριά κι ασήκωτη. Απλά να, ίσως αν ήταν ένα τσακ πιο χαρωπή και χαμογελαστή, να ήταν ελαφρώς καλύτερα! Στην τελευταία μας επίσκεψη ο κατά τα λοιπά πολύ εξυπηρετικός και άμεσος σερβιτόρος μας, ένιωσα πως λίγο έλειψε να με βάλει τιμωρία που ζήτησα 250ρι καραφάκι ρακή, ενώ ο κατάλογος είναι σαφής και ρητώς αναφέρει ότι οι επιλογές είναι δύο: 100ρι ή 200ρι. Καλά ντε! Μπερδεύτηκα! Πάντως σε γενικές γραμμές είναι οκ και τα βασικά τηρούνται!

Ο κατάλογος είναι τόσος όσος, υπάρχει ικανοποιητική ποικιλία ώστε να μπορεί να καλύψει όλες τις ορέξεις και τα γούστα, αλλά διατηρείται αρκετά συνοπτικός, ώστε να μην χαώνεται ούτε η κουζίνα ούτε ο καλοφαγάς. Θα βρείτε λοιπόν διάφορους μεζέδες, αρκετές επιλογές με κρέας, λιγότερες, αλλά επαρκείς επιλογές θαλασσινές κι ενώ η λογική περιστρέφεται κατά βάση γύρω από μεζέδες στη μέση, υπάρχουν και πιάτα για κυρίως για όποιον δεν είναι σε φάση να μοιραστεί (όπως εξαιρετικό κριθαρώτο με γαρίδες από τη μια και βαρβάτη σπαλομπριζόλα απ’ την άλλη).

Εγώ θα εξιστορήσω τι καλά φάγαμε στην τελευταία μας επίσκεψη, στην οποία δεν έπαιξε κρέας στο τραπέζι, καθώς είχαμε την αδερφή μου μαζί που το έχει κόψει. Έχουμε και λέμε, λοιπόν! Ξεκινήσαμε με πράσινη σαλάτα με παρμεζάνα και τοματίνια, αρκετά πλούσια, χωρίς τσιγκουνιές στην παρμεζάνα, δίχως όμως και υπερβολές, φρέσκια, νόστιμη, με δεμένο ντρέσινγκ, αρχή εξαιρετική!

Πριν ακόμα κάτσουμε, είχαμε αποφασίσει ότι θα έπαιζε τυροκαυτερή στο τσίμπημά μας, καθώς τολμώ να πω ότι πρόκειται για μια από τις καλύτερες τυροκαυτερές που κυκλοφορούν εκεί έξω! Χειροποίητη (προφανώς), φουλ τυρένια κι αρκούντως καυτερή, είναι πολύ δυνατή και να τη δοκιμάσετε!

Πατάτες τηγανιτές, μιας και τ’ αγόρια της παρέας δυσκολεύονται να διανοηθούν μεζεδοκαταστάσεις χωρίς τηγανιτές πατάτες! Άσε που πάνε μούρλια με την τυροκαυτερή! Κι άσε που οι συγκεκριμένες είναι φίνες! Τις πήραμε λοιπόν και πολύ τις ευχαριστηθήκαμε!

Μαραθόπιτα, την οποία εγώ γενικά αγαπώ και η εκδοχή της στο Μοτοσακό είναι ανάλαφρη, καθώς δεν την τηγανίζουν κι έτσι ήρθε κι έδεσε καλά, ώρα που ήταν. Πολύ ωραία εκτέλεση, για όσους αγαπούν το μάραθο είναι πολύ καλή επιλογή.

Θραψαλάκια τηγανιτά, μια νοστιμιά! Εδώ δεν το φοβηθήκαμε το τηγάνι (γιατί, το φοβηθήκαμε στις πατάτες θα μου πείτε), κάναμε πάντως πολύ καλά, γιατί ήταν νόστιμα, καλοτηγανισμένα, διασωθέντα από λαδίλες και λοιπές ατυχίες κι άρα ανάλαφρα και πολύ πετυχημένα! Πολύ μας άρεσαν!

Κορυφαίο πιάτο της βραδιάς το καπνιστό σκουμπρί Καβάλας συνοδευόμενο από μαυρομάτικα. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια γι’ αυτήν τη μοναδική νοστιμιά, θα κάνω απλά την υπέρβαση και θα πω και γι’ αυτό ότι είναι από τα καλύτερα σκουμπριά που θα βρείτε να σερβίρονται στην Αθήνα, μας ξετρέλανε όλους! Και τα μαυρομάτικα ήταν απολύτως ταιριαστά και πολύ νόστιμα κι αυτά!

Επίσης, δεν αντισταθήκαμε στη φάβα Φενεού με κρίταμο και κάπαρη, η οποία ήταν πολύ νόστιμη, σε καλή ποσότητα, επαρκώς πηχτή και γενικά μια πολύ καλή εκτέλεση ενός απλού αλλά αγαπημένου πιάτου.
Στο τέλος μας κέρασαν μια βαρβάτη, σχεδόν θηριώδη, μερίδα κορμού, ο οποίος ήταν πολύ καλός κι έκλεισε ιδανικά το χαλαρό μας βραδινό τσίμπημα. Τον εξαφανίσαμε σε χρόνο ντε τε.

Τα παραπάνω συνοδεύσαμε με εξαιρετική και γλυκόπιοτη ρακή- αρχικά ξεκινήσαμε με ένα 200ρι, επειδή όμως κατέβαινε εύκολα πήραμε κι ένα 100ρι ακόμα. Ο ένας της παρέας που δεν είναι των αλκοολούχων ήπιε μια περιποιημένη πορτοκαλάδα. Το νερό ήρθε σε κανάτα κι ανανεώθηκε όποτε χρειάστηκε. Το ψωμί που έφτασε στην αρχή ήταν πολύ καλό, απέσπασε θετικά σχόλια κι έφαγα κι εγώ και το χάρηκα που δεν τρελαίνομαι γενικά για ψωμούρες.

Για τα παραπάνω ο λογαριασμός ήρθε γύρω στα 40κάτι ευρώ, μας πήγε δηλαδή κάτι περισσότερο από 10 ευρώ το άτομο. Παρόλο που δεν ξεσκιστήκαμε ούτε στο φαϊ ούτε στο πιοτί, φάγαμε φυσιολογικά, χορτάσαμε και το καταευχαριστηθήκαμε. Θέλω να πω ότι το Value for Money είναι κορυφαίο ασυζητητί! Πού θέλω να καταλήξω, λοιπόν; Ε, ότι αν για κάποιον λόγο σας έχει ξεφύγει μέχρι τώρα, πηγαίντε ντε στο Μοτοσακό! Αξίζει!

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη Rose_Tyler.

10 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το καλοκαιράκι μπορεί σιγά σιγά να φτάνει στο τέλος του, όμως έχουμε ακόμα μπόλικο περιθώριο μπροστά μας για εξορμήσεις παραθαλάσσιες και βουτιές συνδυασμένες με ούζα σε παρακείμενα των παραλιών στέκια! Ο Κάπτεν λοιπόν στην ψαραγορά του Λαυρίου μπορεί να μην βλέπει θάλασσα, αλλά αποτελεί μία έξοχη επιλογή για όσους βρεθούν σ’ εκείνα τα μέρη, γι’ αυτό και φρόντισα να τον προσθέσω στο σάιτ μας και να του κάνω τώρα ποδαρικό στις κριτικές.

Τον Καπετάνιο λοιπόν τον πρωτοανακάλυψα τον περασμένο χειμώνα, τελείως off season δηλαδή, όταν μια ατυχής συγκυρία οδήγησε ένα απόγευμα καθημερινής τη συναδελφοπαρέα μας προς Κερατέα μεριά. Αφού εκπληρώσαμε την κοινωνική μας υποχρέωση, πεινάσαμε και ντόπιος Κερατιώτης, του οποίου τη συμβουλή ζητήσαμε για το πού να πάμε να φάμε θαλασσινά, μας έστειλε καρφωτούς στον Κάπτεν. Ακολούθησε τότε επικό τσιμπούσι, το οποίο ακόμα μνημονεύουμε.

Μου πήρε λίγο καιρό να ξαναβρεθώ στον φιλόξενο χώρο του, αλλά τελικά τον ξαναεπισκέφτηκα ένα απόγευμα μιας όμορφης Δευτέρας του καλοκαιριού. Ήμασταν τρεις μικροί φίλοι, αρκούντως πεινασμένοι μετά τα μακροβούτια μας σε κάποια κοντινή θάλασσα κι έχοντας τις θύμησες από εκείνο το καταπληκτικό τσιμπούσι νωπές κι ολοζώντανες ακόμα στο μυαλό μου, μας οδήγησα ντουγρού στον Καπετάνιο.

Η μέρα και η ώρα ήταν χαλαρές, οπότε η επιλογή του τραπεζιού ήταν άνετη. Κάτσαμε λοιπόν σε ένα από τα εξωτερικά τραπέζια και μάλιστα σε στρατηγική θέση σε σχέση με τον μεγάλο ανεμιστήρα, ο οποίος ήταν αρκετά αποτελεσματικός και μας δρόσιζε.

Ο χώρος είναι πάναπλος. Η καλοκαιρινή βερσιόν είναι τα τραπεζάκια έξω στον πεζόδρομο στην περιοχή της ψαραγοράς του Λαυρίου, που εμένα μ’ αρέσει πολύ. Η χειμερινή είναι ο μικρός του εσωτερικός χώρος, πολύ απλός, πολύ καθαρός κι ελαφρώς παλιακός- με την καλή έννοια, καθώς αποπνέει μια ζεστασιά και μια αίσθηση φιλόξενη, με το τζάκι του στη γωνία, το ξύλο, τα γήινα χρώματα και τις διακριτικές θαλασσινές πινελιές.

Η εξυπηρέτηση είναι καλή, ευγενική κι ευχάριστη. Τον χειμώνα μας είχε εξυπηρετήσει μια κυρία έξω καρδιά, η οποία ήταν άκρως βοηθητική κατά την παραγγελία, πανταχού παρούσα, γελαστή και σβέλτη. Στην καλοκαιρινή μου εξόρμηση η εξυπηρέτηση ήταν πιο χαμηλών τόνων, και πάλι όμως μας άφησε πολύ ευχαριστημένους.

Και τώρα να περάσω στο σπουδαίο ζήτημα του φαγητού. Θα περιοριστώ να σας περιγράψω τις νοστιμιές που φάγαμε το καλοκαίρι, καθώς στη χειμωνιάτικη έξοδο φάγαμε τον άμπακα, ήπιαμε το αγλέουρα και γενικά την είχαμε χάσει την μπάλα.

Το μαζεμένο μας λοιπόν καλοκαιρινό μενού απαρτίστηκε από τα εξής:

Πάρα πολύ καλή τυροκαυτερή, χειροποίητη βεβαίως, καυτερή όσο χρειάζεται και πολύ νόστιμη. Ο τυροκαυτεροφάγος της τριάδας μας την εκτίμησε δεόντως και πολύ του άρεσε.

Πολύ νόστιμα κολοκυθάκια τηγανιτά, από αυτά τα ανάλαφρα, τα καλοτηγανισμένα, που τρώγονται λαίμαργα καθώς δεν έχουν ρουφήξει όλα τα λάδια του κόσμου, αλλά είναι όπως οφείλει το κολοκυθάκι το σωστό να είναι. Πιάτο απλό, αλλά σωστά εκτελεσμένο.

Χόρτα και πιο συγκεκριμένα βλήτα, καθώς τι πιο ταιριαστό με τα ψαράκια και τα θαλασσινά ένα καλοκαιρινό απόγευμα, από μια πιατέλα καλοβρασμένα βλήτα, έξτρα λεμονισμένα; Πολύ καλά κι αυτά.

Γαύρος μαρινάτος, πιάτο αγαπημένο, το τιμώ συχνά πυκνά. Η εκτέλεση του Καπετάνιου ήταν πολύ καλή, οπότε και αυτό το απλό πιάτο το καταευχαριστηθήκαμε.

Χταπόδι βραστό ξυδάτο. Η μερίδα ήταν ιδιαιτέρως πλούσια και χορταστική και το χταπόδι εξαιρετικό. Ήρθε κι έδεσε καταπληκτικά με τα ούζα μας.

Τέλος, πήραμε τα μύδια σαγανάκι. Άλλη εξαιρετικά πλούσια μερίδα και τα μύδια πεντανόστιμα. Η ποσότητα των μυδιών ήταν σχεδόν ατελείωτη και η σάλτσα γευστική, τέλεια δεμένη και φυσικά ιδανική για βούτες. Ο φίλος μου που πρώτη φορά δοκίμαζε μύδια σε εκδοχή σαγανάκι (αλλοδαπός, τι να τον κάνεις) ξετρελάθηκε. Και οι δύο άλλες όμως που έχουμε φάει και ξαναφάει μύδια σαγανάκι τα βρήκαμε εξαιρετικά!

Όλα τα παραπάνω τα συνοδεύσαμε με δύο καραφάκια ούζο Χαντζόπουλο, καθώς ως γνωστόν το χταπόδι και το μύδι δίχως ούζο δεν κατεβαίνει!

Το κλείσιμο των νοστιμιών επήλθε γλυκά με κέρασμα ενός γλυκού με μπισκοτένια βάση κι από πάνω κάτι σαν λεμονοζελέ. Παρόλο που δεν ήταν ακριβώς στη φάση μου, ταίριαξε με το όλο γεύμα και βεβαίως εκτιμήθηκε δεόντως ως κίνηση.

Να σημειωθεί ότι στην αρχή ήρθε φρέσκο ψωμάκι, που μου φάνηκε αρκετά αδιάφορο. Επίσης ήρθε νερό εμφιαλωμένο, το οποίο ευγενικά επιστρέψαμε κι αντικαταστάθηκε με κανάτα.

Για όλα τα παραπάνω ο λογαριασμός έφτασε τα 49 ευρώ, γύρω στα 16 ευρώ το άτομο δηλαδή, άρα μιλάμε για Value for Money άψογο! Πρόκειται ξεκάθαρα λοιπόν για περίπτωση που αξίζει την προσοχή σας και μία ή και περισσότερες επισκέψεις κατά τις εκδρομές σας προς την ευρύτερη περιοχή! Ε, πηγαίνετε ντε!

09 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Favela, λοιπόν! Μία ακόμη ανακάλυψη της χρονιάς που διανύουμε, την οποία θα παινέψω προτού αναχωρήσω κι εγώ γι’ ακρογυαλιές και κυκλαδίτικα δειλινά! Πρόκειται για ένα όμορφο κι αξιόλογο μαγαζάκι στη γειτονιά του Κεραμεικού, το οποίο καθυστέρησα να τιμήσω αν και βρισκόταν στη wish λίστα μου για καιρό. Με κέρδισε όμως άμεσα κι ήδη απ’ τον Φλεβάρη μάνι μάνι τό χω τιμήσει 3-4 φορές.

Βρίσκεται σ’ ένα ήσυχο στενάκι κι είναι λογικής κι αισθητικής μεζεδομπάρ, ό, τι κι αν φαντάζεστε να σημαίνει αυτό. Ο εσωτερικός του χώρος είναι μαζεμένος, περιποιημένος, ψιλομπαρίστικος και ταιριάζει στα γούστα μου, η αυλή του όμως είναι ακόμα καλύτερη. Απλή μεν, αλλά αντίστοιχα φροντισμένη, ήσυχη και καλή επιλογή για τις δροσερές βραδιές (τις ποιες;;; -ανέκραξε κάτι εντός μου στους 40 βαθμούς που μ’ έπιασε η έμπνευση να γράψω κριτική, ιδρωμένη και καταρημαγμένη από όλα τα κουνούπια του κόσμου). Σε κάθε περίπτωση, ο χώρος είναι χαλαρωτικός, σε προδιαθέτει ν’ αράξεις εκεί με τις ώρες.

Άλλωστε, πρόκειται για ένα μαγαζί που άνετα μπορείς να πας για να πιεις το ποτό σου ή μια από τις μπύρες της αξιόλογης λίστας τους, η οποία περιλαμβάνει κατά βάση ελληνικές ετικέτες που δεν συναπαντάς και τόσο συχνά- βλ. ΖΕΟΣ πίλσνερ, Βεργίνα αγαπημένη Weiss αλλά και την κόκκινη, septem, βόρεια κ. ά. Πολύ καλή κι η χύμα ρακή τους, με ρέγουλα όμως γιατί βαράει. Πάντως, αν πας κρίμα θά ναι να μην δοκιμάσεις κάποιο από τα πιάτα του σχετικά μικρού αλλά περιεκτικού μενού τους.

Οι δικές μου προτάσεις από τις φορές που το έχω επισκεφτεί:

Πεντανόστιμες φλογέρες από κανταΐφι με φέτα, μέλι και φυστίκι Αιγίνης. Πρόκειται για μία ξεχωριστή απόδοση της γνωστής πια κι αγαπημένης φέτας με μέλι, που στην εκδοχή της στη Φαβέλα έρχεται με τη μορφή δύο κανταϊφένιων ρολών με πλούσια φέτα, σωστή ποσότητα μελιού και φυστίκι για την τσαχπινιά! Εγκρίνεται! Στα 5,8 ευρώ

Μαραθόπιτα. Πρόκειται έτσι κι αλλιώς γι’ αγαπημένο μου πιάτο, καθώς μ’ αρέσει πολύ ο μάραθος και δεν τον πολυσυναπαντώ. Νόστιμη, ελαφριά, τραγανή κι αρωματική, στα 5,20 ευρώ.

Πολύ μας είχαν αρέσει οι τραγανές μπουκιές μπακαλιάρου με κύβους πατάτας και ντιπ αγριοράπανου. Μια ελληνοποιημένη εκδοχή του fish n’ chips, καλά κι ανάλαφρα εκτελεσμένη, στα 5μιση ευρώ, προτείνεται.

Γαριδάκι συμιακό, στα 4,50 ευρώ! Λοιπόν, δεν ξέρω κατά πόσο είναι σε θέση να προσφέρουν κάθε μέρα και κάθε εποχή την πεντανόστιμη αυτή πορτοκαλί λιχουδιά και να σας πω και την αλήθεια δεν είμαι καν 100% σίγουρη αν την φορά που το προτιμήσαμε μαζί με φίλο Γερμανό που πήγα εκεί για ρακή ήταν όντως συμιακό, αλλά έφερνε πολύ! Κι ήταν νόστιμο και λαχταριστό! Επιχειρήστε το!

Πατάτες χωριάτικες με τριμμένο σκληρό ανθότυρο, στα 3,90 ευρώ. Στις πρώτες μου επισκέψεις δεν ήταν με ανθότυρο, αλλά με τη μους φέτας που περιγράφει το ΠΟΝΤΙΚΙ μας, μάλλον στο πλαίσιο περιοδικής ανανέωσης του καταλόγου το διαφοροποίησαν. Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι ο συνδυασμός πατάτας τηγανιτής με τυρί συνιστά εξασφαλισμένη επιτυχία, τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά!

Για τους κρεατοφάγους προτείνονται τα νόστιμα μοσχαρίσια κεφτεδάκια με ντίπ καυτερής πιπεριάς, καλοτηγανισμένα και σπιτικά. Η αλήθεια είναι ότι οι κρεατο-επιλογές είναι μπόλικες, ωστόσο εγώ δεν έχει τύχει να δοκιμάσω πολλές, είναι όμως αδύνατον να μην ικανοποιηθούν οι ορέξεις των απανταχού κρεατοφάγων.

Καλοί κι οι ρεβυθοκεφτέδες Σίφνου, η δική μας εκδοχή του φαλάφελ, με συνοδευτικό ευχάριστο ντιπ από γιαούρτι και δυόσμο, επίσης ανάλαφρη γεύση αν και χωρίς πολλή ένταση.

Σημειωτέον, το νερό έρχεται πάντα σε κανάτα και στην αρχή φέρνουν ψωμάκι φρέσκο και καλό, το οποίο χρεώνεται. Πάντοτε θα υπάρξει κέρασμα, είτε γλυκάκι, ή μαστίχα, ή ένα κάτι τέλος πάντων, το οποίο φυσικά κι εκτιμάται κι ανεβάζει βαθμολογικά την εξυπηρέτηση. Ωστόσο, να ομολογήσω εδώ ότι μου έχει κακοφανεί που όποτε έχω πάει κι έχω χρησιμοποιήσει τη διόλου ευκαταφρόνητη έκπτωση -20% της κάρτας αθηνόραμα κλαμπ, έχει κάθε φορά παίξει ψιλοεμπλοκή στον υπολογισμό της έκπτωσης. Τύπου να έχει περαστεί η έκπτωση στην αρχική παραγγελία κι όχι στο συμπλήρωμα ή να έχει παραληφθεί να περαστεί εξ’ ολοκλήρου. Διορθώνεται, βέβαια, αλλά χρειάζεται λίγη περισσότερη προσοχή. Σε γενικές γραμμές πάντως η εξυπηρέτηση είναι αρκετά συμπαθητική, χωρίς να είναι ουάου.

Τέλος, βρίσκω τη σχέση ποιότητας-τιμής της τάξης του 10-16 ευρώ στην ask4foodική κλίμακα ως πάρα πολύ καλή (με έκπτωση δε δεν το συζητώ, απογειώνεται! ), ιδίως δεδομένου ότι οι μερίδες στους μεζέδες είναι άκρως ικανοποιητικές καθώς και όπως και να το κάνουμε, το ψάχνουν το πράγμα, το μεράκι είναι σαφές κι έκδηλο. Να πάτε, λοιπόν!

20 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Λοιπόν, αυτό το ταϋλανδέζικο που έχει ανοίξει σ’ ένα ολότελα άκυρο δρομάκι του Αγ. Δημητρίου αποκομμένο από κάθε γαστροπιάτσα και τολμηρά προσπαθεί να εδραιώσει τις έθνικ λιχουδιές του στην περιοχή, πρέπει να αποκτήσει τη θέση που του αξίζει στις εξωτικές κουζίνες της Αθήνας, καθώς, αλήθεια σας το λέω, πρόκειται για διαμάντι ακατέργαστο!

Από τον Φλεβάρη έχω βρεθεί τρεις φορές σ’ αυτό το τόσο αυθεντικό κι ανεπιτήδευτο μαγαζάκι και τα εύσημα της ανακάλυψης τα χρωστώ στην dani, με την οποία μοιραστήκαμε την πρώτη μας επίσκεψη. Η εμπειρία αυτή έχει αποτυπωθεί άψογα στην κριτική της και σας παραπέμπω απευθείας εκεί για τα επιμέρους! Έκτοτε ξαναπήγα άλλες δύο φορές, με διαφορετικές πάντα παρέες και κάθε φορά όλοι φύγαμε ενθουσιασμένοι! Η τελευταία μου επίσκεψη έγινε μια καθημερινή της περασμένης εβδομάδας και τώρα λοιπόν θα επικεντρωθώ σε αυτή.

Τέσσερα κορίτσια κινήσαμε εκεί γύρω στις 9 κατόπιν δικής μου πρότασης, οι μισές με αμάξι, οι άλλες μισές με το μετρό, το οποίο είναι σούπερ κοντά. Η σύνθεση της παρέας είχε ενδιαφέρον καθώς απαρτιζόταν από εμένα, που τρελαίνομαι για ταϋλανδέζικο, χωρίς όμως να το έχω δοκιμάσει στην γενέτειρά του (αν και έχω φάει πλείστες φορές από τα χεράκια Ταϊλανδής συμφοιτήτριας, η οποία με μύησε και μ’ έκανε ενθουσιώδη φαν), την αδερφή μου που είχε μόλις επιστρέψει από ταξίδι στην Ταϋλάνδη κι οι άλλες δύο φίλες που δεν είχαν ξαναδοκιμάσει την κουζίνα ποτέ! Ξετρελαθήκαμε όλες!

Ο ιδιοκτήτης- σερβιτόρος, ο οποίος έχει αναλάβει εξ’ ολοκλήρου το κομμάτι της εξυπηρέτησης, είναι άκρως βοηθητικός και κάνει ό, τι καλύτερο μπορεί για να κατατοπίσει, κατευθύνει, επεξηγήσει και καθοδηγήσει κατά τη λήψη της παραγγελίας. Γενικά, είναι πολύ καλός και φιλικός κι ακόμα και κάποια λαθάκια ή καθυστερήσεις που μπορεί να σημειωθούν είναι τόσο μικρά που ξεπερνιούνται πανεύκολα.

Ο χώρος είναι σχετικά αδιάφορος κι αμφιβάλλω αν θα σας εντυπωσιάσει. Ωστόσο είναι περιποιημένος, πεντακάθαρος κι έχει και τις έθνικ πινελιές του (βλ. μικρούς βούδες, αφίσες με τον βασιλιά (;) να χαιρετάει έναν ελέφαντα, οθόνη τηλεόρασης που δείχνει τοπία και σκηνές από τη ζωή στην Ταϋλάνδη κλπ). Καθώς πρόκειται περί οικογενειακής επιχείρησης, με τον Έλληνα σύζυγο στο σέρβις και την Ταϋλανδή σύζυγο και λοιπούς συμπατριώτες στην κουζίνα, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι αυτή της οικογενειακής θαλπωρής, θαρρώ. Εμένα μ’ αρέσει η απλότητά του!

Ο λόγος όμως που μ’ έχει κάνει να τραβιέμαι κατ’ εξακολούθηση στην παντελώς άγνωστη για μένα περιοχή του Αγ. Δημητρίου αφορά στην πεντανόστιμη κουζίνα του Dara Thai, που το έχει αναγάγει στο καλύτερο ταϋλανδέζικο της πόλης μας, σύμφωνα πάντα με την προσωπική μου άποψη και τους δικούς μου γευστικούς κάλυκες.

Τι νοστιμιές φάγαμε την τελευταία φορά, λοιπόν; Ξεκινήσαμε με DARA Fresh Spring Roll, μια νοστιμιά που ελάχιστα θυμίζει τα spring rolls που ξέρουμε. Τα συγκεκριμένα είναι τυλιγμένα σε αυγό και γεμιστά με ψιλοκομμένο αγγούρι, καρότο, φρέσκο κρεμμυδάκι, γλυκό λουκάνικο (έτσι το λέει, έτσι σας το μεταφέρω), κοτόπουλο και tamarind σως. Μάλιστα, ήταν πρόταση του σερβιτόρου μας, ο οποίος το υπέδειξε ως πιάτο με έντονη την χαρακτηριστική γεύση της σως tamarind κατόπιν σχετικής ερώτησης της μίας φίλης.

Εγώ αρχικά στο άκουσμα του spring roll δίστασα να συναινέσω να το πάρουμε, καθώς σκέφτηκα τα spring rolls που είχα δοκιμάσει στην πρώτη μου επίσκεψη που ήταν ομολογουμένως μια αποτυχία (βλ. κριτική daniς). Το συγκεκριμένο όμως πιάτο ήταν πρώτης τάξης εξωτικό ορεκτικό. Μάλιστα, το μισό παρασκευάστηκε με τόφου, ενώ λουκάνικο και κοτόπουλο μπήκαν μόνο στο άλλο μισό, μόλις η αδερφή μου δήλωσε ότι δεν τρώει κρέας.

Συνεχίσαμε με τέλεια σαλάτα Som Tam Papaya, ήτοι παπάγια ψιλοκομμένη με ζάχαρη καρύδας, φυστίκια, καρότο και μοσχολέμονο. Μας έφεραν χωριστά καυτερό τσίλι να προσθέσουμε κατά βούληση (καθώς η μία φίλη δεν είναι φαν του καυτερού) ενώ αφαίρεσαν τελείως τα ντοματίνια, που δεν τρώω εγώ (πολλές παραξενιές μαζεμένες! ) Πρόκειται για μια πεντανόστιμη, εξαιρετικά δροσερή σαλάτα, με υλικά τέλεια συνταιριασμένα μεταξύ τους, η οποία με λίγο τσίλι απογειώνεται! Την προτείνω με τα χίλια, παρόλο που δεν έχω καταλήξει αν προτιμώ αυτή τους τη σαλάτα ή εκείνη με το μάνγκο (Yum Ma Muang, μια νοστιμιά). Δοκιμάστε τις και τις δύο.

Συνεχίσαμε με το κίτρινο κάρυ τους, το Kaeng Karii, με γάλα καρύδας, ζάχαρη καρύδας, πατάτες και τηγανιτό κρεμμύδι, το οποίο επίσης ετοίμασαν με τόφου αντί κοτόπουλου. Να σας πω την αλήθεια, το κίτρινο κάρυ είναι το πιο ήπιο κι απευθύνεται σε όσους είναι επιφυλακτικοί με τα καυτερά και γι’ αυτό παρόλο που το έφαγα με χαρά, δεν με απογείωσε. Θα σας πρότεινα είτε το κόκκινο κάρι τους, (το μεσαίο στην καυτερή τους κατάταξη) και συγκεκριμένα το Kaeng Phet Pet Yaang με πάπια ή το Naam Phrik Awng με χοιρινό κιμά. Ή ακόμα καλύτερα, το δικό μου αγαπημένο με διαφορά πράσινο κάρυ τους, που είναι το πιο καυτερό θεωρητικά, Kaeng Khiaw- Waan, που το φτιάχνουν είτε με κρέας (κοτόπουλο- χοιρινό- μοσχάρι), είτε με γαρίδες. Είτε βεβαίως με τόφου. Εγώ να σημειώσω εδώ ότι δεν είμαι καθόλου φίλη με το τόφου, αυτή η λαστιχένια του αίσθηση με απωθεί, αλλά γούστα είναι αυτά.

Το κάρυ μας συνοδεύσαμε με ένα jasmine ρύζι στον ατμό.

Ακολούθησε το καταπληκτικό τους και σούπερ κλασικό ταϋλανδέζικο πιάτο, phat thai, τηγανιτά νουντλς ρυζιού, με πάστα ταμαρίνδου, fish σως, ζάχαρη καρύδας, φύτρες φασολιών, κόκκινο τσίλι κι αυγό. Το προτιμήσαμε με γαρίδες, καθώς κι εδώ μπορούσαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στα διάφορα κρέατα, τις γαρίδες και το τόφου. Οι γαρίδες του ταιριάζουν τέλεια. Φανταστικό! Μην το χάσετε έτσι και πάτε, είναι υπέροχο!

Στο τέλος μας κέρασαν γλυκό, τις kluay thawt τηγανιτές μπανάνες. Ξεχάστε την κινέζικη ή κογκολέζικη βερσιόν των τηγανιτών μπανάνων, η ταϋλανδέζικη εκδοχή είναι πολύ ξεχωριστή και ιδιαίτερη και πολύ γευστική! Πολύ καλό κλείσιμο και πολύ όμορφη χειρονομία!

Ο λογαριασμός σ’ αυτήν μας την επίσκεψη με τα 4 πιάτα, το ρύζι και δύο thai μπύρες μας πήγε κάτω από 54 ευρώ στο σύνολο και φύγαμε όλες χορτασμένες. Το νερό έρχεται απευθείας σε κανάτα κι ανανεώνεται συνέχεια. Οι μερίδες είναι πλουσιοπάροχες, οπότε να το λάβετε υπόψιν αυτό. Ιδίως τα κυρίως πιάτα είναι υπερμεγέθη. Ειδική μνεία αξίζει και στις σούπες που λόγω καύσωνα δεν τίμησα στην τελευταία μου επίσκεψη, είναι όμως κολασμένες και κοστίζουν μεταξύ 10-15 ευρώ, ποσό εξωφρενικό λες για σούπα. Στην πραγματικότητα όμως είναι μια κατσαρόλα που βγάζει 4 γεμάτες μερίδες, ιδανικό για μοίρασμα κι απόλυτα τίμιο!

Κλείνω το μακρινάρι αυτό λέγοντας πώς όποιος έχει όρεξη για εξωτικές γευστικές συγκινήσεις, πολύ το έχει καθυστερήσει! Να σπεύσετε άμεσα στο Dara Thai, θα το καταευχαριστηθείτε!

03 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Μαγαζάκι στην καρδιά του Κεραμεικού που δεν το πιάνει το μάτι σου και πανεύκολα προσπερνάς. Εκ πρώτης όψης λες άντε να κάτσω εδώ για καμιά μπύρα κι ούτε που σου περνάει απ’ το μυαλό τι λιχουδιές μπορείς να φας μαζί με το ποτό σου. Εμείς όμως ήμαστε διαβασμένες απ’ το ask και κανά δυό βδομάδες πριν, βράδυ Δευτέρας, σχετικά αργά, πήγαμε καρφωτές για τσίπουρο και χαλαρό τσίμπημα. Προσπεράσαμε άλλα μαγαζιά της περιοχής που φαντάζουν πανομοιότυπα και στρωθήκαμε σ’ ένα από τα τραπεζάκια του ΚΟΡΟΒΑ πάνω στο πλατύ πεζοδρόμιο.

Για τον χώρο δεν έχω πολλά να πω, αν αναλογιστείτε ότι κάτσαμε έξω, στα τσιμέντα του ονειρεμένου Κεραμεικού. Μέσα τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα, μη φανταστείτε όμως τίποτα φοβερό. Αισθητική μινιμάλ, που εμένα μου ταίριαξε, μ’ ένα πόστερ από το Κουρδιστό Πορτοκάλι από δω και μια ζωγραφιά μιας αγελάδας παραπέρα. Δεν ξέρω πόσο άνετα μπορεί να είναι το χειμώνα ή τι οχλαγωγία μπορεί να δημιουργείται, δεδομένου ότι δεν είναι μεγάλο μαγαζί.

Η εξυπηρέτηση παίρνει άριστα και θα σας πω γιατί. Γενικά διακρίνεται από μια χαλαρότητα, σε καμία όμως περίπτωση από αδιαφορία. Είναι σχετικά άμεση, αρκετά φιλική κι αρκούντως επεξηγηματική κι ανεπιτήδευτη. Εμάς μας σκλάβωσαν καθώς η μία φίλη ξέχασε το κινητό της πάνω στο τραπέζι (θυμίζω, το τραπέζι έξω, πάνω στο πεζοδρόμιο) και το διαπίστωσε κανά 40λεπτο αφού είχαμε φύγει. Κάλεσα το νούμερό της και ω του θαύματος το σήκωσαν, μας το φύλαξαν και γυρίσαμε αρκετή ώρα μετά να το πάρει. Της το επέστρεψαν πακετάκι μαζί με τα τσιγάρα και τον αναπτήρα της, ακριβώς όπως τα είχε αφήσει. Ρισπέκτ για το διασωθέν κινητό.

Και να σας πω τώρα για το φαγητό, γιατί γι’ αυτό θα πας στην ΚΟΡΟΒΑ συγκεκριμένα κι όχι σε κάποιο άλλο απ’ τα πολυάριθμα τριγύρω μαγαζιά που χαρακτηρίζονται από ανάλογη αισθητική. Το ΚΟΡΟΒΑ λοιπόν σερβίρει πρώτης τάξεως μεζέδες, σε χορταστικές μερίδες και σε φοβερές και τρομερές τιμές! Ο κατάλογός του είναι περιορισμένος, αλλά με ικανοποιητική ποικιλία και τα πιάτα του ανέλπιστα ψαγμένα και νόστιμα! Τι φάγαμε, εμείς, λοιπόν;

Στην αρχή μας έφεραν παξιμαδάκια σωρό, πολύ νόστιμα, ωραία για καλωσόρισμα. Ακολούθησε ψητό ταλαγάνι (ονειρεμένο) που συνοδευόταν με πεντανόστιμη και απόλυτα ταιριαστή χειροποίητη μαρμελάδα σύκο. Όνειρο το έτσι κι αλλιώς λαχταριστό ταλαγάνι, ψημένο στην εντέλεια και συνδυασμένο ιδανικά με τη γευστικότατη μαρμελάδα.

Φανταστικά χοιρινά μπριζολάκια. Συνταιριασμένα στην εντέλεια με πικάντικη σάλτσα μπάρμπεκιου. Ένα πιάτο που το πήραμε χωρίς να το καλοσκεφτούμε κι επ’ ουδενί φανταζόμασταν ότι θα ήταν τόσο μα τόσο γευστικό! Λεπτοκομμένα, τρυφερά και ζουμερά μπριζολάκια που ξετρέλαναν και τις τρεις μας. Εγώ δε που είμαι του καυτερού, ευχαριστήθηκα τη συντηρητικά πικάντικη σάλτσα, ωστόσο ήταν τόσο ζουμερά και κρεατένια που πολλοί θα προτιμήσουν να τ’ απολαύσουν και να τα χαρούν σκέτα!

Σκιουφιχτά (κρητικά ζυμαρικά) με σάλτσα μελιτζάνας και τυρί, τα οποία επίσης μας εξέπληξαν ευχάριστα, καθώς ήταν θεσπέσια. Στο μικρό μενού συμπεριλαμβάνονταν και κάποια ακόμη σκιουφιχτά, με καβουρμά αν δεν με γελά τραγικά η μνήμη μου, αλλά προκρίναμε την πρωτότυπη σάλτσα μελιτζάνας και ξετρελαθήκαμε. Φίλος που συμπτωματικά καθόταν σε παρακείμενο τραπέζι, όταν ήρθε προς τη μεριά μας κι είδε τα σκιουφιχτά του έτρεξαν λίγο τα σάλια- ενώ είχε μόλις φάει το συγκεκριμένο πιάτο για κυρίως.

Τέλος, μια αδιανόητη λιχουδιά, την καπνιστή φακοσαλάτα με το ξύγαλο, την οποία ζητήσαμε χωρίς τα ντοματίνια κι ήταν στ’ αλήθεια εξαίσια! Ένα πιάτο που ακούγεται απλό και τελικά κέρδισε τις εντυπώσεις και σας προτρέπω χωρίς δεύτερη σκέψη να δοκιμάσετε. Υπέροχο το κάπνισμα της φακής και τέλειο το ταίριασμα με το ξύγαλο.

Ήπιαμε μόλις ένα κατοσταράκι από το πολύ καλό τσίπουρο από την ορεινή Καρδίτσα, καθώς ερχόμασταν από ρακοποσίες κι είπαμε να μην το παρακάνουμε. Και πόσο πληρώσαμε για τα παραπάνω; 21 ευρώ. Ναι, τέσσερα πεντανόστιμα πιάτα σε καλές ποσότητες κι ένα κατοστάρι τσίπουρο για 21 ευρώ. Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς μου είχε ξεφύγει αυτό το μαγαζί, αλλά κάτι μου λέει πως θα το κάνω στέκι και σε κάποια φάση που θα έχω δοκιμάσει όλον τον κατάλογο θα επανέλθω με νέα κριτική, γιατί αξίζει πραγματικά τον κόπο.

23 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Δύο φορές έχω βρεθεί μέχρι στιγμής στο νέο αυτό ψαρομάγαζο του Χαλανδρίου και έχω φύγει και τις δύο αυτές φορές απόλυτα ευχαριστημένη- ενθουσιασμένη θα τολμούσα να πω! Οπωσδήποτε αναμένεται ν’ ακολουθήσουν πολλές ακόμα επισκέψεις, αλλά ας αποτυπώσω τώρα δα τις θετικές μου εντυπώσεις, γιατί τα καλά νέα πρέπει να μοιράζονται χωρίς χρονοτριβή.

Οι Fishαλίδες βρίσκονται σε κεντρικό σημείο του Χαλανδρίου, το οποίο εξακολουθεί να είναι υπερβολικά τρέντι, οπότε το πάρκινγκ παραμένει πονεμένη ιστορία κι έτσι θα πρέπει να οπλιστείτε με υπομονή. Από τη δική μου μεριά, ως λόκαλ, θα σας δώσω ένα μικρό τιπ κι αν θέλετε το κρατάτε: Θα μπορούσατε να αφήσετε το αυτοκίνητο από την κάτω μεριά της Παπανικολή/ Παλαιολόγου, στην πλευρά του Κάτω Χαλανδρίου, όπου τα πράγματα είναι σαφώς πιο φιλικά προς τον οδηγό και μ’ ένα δεκάλεπτο περπάτημα θα βρίσκεστε στο κεντρικό Χαλάνδρι. Για δείτε το.

Και κατόπιν αυτής της μικρής παρένθεσης επιστροφή στις Fishαλίδες και την εμπειρία μου σ’ αυτές. Η πρώτη επίσκεψη έλαβε χώρα μεσημέρι Μεγάλου Σαββάτου λίγες ώρες πριν ταξιδέψουμε σε μέρη μαγικά κι ονειρεμένα για να γιορτάσουμε την Πασχαλιά. Η μέρα ήταν απόλυτα καλοκαιρινή, οπότε βάλαμε τα ξώφτερνα (εγώ δηλαδή) και περπατήσαμε ως τη συμπαθέστατη αυλή που έσφυζε από κόσμο, αφού πρώτα είχαμε καλέσει για να βεβαιωθούμε ότι ήταν ανοιχτά κι ότι θα υπήρχε τραπέζι. Διαλέξαμε ένα άνετο και σκιερό τραπεζάκι για δύο και χαζέψαμε τον διάκοσμο.

Πρόκειται για ένα απλό μεν μαγαζί, ευχάριστο όμως και χαλαρωτικό. Δεν ξεφεύγει από την κλασική διακοσμητική συνταγή που χαρακτηρίζει τα ψαρο/θαλασσινο-μαγαζιά του αιγαιοπελαγίτικου γαλανόλευκου, το οποίο επικρατεί σε τοίχους και τραπεζοκαθίσματα. Είναι όμως απαλά τα χρώματα και ξεκούραστα στο μάτι κι είναι κι όλα περιποιημένα και καθαρά, οπότε σε κερδίζει. Η αυλή είναι πολύ καλή για δροσερές, καλοκαιρινές βραδιές και το λέω μετά λόγου γνώσης, καθώς η δεύτερη επίσκεψή μας έγινε μια μαγιάτικη βραδιά που μύριζε πια καλοκαίρι και πολύ την ευχαριστηθήκαμε.

Η εξυπηρέτηση είναι εξαιρετική, καλοδεχτικοί άνθρωποι, χαμογελαστοί, επαγγελματίες, που γνωρίζουν τη δουλειά τους και δημιουργούν αίσθηση οικειότητας διατηρώντας τα όρια. Στα συν τα κεράσματα, στα συν και το ερώτημα για εμφιαλωμένο νερό ή κανάτα, στα συν η επεξηγηματικότητα και γενικά, τα συν σωρό και μέχρι στιγμής δεν μού ‘χει προκύψει κάποιο μείον. Άριστα.

Το μέγεθος του μενού είναι ιδανικό για τα δικά μου μέτρα και σταθμά, καθώς υπάρχει επαρκής ποικιλία μαζί με πνεύμα δημιουργικότητας ούτως ώστε να ικανοποιείται κάθε (ψαρο)γούστο, χωρίς όμως να δημιουργείται χάωμα. Τι έχουμε φάει λοιπόν μέχρι στιγμής από τον ευσύνοπτο κατάλογό τους:

Στην πρώτη μας επίσκεψη μας πρόσφεραν αρχικά πιτούλες κι ελιές. Οι πιτούλες ήταν τελείως αδιάφορες και για τις ελιές δεν έχω άποψη, καθώς δεν μ’ αρέσουν διόλου, ο φίλος μου όμως τις απόλαυσε. Συνεχίσαμε με σαλάτα ρόκα, λιαστή ντομάτα, σουσάμι, μανιτάρια, νιφάδες κεφαλογραβιέρας και σάλτσα οξύμελου. Ήρθε σε εντυπωσιακή ποσότητα κι ήταν εξαιρετική, πλούσια, φρέσκια, γευστική, με σωστή αναλογία ανάμεσα στην πρασινάδα και το ντρέσινγκ. Πολύ δυνατό ξεκίνημα, στα 7 ευρώ.

Ακολούθησε φίνο ορεκτικό και συγκεκριμένα ψητό μαστέλο με σπιτική μαρμελάδα λεμόνι. Εγώ θα έλεγα σε ενδεχόμενη επίσκεψή σας να μην το χάσετε. Ήταν τέλειο. Δύο ευμεγέθη κομμάτια του φανταστικού αυτού τυριού, το οποίο είχε ψηθεί ολόσωστα κι είχε συνταιριάξει άψογα με την όξινη και γευστική σπιτική μαρμελάδα. Φοβερός συνδυασμός, εξαιρετικό αποτέλεσμα, στα 7 ευρώ.

Προχωρήσαμε σε μύδια αχνιστά, τα οποία ήταν πολύ καλά και σε πολύ καλή μερίδα. Μάλιστα, εμπνευστήκαμε να τα παραγγείλουμε βλέποντάς τα να περιφέρονται σε διπλανά τραπέζια και ήδη οπτικά φάνταζαν ιδιαίτερα θελκτικά- και ήταν, πράγματι. Νοστιμότατα, στα 7 ευρώ κι αυτά.

Κλείσαμε με γαρίδες σαγανάκι με φέτα, οι οποίες ήταν επίσης σε πλούσια μερίδα κι ήταν νόστιμες και με αρκούντως δεμένη σάλτσα. Ο φίλος μου ενθουσιάστηκε, αλλά όταν πρόκειται για ελληνικές λιχουδιές και δη για θαλασσινά τείνει να ενθουσιάζεται. Εγώ δεν θα πω ότι ήταν οι νοστιμότερες γαρίδες σαγανάκι που έχω φάει, θα τις ήθελα λίγο πιο πικάντικες, αλλά σε κάθε περίπτωση, τις ευχαριστήθηκα ιδιαιτέρως. Στα 9,50 ευρώ.

Το συγκεκριμένο γεύμα είχαμε συνοδεύσει με ούζο Μπαμπατζίμ, οφείλω όμως να πω να το ξέρετε ότι δεν παίζει μεγάλη ουζοποικιλία. Συνολικά είχαμε πληρώσει 40 ευρώ και είχαμε σκάσει απ’ το φαγητό, οπότε το Value for Money δεν μπορώ παρά να το αξιολογήσω πολύ θετικά.

Στη δεύτερη επίσκεψή μας, είπαμε να δοκιμάσουμε διαφορετικά πιάτα, ώστε να σχηματίσουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα (δεν ξέρω πώς συγκρατήθηκα και δεν πήρα πάλι το μαστέλο). Έτσι λοιπόν, το ξεκίνημα για μια ακόμη φορά έγινε με τις ίδιες ψιλοαδιάφορες πιτούλες, τις οποίες δεν πολυτίμησα.

Συνεχίσαμε με σκουμπρί καπνιστό με baby ρόκα, το οποίο ήταν εξαιρετικό. Το ψάρι υπέροχα καπνισμένο, ζουμερό και πεντανόστιμο σε μερίδα υπερπλούσια και η ρόκα δεν συνόδευε απλά με μερικά φυλλαράκια, αλλά ήταν κανονική σαλάτα. Ιδανικό για ούζο, ευρώ 7.

Πήραμε και μια χωριάτικη, αλλά βασικά την πήραμε για τον φίλο μου, εγώ κάτι αγγουράκια και κάτι πιπερίτσες τσίμπησα, ε, και λίγη φέτα, όπου δεν είχε καλοακουμπήσει η ντομάτα, την οποία δεν μυτιάζω. Ο φίλος μου ενθουσιάστηκε, πάντως. Στα 6,5 ευρώ.

Φάγαμε και χταπόδι στη σχάρα, το οποίο ήταν αρκετά καλοψημένο, είχε αποφευχθεί η λαστιχοποίησή του και σε γενικές γραμμές μας άφησε ευχαριστημένους. Προσωπικά είμαι πολύ περίεργη με το ψητό χταπόδι και σπάνια θα ικανοποιηθώ, παρόλο που πιστεύω ότι το καλοψημένο χταπόδι μπορεί να είναι από τους ωραιότερους μεζέδες στον κόσμο! Το συγκεκριμένο το βρήκα απλά καλό, αλλά για τη δική μου την παραξενιά δεν το λες και λίγο αυτό! Στα 10 ευρώ.

Τέλος, σ’ αυτήν μας την επίσκεψη το πιάτο που σταμπάραμε σε διπλανό τραπέζι κι αποφασίσαμε να τιμήσουμε ήταν μια γαβάθα με λιγκουίνι θαλασσινών με φρούτα της θάλασσας και δη με γαρίδες, καραβιδόψιχα και διάφορα όστρακα. Καλοβρασμένα τα ζυμαρικά, νόστιμη η σάλτσα και πλούσια η ποσότητα των θαλασσινών, δεν κατορθώσαμε να την τελειώσουμε. Στα 13 ευρώ.

Στο τέλος μας κέρασαν ωραιότατη πανακότα και κατά τα λοιπά ήπιαμε χύμα ούζο και χύμα κρασί. Συνολικά κληθήκαμε να πληρώσουμε 43 ευρώ, μετά από 10% έκπτωση λόγω κράτησης μέσω e-table. Ξαναλέω, τρελό VfM. Δεν θα βάλω όμως εύρος τιμής, καθώς αλλιώς θα είναι αν το ρίξετε στις ψαρούκλες κι αλλιώς αν κινηθείτε στα δικά μας πλαίσια. Όπως και νά 'χει, είναι έντιμο μαγαζί. Κι επειδή αρκετά μακρηγόρησα, ας μην το κουράσω άλλο: Ψαροφάγοι, σπεύσατε! Πρόκειται για πολύ δυνατό entry, μακάρι να συνεχίσει έτσι και καλύτερα!

10 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Μην ακούσω κάτι σχετικά με μέρες βραβευμένης γαστρονομίας, πολλώ δε μάλλον χρυσοσκουφάτης, δεν υπάρχει περίπτωση ν’ αντισταθώ και να μη σπεύσω. Παρότι διανύω περίοδο αυτοσυγκράτησης στα οικονομικά μου, με το που βγήκαν τα μενού των βραβευμένων εστιατορίων, ανασκουμπώθηκα, ρίχτηκα σε βαθειά μελέτη και κατέληξα στην Aleria. Κάτι που καιρό τώρα έψαχνα αφορμή να πάω, κάτι το πολύ θελκτικό μενού στην προσιτή τιμή των 35 ευρώ κατ’ άτομο, ήταν μάλλον αναπόφευκτο να επιλέξω το εστιατόριο του Μεταξουργείου.

Υπέροχο, καλοκαιρινό και μοσχοβολιστό βράδυ της πρώτης Τρίτης του Ιούνη, λοιπόν κι εκεί γύρω στις 22.30 διασχίσαμε την είσοδο κι οδηγηθήκαμε πίσω, στην όμορφη αυλή, την ύπαρξη της οποίας ούτε που διανοείσαι καθώς περπατάς τα πεζοδρόμια της Μεγ. Αλεξάνδρου. Διαλέξαμε ένα περιποιημένο τραπέζι για δύο κι αυτό αποτέλεσε την ιδανική γωνιά για το ρομαντικό μας δείπνο.

Η αυλή του υπέροχο νεοκλασικού όπου στεγάζεται το εστιατόριο είναι στ’ αλήθεια πανέμορφη. Φωτισμένη διακριτικά με τρόπο ώστε να δημιουργείται ρομαντική ατμόσφαιρα χωρίς όμως να χρειάζεται να παίζεις τυφλόμυγα, περιτριγυρισμένη από φυτά, προσεγμένα και λιτά διακοσμημένη, με ευρύχωρα τραπέζια τοποθετημένα στις σωστές αποστάσεις, αναπαυτικά καθίσματα και με προσοχή στις λεπτομέρειες. Άριστες επομένως οι εντυπώσεις από τον εξωτερικό χώρο, όπου κι απολαύσαμε τη βραδιά μας. Αντίστοιχα εντυπωσιακός μου φάνηκε και ο εσωτερικός χώρος από το λίγο που τον είδα, χωρίς ωστόσο να έχω πλήρη εικόνα.

Η περιποίηση από τους πολυάριθμους, ομολογουμένως, ευγενέστατους και απόλυτα καταρτισμένους σερβιτόρους επίσης άψογη, όπως θα περίμενε κανείς σ’ ένα εστιατόριο του επιπέδου αυτού. Εξαιρετικοί επαγγελματίες όλοι τους, σαφείς κι επεξηγηματικοί με το μενού, ευγενείς, προσηνείς, χαμογελαστοί, διαρκώς παρόντες, χωρίς να γίνονται λεπτό κουραστικοί. Ας μη μακρηγορώ κι ας συνοψίσω λέγοντας ότι η εξυπηρέτηση ήταν ιδανική.

Το σκηνικό, λοιπόν του τέλειου δείπνου ήταν άψογα στημένο κι η ανυπομονησία μου για τις εκλεκτές γεύσεις μεγάλη. Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ. Άμεσα κατέφθασε το πανεράκι με διάφορα είδη από το χειροποίητο ψωμί που κάθε μέρα ζυμώνουν οι ίδιοι, όπως μας ενημέρωσαν, συνοδεία βουτύρου αρωματισμένου με τρούφα, του οποίου η γεύση ήταν τόσο δυνατή όσο και το άρωμά του. Δυνατό ξεκίνημα.

Λίγο μετά σημειώθηκε η άφιξη του πρώτου πιάτου του βραβευμένου μενού που είχαμε πάει να γευτούμε: Αυγά με πατάτες και τρούφα. Πεντανόστιμο πραγματικά, αλλά θα συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου, καθώς, εντάξει, καταλαβαίνω την αχαλίνωτη μόδα με τ’ αυγά που έχει συνεπάρει ολόκληρη την Ελλάδα και στο πλαίσιο αυτό ναι, το συγκεκριμένο αυγό ήταν άψογο, ο κρόκος του φίνος και ιδανικά υδαρής, τα τσιπς πατάτας καλοτηγανισμένα κι η τρούφα ήρθε κι έδεσε κι αγκάλιασε γλυκά το πιάτο, αλλά οκ. Όπως και να το κάνουμε, δεν παύει να είναι παρά ένα αυγό.

Η συνέχεια ήταν εξίσου καλοεκτελεσμένη, αλλά σαφώς πιο εντυπωσιακή: Γαρίδες ψητές με τοπιναμπούρ (αυτό μάθαμε πως είναι αγκινάρα από την Ιερουσαλήμ, αλλά τελικά δεν είναι κι ακριβώς αγκινάρα), ξινόμηλο και σάλτσα από το ζωμό τους και μελισσόχορτο. Φανταστικό. Το χαιλάιτ της βραδιάς για τον φίλο μου, όπως μάλιστα δήλωσε θα μπορούσε να περάσει το βράδυ του τρώγοντας τη μία γαρίδα πίσω από την άλλη. Ωστόσο κάθε πιάτο δεν είχε παρά δύο γαρίδες, αρκούντως ζουμερές βεβαίως και πλούσιες κι εξαιρετικά απολαυστικές.

Το επόμενο πιάτο αποτέλεσε το δικό μου γευστικό χαιλάιτ: Ραβιόλι γεμιστό με άγρια μανιτάρια, μοσχαρίσια γλυκάδια και ζωμό αρωματισμένο με τρούφα. Χάθηκα στη γεμάτη γεύση του και μου ξέφυγαν κανά δυό διακριτικά μουγκρητά ηδονής. Τέλειο γευστικό αποτέλεσμα, προσωπικά θα μπορούσα να βγάλω τη βραδιά τρώγοντας το ένα ραβιόλι πίσω απ’ τ’ άλλο, μέχρι τελικής πτώσης.

Στη συνέχεια κατέφθασε αρνάκι σιγοψημένο με πουρέ γλυκοπατάτας, σπαράγγια, crumble ξινόχοντρου και σάλτσα γραβιέρας Νάξου. Ομολογουμένως, το αρνί δεν αποτελεί το κρέας της απόλυτης αρεσκείας μου- εκτός κι αν πρόκειται για παϊδάκια. Εκεί είναι άλλη η κατηγορία και άλλο το επίπεδο, τρελαίνομαι. Γενικά όμως δεν παίζει να επιλέξω αρνί για κυρίως κι αν δεν ήταν σεταρισμένο το μενού, δεν υπήρχε περίπτωση να επέλεγα το συγκεκριμένο πιάτο. Χαίρομαι όμως που τελικά το έφαγα, γιατί ήταν ένα καλοψημένο κομμάτι αρνιού, χωρίς λίπη, ιδιαίτερα γευστικό και πολύ ταιριαστό με τα τριγύρω. Νομίζω ότι η απουσία ενθουσιασμού έγκειται στην υποκειμενική μη προτίμηση του εν λόγω κρέατος, κάποιος που το αγαπά, ίσως να ξετρελαθεί.

Κλείσαμε με ένα φανταστικό γλυκό: Κρέμα λευκής σοκολάτας με παγωτό κυδώνι (! ), εσπεριδοειδή και σαμπλέ αμυγδάλου. Υπέροχος ο συνδυασμός της λευκής σοκολάτας με το παγωτό κυδώνι, άψογο και το σαμπλέ. Τα κομματάκια εσπεριδοειδών μου παραφάνηκαν ξινούτσικα και κατ’ εμέ θα μπορούσαν να λείψουν.

Το δείπνο μας συνοδεύσαμε με ένα κρασί από την αξιοπρόσεχτη και τσιμπημένη συνάμα λίστα τους που δεν είχα ξαναδοκιμάσει. Ένα λευκό κρασί από ξινόμαυρο σταφύλι, το «Άσπρο από Μαύρο» του Κτήματος Χρυσοχόου, ιδιαίτερο, συνταίριαξε αρμονικά με τις γεύσεις μας, στα 24 ευρώ.

Όσο για τις τιμές, δεν είδα τον κανονικό κατάλογο, οπότε δεν έχω σαφή εικόνα, αλλά απ’ ότι αντιλαμβάνεστε πρόκειται για ένα ακριβό εστιατόριο. Το μενού που εμείς απολαύσαμε με 35 ευρώ κατ’ άτομο, κανονικά κοστολογείται σαφώς ακριβότερα, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα αξίζει. Κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας και προσφέρετέ του μια όμορφη βραδιά στον υπέροχο χώρο της Aleria με αφορμή μια επέτειο, τον εορτασμό μιας επιτυχίας ή απλά για να χαρείτε μια καλοκαιρινή βραδιά, από αυτές τις μοσχομυρωδάτες, ιδιαίτερες, μοναδικές βραδιές της ξεμυαλίστρας Αθήνας μας.

10 Απρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Μα τι ντόρος, τέλος πάντων κι αυτός για την Cookoovaya; Τι παίζει με αυτό το μαγαζί που είναι πάντα τίγκα και που δεν έχουν σταματήσει λεπτό να μιλάνε γι’ αυτό; Είναι τελικά δείγμα άκρως πετυχημένου μάρκετινγκ, φελλός που επιπλέει, ή πρόκειται πράγματι για γευστικό προορισμό περιωπής; Αυτά τα ερωτήματα τριβέλιζαν το μυαλό μου και για καιρό παρέμεναν αναπάντητα. Εν τέλει, το Dine Athens με κινητοποίησε κι αρχές Φλεβάρη πήρα σε αναζήτηση απαντήσεων έναν γκουρμεδιάρη φίλο, σταθερό σύντροφο σε τέτοιες εξορμήσεις!

Το εστιατόριο συμμετείχε στο εστιατορικό δεκαήμερο με δύο μενού, ένα lunch των 30 ευρώ κι ένα dinner των 60. Εμείς αποφασίσαμε να κινηθούμε σχετικά συντηρητικά κι έτσι επιλέξαμε να επισκεφτούμε την Cookoovaya για μεσημεριανό. Ευτυχώς, μιας και στην Ελλάδα είμαστε, το lunch menu σερβιριζόταν ως τις 19:30, άκου τώρα! Έτσι λοιπόν, κατά τις 7+, βαθύ απόγευμα καθημερινής, καταφθάσαμε μετά τις δουλειές μας προετοιμασμένοι για γαστρονομικές συγκινήσεις.

Με το που διασχίσαμε την είσοδο, μας προϋπάντησαν με θερμό καλωσόρισμα και άμεσα μας οδήγησαν στο τραπεζάκι μας, το οποίο προοριζόταν αυστηρά για δύο. Καθ’ όλη την παραμονή μας το σέρβις διατηρήθηκε σε υψηλό επίπεδο, όπως θα περίμενε κανείς από ένα τέτοιο μέρος. Πολύ επαγγελματικό, σε σημείο που να καταλήγει ελαφρώς απρόσωπο, σχετικά αναμενόμενο για το ύφος και την προσέγγιση του μαγαζιού. Οι χρόνοι ήταν πολύ καλοί, αλλά λάβετε κι υπόψη ότι η ώρα που πήγαμε ήταν ψιλοψόφια. Όταν πια φεύγαμε άρχιζε ο πανίκαρος.

Ο χώρος ιδιαίτερα μεγάλος και προσεγμένος, αποπνέων βιομηχανική πολυτέλεια, αντικειμενικά αξιόλογος, δεν ήταν όμως του γούστου μου. Το ιντάστριαλ στοιχείο προσωπικά μου έβγαλε μια απόμακρη αίσθηση, σαν να είναι δηλαδή πιο πολύ ένας χώρος για επαγγελματικές συνάξεις, παρά για ρομάντζα. Εμείς οδηγηθήκαμε στο περιποιημένο τραπεζάκι μας που ήταν αυστηρά για δύο, προς τη μεριά της εντυπωσιακής ανοιχτής κουζίνας.

Στα του φαγητού τώρα. Το μενού του μεσημεριανού/ δείπνου, πείτε το όπως προτιμάτε, ήταν προκαθορισμένο και πολύ συγκεκριμένο. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, με καλωσόρισμα, το οποίο αποτελείτο από ψωμί με βούτυρο Γαϊτανίδη και αυγοτάραχο Τρικαλινού. Κατέφθασαν πανεράκι με τυλιγμένο ένα καρβελάκι ψωμί, φρέσκο και συμπαθητικό και πιατάκι με επαρκή ποσότητα βουτύρου και τρίμματα από αυγοτάραχο. Προσωπικά τρελαίνομαι για τη δυνατή κι αρωματική γεύση του αυγοτάραχου, εν προκειμένω όμως το αυγοτάραχο ήρθε σε δείγμα κι έτσι δεν το ευχαριστήθηκα όσο ήλπιζα. Μαζί ήρθε μπουκαλάκι με λάδι.

Τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ πιο δυνατά. Πρώτο πιάτο carpaccio από βοδινό μπούτι με gorgonzola dolce και βινεγκρέτ τρούφας. Το ορεκτικό αυτό δικαίωσε σε μεγάλο βαθμό τον ντόρο και τον πανικό γύρω από την Cookoovaya και τους πέντε σεφ της. Όμορφα παρουσιασμένο, γευστικό και με γεμάτη, πλούσια γεύση καρπάτσιο, που έδενε υπέροχα με την γκοργκονζόλα. Ταιριαστές ισορροπίες, εξαιρετικά γευστικό το αποτέλεσμα, άρεσε και στους δύο μας πολύ.

Ακολούθησαν τα κυρίως πιάτα. Ριζότο με μελάνι σουπιάς, παρμεζάνα και λεμόνι για μένα και κοκοράκι αρβανίτικο στο λάδι με χυλοπιτάκι, ντομάτα, μυζήθρα και αλατσοελιές για τον καλοφαγά φίλο. Το ριζότο μου ήταν εξαιρετικά χυλωμένο και λιγουρευτό. Η οξύτητα από το λεμόνι ήταν σαφώς ευδιάκριτη, ταιριαστή και πήγαινε ένα βήμα παραπέρα το πολύ καλό αυτό πιάτο. Η ποσότητά του ήταν ιδανική για να σε χορτάσει χωρίς να σε βαρύνει, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα αναμφισβήτητα βαρύ πιάτο.

Το κοκοράκι του φίλου εμφανισιακά ήταν θελκτικό και τον φίλο τουλάχιστον και γευστικά τον άφησε βαθειά ικανοποιημένο. Εγώ η καψερή λίγο χυλοπιτάκι αποτόλμησα μόνο να φάω προς αποφυγή δραμάτων και μπορώ να πω ότι ήταν νοστιμότατο μέσα στην απλότητά του.

Το μεσημεριανό/βραδινό έκλεινε με ένα εκ-πλη-κτι-κό επιδόρπιο. Θεσπέσιο, ονειρεμένο, με καταενθουσίασε! Επρόκειτο, λοιπόν, για πολίτικο τσουρέκι με κρέμα μαχλέπι και παγωτό χαλβά. Τι; Σας ακούγεται ξενέρωτο; Αναρωτιέστε πόσο ονειρεμένο μπορεί πια να είναι ένα τσουρέκι; Αναθεωρήστε! Προσωπικά, τα τσουρέκια με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Αν το σεταρισμένο μενού είχε δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε περισσότερα γλυκά, δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να διαλέξω το συγκεκριμένο. Εν τέλει, όμως, η τύχη βρέθηκε με το μέρος μου και κατέληξα να γεύομαι το καλύτερο πιάτο της μέρας, χωρίς να είμαι καν φίλη του γλυκού γενικότερα. Το τσουρέκι ήταν τέλεια ζαχαρωμένο, η κρέμα μαχλέπι αρωματική κι όμοιά της δεν έχω ξαναφάει και το παγωτό χαλβάς ένα πράμα αλλιώτικο! Τι να σας πω, ένα μικρούλι ποίημα. Πολύ βαρύ, όμως, οφείλω να παραδεχτώ.

Το γεύμα μας συνοδεύσαμε με το εμφιαλωμένο λευκό house wine τους ως πιο οικονομικό, το οποίο ήταν καλό και με νεράκι που μας έφεραν άμεσα από κανάτα. Συνολικά πληρώσαμε 40 ευρώ το άτομο, το οποίο αναλύεται στο μενού, το κρασί και το τιπ. Ασυζητητί πρόκειται για ακριβό γαστρονομικό προορισμό, ιδίως αν αναλογιστείτε ότι το συγκεκριμένο γεύμα εκτός προσφοράς θα ήταν πολύ πιο ακριβό. Προσωπικά, παρότι έμεινα ευχαριστημένη σε γενικές γραμμές, δύσκολα θα επέλεγα να ξανατιμήσω την Cookoovaya. Είναι ακριβή για τα δικά μου δεδομένα κι όταν θελήσω να τα σκάσω για μια σπέσιαλ περίσταση, θα κινηθώ σε άλλα δοκιμασμένα μονοπάτια που έχουν όλο το πακέτο, όπως βεβαίως αντιλαμβάνομαι εγώ κάτι τέτοιο!

Σημερινές

Ανακοινώσεις

2 ΝΕΕΣ

ΑΡΧΟΝΤΙΚΟΝ
Κάθε Τετάρτη όσο φας.....
Μουσικά Μεζεδ/λεία
Περιστέρι