jim



Κριτικές: 145

Μέλος από:
Δεκ 2010
Δεν είναι στη λίστα
των έμπιστών σου
.



Εμφάνιση:

Bar Restaurants - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Ιούλ
05
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Η σχέση μου με το hard rock δεν είναι και η καλύτερη. Λίγα καλά και προπάντων ανεκτά στα αυτιά μου. Είναι λάτρης των πιο παραδοσιακών ακουσμάτων rock ’n’ roll, classic rock αλλά και πιο extreme, garage, psychedelic rock κ. λπ.

Αντίθετα με το hard rock cafe έχω μια σχέση περίεργη που κρατάει χρόνια πίσω. Βερολίνο, Βρυξέλλες, Μαδρίτη, Αθήνα στον παλιό χώρο και βάλε.
Μ’ αρέσει το στυλ των μαγαζιών της αλυσίδας, με προσωπικά είδη καλλιτεχνών, από γυαλιά, t-shirts, δαχτυλίδια μέχρι μπαγκέτες, κιθάρες, χρυσούς δίσκους αλλά και τα ευπαρουσίαστα πιάτα με ναυαρχίδα τα smokehouse πιάτα.

Δεν συμφωνώ με την τιμολογιακή πολιτική. Δεν μπορεί ένα πιάτο να τιμάται στην Αθήνα παραπάνω από τη Μαδρίτη ή το ίδιο με τις Βρυξέλλες. Κάτι ή καλύτερα κάποιος δουλεύει τον πελάτη. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν είχα επισκεφτεί τον νέο χώρο του μαγαζιού, σε ένα υπέροχης αρχιτεκτονικής κτίριο της Αδριανού, δίπλα στην πλατεία Μοναστηρακίου.
Σκοπός της επίσκεψης, ήταν η επιτυχία μου σε διαγωνισμό γνωστού site γαστρονομίας, στο οποίο γινόταν promotion του ‘’world burger tour’’ του hard rock, και ταυτόχρονα το site γιόρταζε, τα 10 χρόνια λειτουργίας του.

Τι είναι το world burger tour? Για τους 2 πρώτους καλοκαιρινούς μήνες, η αλυσίδα παρουσίαζε burgers από όλα τα μέρη του πλανήτη με υλικά του κάθε τόπου.
Ναι, απουσίαζε το Ελληνικό burger.

3 άτομα μια Κυριακή του Ιούνη με αρκετή βροχή, πήραμε τις ομπρέλες μας, μπήκαμε στο μετρό και φτάσαμε στο Μοναστηράκι που παρ’ όλη τη βροχή ήταν γεμάτο από Γιαπωνέζους με selfie sticks, χοντρούς 60 plus Αμερικάνους, με φαρδιές βερμούδες, κάλτσα και πέδιλο Columbia και Γερμανίδες τουρίστριες που διψούσαν για να ρουφήξουν…. κάθε σπιθαμή του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Και ο Τζιμάκος γελούσε.

Δεν προτιμήσαμε το εκπληκτικό αίθριο με την γυάλινη οροφή αλλά καθίσαμε στον αρχικό χώρο με τη τζαμαρία για να χαζεύουμε την περατζάδα της Αδριανού.
Τα τραπεζάκια μαρμάρινα, μεγάλα για να χωρέσουν τις πιατάρες, οι καρέκλες άνετες, τα χρώματα φωτεινά, οι τοίχοι όπως είπα με προσωπικά είδη καλλιτεχνών αλλά και πίνακες με εξώφυλλα από βινύλια, το προσωπικό χαμογελαστό, εξυπηρετικό ομοιόμορφα ντυμένο αλλά το έχω ξαναπεί, αυτό το happy birthday όλου του προσωπικού σε άτομα ανεξαρτήτως ηλικίας που γιορτάζουν γενέθλια, με εκνευρίζει αφάνταστα.
Κεράσματα δεν έχει, ότι παραγγέλνεις πληρώνεις.
Στην αρχή παραγγείλαμε τα ποτά, έναν πολύ καλό φυσικό χυμό μήλου, σόδα και pepsi και στη συνέχεια το starter.
Προτίμησα τα κλασσικά nachos έχοντας υπόψη τα nachos άλλων παρόμοιων εστιατορίων αφήνοντας χώρο για τα burgers.

Την πάτησα. Ήρθε ένα μεγάλο πιάτο με chips τορτίγιας με φασόλια (1 είδος και όχι 3 που έλεγε ο κατάλογος), την κλασσική μεξικάνικη σάλτσα pico de gallo (ψιλοκομμένη ντομάτα, κρεμμύδι, κόλιανδρο, λεμόνι και πιπεριές jalapenos), φρέσκο κρεμμύδι και 2 λιωμένα τυριά, guacamole και sour cream. Γευστική, δροσερή, χορταστική κλασσική tex mex παραγωγή, με κάποια ελληνικά στοιχεία μέσα. To guacamole χειροποίητο με μεγάλο κομμάτι αβοκάντο σε ξεχωριστό μεταλλικό μπολάκι όπως και η pico de gallo. Θα τα ξαναέπαιρνα, μόνο αυτά συνοδεία cocktail (πολλά και καλά) ή μπύρας.
Συνεχίσαμε με μια σαλάτα (για κυρίως) και 2 burgers.
Η σαλάτα ήταν ρόκα (arugula) με κοτόπουλο στη σχάρα. Νορμάλ η ποσότητα, δροσιστική, γευστική, σωστά συντηρημένη η ρόκα, ωραία ψημένο και αρκετή ποσότητα το κοτόπουλο, ωραία και πικάντικα τα καρύδια τύπου pecan και τα cranberries, όπως και το φρέσκο πορτοκάλι που μαζί με τη vinaigretet λεμονιού πρόσδιδαν τη δροσιά στο πιάτο και η τριμμένη φέτα την ελληνικότητα. Όχι όμως 12 euro, κάπου ξεχνάμε που ζούμε.
Τα επετειακά burgers ήταν όλα τα λεφτά.
Κατ’ αρχάς δεν σέβεσαι τον εαυτό σου αν δεν δοκιμάσεις την Αμερικανική πρόταση. Το γιατί, γνωστό. Οπότε, Jambalaya Burger για μένα με πινελιές από την Louisiana. Ήρθε ένας πύργος που περιείχε ένα αρκετά μεγάλο (225 γρ) μπιφτέκι angus καρυκευμένο εξαιρετικά (ολίγον τι spicy), κλασσικά πίκλες, πικάντικη sauce με βάση τη μαγιονέζα (cajun), τυρί pepper jack (αγελαδινό κίτρινο τυρί με μπαχαρικά και καυτερή πιπεριά στη σύνθεση), μια τεράστια φέτα -ωσάν παχιά φέτα bacon- από λουκάνικο τύπου andouille (καρυκευμένο με ρίγανη και θυμάρι) και ένα jammin’ jambalaya rice cake (ένα στρογγυλό πράμα σαν κέικ παναρισμένο, που είχε βάση το ρύζι και διάφορα κομματάκια από λαχανικά μέσα). Συνοδευόταν από ένα μεταλλικό μπολ με καλές αλλά προκάτ πατάτες με την φλούδα και έξτρα μαγιονέζα.

Βλέποντας το, επιβεβαίωσα γιατί οι όμορφες αμερικανίδες είναι μόνο αυτές που παίζουν σε ταινίες ‘’ποικίλης’’ ύλης. Πολύ καλό, αλλά από τη μέση και μετά είχα σκάσει.
Ο μικρός προτίμησε μια πιο βατή εκδοχή, το Colombian Plantain Burger με στοιχεία από την Cartagena της Κολομβίας. Εννοείται ότι το μισό το πήραμε πακέτο. Περιείχε κλασσικά μπιφτέκι angus, καραμελωμένα κρεμμύδια γλυκά και αλμυρά, μεγάλη φέτα μπέικον, τυρί Monterey Jack με καρυκεύματα μελάσας, ψητή μπανάνα Αντιλλών (plantain) και μαρούλι. Τα ίδια συνοδευτικά αν και κανονικά ήθελε την mojo sauce αντί για μαγιονέζα.

Φάγαμε, πληρώσαμε μόνο τη σαλάτα, μιας και τα υπόλοιπα ήταν κερασμένα και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Κανονικά θα δίναμε γύρω στα 20 ευρώ το άτομο γιατί τα burgers τιμώνται στα 13-14 euro και τα nachos στα 12 σκέτα και ανάλογα τι προσθέσεις αυξάνεται η τιμή.
Θα το ξαναεπισκεφτώ;

Μόνο για να αγοράσω αναμνηστικά από το κατάστημα που λειτουργεί αριστερά της εισόδου, αλλά και να πιω τα cocktails υπερπαραγωγή. Καλές γεύσεις αλλά αρκετά υπερτιμημένο, λάθος η πολιτική της αλυσίδας, αλλά αφού πουλάει γιατί να χαμηλώσει τιμές;

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Ψαροταβέρνες - Ν. Ερυθραία, Αθήνα
Ιουν
26
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Τελειώνοντας την ψαροφαγική τριλογία, θα ασχοληθώ με τη ναυαρχίδα κατ’ εμέ, των χώρων εστίασης που ειδικεύονται στα θαλασσινά. Το ‘’επιβατηγό (Ε/Γ) Ταξιδεύοντας’’, όχι το σκέτο αλλά στα Βόρεια.
Ειδικά σε αυτή την κριτική έχω αποφασίσει – αν και δεν το συνηθίζω - να κλέψω.
Και θα κλέψω.
Θα κλέψω από τους LOVE του Arthur Lee και το πρώτο τραγούδι που μου έκανε κλικ: ‘’Singed E/Γ’’ λοιπόν και στα Βόρεια, γιατί και εμείς έχουμε ψυχή και πρέπει να απολαύσουμε τους μεζέδες του, χωρίς να κάνουμε το ταξίδι στο Κερατσίνι. Θα χρειαστεί καλή συσκευή πλοήγησης - όχι σαν του Κολόμβου- για να φτάσετε, με το παρκάρισμα να είναι εύκολο.
Θα κλέψω από την Τζένη Μελιτά - που με εκνευρίζει αφάνταστα – και θα πω: Η φάση είναι Ε/Γ στα Βόρεια και μετά Νέα Ερυθραία.
Γιατί;
Αναλύω περιληπτικά λέγοντας ότι,
έχει ευχάριστο περιβάλλον έστω και αν δεν θυμίζει αμιγώς ψαροταβέρνα αλλά μπουτίκ ψαριού ή γκαλερί θαλασσινών,
έχει πολυπληθές προσωπικό που κάνει την δουλεία του χαμογελαστά, γρήγορα, αποτελεσματικά, κεφάτα και έχει και ικανότητα ανάλυσης των πιάτων,
έχει ιδιοκτήτη ο οποίος φροντίζει τους πελάτες του, φέρνοντας ότι πιο φρέσκο βγάζει η θάλασσα, έχει chef που βλέποντας live τη δουλειά του, το πως χρησιμοποιεί τις πρώτες ύλες, πως δουλεύει στην κουζίνα και πώς ‘’περιποιείται’’ το πιάτο που θα προσγειωθεί στο τραπέζι σου, έχω λατρέψει τα θαλασσινά και τα ψάρια παρ’ ότι δεν είναι το φόρτε μου,
έχει καλές και λογικές τιμές του προϊόντος που διαθέτει, εκτιμώντας ότι πας για ψάρι, θα σου πουλήσει ψάρι ή θαλασσινό και όχι φύκια πολυτελείας σε τιμές σωστές και αν έχεις και γνωστό – με λένε Βαγγέλη, ευχαριστώ Βαγγέλη - κλέβεις εκκλησία.
Συνεχίζω λιγουλάκι αναλυτικότερα.
Θα κλέψω από τις αναμνήσεις μου 2 χρόνια πριν, όταν στην πρώτη συνάντηση του ask, γνώρισα αξιόλογα άτομα στον συγκεκριμένο χώρο, τον Σπύρο, τον Βαγγέλη, την Κλειώ, τη Βάνα, την Ελένη, τον Αναστάσιο, την Τέτη, το Ψαράκι, τον Βαρώνο, ανταλλάξαμε απόψεις, πήραμε και δώσαμε αλλήλους και συνεχίζουμε να πορευόμαστε σε κοινά γευστικά μονοπάτια.
Θα κλέψω δις, από τις αναμνήσεις του μακρινού αλλά ειδικά του κοντινού παρελθόντος και θα επικαλεστώ την απόλυτη ηδονή που ένοιωσα τρώγοντας για πρώτη φορά, εκπληκτικά στρείδια βουτυράτα, σκουμπρί καπνισμένο άψογα, με κρεμμυδάκι, μαϊντανό και λάδι, νευρική ρεγγοσαλάτα με εκπληκτική βελούδινη υφή, tartare λαυρακίου, δροσερή καβουροσαλάτα με πραγματικό καβούρι, απίστευτη homemade λακέρδα, γαύρο και σαρδέλα φιλεταρισμένα, αφρό κυριολεκτικά, αλλά και δυναμικό και spicy μουσταρδάτο γαύρο, γνήσιο πειραιώτη. Φεύγοντας παραμιλούσα σκεπτόμενος ή καλύτερα σκεπτόμουν παραμιλώντας και έλεγα: ‘’Δημήτριε Δημήτριε, τι έχανες τόσα χρόνια’’!!!
Και εδώ θα πεταχτεί ο έξυπνος του χωριού και θα πει: ‘’Ρε φίλε δεν σε συμφέρει, αφού δεν το ‘χεις το θαλασσινό γιατί πας;’’
Πάω και ειδικά στο Ε/Γ για να φάω,
γαρίδα καθαρισμένη – ούτε η μάνα μου όταν ήμουν 5 χρονών δεν μου την καθάριζε - semi παναρισμένη, βουτυράτη, συνοδεία γλυκιάς ροζ sauce, που όσες και να φας δεν τις χορταίνεις,
να βουτήξω το λαδωμένο φρυγανισμένο ψωμί στο σαγανάκι με το χταπόδι το οποίο είναι κομμένο σε μικρά κομμάτια και μαζί με το λιωμένο τυρί και την κόκκινη σάλτσα με απογειώνουν,
να πάρω δεύτερη φέτα και να ορμήσω στο πιάτο με τις ξεφλουδισμένες χοντροαλατισμένες τομάτες, να πάρω 1-2 ροδέλες, να φορτώσω και λίγο κάππαρη και κρίταμο και να ξεχάσω τις σαλάτες με τις τρεις σειρές υλικά στην περιγραφή,
να φάω crunchy, ελαφρύ και φρέσκο, γόνο καλαμάρι και τέλος,
να έχω ‘’εξάψεις’’, από το φίσκα σε μύδια μυδοπίλαφο, λεμονάτο και σαφρανάτο.
Τέλος; Έτσι νόμιζα και εγώ αλλά μπα!
Οπότε επειδή την τελευταία φορά, η συζήτηση στο τραπέζι είχε ‘’ανάψει’’ για τα καλά, έκλεψα μια δαγκάνα βασιλικό καβούρι, σπασμένη από πάνω ως κάτω για να μην κουραστώ να την σπάω, με αρκετό κρέας μέσα, που σε συνδυασμό με το βούτυρο που την πασάλειψα, με πέρασε σε άλλο επίπεδο.
Επίπεδο για να ξανακλέψω, όταν η υπόλοιπη παρέα ήταν απασχολημένη, φιλεταρισμένα ψάρια, σαρκουδάκια, σκάρους κ. λπ ωραία ψημένα με ελαιόλαδο ή χωρίς, που μύριζαν θάλασσα και αποτέλεσαν υπέροχο ‘’επιδόρπιο’’.
Εκείνο που σίγουρα δεν έκλεψα, ήταν ο παστουρμάς τόνου. Δεν μου άρεσε. Αέρινη η γεύση του, συνοδεία από λεπτές μαριναρισμένες σε λεμόνι και άνηθο φέτες αγγουριού κομμένες οριζόντια, αλλά δεν βρήκα καθόλου ένταση στο πιάτο. Δεν μου έβγαλε καθόλου το άρωμα ή τη γεύση του τόνου.
Στο δια ταύτα, θα κλέβω το nickname χρήστη του ask και θα πω, ότι εκείνη την Κυριακή ‘’fagame kai skasame’’ και άνευ αμφιβολίας όπως διαπιστώνει ο καθείς, μείναμε τρις ενθουσιασμένοι.
Και επειδή ακούω στο βάθος κάποιον να με ρωτά ‘’Είναι πολλά τα λεφτά Άρη;’’, θα απαντήσω ότι δεν με λένε Άρη και ότι τα λεφτά δεν είναι πολλά. Με 25 euro, σίγουρα θα φάτε ότι πιο φρέσκο βγάζει το Αιγαίο. Συνοδέψτε το με ωραιότατο λευκό κρασί που προτίμησα εγώ και η παρέα μου.
Κλείνοντας θα κλέψω για τελευταία φορά από τους Beatles λέγοντας, ‘’Give Ε/Γ a chance’’ ανάλογα ποια περιοχή σας βολεύει, θα περάσετε ευχάριστα ένα 2ωρο τρώγοντας ψάρια ή θαλασσινά, θα με θυμηθείτε και θα πιείτε και 1 και 2 και 3 ποτήρια στην υγειά μου.
Tip. Και μη παραλείψετε να δοκιμάσετε το ‘’χταπόδι του Νώντα’’ με διαφορετικό τρόπο ψησίματος, διαφορετική υφή και γεύση.
Υ. Γ. Έκλεψα για το σπίτι υπέροχο σάμαλι, σαν αυτό που έτρωγα από τον πλανόδιο που ερχόταν έξω από το σχολείο με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα, ευγενική προσφορά της ιδιαιτέρας του κυρίου Διευθυντή.
Σιγά μη το άφηνα.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Ελληνική κουζίνα - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Ιουν
14
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Πρόλογος
Νοσταλγώ το παρελθόν, το οποίο δεν προσδιορίζεται χρονικά, αλλά είναι την περίοδο που η μόνη κρίση που με απασχολούσε ήταν η κρίση συνειδήσεως, για ανθρώπους που είχα πληγώσει-στεναχωρήσει.
Μένω και θα συνεχίσω να μένω προσκολλημένος εκεί και θα με απασχολούν μόνο προβλήματα του στυλ ''Αν ταΐσω τις κότες παντζάρια, θα βγουν απευθείας τα αυγά κόκκινα;'' Σε όσους αρέσω.
Κυρίως Θέμα
Η 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα, αποτελεί πηγή αναμνήσεων για μένα. Εκεί μεγάλωσα, ανδρώθηκα, αγάπησα, πόνεσα, μάλωσα, έκλαψα, γρατζούνισα πρώτη φορά κιθάρα, έκανα φίλους – boys and girls – αδερφικούς. Με εκείνη την παρέα λοιπόν βρίσκομαι ανά τακτά διαστήματα. Κάτι σαν το story από την ταινία ‘’St’ Elmo’s fire’’, στο πιο χαλαρό βέβαια.

Η τελευταία συνάντηση σε φορτισμένη ατμόσφαιρα (rip Θοδωρής), έγινε στο κέντρο της πόλης. Πιο κέντρο δεν γίνεται. Μητροπόλεως, απέναντι από το ‘’Atenas Cervantes’’, έχει ανοίξει εδώ και λίγα χρόνια το μικρότερο αδερφάκι του ‘’Αθηναϊκόν’’. Γέννηση στη Σανταρόζα 1932, μεταφορά στη Θεμιστοκλέους 1985, νέα γεννητούρια στη Μητροπόλεως 2013. Όνομα πολύ βαρύ, ποιότητα εγγυημένη τουλάχιστον στον μεγάλο αδερφό, θαμώνες μεγάλοι Έλληνες της κάθε εποχής, κλασσική Ελληνική κουζίνα χωρίς πειράγματα και έξτρα τεχνοτροπίες.

Καθίσαμε και κλείσαμε γιατί ήμασταν και πολλοί, το κομμάτι στα δεξιά της εισόδου. Ο χώρος, φινετσάτος, καθαρός, φροντισμένος έως την παραμικρή λεπτομέρεια, ψηλοτάβανος, επιβλητικός, φωτεινός λόγω της τζαμαρίας αριστερά και δεξιά της επιβλητικής εισόδου στην πρόσοψη αλλά και των ανοιχτόχρωμων τοίχων, με μοντέρνα έργα γνωστού ζωγράφου στους τοίχους, βαριά ξύλινα τραπέζια, άνετες καρέκλες, καθρέφτες όλων των μεγεθών, συνδυασμό γυαλιού, μαρμάρου, δέρματος και ξύλου, συγκεντρώνει όλες τις φυλές που επισκέπτονται την πρωτεύουσα αλλά και άτομα της παλιάς και νέας Αθήνας.

Η εξυπηρέτηση, στο ύψος ενός τέτοιου μαγαζιού, άμεση, ευγενική, γίνεται από πολυπληθές προσωπικό ντυμένο ομοιόμορφα, με γνώση των υλικών των πιάτων και χαμόγελο, αλλά αγχωτική για εμάς διότι, είχαμε πάντα κάποιον σε απόσταση βολής από το τραπέζι μας, σχεδόν από πάνω μας. Αυτό σε άλλους αρέσει σε μένα δεν κόλλησε ή δεν κόλλησα εγώ καλύτερα, στο ύφος του μαγαζιού. Και αυτό γιατί σε κάποιες στιγμές, ένοιωσα ότι η πολυπληθής παρέα μας ενοχλούσε, την κατά τα άλλα αρκετή οχλαγωγία του μαγαζιού.
Κινηθήκαμε με κάποιες εξαιρέσεις σε θαλασσινό μενού, μιας και το ‘’Αθηναϊκόν’’ σου δίνει όλες τις επιλογές.

Στο τραπέζι έφθασαν μαζί με ωραίο μοσχοφίλερο, χαλούμι ψητό 3 τεμάχια, μαζί με ψητή ντομάτα, αρωματισμένα με λάδι και δυόσμο και κλασσικό σαγανάκι από κεφαλοτύρι αραγμένο πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί εν είδει μπρουσκέτας. Πολύ καλή η γεύση και των 2 τυριών, τέλεια ψημένα, ωραία σχηματισμένη και όχι υπερβολική η κρούστα στο κεφαλοτύρι. Φαγώθηκαν ευχάριστα και άμεσα.
Σαλάτες η ομώνυμη, υπερπαραγωγή, με πρασινάδα, μανούρι, ντοματίνια, λιαστή ντομάτα, πιπεριά Φλωρίνης, κρουτόν και μια απαλή sauce μελιού. Ήταν ότι πιο δροσιστικό ήθελα, τη στιγμή που ήρθε το τραπέζι μας. Ωραία αρώματα και μυρωδικά, ένα επίπεδο πιο πάνω από την ρόκα με λάχανο και flakes παρμεζάνας, η οποία ήταν, παρ’ όλη τη sauce αγριοράπανου που είχε περαστεί η πρασινάδα, άνευρη, ελαφρώς άγευστη και πέρασε απαρατήρητη.
Φρέσκο καλαμάρι γεμιστό, ωραία ψημένο και αρωματισμένο με μυρωδικά που του έδιναν την απαραίτητη ένταση, γεμάτο με ντομάτα, πιπεριά και τυριά (κεφαλοτύρι, φέτα). Πιάτο καθ’ όλα αντάξιο της ιστορίας του εστιατορίου.
Μύδια κρασάτα, κλασικό πιάτο χωρίς να χρειάζεται τέχνη για να τα καταφέρεις, ωστόσο το φρέσκο ψωμί, έκανε αρκετές βυθίσεις.
Ριζότο μανιταριών με παρμεζάνα, ωραία χυλωμένο το ριζότο, 3 είδη ψιλοκομμένα μανιτάρια, ωραία αρώματα, ωραίες εντάσεις.
Κριθαρότο θαλασσινών με σχοινόπρασο και ντομάτα. Αρκετή η ποσότητα από γαρίδες καθαρισμένες, κομματάκια σουπιάς, μύδια και κυδώνι, επαγγελματικό το χύλωμα, πιάτο πολύ γεμάτο από υλικά, μοσχοβολούσε από τα μυρωδικά.
Χταπόδι που ζητήσαμε και το ζηλέψαμε από την περιγραφή τέλεψε, θεωρώ σφάλμα και λόγω ώρας (21:00) και λόγω μέρας (Σάββατον) για το επίπεδο του μαγαζιού.

Μας κέρασαν χαλβά σιμιγδαλένιο και μαζί με 2 πιάτα κρεατικών, κάποιες επαναλήψεις των πιάτων μας και αρκετό κρασί δώσαμε 23 ευρώ per person.
Διχάζομαι και ‘’διαχωρίζομαι’’ αν είναι οκ ή υψηλή η τιμή, το σίγουρο είναι ότι λόγω των θαλασσινών πιάτων δεν χόρτασα.
Παρ’ ότι δεν έχω παράπονο από αυτά που δοκίμασα, δεν θεωρώ ότι θα ξαναπάω γιατί δεν με κάλυψε ως φιλοσοφία αισθητικής περιβάλλοντος και εξυπηρέτησης.
Το ‘’Αθηναϊκόν’’ θα ικανοποιήσει σίγουρα, αυτόν που επιθυμεί να ευχαριστήσει συγγενείς κάποιας ηλικίας ή φίλους με κάτι επίσημο, αλλά και αυτόν που θέλει χώρο για γεύμα ή δείπνο εργασίας. Δεν προτείνεται για χαλαρές καταστάσεις.

Επίλογος

Κοίτα Μιχάλη τι έκανες. Όπως έλεγε κάποτε ο Στράτος ‘’Μη μου ξυπνάς το παρελθόν’’. Λώρας για stoli, ο κύριος Νίκος την είχε 200 δραχμές, Sui στη συνέχεια για ροκ του δρόμου, φλερτάρισμα (sic) και ξανά stoli και κλείσιμο με ‘’καυτό σκύλο’’ απ’ όλα, στην Πλατεία (Μαβίλη). Τι άλλο να θέλει ένας νεανίας από τη ζωή του.

Κίνα & Ν. Ασία - Χαλάνδρι, Αθήνα
Ιουν
07
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
1-9

Πριν συνεχίσω με την τριλογία των θαλασσινών κάνω μία στάση, ξανά στον πεζόδρομο του Χαλανδρίου, για μια νέα άφιξη.

Και εδώ μπαίνω στον προβληματισμό του pass1. Πως να περιγράψεις μια καντίνα; Χωρίς ουσιαστικά να έχει χώρο; Με εξυπηρέτηση που θα την διακρίνεις, μόνο αν πιάσεις κουβέντα με τους chef της; Καλά έχει chef η καντίνα;

Περιφραστικά θα προσπαθήσω να σας ‘’μπάσω’’ στα ενδότερα της καντίνας του Mr Pug, όπου Mr Pug, ο σκύλος πειρατής, ράτσας pug φυσικά.
Κατσουλιέρη λοιπόν, απέναντι από το Mr Peacock στήθηκε η καντίνα του Mr Pug. Φουλ αντίθεση. Από την μια η ομορφιά του πλουμιστού παγωνιού και από την άλλη η ασχήμια της μουτσούνας του σκύλου. Το σημείο στρατηγικό, αλλά δεν το εκμεταλλεύτηκε ο προηγούμενος χρήστης που άκουγε στο όνομα ‘’Loukumami’’ οπότε το έκλεισε νωρίς και έδωσε τη θέση του στον κύριο Pug που σίγουρα ήρθε για να μείνει.

Στο μικρό διάστημα που έχει ανοίξει, το σίγουρο είναι ότι μαζεύει αρκετό κόσμο. Γιατί;
Είτε από περιέργεια για το καινούριο.
Είτε γιατί έχουν μάθει ότι το μεγάλο αδερφάκι του, κατοικοεδρεύει ως κανονικό εστιατόριο στη Μύκονο και θέλουν να δείξουν ότι είναι in και έχουν στέκι το νησί των ανέμων.

Είτε γιατί έχουν διαβάσει ένα από τα δεκάδες άρθρα που έχουν κατακλύσει το net.
Είτε γιατί είναι στη μόδα το street food.
Κυρίως όμως, γιατί έχουν φάει και φυσικά τους άρεσε.
Ο χώρος απλά δεν υφίσταται. Βλέπεις τους 2 chef να ετοιμάζουν το φαγητό σε ένα τετράγωνο χώρο με την πλάκα ψησίματος και τη μηχανή παρασκευής των churros μπροστά και τη μουσούδα του σκύλου στον τοίχο πίσω. Στην μια πλευρά τα churros και στην άλλη τα bao buns. Περιμένεις στην ουρά παίρνεις την παραγγελία σου και κάθεσαι είτε –αν βρεις- σε ένα από τα 2 stands που υπάρχουν, είτε δίπλα στο παρτέρι όπου έχουν τοποθετηθεί μεγάλες μαξιλάρες. Το μόνο που θα σου μείνει είναι η καθαριότητα του χώρου και το διακοσμητικό τούβλο δίπλα στο ταμείο.

Σε ότι αφορά στην εξυπηρέτηση, η βαθμολογία αφορά αποκλειστικά στη συζήτηση που είχα και με τους 2 chef. Χαμογελαστοί, φιλικοί και πρόθυμοι να με ενημερώσουν αγόγγυστα και να απαντήσουν με χαρά στις ερωτήσεις μου. Στο τέλος, δεν παρέλειψαν να ρωτήσουν όλα τα μέλη της παρέας, τις εντυπώσεις που αποκομίσαμε από το φαγητό.
Ο κατάλογος έχει μόνο 2 είδη. Churros και bao buns.
Bao Buns: Η αλμυρή άποψη του ‘’σκύλου’’. Κινέζικο λευκό ψωμάκι ατμού που στη συνέχεια πέρασε και έμεινε Ταιβάν, δεν μπαίνει σε φούρνο και γίνεται από αλεύρι σιταριού. Ελαφρύ, μη λιπαρό, αφράτο και νοστιμότατο. Παίρνει διάφορα σχήματα, ανάλογα με το τι θα ‘’αγκαλιάσει’’ και προσφέρεται σε 5 εκδοχές after midday και 1 for breakfast.
Δοκίμασα αρχικά, bao με crispy κοτόπουλο, λεπτή φέτα αγγούρι βουτηγμένη σε σάλτσα chili, φιστικοβούτυρο και ψιλοκομμένα λαχανικά. Στην κορυφή του τριμμένο, αλλά και ολόκληρο φιστίκι. Γευστικό, ωραίος ο συνδυασμός και η διαχείριση των υλικών, καλό το ψήσιμο του κοτόπουλου στην πλάκα, αλλά δεν χόρτασα.
Συνέχισα με bao dog και δεν το μετάνιωσα. Εκπληκτικό το αποτέλεσμα. Παραλλαγή του hot dog με σπιτικό καπνιστό λουκάνικο κοτόπουλο, χωρίς να έχει περαστεί σε έντερο οπότε με το ψήσιμο γίνεται crunchy, curry ketchup, μαγιονέζα από φύκι, ψιλοκομμένα λαχανικά μαριναρισμένα σε ginger και λαδόξυδο και στην κορυφή flakes παλαμίδας!!! Gourmet εκδοχή του ‘’βρώμικου’’. Street food με συνδυασμό που μόνο το διεστραμμένο μυαλό του chef μπορούσε να σκεφτεί. Απογείωσε τον ουρανίσκο, ξεχωριστές και καθαρές οι γεύσεις, ακόμα ταξιδεύω.
Churros:
Η γλυκιά άποψη του ‘’σκύλου’’. Μοιάζει με λουκουμάς αλλά δεν είναι. Σίγουρα έμεινε από το ‘’Loukumami’’. Τηγανητά, ζαχαρωμένα μακρόστενα ζυμαράκια, δημοφιλές street food στην Ισπανία και σε όλες τις ισπανόφωνες χώρες. Σερβίρεται καυτό πασπαλισμένο με κανελλοζάχαρη. Εδώ προσφέρεται σε 4 παραλλαγές. Απλά με ζάχαρη κανέλλα, με σοκολάτα και τσίντερ, με σοκολάτα γάλακτος και τέλος με καραμέλα βουτύρου και αλάτι.
Ήρθαν 6 τεμάχια, τραγανά και χρυσαφένια, συνοδεία παχύρευστης ζεστής σοκολάτας γάλακτος, απαραίτητης για βυθίσεις. Το απόλυτο κλείσιμο της βραδιάς.
Συνόδευσα με τσιτσιμπύρα 200 ml - τρελές θύμισες - που με γύρισαν πολλά χρόνια πίσω!!!!
Αλκοόλ δεν υπάρχει, τουλάχιστον μέχρι τι στιγμή που γράφω.
Τιμές, ότι πάρεις στα 3,7 εκτός του xxl burger που τιμάται 2 ευρώ παραπάνω.
Η βαθμολογία όπως καταλαβαίνετε, είναι σωστή μόνο στη γεύση και στο vfm, οπότε θα πρέπει να υπάρξει νέα κατηγορία και νέα κριτήρια βαθμολόγησης, για κάποιους χώρους εστίασης που υπάρχουν στο ask.
Απομονώνοντας τη γεύση, πολύ καλή η τιμή, αλλά σαν σύνολο, not vfm.
Εννοείται θα ξαναπάω να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα buns και θα συνεχίσω να πηγαίνω διότι:
Θα έχει αλλαγές στα γεμίσματα των buns και είμαι της αλλαγής.
Μ’ αρέσουν οι παρασκευαστές τροφής του δρόμου με διεστραμμένες ιδέες.
Αγαπώ το Χαλάνδρι και βρίσκω να παρκάρω εύκολα.
Συνοδεύω τη σύζυγό μου στο shopping, αράζοντας κάπου με τα τέκνα μου, ή τρώγοντας κάτι πρόχειρο στον δρόμο.
Έχει ωραίες μουσικές ακόμα και live του δρόμου.
Αν σας έπεισα και βρεθείτε στην Κατσουλιέρη να πάτε.
Αν όχι να μην πάτε για να μην περιμένω ώρα στην ουρά.

Μοντέρνες ταβέρνες - Πετράλωνα, Αθήνα
Μαι
31
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Το πρώτο μέρος της τριλογίας χώρων εστίασης που έφαγα θαλασσινό μενού, περιλαμβάνει τη Βόλτα. Μια κριτική λοιπόν, για ένα μαγαζί καθ’ όλα άξιο και με ένα διαφορετικό μενού από αυτό που έχει περιγραφεί από τους υπόλοιπους χρήστες.


Όχι βέβαια γιατί είμαστε περίεργοι στο φαγητό, αλλά γιατί ήταν νηστεία και η οικοδέσποινα και συνάμα ιδιαιτέρα του προέδρου, μαζί με το δίδυμο που τρέχει την ‘’Βόλτα’’, επιμελήθηκαν ένα αξιοθαύμαστο, νηστήσιμο και γευστικό μενού.
Κυριακή μεσημέρι κινήσαμε λοιπόν για Πετράλωνα, όχι στην γνωστή πιάτσα πέριξ της Τρώων, αλλά από την κάτω μεριά των γραμμών του ηλεκτρικού και κοντά στον ομώνυμο σταθμό.

Παρκάρισμα με σχετική ταλαιπωρία, μιας και κυριαρχούν τα στενά δρομάκια της παλιάς Αθήνας και ο Έλληνας συνεχίζει και παρκάρει όπου και όπως θέλει. Ο ηλεκτρικός σίγουρα βολεύει.

Ο χώρος δεν είναι από τα φόρτε του μαγαζιού. Μια ευρύχωρη σάλα με κλασσικά ξύλινα τραπέζια και καρέκλες, από πάνω καρό μουσαμάδες σε διάφορα χρώματα και μικρά ανθοδοχεία με μυρωδάτα λουλουδάκια. Ψηλοτάβανος, φωτεινός, τοίχοι ανοιχτόχρωμοι με χρώματα γεμάτα ζωντάνια, μικρά ραφάκια με λίγα vintage αντικείμενα επάνω τους και –αυτό που ξεχωρίζει- μια μεγάλη αφίσα-γάζα με γραμμένη στην καθαρεύουσα μια πολύ παλιά συνταγή.

Στα φόρτε είναι σίγουρα η εξυπηρέτηση από την κοπέλα που σέρβιρε αλλά και από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού. Δεν θα κλέψω από τις προηγούμενες κριτικές να σας πω ονόματα, θα αναφέρω μόνο ότι και οι 2 τους ήταν εξαιρετικοί. Με το μαγαζί πλήρες, τίποτα δεν καθυστέρησε, το χαμόγελο κανονικότατο και ζεστό, η ανάλυση των υλικών υποδειγματική και γενικά δεν τους ξέφυγε τίποτε.

Ήπιαμε και τι δεν ήπιαμε. Ανάλυση για τον Johnny. Ελληνικότατη Argos star weiss με σήμα τον μαύρο τον σκύλο τον αράπη που γαυγίζει και από πάνω red star σαν του Ερυθρού Αστέρα ή του Ρώσικου Στρατού. Έντονα αρωματική, με κυρίαρχα το γαρύφαλλο και την μπανάνα και ισορροπία σιταριού και κριθαριού δίνοντας μια νόστιμη ελαφριά και υπόγλυκη αίσθηση. Ελλάδα όταν θες, μπορείς.

Η μπύρα μας άνοιξε την όρεξη για να εισαχθούμε ομαλά στο φαγητό.
Πολίτικη σαλάτα δροσιστική και όξινη με λάχανο, καρότο, κρεμμυδάκι και κρίταμο ιδανικός μεζές για αρχή, μαζί με πλατό με λευκή αεράτη ταραμοσαλάτα με βελούδινη υφή και καυτερό χούμους από κόκκινα φασόλια. Το φρέσκο ψωμί σαν άλλο υποβρύχιο ‘’Παπανικολής’’, εξερεύνησε πολλάκις και τις 2 αλοιφές και τις βρήκε υπέροχες, ντελικάτες και τολμηρές!!!!

Μανιτάρια Johnny, κομμένα σε μικρά κομμάτια σοταρισμένα με θυμάρι και λευκό κρασί και κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο στην κορυφή. Μέχρι και ο μικρός μου γιος δοκίμασε και ξαναδοκίμασε και άρχισε τα μμμμ.

Και επειδή έκλεψε μανιτάρια, του έκλεψα πατάτες τηγανιτές κομμένες σε κυβάκια, αρωματισμένες με σκόρδο και διάφορα μυρωδικά, για τις οποίες είχα ακούσει πάρα πολλά και δικαίωσαν τους γράφοντες αλλά και τις προσδοκίες μου.

Πίτα νηστίσιμη, πέταλο το σχήμα, με λαχανικά, μυρωδικά, μαύρο και λευκό σουσάμι. Γευστικά πολύ καλή αλλά κάπου με ξένισε το φύλλο που ήταν μαλακό, λεπτό και ένα. Θεωρώ ο λόγος ήταν ότι, λόγω καταβολών προτιμώ τις χορτόπιτες με πολλά crispy φύλλα, χωρίς πολλά – πολλά μυρωδικά και με συγκεκριμένα χόρτα εντός.
Σουπιές κρασάτες με ρύζι, ωραίο το ρυζάκι και οι σουπιές με ένταση και λουσμένες στην κόκκινη σάλτσα. Μαμαδίσιο πιάτο που καταναλώθηκε σε σύντομο χρόνο.

Για το τέλος άφησα το πιάτο έκπληξη του μεσημεριού. Ζυμαρικά με θαλασσινά. Το πιάτο με το που ακούμπησε στο τραπέζι, ‘’έδειξε’’ την αξία του. Στριφτάρια από το αγαπημένο μου νησί του Αν. Αιγαίου, σωστά βρασμένα, με πολλά μυρωδικά, λίγη ψιλοκομμένη πιπεριά και ντομάτα και πολλά μα πάρα πολλά θαλασσινά. Χταποδάκι, μύδια, καλαμάρι, γαρίδα. Απόλαυση στο χτίσιμο, στην παρασκευή και στην παρουσίαση. Δώσαμε τα εύσημα στην κυρία παρά του προέδρου αλλά και στον ιδιοκτήτη.

Γλυκό του μαγαζιού δεν δοκιμάσαμε μιας και ήμασταν σε εορτή και υπήρχε όμορφη και γευστική τούρτα.
Κοιτάζοντας κλεφτά τον κατάλογο οι τιμές είναι και αυτές παλιάς Αθήνας, οπότε με νορμάλ φαγητό και ποτό, κεράσματα που είναι στα standards του μαγαζιού κ. λπ, ο λογαριασμός δεν θα ξεφύγει πάνω από 18-20 ευρώ και θα φύγετε χορτασμένοι και ικανοποιημένοι.

Παρεμβολή ή εξωτερική παρέμβαση ή διαφήμιση στο ράδιο:
Σίγουρα οι Χιώτες πάνε δυο- δυο,
στη μπανιέρα όπως είπε ο Βαγγέλης ο Γερμανός ισχύει το δυο-δυο,
τα κορίτσια στην εποχή που έγραψε ο Νιόνιος το τραγούδι πήγαιναν δύο- δύο,
στη λαϊκή οδό Ασκληπιού σίγουρα θα βρεις ζαρζαβατικά που πουλιούνται δύο -δύο ειδικά στο κλείσιμο,
αλλά

οι κριτικές δύο- δύο ή και τρεις-τρεις τη βδομάδα, από τα ίδια άτομα με κουράζουν. Μπαΐλντισα. Τόπο στο νέο αίμα, τροφή σε νέους χρήστες, οι παλιοί αργά αλλά σταθερά.
Κλείνοντας, θεωρώ ότι η ‘’Βόλτα’’ διατηρεί το feeling της παλιάς Αθήνας με κάποια στοιχεία μοντέρνου αλλά καθαρά μαμαδίσιου φαγητού που χωρίς να συγκλονίζει σε αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο.
Έχω αφήσει ενέχυρο, έτσι ώστε να μην παραλείψω να την επισκεφτώ ξανά, για να δοκιμάσω και το κανονικό μενού, μετά καλής παρέας, ζωντανής μουσικής ή απλά ραδιοφώνου.


  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 20%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Ταβέρνες με τραγούδι - Μαρούσι, Αθήνα
Μαι
24
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Δεν γράφω κριτικές για μέρη που με προσκαλούν και με κερνάνε γιατί θεωρώ δεν θα είμαι αντικειμενικός. Για τον άγνωστο στο ευρύ κοινό του ask ''Ασβεστόλακο’’ αν και έχουν προηγηθεί κριτικές από τους άλλους παραβρισκόμενους, θα γράψω γιατί:

- Ημέρα Τρίτη το είδα γεμάτο, όπερ σημαίνει ότι γίνεται καλή δουλειά.
- Δεν υπήρχε προκαθορισμένο μενού, οπότε η πιθανότητα λάθους στην κριτική μηδενίζεται.
- Ο παππούς του chef – ιδιοκτήτη, ήταν κιμπάρης στην εποχή του.
- Ο εγγονός του πήρε το μαγαζί, βρήκε προσωπικό με το ίδιο μεράκι, έβαλε τις γνώσεις του και κατάφερε να το απογειώσει.
- Αδικείται από τις μέχρι τώρα παλαιές –προ της επίσκεψης - κριτικές.

Και καλά ήταν όλα τέλεια; Μην βιαζόμαστε θα αναλύσω στη συνέχεια. Πρώτα θα ευχαριστήσω κόσμο. Επιβάλλεται.
- Ιεροσυλία αν δεν αρχίσω από την μάνα που με γέννησε.
- Την Ευδοξία και τον Κώστα του ask που μας προσκάλεσαν να φάμε, να συζητήσουμε για το site και να γνωριστούμε καλύτερα. Το μεράκι που έχουν ξεχωρίζει., όπως και όλης της ομάδας που τρέχει το site.
- Τους χρήστες που τίμησαν την πρόσκληση και συνφάγαμε. Ήμασταν ποσοστό 76.9%, άρα ξέρουμε να εκτιμάμε και αγαπάμε τα μάλα το ask.
- To προσωπικό του Ασβεστόλακου που παρόλο που το μαγαζί ήταν γεμάτο, δεν καθυστέρησε φαγητό στο τραπέζι μας, αλλά ούτε στα διπλανά, δούλευε με χαμόγελο και μας εξηγούσε τα υλικά που υπήρχαν στο κάθε πιάτο.
- Την Βίρνα Δράκου που μοιράστηκε αγόγγυστα μαζί μου το ψαρονέφρι.
- Τέλος τον Σπύρο, που αποτελεί τον πατέρα των κριτικών και που στάθηκε η αφορμή με τον ορθό, μεστό και πειστικό του λόγο, να ασχοληθώ με το γράψιμο στο ask.

Και ξεκινώ με τη σειρά που θέλω:

Το ψαρονέφρι της Βίρνας ή σκέτο ψαρονέφρι. Βάση από χεράτο και αφράτο πουρέ πατάτας. Επάνω απλώνεται νωχελικά ζουμερό άρα σωστά ψημένο, ρολό ψαρονέφρι περίεργα γεμισμένο αλλά γευστικά απίθανο. Ρόκα, παρμεζάνα και λουσμένο με λάδι τρούφας. Βίρνα λυπάμαι αλλά έφαγα παραπάνω.

Το ριζότο της Τίνας ή ριζότο τσι Κρήτης. Τίνα την επόμενη φορά κομμένες οι αγαθοεργίες, σε αφήσαμε νηστική. Σωστά χυλωμένο το ρύζι, η ξυνομύζήθρα και το απάκι του έδιναν το κρητικό feeling και το pesto από σταμναγκάθι το ανέβαζαν επίπεδο.

Το κοντοσούβλι το άσωτου ή απλά κοντοσούβλι. 400 γρ. υπεραρκετό για μένα, νορμάλ για άλλους. Σωστά μαριναρισμένο με αρκετά μπαχάρια, πικάντικο, τυλιγμένο με μπόλια και σερβιρισμένο με χεράτες πατάτες και ντομάτα. Για γεύση δεν γίνεται λόγος. Τα σπάει. Για εμφάνιση ούτε.
Όπως το φτιάχνουμε στη Θεσσαλία. Μικρά κομμάτια κρέατος σε κοντή σούβλα. Ένσταση έχω μόνο στο εξής: Το λίπος δίνει νοστιμιά αλλά περιόρισε το. Χαλάει το όλο αποτέλεσμα.

Η σπαλομπριζόλα της ιδιαιτέρας ή απλά μοσχαρίσια σπαλομπριζόλα. 400 γρ και αυτή συνοδεία ψητών λαχανικών και χωρίς κόκκαλο. Εδώ φάνηκε η μαεστρία του chef. Ζητήθηκε medium rare αμερικάνικο ψήσιμο και έτσι ήρθε. Ζουμερή, γευστική, ψημένη αλλά όχι καμένη, κόκκινη αλλά όχι ωμή.

Στην αρχή ήρθε ψωμί φρέσκο 2 ειδών και τυροκαυτερή κόκκινη –χαιρετίζω τον chef- με πίτα κομμένη αλάδωτη. Ορεκτικά στη μέση:
Φάβα, σωστά δεμένη και αρωματική, με κομματάκια σύγκλινο, ψιλοκομμένο κρεμμύδι και καπνιστή πάπρικα. Να την πάρετε, είστε δεν είστε λάτρεις της φάβας. Κέρδισε τις εντυπώσεις.

Κοτοπιτάκια. 4 μεγάλα πιτάκια χωρίς λαδίλα, γεμισμένα με κιμά κοτόπουλου, πιπεριές, μπαχάρια και κασέρι. Ένσταση. Πολύ γεμάτα, μπούκωνες, θεωρώ λιγότερος κιμάς θα βοηθούσε.
Λαχματζούν. Εδώ σε παραλλαγή μικρής πίτας με άπλετο κιμά, καυτερό ψιλοκομμένο σουτζούκι και από πάνω για τη δροσιά, sauce παντζαριού. Να το δοκιμάσετε. Spicy.

Πλευρώτους σχάρας, το κρέας του φτωχού, σωστά ψημένα και περιχυμένα με τόσο όσο μπαλσάμικο και στο top του πιάτου κομμάτι τυριού, νομίζω χαλούμι.
Στραπατσάδα ή απλά μανιάτικο. Σιγά μη το αφήναμε!!! Άλλωστε είχαμε στο τραπέζι άτομα από τα χαμηλά της Ελλάδος. Για μένα αποτελεί top μεζέ. Αυγουλάκια, ντοματούλα, εννοείται σύγκλινο, τριμμένη φετούλα στην κορυφή. Να το πάρετε. Και επειδή θα το θελήσετε αποκλειστικά για σας, ο chef σκέφτηκε και το συνοδεύει με λαδοκούλουρα. Τέλειο.

Κολοκυθοκεφτέδες. 5 τεράστιοι κεφτέδες από κολοκύθι, καρότο, μυρωδικά, αραγμένοι σε sauce φέτας. Πολύ καλοί και μπαμπάτσικοι, για λάτρεις και όχι μόνο.
Τελειώνω μη με αγχώνετε.

Κεφτεδάκια Σμύρνης. Σμύρνης δεν ήταν σίγουρα η συνταγή, ήταν όμως της γιαγιάς με κόκκινη σαλτσούλα, κύμινο, καθόλου βαριά, πάνω σε γενναία δόση από τηγανιτές πατάτες. Να το προτιμήσετε αν σας αρέσουν οι κοκκινιστοί κεφτέδες.

Αδύναμος κρίκος το σαγανάκι. Γραβιέρα με μαρμελάδα φράουλα αλλά δεν. Ένα απλό σαγανάκι σωστά ψημένο αλλά δεν θα το ξαναέπαιρνα.

Γλυκά στο τέλος μαζί με ωραία μελωμένους λουκουμάδες. Cheececake υπέροχο, ίσως από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει, lemon pie θεσπέσια την θέλω σε αποκλειστικότητα και απλά μπανόφι για μένα, διότι προτιμώ το μηλόφι. Από τι είδα ο Ευάγγελος το τσάκισε μόνος του, οπότε ήταν πολύ καλό.
Κλείσαμε με γλυκόπιοτη ρακί για τη χώνεψη.

Το κρασί που δοκίμασα ήταν μοσχοφίλερο αρκετά καλό.
Τιμές θα τις βρείτε στο site του μαγαζιού. Θεωρώ πολύ καλές σε σχέση πάντα με την ποιότητα και την ποσότητα των πιάτων.

Άφησα τελευταίο το περιβάλλον. Κουτούκι κλασσικό με αυλή για το καλοκαίρι, εσωτερικά με παλιές φωτογραφίες στους τοίχους και τον κορμό του δέντρου να δίνει άλλη αίσθηση στον χώρο. Παλιά αντικείμενα κοσμούν τον χώρο, μπακιρένια σκεύη, παράθυρο με θέα και τούβλα στη μια πλευρά του μαγαζιού. Καρέκλες κλασικές ψάθινες, ξύλινα τραπέζια ωραία στρωμένα και ζωντανή μουσική, κιθάρα και φωνές.

Λίγο τα ρεπερτόριο να αλλάξει να γίνει πιο κεφάτο, διότι στην αρχή ένοιωσα λες και ήμουν σε προεκλογική συγκέντρωση, θα είναι μέρος για το τέλειο γλέντι.
Επίσης ένα σηματάκι στην είσοδο του μαγαζιού. Εγώ κατέβαινα τα σκαλιά για το παλιό κουτούκι του παππού και ο Σπύρος με τον Γιάννη ανέβαιναν για την κουζίνα.

Να πάτε αξίζει.
Να πάτε και με μετρό.
Να πάτε έχει απέναντι υπόγειο parking.
Να πάτε μπορεί να είστε τυχεροί σαν και μένα και να βρείτε αμέσως να παρκάρετε.
Να πάτε.
Ήδη έπρεπε να είχατε πάει.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Ελληνική κουζίνα - Χαλάνδρι, Αθήνα
Μαι
11
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Άλλη μια speedαριστή και μικρούλα κριτική.

Μικρούλα, σαν τη λιλιπούτεια ‘’Κόκκινη Πιπεριά’’ του Χαλανδρίου και speedαριστή, σαν τα ‘’Φάλτσα μενεξεδιά’’ του Λάκη. Την βρίσκεις το τελευταίο διάστημα στη γωνία Α. Γκίνη και Κατσουλιέρη. Η Κατσουλιέρη είναι ο πεζόδρομος, συνέχεια της Χαϊμαντά στο κέντρο της αγοράς του Χαλανδρίου, που καταλήγει στο Public.

Από το συγκεκριμένο σημείο έχουν περάσει κατά καιρούς αρκετά μαγαζιά χωρίς να προσθέσουν κάτι ιδιαίτερο στην Χαλανδριανή πιάτσα. Θεωρώ ότι η ‘’Πιπεριά’’ ήρθε για να μείνει.

Για το parking τα έχω ξαναπεί, οπότε δεν χρειάζεται σχολιασμός. Αν ξέρεις –δες παλιότερες κριτικές μου- βρίσκεις εύκολα.

Για τον χώρο θα πω μόνο ότι είναι μικρούλης, καθαρός, με ανοιχτή - τώρα που ζέστανε- τζαμαρία γύρω-γύρω, τραπεζάκια ξύλινα, ανοιχτόχρωμα, κλασσικά μεζεδοπωλείου, τοποθετημένα και στον πεζόδρομο, καρέκλες σε διάφορα σχέδια, τοίχος στην μια πλευρά σε σκουρόχρωμη απόχρωση του καφέ, εμπλουτισμένος με παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, vintage φωτιστικά και ραφάκια με φυτά, μπαχαρικά και παλιά σκεύη. Τα πολύφωτα του μιας άλλης εποχής. Στην άλλη πλευρά το πάσο και από πίσω η semi – ανοιχτή κουζίνα.

Την εξυπηρέτηση θα την χαρακτήριζα φιλότιμη. Χαμογελαστός, ενημερωμένος ο σερβιτόρος, με πολύ καλές προτάσεις, αλλά μόνος του. Απελπιστικά μόνος του. Έτρεχε σαν τον Θανάση να εξυπηρετήσει όλο το μαγαζί, αλλά εκ των πραγμάτων δεν προλάβαινε. Ζήτησε πολλάκις συγγνώμη για την καθυστέρηση, όμως δεν είναι ο υπεύθυνος. Υπεύθυνος είναι ο ιδιοκτήτης ο οποίος ήρθε, πάρκαρε την c-class παράνομα, κατέβηκε με ωραία συνοδό, κάθισε σε ακριανό τραπέζι, έδωσε 2-3 συμβουλές, ψιλοέφαγε και έφυγε. Θέλει τρόπο και όχι κόπο, να διατηρήσεις ένα μαγαζί σε top επίπεδο.

Στην ‘’πιπεριά’’ θα πας για τα κρεατικά του, αν και διαθέτει και κάποιους φρέσκους θαλασσινούς μεζέδες. Ο κατάλογος με επιλογές μοντέρνου ψητοπωλείου.
Δοκιμάσαμε ωραία δροσερή και γευστική σαλάτα με πρασινάδα, μελωμένη sauce, σπόρους ροδιού και κουκουναριού και τριμμένο κατσικίσιο τυρί.

Τηγανάκι με μελιτζάνα στη σχάρα, γεμισμένη με τριμμένη φέτα και ψιλοκομμένη ντομάτα σε κύβους. Ωραία και γευστική η μελιτζάνα μαζί με όλο της το φορτίο. Τυροκαυτερή φουλ τυρένια και καυτερή. Τα σημεία δε, που έτρωγες περισσότερο λιωμένη πιπεριά από φέτα, σε απογείωναν σε dt χρόνο. Η κάψα έφευγε σε συνδυασμό με το γλυκόπιοτο ημίγλυκο κρασί που πίναμε.

Τηγανάκι με 3 μεγάλα λουκάνικα Μακεδονίας, συνοδεία μπούκοβου και λεμονιού. Έχοντας ζήσει αρκετά χρόνια στα ‘’ψηλά’’ της Ελλάδας, το συγκεκριμένο λουκάνικο αποτελούσε πάντα τον μεζέ επιλογής μου. Κρεατένιο με ελάχιστο λίπος απλά για το τικ παραπάνω, τσουπωτό και με ‘’γεμάτη’’ γεύση.

Χειροποίητα κεμπαπάκια Φλώρινας. Ξύλινη τάβλα σερβιρίσματος με πόδια και πάνω της, 8 τεμάχια γευστικά και ζουμερότατα κεμπάπ, συνοδεία κομμένης, αλάδωτης, ριγανάτης πίτας, κρεμμυδιού, μπούκοβου και χειροποίητου τζατζικιού. Πιάτο χειμωνιάτικο, καθόλου όμως βαρύ και για ζεστό καιρό, που πρέπει να δοκιμάσετε.

Τέλος χοιρινό κοντοσούβλι. Η γνωστή πλέον κρεμασμένη σούβλα με μικρά κομμάτια χοιρινού, μαζί με λίγη πιπεριά και λίγη ντομάτα, πατάτες χεράτες, κομμένη πίτα και μουσταρδάτη sauce. Θα το έλεγα μεγάλο σουβλάκι και όχι μικρό κοντοσούβλι. Παρόλα αυτά το κρέας ήταν από καλό σημείο του χοίρου, ζουμερό, χωρίς πάχος και χωρίς ίνες.

Δώσαμε 15 ευρώ το άτομο και μας κεράσανε καράφα κρασί, γλυκό μωσαϊκό με sauce σοκολάτας και στρογγυλοποίησαν τον λογαριασμό προς τα κάτω. Εξυπηρέτηση Βορείου Ελλάδος, όπως και τα περισσότερα πιάτα.
Να πάτε τώρα που άνοιξε ο καιρός, να πάτε με μηχανή για να παρκάρετε ακριβώς μπροστά, να γευτείτε ωραίους μεζέδες, να χαζέψετε την περατζάδα και να λύσετε και όσα προβλήματα σας απασχολούν.

Για Χειμώνα και μέσα δεν ξέρω γιατί είναι μικρούλι, θα δείξει μελλοντική επίσκεψη.
Υ. Γ. (1+2+3) Συμφωνώ με pontiki και εν μέρει με pass1. Έχουμε νοημοσύνη και δεν υποτιμάται. Φτάνει πχιά με τις fake κριτικές και τους fake χρήστες. Κάποιοι τους έκαναν και σκουφάτους, αλλά και να μιλάνε άπταιστα ελληνικά. Πάντα ξύπνιοι ήμασταν, απλά δεν μιλούσαμε.

Συμφωνώ με TOMIE και διαφωνώ εν μέρει με pass1. Το site μας δίνει τη δυνατότητα, να γράφουμε για ότι κινείται στον χώρο της εστίασης. Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, οι owners ενθαρρύνουν τη γραφή για φούρνους, ζαχαροπλαστεία, street foodάδικα κ. λπ. Υπάρχουν άλλωστε και οι σχετικές κατηγορίες, οι οποίες βέβαια χρήζουν βελτίωσης. Αγάλι - αγάλι….

Συμφωνώ με Τρώγων και συμπληρώνω. Ο τρόπος γραφής είναι υποκειμενικός. Καθένας ‘’βγάζει’’ στην κριτική ότι νοιώθει. Όλες αξίζουν, από την απλή και στείρα παράθεση των πιάτων, έως την πολυσύνθετη ανάλυση των συναισθημάτων του chef όταν δημιουργούσε το κοκορέτσι από εντόσθια στρουθοκαμήλου. Ο πιο απλός λόγος είναι, ότι θέλουν χρόνο για να γραφούν. Οπότε διαβάστε τες όλες και στη συνέχεια ψηφίστε αμερόληπτα ή προσπεράστε.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 30%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Αφρική - Μελίσσια, Αθήνα
Μαι
04
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Μια rock ‘n’ roll ιστορία.
‘’Και μη ρωτήσεις ξανά, που γυρνώ τα βράδια,
αν μετρώ τα σύννεφα, ή τη μοναξιά,
και μη ρωτήσεις ξανά, γιατί ζω στα σκοτάδια,
πέσμου μόνο πως έπαιξα, κι έχασα στα χαρτιά’’, τραγουδούσε πίσω στο μακρινό ’85, ο ‘’Φάντης Μπαστούνι και οι Άσσοι’’ του, σε ένα μπαράκι της Ιπποκράτους.

Δεν κράτησε πολύ, μιας και τα μέλη ξεπέρασαν –όχι όλοι– τις r ‘n’ r επιρροές τους και κινήθηκαν και σε άλλα μουσικά μονοπάτια (Σαύρα των Βασιλικών Δρόμων και Χρυσοθήρες). Ένα βινύλιο βγάλανε (Rock ‘n’ Roll) και τέλος. Έχει μέσα και το φοβερό song ‘’Η σάρα, η μάρα και το κακό συναπάντημα’’. Προσοχή, κυκλοφορούσαν από τη δεκαετία 80 και κυκλοφορούν ακόμη ανάμεσά μας. Φοβερός στίχος. Αν βρείτε τον δίσκο μην τον χάσετε. Αξίζει.

Όπως αξίζει και το Sasi’s που αποτελεί και αυτό, μέρος της rock ‘n’ roll ιστορίας. Πρέπει να πας. Μόνο και μόνο για τα ζουμερά κρέατα του, πασπαλισμένα με φοβερά μπαχάρια από συνταγές της γιαγιάς, κάτω στη Νότια Αφρική.
Να ακούς τον ‘’Jim τον τίγρη και τα μαύρα blue jean’’ και να προσπαθείς να καταφέρεις ένα ‘’Steamroller’’, 500γρ -μετά συγχωρήσεως- μπιφτέκι, γεμάτο με ότι μπορείς να φανταστείς, από cheddar, mozzarella, αυγά, μπέικα, κρεμμύδια εννοείται καραμελωμένα -η λόξα της εποχής- μαρούλια, ντομάτες κ. λπ, να σε κοιτάνε οι των διπλανών τραπεζιών και να κάνουν τον σταυρό τους διερωτώμενοι που θα το χωρέσεις, αλλά εσύ να συνεχίζεις ακάθεκτος μέχρι να καθαρίσεις το πιάτο.

Να συνεχίσεις με το ‘’Ο.. και καλά’’ με το χαρακτηριστικό κροτάλισμα των δακτύλων και να ξεψαχνίζεις από τη σούβλα του, το ‘’Shaka zulu’’, να το αφήνεις να πέφτει μαζί με τη sauce πάνω στις ροδάτες πατάτες και να λες στο έτερον ήμισυ, ‘’καλά κάνει ο ψήστης και την έχει δει …και καλά’’.

Να τρως ένα γευστικό ‘’Bomikazi burger’’ από μοσχαρίσιο κιμά και με τα απολύτως απαραίτητα μέσα, όχι τίποτε άλλο, απλά για να μη φουσκώσεις και να ‘’πάμε για τσάρκα’’ στην παραλία μετά, με όλη την παρέα μαζί και την Ευλαμπία του Γιάννη.

Αν πονάς και έχεις ‘’Ανάμνηση’’ από την κοκκινομάλλα που σε παράτησε για τον Χάρη, πνίξε τον πόνο σου σε ένα ‘’Bongani shaka’’, rib eye σουβλιστό μαζί με τα υπέροχα Αφρικάνικα σαλτσικά και τις round-about πατάτες.
Να’ σαι σίγουρος ότι, μετά την τελευταία μπουκιά θα την ξεχάσεις, και μπορεί και να φύγεις με την μελαχρινή με το κοντό μαλλί που τρώει στο δίπλα τραπέζι μια ‘’Umbalumba‘’ σαλάτα, διότι προσέχει τη σιλουέτα της και μαζί και εσένα.
Κάπου ανάμεσα στην πρασινάδα, το μαλακό τυρί burrata, το προσούτο και τη μαρμελάδα από κόκκινες πιπεριές, σου ρίχνει κλεφτές ματιές ακούγοντας στο smartφώνι Οικονομόπουλο, αλλά που θα πάει; Μια βδομάδα μαζί σου και θα στρώσει.

Τέλος για να ανοίξει η όρεξη ‘’Η κούκλα του 57’’ που ακούστηκε μόνο στα live, έτρωγε ταλαγάνι, μεγάλο κομμάτι βέβαια αρκετά παχύ, με λίγο σαλάτα στη βάση και μέλι, πολύ μυρωδάτο μέλι. Ωραία ψημένο, μεθυστική γεύση και λεμονάτο. Πάρτο για ορεκτικό.

Τα βασικά τα είπαμε, κρέατα φοβερά σαν το αδερφάκι του το Kozi’s.
Εξυπηρέτηση τα απαραίτητα. Θα σου φέρει στην αρχή οινόμελο, για να περιμένεις χωρίς γκρίνια να ψηθούν τα κρέατα και μετά θα τον δεις όταν θα έρθει να σε σερβίρει. Αν θες κάτι ενδιάμεσα, πιο εύκολα θα τον βρεις αν παίξετε κρυφτό και μάλλον δεν θα τον πετύχεις να σε κοιτάει.
Ο χώρος καλός με ωραία καδράκια με αφρικάνικα θέματα, νορμάλ φωτιστικά που ταιριάζουν με το είδος του μαγαζιού και τα τραπέζια σε σχετική απόσταση μεταξύ τους. Η τζαμαρία ολόγυρα θα σε χαλάσει, αλλά σε όσους δεν αρέσει ας πάνε στο διπλανό Κozi’s. Περίπου ίδιες συνταγές, ίδια μπαχάρια, καλύτερος χώρος και καλύτερη εξυπηρέτηση.
Θα πληρώσεις περί τα 20 euro και σίγουρα θα χορτάσεις, οπότε αξίζει τον κόπο η επίσκεψις.
Αν τώρα κάποιος είναι ‘’μη μου άπτου’’ που έλεγε και η γιαγιά μου, σίγουρα το Sasi’s δεν είναι για αυτόν. Όλοι οι υπόλοιποι, χάνετε που δεν έχετε πάει ακόμα.
Βάλτε στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου Blue Jeans, ακούστε τον Μπερέκο να τραγουδάει την ‘’Πάολα’’ και βουρ για Μελίσσια από Κηφισίας ή από Λεωφ. Πεντέλης. Από όπου και αν πάτε δεν παίζει ρόλο. Σίγουρα θα ευχαριστηθείτε φαγητό.

Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Απρ
25
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
1-9

Η αρχή του τέλους…. Ή η αρχή του επιτέλους…
Συνάντηση παλιών συμμαθητών. Ή φίλων από το Στρατό. Ή Ουρσουλίνων με άρρενες του κολλεγίου Αθηνών. Ή συνδέσμου φίλων του κολλεγίου Μπαρμπίκα. Ή χρηστών του ask. Ότι και αν ήταν, έγινε σε γνωστό μπαράκι του ιστορικού κέντρου, της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται.

Πριν τη συνάντηση όμως, κάποια μέλη του team της συνάντησης πεινούσαν. Ο μεταπτυχιακός φοιτητής του Κάτω Παλουκιού, η χαμογελαστή δεσποινίδα της ομάδας του Άνω Παλουκιού, η κυρία του Υπουργείου του Πέρα Παλουκιού και ο στρατηγός του Δώθε Παλουκιού. Για να μην απομακρυνθούν από το σημείο συνάντησης και έχουμε σφαγές και αίματα, είπαν να δοκιμάσουν κάτι Ελληνικό παραδοσιακό στο τρίγωνο της Κολοκοτρώνη: Noel-Borsalino-Booze-Παραδοσιακό.

Περάσανε μέσα από τους καπνούς και την αιθαλομίχλη, άλλωστε δεν είχαν πάει για το περιβάλλον αλλά αποκλειστικά για το καλό φαγητό που είχε τα μαγαζί πριν μετακομίσει στο νέο χώρο.

Κόσμος πολύς, ο έξω χώρος γεμάτος, ο μέσα κάτω χώρος ούτε στα καλύτερα τους όνειρα, οπότε τσούκου τσούκου ανέβηκαν τα σκαλιά για τον πάνω όροφο.
Εκεί συνάντησαν την καπνίλα παρέα με την τσικνίλα στα καλύτερα τους, τις παραμέρισαν και βρήκαν ένα τελευταίο τραπέζι να καθίσουν. Ο χώρος κλασσικός παραδοσιακός ελληνικού ψητοπωλείου, όπως λέει και το όνομα. Αλλά δεν πήγαν για τον χώρο. Αν θα ξαναπήγαιναν –που δεν το βλέπω- θα προσπαθούσαν να καθίσουν έξω που είναι λίγο καλύτερα.

Η εξυπηρέτηση δεν είχε θέματα. Η κοπέλα του πάνω ορόφου, φοιτήτρια που βγάζει τα προς το ζην, χαμογελαστή κα ταχύτατη, είχαν όμως βγάλει κάλους τα πόδια της από το πολύ πήγαινε – έλα. Άσε που αν συνεχίσει έτσι σε λίγα χρόνια θα χρειαστεί αγγειοχειρουργό για τους κιρσούς που θα έχει αποκτήσει από την ταλαιπωρία του ανέβα - κατέβα. Ο άρρεν σερβιτόρος είχε πιάσει κουβέντα με μια ενδιαφέρουσα φοιτητοπαρέα και τν είχε αφήσει να τρέχει μόνη της.

Άνοιξαν τον πλαστικοποιημένο Α4 εκρού κατάλογο και παρήγγειλαν και για την κυρία του Υπουργείου που είχε αργήσει, διότι ο υπουργός, μπορεί να ζητήσει τα πάντα ότι ώρα θέλει.

Χαλούμι στα κάρβουνα με πιπεριά και ντομάτα. Καλοψημένο, μεγάλη μερίδα, εύγευστο, με το λεμόνι και το φρυγανισμένο ψωμί απογειώθηκε.
Κοντοσούβλι χοιρινό. Εδώ γελάνε. Η σερβιτόρα ήταν έτοιμη να πει:

- Καλά την ώρα που ήρθατε θέλετε και κοντοσούβλι χοιρινό; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Ο στρατηγός την κοίταξε με το βλοσυρό του ύφος και αυτή σοβάρεψε και αντιπρότεινε κοντοσούβλι κοτόπουλο. Καλό μαρινάρισμα, καλά κομμάτια, ζουμερά, γευστικά, σωστά αλατισμένα, πιπεριές ανάμεσα, πατάτες τραγανές συνοδεία στο πιάτο, τα ευχαριστήθηκαν, άφησαν και στην κυρία του Υπουργείου.
Τυροκαυτερή μαύρα χάλια. Είχε όλα τα στερητικά. Σίγουρα εμπορίου, αν και ο έχων τον γενικό έλεγχο του μαγαζιού, προσπάθησε να τους πείσει ότι ήταν χειροποίητη. Ούτε τον α΄ γύρο δεν περνούσε.

Μπιφτέκι τσουπωτό, 3 τεμάχια η μερίδα, κρεατίσιο, μυρωδάτο με τα ανάλογα μπαχάρια, σωστά ψημένο ο ψήστης είχε κέφια. Για τις πατάτες είπαμε.
Συκώτι μοσχαρίσιο 2 μεγάλα κομμάτια –με το ένα σίγουρα χορταίνεις- με πατάτες.
Νόστιμο αλλά στεγνό. Άνευ υγρών, οπότε καθόλου ζουμερό. Εδώ ο ψήστης έκανε διάλειμμα και ο βοηθός του το ξέχασε λίγο παραπάνω στα κάρβουνα. Δεν χρειάζεται να γράψω πώς ψήνεται το συκώτι, ο σκοπός είναι άλλος.
Συνόδεψαν τα κοψίδια με ελληνική Βεργίνα των 500 ml σε τιμή που κλέβεις εκκλησία.

Πλήρωσαν οι άνδρες, μιας και η καταγωγή τους δεν επέτρεπε κάτι διαφορετικό. Στοίχισε περί τα 9 euro per person.
Έφυγαν όλοι χορτασμένοι αλλά όχι όλοι ευχαριστημένοι.
Τρως πολύ και φτηνά, ο ψήστης όταν δεν κάθεται, ζωγραφίζει με τα κάρβουνα, ο κόσμος το κατακλύζει, αλλά σε καμία περίπτωση αλλάζοντας μέρος δεν έχει αποκτήσει την αίγλη του παλιού χώρου. Μέχρι τώρα τουλάχιστον.
Η θέση του σίγουρα είναι στρατηγική και θα το βοηθήσει να ανέβει ακόμα περισσότερο, αν φυσικά το επιθυμεί και θέλει να βελτιώσει εύκολα και γρήγορα το επίπεδο του.

Ινδία - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Μάρ
29
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Ούτε Taj Mahal, ούτε Mumbai, ούτε θέατρο Katakali, ούτε mango μιας και το 40% της παγκόσμιας παραγωγής είναι από Ινδία, φυσικά ούτε για πλάκα Bollywood. Μια ευκαιρία θα δώσω μόνο στο Mirch, λόγω της καλής μου φίλης που λατρεύει το Ινδικό φαγητό και απογοητεύτηκε μαζί μου από το Baba.

Καταφέραμε, αν και το σύμπαν συνωμοτούσε για το αντίθετο και παρά τις πολλές δυσκολίες, να βρεθούμε μετά από πολύ καιρό στο ιστορικό κέντρο των Αθηνών. Ξανά στο αριστερό κομμάτι της Ερμού πηγαίνοντας προς Πλάκα, εκεί που όπως έχω ξαναπεί, βρίσκονται όλα τα multi, ethnic μαγαζιά της πόλης. Βαδίζεις τη Νίκης και τσουπ το μικρούλι Ινδικό.

Χώρος μικρός, χαριτωμένος, γήινα χρώματα, σκουρόχρωμο πάτωμα, ωραία βιτρίνα με πολλές και ενδιαφέρουσες μπύρες μπαίνοντας στα δεξιά, ωραία φωτιστικά, αρκετά φωτεινό μαγαζί. Δεν μ’ άρεσαν τα μικρούλια τραπέζια που δεν χωρούσαν τα πιάτα μας, η βοηθός μάγειρα που ανά 5λεπο έβγαινε να ανάψει ένα slim τσιγάρο, οι καρέκλες που ήταν άβολες.

Από το service δεν έχω παράπονα μιας και η κοπέλα που μας εξυπηρέτησε ήταν χαμογελαστή, εξυπηρετικότατη και παιχνιδιάρα, αφού ήταν αρκετά διαχυτική με τον νεαρό που καθόταν πίσω μας. Θα ήθελα βέβαια να μας ρωτούσε αν έχουμε ξαναδοκιμάσει Ινδικό φαγητό και να μας προτείνει κάτι και όχι να το θεωρήσει δεδομένο αλλά δεν. Ευτυχώς είχαμε.
Στην αρχή ήρθε νεράκι σε κανάτα και Mango Lassi που παραγγείλαμε. Η περιεκτικότητα σε mango αρκετά καλή, αρκετά δροσιστικό, θύμιζε smoothie, κομμάτι mango στην κορυφή, αλλά το γιαούρτι πολύ αραιωμένο, μα πάρα πολύ.
Από πίτες, δοκιμάσαμε την pesawari naan με καρύδα και σταφίδες. Ήταν το μόνο που ξεχώριζε γευστικά από ότι πήραμε. Τραγανή, μυρωδάτη πίτα, με σωστό contrast γλυκού - αλμυρού. Φαγώθηκε άμεσα.
Meat samosa για τη συνέχεια. 2 πιττάκια μεσαίου μεγέθους με κιμά. Η ζύμη δεν ήταν crispy, με ότι φαντάζεται ο καθένας. Μέσα υπήρχε στουμπωμένος αρκετός κιμάς, πικάντικος όσο έπρεπε, σωστά μπαχαριασμένος, αλλά στεγνός όσο δεν έπαιρνε άλλο. Όχι κακό αλλά μέτριο το συνολικό αποτέλεσμα. Ευτυχώς συνοδεύονταν από μια πολύ καλή sauce γιαουρτιού που εκτός των άλλων, περιείχε και μέντα και έδινε μια άλλη αίσθηση στο πιάτο.
Στα κυρίως δοκίμασα lamb karahi. Ήρθε μέσα σε σιδερένιο σκεύος σαν τηγάνι (karahi), και ήταν κομμάτια αρνιού, μαριναρισμένα με ινδικά καρυκεύματα, σάλτσα ντομάτας και ψιλοκομμένα κρεμμύδια και πιπεριές. Ελαφρά πικάντικο. Το αρνί μαλακό αλλά διαλυμένο όσο δεν έπαιρνε άλλο και μπερδεμένο αρκετά με την υπόλοιπη παρέα του πιάτου. Η σιωπή των αμνών.
Η φίλη μου δοκίμασε το αρκετά καυτερό chicken madras. Καυτερό plus, λόγω των μπαχαρικών της πόλης Madras, σάλτσα curry και γάλα καρύδας που δεν μετρίαζε την κάψα. Μια από τα ίδια και αυτό το πιάτο, με τα κομμάτια κοτόπουλου πιο ευδιάκριτα από του αρνιού στο προηγούμενο πιάτο.

Ρύζι δεν πήραμε, γιατί έρχεται συνοδεία σε όλα τα πιάτα ένα μεγάλο bowl λευκό αρωματικό ρύζι. Αρώματα, μάρτυς μου ο Θεός, δεν κατάλαβα. Απλό ρυζάκι σπυρωτό, γευστικό σαν απλό ρύζι.

Φάγαμε όσο φάγαμε, σχολιάσαμε ποικιλοτρόπως την όλη κατάσταση των πιάτων, αφήσαμε αρκετή ποσότητα φαγητού και κανένας δεν μας ρώτησε γιατί δεν αδειάσαμε τα πιάτα μας, παρά μόνο αν θέλουμε να πάρουμε πακέτο ότι είχαμε αφήσει.

Δώσαμε μαζί με το tip 30 ευρώ, νορμάλ τιμή θεωρώ για θεματική κουζίνα.
Το θέμα είναι ότι δεν μας κέρδισε και λυπάμαι, μα έχω διαφορετική άποψη από τους υπόλοιπους χρήστες που βλέπω ότι έχουν επισκεφτεί τον σεβάσμιο πνευματικό πατέρα Babaji. Δεν ήταν καλή ως εμπειρία, δεν γνωρίζω αν ο μάγειρας είχε ή δεν είχε τα κέφια του την μέρα της επίσκεψής μας, αλλά σίγουρα ακόμη και στην Αθήνα έχω φάει χωρίς να ξετρελαθώ βέβαια, καλύτερο Ινδικό.
Θεματικά είμαι αλλού, -viva Mexico- και θα συνεχίσω να είμαι όσο δεν βρίσκω το ‘’κάτι’’ στο τόπο μου να μου αλλάξει γνώμη.

Υ. Γ. Ώρες – ώρες κολάζομαι surfάροντας στο ask. Γράφουμε –και βάζω και τον εαυτό μου μέσα– ξεχνώντας ότι αναφερόμαστε σε site γευσιγνωσίας ή απλά φαγητού και τι θέλουν να διαβάσουν οι χρήστες από τις κριτικές μας.
Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τα ξεκατινιάσματα και τα ψυχολογικά μας και ας επικεντρωθούμε στο φαγητό. Για τα υπόλοιπα υπάρχουν γραμμές στήριξης, ψυχολόγοι αλλά και περιοδικά κουτσομπολίστικου περιεχομένου. Μην τους παίρνουμε τη δουλειά!!!!!!