Loader

jim

Κριτικές: 152
Μέλος από: Δεκ 2010

Εμφάνιση:

22 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

New entry στην Αγία Παρασκευή και μάλιστα δυναμική, παρά το χαμηλό profile του chef της που ακούει στο όνομα Άκης Πετρετζίκης (AP). Το πίσω μέρος της πλατείας Αγίου Ιωάννου ανήκει πλέον σε μαγαζιά του εν λόγω chef. Ξεκινώντας από αριστερά έχουμε cafe και brunch, στη μέση τον χώρο όπου γυρίζονται οι τηλεοπτικές του εκπομπές και στα δεξιά burgers. Εγώ θα αναφερθώ στον τελευταίο, εκεί που ήταν κάποτε το μεζεδοπωλείο ‘’Παρθεναγωγείο’’.
Για να φτάσεις τα πράγματα είναι απλά. Ανεβαίνεις την Αγ. Ιωάννου, τον κεντρικό δρόμο της Αγίας Παρασκευής που βγάζει στο Deree και στην πλατεία που προανέφερα στρίβεις δεξιά. Αφήνεις αυτούς που έχεις μαζί σου, δίπλα στον πρώτο χώρο του Άκη και ψάχνεις να βρεις να παρκάρεις.

Εδώ υπάρχει θέμα, διότι αυτός που ασχολήθηκε με τη ρυμοτομία του συγκεκριμένου Δήμου ή ήταν πιωμένος ή με κάποιον είχε προηγούμενα. Τρομερές κακοτεχνίες, δρόμοι φιδίσιοι, κάνεις τον σταυρό σου να βρεις να στρίψεις εκεί που θες και πολλά άλλα.
Αφού λοιπόν βρεις να παρκάρεις, γυρίζεις στην πλατεία και βλέπεις την χαρακτηριστική σκηνή της Αθήνας της κρίσης. Ουρές τεράστιες όχι βέβαια για να πάρουν δωρεάν συσσίτιο οι φτωχοί και οι άστεγοι αλλά για να δοκιμάσουν οι νεολαίοι και οι νεολαίες της Αγίας Παρασκευής το μπιφτέκι του Άκη. Η αλήθεια είναι ότι η περιοχή τα τελευταία χρόνια είχε παρακμάσει και όλος ο κόσμος έχει μεταφερθεί στο διπλανό Χαλάνδρι, οπότε ήρθε η ώρα να τον ξαναμαζέψει στα σπλάχνα της.

Ο χώρος ας πούμε ψιλό βιομηχανικός με πολύ μέταλλο και ξύλο, βαρέλια για τραπέζια (αποκλειστικά 2 άτομα), γύρω - γύρω πάσο (άνετα πιάνεις συζήτηση με την ομορφούλα δίπλα σου) και στον μέσα χώρο μεγάλα καρούλια καλωδίων (αρκετά χαμηλά, καμπουριάζεις). Όλα βαμμένα σε σκούρο καφέ και πλαισιωμένα από ψηλά σκαμπό. Τον χώρο συμπληρώνουν, ένα stand αμερικάνικου style με ότι έξτρα θες (οι κλασικές μουσταρδοκετσαμαγιονέζες, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα κλπ), ένα flipper, οθόνες που παίζουν videos και προβολείς φωτιστικά με αρκετό φως στον χώρο.

Αφού λοιπόν έχεις βρει τραπέζι, ή καλύτερα πάσο ή βαρέλι, σηκώνεσαι, κοιτάς τον όρθιο κατάλογο έξω από το μαγαζί, ρωτάς και την παρέα σου τι θέλει και πιάνεις σειρά. Εδώ αρχίζουν τα βάσανα τα οποία τελειώνουν με το που φθάσεις ταμείο και δώσεις παραγγελία.

Παίρνεις το beeper και επειδή υπάρχει αρκετό προσωπικό ευγενικό και καλοκουρδισμένο από τον chef, σε σύντομο διάστημα η παραγγελία σου είναι έτοιμη. Καθαριότητα στο χώρο άμεση από κάποιον του χώρου, μουσική ροκ και είσαι έτοιμος να φας.

Εποχές Taco time για τους παλιούς.

Έχεις διαλέξει από κάποια burgers, από το κλασικό μοσχαρίσιο, περνώντας ενδιάμεσα από falafel burger και καταλήγοντας σε αυτό με ολόκληρο καβούρι.

Βάζεις κάτι έξτρα αν θες μέσα (μπέικον, κρεμμύδια κλπ), παίρνεις και ένα συνοδευτικό από ψητό καλαμπόκι, φτερούγες πτηνού, πατάτες κλπ, μια μπύρα ή ένα ανθρακούχο και είσαι έτοιμος να φας σε χάρτινο κουτάκι με πλαστικά μαχαιροπήρουνα. Street food καθαρό.
Δοκιμάσαμε λοιπόν το κλασικό burger ap, με μοσχαρίσιο μπιφτέκι, cheddar, iceberg, ντομάτα, μαγιονέζα και μια δροσερή sauce. Έξτρα τραγανό μπέικον και την δεύτερη φορά καραμελωμένα κρεμμύδια. Μεσαίου μεγέθους το burger, κιμαδίσιο, γευστικό, μέσα σε φοβερό αφράτο ψωμάκι που ζυμώνεται με μπύρα και στην κορυφή έχει αγγουράκι τουρσί, με τις γεύσεις των υλικών να δένουν μεταξύ τους. Κλασικό και απλό, σίγουρα όμως ξεχωρίζει γευστικά, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω γιατί.

Chicken burger με τραγανό spicy φιλέτο κοτόπουλο, spicy curry mayo sauce, ντομάτα, iceberg και ένα μείγμα από 18 μπαχαρικά. Μαζί με τα chicken nuggets που έχουν φοβερό πανάρισμα, ξεχωρίζουν. Δεν ξέρω αν τα μπαχαρικά είναι 18 αλλά γευστικά μακράν από τις καλύτερες γεύσεις που έχω δοκιμάσει σε κοτόπουλο με το curry να ακούγεται λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα. Η χαρά των μικρών παιδιών που αγαπούν το πτηνό.

Στα συνοδευτικά, δοκιμάσαμε ροδέλες κρεμμυδιού χειροποίητες με garlic mayo, ωραία παναρισμένες, αρκετές και extra crunchy.
Πατάτες -θεωρώ χεράτες- με τη φλούδα τους, ανακατεμένες μαζί με γλυκοπατάτες. Καλές και αυτές και τραγανές.
Εκείνο που δεν πρέπει να παραλείψετε είναι το truffle corn. Ψητό καλαμπόκι με τρούφα, cheddar sauce, ψιλοκομμένο crispy μπέικον, δεντρολίβανο και beurre noisette. Αυτό το τελευταίο είναι καβουρδισμένο βούτυρο που παίρνει το χρώμα και το άρωμα ψημένου φουντουκιού και απογειώνει το καλαμπόκι. Πειραγμένη αμερικανιά στα καλύτερά της.

Στη λυπητερή της επίσκεψης τώρα. Αν έτρωγες τα ίδια στον Steve από το Chicago που αφού πέρασε τα χρόνια του στην ξενιτειά μαθαίνοντας την τέχνη του μπιφτεκιού, αποφάσισε με ότι μάζεψε να έρθει στην μαμά πατρίδα και να ανοίξει burgerάδικο θα πλήρωνες πολύ φθηνότερα.
Εδώ πληρώνεις Άκη. 5,8 το απλό έως 12,8 το καβούρι με τα υπόλοιπα να κυμαίνονται ανάμεσα. 1 euro ότι βάλεις μέσα, 6-8 οι δύο σαλάτες που έχει και 4-6 euro τα συνοδευτικά. Έχει και κάποια γλυκά στα 5,5 αλλά καλύτερα να πάτε στο διπλανό μαγαζί του ίδιου.
Ποιοτικά μεν, τσιμπημένα δε.

Αν θέλετε να λέτε ότι φάγατε στου Άκη να πάτε, αξίζει τον κόπο, είναι προσεγμένο, γκουρμεδιάρικο, ποιοτικό street food με όλη την αυθεντικότητα και χωρίς ίχνος δηθενιάς του chef. Τόσο αποτιμά τη δουλειά του, τόσο πουλάει όποιος θέλει πάει, όποιος δεν θέλει όχι, το σίγουρο είναι ότι ο Έλλην για να έχει να λέει, σε όποια περιοχή και να άνοιγε, θα τον τιμούσε και θα είχε ουρές.

Θα ξαναπάω για να δοκιμάσω πάπια και καβούρι αλλά μέχρι εκεί.
Αν θελήσω να κάθομαι σε σκαμπό, θα πάω σε μπαράκι, θα πιώ zombie και θα κουνηθώ και λίγο στους ήχους της μουσικής, δεν θα πάω με τίποτα για φαγητό.

16 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Θα μπορούσα να αρχίσω αυτή την κριτική, περιγράφοντας την αγαπημένη Καισαριανή, κομμάτι της παλιάς Αθήνας, με τα χαμηλά σπίτια με τις μεγάλες αυλές, τα στενά δρομάκια, τους απλοϊκούς και καλοσυνάτους κατοίκους πρόσφυγες της Σμύρνης, των Βουρλών και των γύρω χωριών ή να περιγράψω σκηνές από το ‘’Μινόρε της αυγής’’ που γυρίστηκε στην περιοχή.

Έτσι θα μπαίνατε στο κατάλληλο mood. Δεν θα το κάνω. Η πλατεία της Καισαριανής δεν έχει καμία σχέση με τα ενδότερα της περιοχής προς την πλευρά της Πανεπιστημιούπολης. Αποτελεί ένα ατέλειωτο παζάρι, με τον ένα χώρο εστίασης κολλητά στον άλλο, με τους κράχτες να διαλαλούν την πραμάτια των μαγαζιών – όλα φρέσκα- και με μια παιδική χαρά στο κέντρο όπου προσπαθούν να παίξουν κάποια παιδάκια.

Σε μια γωνία της πλατείας, ευτυχώς χωρίς πολλά βουητά και φωνές, βρίσκεται το Ρακάκι. Με μικρό καθαρό εσωτερικό χώρο, με αποχρώσεις που παίζουν μεταξύ εκρού και σε μια pal απόχρωση του πράσινου, καρέκλες ψάθινες, κάποια κάδρα κρητικού περιεχομένου στους τοίχους, καθρέφτη και χαμηλά μεταλλικά φωτιστικά, βιομηχανικού στυλ. Εντάξει not bad but not very good.

H σερβιτόρα πετούσε ελεύθερα ανάμεσα στα τραπέζια, χαρωπά και εν ευθυμία, ανταποκρινόταν στα πειράγματα των πελατών, βοηθούσε στην προσαρμογή στα του καταλόγου και γενικά ήταν μια ευχάριστη νότα σε μια ζεστή νύχτα του Αυγούστου που δεν ήμουν και στα καλύτερα μου.
Στην αρχή έρχεται καλωσόρισμα, κλασικά σφηνάκι ρακή που αντικατέστησε βέβαια μπουκαλάκι που ερχόταν παλιότερα. Φρέσκο ψωμί λευκό και μαύρο μέσα σε κόσκινο, συνοδεία μπολ με ξύγαλο και μικρούλες ελιές (ψιλολιές).

Εισαγωγή από τις καλύτερες και πλουσιότερες που έχω δοκιμάσει και σε νορμάλ τιμή (1,20 per per).

Μεζέδες στη μέση, ξεκινώντας με πλούσιο ντάκο (του Τροζού). Τα κριθαροκούλουρα ήταν σκεπασμένα πλήρως από ψιλοκομμένη ντομάτα, ξινομυζήθρα και κομμάτια πιπεριάς, είχαν ρουφήξει αχόρταγα τα υγρά των υλικών και κόβονταν ακόμα και με την καρδιά ενός μαρουλιού αφήνοντας μια φανταστική επίγευση στο στόμα.

Και όλα αυτά ένας ντάκος, ο οποίος μας άνοιξε την όρεξη και με τον Γιάννη τον Ικαριώτη αρχίσαμε τη γλυκόπιοτη ρακή, αφήνοντας τον Βαγγέλα τον ψηλό να λεηλατήσει μόνος του μια τηγανάτη, πιπεράτη, στάκα με αυγά, μιας και η ιδιαιτέρα του προέδρου ήθελε να διατηρήσει τη σιλουέτα της. Δεν ξέρω και δεν είναι της ουσίας της κριτικής αν μετά έκαψε τις θερμίδες, αλλά ήταν αρκετές.

Ντολμαδάκια σπιτικά για τα ¾ της παρέας, με γιαουρτάκι στη μέση, πολύ καλά μαγειρεμένα και άριστα γεμισμένα με ρυζάκι, άνηθο, κρεμμύδι και ντομάτα. Χρειάστηκε και λίγο λεμόνι για να δώσουν λίγο ένταση παραπάνω αλλά ήταν γευστικότατα.
Μανιτάρια στη σχάρα που παρότι είχαν αρπάξει λίγο, παρέμειναν γευστικά και διατήρησαν τον χαρακτηρισμό, ‘’κρέας του πτωχού’’ πλην τίμιου κρητικού.
Οι ρακές συνέχιζαν να έρχονται και καταναλώθηκαν, συνοδεία από κανταιφάκια τυριού με μέλι, δηλαδή ριγανάτη φέτα με μέλι και σουσάμι τυλιγμένη σε φύλλο κανταΐφι. Καλό μπορούσε και καλύτερα.

Μπαίνοντας στα κρέατα, ξεκινήσαμε με συκωτάκια ριγανάτα σβησμένα με κρασί και λεμόνι. Δοκίμασα λίγο, αλλά μου θύμισαν μαγειρίτσα που δεν τρώω και κάτι με χάλασε στη γεύση, οπότε τα άφησα στην άκρη.

Λουκάνικο σε ξύλινη τάβλα 2 ½ κομμάτια (βάλε 3 να το σώσεις), ωραία ψημένο στη σχάρα αλλά γευστικά όχι κάτι ιδιαίτερο, θα μπορούσα να πω αρκετά συνηθισμένο.

Τέλος απάκι (του Σήφη), καπνιστό χοιρινό με ρίγανη, θυμάρι, φασκόμηλο και μπόλικο λεμόνι, εύγευστο, ωραία ψημένο και αξιοπρεπέστατη ποσότητα.

Μαζί με τις ρακές (6), 1 μπύρα, 2 σόδες και 2 νερά γνωστής εταιρίας εμφιαλώσεως βγήκε 23 ευρώ το κεφάλι. Οι τιμές για αυτά που φάγαμε είναι λίγο ψηλές, αλλά είπαμε ή καλύτερα γνωρίζουμε ότι, την θεματική και την τοπική κουζίνα την πληρώνουμε όσο αγαπάει ο καταστηματάρχης.

Και δεν πιστεύω αυτά τα παιδικά που έχω ακούσει κατά καιρούς και προορίζονται για αφελείς ή για αμερικάνους τουρίστες, ακριβά τα μεταφορικά, μικροί παραγωγοί, βιολογικά προϊόντα κλπ.
Δεν θεωρώ ότι θα ξαναπάω, γιατί έχω στη λίστα 2-3 κρητικά μαγαζιά αρκετά καλύτερα αλλά ποτέ μη λες ποτέ.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.

29 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ήρθε για να μείνει ή θα έχει την τύχη των προκατόχων του; Θα συνεχίσει όσο καλά ξεκίνησε; Θα αντέξει τον ανταγωνισμό της πιάτσας του Χαλανδρίου; Αυτές οι σκέψεις και πολλές παρεμφερείς πέρασαν από το μυαλό μου όταν γυρνώντας σπίτι μια πονεμένη Παρασκευή, έπεσε η πρόταση. Οι κριτικές που διάβασα πολύ καλές, η γνώμη των αφών Μπρόγιερ δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, μα πολλοί τόλμησαν στο συγκεκριμένο σημείο αλλά δεν πρόκαμαν.

Νησιώτικο το στυλ του, ντυμένο στα γαλάζια, μεγάλα θεματικά παράθυρα θαλασσινού ενδιαφέροντος, ασβεστωμένα πέτρινα διάκοσμα στις γωνίες, πέτρα στο πάτωμα, πιθάρια με λουλούδια και ανοιγόμενη οροφή - αυλή. Θυμίζει έντονα πλατεία νησιού. Κλείνοντας τα μάτια, είναι εύκολο να μεταφερθείς στο πλατό του Φίνου και να δεις τον συγχωρεμένο τον Βαγγέλη Σειληνό να χορεύει μαζί με τη Νόρα τη Βαλσάμη και τις μαυροντυμένες κοπέλες του μπαλέτου, στο ‘’Γοργόνες και Μάγκες’’.

Και εκεί που είσαι έτοιμος να κάνεις guest εμφάνιση, ακούς την γλυκιά φωνή της ευγενικής σερβιτόρας να σε ρωτάει τι νερό θέλεις και να σου παρουσιάζει με χάρη τα φρέσκα ψάρια και πόσο ζυγίζει περίπου το καθένα, καθώς και τα πιάτα ημέρας και τι λείπει για την ημέρα από τον κατάλογο.
Τι άλλο να θέλω!!! Αρχίσαμε από ψηλά και επειδή βιάζεστε, διατηρήσαμε το service σε υψηλά επίπεδα. Εύγε. Υπόδειγμα ευγένειας, εξυπηρέτησης, γνώσης, σερβιρίσματος. Ένα στάδιο πριν τον έρωτα.

Στην αρχή ήρθαν πιτούλες αράπικες κομμένες, συνοδεία ελιών χωρίς κουκούτσι περασμένες από αλάτι και λάδι.

Άνοιξε η όρεξη και παράνοιξε στη συνέχεια με τα χόρτα. Για εκείνη την Παρασκευή ήταν αλμύρα. Ομολογώ έχοντας δοκιμάσει άπειρα χόρτα μιας και η γιαγιά μάζευε και τρώγαμε συνέχεια, ότι ήταν από τα καλύτερα που έχω φάει και κατά γενική ομολογία όλου του τραπεζιού αλλά και του διπλανού που άκουσαν τα επιφωνήματα μας και παρήγγειλαν και αυτοί.

Ελαφρά ζεστή, με το λαδάκι της και το απαραίτητο λεμόνι ήταν η κατάλληλη εισαγωγή στο δείπνο μας. Παρέα φυσικά με γλυκόπιοτη ρακί μετά από παααρα μα παααααρα πολύ καιρό.

Η εισαγωγή περιείχε ακόμα της επιλογή της Κλειώς, που δεν ήταν άλλη από ψητό μαστέλο με μαρμελάδα λεμόνι. Εξαιρετικό, γευστικότατο αυτό το αγελαδινό μαλακό τυρί της Χίου, ελαφρά περασμένο από τη σχάρα, άριστος συνδυασμός με την όξινη μαρμελάδα και τα συνοδευτικά ντοματίνια με τη ρόκα.

Μερακλίδικα πιάτα για τη συνέχεια. Γαριδοπιτάκια Πάρου. 4 φλογέρες ή άντε εξευγενισμένα spring rolls, με τραγανό χειροποίητο φύλλο που περιείχαν μείγμα νοστιμότατο με βάση κομματάκια γαρίδες. Συνοδευόταν όμορφα με μια, σωστής πυκνότητας sauce από πιπεριές Φλωρίνης. Την 4η φλογέρα, έκανα το στομάχι μου πέτρα και την άφησα στα κορίτσια.
Γαρίδες πικάντικες περασμένες ως νέου τύπου σουβλάκι, σε μεταλλική βέργα με συνοδεία sweet chili sauce και λίγο ρόκα. Αποφλοιωμένες γαρίδες ελαφρά καυτερές σε πλήρη αντίθεση με την γλυκιά σάλτσα απογείωναν το πιάτο. Η μόνη ένσταση που έχω είναι ότι, θα προτιμούσα περισσότερες γαρίδες. Είμαι γαριδοφάγος τι να κάνουμε.
Καλλιτέχνης ο chef. Τύφλα νάχει ο Χο Τσι Μινχ, chef του Silver Tiger.
Και εκεί που τα έδωσε όλα και φάνηκε και η καλλιτεχνική του φύση, ήταν το ψητό θράψαλο με μοσχολέμονο. Ήρθε σε αρωματισμένη βάση από μαρούλι, το θράψαλο ιδανικά ψημένο και κομμένο έτσι που έμοιαζε με στέμμα και δεν ήθελες να το χαλάσεις.
Εδώ είναι που λες: ‘’Ευδοξία βάλε φωτός, να δώσουμε θέαμα και εικόνα στο κοινό’’.

Κλείσαμε με ένα huge μετά συγχωρήσεως πλοκάμι, ριγανάτο και λαδολεμονάτο ψημένο στα κάρβουνα. Απλή εκτέλεση αλλά καθόλου μαστιχωτό, σωστό ψήσιμο.
Και εκεί που λέγαμε ότι είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε και αν φύγουμε, λέμε δεν παίρνουμε και ένα γλυκό;

Οι επιλογές συγκεκριμένες και λίγες. Από τις 2 λοιπόν διαλέξαμε τη μία, το κιουνεφέ. Οι προσδοκίες χαμηλές. Και εκεί είναι που ξαναλές: ‘’Φίλε συγγνώμη έκανα λάθος’’.

Το κιουνεφέ τους, βάζει κάτω παρόμοια άλλων εστιατορίων που ειδικεύονται στη κουζίνα της Ανατολίας. Με μια λέξη εκπληκτικό!!! Η κανέλα που είχε αρωματίσει το γλυκό, του έδινε το κάτι παραπάνω και σε συνδυασμό με την κρέμα τυριών και το άριστο φύλλο, τα πιρούνια πήραν φωτιά.

Μαζί με το λογαριασμό στο τέλος ήρθαν και τα κλασικά πλέον σφηνάκια μαστίχας.
Οι Fishαλίδες σίγουρα χειρίζονται με σωστό τρόπο τον χώρο της εστίασης και ήρθαν για να μείνουν. Οι τιμές είναι λίγο υψηλές αλλά με τις διάφορες εκπτώσεις του μαγαζιού, πέφτουν σε νορμάλ επίπεδα του 18-20 ευρώ περίπου το άτομο με νορμάλ πόση και χωρίς ψάρι.

Αξίζουν τον κόπο μιας επίσκεψης, όσο και αν υπάρχει μια σχετική ταλαιπωρία στο παρκάρισμα για τους εκτός περιοχής. Σίγουρα θα σας αποζημιώσει.

Εύχομαι και ελπίζω όλοι να είχατε ένα ευχάριστο και μαγευτικό Καλοκαίρι. Όσοι δεν έχουν ακόμα πάει κάπου, υπάρχει ακόμα χρόνος.

Ξεκινάμε Σεπτέμβρη με φορτισμένες μπαταρίες, ακόμα πιο δημιουργικά και εποικοδομητικά, ακούγοντας και Δάκη ‘’Θυμήσου τον Σεπτέμβρη’’. Τι λέω εγώ τώρα!!!

15 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Τι ήταν ο Χρήστος;
Ο Χρήστος όταν το ‘90 το Χαλάνδρι έφτανε μέχρι την πλατεία Κέννεντυ και την Αγίας Παρασκευής, ήταν εξοχική ταβέρνα με πολύ πρασινάδα, χαλίκι, παιδική χαρά, άπλετη σκιά και καλό φαγητό. Πήγαινες τη βόλτα σου κάθε Κυριακή γιορτή και σχόλη και σταματούσες το μεσημέρι ή το απογευματάκι για φαγητό. Τα αμάξια εκατοντάδες, γέμισαν τις πέριξ αλάνες, οι φωνές των παιδιών αντηχούσαν σε όλη την περιοχή χωρίς να ενοχλούν. Ο χώρος τεράστιος, κατάλληλος και εκμεταλλεύσιμος από τη διεύθυνση, για πάσης φύσεως συνεστιάσεις.
Τι είναι ο Χρήστος;
Μια ταβέρνα μέσα στον χαμό του Χαλανδρίου. Το οποίο Χαλάνδρι ανοικοδομήθηκε, μπρος, πίσω, αριστερά, δεξιά, έκανε μετρό κοντά στον Χρήστο, ενώθηκε με τα Βριλήσσια και ο Χρήστος παρέμεινε εκεί στη μέση με τα ίδια χαρακτηριστικά, με τις ίδιες εκδηλώσεις, με συνήθως φουλ κόσμο και την ποιότητα σταθερή μεν, στάσιμη δε, αλλά τις τιμές στα ύψη.
Ναι πήγα ξανά για τη δροσιά του κήπου του για την ασφάλεια που παρέχει στα παιδιά και για να ξαναθυμηθώ τα φαγητά του και την άριστη εξυπηρέτηση του.
Είδα μόνο δροσιά και ασφάλεια.
Το ‘’μπιφτέκι Χρήστος’’, must παλιότερα που υπήρχε σε κάθε τραπέζι, ένα τεράστιο μοσχαρίσιο μπιφτέκι με ψιλοκομμένη ντομάτα από πάνω, ήταν αρκετά σκληρό παρόλη την υπερβολική υγρασία από την ντομάτα. Γευστικά ήταν μετριότατο στα όρια του κακού.
Το χωριάτικο λουκάνικο το οποίο ήταν στα ορεκτικά, αδιάφορο, μικρό κομμάτι, με λίγο μουστάρδα να το συνοδεύει.
Το σαγανάκι αρκετά καλό, το κλασικό παλιό σαγανάκι όπως και ωραία φτιαγμένο το χειροποίητο τζατζίκι.

Η χωριάτικη πλούσια ξεχείλιζε από το πιάτο με όλα τα καλούδια μέσα και εξαιρετικά παρθένο λάδι.
Τα τηγανητά κολοκυθάκια ωραία χωρίς να έχουν αρπάξει λαδίλα αλλά με ελάχιστο κουρκούτι. Σε αντίθεση οι τηγανητές πιπεριές ήταν μικρή ποσότητα και περισσότερο ξυδάτες παρά τηγανητές.
Το service αδιάφορο έως κακό. Ήρθαν μαζί με το πολύ καλό ψωμί, μαχαιροπήρουνα κατά βούληση και νερό εμφιαλωμένο το οποίο βέβαια το πήρε πίσω με μούτρα. Σε κάποια στιγμή που είχαμε μείνει τελευταίοι έφθασε στο τραπέζι μας το αίσθημα τελειώνετε να κλείσω’’ οπότε τα μαζέψαμε και φύγαμε και δεν θα ξαναπάμε.
Στα κυρίως σίγουρα άξιζε η πανσέτα, που στην ουσία ήταν μικρά μπριζολάκια χωρίς κόκκαλο, ωραία ψημένα.

Οι χοιρινές όπως και τα υπόλοιπα κρέατα που δοκιμάσαμε μοσχαρίσια σουβλάκι και κοτόπουλο, σωστά ψημένα και γευστικά άνω του μετρίου, άρα ο ψήστης δεν ξέχασε την τέχνη.
Τα τραπεζομάντηλα που στρώνει καθαρά αλλά πολυκαιρισμένα θέλουν αλλαγή, όπως και οι καρέκλες που είναι πλαστικές όπως αυτές που έχουν στα πανηγύρια και μάλιστα σε λαχανί χρώμα.
Βέβαια τα τραπεζοκαθίσματα των εκδηλώσεων είναι πολύ καλά, σε ξύλο, τραπέζια ροτόντα, καθαριότητα παντού, κολονάτα ποτήρια και όλα τα καλά μιας δεξίωσης.

Πληρώσαμε χωρίς να φάμε του σκασμού, πίνοντας Φιξ bottle, περί τα 17 ευρώ το άτομο αλλά ευχαρίστησις πλην των παιδιών καμία.
Αυτονόητο είναι ότι δεν θα ξαναπάω, διότι κατάλαβα ότι κάθε πέρσι και καλύτερα. Θα συνεχίζω όμως να περνάω από μπροστά του γιατί είναι ο δρόμος μου και θα συνεχίζω να κοιτάω στη μεριά του γιατί πάντα μου έκανε εντύπωση ο κόσμος που συρρέει στο μαγαζί αλλά και ο χαμογελαστός γεράκος που εκτελεί χρέη παρκαδόρου.
Για ιστορικούς και μόνο λόγους, ειδικά οι Χαλανδριώτες ας τον επισκεφτούν, σίγουρα θα έχουν ευχάριστες αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια.
Οι υπόλοιποι, μόνο αν σας καλέσουν σε κάποιο ευχάριστο γεγονός, όπου θα φάτε σχετικά καλά και τζάμπα.

07 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Κριτική για τις Μουριές ευκολάκι, σα να κλέβεις εκκλησία. Και όχι μόνο για τις Μουριές αλλά και για όλα τα παρόμοια εστιατόρια-ταβέρνες παλαιάς κοπής.
Πόσο δύσκολο είναι να περιγράψεις τη μπριζόλα που έφαγες, αν ήταν σιτεμένη, καλά ψημένη, μεγάλο κομμάτι, αν οι πατάτες ήταν καλά τηγανισμένες, αν το τζατζίκι τσιμπούσε λίγο κ. λπ;

Πάμε να κάνουμε μια γενική και μια ειδική ανασκόπηση.
Οι Μουριές και η πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι αποτελούν σήμερα, την επιτομή της διασκέδασης στην Ελλάδα της δεκαετία του 80. Τότε που ο πατέρας φορούσε τα καλά του και έβγαζε την οικογένεια για φαγητό. Πήγαιναν στον Μήτσο, που έβγαζε και τραπεζάκια στην πλατεία, αμολούσαν τα παιδιά χωρίς έγνοια να παίξουν μέχρι να έρθει το φαγητό, χαιρετούσαν τον κυρ Γιώργο με την κυρά Ρούλα που είχαν πάει και αυτοί για το ωραίο συκώτι, σχολίαζαν την καθημερινότητα και μετά ξεκοκάλιζαν τις μπριζόλες συνοδεία κρασιού ή ζύθου, μέχρι τελικής πτώσεως.
Έτσι και η πλατεία Βαρνάβα. Συνδυάζει μαζί με τις Μουριές αλλά και 1-2 ακόμα ταβέρνες πέριξ της πλατείας, την παλιά διασκέδαση. Οι γονείς αλλά και οι παππούδες περιμένουν τα κρέατα και τα παιδιά παίζουν ανέμελα στην πλατεία.
Την όλη εικόνα χαλάνε μόνο κάτι νεανίες που αντί για την πλατεία κάθονται στο τραπέζι και έχουν απορροφηθεί στο tablet ή στο κινητό.

Πλατεία Βαρνάβα Σάββατο βράδυ 9 παρά. Ο κουμπάρος στην τρίχα όπως πάντα ντυμένος, μας περίμενε στο τραπέζι κάτω από τα αναρριχητικά φυτά και δίπλα από την πλατεία. Δροσιά αρκετή αν και η Αθήνα μέχρι λίγη ώρα πριν έβραζε.
Ο μικρός πήρε την άγουσα για την πλατεία, εμείς ανοίξαμε τους χοντρόδετους καταλόγους, παραγγείλαμε και αρχίσαμε να σχολιάζουμε την καθημερινότητα.
Τη στιγμή που είχαμε φθάσει στα κυβερνητικά δρώμενα έφθασε το ψωμί σχεδόν μισό καρβέλι, εννοείται φρέσκο μαζί με την χωριάτικη. Δροσερή αρκετά, με φρέσκα υλικά, μεγάλο κομμάτι φέτας, ρίγανη, κάππαρη, ελιές και τα υπόλοιπα τα κλασικά. Βούτες όπως τα παλιά τα χρόνια που δεν σε απασχολούσε αν θα σε δει ο διπλανός να παπαριάζεις το ψωμί στο ελαιολαδον.
Ο σερβιτόρος βγαλμένος από ελληνική ταινία, χρησιμοποιούνταν από το μαγαζί μόνο ως κουβαλητής των εδεσμάτων. Παρ’ όλα αυτά λάθος δεν έκανε και τα έφερε και σε σωστούς χρόνους. Έφερε κα παγωμένο νεράκι σε κανάτα, το ανανέωνε με νεύμα του κουμπάρου, που γνωρίζονταν από τις πολλές φορές που είχε πάει, εργένης γαρ και όλα καλά.

Ένα τζατζίκι με έντονη τη γεύση του σκόρδου, με κυβάκια αγγουριού, όπως το τρώγαμε παλιά, φαγώθηκε άμεσα βουτώντας τις πατάτες, που αποτελούσαν το μόνιμο συνοδευτικό των κρεάτων τα χρόνια προ gourmet εποχής.

Σαγανάκι το κλασσικόν, τετράγωνο με φέτα λεμόνι δίπλα του, χωρίς συνοδεία μαρμελάδας ή chutney, κόπηκε στα 4, έφυγε άμεσα γιατί ήταν ωραίο όπως πάντα, με την κλασσική κρούστα παξιμαδιού και μαστιχωτό κεφαλοτύρι. Έτσι το τρώγαμε, έτσι μας αρέσει.

Τα κρέατα ψήθηκαν με τον σωστό τρόπο, χωρίς ερωτήσεις του στυλ, ‘’πως θέλετε να το ψήσουμε κύριε;’’ και χωρίς να έχουν καεί, κρατούσαν τους χυμούς τους ειδικά η μοσχαρίσια γάλακτος και το σουβλάκι, δεν είχαν ίχνος κοκκινίλας, η χοιρινή είχε μικρό κοκαλάκι, ξεροψημένο λιπάκι στην άκρη και ήταν γευστική και αυτή.
Στο διπλανό τραπέζι έτρωγαν θαλασσινά, αλλά σιγά μη πάω στις Μουριές για να φάω θαλασσινά.
Φάγαμε στο τέλος και ένα παγωτάκι, από το απέναντι μαγαζί που ανήκει και αυτό στον ιδιοκτήτη των Μουριών, μας κέρασε πλούσια ποσότητα δροσερού καρπουζιού, τελείωσε το παιγνίδι ο μικρός, πληρώσαμε ψιλοτσιμπημένα (18 per person), χαιρετηθήκαμε και φύγαμε ανανεώνοντας για την επόμενη φορά.
Άξια μνείας πάντως αποτελούν τα μαγειρευτά του, που έχω δοκιμάσει σε παλαιότερη επίσκεψη και που τα τίμησαν αρκετοί εκείνο το δροσερό βράδυ του Σαββάτου. Αλλά δεν είμαι ο τύπος που θα φάω βράδυ γεμιστά, παπουτσάκι ή μοσχάρι νουά (δοκιμάστε το).
Η διακόσμηση μέσα έχει μείνει στο παρελθόν. Βαριά πολύ βαριά με πολύ ξύλο, σε τοίχους, τραπέζια, καρέκλες και τα κλασικά καρό τραπεζομάντηλα. Κουράζει πλέον στο μάτι. Καθαριότητα, εννοούμενη στο μέγιστο μιας και στο μαγαζί αποτελεί ολόκληρη αρχοντιά.
Θα ξαναπάω; Να ξεκινήσω από Χαλάνδρι για Μουριές με τίποτα. Να με καλέσει ο κουμπάρος και να μην μπορώ να κάνω αλλιώς, ναι θα ξαναπάω. Ταβέρνες στο ίδιο στυλ, ξεχασμένες στο παρελθόν με καλά κρέατα υπάρχουν ευτυχώς ακόμα σε όλη την Αθήνα.

31 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Ο πρόεδρος. Ή ο πρόεδρας που λέω εγώ. Όπως και να τον πεις αποτελεί νέα άφιξη στη Μεσογείων, της γνωστής αλυσίδας κεμπάπ, των Προέδρων.
Άρα ως κεμπαπτζίδικο θα πρέπει να κριθεί και για μένα δυστυχώς έχει χάσει από τα αποδυτήρια.
Αναλύω λοιπόν παρακάτω τους λόγους.
Η Αθήνα όλως παραδόξως έχει κατακλυστεί από κεμπαπτζίδικα, είτε γιατί παρά τον δυτικό της χαρακτήρα την ελκύει η κουζίνα της Ανατολής, είτε γιατί υπάρχουν ακόμα ρίζες και αναμνήσεις από χαμένες πατρίδες, είτε γιατί έχει γεμίσει αλλοδαπά άτομα και προσπαθεί να τα προσεγγίσει και να τα κάνει να νοιώσουν σαν τον τόπο τους. Παραδείγματος χάρη, σχολείο στα Κ. Πατήσια από τα 25 παιδιά της 5ης Δημοτικού, το απίστευτο νούμερο του ενός παιδιού είναι ελληνάκι. Κάπου λοιπόν πρέπει να φάνε και τα υπόλοιπα 24.

Ο πρόεδρας αποτελεί μία αξιοπρεπή αλυσίδα για ανατολίτικες γεύσεις σε σχέση με άλλες αλυσίδες ή μεμονωμένα μαγαζιά που είτε υπάρχουν για να υπάρχουν, είτε απλά συντηρούνται, είτε έχουν χαμηλή ποιότητα υλικών.

Ο χώρος παραπέμπει σε κλασσικό μεζεδοπωλείο στα πρώτα του βήματα παρά σε κεμπαπτζίδικο. Άσπρα τραπέζια, καρέκλες καφενείου με κομμάτι πολύχρωμης κουρελούς στην ψάθα, είδη παντοπωλείου στην είσοδο, είδη τυροκομείου αλλαντοποιείου στο εσωτερικό, μπακιρένια σκεύη σε προθήκες, πέτρινοι καναπέδες στις πλευρές του παράδρομου της Μεσογείων, κοντινές αποστάσεις στα τραπέζια, χοντρό πλαστικό πέριξ του εσωτερικού χώρου και τέλος. Παρ’ όλα αυτά είναι καθαρός και φροντισμένος Μπορούσες λίγο καλύτερα Πρόεδρε.
Η εξυπηρέτηση σε σχέση με την επίσκεψη της αγαπητής Julie05 έχει βελτιωθεί αρκετά. Δεν άργησε κάτι, έγινε καλή ανάλυση του περιεχομένου των πιάτων, μας σταμάτησε εκεί που έπρεπε. Παρ’ όλα αυτά χωρίς να είμαι παράξενος, ο σερβιτόρος που μας εξυπηρετούσε, πήρε μόνος του θάρρος και ανέπτυξε οικειότητα πέραν του επιτρεπτού ορίου. Λίγη προσπάθεια ακόμα Πρόεδρε.
Στην αρχή ήρθε ψωμάκι και νερό σε φιάλη. Κοίταξα γύρω και είδα ότι σε όλα τα τραπέζια υπήρχε εμφιαλωμένο. Υπέθεσα ότι στη Μεσογείων δεν θα πίνεται το νερό και το εμφιαλωμένο δεν θα χρεώνεται. Λάθος.

Όπως και λάθος το ψωμί. Με πίτα σε κάθε πιάτο, ρωτάς αν θα φέρεις ψωμί κύριε Πρόεδρε.
Ξεκινήσαμε δοκιμάζοντας την προεδρική σαλάτα. Πρασινάδα, γαλοτύρι, ψιλοκομμένη ντομάτα και ξηροί καρποί. Δροσιστική, νόστιμη, ποσότητα νορμάλ, φαγώθηκε άμεσα. Δεν κατάλαβα τα ξηροκάρπια, ούτε το γαλοτύρι το οποίο είχε ανακατευτεί με την πρασινάδα και έμοιαζε περισσότερο με sauce.

Τζατζίκι δροσερό, βελούδινο και λίγο καυτερό όπως πρέπει να είναι.
Πατάτες τηγανιτές χεράτες και νόστιμες με χοντρό αλάτι πάνω. Βέβαια πατάτες είναι, ο καθένας ξέρει να τηγανίζει. Γιατί πρέπει σε κάθε κριτική να αναφέρουμε τι ωραίες ή τι χάλια που ήταν οι πατάτες; Ή γιατί, ενώ μια ζωή προ κρίσης τρώγαμε προκάτ πατάτες, τώρα θέλουμε χεράτες; Απάντηση δεν παίρνω από κανέναν.

Τυλιχτό κασερλί κεμπάπ. Καλή πίτα αλάδωτη και τέλος. Αρκετό κρεμμύδι με γλυκιά πάπρικα επάνω, αρκετή ντομάτα και ένα κεμπάπ που το κασέρι ξεχώριζε χαρακτηριστικά μέσα στον κιμά και πίκριζε. Κάτι σαν γεμιστό μπιφτέκι. Δεν άφηνε να φανεί η γεύση και τα μπαχαρικά που είχε ο κιμάς και αλλοίωνε χαρακτηριστικά το όλο αποτέλεσμα. Η καταστροφή του στόλου του Κατσώνη από τον Αλγερινό στόλο κύριε Πρόεδρε.

Το οποίο βέβαια αποτέλεσμα φαινόταν στο απλό κεμπάπ. Μερίδα με 4 σχετικά μεγάλα κεμπάπ, πλαισιωμένη από ψητή ντομάτα, πιπεριά και κρεμμύδι με γλυκιά πάπρικα επάνω και στη βάση αλάδωτη πίτα. Όλα τα υλικά του πιάτου είχαν το σωστό ψήσιμο, ο κιμάς κρατούσε τα ζουμιά του, είχε τα σωστά μπαχάρια και τρωγόταν ευχάριστα, χωρίς να εκπλήσσει.

Τέλος σις κοτόπουλο. 2 μέτριες σούβλες ζουμερού, τρυφερού και με τα σωστά μπαχαρικά κοτόπουλου, πλαισιωμένου με τα ίδια συνοδευτικά.
Μαζί με μια παγωμένη fix βαρελίσια, 3 άτομα δώσαμε από 13 euro και μας κέρασαν από ένα σφηνάκι sorbe λεμόνι.

Με το σκεπτικό ότι γίνεται μαζική παραγωγή του κεμπάπ και των υπολοίπων κρεάτων στο εργοστάσιο της αλυσίδας, το αποτέλεσμα τουλάχιστον στο απλό κεμπάπ είναι καλό και καλύτερο από παρόμοιους χώρους του είδους.
Δεν θεωρώ όμως ότι θα ξαναπάω, διότι υπάρχουν όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενη κριτική, καλύτερα κεμπαπτζίδικα με περισσότερη μαεστρία και ασυγκρίτως καλύτερο αποτέλεσμα στην παρασκευή του κεμπάπ απλού ή σύνθετου και γενικά στο όλο σύνολο των γεύσεων της Ανατολίας.

Κλείνω, ακούγοντας τις τελευταίες νότες από το ‘’Taxim’’ των Αμερικανών Kaleidoscope με τον Paul Lago (από που να είναι άραγε;) στη σύνθεσή τους, διότι πώς θα γράψεις κριτική αν δεν έχεις την κατάλληλη μουσική υπόκρουση;

24 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Εισαγωγή (Ψιλομεγάλη)

Όταν ήμουν μικρός, burgerάδικα υπήρχαν μόνο στην Αμερικάνικη βάση στο Ελληνικό, στη Γλυφάδα στην Κωνσταντινουπόλεως, τα περίφημα μπιφτεκάδικα -εξ ου και η Γλυφάδα Μπιφτεκούπολη- και όπου άραζε ο 6ος Στόλος, μιας και ο γιάνκης (προσωνύμιο που αποδίδεται στους κατοίκους των ΗΠΑ και ιδιαίτερα των ΒΑ πολιτειών) μεγάλωσε με στέκια (steak) και με στρογγυλά μπιφτέκια (burger και όχι hamburger ).

Εγώ μεγάλωσα με τα σουβλάκια του κυρ - Αρίστου στη Λάρισα. Κατοχικές ουρές για να φας εκείνη την εποχή αλάδωτη πίτα, σουβλάκι χοιρινό, εννοείται χεράτο, 2-3 πατάτες, 1 slice of tomato και τη μυστική semi-καυτερή σάλτσα. Τον κυρ - Αρίστο τον χάσαμε ένα βράδυ του Σεπτέμβρη, το μαγαζί του το χάσαμε μια βδομάδα μετά, το έπαιξε στα ζάρια ο χαμένος ο γιos του.
Κυρίως θέμα (Κανονικό)

Τα παιδιά μου μεγάλωσαν, με πλέον των δικών μου και με δικές τους επιλογές. ‘’Moody’s’’ στην αρχή για κοτομπουκιές και παιγνιδάκι, ‘’Orangebee’s’’ στη συνέχεια για τρομερό chimichanga, ‘’Saturday’s’’ για Jack Daniels burger και τελευταία ‘’Hot Hot’’ για Turkey classic και Guacamole.
Και αφού είμαι καλός πατέρας, γιατί να τους χαλάσω χατίρι;
Και επειδή πλέον έχουμε και στο Χαλάνδρι, γιατί να τρέχω Φιλαδέλφεια;
Είναι και πιο μεγάλο το μαγαζί, έχει και καναπέ μια κομμένη Buick Riviera gold του 71, έχει στον κάτω όροφο play room με λειτουργικό flipper με πολλά λαμπιόνια και υπέροχο juke box με όλες τις 60’s επιτυχίες.
Τι άλλαξε και γράφω ξανά για το hot hot;
Πολλά.
Καταρχήν, κατηγοριοποίησε τα burgers του ανάλογα με τα γραμμάρια (110 έως 200) και το είδος ( κανονικό, black angus, rib eye).
Στη συνέχεια, πρόσθεσε ένα ξύλινο πλατό, όπου μαζί με το burger έρχεται ένα βουνό homemade πατάτες και 3 sauces, κλασσικές μεν ωραίες δε. Ονομασία ‘’The feelgood burgers’’.
Έπειτα, κάποια πιάτα ημέρας υπάρχουν πλέον μόνιμα στον κατάλογο, όπως το γευστικότατο guagamole με φιλετίνια ξεροψημένου κοτόπουλου, guacamole sauce, λόλα κλπ και το buffalo rib eye με 200 γρ burger, black mustard sauce, ψωμί brioche κλπ.
Τέλος, προστέθηκαν καινούρια πιάτα όπως το ‘’Big John’’ με black angus burger, full crispy bacon, αγγουρομαγιονέζα, τραγανή παρμεζάνα, λόλα κλπ, το ‘’club Philadelphia’’ με τα κλασσικά και έξτρα cream cheese και τηγανιτό αυγό, η σαλάτα ‘’Philadelphia’’ με κομμάτια γλυκόξινου χοιρινού, sauce από cream cheese, chips κρεμμυδιού κλπ.
Γιατί θα συνεχίσω να πηγαίνω στο Hot hot του Χαλανδρίου;
Για τα τσίγκινα vintage πιατάκια που βάζουν τα burgers.
Για τις μεγάλες κοτομπουκιές που αρέσουν στον μικρό μου, παναρισμένες με corn flakes.
Για το vegetarian burger που αρέσει στη γυναίκα μου, με όλα τα ψητά λαχανικά μέσα, πέστο βασιλικού και ψωμί ολικής.
Για το Mexican burger που αρέσει στον μεγάλο μου γιο, με καυτερό chilli sauce, jalapenos, ροδέλες κρεμμυδιού, bacon στην έκδοση του black angus.
Για το χιλιοφτιαγμένο Jack Daniel’s με μανιτάρια σωτέ, ζυμωμένο με Jack Daniel’s sauce με ανανά σε αφράτο brioche και το Moonshine με κρεμμύδια σωτέ, ρόκα και tartar sauce.
Για τις country style πατάτες πάνω στις οποίες κάθεται από γευστικό cheddar bacon sauce μέχρι πλούσιο σε αρώματα chili con carne.
Γιατί ξέρω από πού ψωνίζει κιμά.
Γιατί το πολύ να πληρώσω για το feelgood burger 8.5 euro.
Γιατί ακούω τη μουσική που μ’ αρέσει στη σωστή ένταση.
Γιατί βάζω στο juke box το ‘’You don’t own me’’ της Lesley Gore και ονειροπολώ.
Γιατί η εξυπηρέτηση έχει βελτιωθεί και είναι υποδειγματική σε ό, τι αφορά στο χαμόγελο, το βάλε - βγάλε στο burger σου και γενικά το πάρε - δώσε με τη διεύθυνση.
Γιατί είναι ότι δηλώνει: κλασσικό burgerάδικο του δρόμου, καθαρό, φθηνό, αμερικάνικο.
Τι θα άλλαζα;
Μόνο τα κλασσικά ψωμάκια του, που αν και φρέσκα διαλύονται εύκολα.
Επίμετρο (Μικρό και ζουμερό)
Προτείνεται ομόφωνα από όλη την οικογένεια, φίλους και γνωστούς που το έχουν δοκιμάσει, ως κάτι γρήγορο, καθαρό και γευστικό.
Δεν συστήνεται σε γκρινιάρηδες, καρμίρηδες καθώς και στους υμνητές του ‘’αρνούμαι’’.

05 Ιούλ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Η σχέση μου με το hard rock δεν είναι και η καλύτερη. Λίγα καλά και προπάντων ανεκτά στα αυτιά μου. Είναι λάτρης των πιο παραδοσιακών ακουσμάτων rock ’n’ roll, classic rock αλλά και πιο extreme, garage, psychedelic rock κ. λπ.

Αντίθετα με το hard rock cafe έχω μια σχέση περίεργη που κρατάει χρόνια πίσω. Βερολίνο, Βρυξέλλες, Μαδρίτη, Αθήνα στον παλιό χώρο και βάλε.
Μ’ αρέσει το στυλ των μαγαζιών της αλυσίδας, με προσωπικά είδη καλλιτεχνών, από γυαλιά, t-shirts, δαχτυλίδια μέχρι μπαγκέτες, κιθάρες, χρυσούς δίσκους αλλά και τα ευπαρουσίαστα πιάτα με ναυαρχίδα τα smokehouse πιάτα.

Δεν συμφωνώ με την τιμολογιακή πολιτική. Δεν μπορεί ένα πιάτο να τιμάται στην Αθήνα παραπάνω από τη Μαδρίτη ή το ίδιο με τις Βρυξέλλες. Κάτι ή καλύτερα κάποιος δουλεύει τον πελάτη. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν είχα επισκεφτεί τον νέο χώρο του μαγαζιού, σε ένα υπέροχης αρχιτεκτονικής κτίριο της Αδριανού, δίπλα στην πλατεία Μοναστηρακίου.
Σκοπός της επίσκεψης, ήταν η επιτυχία μου σε διαγωνισμό γνωστού site γαστρονομίας, στο οποίο γινόταν promotion του ‘’world burger tour’’ του hard rock, και ταυτόχρονα το site γιόρταζε, τα 10 χρόνια λειτουργίας του.

Τι είναι το world burger tour? Για τους 2 πρώτους καλοκαιρινούς μήνες, η αλυσίδα παρουσίαζε burgers από όλα τα μέρη του πλανήτη με υλικά του κάθε τόπου.
Ναι, απουσίαζε το Ελληνικό burger.

3 άτομα μια Κυριακή του Ιούνη με αρκετή βροχή, πήραμε τις ομπρέλες μας, μπήκαμε στο μετρό και φτάσαμε στο Μοναστηράκι που παρ’ όλη τη βροχή ήταν γεμάτο από Γιαπωνέζους με selfie sticks, χοντρούς 60 plus Αμερικάνους, με φαρδιές βερμούδες, κάλτσα και πέδιλο Columbia και Γερμανίδες τουρίστριες που διψούσαν για να ρουφήξουν…. κάθε σπιθαμή του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Και ο Τζιμάκος γελούσε.

Δεν προτιμήσαμε το εκπληκτικό αίθριο με την γυάλινη οροφή αλλά καθίσαμε στον αρχικό χώρο με τη τζαμαρία για να χαζεύουμε την περατζάδα της Αδριανού.
Τα τραπεζάκια μαρμάρινα, μεγάλα για να χωρέσουν τις πιατάρες, οι καρέκλες άνετες, τα χρώματα φωτεινά, οι τοίχοι όπως είπα με προσωπικά είδη καλλιτεχνών αλλά και πίνακες με εξώφυλλα από βινύλια, το προσωπικό χαμογελαστό, εξυπηρετικό ομοιόμορφα ντυμένο αλλά το έχω ξαναπεί, αυτό το happy birthday όλου του προσωπικού σε άτομα ανεξαρτήτως ηλικίας που γιορτάζουν γενέθλια, με εκνευρίζει αφάνταστα.
Κεράσματα δεν έχει, ότι παραγγέλνεις πληρώνεις.
Στην αρχή παραγγείλαμε τα ποτά, έναν πολύ καλό φυσικό χυμό μήλου, σόδα και pepsi και στη συνέχεια το starter.
Προτίμησα τα κλασσικά nachos έχοντας υπόψη τα nachos άλλων παρόμοιων εστιατορίων αφήνοντας χώρο για τα burgers.

Την πάτησα. Ήρθε ένα μεγάλο πιάτο με chips τορτίγιας με φασόλια (1 είδος και όχι 3 που έλεγε ο κατάλογος), την κλασσική μεξικάνικη σάλτσα pico de gallo (ψιλοκομμένη ντομάτα, κρεμμύδι, κόλιανδρο, λεμόνι και πιπεριές jalapenos), φρέσκο κρεμμύδι και 2 λιωμένα τυριά, guacamole και sour cream. Γευστική, δροσερή, χορταστική κλασσική tex mex παραγωγή, με κάποια ελληνικά στοιχεία μέσα. To guacamole χειροποίητο με μεγάλο κομμάτι αβοκάντο σε ξεχωριστό μεταλλικό μπολάκι όπως και η pico de gallo. Θα τα ξαναέπαιρνα, μόνο αυτά συνοδεία cocktail (πολλά και καλά) ή μπύρας.
Συνεχίσαμε με μια σαλάτα (για κυρίως) και 2 burgers.
Η σαλάτα ήταν ρόκα (arugula) με κοτόπουλο στη σχάρα. Νορμάλ η ποσότητα, δροσιστική, γευστική, σωστά συντηρημένη η ρόκα, ωραία ψημένο και αρκετή ποσότητα το κοτόπουλο, ωραία και πικάντικα τα καρύδια τύπου pecan και τα cranberries, όπως και το φρέσκο πορτοκάλι που μαζί με τη vinaigretet λεμονιού πρόσδιδαν τη δροσιά στο πιάτο και η τριμμένη φέτα την ελληνικότητα. Όχι όμως 12 euro, κάπου ξεχνάμε που ζούμε.
Τα επετειακά burgers ήταν όλα τα λεφτά.
Κατ’ αρχάς δεν σέβεσαι τον εαυτό σου αν δεν δοκιμάσεις την Αμερικανική πρόταση. Το γιατί, γνωστό. Οπότε, Jambalaya Burger για μένα με πινελιές από την Louisiana. Ήρθε ένας πύργος που περιείχε ένα αρκετά μεγάλο (225 γρ) μπιφτέκι angus καρυκευμένο εξαιρετικά (ολίγον τι spicy), κλασσικά πίκλες, πικάντικη sauce με βάση τη μαγιονέζα (cajun), τυρί pepper jack (αγελαδινό κίτρινο τυρί με μπαχαρικά και καυτερή πιπεριά στη σύνθεση), μια τεράστια φέτα -ωσάν παχιά φέτα bacon- από λουκάνικο τύπου andouille (καρυκευμένο με ρίγανη και θυμάρι) και ένα jammin’ jambalaya rice cake (ένα στρογγυλό πράμα σαν κέικ παναρισμένο, που είχε βάση το ρύζι και διάφορα κομματάκια από λαχανικά μέσα). Συνοδευόταν από ένα μεταλλικό μπολ με καλές αλλά προκάτ πατάτες με την φλούδα και έξτρα μαγιονέζα.

Βλέποντας το, επιβεβαίωσα γιατί οι όμορφες αμερικανίδες είναι μόνο αυτές που παίζουν σε ταινίες ‘’ποικίλης’’ ύλης. Πολύ καλό, αλλά από τη μέση και μετά είχα σκάσει.
Ο μικρός προτίμησε μια πιο βατή εκδοχή, το Colombian Plantain Burger με στοιχεία από την Cartagena της Κολομβίας. Εννοείται ότι το μισό το πήραμε πακέτο. Περιείχε κλασσικά μπιφτέκι angus, καραμελωμένα κρεμμύδια γλυκά και αλμυρά, μεγάλη φέτα μπέικον, τυρί Monterey Jack με καρυκεύματα μελάσας, ψητή μπανάνα Αντιλλών (plantain) και μαρούλι. Τα ίδια συνοδευτικά αν και κανονικά ήθελε την mojo sauce αντί για μαγιονέζα.

Φάγαμε, πληρώσαμε μόνο τη σαλάτα, μιας και τα υπόλοιπα ήταν κερασμένα και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Κανονικά θα δίναμε γύρω στα 20 ευρώ το άτομο γιατί τα burgers τιμώνται στα 13-14 euro και τα nachos στα 12 σκέτα και ανάλογα τι προσθέσεις αυξάνεται η τιμή.
Θα το ξαναεπισκεφτώ;

Μόνο για να αγοράσω αναμνηστικά από το κατάστημα που λειτουργεί αριστερά της εισόδου, αλλά και να πιω τα cocktails υπερπαραγωγή. Καλές γεύσεις αλλά αρκετά υπερτιμημένο, λάθος η πολιτική της αλυσίδας, αλλά αφού πουλάει γιατί να χαμηλώσει τιμές;

26 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Τελειώνοντας την ψαροφαγική τριλογία, θα ασχοληθώ με τη ναυαρχίδα κατ’ εμέ, των χώρων εστίασης που ειδικεύονται στα θαλασσινά. Το ‘’επιβατηγό (Ε/Γ) Ταξιδεύοντας’’, όχι το σκέτο αλλά στα Βόρεια.
Ειδικά σε αυτή την κριτική έχω αποφασίσει – αν και δεν το συνηθίζω - να κλέψω.
Και θα κλέψω.
Θα κλέψω από τους LOVE του Arthur Lee και το πρώτο τραγούδι που μου έκανε κλικ: ‘’Singed E/Γ’’ λοιπόν και στα Βόρεια, γιατί και εμείς έχουμε ψυχή και πρέπει να απολαύσουμε τους μεζέδες του, χωρίς να κάνουμε το ταξίδι στο Κερατσίνι. Θα χρειαστεί καλή συσκευή πλοήγησης - όχι σαν του Κολόμβου- για να φτάσετε, με το παρκάρισμα να είναι εύκολο.
Θα κλέψω από την Τζένη Μελιτά - που με εκνευρίζει αφάνταστα – και θα πω: Η φάση είναι Ε/Γ στα Βόρεια και μετά Νέα Ερυθραία.
Γιατί;
Αναλύω περιληπτικά λέγοντας ότι,
έχει ευχάριστο περιβάλλον έστω και αν δεν θυμίζει αμιγώς ψαροταβέρνα αλλά μπουτίκ ψαριού ή γκαλερί θαλασσινών,
έχει πολυπληθές προσωπικό που κάνει την δουλεία του χαμογελαστά, γρήγορα, αποτελεσματικά, κεφάτα και έχει και ικανότητα ανάλυσης των πιάτων,
έχει ιδιοκτήτη ο οποίος φροντίζει τους πελάτες του, φέρνοντας ότι πιο φρέσκο βγάζει η θάλασσα, έχει chef που βλέποντας live τη δουλειά του, το πως χρησιμοποιεί τις πρώτες ύλες, πως δουλεύει στην κουζίνα και πώς ‘’περιποιείται’’ το πιάτο που θα προσγειωθεί στο τραπέζι σου, έχω λατρέψει τα θαλασσινά και τα ψάρια παρ’ ότι δεν είναι το φόρτε μου,
έχει καλές και λογικές τιμές του προϊόντος που διαθέτει, εκτιμώντας ότι πας για ψάρι, θα σου πουλήσει ψάρι ή θαλασσινό και όχι φύκια πολυτελείας σε τιμές σωστές και αν έχεις και γνωστό – με λένε Βαγγέλη, ευχαριστώ Βαγγέλη - κλέβεις εκκλησία.
Συνεχίζω λιγουλάκι αναλυτικότερα.
Θα κλέψω από τις αναμνήσεις μου 2 χρόνια πριν, όταν στην πρώτη συνάντηση του ask, γνώρισα αξιόλογα άτομα στον συγκεκριμένο χώρο, τον Σπύρο, τον Βαγγέλη, την Κλειώ, τη Βάνα, την Ελένη, τον Αναστάσιο, την Τέτη, το Ψαράκι, τον Βαρώνο, ανταλλάξαμε απόψεις, πήραμε και δώσαμε αλλήλους και συνεχίζουμε να πορευόμαστε σε κοινά γευστικά μονοπάτια.
Θα κλέψω δις, από τις αναμνήσεις του μακρινού αλλά ειδικά του κοντινού παρελθόντος και θα επικαλεστώ την απόλυτη ηδονή που ένοιωσα τρώγοντας για πρώτη φορά, εκπληκτικά στρείδια βουτυράτα, σκουμπρί καπνισμένο άψογα, με κρεμμυδάκι, μαϊντανό και λάδι, νευρική ρεγγοσαλάτα με εκπληκτική βελούδινη υφή, tartare λαυρακίου, δροσερή καβουροσαλάτα με πραγματικό καβούρι, απίστευτη homemade λακέρδα, γαύρο και σαρδέλα φιλεταρισμένα, αφρό κυριολεκτικά, αλλά και δυναμικό και spicy μουσταρδάτο γαύρο, γνήσιο πειραιώτη. Φεύγοντας παραμιλούσα σκεπτόμενος ή καλύτερα σκεπτόμουν παραμιλώντας και έλεγα: ‘’Δημήτριε Δημήτριε, τι έχανες τόσα χρόνια’’!!!
Και εδώ θα πεταχτεί ο έξυπνος του χωριού και θα πει: ‘’Ρε φίλε δεν σε συμφέρει, αφού δεν το ‘χεις το θαλασσινό γιατί πας;’’
Πάω και ειδικά στο Ε/Γ για να φάω,
γαρίδα καθαρισμένη – ούτε η μάνα μου όταν ήμουν 5 χρονών δεν μου την καθάριζε - semi παναρισμένη, βουτυράτη, συνοδεία γλυκιάς ροζ sauce, που όσες και να φας δεν τις χορταίνεις,
να βουτήξω το λαδωμένο φρυγανισμένο ψωμί στο σαγανάκι με το χταπόδι το οποίο είναι κομμένο σε μικρά κομμάτια και μαζί με το λιωμένο τυρί και την κόκκινη σάλτσα με απογειώνουν,
να πάρω δεύτερη φέτα και να ορμήσω στο πιάτο με τις ξεφλουδισμένες χοντροαλατισμένες τομάτες, να πάρω 1-2 ροδέλες, να φορτώσω και λίγο κάππαρη και κρίταμο και να ξεχάσω τις σαλάτες με τις τρεις σειρές υλικά στην περιγραφή,
να φάω crunchy, ελαφρύ και φρέσκο, γόνο καλαμάρι και τέλος,
να έχω ‘’εξάψεις’’, από το φίσκα σε μύδια μυδοπίλαφο, λεμονάτο και σαφρανάτο.
Τέλος; Έτσι νόμιζα και εγώ αλλά μπα!
Οπότε επειδή την τελευταία φορά, η συζήτηση στο τραπέζι είχε ‘’ανάψει’’ για τα καλά, έκλεψα μια δαγκάνα βασιλικό καβούρι, σπασμένη από πάνω ως κάτω για να μην κουραστώ να την σπάω, με αρκετό κρέας μέσα, που σε συνδυασμό με το βούτυρο που την πασάλειψα, με πέρασε σε άλλο επίπεδο.
Επίπεδο για να ξανακλέψω, όταν η υπόλοιπη παρέα ήταν απασχολημένη, φιλεταρισμένα ψάρια, σαρκουδάκια, σκάρους κ. λπ ωραία ψημένα με ελαιόλαδο ή χωρίς, που μύριζαν θάλασσα και αποτέλεσαν υπέροχο ‘’επιδόρπιο’’.
Εκείνο που σίγουρα δεν έκλεψα, ήταν ο παστουρμάς τόνου. Δεν μου άρεσε. Αέρινη η γεύση του, συνοδεία από λεπτές μαριναρισμένες σε λεμόνι και άνηθο φέτες αγγουριού κομμένες οριζόντια, αλλά δεν βρήκα καθόλου ένταση στο πιάτο. Δεν μου έβγαλε καθόλου το άρωμα ή τη γεύση του τόνου.
Στο δια ταύτα, θα κλέβω το nickname χρήστη του ask και θα πω, ότι εκείνη την Κυριακή ‘’fagame kai skasame’’ και άνευ αμφιβολίας όπως διαπιστώνει ο καθείς, μείναμε τρις ενθουσιασμένοι.
Και επειδή ακούω στο βάθος κάποιον να με ρωτά ‘’Είναι πολλά τα λεφτά Άρη;’’, θα απαντήσω ότι δεν με λένε Άρη και ότι τα λεφτά δεν είναι πολλά. Με 25 euro, σίγουρα θα φάτε ότι πιο φρέσκο βγάζει το Αιγαίο. Συνοδέψτε το με ωραιότατο λευκό κρασί που προτίμησα εγώ και η παρέα μου.
Κλείνοντας θα κλέψω για τελευταία φορά από τους Beatles λέγοντας, ‘’Give Ε/Γ a chance’’ ανάλογα ποια περιοχή σας βολεύει, θα περάσετε ευχάριστα ένα 2ωρο τρώγοντας ψάρια ή θαλασσινά, θα με θυμηθείτε και θα πιείτε και 1 και 2 και 3 ποτήρια στην υγειά μου.
Tip. Και μη παραλείψετε να δοκιμάσετε το ‘’χταπόδι του Νώντα’’ με διαφορετικό τρόπο ψησίματος, διαφορετική υφή και γεύση.
Υ. Γ. Έκλεψα για το σπίτι υπέροχο σάμαλι, σαν αυτό που έτρωγα από τον πλανόδιο που ερχόταν έξω από το σχολείο με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα, ευγενική προσφορά της ιδιαιτέρας του κυρίου Διευθυντή.
Σιγά μη το άφηνα.

14 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Πρόλογος
Νοσταλγώ το παρελθόν, το οποίο δεν προσδιορίζεται χρονικά, αλλά είναι την περίοδο που η μόνη κρίση που με απασχολούσε ήταν η κρίση συνειδήσεως, για ανθρώπους που είχα πληγώσει-στεναχωρήσει.
Μένω και θα συνεχίσω να μένω προσκολλημένος εκεί και θα με απασχολούν μόνο προβλήματα του στυλ ''Αν ταΐσω τις κότες παντζάρια, θα βγουν απευθείας τα αυγά κόκκινα;'' Σε όσους αρέσω.
Κυρίως Θέμα
Η 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα, αποτελεί πηγή αναμνήσεων για μένα. Εκεί μεγάλωσα, ανδρώθηκα, αγάπησα, πόνεσα, μάλωσα, έκλαψα, γρατζούνισα πρώτη φορά κιθάρα, έκανα φίλους – boys and girls – αδερφικούς. Με εκείνη την παρέα λοιπόν βρίσκομαι ανά τακτά διαστήματα. Κάτι σαν το story από την ταινία ‘’St’ Elmo’s fire’’, στο πιο χαλαρό βέβαια.

Η τελευταία συνάντηση σε φορτισμένη ατμόσφαιρα (rip Θοδωρής), έγινε στο κέντρο της πόλης. Πιο κέντρο δεν γίνεται. Μητροπόλεως, απέναντι από το ‘’Atenas Cervantes’’, έχει ανοίξει εδώ και λίγα χρόνια το μικρότερο αδερφάκι του ‘’Αθηναϊκόν’’. Γέννηση στη Σανταρόζα 1932, μεταφορά στη Θεμιστοκλέους 1985, νέα γεννητούρια στη Μητροπόλεως 2013. Όνομα πολύ βαρύ, ποιότητα εγγυημένη τουλάχιστον στον μεγάλο αδερφό, θαμώνες μεγάλοι Έλληνες της κάθε εποχής, κλασσική Ελληνική κουζίνα χωρίς πειράγματα και έξτρα τεχνοτροπίες.

Καθίσαμε και κλείσαμε γιατί ήμασταν και πολλοί, το κομμάτι στα δεξιά της εισόδου. Ο χώρος, φινετσάτος, καθαρός, φροντισμένος έως την παραμικρή λεπτομέρεια, ψηλοτάβανος, επιβλητικός, φωτεινός λόγω της τζαμαρίας αριστερά και δεξιά της επιβλητικής εισόδου στην πρόσοψη αλλά και των ανοιχτόχρωμων τοίχων, με μοντέρνα έργα γνωστού ζωγράφου στους τοίχους, βαριά ξύλινα τραπέζια, άνετες καρέκλες, καθρέφτες όλων των μεγεθών, συνδυασμό γυαλιού, μαρμάρου, δέρματος και ξύλου, συγκεντρώνει όλες τις φυλές που επισκέπτονται την πρωτεύουσα αλλά και άτομα της παλιάς και νέας Αθήνας.

Η εξυπηρέτηση, στο ύψος ενός τέτοιου μαγαζιού, άμεση, ευγενική, γίνεται από πολυπληθές προσωπικό ντυμένο ομοιόμορφα, με γνώση των υλικών των πιάτων και χαμόγελο, αλλά αγχωτική για εμάς διότι, είχαμε πάντα κάποιον σε απόσταση βολής από το τραπέζι μας, σχεδόν από πάνω μας. Αυτό σε άλλους αρέσει σε μένα δεν κόλλησε ή δεν κόλλησα εγώ καλύτερα, στο ύφος του μαγαζιού. Και αυτό γιατί σε κάποιες στιγμές, ένοιωσα ότι η πολυπληθής παρέα μας ενοχλούσε, την κατά τα άλλα αρκετή οχλαγωγία του μαγαζιού.
Κινηθήκαμε με κάποιες εξαιρέσεις σε θαλασσινό μενού, μιας και το ‘’Αθηναϊκόν’’ σου δίνει όλες τις επιλογές.

Στο τραπέζι έφθασαν μαζί με ωραίο μοσχοφίλερο, χαλούμι ψητό 3 τεμάχια, μαζί με ψητή ντομάτα, αρωματισμένα με λάδι και δυόσμο και κλασσικό σαγανάκι από κεφαλοτύρι αραγμένο πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί εν είδει μπρουσκέτας. Πολύ καλή η γεύση και των 2 τυριών, τέλεια ψημένα, ωραία σχηματισμένη και όχι υπερβολική η κρούστα στο κεφαλοτύρι. Φαγώθηκαν ευχάριστα και άμεσα.
Σαλάτες η ομώνυμη, υπερπαραγωγή, με πρασινάδα, μανούρι, ντοματίνια, λιαστή ντομάτα, πιπεριά Φλωρίνης, κρουτόν και μια απαλή sauce μελιού. Ήταν ότι πιο δροσιστικό ήθελα, τη στιγμή που ήρθε το τραπέζι μας. Ωραία αρώματα και μυρωδικά, ένα επίπεδο πιο πάνω από την ρόκα με λάχανο και flakes παρμεζάνας, η οποία ήταν, παρ’ όλη τη sauce αγριοράπανου που είχε περαστεί η πρασινάδα, άνευρη, ελαφρώς άγευστη και πέρασε απαρατήρητη.
Φρέσκο καλαμάρι γεμιστό, ωραία ψημένο και αρωματισμένο με μυρωδικά που του έδιναν την απαραίτητη ένταση, γεμάτο με ντομάτα, πιπεριά και τυριά (κεφαλοτύρι, φέτα). Πιάτο καθ’ όλα αντάξιο της ιστορίας του εστιατορίου.
Μύδια κρασάτα, κλασικό πιάτο χωρίς να χρειάζεται τέχνη για να τα καταφέρεις, ωστόσο το φρέσκο ψωμί, έκανε αρκετές βυθίσεις.
Ριζότο μανιταριών με παρμεζάνα, ωραία χυλωμένο το ριζότο, 3 είδη ψιλοκομμένα μανιτάρια, ωραία αρώματα, ωραίες εντάσεις.
Κριθαρότο θαλασσινών με σχοινόπρασο και ντομάτα. Αρκετή η ποσότητα από γαρίδες καθαρισμένες, κομματάκια σουπιάς, μύδια και κυδώνι, επαγγελματικό το χύλωμα, πιάτο πολύ γεμάτο από υλικά, μοσχοβολούσε από τα μυρωδικά.
Χταπόδι που ζητήσαμε και το ζηλέψαμε από την περιγραφή τέλεψε, θεωρώ σφάλμα και λόγω ώρας (21:00) και λόγω μέρας (Σάββατον) για το επίπεδο του μαγαζιού.

Μας κέρασαν χαλβά σιμιγδαλένιο και μαζί με 2 πιάτα κρεατικών, κάποιες επαναλήψεις των πιάτων μας και αρκετό κρασί δώσαμε 23 ευρώ per person.
Διχάζομαι και ‘’διαχωρίζομαι’’ αν είναι οκ ή υψηλή η τιμή, το σίγουρο είναι ότι λόγω των θαλασσινών πιάτων δεν χόρτασα.
Παρ’ ότι δεν έχω παράπονο από αυτά που δοκίμασα, δεν θεωρώ ότι θα ξαναπάω γιατί δεν με κάλυψε ως φιλοσοφία αισθητικής περιβάλλοντος και εξυπηρέτησης.
Το ‘’Αθηναϊκόν’’ θα ικανοποιήσει σίγουρα, αυτόν που επιθυμεί να ευχαριστήσει συγγενείς κάποιας ηλικίας ή φίλους με κάτι επίσημο, αλλά και αυτόν που θέλει χώρο για γεύμα ή δείπνο εργασίας. Δεν προτείνεται για χαλαρές καταστάσεις.

Επίλογος

Κοίτα Μιχάλη τι έκανες. Όπως έλεγε κάποτε ο Στράτος ‘’Μη μου ξυπνάς το παρελθόν’’. Λώρας για stoli, ο κύριος Νίκος την είχε 200 δραχμές, Sui στη συνέχεια για ροκ του δρόμου, φλερτάρισμα (sic) και ξανά stoli και κλείσιμο με ‘’καυτό σκύλο’’ απ’ όλα, στην Πλατεία (Μαβίλη). Τι άλλο να θέλει ένας νεανίας από τη ζωή του.

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ

ΑΜΠΑΚΟΣ
Κάθε Τετάρτη Burger Night
Meat Restaurants
Πειραιάς κέντρο