Loader

pass1

Κριτικές: 56
Μέλος από: Μαι 2009

Εμφάνιση:

01 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Τελειώνοντας την χειμαρρώδη αγόρευση του με θέμα "προσέλκυση ποιοτικού τουρισμού" ήπιε την τελευταία γουλιά που είχε απομείνει στο διαφημιστικό ποτήρι από την Μαλαματίνα, έφαγε ένα κομμάτι από το φρεσκοκατεψυγμένο καλαμαράκι Παταγονίας έσπρωξε πίσω την βαρύτιμη πλαστική καρέκλα και μονολόγησε: τέτοιους τουρίστες πρέπει να φέρουμε. Την ανωτέρω αγόρευση προκάλεσε η φωτογραφία ενός Ρώσου πολυεκατομμυριούχου σε κάποιο κουτσομπολίστικο περιοδικό, όπου έγραφε ότι κατά την διάρκεια της παραμονής του σε κοσμικό νησί χάλασε κάποιες εκατοντάδες  χιλιάδες ευρώ. Ο δεινός ρήτορας ήταν κυρ Ανδρέας ο τοπικός ταβερνιάρης του νησιού, όπου εγώ παραθέριζα, και βλέποντας την φωτογραφία του Ρώσου να χαλάει τα μιλιούνια σαν  στραγάλια, αμέσως σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να τα χαλάσει στην δική του ταβέρνα. Βέβαια για κάποιον περίεργο λόγο,   ο υπερπλούσιος τελικά δεν προτίμησε να χαλάσει τα λεφτά του, για να φάει κατεψυγμένα καλαμαράκια και να πιει ρετσίνα. Αλλά έτσι είναι αυτοί οι πλούσιοι, δεν ξέρουν από καλοπέραση και νόστιμο φαΐ.
Ατυχώς οι περισσότεροι μαγαζάτορες σε τουριστικές περιοχές, αντιμετωπίζουν τους πελάτες τους όπως ο κατά τα άλλα συμπαθής ταβερνιάρης της ιστορίας μας: σαν θύματα που κάποιος έξυπνος θα τους τα πάρει.
Ευτυχώς αυτό δεν συμβαίνει στο Oroscopo. Βλέπετε βρίσκεται δίπλα στο Caravel, στα 200 μέτρα από το Hilton και ανάμεσα σε αναρίθμητα airbnb διαμερίσματα. Τουτέστιν σε περιοχή τέρμα τουριστική. Άλλωστε κατά την παραμονή μας εκεί η συντριπτική πλειοψηφία των πελατών ήταν τουρίστες. Που σημαίνει ότι το πιο εύκολο πράγμα θα ήταν να σερβίρει Greek salad, gyros και mousaka, όπως άλλωστε έκανε το παρακείμενο εστιατόριο, το οποίο μάλιστα είχε και κράχτη (ρε άνθρωπε βάζεις κράχτη τον 21ο αιώνα;;; Έλεος. Τουλάχιστον ας του 'βαζες καμιά φουστανέλα να πουλάει και couleur locale). Πλην όμως όχι. Προτίμησαν τον δύσκολο δρόμο. Το πιάνω από την αρχή:
Μετά την πρόσφατη ανακαίνιση οι ιδιοκτήτες είχαν την ιδέα να καλέσουν κάποιους χρήστες του ask4food (thanks Tzia) για να ακούσουν την κριτική τους για το μαγαζί και ένας από τους τυχερούς ήμουν και εγώ μετά της συμβίας μου, οπότε μιλάμε για ειδικό μενού που περιελάμβανε τα μισά πιάτα του μαγαζιού. Και επειδή το ανέφερα. Το μενού είναι σχετικά μικρό και περιεκτικό. Αν και το Oroscopo ξεκίνησε και λειτούργησε επί πολλά χρόνια σαν Ιταλικό (πίτσες, ζυμαρικά και τα ρέστα), πλέον μπορεί να χαρακτηριστεί σαν Ελληνοϊταλικό ή ακόμα καλύτερα σαν μεσογειακό. Έτσι θα βρείτε τα γνωστά και αγαπημένα πιάτα της Ιταλικής κουζίνας, αλλά θα βρείτε και Ελληνοπρεπέστατους κολοκυθοκεφτέδες, σαρδέλες και χταποδάκι. Δεν θα μακρηγορήσω. Άλλωστε τα έχουν πει αναλυτικά οι προλαλήσαντες: όλα τα φαγητά ήταν από πολύ καλά μέχρι άριστα. Το μπιφτέκι είναι πραγματικό μπιφτέκι, από καθαρό (πεντακάθαρο) κιμά χωρίς ψωμιά. Το χειροποίητο ραβιόλι άψογο. Τα αχλάδια τυριού είναι από μόνα τους λόγος επίσκεψης. Η μαγειρίτσα μανιταριών είναι το πιάτο που θα σε κάνεις να ξεχάσεις την κανονική. Αλλά ένα πράγμα μου σφηνώθηκε. Η σαλάτα ροδιού. Μα πως το σκεφτήκανε αυτό; Στις πρασινάδες ρόδι. Και ζελέ λεμόνι. Και αχλάδι. Και παστέλι (!!! ). Και από πάνω γκοργκοτζόλα. Απλά τέλειο.
Και μια μικρή εξομολόγηση. Αν και είχα ξαναπάει  δεν είχα γράψει για ένα απλό λόγο. Δεν μου άρεσε ο χώρος. Ήταν εντελώς eighties και όχι με την καλή έννοια. Πως να το πω κομψά; Δεν θα έβλεπες τους Depeche mode αλλά άνετα θα περίμενες να ξεφυτρώσει ο Στάθης Ψάλτης. Φαντάζομαι ότι ο αγαπητός Piperman θα έγραφε σεντόνι για να περιγράψει τον τωρινό χώρο αλλά θα είμαι πιο σύντομος: είναι άψογος. Μοντέρνος, αλλά όχι παρδαλομοντέρνος. Σκούρα χρώματα στους τοίχους που σου δημιουργούν χαλάρωση. Τρελά φωτιστικά στο ταβάνι. Αυτοσαρκαστικός πίνακας τύπου αναγέννησης με τους δύο ιδιοκτήτες και τον μάγειρα σε πρώτο πλάνο. Έχω μέγιστη επιθυμία να γνωρίσω τον διακοσμητή. Ή είναι εντελώς φευγάτος τύπος ή πίνει τα ουίσκια με το νεροπότηρο. Το μόνο σημείο που με χάλασε κατά την διάρκεια της παραμονής μας, ήταν ο σαματάς που κάνανε οι Κινέζοι που καθόντουσαν στα διπλανά τραπέζια (ευτυχώς φύγανε νωρίς). Οπότε έχω να προτείνω προς τους αγαπητούς υπευθύνους του μαγαζιού δύο λύσεις: ή πυροβολούν όποιον Κινέζο πλησιάζει σε απόσταση 30 μέτρων ή καλό θα ήταν να βάλουν καμιά μουσικούλα (easy listening εννοώ, όχι κλαρίνα) για να καταστείλουν τον θόρυβο. Αν και προσωπικά θα προτιμούσα την πρώτη λύση, είμαι σίγουρος ότι για κάποιον λόγο που μου διαφεύγει, μάλλον θα πρέπει να στραφούν προς την δεύτερη λύση. Επαναλαμβάνω λοιπόν προς εμπέδωση: μουσική.
Για να μην το τραβάω με την εξυπηρέτηση: άψογη = παράδειγμα προς μίμηση. Τα παλληκάρια που σερβίρουν είναι σβέλτα, ευγενικά (όχι ψευτοευγενικά, πραγματικά ευγενικά), χαμογελαστά (όχι χαζοχαρούμενα) και άριστα ενημερωμένα, που σημαίνει ότι αν τους ρωτήσετε τι είναι αυτό που τρώτε δεν θα σας πουν το συνηθισμένο εεεε να ρωτήσω την κουζίνα, αλλά θα σας εξηγήσουν με το νι και με το σίγμα τι είναι αυτό που τρώτε. Όπως άλλωστε και τα αφεντικά τους (τα οποία είναι από τους πλέον συμπαθητικούς και καλούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει). Απλά μπράβο.
Με τόσα υπέροχα δεν θα πληρώσετε λίγα. Θα πάει 50 minimum το ζευγάρι αν δεν έχετε πολύ όρεξη να φάτε και να πιείτε και χαλαρά κάνα 80-90 άμα είστε διψασμένοι και πεινασμένοι. Θα τα πληρώσετε με χαρά και δεν θα πείτε κουβέντα, ή μάλλον θα πείτε χαλάλι.
Και για να το μαζέψω: σίγουρα δεν είναι το μαγαζί για κάθε μέρα. Θα πάτε αν θέλετε να εντυπωσιάσετε τους φίλους από την Αμερική. Αντίθετα δεν θα πάτε τους συγγενείς από το χωριό (αυτούς θα τους πάτε στην ταβέρνα για κοψίδια). Θα πάτε αν θέλετε να εντυπωσιάσετε την κοπέλα που γνωρίσατε πρόσφατα. Αντίθετα δεν θα πάτε την πεθερά σας (αυτολογοκρίνομαι, δεν μπορώ να σας πω που θα την πάτε, αλλά φαντάζομαι αντιλαμβάνεστε). Η τέλος θα πάτε απλά αν θέλετε να περάσετε καλά.
ΥΓ: Την ημέρα που πήγαμε όλα τα έσοδα της βραδιάς θα πήγαιναν σε ένα νέο παιδί που αντιμετωπίζει μια εξαιρετικά σοβαρή ασθένεια. Τι άλλο να πω;  Άρχοντες.
 

09 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Θα ακολουθήσετε τις 10 εντολές κατά γράμμα:
1ον: Δεν ξεκινάτε αν δεν έχετε gps. Θα χαθείτε.
2ον: Παρκάρετε στην απέναντι πλευρά της Γαλατσίου. Άφθονος χώρος. Δεν παρκάρετε στην πλευρά του μαγαζιού. Ανύπαρκτος χώρος.
3ον: Δεν είναι ταβέρνα. Δεν είναι νεοταβέρνα. Δεν είναι μεζεδοπωλείο. Ούτε και γκουρμέ εστιατόριο. Είναι όλα και τίποτα.
4ον: Όταν μπείτε θα μπερδευτείτε. Έχει βαριά σκούρα τραπεζοκαθίσματα και τούβλο παντού. Αρχικά θα το περάσετε για μπυραρία. Μετά θα σκεφτείτε ότι είναι εστιατόριο κεντροευρωπαϊκής κουζίνας. Μετά βλέποντας τους πίνακες σύγχρονης ζωγραφικής θα σκεφτείτε ότι είναι εναλλακτικό στέκι. Αν βγείτε στην αυλή θα το περάσετε για Μεξικάνικό. Μιλάμε για μπλέξιμο.
5ον: Έχετε απλά μια γενική εικόνα για το τι θα φάτε. Πλην όμως δεν αποφασίζετε τι θα φάτε. Ούτε και την ποσότητα που θα φάτε. Απλώς υπακούετε τον κυρ Δημήτρη. Αν σας πει πάρτε και άλλα θα πάρετε και άλλα. Αν σας πει είναι αρκετά θα σταματήσετε. Μην επαναλαμβάνομαι. Υπακούετε.
7ον: Αν ο κος Δημήτρης σας πει πάρε σαλάτα αγκινάρα θα πάρετε. Και θα την φάτε. Όπως την έφαγα εγώ που ανάμεσα σε πυρηνικά απόβλητα και αγκινάρα, ασυζητητί επιλέγω τα πυρηνικά. Αλλά την έφαγα τη ριμάδα. Και ήταν από τις τρεις καλύτερες σαλάτες που έχω φάει στην ζωή μου. Και τα παιδάκια από προβατίνα τα έφαγα. Για την ακρίβεια δεν τα έφαγα. Τα καταβρόχθισα. Και τον γκιουζλεμέ τον πελώριο, που όταν λέμε πελώριο χρειάζονται τρία πιάτα για να χωρέσει τον ρημάξαμε. Και την μοσχαρίσια που είναι από τα 2-3 μαγαζιά στην Αθήνα που ξέρουν να την φτιάχνουν έδωσα μάχη για να αρπάξω κομματάκι. Και το συκώτι που του αξίζει να γραφτεί ποίημα.
6ον: Μια που είπα κυρ Δημήτρης: Ο απόλυτος άρχων. Ο ηγεμών. Υποδέχεται, ξεπροβοδίζει, μαγειρεύει, παίρνει παραγγελίες. Κάτι σαν Βέγγος στα καλύτερα του. Και σε ρωτάει με πραγματικό ενδιαφέρον αν σου άρεσε. Και εννοείται ότι σου άρεσε.
7ον: Αν θέλετε μουσική την ώρα που τρώτε την έχετε. Αν θέλετε να ρίξετε μια γυροβολιά μπορείτε. Αν θέλετε να δώσετε παραγγελιά επίσης γίνεται. Η πολυπληθής ορχήστρα αποτελείται από δύο άτομα: κιθάρα, μπουζούκι.
8ον: Πριν πάτε πάρτε κανά τηλέφωνο. Δεν είναι μεγάλο μαγαζί. Που πάει να πει ότι δεν θέλετε να περάσετε κανένα μισάωρο πάνω από το κεφάλι των υπόλοιπων πελατών περιμένοντας να αδειάσει τραπέζι.
9ον: Δεν χρειάζεται να πάρετε δάνειο. Οι τιμές είναι αστείες: Κιλό προβατίνα 18€. Μοσχαρίσια μισόκιλο 12€.
10ον: ΝΑ ΠΑΤΕ.

06 Ιουν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Θα ξεκινήσω με μια μικρή εξομολόγηση: πρέπει να έχω φάει σε όλα τα φαλαφελάδικα που υπάρχουν στην περιφέρεια Αθηνών, Πειραιώς και περιχώρων. Επειδή όπως έχω ήδη αναφέρει δεν θέλω να γράφω για μαγαζιά πρόχειρου φαγητού, δεν έχει τύχει, ή για την ακρίβεια δεν ήθελα να γράψω (πλην Raja Jee) για κάποιο από αυτά. Αλλά όπως όλοι ξέρουμε οι κανόνες υπάρχουν για να παραβιάζονται.

Το μαγαζί βρίσκεται πάνω στην Αχαρνών ανάμεσα σε Ηπείρου και Ιουλιανού. Δηλαδή όχι ακριβώς σε αυτό που θα λέγαμε πιο trendy κομμάτι της πόλης. Για την ακρίβεια θα ξεχάσετε ότι βρίσκεστε στην Αθήνα, αφού δεν πρόκειται να ακούσετε Ελληνικά, καθώς επίσημη γλώσσα της περιοχής είναι τα Αραβικά. Τα Αραβικά κυριαρχούν και στις ταμπέλες των μαγαζιών σε τέτοιο σημείο που πιθανώς να αναρωτηθείτε αν βρίσκεστε στην Αθήνα ή τηλεμεταφερθήκατε στο Κάιρο. Και όσοι δεν έχει τύχει να περάσετε ξανά θα μάλλον θα αγριευτείτε ολίγον τι, από τις φάτσες που κυκλοφορούν στους πέριξ δρόμους. Μην δίνετε σημασία. Κάντε μια μικρή βόλτα τουριστικού περιεχομένου. Ξεκινήστε από την πλατεία (ο Θεός να την κάνει) Βάθης.

Μέχρι να φτάσετε στο προορισμό σας μπορείτε να χαζέψετε μπακάλικα με διαφορά γνωστά και κυρίως άγνωστα προϊόντα. Οι κύριοι μπορούν να ρίξουν ένα κούρεμα με 5 ευρώ στα αρκετά μπαρμπέρικα που υπάρχουν στον δρόμο. Οι κυρίες μπορούν να ενημερωθούν για τις τελευταίες τάσεις της ισλαμικής μόδας, ίσως και να ψωνίσουν κομμάτια κατευθείαν από τους καλύτερους οίκους μόδας της Καμπούλ. Φτάστε στο Persepolis. Μην περιμένετε μεγαλεία. Πρόκειται για τρύπα μεν, καθαρή τρύπα δε, στην οποία εργάζονται αγόγγυστα και ακατάπαυστα 3-4 άτομα. Υπό κανονικές συνθήκες θα είστε ο μοναδικός Ελληνικής υπηκοότητας πελάτης, αφού η πελατεία προέρχεται και από τις 10 φυλές του Ισραήλ. Εκεί θα σας υποδεχθεί ο Αμπτί, δηλαδή ο Πέρσης (εξ ου και το Περσέπολις) ιδιοκτήτης του μαγαζιού. Για να πω την μαύρη αλήθεια την πρώτη φορά που τον είδα σκιάχτηκα ελαφρώς. Ήταν ανεβασμένος σε μια καρέκλα και έδειχνε τρομαχτικά μεγαλόσωμος και αγριωπός.

Μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν ανεβασμένος σε καμιά καρέκλα, απλώς όντως ήταν τρομακτικά μεγαλόσωμος και αγριωπός.

Ακόμα πιο μετά κατάλαβα για μια ακόμα φορά αυτό που λένε οι Άγγλοι: Don't judge a book by its cover καθώς είναι από τους πιο γλυκούς και ευγενικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Από την στιγμή που θα μπείτε, μέχρι την στιγμή που θα φύγετε θα σας πει γύρω στις είκοσι φορές ευχαριστώ που διαλέξατε το ταπεινό μαγαζί του (άντε δέκα όταν έχει τις τσαντίλες του). Θα σας εξηγήσει ότι θελήσετε να ρωτήσετε. Θα σας ρωτήσει αν σας άρεσε αυτό που φάγατε και μόνο που δεν θα κλάψει αν του πείτε ότι κάτι δεν ήταν καλό. Αν του ζητήσετε μια χαρτοπετσέτα θα σας δώσει πέντε και αν θελήσετε ένα καλαμάκι θα σας δώσει δύο. Και 'δω έρχεται η πρώτη σύγκριση με τα νεοφαλαφελάδικα που έχουν γεμίσει τον κόσμο, σε σερβίρουν με νεύματα και μουγκανητά και δεν σου λένε ένα απλό ευχαριστώ.

Και για να πάω παρακάτω. Πάρτε ένα original φαλάφελ, original λέμε και ξεχάστε σαχλαμάρες με φαλάφελ που περιέχουν κόκκινες σάλτσες pummaro / γιαούρτια / μελιτζάνες και λοιπά άσχετα, τύπου Ερμού, Αιόλου, Κολωνακίου και τα ρέστα. Πάρτε ακόμα καλύτερα κανένα κεμπάπ σε αραβική πίτα. Και καλυτερότερα κανένα τζουτζέ κεμπάπ (ήτοι μαριναρισμένο κοτόπουλο).

Ή σάμι και banderi (μην περιμένετε να σας πω τι είναι αυτά, κάντε και κάτι μόνοι). Εννοείται ότι δεν θα μιλήσω καθόλου για τιμές αφού κάτι τέτοιο θα ήταν μάλλον αστείο. Πάρτε και μια μπύρα στο χέρι και συνεχίστε την βόλτα σας στην Αχαρνών. Είναι άλλωστε street food. Καθίστε για καφέ σε ένα από τα πολλά πέριξ καφενεία και πιάστε κουβέντα με τους θαμώνες. Μάθετε από πρώτο χέρι τα τελευταία νέα από Συρία. Άμα τραβάει η ψυχή σας πιείτε και ένα ναργιλέ.

Πάρτε το αυτοκίνητο / μηχανή σας και γυρίστε σπίτι. Το βράδυ θα δείτε ένα όνειρο: ήσασταν λέει σε ένα μέρος που οι γυναίκες φορούσαν μαντίλες και οι άνδρες ρουφάγαν ναργιλέ. Όλοι μιλούσανε μια περίεργη γλώσσα και δεν καταλαβαίνατε τίποτα. Και εσείς μασουλάγατε κάτι νόστιμο και χαζεύατε στο βάθος την Ακρόπολη.
Ή μήπως δεν ήταν όνειρο;

02 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Το μαγαζί βρίσκεται σε έναν ήσυχο δρόμο, στην μέση του πουθενά στο Πολύδροσο Χαλανδρίου, πράγμα που σημαίνει ότι οι πιθανότητες να το πετύχετε τυχαία, είναι ακριβώς οι ίδιες με το να ανακαλύψετε τυχαία την χαμένη Ατλαντίδα πηγαίνοντας για μπάνιο στην Λούτσα, δηλαδή ανύπαρκτες.

Φτάνοντας απέξω και βλέποντας το παλιό κρασοβάρελο που κοσμεί την είσοδο, συνειρμικά θα σκεφτείτε ότι βρίσκεστε ενώπιον μιας ταβέρνας / καπηλειού παλαιάς κοπής, οπού θα σας υποδεχθεί ο γραφικός ταβερνιάρης με την ποδιά και θα σας οδηγήσει στην βιτρίνα με τα φαγητά για να διαλέξετε το προσεχές σας δείπνο. Ονειρεύεστε. Η όποια φαντασίωση περί γραφικότητας, θα σας φύγει με την είσοδο σας στο μαγαζί. Έτσι αντί για την βουκολική εικόνα που πιθανόν είχατε στο μυαλό σας, θα πέσετε πάνω σε σερβιτόρους με ομοιόμορφες φορεσιές και τάμπλετ ανά χείρας, οι οποίοι χωρίς πολλά πολλά (γιατί ο χρόνος είναι χρήμα) θα σας υποδείξουν το τραπέζι σας. Θα δείτε τον εσωτερικό χώρο, όπου έμπειρος διακοσμητής έχει βάλει το χεράκι του. Με τις πράσινες ταπετσαρίες, τις απλίκες, τις βιτρίνες και τα ρέστα παραπέμπει σε funky εστιατόριο και επ' ουδενί σε συνοικιακή ταβέρνα. Φαίνεται όμως ότι κατά την ανακαίνιση το budget βγήκε εκτός προϋπολογισμού, οπότε δεν περίσσεψαν λεφτά για τραπεζομάντηλα και έτσι χρησιμοποιούνται λαδόκολλες (ναι λαδόκολλες από αυτές που και η τελευταία ταβέρνα στην Αμαλιάδα ντρέπεται να χρησιμοποιήσει) και ψάθινες καρέκλες καφενείου. Ο δε εξωτερικός χώρος είναι υπερπαραγωγή αφού γύρω, γύρω είναι κλειστός με τζάμια και όχι με την γνωστή πλαστική τέντα και στο δάπεδο έχει ξύλινο deck.
Πρώτη εντύπωση μαγαζιού: Στριμωξίδι και σαματάς. Τα τραπέζια είναι στην κυριολεξία το ένα πάνω στο άλλο. Θέλετε ιδιωτικότητα; Ξεχάστε το. Ή μείνετε σπίτι σας να δείτε Γαλλική ταινία στην ΕΤ3. Εδώ κυρίες και κύριοι δεν είναι για μοναχικούς ανθρώπους. Η μοναξιά είναι η ασθένεια της εποχής μας. Εδώ θα γίνετε (θέλετε δεν θέλετε), μια μεγάλη χαρούμενη παρέα. Θα γνωρίσετε καινούργιους ανθρώπους. Θα μπορείτε να συμμετέχετε στην κουβέντα τους. Πιθανόν δε, αν δεν είστε και τίποτε γεροπαράξενοι να μοιραστείτε και το φαγητό σας. Καλή καρδιά πάνω από όλα. Όσο για την βαβούρα; Δεν είναι σαματάς. Είναι χαρούμενο μελίσσι. Είπαμε: μην είστε γεροπαράξενοι.
Δεύτερη εντύπωση: Κυριλέ, με το είδος του κόσμου που περιμένετε από ένα μαγαζί στην καρδιά των Β. Π και εύρος ηλικιών από 5 μέχρι 115. Στην γκάμα 105 με 115 βάλτε τον επίτιμο Πρόεδρο Εφετών μετά του κου Πρέσβη επί τιμή και του Στρατηγού Δελαπατρίδη οι οποίοι είπαν να συνευρεθούν για να σχολιάσουν τα τελευταία νέα που αφορούν στην κατάρρευση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και την ανάληψη της διακυβερνήσεως του έθνους από το Χαρίλαο Τρικούπη. Το νεότερο κοινό απαρτίζεται από τον χιπστερά εικοσικάτι που σήμερα βαριόταν να τρέχει στο six dogs, αλλά και τον καλοβαλμένο σαραντάρη που έβγαλε την παρέα του για κέρασμα επ' ευκαιρία της αγοράς (και κυρίως της επίδειξης) του καινούργιου τζιπ.
Αφού κάτσαμε σε μηδενικό χρόνο έφεραν καταλόγους. Μετά από ένα, ένα ακριβώς λεπτό (δεν είναι σχήμα λόγου) ήλθε ο σερβιτόρος για παραγγελία. Του είπαμε ότι δεν είμαστε έτοιμοι. Πρόβλημα μας. Στο δεύτερο λεπτό ήλθε άλλος. Στο τρίτο λεπτό έσκασε μύτη και τρίτος, ντραπήκαμε που είμαστε τόσο γαϊδούρια που μέσα σε τρία ολόκληρα λεπτά δεν είχαμε αποφασίσει και ρωτήσαμε: τι προτείνετε;
Η βοήθεια που λάβαμε ήταν πολύτιμη και καθόρισε την περαιτέρω παραγγελία μας: Όλα καλά είναι, ήταν η επεξηγηματικότατη απάντηση.
Έτσι καταλάβαμε ότι δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες και παραγγέλλαμε ότι μας ήρθε εκείνη την στιγμή ή για την ακρίβεια ότι πρόλαβε να αρπάξει το μάτι μας από τον κατάλογο.
Αρχικά μας ήρθε πλουσιοπάροχη μερίδα ψωμιού που αποτελείτο από δύο φέτες ανά άτομο (δεν χρειάζονται πολλά ψωμιά παχαίνουν κιόλας). Το γεγονός ότι δεν το ζητήσαμε, δεν έχει καμία σημασία αφού χρεώνεται κανονικότατα. Επίσης σημασία δεν έχει που μπροστά του το ψωμί του σούπερ μάρκετ είναι λιχουδιά. Εννοείται ότι δεν είναι ψημένο και δεν συνοδεύεται από τίποτα. Μην κακομαθαίνουμε κιόλας. Άσε που άμα μπουκώσεις με ψωμιά δεν φχαριστιέσε το φαί.
Ακολούθησε η σαλάτα, η οποία εν προκειμένω ήτο ζοχοί, από αυτούς που στην λαϊκή κάνουν ένα ευρώ το κιλό. Άλλα όπως όλοι ξέρουμε από την λαϊκή μέχρι το πιάτο μεσολαβεί τεράστια απόσταση, οπότε καταλήγουν στα 5,90. Το λέω και δεν το πιστεύω: 5,90!!! Και πας να φας μια πιρουνιά. Αλλά δεν τρώγεται. Δεν έχει λάδι / αλάτι / λεμόνι. Πως να το πω; Από την κατσαρόλα στο πιάτο. Και ψάχνεις λίγο λάδι να ρίξεις μπας και φαγωθεί. Και εκεί κάπου ανακαλείς αυτό που φευγαλέα πρόλαβες να δεις στο κατάλογο αλλά εκείνη την στιγμή δεν του έδωσες και πολύ σημασία: το λάδι δεν είναι χύμα αλλά κοστίζει 0,90€ τα 55 γραμμάρια. Ήτοι οι φτωχοί ταπεινοί ζοχοί φτάνουν τα 6,80. Πολυτέλεια λέμε. Και αναρωτιέμαι: τα 90 λεπτά τους λείπουν; Ανοίγω μικρά παρένθεση: σε μια προσπάθεια μου να βοηθήσω την σεβαστή επιχείρηση να ανακαλύψει νέες πηγές εισοδήματος προτείνω την επιπλέον χρέωση και άλλων πραγμάτων: όποιος θέλει πιάτο θα χρεώνεται ένα ευρώ. Αλλιώς να τρώει από το τηγάνι. Θέλεις πιρούνι; 2 ευρώ. Αλλιώς με τα χέρια. Τολμάς να ζητήσεις χαρτοπετσέτα; Σκάστα αλλιώς σκουπίσου με το μανίκι. Θες τουαλέτα; Ας βάλουν μια κυρία απ' έξω η οποία θα δίνει χαρτί υγείας με λογική χρέωση (ας πούμε 1 ευρώ ανά πέντε φύλλα). Ορίστε μας. Όλοι στο τζαμπατζιλίκι έχουν συνηθίσει σε αυτή την χώρα. Κλείσιμο παρένθεσης.
Αφού απολαύσαμε την σαλάτα μας, απολαύσαμε και το επόμενο. Λαχανοντολμάδες. Οι οποίοι θα μπορούσαν να τιμώνται ακόμα και 10 ευρώ, αφού όπως είναι πανελληνίως γνωστό το λάχανο αποτελεί την εκλεκτότερη και ακριβότερη πρώτη ύλη. Επειδή όμως είμεθα λογικοί και σε καμία περίπτωση δεν σας αντιμετωπίζουμε ως κινούμενα πορτοφόλια τους χρεώνουμε μόνο 9,90. Αν είναι άνοστοι, χωρίς αλάτι και λεμόνι πρόβλημα σας. Ημείς θέλουμε τα 9,90 και όχι απαραιτήτως να τους φάτε. Σας κάνουμε άλλωστε και χάρη: δεν σας βαρυστομαχιάζουμε ώστε να σας κρατήσουμε χώρο για τα κυρίως. Όπου κυρίως βάλτε μοσχαρίσια μάγουλα με πουρέ. Που μόλις το είδε η γυναίκα μου, ενθουσιάστηκε και είπε: αυτό θα πάρω. Πλην όμως στην πρώτη μπουκιά είχε λιγωθεί τόσο που χρειάστηκε πεντάλιτρη κόκα κόλα για επαναφορά. Εγώ πάλι ήμουν πιο τυχερός. Πήρα καπνιστή χοιρινή μπριζόλα. Μπορώ να πω ότι οι συνοδευτικές τηγανητές πατάτες ήταν καλές. Για την μπριζόλα πάλι δεν θα έλεγα τα καλύτερα, καθόσον ήταν μισοψημένη, μικρή, στεγνή και άγευστη. Τρώω μία μπουκιά και λέω κάτσε να ρίξω και την μίση αλατοπιπεριέρα μπας και αποκτήσει γεύση. Τίποτα. Κάτσε λέω να ρίξω και από αυτή την BBQ σάλτσα. Εκεί διαπίστωσα ότι εκτός από το εξαιρετικής σύλληψης γεγονός η χοιρινή να μην συνοδεύεται από λεμόνι, η BBQ σάλτσα ήταν νερό στο χρώμα σάλτσας. Έτσι παρόλο που μ' αρέσουν αυτού του είδους οι σαλτσούλες ούτε που την άγγιξα.
Κατόπιν του ανωτέρω γαστρονομικού οργίου αποφασίσουμε ότι ήρθε η ώρα να πληρώσουμε. Έτσι καλέσαμε τον σερβιτόρο και ανακοινώσαμε ότι θα θέλαμε να πληρώσουμε. Πρέπει να συγκινήθηκε ιδιαιτέρως από το γεγονός ότι δύο πιάτα ήταν σχεδόν ανέγγιχτα (χόρτα και μάγουλα) και προφανώς για να μην μας φέρει σε δύσκολή θέση δεν μας ρώτησε αν μας άρεσε το φαγητό. Επίσης σκεπτόμενος ορθολογικά δεν μας πρότεινε να τα φτιάξει πακέτο για το σπίτι, αφού σου λέει για να μην τα φάνε εδώ δεν θα τα φάνε και στο σπίτι. Πλην όμως ευγενώς επροσεφέρθει να μας κεράσει γλυκάκι, προσφορά που η γνωστή για την κοιλιοδουλία της συμβία μου απεδέχθη. Έτσι κλείσαμε το λουκούλλειο δείπνο μας με κερασμένο γλυκάκι μοναδικής πρωτοτυπίας (πρέπει να είχαν τρομερή έμπνευση όταν το σκεφτήκανε): Χαλβά.

Ήπιαμε την τελευταία γουλιά κρασιού, αφήσαμε το εξηντάρι πήραμε ένα τάλιρο ρέστα και κατευθυνθήκαμε μοναχικά προς την έξοδο. Ευτυχώς δεν βρέθηκε κανείς στον δρόμο μας για να μας αποχαιρετήσει, γιατί ο αποχωρισμός όσο να 'ναι δημιουργεί ένα άγχος. Έτσι και αλλιώς και μένα δεν μου πολυαρέσουν οι χαιρετούρες, τα καληνύχτα, τα ευχαριστούμε και οι λοιπές μικροαστικές συνήθειες.

Και αν με ρωτήσει κάποιος αν θα ξαναπήγαινα, την απάντηση υποθέτω ότι την υποψιάζεστε: Βεβαίως. Την πεθερά μου.

.

13 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Πρόσφατα κλείσανε σαράντα χρόνια από τότε που ο Johnny Rotten ρώτησε τους θεατές στην τελευταία συναυλία που έδωσαν ποτέ οι Sex Pistols: "Ever get the feeling you've been cheated?". Ε, λοιπόν εγώ αυτή την αίσθηση την έχω πολύ συχνά.

Συνέχεια για την ακρίβεια. Την έχω κάθε φορά που πάω σε μια θλιβερή ταβέρνα που θα με σερβίρει ο βαριεστημένος σερβιτόρος ότι σκουπιδαριό έχει περισσέψει. Την έχω κάθε φορά που πάω σε ένα (ο Θεός να το κάνει) gourmet εστιατόριο για να φάω κάτι που δεν τρώγεται και να το χρυσοπληρώσω. Την έχω ακόμα και στο σουβλατζίδικο που θα μου πασάρει το κατεψυγμένο γύρο Ολλανδίας παρέα με την προτηγανισμένη πατάτα.

Και αναρωτιέμαι: Μπας και είμαι περίεργος; Μήπως έχω γίνει ένα είδος Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη που βάζει στους πάντες τγια; Αλλά το ξανασκέφτομαι: Όχι. Δεν είμαι περίεργος. Απλά θέλω να φάω ένα καλούτσικο φαγητό. Ή ας μην έχω και μεγάλες απαιτήσεις: έστω και μέτριο. Αλλά δυστυχώς τα περισσότερα μαγαζιά έχουν γίνει όπως όλα τα υπόλοιπα σε αυτή την χώρα. Γιατί σε αυτή την χώρα η κοροϊδία έχει γίνει δεύτερη φύση. Ο ένας προσπαθεί να κοροϊδέψει τον άλλο αντί να προσπαθεί να προσφέρει όσο το δυνατόν καλύτερες υπηρεσίες.

Και θα πω την μαύρη αλήθεια: επί χρόνια αρνιόμουν να πάω στο Μαύρο Γάτο. Και όσο πιο πολλά διάβαζα τόσο πιο πολύ στρείδωνα. Και αρνιόμουν ακόμα περισσότερο. Γιατί σκεφτόμουν ότι θα ήταν μια ταβέρνα σαν όλες τις άλλες. Που θα φάω τα παϊδάκια που βρωμάνε τραγίλα. Την καρβουνιασμένη, ξεζουμισμένη μπριζόλα. Την φέτα Δανίας. Και θα πιώ κάτι που θυμίζει κρασί μόνο στο χρώμα. Και αυτό επειδή το μαγαζί υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Που πάει να πει ότι το ευκολότερο πράγμα, είναι να μπει στον αυτόματο πιλότο και να επαναπαυθεί στις δάφνες του παρελθόντος. Αμ δε. Τα παιδιά που τρέχουν το μαγαζί, αγαπούν αυτό που κάνουν και θέλουν να το κάνουν όσο γίνεται καλύτερα.

Ψάχνονται διαρκώς και ασταμάτητα. Που θα βρουν το καλύτερο κρέας. Τα πιο ξεχωριστά λουκάνικα. Το πιο γλυκόπιοτο κρασί. Τα πιο νόστιμα τυριά.
Το πιάνω από την αρχή: ο χώρος δεν θυμίζει ταβέρνα. Δεν υπάρχουν βαρέλια στους τοίχους, ούτε φωτογραφίες του Ορέστη Μακρή να παίζει τον μεθύστακα, ούτε και ζωγραφιές τύπου μεθυσμένοι που αμπελοφιλοσοφούν, αλλά ζωγραφιές του μαύρου γάτου. Το ποιός και γιατί τις φιλοτέχνησε το έχουν πει άλλοι αναλυτικά οπότε πάω παρακάτω: υπάρχουν κάποια διακοσμητικά σκεύη τα οποία σε συνδυασμό με το ξύλινο πάτωμα δίνουν μια αίσθηση μάλλον αστικού εστιατορίου και όχι συνοικιακής ταβέρνας. Έχω δε, την βάσιμη υπόνοια ότι ένας καλός διακοσμητής θα μπορούσε να κάνει παπάδες.
Μόνο παράπονο είναι ότι ορισμένες στιγμές παραέχει θόρυβο, ο οποίος θα μπορούσε να αποφευχθεί με λίγο δυνατότερη μουσικούλα. Anyway.

Πάμε και στο φαγάκι: 3Α. Άριστο. Άψογο. Ανυπέρβλητο. Θα φάτε σαν άρχοντες. Αλλά μόνο αν κινηθείτε με στρατηγική και κάνετε ότι σας πω: δεν θα παραγγείλετε ορεκτικά. Κολοκυθάκια και πατάτες θα τα φάτε αλλού. Έτσι και αλλιώς έρχεται κερασματάκι με τυροκαυτερή και βασιλοτύρι. Οι δε μερίδες συνοδεύονται από αβυσσαλέες ποσότητες πατάτας τις οποίες επίσης δεν πρέπει να φάτε. Επίσης μην φάτε και μπουκώσετε από το εξαιρετικό ψωμί του (μεγάλη παγίδα-πρέπει να απαγορευθεί η χρήση του) και τις καταπληκτικές σαλάτες (αν και αυτή η γ#%*νη η πολίτικη είναι κόλαση). Μπορείτε να κάνετε μια μικρή εξαίρεση και να χτυπήσετε ένα καυτερό λουκάνικο που από μόνο του αποτελεί αυτοτελή λόγο επίσκεψης, αν και το λουκάνικο με πράσο είναι επίσης άριστο. Αφού αποφύγετε τις ως άνω τρικλοποδιές προχωρήστε ατρόμητα και παραγγείλτε τρία πράγματα: κρέας, κρέας και άλλο κρέας. Για ορεκτικό ξεκινήστε με μπιφτεκάκι, συκώτι ή το δυσεύρετο σπληνάντερο. Μετά ρίχτε το στα βαριά: μοσχίδα (καλά σιτεμένη), φιλέτο ή βοδινό. Απλά δεν έχω λόγια. Μην παραγγείλετε πολλά. Μια βοδινή (πελωρίου μεγέθους) χορταίνει δύο πεινασμένους. Αν δεν πεινάτε πολύ φέρτε και τρίτο. Για φρούτο φάτε παϊδάκια. Φρούτο λέμε.

Και σταματώ εδώ. Δεν περιγράφω άλλο. Αστικός μύθος αναφέρει ότι έχει σούπερ μαγειρευτά και πίτες. Κανένας που βίωσε το κρεατοφαγικό όργιο δεν επέζησε για να τον επιβεβαιώσει.

Αφού φάτε όσο αντέχετε, πάρετε τα υπόλοιπα πακετάκι για το σπίτι (γιατί όσο και να προσπαθήσετε δεν θα τα φάτε όλα) και πιείτε από το καταπληκτικό κόκκινο (και το λέει ένας άνθρωπος που αποφεύγει σαν τον διάολο το λιβάνι τα χύμα κρασιά) τα παιδία θα σας κεράσουν γλυκάκι. Και μια που 'πα για τα παιδιά. Εννοείται ότι η εξυπηρέτηση πάει σφαίρα. Δεν θα χρειαστεί να ψάχνετε απεγνωσμένα για να παραγγείλετε λίγο κρασί ακόμα και το κάθε τι καταφθάνει σε χρόνο dt.

Όταν έρθει ο λογαριασμός, αρχικά θα νομίσετε ότι κάνανε λάθος και ξέχασαν να χρεώσουν τα μισά. Μετά θα καταλάβετε, ότι δεν κάνανε λάθος απλώς οι τιμές είναι αστείες ως προς την ποσότητα / ποιότητα. Ακόμα πιο μετά θα καταλάβετε ότι τα 14 ευρώ που δώσατε για τα 2 πιο ακριβά πιάτα (φιλέτο, βοδινή) είναι το 1/4 αυτών που θα δίνατε σε ένα grill/meat restaurant απ' αυτά που έχουν κατακλείσει τον κόσμο για να φάτε sirloin, tenderloin, πικάνιες και δεν συμμαζεύεται.

Υπάρχουν τριών λογιών μαγαζιά: Τα πρώτα είναι τα τοπικά π. χ. το σουβλατζίδικο της γειτονιάς. Δεν ενδιαφέρουν κανένα πλην των γειτόνων. Τα δεύτερα είναι αυτά που αξίζει να πας λίγο παρακάτω άντε και στην διπλανή περιοχή. Ένα καλό μεζεδοπωλείο, μια αξιόλογη μπυραρία κάτι τέλος πάντων που δεν το βρίσκεις στην γειτονιά σου. Υπάρχει και μια τρίτη (σπάνια) κατηγορία. Είναι τα μαγαζιά τα οποία σερβίρουν κάτι εκλεκτό (π. χ Σπονδή), κάτι που δεν θα το βρεις πουθενά ή σχεδόν πουθενά αλλού (π. χ άμα θες να φας Ρώσικο θα πας στην Πρεμιέρα) και τα οποία αξίζουν μια επίσκεψη όσο μακριά και αν μένεις. Ε ο Μαύρος Γάτος ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Για την ακρίβεια είναι μια κατηγορία μόνος του.
ΥΓ 1. Προς διαχειριστές του site: Οι αποκάτω χρήστες που δεν ανέφεραν την βοδινή παρακαλώ να διαγραφούν.
ΥΓ 2: Προς ιδιοκτήτες: Αλλάξτε επειγόντως τα ποτήρια. Το εξαιρετικό κρασί χαραμίζεται σε αυτά τα αχαρακτήριστα ταβερνίσια ποτήρια.

01 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Μια νύχτα του μακρινού 1992 προχωρώντας μαζί με δύο φίλους στην Στουρνάρη με κατεύθυνση την πλατεία Εξαρχείων κοντοσταθήκαμε έξω από ένα μαγαζί που βλέπαμε για πρώτη φορά. Το όνομα του, μας έκανε κλικ. Ρε σεις, τι είναι αυτό τώρα; ακαδημία μπύρας; Δεν πάμε να δούμε; Και μπήκαμε: Πάθαμε σοκ. Παντού υπήρχαν μπουκάλια μπύρας άγνωστα σε μας. Ανοίγω παρένθεση: Τον καιρό εκείνο η μόνη μπύρα που πίναμε ήταν η Άμστελ, άντε και καμιά Χένιγκερ για τους ψαγμένους. Η δε λέξη μπυραρία δεν υπήρχε ούτε ως έννοια. Κλείνει η παρένθεση.

Καθόμαστε και μας φέρνουν καταλόγους. Το σοκ διαδέχεται το δέος. Βλέπετε συνειδητοποιούμε ότι κάθε μπύρα στοίχιζε όσο ένα μπουκάλι σαμπάνια στο Χίλτον. Τα γερμανικά λουκάνικα όσο ο αστακός στην Μεγάλη Βρετάνια. Κατόπιν συντόμου συσκέψεως, πλην όμως καθόλου ωρίμου σκέψεως, λαμβάνουμε την διόλου συνετή απόφαση να παραγγείλουμε μερικές μπύρες και κάμποσα πιάτα. Το αποτέλεσμα ήταν να κάνουμε κανά μήνα να ξαναβγούμε αφού είχαμε καταναλώσει το ήδη πενιχρό μηνιαίο εισόδημα μας. Βέβαια για να πω την μαύρη αλήθεια, είχαμε γίνει πρώτες μούρες, αφού δεν υπήρχε γνωστός/συγγενής/φίλος που να μην τον είχαμε εντυπωσιάσει λέγοντας: α ναι, και τις προάλλες ήπια μαύρη μπύρα. Ναι, ναι κατάμαυρη. Και μια άλλη θολή που αφρίζει άμα την κουνάς στο ποτήρι.
Αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία επίσκεψη μου σε Beer Academy. Ξαναπήγα την περασμένη εβδομάδα στο τελευταίο μαγαζί που έχει απομείνει από την πάλαι ποτέ κραταιά αλυσίδα. Ήταν απογοήτευση. Εξηγούμαι: Τα τραπέζια στριμωγμένα. Πολύ στριμωγμένα. Ο χώρος βαρύς και σκοτεινός. Ξύλο, ξύλο και άλλο ξύλο. Μιλάμε για ξεκλήρισμα δάσους μεγέθους Αμαζονίου (Aν διαβάζει κάποιος από την Green Peace τον καλώ να παρέμβει πάραυτα ). Concept παντελώς παρωχημένο που μπορεί να ήταν πρωτότυπο και εντυπωσιακό στις αρχές του 90, αλλά είναι πιο χιλιοφορεμένο και από τα λευκά τραπεζάκια στις νεοταβέρνες.
Έτσι και αλλιώς ποτέ δεν ήταν το στυλ που ταίριαζε στην Ελλάδα. Ίσως σε μια μπυραρία στις Άλπεις αλλά σίγουρα όχι σε μπυραρία στην Κηφισίας. Και αφού προσπεράσουμε το αδύνατο σημείο περιβάλλον/χώρος πάμε σε ένα ακόμα πιο αδύνατο σημείο. Εξυπηρέτηση: Θα το θέσω απλά: Η ταμίας στη ΙΓ' ΔΟΥ Αθηνών είναι ασφαλώς πιο χαρούμενη και εξυπηρετική. Καταλαβαίνω, ότι το να είσαι σερβιτόρος δεν είναι το καλύτερο επάγγελμα του κόσμου. Καταλαβαίνω ότι είναι σπαστικό να δουλεύεις την ώρα που ο υπόλοιπος κόσμος διασκεδάζει. Καταλαβαίνω ότι εργάζεσαι μέσα σε αντίξοες συνθήκες για έναν ελεεινό μισθό. Αλλά θέλω να με καταλάβεις και εσύ. Θέλω να καταλάβεις ότι το μόνο που σου ζητάω είναι ένα χαμόγελο, έστω και ψεύτικο. Ίσως και δυό κουβεντούλες, τύπου σας άρεσε το φαγητό; χρειάζεστε κάτι ακόμα; Θέλω να καταλάβεις ότι όταν μου χρειάζεται μια μπύρα ακόμα, δεν θέλω να σε ψάχνω με το κυάλι. Και θέλω να καταλάβεις ότι τον έστω ελεεινό μισθό θα τον πάρεις γιατί κάποιος ήρθε και άφησε λεφτά στο μαγαζί. Αν αυτός ο κάποιος δεν ξανάρθει δεν θα ξαναπάρεις φράγκο.

Πάμε παρακάτω: φαγοπότι. Κατάλογος με μπύρες καλός. Ούτε μεγάλος από αυτούς που χρειάζεσαι τρεις βδομάδες διάβασμα, ούτε μικρός. Πλην όμως ως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιου είδους μαγαζιά υπερτιμημένος. Και το φαγητό μέτριο (για να μην πω κακό). Το κότσι το χειρότερο (με διαφορά) που έχω φάει οποτεδήποτε. Συνήθως τα κότσια έχουν μια ωραία τραγανή πέτσα. Έτσι δεν είναι; Εδώ ξεχάστε το. Έχει ένα πλαδαρό στρώμα λίπους. Τα λουκάνικα μια από τα ίδια. Της σειράς. Πατατοσαλάτα; Αφήστε το καλύτερα. Τέλος πάντων για να μην το κουράζω: σε φαστφουντάδικο τρώτε καλύτερα.
Και όταν και αν ευδοκήσουν μετά από κανένα μισάωρο απεγνωσμένων νοημάτων να φέρουν λογαριασμό θα διαπιστώσετε (αφού πρώτα γουρλώσετε με τρόμο τα μάτια) δύο πραγματάκια: ότι δεν πρόκειται να σας κεράσουν ούτε καραμέλα. Και ότι τα χρήματα που ζητάνε ανήκουν σε άλλες χώρες. Προφανώς ο ιδιοκτήτης νομίζει ότι βρίσκεται στο Ντουμπάι. Προσγειώσου άνθρωπε. Στην Ελλάδα της φτώχειας βρίσκεσαι και ο πελάτης σου δεν είναι εμίρης αλλά κακομοίρης που είπε να πιεί μια μπυρίτσα να πάνε κάτω τα φαρμάκια.

Εάν το έβλεπα αντικειμενικά θα έπρεπε να βάλω άσσο σε όλα. Βλέπετε επί εικοσι πέντε έτη από την στιγμή που πρωτάνοιξε ο χώρος έχει μείνει ίδιος και απαράλλακτος. Η εξυπηρέτηση είναι απρόσωπη και διεκπεραιωτική. Οι τιμές στα ύψη. Τα γερμανικά λουκάνικα και το κότσι δεν είναι πλέον κάτι εξωτικό για να χρεώνονται πανάκριβα. Αλλά είναι και το μαγαζί που μας έμαθε ότι υπάρχουν και άλλες μπύρες πέρα από την Άμστελ. Είναι το μαγαζί που μας έμαθε ότι μπορείς να πιεις μια μπύρα τρώγοντας και κάτι πέρα από κεφτεδάκια. Αλλά δυστυχώς είναι και το μαγαζί που έμαθε και τα υπόλοιπα μαγαζιά του είδους να κοστολογούν τις μπύρες σε τιμές σαμπάνιας. Δυστυχώς.

18 Μαι 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Συμβουλή 1η: Αν πάτε με αυτοκίνητο και βρείτε να παρκάρετε μην πάτε για φαγητό. Πάτε καρφί σε πρακτορείο και παίξτε λόττο. Αφού βρήκατε να παρκάρετε στο κέντρο του Χαλανδρίου είναι η τυχερή σας μέρα.

Συμβουλή 2η: Είναι μικρό ψιλοχαριτωμένο μαγαζί με μικρά τραπεζάκια. Που σημαίνει ότι είναι για ζευγαράκια. Τουτέστιν δεν είναι το μέρος που θα πάτε με τους φίλους από τον στρατό για καφριλίκια. Αλλά θα πάτε με το έτερο ήμισυ. Αν νιώθετε μοναξιές πάρτε μαζί και ένα ακόμα ζευγάρι. Ένα όμως. Είπαμε είναι μικρό μαγαζί. Και αν δεν έχετε έτερο ήμισυ αλλά ζαχαρώνετε εκείνη την νόστιμη πιτσιρίκα που κάθεται απέναντι σας στην δουλειά, να η ευκαιρία. Είναι μισοσκότεινο, και με καλή για την περίσταση μουσικούλα, τύπου easy listening. Και κάτι ακόμα: αν δεν θέλετε να περιμένετε πάνω από τα κεφάλια εκείνων που ήδη τρώνε κάντε και μια κράτηση.

Συμβουλή 3η: Αν καπνίζετε θα ζητήσετε τραπέζι απέξω. Όπου απέξω φανταστείτε ελαφρώς αυθαίρετη κατασκευή με νάιλον και συρόμενη πόρτα. Μια που το 'πα. Αυτή η ιστορία με το νάιλον θα πρέπει να πατενταριστεί διεθνώς, και όποιος ξένος θέλει να κάνει το ίδιο να μας πληρώνει πνευματικά δικαιώματα.

Συμβουλή 4η: Έχουν προβληματάκι με την ροή της παραγγελίας. Μπορεί το ρύζι να έρθει πρώτο, αφού το φάτε να φέρουν το κυρίως, και αφού φάτε το κυρίως να φέρουν στο τέλος το ναάν. Ζητήστε επιτακτικά να τα φέρουν όλα μαζί.

Συμβουλή 5η: Ευκαιρία να φάτε κάτι που δεν έχετε ξαναφάει. Πάρτε nihari που δεν το βρίσκεις αλλού. Πάρτε και κουνουπίδι που δεν συνηθίζεται. Πάρτε και μπάμιες που επίσης δεν τις βρίσκεις αλλού. Και η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: είμαστε η μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα που τρώμε μπάμιες, τις οποίες ειρήσθω εν παρόδω τις πήραμε από του Ινδούς.

Συμβουλή 6η: Μη ζητήσετε το φαγητό σας λίγο καυτερό ή πολύ καυτερό. Δεν θα το λάβουν υπόψη. Έτσι και αλλιώς θα σας φέρουν αυτό που θέλει ο μάγειρας. Που παίζει να είναι από ανύπαρκτα καυτερό έως Βεζούβιος που για να σβήσει θέλει 12 μπύρες και 30 μπουκάλια νερό.

Συμβουλή 7η: Μια που 'πα νερό. Μην μπείτε στην διαδικασία να πείτε ότι δεν θέλετε εμφιαλωμένο. Δεν έχουν. Σερβίρουν ωραίο δροσερό δωρεάν νεράκι βρύσης. Όπως κερνάνε και papadum με τσίλικες σαλτσούλες.

Συμβουλή 8η: Αν θέλετε να πιάσετε κουβέντα με την σερβιτόρα για να σας εξηγήσει τον αστείρευτο πλούτο της Ινδικής κουζίνας ξεχάστε το. Η εξυπηρέτηση είναι αυστηρά επαγγελματική. Ούτε φιλική, ούτε εχθρική. Μάλλον απρόσωπη.

Συμβουλή 9η: Αφού τελειώσετε, πληρώστε και φύγετε. Κερασματάκι δεν παίζει. Μη περιμένετε άδικα. Όπως δεν παίζει και σε κανένα έθνικ εστιατόριο. Δεν ξέρω αν είναι θέμα άλλης κουλτούρας ή απλώς γυφτιά. Αλλά ξέρω ότι όταν κάποιος όπως η αφεντιά μου παραγγέλνει ένα κασόνι μπύρες περιμένει να τον κεράσουν και καμιά, όπως άλλωστε κάνει και η τελευταία ταβέρνα.

Συμβουλή 10η: Μην πάρετε μαζί την χρυσή American Express. Ούτε και δεκαετές δάνειο. Δεν θα χρειαστεί. Θα πληρώσετε ότι και στα υπόλοιπα Ινδικά. Υπολογίστε 40-45 το ζευγάρι και θα 'στε άρχοντες.

Συμβουλή 11η: Δεν ξέρω αν πρέπει να σας συμβουλέψω να πάτε ή όχι. Είναι προβλέψιμο. Αλλά είναι και cozy. Είναι καλούτσικο αλλά όχι άψογο στα φαγητά. Είναι ίσως το μόνο μαγαζί για το οποίο δεν έχω άποψη. Ίσως είναι τέλειο. Ίσως είναι για τα μπάζα. Δεν μπορώ να αποφασίσω. Αλλά στο φινάλε πάτε εσείς και αποφασίστε μόνοι. Όλα από μένα τα θέλετε;

ΥΓ. 1: Μάλλον δεν έγινε αντιληπτό, ότι έγραψα στην προηγούμενη κριτική μου: Δεν είμαι κατά βάση αντίθετος με κριτικές σε φαστφουντάδικα και ντελιβεράδικα. Απλώς λόγω του τύπου της βαθμολογίας δεν μπορούν να παρουσιαστούν ορθά. Δηλαδή τι βαθμό θα βάλεις στον χώρο ενός ντελιβεράδικου που μπορεί καν να μην τον έχεις δει, ή πως θα βαθμολογήσεις την εξυπηρέτηση ενός τυροπιτάδικου; Η ενδεδειγμένη, κατά την ταπεινή μου άποψη, λύση θα ήταν η δημιουργία ενός ειδικού τμήματος, τύπου ask4delivery με άλλα βαθμολογικά κριτήρια.

24 Απρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Προ αμνημονεύτων ετών, είχα την τύχη (ή ατυχία) να εργάζομαι σε αντιπροσωπεία κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Ανάμεσα στα καθήκοντα μου, ήταν να υποδέχομαι και να πηγαινοφέρνω αριστερά-δεξιά, αντιπροσώπους ξένων εργοστασίων. Μια ωραία πρωία το αφεντικό, μας ανακοίνωσε ότι ζητούσε έναν εθελοντή, αφού ο προσεχής επισκέπτης μας, θα ήταν ένας Κινέζος, και κάποιος θα έπρεπε να τον πάει στους πελάτες, αλλά και στο ξενοδοχείο του, να τον ταΐσει και να τον ποτίσει. Διευκρινίζω ότι μιλάμε για εποχή που ήταν πιο πιθανό να δεις εξωγήινο να κόβει βόλτες στο Σύνταγμα, παρά Κινέζο. Μετά από κάποια αμήχανα λεπτά σιωπής, ένοιωσα τους υπόλοιπους να με κοιτάζουν. Γιατί εγώ; ήταν το μόνο που είπα. Είσαι ο μικρότερος, είπε ο ένας. Θα είναι μια αξέχαστη εμπειρία, είπε ο άλλος. Σκέψου, ότι θα είσαι από τους ελάχιστους ανθρώπους στην Ελλάδα που έχουν γνωρίσει Κινέζο είπε ο τρίτος. Ήξερα, ότι κάθε αντίσταση ήταν μάταιη. Εντάξει, είπα και παραδόθηκα.

Μετά από δύο μέρες γνώρισα τον Μίκυ (δεν ήταν φυσικά το πραγματικό του όνομα, αλλά έτσι συστηνόταν). Επρόκειτο για ένα πολύ συμπαθητικό νεαρό, που έκανε το πρώτο του ταξίδι εκτός Κίνας, και μετά από 6-7 Ευρωπαϊκές χώρες είχε έρθει και στην Ελλάδα για να πουλήσει την πραμάτεια του. Όταν στο τέλος μιας κοπιαστικής ημέρας έπεσε πείνα η επιλογή ήταν μονόδρομος: η ταβέρνα της γειτονιάς μου. Θα έδειχνα στον Κινεζάκο πως τρώμε οι Έλληνες. Πολύ ενθουσιάστηκε ο Μίκυ. Του κατάρεσε η υπόγα, τα βαρέλια στους τοίχους, και η μουσική μπουζούκι/κιθάρα. Κάποια στιγμή όμως παρατήρησα ότι δεν έτρωγε.
-Δεν σ' αρέσει η χωριάτική;
-Ξέρεις στην Κίνα δεν τρώμε ντομάτες.
-ΟΚ. Το τυρί όμως;
-Ξέρεις στην Κίνα γενικά δεν τρώμε γαλακτοκομικά, έχουμε δυσανεξία στην λακτόζη.
-ΟΚ. Οι λαχανοντολμάδες αυγολέμονο;
-Ξέρεις στην Κίνα δεν είμαστε εξοικειωμένοι με αυτές τις περίεργες σάλτσες (!!!!! μα το Θεό, έτσι το είπε: περίεργες).
-ΟΚ. Τότε φάε παϊδάκια.
-Ξέρεις στην Κίνα δεν πολυτρώμε αρνί/κατσίκι.
Συνοψίζοντας παραθέτω σύντομο ηθικό δίδαγμα: Όχι, οι Κινέζοι δεν τρώνε, τα πάντα.
Την επόμενη μέρα, όταν ο Μίκυ με ρώτησε (με εμφανή τρόμο) που θα τρώγαμε τον αποστόμωσα (ή έτσι νόμιζα): απόψε θα φάμε σε Κινέζικο.
-Σε τι; είπε ο Μίκυ, με απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του.
-Σε Κινέζικο, πως το λένε, ξέρεις εκεί που τρώνε με ξυλάκια. Δεν έχεις ξαναπάει σε κινέζικο; ρώτησα, και χασκογέλασα με την εξυπνάδα μου.
-Όχι, δεν έχω πάει, απάντησε ο Μίκυ. Και το έλεγε σοβαρά. Σοβαρότατα. Σειρά μου να απορήσω.
-Στην Κίνα δηλαδή, όταν βγαίνετε για φαγητό που ακριβώς πάτε;
-Όπου πάτε και εσείς. Σε ταβέρνες, ψησταριές, φαστφουντάδικα και εστιατόρια. Πάντως όχι σε κινέζικα.
-Δηλαδή;
-Πως να στο εξηγήσω; Όπως εσείς δεν πάτε σε Ευρωπαϊκά, αλλά σε Ελληνικά, Ιταλικά, Γαλλικά ή οτιδήποτε άλλο, έτσι και εμείς δεν πάμε σε Κινέζικα, αλλά σε μαγαζιά με κουζίνα της Καντόνας, του Σετσουάν, ή του Χουνάν αλλά σίγουρα όχι σε Κινέζικα.
Μετά έμαθα το προφανές: Ότι η Κινέζικη κουζίνα δεν είναι ένα πράγμα. Άλλο είναι η κουζίνα του Χορμπίν, όπου τον χειμώνα η θερμοκρασία είναι στους -40 και άλλη της υποτροπικής Καντόνας. Και ότι ο ψαροφάγος κάτοικος της Σαγκάης δεν τρώει τα ίδια με τον μουσουλμάνο της δυτικής Κίνας που δεν έχει δει ψάρι ούτε στον ύπνο του. Και η μεγαλύτερη πλάκα: οι βορειοκινέζοι δεν έχουν το ρύζι αλλά το σιτάρι ως παραδοσιακή τροφή. Βλέπετε το ρύζι χρειάζεται ζεστά κλίματα οπότε βγαίνει στην νότια Κίνα, και όπως είναι φυσικό τα παλιότερα χρόνια δεν ήταν δυνατή η μεταφορά του σε μεγάλες ποσότητες στην βόρεια Κίνα, αλλά αποτελούσε και καλά gourmet φαγητό για τους φραγκάτους της εποχής.

Με απλά λόγια τρως ότι παράγεις. Το ίδιο πράγμα δηλαδή με την Ευρώπη και το λάδι. Οι βόρειοι (π. χ. Σκανδιναβοί) δεν το χρησιμοποιούσαν ποτέ στην παραδοσιακή τους κουζίνα αφού δεν το είχαν.

Σύντομο ηθικό δίδαγμα νο 2: Όχι, όλοι οι Κινέζοι δεν τρώνε τα ίδια.
Συνέχεια ιστορίας: Το ίδιο βράδυ επισκεφθήκαμε ένα από τα λίγα τότε Κινέζικα εστιατόρια. Η παραγγελία περιελάμβανε τα πάντα όλα: γλυκόξινα, σούπες, γουον τον, νταμπλινγκ και τα ρέστα. Για να μην τα πολυλογώ ένα θα πω. Το μόνο που θύμισε στον φιλαράκο μου τον Μίκυ την πατρίδα του, ήταν το ρύζι.

Τα υπόλοιπα ούτε τα είχε ματαδεί, ούτε τα είχε ξανακούσει. Μετά από χρόνια έμαθα, ότι αυτό που τρώμε στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη είναι η Αμερικανοποιημένη εκδοχή του κινέζικου. Δηλαδή η κουζίνα που δημιούργησαν οι κινέζοι μετανάστες στην Αμερική παίρνοντας την βασική ιδέα και προσαρμόζοντας την στα υλικά, τις προτιμήσεις και την φιλοσοφία των αμερικάνων. Γιατί όπως και να το κάνουμε ήταν και παραμένει δύσκολο να βρεθούν original υλικά εκτός Κίνας.

Αλλά είναι πολύ πιο εύκολο να βρεθεί π. χ μπρόκολο που το αγαπάνε κιόλας οι Αμερικάνοι. Γι' αυτό και χωρίς να θέλω να σας στεναχωρήσω, αν κάποτε βρεθείτε στην Κίνα και πάτε σε μη τουριστική περιοχή, επαναλαμβάνω μη τουριστική δεν θα φάτε ούτε σπρινγκ ρολλς, ούτε γλυκόξινα. Βασικά δεν θα καταλαβαίνετε τι ακριβώς τρώτε, αφού τίποτε δεν θα σας θυμίσει αυτά που ξέρετε, αλλά θα αναφωνείτε τι ωραία είναι αυτά τα κριτσανιστά πατατάκια που τρώτε, και που αργότερα θα μάθετε ότι δεν είναι ακριβώς πατατάκια αλλά τηγανιτά αυτιά γουρουνιού.

Και για να τελειώνω: Δεν τρώμε κινέζικα. Τρώμε κάτι που φανταζόμαστε ότι είναι κινέζικο όπως οι Αμερικάνοι τρώνε στα εν Αμερική Ελληνικά εστιατόρια γύρο από αρνί ή μοσχάρι (!! ), μαρούλι με σάλτσα φέτας (!!! ) φαλαφέλ και χουμούς(!!!! ) και νομίζουν ότι αυτή είναι η αυθεντική Ελληνική κουζίνα, πλην όμως όπως αντιλαμβάνεστε, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Μετά από αυτή την όχι και τόσο μικρή εισαγωγή και αφού ξεκαθαρίσαμε ότι δεν πρόκειται να φάτε τα ίδια που τρώνε οι Κινέζοι στην πατρίδα τους πάμε στο ψητό: Το μαγαζί είναι όπως φαντάζεστε ένα εν Ελλάδι κινέζικο. Δηλαδή με τα κινέζικα έπιπλα, τους εφιαλτικής αισθητικής πίνακες και τα κόκκινα φαναράκια, και με την απαραίτητη Ελληνική πινελιά που περιλαμβάνει έναν εξωτερικό κλεισμένο με νάιλον χώρο. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι τα τραπέζια είναι αραιά μεταξύ τους (έως και πολύ αραιά θα έλεγα) με αποτέλεσμα να τρώτε ήσυχα, χωρίς να έχετε την αίσθηση ότι από το διπλανό τραπέζι θα αρπάξουν το πιάτο σας.

Επίσης εύφημος μνεία απονέμεται για το γεγονός ότι τα τραπέζια είναι άψογα στρωμένα με καλοσιδερωμένα υφασμάτινα τραπεζομάντηλα, και το όλο μαγαζί αποπνέει μια αίσθηση καθαριότητας. Βασικό συν του μαγαζιού, είναι ότι οι δύο κοπέλες που σερβίρουν μιλάνε άπταιστα ελληνικά αφού έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ, με αποτέλεσμα σε αντίθεση με άλλα κινέζικα να μη χρειάζεται η παντομίμα κατά την ώρα της παραγγελίας. Φυσικά θα σας εξηγήσουν ότι χρειαστεί να ξέρετε και δεν θα χρειαστεί να τις ψάχνετε αφού μόλις σηκώσετε το βλέμμα, ξέρουν ήδη τι θέλετε πριν καν το πείτε

Νερά, ποτά, ποτήρια και τα ρέστα θα έρθουν επί τη αφήξει σας, σε χρόνο dt. Τσακάλια δηλαδή. Α, και μια που ανέφερα τη λέξη νερά. Φέρνουν κανάτα και όχι το γελοίο εμφιαλωμένο που το βλέπω και μου γυρνάν τα άντερα. Από τον κατάλογο μην περιμένετε εκπλήξεις. Θα δείτε τα ίδια φαγητά που έχετε δει χιλιάδες άλλες φορές.

Η διαφορά είναι το πόσο καλά φτιαγμένα είναι εδώ: η καυτερή και ξινή σούπα που είναι ίσως η καλύτερη που έχω φάει, είναι πηχτή με άφθονη σόγια, όπως άλλωστε πρέπει να είναι και όχι αυτό το νερόπλυμα που συνήθως σερβίρεται ως σούπα. Τα wonton και τα spring rolls είναι πάντα τραγανά χωρίς ίχνος λαδίλας. Η τραγανή πάπια είναι εξαιρετικά τηγανισμένη στην κυριολεξία αυτό που λέει το όνομά της. Το κοτόπουλο με αμύγδαλα άλλο πράγμα.

Για να μην τα πολυλογώ δεν θα φάτε μεγάλη κουζίνα αλλά ότι φάτε θα είναι άψογο. Η καλή ποιότητα των πρώτων υλών είναι δεδομένη, η εκτέλεση άψογη και οι μερίδες μεγάλες. Το μόνο μελανό σημείο είναι τα ρύζια. Όλως παραδόξως δεν είναι καλά. Αλλά ουδείς τέλειος. Και για να τελειώνω. Προφανώς αν μένετε στον Πειραιά δεν θα ξεκινήσετε να πάτε. Αλλά αν μένετε κάπου γύρω πάτε μια βόλτα. Θα φάτε, θα πιείτε, κοινώς θα γίνετε μπαούλο και το βράδυ θα κοιμηθείτε σαν πουλάκια. Θα πληρώσετε ένα ποσό από αστείο έως χαμηλό, θα πάρετε κανονικά απόδειξη για τα πάντα και θα φύγετε κατευχαριστημένοι. Άσχημα είναι;

ΥΓ 1: Όταν γράφουμε υπάρχει ένας απλός κανόνας: Πάμε και μετά γράφουμε. Υπάρχουν κάποιοι (ευτυχώς λίγοι) χρήστες οι οποίοι γράφουν καθ' έξιν ψευδείς κριτικές, αφού δεν έχουν πάει στα μαγαζιά για τα οποία γράφουν. Έκπληκτος διάβαζα εγκωμιαστική κριτική για χαρμπουγκεράδικο το οποίο έχει κλείσει εδώ και ένα χρόνο. Μια άλλη χρήστης το τερμάτισε: έγραψε κριτική για εστιατόριο που έκλεισε πριν 4 χρόνια (! ). Επίσης με μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα άλλη κριτική για μαγαζί το οποίο δεν έχει κλείσει αλλά έχει μεταφερθεί, πλην όμως η κριτική αναφερόταν στο παλιό. Για να μαζευτούν λίγο ορισμένοι, εκτός αν θέλουν να γράψω και τα ονοματάκια τους.
ΥΓ 2: Ευχαριστώ τους χρήστες που κατά καιρούς έχουν αναφερθεί σε εμένα. Προσπαθώ να διαβάζω καθημερινά όλες τις κριτικές και ψηφίζω αβέρτα. Μια που δεν γράφω συχνά είναι η ελάχιστη συνεισφορά μου. Και μια που το 'πα. Δεν γράφω συχνά για τέσσερις λόγους: 1ος λόγος και βασικός: είμαι τεμπέλης. 2ος λόγος: Γράφω για μαγαζιά που με ιντριγκάρουν. Γράφω επίσης όταν η γνώμη μου διαφέρει από τις υπόλοιπες. Γράφω όταν για κάποιο μαγαζί δεν έχουν γραφτεί αρκετά πράγματα. Δεν θέλω να γράφω αυτονόητα πράγματα (π. χ ότι η Σπονδή έχει καλό φαγητό) ή πράγματα που έχουν ξαναγραφτεί άλλες εκατό φορές. 3ος λόγος: δεν θέλω να γράφω για συνοικιακά σουβλατζίδικα/ψησταριές, για τυροπιτάδικα ή φαστφουντάδικα. Τα πρώτα δεν αφορούν κανέναν πλην των γειτόνων, και τα υπόλοιπα δεν είναι εστιατόρια. Καλό θα ήταν να δημιουργηθεί ειδικός χώρος στο site για delivery και street food με άλλα βαθμολογικά κριτήρια. 4ος λόγος: Αυτολογοκρίνομαι. Υπάρχουν μαγαζιά (αισχρά) για τα οποία ξεκίνησα να γράφω και μετά τα έσβησα. Αν δεν τα έσβηνα εγώ θα τα έσβηναν οι κέρβεροι διαχειριστές του site.

11 Ιουν 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Θα μπορούσε να τα έκανε όλα καλά. Τα έκανε όλα λάθος.
Το πιάνω απ' την αρχή: Το μαγαζί είναι για χάζεμα. Ο τύπος που το 'χει, έριξε άπειρα χρήματα. Και έχει φτιάξει παραμυθοκατάσταση. Κάθεσαι σαν να λέμε και περιμένεις να σκάσει μύτη η Σταχτοπούτα, η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα και όλο τους το σόι. Αλλά δεν σκάει καμιά τους.

Θα ΄ρθει το ψιλοβαριεστημένο κοριτσάκι, που βαριέται, γιατί ήδη το έχει κάνει καμιά κατοστή φορές μόνο για σήμερα και θα σου αμολήσει ένα κύλινδρο/κατάλογο στα μούτρα, πράγμα που την πρώτη φορά έχει την τσαχπινιά του, αλλά την δεύτερη το ξέρεις το κόλπο και δεν μασάς. Και παραγγέλνεις. Αφού κοιτάς κανά τέταρτο όλες τις σοκολάτες του καταλόγου, που θα είναι καμιά δεκαριά, η μία με 72% σοκολάτα, η άλλη με 57,852% σοκολάτα, ή άλλη με σοκολάτα που την μάζεψε ο μάστορας από το σοκολατόδενδρο στις 06:35 με γέμιση φεγγαριού, στο τέλος λες φέρε μου ότι νάναι. Και σου 'ρχεται η σοκολάτα. Μόνο που δεν είναι σοκολάτα. Είναι νερόπλυμα.

Τέτοιου είδους που ο τελευταίος συνοικιακός καφενές στην Βιέννη δεν θα την έριχνε ούτε στον νεροχύτη του. Και σού 'ρχεται και το γλυκό. Που έχει και αυτό όνομα μυστήριο, του τύπου η καυτή ανάσα του φαφούτη δρακουμέλ. Που δεν είναι καν γλυκό αλλά κέικ. Που δεν τρώγεται. Γιατί είναι δυό ημερών. Και έχει γίνει πέτρα. Και είναι γλυκό το ρημάδι. Πολύ γλυκό. Τόσο που από την ζάχαρη κάνουν γκρουτς, γκρούτς τα δόντια. Και σκέφτεσαι τον οδοντογιατρό σου να χαμογελάει σατανικά. Και σε λιγώνει απίστευτα. Και πίνεις μια γουλιά από την ρημαδοσοκαλάτα και σού 'ρχεται να βγάλεις τα άντερα σου. Και αρχίζω και θυμάμαι ιστορίες από τον στρατό. Και μου φαίνεται ο φραπές του καψιμιτζή νέκταρ. Και μου φαίνονται τα κρουασάν τα τσιπίτα αμβροσία.

Και προσπαθείς να φας και να πιείς. Και σου στέκονται στον λαιμό. Δεν πηγαίνουν κάτω με τίποτα. Και λες δεν βαριέσαι. Θα κάτσω λίγο να χαζέψω. Αλλά δεν μπορείς ούτε αυτό. Γιατί κάθεσαι στο πιο στενάχωρο τραπεζάκι που έχεις δει στην ζωή σου. Και ούτε καν σε καρέκλα. Σε σκαμπουδάκι. Σαν αυτό που έχουν τα παιδάκια στους παιδικούς σταθμούς. Αλλά δεν είσαι τριών. Και η πλάτη πιάνεται. Και για να φας ή να πιείς πρέπει να κάνεις ασκήσεις ακριβείας. Και οι σερβιτόρες κάνουν ζογκλερικά για να περάσουν από πάνω σου με τους γεμάτους δίσκους. Και σκέφτεσαι, ότι κάποια θα μπουρδουκλωθεί και το γλυκό θα σου έρθει κατακέφαλα και θα 'σαι σαν τον μίστερ Μπιν. Και νιώθεις σαν ακροβάτης στο τσίρκο Μεντράνο. Μόνο που οι ακροβάτες πληρώνονται. Και εδώ πληρώνεις εσύ. Για να κάνεις άθελα σου τον ακροβάτη. Και σκέφτεσαι ότι έδωσες 5,5 ευρώπουλα για κάτι που φαντάζονται ότι είναι σοκολάτα και άλλα τόσα για ένα κομμάτι από κάτι που δεν τρωγόταν.

Και κοιτάς τις βαθμολογίες αποκάτω. Και σου έρχεται να κραυγάσεις βλέποντας τα απανωτά τεσσάρια στον χώρο. Καλά, μόνο εγώ είμαι ο περίεργος; Μόνο εγώ στριμώχτηκα; Μόνο εμένα με έπιασε το κεφάλι μου από τον σαματά; Μόνο μόνο εγώ κόντεψα να πάθω κρίση πανικού από την κλειστοφοβία; Μόνο εγώ κόντεψα να μείνω με το φανελάκι από την ζέστη; Και βλέπω και τα τεσσάρια στην γεύση. Και αναρωτιέμαι: καμιά σοκολάτα της προκοπής δεν έχουν πιεί οι αποκάτω. Kανά ζαχαροπλαστείο στην γειτονιά τους να φάνε κανένα γλυκάκι της προκοπής δεν έχουν; Και ξανακοιτάω το value for money και 'κει το τερματίζω: δηλαδή σοκολάτα και γλυκάκι στα 5,5 είναι κελεπούρι; ΕΛΕΟΣ.

Και για να ξεμπερδεύω. Δυο πραγματάκια προς το αφεντικό. Λυπάμαι που αναγκάζομαι να γίνω δυσάρεστος. Και λυπάμαι γιατί δεν πάς για αρπαχτή. Αν πήγαινες άλλωστε δεν θα ξόδευες ένα σκασμό λεφτά να φτιάξεις το μαγαζί σου. Βγάλε κανά δυό τραπεζάκια να ανασάνει ο χώρος. Σέρβιρε ροφήματα / γλυκά της προκοπής. Μην το κάνεις μαγαζί της μιας φοράς, που θα έρθει κάποιος να το δει και δεν θα ξαναπατήσει. Στο φινάλε εσύ αποφασίζεις: Πελάτες της μιας φοράς ή πελάτες για πάντα;

06 Ιούλ 2015

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Ποίο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό, όταν ακούς την λέξη Ρουμανία;
-Μα φυσικά ο Δράκουλας.
Το δεύτερο;
-Μα φυσικά ο Christopher Lee να παίζει το Δράκουλα.
Τίποτα άλλο;
-Ναι βέβαια. Και ο Bela Lugosi να παίζει τον Δράκουλα, αν και πιστεύω ότι ο Christopher ήταν αξεπέραστος.
Κόψε τις ιστορίες με τους Δράκουλες.
-Εντάξει. Θυμάμαι και τον Φρανκεστάιν τζούνιορ. Καλά, τα σπάει αυτή η ταινία.

Τέλος με τα έργα.
-ΟΚ. Μού έρχεται πρόχειρα και ο Τσαουσέσκου.
Λοιπόν εδώ είναι ιστοσελίδα για εστιατόρια. Δεν θα μιλήσουμε ούτε για Δράκουλες ούτε για πολιτικούς.
-Μα δεν μίλησα για πολιτικούς. Πολιτικοί είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Μητσοτάκης.
Δηλαδή ανάμεσα στο Δράκουλα, την Ζωή και τον Μητσοτάκη ποίον θα προτιμούσες;
-Χμμ. Ως προς την γλυκύτητα ασφαλώς τον Δράκουλα.

Πάλι ξεφύγαμε. Τέλος. Θα μιλήσουμε για φαγητό.
-Εντάξει. Ρώτα.
Έχεις φάει ποτέ Ρουμάνικο φαγητό;
-Ναι, αμέ.
Που και πότε.
-Πριν αμέτρητα χρόνια στο Κουκάκι εκεί που σήμερα είναι η "Αυλή του Κούβελου" υπήρχε ταβέρνα, ονόματι Ρουμάνικη Γωνιά.
Καλή ήταν;
-Σούπερ.

Και τι θυμάσαι;
-Δύο πράγματα με έχουν στοιχειώσει. Τα mititei, και η χαβιαροσαλάτα, χωρίς να παραβλέψω και τα υπόλοιπα, δηλαδή τα εξαιρετικά αλλαντικά, τα πεντανόστιμα μαγειρευτά και τα κυνήγια που καμιά φορά έφτιαχνε.
Καλά τα υπόλοιπα. Αλλά τι είναι το mititei και που βρήκαν το χαβιάρι οι Ρουμάνοι;

-Τα mititei είναι η Ρουμάνικη εκδοχή του κεμπάπ. Είναι συνήθως μικρά σε μέγεθος, εμφανισιακά θυμίζουν σουτζουκάκια και πρέπει να τα φας για να πιστέψεις το πόσο νόστιμα είναι. Όσο για το χαβιάρι πρέπει να ξέρεις ότι παράγεται στις εκβολές του Δούναβη και είναι εξαιρετικής ποιότητας.
Πότε έκλεισε αυτό το μαγαζί;
-Κάπου στις αρχές του '90.

Και μετά;
-Δεν υπάρχει μετά. Έκτοτε δεν ξανάνοιξε Ρουμάνικο ποτέ. Αυτό βέβαια είναι περίεργο. Υπήρχε Ρουμάνικο την δεκαετία του '80 όταν στην Αθήνα ζούσαν 10-20 Ρουμάνοι και δεν υπάρχει τώρα που ζουν κάποιες χιλιάδες.
Υποθέτω ότι πολύ θα χάρηκες όταν έμαθες για το Dorna.
-Πανηγύρισα.

Και πότε πήγες;
-Σάββατο βράδυ, μαζί με άλλους τρείς. Πρέπει να πω ότι δεν φαίνεται από τον δρόμο αφού μπροστά υπάρχει ένα παρκάκι. Πάντως το παρκάρισμα είναι εύκολο.

Πρώτη εντύπωση;
-Άριστη. Το μαγαζί πολύ περιποιημένο, καθόλου κιτς, και πεντακάθαρο. Στους τοίχους υπήρχαν υφαντά, μπιχλιμπίδια και κορνίζες από προσωπικότητες διαφόρων εποχών και κατηγοριών. Πάντως βγάζει μια εξαιρετική ζεστασιά.

Κόσμο είχε;
-Ένα ζευγαράκι Έλληνες και δύο παρέες Ρουμάνων, μια γύρω στα 14 και μία στα 6 άτομα εκ των οποίων, η μεγάλη γιόρταζε κάποια γενέθλια.
Είχε τζέρτζελο δηλαδή.
-Δεν σου λέω τίποτα. Να φανταστείς είχαν γίνει όλοι κουρούμπελο, χόρευαν και αλάλαζαν ασταμάτητα. Η μόνη στιγμή που καθόντουσαν στο τραπέζι, ήταν για να πιούνε και άλλο. Απίστευτη φάση.

Με τι χορεύανε;
-Ήταν ένας τύπος που έπαιζε αρμόνιο, και τραγουδούσε ελληνικά τραγούδια τύπου αχταρμά. Δηλαδή από Καζαντζίδη μέχρι Θώδη. Θεός. Έπος. Να σκεφτείς ότι και εγώ που δεν χορεύω μου ήρθε να χορέψω.
Και χόρεψες.
-Όχι. Δεν ξέρω να χορεύω Ελληνικά. Γαμώτο.

Που κάτσατε;
-Σε καρέκλες.
Κόψε τις εξυπνάδες. Ξέρεις τι εννοώ.
-Λοιπόν, φτάνοντας είχε 3-4 άδεια τραπέζια. Πήγαμε να κάτσουμε σε ένα των έξι ατόμων, πλην όμως ο τύπος που σέρβιρε μας υπέδειξε να κάτσουμε σε ένα τραπέζι των δύο. Σκεφτήκαμε ότι προφανώς τα είχε κρατημένα για άλλους πελάτες, οπότε πήραμε των ομματιών μας και κάτσαμε στο μικρό. Βέβαια θέλω να σου πω, ότι μέχρι και που φύγαμε ουδείς ήρθε, οπότε τζάμπα στριμωχτήκαμε.

Στριμωχτήκατε πολύ;
-Όσο δεν λέγεται. Συνέχεια κάναμε ακροβατικά για να χωρέσουμε τα πράγματα.
Τέλος πάντων. Από ότι διάβασα σε προηγούμενες κριτικές ο τύπος που έχει το μαγαζί κερνάει τσιπουράκι και μεζεδάκι. Εσάς τι σας έφερε.
-Τους καταλόγους, μόνο. Τους παράτησε και έφυγε.

Και ύστερα;
-Δεν τον ξανάδαμε μέχρι που ήρθε να πάρει την παραγγελία.
Φαντάζομαι όμως ότι θα σας βοήθησε αρκετά με την παραγγελία.
-Φαντάζεσαι.
Δηλαδή;
-Ούτε λέξη για βοήθεια, ή επεξήγηση.
Κακά σημάδια αυτά.
-Και που να δεις την συνέχεια. Το πρώτο πιάτο που μας ήρθε ήταν η ρώσικη σαλάτα. Με την που την βλέπει η γυναίκα μου, σχολιάζει ότι μοιάζει με στόκο. Έλα μωρέ της λέω, είσαι υπερβολική όπως πάντα, και μετά δοκιμάζω μια πιρουνιά.

Τελικά είχε δίκιο;
-Όχι φυσικά. Ο στόκος είναι λιγότερο σφικτός και ασφαλώς πιο νόστιμος.
Το επόμενο πιάτο ήταν καλό;
-Ε, ξέρεις το ψάρι έχει μια λεπτή και διακριτική γεύση.
Δεν ήξερα ότι έχει ψάρια.
-Ούτε και 'γω.
Τότε;
-Βασικά δεν ήταν ψάρι. Ήταν μυαλό πανέ, το οποίο είχε γεύση ψαριού, κάτι μάλλον αηδιαστικό, με αποτέλεσμα, πέραν του εαυτού μου που δοκίμασε μια μπουκιά κανένας άλλος να μην δοκιμάσει. Έτσι μόλις ο σερβιτόρος ξανάρθε, του το δώσαμε πίσω, να κάνουμε και χώρο στο τραπέζι.
Δεν έπρεπε να το κάνετε αυτό. Τον πληγώσατε.
-Δεν νομίζω. Ούτε που μας ρώτησε γιατί δεν το θέλαμε. Απλώς το πήρε και έφυγε.

Φαντάζομαι ότι δεν το πληρώσατε.
-Στο ξανάπα και πριν. Φαντάζεσαι.
Ποιό ήταν το επόμενο;
-Αμελέτητα.
Και;
-Ειλικρινά πιστεύεις, ότι όταν το μυαλό, έχει γεύση ψαριού τα αμελέτητα θα τρώγονται;
Μάλλον όχι.
-Μέσα έπεσες.

Τίποτε που να τρώγεται έφερε;
-Ένα λουκάνικό, που μπροστά του, τα λουκάνικα του Lindl είναι γκουρμεδιά. Τι να κάνουμε είχαμε ψοφήσει στην πείνα και το φάγαμε.
Άλλο;
-Sarmale.
Δηλαδή;
-Σαρμάδες. Λαχανοντολμάδες. Πως να το πω.
Έλεγαν;
-Ίσως ότι πιο άγευστο έχω φάει.

Δεν μου είπες όμως. Mititei πήρατε;
-Εννοείται. Παραγγείλαμε τρεις μερίδες. Και μάλιστα παραμύθιασα και τους υπόλοιπους ότι μόλις φάνε τα mititei, θα δουν τον Χριστό φαντάρο.
Λοιπόν;
-Τον είδανε.
Δηλαδή;
-Μόλις δάγκωσα το πρώτο κομμάτι έκαναν γρατς γκρουτς. Βλέπεις ήταν τίγκα στα λίπη και τους χόνδρους.

Τέλος πάντων, καμιά πατάτα δεν φάγατε;
-Να σου πω. Παρόλο που όλα τα πιάτα συνοδευόντουσαν από πατάτες, ίσα που τις ακουμπήσαμε. Πρέπει να ήταν οι πιο άνοστες πατάτες που έχω φάει στην ζωή μου. Να φανταστείς ότι τελειώνοντας, είχαν μείνει βουναλάκια από αφάγωτες πατάτες.

Μετά;
-Ζητήσαμε λογαριασμό.
Και;
-Τον έφερε, πληρώσαμε ένα εξηντάρι και φύγαμε.

Εννοώ κανένα κερασματάκι δεν έπαιξε;
-Πλάκα κάνεις; Ούτε καραμέλα.
Πάντως δεν το λες και ακριβό.
-Αν υπολογίσεις ότι ο καθένας έφαγε από δυό τρεις μπουκιές είναι κατά τι ακριβότερο από την Σπονδή.

Θα ξαναπήγαινες;
-Εννοείται. Την πεθερά μου.