jim



Κριτικές: 137

Μέλος από:
Δεκ 2010
Δεν είναι στη λίστα
των έμπιστών σου
.



Εμφάνιση:

Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Απρ
25
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
1-9

Η αρχή του τέλους…. Ή η αρχή του επιτέλους…
Συνάντηση παλιών συμμαθητών. Ή φίλων από το Στρατό. Ή Ουρσουλίνων με άρρενες του κολλεγίου Αθηνών. Ή συνδέσμου φίλων του κολλεγίου Μπαρμπίκα. Ή χρηστών του ask. Ότι και αν ήταν, έγινε σε γνωστό μπαράκι του ιστορικού κέντρου, της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται.

Πριν τη συνάντηση όμως, κάποια μέλη του team της συνάντησης πεινούσαν. Ο μεταπτυχιακός φοιτητής του Κάτω Παλουκιού, η χαμογελαστή δεσποινίδα της ομάδας του Άνω Παλουκιού, η κυρία του Υπουργείου του Πέρα Παλουκιού και ο στρατηγός του Δώθε Παλουκιού. Για να μην απομακρυνθούν από το σημείο συνάντησης και έχουμε σφαγές και αίματα, είπαν να δοκιμάσουν κάτι Ελληνικό παραδοσιακό στο τρίγωνο της Κολοκοτρώνη: Noel-Borsalino-Booze-Παραδοσιακό.

Περάσανε μέσα από τους καπνούς και την αιθαλομίχλη, άλλωστε δεν είχαν πάει για το περιβάλλον αλλά αποκλειστικά για το καλό φαγητό που είχε τα μαγαζί πριν μετακομίσει στο νέο χώρο.

Κόσμος πολύς, ο έξω χώρος γεμάτος, ο μέσα κάτω χώρος ούτε στα καλύτερα τους όνειρα, οπότε τσούκου τσούκου ανέβηκαν τα σκαλιά για τον πάνω όροφο.
Εκεί συνάντησαν την καπνίλα παρέα με την τσικνίλα στα καλύτερα τους, τις παραμέρισαν και βρήκαν ένα τελευταίο τραπέζι να καθίσουν. Ο χώρος κλασσικός παραδοσιακός ελληνικού ψητοπωλείου, όπως λέει και το όνομα. Αλλά δεν πήγαν για τον χώρο. Αν θα ξαναπήγαιναν –που δεν το βλέπω- θα προσπαθούσαν να καθίσουν έξω που είναι λίγο καλύτερα.

Η εξυπηρέτηση δεν είχε θέματα. Η κοπέλα του πάνω ορόφου, φοιτήτρια που βγάζει τα προς το ζην, χαμογελαστή κα ταχύτατη, είχαν όμως βγάλει κάλους τα πόδια της από το πολύ πήγαινε – έλα. Άσε που αν συνεχίσει έτσι σε λίγα χρόνια θα χρειαστεί αγγειοχειρουργό για τους κιρσούς που θα έχει αποκτήσει από την ταλαιπωρία του ανέβα - κατέβα. Ο άρρεν σερβιτόρος είχε πιάσει κουβέντα με μια ενδιαφέρουσα φοιτητοπαρέα και τν είχε αφήσει να τρέχει μόνη της.

Άνοιξαν τον πλαστικοποιημένο Α4 εκρού κατάλογο και παρήγγειλαν και για την κυρία του Υπουργείου που είχε αργήσει, διότι ο υπουργός, μπορεί να ζητήσει τα πάντα ότι ώρα θέλει.

Χαλούμι στα κάρβουνα με πιπεριά και ντομάτα. Καλοψημένο, μεγάλη μερίδα, εύγευστο, με το λεμόνι και το φρυγανισμένο ψωμί απογειώθηκε.
Κοντοσούβλι χοιρινό. Εδώ γελάνε. Η σερβιτόρα ήταν έτοιμη να πει:

- Καλά την ώρα που ήρθατε θέλετε και κοντοσούβλι χοιρινό; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Ο στρατηγός την κοίταξε με το βλοσυρό του ύφος και αυτή σοβάρεψε και αντιπρότεινε κοντοσούβλι κοτόπουλο. Καλό μαρινάρισμα, καλά κομμάτια, ζουμερά, γευστικά, σωστά αλατισμένα, πιπεριές ανάμεσα, πατάτες τραγανές συνοδεία στο πιάτο, τα ευχαριστήθηκαν, άφησαν και στην κυρία του Υπουργείου.
Τυροκαυτερή μαύρα χάλια. Είχε όλα τα στερητικά. Σίγουρα εμπορίου, αν και ο έχων τον γενικό έλεγχο του μαγαζιού, προσπάθησε να τους πείσει ότι ήταν χειροποίητη. Ούτε τον α΄ γύρο δεν περνούσε.

Μπιφτέκι τσουπωτό, 3 τεμάχια η μερίδα, κρεατίσιο, μυρωδάτο με τα ανάλογα μπαχάρια, σωστά ψημένο ο ψήστης είχε κέφια. Για τις πατάτες είπαμε.
Συκώτι μοσχαρίσιο 2 μεγάλα κομμάτια –με το ένα σίγουρα χορταίνεις- με πατάτες.
Νόστιμο αλλά στεγνό. Άνευ υγρών, οπότε καθόλου ζουμερό. Εδώ ο ψήστης έκανε διάλειμμα και ο βοηθός του το ξέχασε λίγο παραπάνω στα κάρβουνα. Δεν χρειάζεται να γράψω πώς ψήνεται το συκώτι, ο σκοπός είναι άλλος.
Συνόδεψαν τα κοψίδια με ελληνική Βεργίνα των 500 ml σε τιμή που κλέβεις εκκλησία.

Πλήρωσαν οι άνδρες, μιας και η καταγωγή τους δεν επέτρεπε κάτι διαφορετικό. Στοίχισε περί τα 9 euro per person.
Έφυγαν όλοι χορτασμένοι αλλά όχι όλοι ευχαριστημένοι.
Τρως πολύ και φτηνά, ο ψήστης όταν δεν κάθεται, ζωγραφίζει με τα κάρβουνα, ο κόσμος το κατακλύζει, αλλά σε καμία περίπτωση αλλάζοντας μέρος δεν έχει αποκτήσει την αίγλη του παλιού χώρου. Μέχρι τώρα τουλάχιστον.
Η θέση του σίγουρα είναι στρατηγική και θα το βοηθήσει να ανέβει ακόμα περισσότερο, αν φυσικά το επιθυμεί και θέλει να βελτιώσει εύκολα και γρήγορα το επίπεδο του.

Ινδία - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Μάρ
29
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Ούτε Taj Mahal, ούτε Mumbai, ούτε θέατρο Katakali, ούτε mango μιας και το 40% της παγκόσμιας παραγωγής είναι από Ινδία, φυσικά ούτε για πλάκα Bollywood. Μια ευκαιρία θα δώσω μόνο στο Mirch, λόγω της καλής μου φίλης που λατρεύει το Ινδικό φαγητό και απογοητεύτηκε μαζί μου από το Baba.

Καταφέραμε, αν και το σύμπαν συνωμοτούσε για το αντίθετο και παρά τις πολλές δυσκολίες, να βρεθούμε μετά από πολύ καιρό στο ιστορικό κέντρο των Αθηνών. Ξανά στο αριστερό κομμάτι της Ερμού πηγαίνοντας προς Πλάκα, εκεί που όπως έχω ξαναπεί, βρίσκονται όλα τα multi, ethnic μαγαζιά της πόλης. Βαδίζεις τη Νίκης και τσουπ το μικρούλι Ινδικό.

Χώρος μικρός, χαριτωμένος, γήινα χρώματα, σκουρόχρωμο πάτωμα, ωραία βιτρίνα με πολλές και ενδιαφέρουσες μπύρες μπαίνοντας στα δεξιά, ωραία φωτιστικά, αρκετά φωτεινό μαγαζί. Δεν μ’ άρεσαν τα μικρούλια τραπέζια που δεν χωρούσαν τα πιάτα μας, η βοηθός μάγειρα που ανά 5λεπο έβγαινε να ανάψει ένα slim τσιγάρο, οι καρέκλες που ήταν άβολες.

Από το service δεν έχω παράπονα μιας και η κοπέλα που μας εξυπηρέτησε ήταν χαμογελαστή, εξυπηρετικότατη και παιχνιδιάρα, αφού ήταν αρκετά διαχυτική με τον νεαρό που καθόταν πίσω μας. Θα ήθελα βέβαια να μας ρωτούσε αν έχουμε ξαναδοκιμάσει Ινδικό φαγητό και να μας προτείνει κάτι και όχι να το θεωρήσει δεδομένο αλλά δεν. Ευτυχώς είχαμε.
Στην αρχή ήρθε νεράκι σε κανάτα και Mango Lassi που παραγγείλαμε. Η περιεκτικότητα σε mango αρκετά καλή, αρκετά δροσιστικό, θύμιζε smoothie, κομμάτι mango στην κορυφή, αλλά το γιαούρτι πολύ αραιωμένο, μα πάρα πολύ.
Από πίτες, δοκιμάσαμε την pesawari naan με καρύδα και σταφίδες. Ήταν το μόνο που ξεχώριζε γευστικά από ότι πήραμε. Τραγανή, μυρωδάτη πίτα, με σωστό contrast γλυκού - αλμυρού. Φαγώθηκε άμεσα.
Meat samosa για τη συνέχεια. 2 πιττάκια μεσαίου μεγέθους με κιμά. Η ζύμη δεν ήταν crispy, με ότι φαντάζεται ο καθένας. Μέσα υπήρχε στουμπωμένος αρκετός κιμάς, πικάντικος όσο έπρεπε, σωστά μπαχαριασμένος, αλλά στεγνός όσο δεν έπαιρνε άλλο. Όχι κακό αλλά μέτριο το συνολικό αποτέλεσμα. Ευτυχώς συνοδεύονταν από μια πολύ καλή sauce γιαουρτιού που εκτός των άλλων, περιείχε και μέντα και έδινε μια άλλη αίσθηση στο πιάτο.
Στα κυρίως δοκίμασα lamb karahi. Ήρθε μέσα σε σιδερένιο σκεύος σαν τηγάνι (karahi), και ήταν κομμάτια αρνιού, μαριναρισμένα με ινδικά καρυκεύματα, σάλτσα ντομάτας και ψιλοκομμένα κρεμμύδια και πιπεριές. Ελαφρά πικάντικο. Το αρνί μαλακό αλλά διαλυμένο όσο δεν έπαιρνε άλλο και μπερδεμένο αρκετά με την υπόλοιπη παρέα του πιάτου. Η σιωπή των αμνών.
Η φίλη μου δοκίμασε το αρκετά καυτερό chicken madras. Καυτερό plus, λόγω των μπαχαρικών της πόλης Madras, σάλτσα curry και γάλα καρύδας που δεν μετρίαζε την κάψα. Μια από τα ίδια και αυτό το πιάτο, με τα κομμάτια κοτόπουλου πιο ευδιάκριτα από του αρνιού στο προηγούμενο πιάτο.

Ρύζι δεν πήραμε, γιατί έρχεται συνοδεία σε όλα τα πιάτα ένα μεγάλο bowl λευκό αρωματικό ρύζι. Αρώματα, μάρτυς μου ο Θεός, δεν κατάλαβα. Απλό ρυζάκι σπυρωτό, γευστικό σαν απλό ρύζι.

Φάγαμε όσο φάγαμε, σχολιάσαμε ποικιλοτρόπως την όλη κατάσταση των πιάτων, αφήσαμε αρκετή ποσότητα φαγητού και κανένας δεν μας ρώτησε γιατί δεν αδειάσαμε τα πιάτα μας, παρά μόνο αν θέλουμε να πάρουμε πακέτο ότι είχαμε αφήσει.

Δώσαμε μαζί με το tip 30 ευρώ, νορμάλ τιμή θεωρώ για θεματική κουζίνα.
Το θέμα είναι ότι δεν μας κέρδισε και λυπάμαι, μα έχω διαφορετική άποψη από τους υπόλοιπους χρήστες που βλέπω ότι έχουν επισκεφτεί τον σεβάσμιο πνευματικό πατέρα Babaji. Δεν ήταν καλή ως εμπειρία, δεν γνωρίζω αν ο μάγειρας είχε ή δεν είχε τα κέφια του την μέρα της επίσκεψής μας, αλλά σίγουρα ακόμη και στην Αθήνα έχω φάει χωρίς να ξετρελαθώ βέβαια, καλύτερο Ινδικό.
Θεματικά είμαι αλλού, -viva Mexico- και θα συνεχίσω να είμαι όσο δεν βρίσκω το ‘’κάτι’’ στο τόπο μου να μου αλλάξει γνώμη.

Υ. Γ. Ώρες – ώρες κολάζομαι surfάροντας στο ask. Γράφουμε –και βάζω και τον εαυτό μου μέσα– ξεχνώντας ότι αναφερόμαστε σε site γευσιγνωσίας ή απλά φαγητού και τι θέλουν να διαβάσουν οι χρήστες από τις κριτικές μας.
Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τα ξεκατινιάσματα και τα ψυχολογικά μας και ας επικεντρωθούμε στο φαγητό. Για τα υπόλοιπα υπάρχουν γραμμές στήριξης, ψυχολόγοι αλλά και περιοδικά κουτσομπολίστικου περιεχομένου. Μην τους παίρνουμε τη δουλειά!!!!!!

Μεζεδοπωλεία - Χαλάνδρι, Αθήνα
Μάρ
21
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

– Τίτλος ρεμπέτικου τραγουδιού, παιγμένο το 1927 από την ορχήστρα του Δημήτρη Πατρινού από την Σμύρνη.
– Γυναίκα μουσουλμάνα από το Μισίρι (Μισρ = Αίγυπτος).
– Διασκευασμένο πολλάκις τραγούδι – αφού άρεσε τα μάλα – σε όλα τα είδη της μουσικής. Στο USA έγινε γνωστό από τον Νίκο Ρουμπάνη (Nick Roubanis) ο οποίος οικειοποιήθηκε τη σύνθεση του τραγουδιού αλλάζοντας τον τόνο και τη μελωδία, δίνοντάς του ανατολίτικο ήχο.
– Το τραγούδι που έπαιξε ο δεξιοτέχνης Richard Monsour (aka Dick Dale) όταν ένας θεατής σε συναυλία του, τον προκάλεσε να παίξει ένα τραγούδι με μία μόνο χορδή της κιθάρας του. Έτσι γεννήθηκε η surf –πιο γνωστή- εκτέλεση του τραγουδιού.
– Το τραγούδι των τίτλων και της ληστείας στο burgerάδικο, στην ταινία Pulp Fiction του Tarantino, παιγμένο από τον Dick και τους Del-tones.
– Τσιπουράδικο στο Χαλάνδρι κοντά στην πλατεία Δούρου, εκεί που ήταν το Bucher’s bite, 10 μ. πριν από το μαγαζί με ρούχα για ευτραφείς (με ένα σμπάρο 2 τρυγόνια, τρως του σκασμού και μετά μπαίνεις δίπλα και ψωνίζεις) και 50 μ. πριν το Anchos. Ιδιοκτήτης ο ηθοποιός Α. Γεωργούλης και 2 φίλοι.
Για το τελευταίο θα μιλήσω παρακάτω, τα άλλα ήταν για την ενημέρωση και για την κατάλληλη μουσική υπόκρουση διαβάσματος της κριτικής. Σε όποια εκτέλεση προτιμά ο καθένας.

Εγώ θα το χαρακτήριζα μεζεδοπωλείο, όπως και τα περισσότερα στην Αθήνα που αυτοαποκαλούνται τσιπουράδικα. Τσιπουράδικα λέγονται της Θεσσαλίας με αρχηγό τον Βόλο, άντε και της Ηπείρου. Στο τσιπουράδικο πας, παραγγέλνεις 25αράκι και μετά από λίγο σου έρχεται και ο μεζές. Αν θες να φας κάτι άλλο λες ‘’τι έξτρα έχετε;’’ Πίνεις, τρως, τραγουδάς ή μιλάς πολύ λόγω της αιθιλικής αλκοόλης και στη συνέχεια πας -συνοδηγός ή ποδαράτος- χαρούμενος στο σπίτι.
Η ‘’Μισιρλού’’ όπως και πολλά άλλα, είναι ένα μεζεδοπωλέιο με σημαντικό αριθμό τσίπουρων, ούζων, ρακών, οινόμελων, ρακόμελων, κρασιών, μπύρας και μεζέδων από όλη την Ελλάδα.
Κυριακή μεσημέρι με φιλικό ζευγάρι που εμπιστεύομαι, κινήσαμε οικογενειακώς για την Κολοκοτρώνη, παρκάραμε εύκολα κοντά στο ρέμα και περπατήσαμε μέχρι τη Μισιρλού. Υποδοχή φιλικότατη, τοποθέτηση στο ευρύχωρο τραπέζι στο εξωτερικό καλυπτόμενο από τζαμαρία κομμάτι του μαγαζιού, καλωσόρισμα με σφηνάκι οινόμελο με γεύση τριαντάφυλλο και γενικά ένα χαλαρό φιλικό περιβάλλον. Οι 3 ιδιοκτήτες παρόντες και πέρα- δώθε στο μαγαζί όπερ σημαίνει ότι αγαπάνε το τέκνο τους.

Ο χώρος φωτισμένος αρκετά λόγω του ανοιχτόχρωμου τοίχου, των μεγάλων και όμορφων λαμπτήρων και την τζαμαρίας με την συρόμενη για το καλοκαίρι οροφή. Μ’ άρεσε η λεπτομέρεια με τα βαμμένα τούβλα σε κάποιο σημείο του τοίχου, η μπάρα για σφηνοκατάσταση, η τεράστια ζωγραφιά με την Uma Thurman ξαπλωμένη με το τσιγάρο στο χέρι, από την αφίσα του Pulp Fiction και η ζωγραφιά με την κοπέλα της Ανατολής σε κάποιο άλλο σημείο του τοίχου. Άλλος θα τον πει γυμνό, άλλος λιτό, εγώ θα πω ότι δεν είναι φορτωμένος. Τα τραπέζια έχουν ένα θέμα διότι είναι σχετικά κοντά μεταξύ τους, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά είναι μικρός ο χώρος.

Πέριξ του μαγαζιού, γλάστρες με όμορφα φυτά, στην είσοδο μια μεγάλη ελιά σε γλάστρα και ψηλά όμορφη ταμπέλα με το όνομα του χώρου.
Η εξυπηρέτηση αρκετά καλή από 2 νεαρά άτομα ντυμένα ομοιόμορφα με το λογότυπο του μαγαζιού στο στήθος, αλλά θεωρώ με γεμάτο μαγαζί θα έχει θέματα. Και αυτό γιατί 2 άτομα είναι λίγα.
Όλα ήρθαν με τη σειρά τους, χωρίς καθυστέρηση, με χαμόγελο και επεξήγηση των συστατικών των πιάτων.
Ψωμί ψημένο με λάδι και ρίγανη συνοδεία ενός ωραίου dip γιαουρτιού με μυρωδικά και πιπεριά για τα οποία ερωτηθήκαμε μιας και χρεώνονται. Νεράκι εμφιαλωμένο που ερωτηθήκαμε και το ζητήσαμε, ήρθαν 3 μπουκάλια όμορφα χρεώθηκε το ένα.
Ξεκινήσαμε με σαλάτα μαρινέ, ένα πολύ δροσιστικό και χορταστικό πιάτο με ψιλοκομμένη ντομάτα μαριναρισμένη σε κρέμα τυριών, κρουτόν και πολλά μυρωδικά. Απλό στην εμφάνιση και στην εκτέλεση, αλλά πολύ νόστιμο
Συνεχίσαμε με το γνωστό κρητικό απάκι μαριναρισμένο με άγρια βότανα, παραγγέλθηκε εις διπλούν και αυτό γιατί ήταν φανταστικό αλλά παράλληλα η μερίδα ήταν αστεία. Όταν φέρνεις πιάτο με ποσότητα μεζέ, θα πρέπει να το χρεώνεις και ανάλογα, αλλά για τις τιμές θα τα πούμε στο τέλος.

Πατάτες τηγανιτές χρυσαφένιες, λεπτά κομμένες με τη φλούδα τους, πασπαλισμένες με χοντρό αλάτι και πάπρικα ‘’τα έσπαγαν’’ γευστικά. Αλλά και εδώ ποσότητα μόνο για μικρό παιδί.
Αγιορείτικος μεζές φακής, που στην ουσία ήταν ταμπουλέ με φακή αντί για πλιγούρι, δροσερό, όξινο όσο έπρεπε και μυρωδάτο, καλή εκτέλεση και αξιοπρεπής ποσότητα.
Μπουρεκάκι, δηλαδή σαγανάκι με τυρί μαλάκα, μαριναρισμένο με οινόμελο και θυμαρίσιο μέλι, που ήταν η πρόταση της σερβιτόρας αντί για το κλασικό σαγανάκι και ομολογώ μας άρεσε αρκετά.
Μπιφτέκια στη σχάρα. Εδώ ήρθαν 2 μεγάλα μοσχαρίσια μπιφτέκια, ζουμερά και κρεατένια με αρκετές πατάτες συνοδεία. Πιάτο αρκετά καλό πληθωρικό και γευστικό.
Κοτόπουλο σκεπαστό με ντομάτα, τυρί και θυμάρι συνοδεία από τις ίδιες υπέροχες χρυσαφένιες πατάτες. Το καλύτερο πιάτο που δοκιμάσαμε. Ζουμερό και μεγάλο το φιλέτο του κοτόπουλου, όμορφα ψημένο έδενε υπέροχα με την ψημένη ντομάτα και το τυρί. Το θυμάρι κλασικά ανέβαζε επίπεδο το πιάτο.
Από το νηστίσιμο μενού του, δοκιμάσαμε τα ζυμαρικά με σάλτσα ντομάτα και βασιλικό. Τα μακαρόνια στο σωστό χρόνο αλλά εκεί που απογειωνόταν το πιάτο ήταν στα αρώματα που έβγαζε από τα υπόλοιπα μυρωδικά που περιείχε.
Συνοδέψαμε με ωραίο μυρωδάτο χύμα ροζέ κρασί.

Κλείσαμε δοκιμάζοντας όλα τα γλυκά τους, αφού τα είδαμε στα δίπλα τραπέζια και τα ζηλέψαμε οπότε δεν αποδεχτήκαμε το κέρασμα σιμιγδαλένιου χαλβά.
Έτσι πήραμε το κλασικό γιαούρτι με γλυκό κεράσι που δεν ξέρω αν φταίει ο παραγωγός του γιαουρτιού αλλά ήταν υπέροχο.
Κρέμα nutella με φιστίκι Αιγίνης. Ήρθε ένα βαθύ πιάτο γεμάτο με nutella λιωμένη, πασπαλισμένη με τριμμένο φιστίκι Αιγίνης, ζάχαρη άχνη και στο κέντρο μια μπάλα παγωτό βανίλια. Λιγωτικό αλλά πιάτο για να μαλώνουν τα κουτάλια, κάτι σαν τη σούπα σοκολάτας στις Λεύκες.

Τέλος το κλασικό σπασμένο μιλφέιγ, εδώ με γεύση πορτοκάλι, υπέροχη και μυρωδάτη κρέμα μπισκότου, κομμάτια πορτοκάλι και ωραίο τραγανό φύλλο.
Άρεσε το μαγαζί άρεσε και το φαγητό. Δεν άρεσαν οι τιμές παρότι δώσαμε 18 ευρώ το άτομο που δεν είναι πολλά για αυτά που πήραμε. Θεωρώ οι τιμές ενώ γενικά είναι νορμάλ, στα ορεκτικά που είναι σχεδόν μια σελίδα του πολύ όμορφου καταλόγου, είναι ψηλές σε σχέση πάντα με την ποσότητα που έρχεται στο τραπέζι.
Πολύ καλή προσπάθεια από άτομο του καλλιτεχνικού στερεώματος, χωρίς να βγαίνει στο μαγαζί η έπαρση του συγκεκριμένου χώρου και χωρίς να σε κάνει να αισθάνεσαι εκτός κλίματος ο κόσμος που επισκέπτεται τη Μισιρλού.
Αξίζει να πετύχει και να αποτελέσει πόλο έλξης για τους γευσιγνώστες και μη της πρωτεύουσας.
Υ. Γ. Και για όσους δεν αρέσκονται σε χρήση του internet, ή δεν είναι μουσικόφιλοι αλλά άνθρωποι της τέχνης και του πνεύματος, υπάρχει μία πολύ καλή παράσταση της Δήμητρας Παπαδοπούλου, που βγάζει πάρα πολλά νοήματα. Εκεί λοιπόν και λίγο πριν το τέλος, όλοι οι ηθοποιοί τραγουδάνε στο μαγαζί που δημιούργησαν το Σου Κου, εκτός των άλλων και την Μισιρλού.
Ακούγοντας το, αν και άνθρωποι των γραμμάτων, κάτι θα τσιγκλίσει μέσα τους, θα ενθουσιαστούν και συνεπαρμένοι και από το έργο ας κινήσουν για τη Μισιρλού στο Χαλάνδρι για καλούς μεζέδες.

Ιταλία - Νέα Φιλαδέλφεια, Αθήνα
Μάρ
04
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Τι είναι το Pasta bar;
Μην είν' οι τραγανές μπρουσκέτες;
Μην είναι τ' άφθαστο ρολό γεμιστής ζύμης;
Μην είναι οι σαλάτες, υπερπαραγωγή;
Μην είναι οι σούπες του οι γευστικές;
Μην είναι οι πίτσες του
με το κρατσανιστό ζυμάρι;
κάθε νιόκι, λιγκουίνι που αχνά προβάλλει,
κάθε του πένα, κάθε στροτζαπρέτι;
Όλα pasta bar! Κι αυτά κι εκείνα,
και τ’ άλλα που 'χουμε μες την καρδιά….

Είναι και η Φιλαδέλφεια η μάνα γη, η ευκολία στο παρκάρισμα, το χαμογελαστό service, οι διακοσμητικές vintage βαλίτσες στο εσωτερικό με τα stickers από τα ταξίδια, το αιωρούμενο αλυσοδεμένο μπουκάλι, η ανοιχτή μυρωδάτη κουζίνα με το προσωπικό που εργάζεται άοκνα, η καθαριότητα του χώρου και πολλά άλλα.

Η σίγουρη επιλογή για pasta, σχετικά κοντά στην περιοχή μου. Άλλες 2 επιλογές, η μια δυστυχώς έκλεισε παρότι ήταν top και η δεύτερη θέλει ταξίδι ολόκληρο.
‘’From dust to dawn’’ φίλε Βαγγέλη με τις σερβιτόρες στα μαύρα ντυμένες, δροσιστικές, χαμογελαστές, φιλικές, ενημερωμένες, διεκπεραιωτικές. Τον chef πίσω από την μπάρα, παιγνιδιάρη, σταθερό, αλάθητο, δημιουργικό, καλλιτέχνη.

Τα τραπέζια σε απόσταση μεταξύ τους, minimal και σε αποχρώσεις πέτρας, παίρνουν φως από industrial λαμπτήρες που με λίγη φαντασία, πυρακτωμένοι θυμίζουν την ραχοκοκαλιά ψαριού. Σε 2 σημεία του εξωτερικού τοίχου, μαυροπίνακες με τα πιάτα ημέρας στην μια πλευρά και τα γλυκά στην άλλη.
Κάπνισμα –θα κάνω πάρτι- μόνο στα αντιολισθητικά πλακάκια του πεζοδρομίου της Δεκελείας. Γωνιακό μαγαζί ή μαγαζί γωνία, με μόνη παραφωνία τον εξωτερικό κλειστό μεν χώρο πεζοδρομίου με την απρόσωπη τζαμαρία, που χρειάζεται δε παρέμβαση για να εκτινάξει το όλο σύνολο.

Θα αναφερθώ μόνο στην τελευταία οικογενειακή επίσκεψη γεύματος.
Πεινασμένοι, σίγουροι για την ποιότητα, φθάσαμε, παρκάραμε, καθίσαμε και αρχίσαμε.
Γλυκόπιοτο σαββατιανό από τον Κιθαιρώνα για τους 3, σόδα και νερό κανάτας για τους άλλους 2.

Συνοδεύσαμε με γευστικές σκορδάτες μπρουσκέτες σε μαύρο τετράγωνο ‘’πέτρινο’’ πιάτο με ψιλοκομμένη τομάτα, φλοίδες παρμεζάνας, peperoncino και πικάντικη ψίχα μελιτζάνας. (Bruschetta alla “Toscana”)

Συνεχίσαμε με πολύ καλές φέτες ψητής μοτσαρέλας εναλλάξ με φέτες τομάτας, γαρνιρισμένες με κρέμα μπαλσάμικο, λάδι και ρίγανη. (Capreze saltati)
Επειδή το κρασί τραβιόταν άνετα είπαμε να βάλουμε στη μέση μια πίτσα με λεπτή ιταλική crispy ζύμη και πολύ καλή σάλτσα τομάτας, ψιλοκομμένες κόκκινες πιπεριές, μοτσαρέλα, ωραία ψημένο και κατάλληλα κομμένο κοτόπουλο και μπέικον. (Pizza con pollo con Pancetta)
Ο πρώτος γύρος τελείωσε με τις καλύτερες εντυπώσεις οπότε υποδεχτήκαμε ορεξάτοι τα κυρίως.

Το concept έχει ως εξής: Διαλέγεις το είδος του ζυμαρικού για την βάση του πιάτου και συμπληρώνεις τη σάλτσα με επιλογές από λαχανικά, κρεατικά, θαλασσινά και ethic touch.

Al dente τα ζυμαρικά, με διαφορετική παρουσίαση σε κάθε πιάτο και μερίδες υπέρ του δέοντος μεγάλες. Δοκιμάσαμε λοιπόν:

Απλά και απέριττα λιγκουίνι με 3 χοιρινά φιλετάκια στην κορυφή, σβησμένα με λευκό κρασί, ρίγανη και λεμόνι. Αναδείχθηκαν όλα τα αρώματα του υπέροχα ψημένου χοιρινού αλλά και του μαγειρέματος του ζυμαρικού. (Μaiale al limone)
Πέννες με μοσχάρι ραγού, μανιτάρια, μυρωδικά, λουσμένα με γλυκό κρασί από τη Marsala της Σικελίας και κρέμα γάλακτος την απολύτως απαραίτητη. Χορταστικό, γευστικό, μερίδα για 2 οπότε δεν αποφύγαμε το πακέτο. Όλα τα υλικά έδεναν αρμονικά, με τα κομμάτια του μοσχαριού πολύ τρυφερά. Το καλύτερο πιάτο. (Ragu di Vitello con Marsala)

Ταλιατέλλες με κομμάτια κοτόπουλο, μπέικον, cream cheese, θυμάρι και κρέμα γάλακτος. Πολύ καλό γευστικά με το pick του θυμαριού να δίνει το κάτι παραπάνω στο πιάτο. (Pollo con Pancetta)

Τέλος, φρέσκα ραβιόλι με γέμιση μανιτάρια, παρμεζάνα, θυμάρι, τρούφα και σάλτσα από τυρί mascarpone. Πολύ καλό το πάντρεμα των υλικών στη γέμιση, πλούσιο και ‘’γεμάτο’’ πιάτο. Κλείνοντας τα μάτια, ονειρεύεσαι osteria πίσω από την Piazza di Santa Maria του Trastevere, στην οποία αποφάσισε ο Joe με το hammond του να εγκατασταθούν και να διασκεδάζουν τον κόσμο, παίζοντας rock ‘n’ rollάκια. (Ravioli Fungi Porchini)

Δώσαμε από 14 euro το άτομο και φάγαμε νόστιμα και χορταστικά.
Το γεύμα έκλεισε υπέροχα, νοσταλγώντας τα ταξίδια στη γείτονα χώρα χωρίς να δοκιμάσουμε γλυκά αν και μπορώ να πω βλέποντας να θρονιάζονται στο δίπλα τραπέζι τα ζήλεψα, αλλά είπαμε Φιλαδέλφεια και ‘’Συντριβάνι’’ είναι ένα.
Θα μπορούσε το γεύμα να ξεκινήσει με ένα welcome dish και να κλείσει με λιμοντσέλο, αλλά ως φαίνεται εφαρμόζει άλλη πολιτική. Δεν με χαλάει διότι κάθε φορά με αποζημιώνει το φαγητό.

Συμπερασματικά ένα πολύ καλό ιταλικό της πόλης, που ξεχωρίζει για την ποιότητα των υλικών, τη μαεστρία παρασκευής και την άριστη εξυπηρέτηση.
Οι κοντινοί σίγουρα το προτιμούν οπότε ήρθε η ώρα να γίνει προορισμός και για τους μακρινούς οι οποίοι θα έχουν ένα λόγο παραπάνω όταν χτιστεί και η ‘’Αγία Σοφία’’ να απολαμβάνουν μαζί με την αγαπημένη ομάδα και μια υπέροχη pasta.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Τοπική ελλ. κουζίνα - Παγκράτι, Αθήνα
Φεβ
19
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Έχουμε και λέμε.
Μέρος των Απόκρεω είναι και η Τσικνοπέμπτη. Έλα όμως που τα τελευταία χρόνια με χαλάει η βαβούρα της ημέρας, η αιθαλομίχλη που μαζεύεται στον ουρανό από την τσίκνα της μέρας, αλλά και οι αμφιβόλου ποιότητας πρώτες ύλες που σερβίρουν όσοι δεν σέβονται τον πελάτη εκείνη την μέρα.
Η παρέα όμως θέλει να τσικνίσει και θα τσικνίσει, όχι βέβαια Τσικνοπέμπτη αλλά Σάββατο και θα το συνδυάσει επειδή αρέσκεται στη διασκέδαση, με το μπαλταφάν (ελληνιστί το ball d’ enfants) των παιδικών μας χρόνων. Χωρίς ‘’ντύσιμο’’ μιας και δεν συμφωνούν όλοι, αλλά με τα κλασικά κομφετί και σερπαντίνες, τραγούδι και άπλετο κέφι.
Και συνάντηση που; Σκεφτήκαμε, συσκεφτήκαμε, εμφανίστηκαν συννεφάκια με ερωτηματικά πάνω από τα κεφάλια μας και πήραμε ομόφωνα (δύσκολο στην εποχή μας) απόφαση.
Που αλλού. ‘’Ήταν ένας γάτος, γάτος πονηρός…’’ Βασίλη μου και ήταν και μαύρος και ήταν και σε μια από τις παλαιότερες περιοχές των Αθηνών και ήταν και εγγύηση, οπότε Παγκράτι και Μαύρος Γάτος.
Το τραπέζι μας περίμενε στρωμένο, στολισμένο και φροντισμένο από τους ιδιοκτήτες και από την κυρία με το βέλο. Άψογο. Μακρινάρι στο πάνω επίπεδο, μιας και ήμασταν αρκετοί.
Το parking στο Παγκράτι δύσκολο αρκετά, αλλά συνωμότησε το σύμπαν και κανένας μας δεν δυσκολεύτηκε. Ο ‘’γάτος ο μαύρος’’ βρίσκεται λοξά από το ‘’μαύρο πρόβατο’’ πολύ κοντά στην Βασιλέως Κωνσταντίνου και είναι αρκετά εύκολος στην πρόσβαση.
Ξεκινήσαμε όπως όλοι οι άνθρωποι με σαλάτες, ορεκτικά και αλοιφές πριν μπούμε στα δύσκολα.
Σαλάτα χωριάτικη πλούσια σε υλικά και δροσερή με εύγεστη και τεράστιο κομμάτι φέτας στην κορυφή.
Σαλάτα του γάτου με λάχανο, καρότο, Φλωρίνης, πιπεριές καυτερές και πάπρικα, έμοιαζε με πολίτικη αλλά δεν ήταν. Πολύ καλή και αυτή, δροσερή και μυρωδάτη.
Γραβιέρα πολύ καλή και σε πλούσια ποσότητα, τρομεροί και τεράστιοι πλούσιοι σε γεύση και υλικά χειροποίητοι κολοκυθοκεφτέδες, τους οποίους αν συνδύαζες με το δυνατό μεν, δροσερό δε τζατζίκι, ήταν απόλαυση.
Τελευταία άφησα τις ναυαρχίδες των πρώτων πιάτων.
Τυροκαυτερή χειροποίητη με μεγάλα κομμάτια τυριού και ψιλοκομμένη καυτερή πιπεριά. Ο ορισμός της τυροκαυτερής, σπιρτόζα με κάψιμο απίθανο, αντρικό.
Βασιλοτύρι, κρεμώδες με πλούσια γεύση τυρί από αιγοπρόβειο γάλα, στραγγίζεται σε τσαντήλα ωριμάζει αργά και είναι κατάλληλο για στρώσεις παντού. Και άλλες περιοχές βγάζουν παρόμοια τυριά (Άνδρος, Νάξος, Δομοκός) αλλά εδώ το προϊόν είναι όντως βασιλιάς.
Και φθάνουμε στον λόγο της επίσκεψής μας. Κρέας.
Αρχίσαμε με κοντοσούβλι χοιρινό φούρνου, όμορφα μαγειρεμένο πολύ μαλακό, συνοδεία από μελωμένες πατάτες.
Κάπου στην μέση μπήκαν και κάτι μπιφτέκια κρεατένια, μαμαδίσια πλούσια σε μυρωδικά. Συνεχίσαμε με χοιρινό Ικαριώτικο φτιαγμένο με καυτερή συνταγή, έτσι για να μπαίνουμε ομαλά στα υπόλοιπα.
Τα οποία υπόλοιπα ήταν φρεγάτες 4ης γενεάς.
Μεζέδες της Ελληνικής υπαίθρου, της πλατείας του χωριού.
Μοσχαρίσιο συκώτι σωστά ψημένο και ζουμερό, το οποίο με το απαραίτητο λεμόνι απογειώθηκε, απίθανο σπληνάντερο το ελληνικό ολίγον τι σκορδάτο, το οποίο ή θα το αγαπήσεις ή θα το μισήσεις, λουκάνικα πρασάτα με λίγο λιπάκι για την γεύση τέλεια και τέλος παϊδάκια αρνίσια φουλ στο κρέας, μαεστρικά ψημένα χωρίς καθόλου μυρωδιά του κρέατος. Φαγώθηκαν, ξαναήρθαν, ξαναφαγώθηκαν.
Κάπου εκεί άρχισαν να έρχονται οι σόδες, τα νερά στις κανάτες και οι cola’s normal, diet και light διότι δεν γίνεται οι κυρίες της παρέας να μην προσέξουν την σιλουέτα τους (sic).
Ένα καλό δείπνο τελειώνει γλυκά, με γλυκά πάρα πολλά γλυκά. Δεν θα αναφερθώ στα δικά μας (είτε υπέροχα χειροποίητα, είτε γνωστού ζαχαροπλαστείου από το 1956) αλλά στα του Γάτου.
Πολύ καλό ραβανί, χειροποίητη Ηπειρώτικη γαλατόπιτα που μπορείς να την φας και για κανονικό φαγητό και ζεστός χαλβάς σιμιγδαλένιος.
Κλασική παραδοσιακή ταβέρνα παλιάς κοπής, τίμια, με τα τραπέζια σε κανονική απόσταση, γκραβούρες του γάτου άτακτα στους τοίχους, 2 μεγάλες όμορφες ρετρό τοιχογραφίες σε παστέλ χρωματισμό, ψυγείο καταψύκτης με τα κρέατα τακτοποιημένα μπαίνοντας και γενικά είναι αυτό που περιμένεις να συναντήσεις.
Νοστάλγησα βλέποντας χαρακτηριστικές φιγούρες παλαιάς εποχής το ζευγάρι με την κορούλα τους ντυμένη πριγκίπισσα της νύχτας, τον γερασμένο αρχοντικό κύριο μετά της συζύγου με τα χόρτα και την φέτα στο τραπέζι, την οικογένεια με παρόντα όλα τα μέλη που μετά το φαγητό αποχωρήσαν τα παιδιά για ένα ποτάκι λόγω των ημερών….
Η εξυπηρέτηση αρκετά καλή αλλά θεωρώ, παρότι όλοι τους διανύσαν αρκετά χλμ για να εξυπηρετήσουν το γεμάτο μαγαζί, ότι σε μέρες αιχμής απαιτείται άλλος ένας δουλευταράς για να μοιραστούν τα χιλιόμετρα καλύτερα.
Τι δεν μ’ άρεσε.
Το αδιάφορο σουβλάκι κοτόπουλο που δεν πρόσθεσε κάτι, την εικόνα των υπολοίπων εδεσμάτων.
Οι τηγανιτές πατάτες που παρότι χεράτες, είχαν ρουφήξει αρκετό λάδι και δεν ήταν χρυσαφένιες και crispy.
Η αρκετή οχλαγωγία που δεν βοηθούσε να ακουστεί η μουσική.
Το κάπνισμα των θεριακλήδων Ελλήνων που παρότι η δικιά μας παρέα τίμησε τον χώρο καπνίσματος στην είσοδο, όλοι οι υπόλοιποι κάπνιζαν εντός.
Τέλος καλό το τσίκνισμα, αλλά ενώ εκεί δεν το κατάλαβα, στο σπίτι τα ρούχα εγκαταστάθηκαν εις το βορεινό μπαλκόνι όλο το βράδυ. Ο εξαερισμός Χειμώνα έχει θέματα.
Το vfm αν και εμείς είχαμε fix τιμή, είναι πολύ καλό σα να λέμε κλέβεις εκκλησία.
Δεν υπάρχει θέμα φυσικά αν προτείνεται ή όχι.
Ρομαντικό και συνάμα χορταστικό, στο κέντρο της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται, σου προσφέρει καταστάσεις παλαιάς αυθεντικής και όχι τουριστικής Αθήνας που δεν έχεις ζήσει και θα πρέπει να ζήσεις, ή που έχεις ζήσει και απαιτείται να κάνεις ένα repeat, συνεχόμενο ή μη.


  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Πολίτικη κουζίνα - Χαλάνδρι, Αθήνα
Φεβ
03
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Ο Δάμων και ο Φιντίας ήταν 2 Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι στην προ Χριστού εποχή, που έμειναν στην ιστορία, για την μέχρι θανάτου φιλία τους.
Στην μετά Χριστόν εποχή και συγκεκριμένα το 1969, ήταν ο Παντελής (Δεληγιαννίδης) και ο Παύλος (Σιδηρόπουλος) που έπαιζαν ροκ μπαλάντες. Το πρώτο τους 7ιντσο είχε μέσα το ‘’Ξέσπασμα’’ με στίχο - ύμνο για την εποχής του, αλλά και για τις μετέπειτα εποχές συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου: ‘’ Κι όπου γουστάρω πάω και τρέχει ο άνεμος μπροστά, τον ήλιο ακολουθάω, κι ο μήνας έχει εννιά’’.

Με φίλο αδερφικό με τα ίδια μουσικά ακούσματα, αφού λογοφέραμε αρκετά χρησιμοποιώντας στίχους τραγουδιών και ατάκες ταινιών, του έριξα ένα ‘’ξέσπασμα’’, σήκωσε τα χέρια ψηλά, πιέστηκε να δεχθεί ότι οι γεύσεις ανατολής δεν είναι βαριές, και με ακολούθησε ως νέος άπιστος Θωμάς στο κεμπαμπζίδικο του Αγοραστού.

Και επειδή κάποιοι αρέσκονται σε ανάλυση Λακεδαιμόνια, για να μην κουραστούν και διαβάζουν όλη την κριτική, αναφέρω το εξής: Μετά από ένα 2ωρο σε τραπέζι δίπλα στην τζαμαρία του κυρίου Δημήτρη και με φόντο την πλατεία Χαλανδρίου, ο Αχιλλέας άνοιξε την πόρτα του Αγοραστού, έχοντας ένα πλατύ χαμόγελο, αλαλάζοντας ‘’αφρός αφρός’’ και ρωτώντας με, πότε θα ξαναρθούμε.
Αρχίζω λοιπόν, για τους υπόλοιπους χρήστες - που διαβάζουν ολόκληρες τις κριτικές μου-, την ανάλυση ξεκινώντας από τα διαδικαστικά ‘’χώρος, εξυπηρέτηση’’ που συμπληρώνουν την γευστική εμπειρία.
Στην κάτω πλευρά της πλατείας Χαλανδρίου, τα κεμπάπ του Αγοραστού κλείνουν μια σειρά χώρων εστίασης. Το parking στο Χαλάνδρι με μεγάλο βαθμό δυσκολίας, αλλά στο τέλος της πλατείας υπάρχει χώρος επί πληρωμή.

Στον μαγαζί κυριαρχεί το λευκό σε εναλλαγή με το βεραμάν. Στις άκρες δερμάτινοι καναπέδες, στους τοίχους καδράκια με ασπρόμαυρες φωτογραφίες, κάποια φυτά, προθήκη με παραδοσιακά προϊόντα, vintage καθρέφτες και μεγάλα ψάθινα κοφίνια για φωτιστικά. Φωτεινός και καθαρός χώρος, με μόνο μειονέκτημα, ότι όταν γεμίσει σε συνδυασμό με τα τραπέζια που είναι αρκετά κοντά, ασφυκτιάς.
Εξυπηρέτηση αρκετά βελτιωμένη σε σχέση με τις πρώτες μου επισκέψεις. Διεκπεραιωτική, με χαμόγελο, αμεσότητα, γνώσεις, δίπλα στο πελάτη και για τον πελάτη. Ο ιδιοκτήτης προφανώς είδε τις παραλήψεις του παρελθόντος, διόρθωσε, δίδαξε και βελτίωσε το service.

Στην αρχή καυτά ψωμάκια - πίτες για τις απαραίτητες βυθίσεις στο ελαφρά πικάντικο μπουγιουρντί. Θα το προτιμούσα ολίγον τι πιο καυτερό. Φουρνιστό με μυρωδικά, πιπεριές, πικάντικη σάλτσα ντομάτας και τυριά.
Οι βυθίσεις συνεχίστηκαν εν είδει Junkers 87 ή stouka (γερμανικό αεροσκάφος Β’ΠΠ κάθετης εφόρμησης), στα αυγά με τις πατάτες. Ψημένα και αυτά στον φούρνο, σερβιρισμένα με βάση χρυσαφένιες πατάτες μπλεγμένες με λιωμένο τυρί, ροδέλες σουτζουκιού και μανιταριών, μυρωδικά και στην κορυφή μάτια αυγά για σπάσιμο.

Τυροκαυτερή σπιρτόζα, με καπνιστή πάπρικα, και πιπεριές Φλωρίνης για χρώμα και πρωτίστως για έξτρα γεύση, έντονα τυράτη, υπέροχη αλοιφή.
Η αρχή έβαλε τον Αχιλλέα σε σκέψεις. Για μένα ήτο γνωστή η απόλαυσις.
Συνεχίσαμε με τα πιάτα για τα οποία ήρθαμε και τα οποία άλλαξαν την άποψη του φίλου μου. Κεμπάπ.

Φιστικλί ζυμωμένο με κασέρι και φυστίκι Αιγίνης και κασερλί ζυμωμένο με κασέρι και κιμά από αρνί και μοσχάρι. Μεγάλες και ποιοτικές σούβλες από μια σε κάθε πιάτο, συνοδεία ψητής ντομάτας, πιπεριάς, γιαουρτιού και πάπρικας. Απλά δείγματα γευσιγνωσίας.
Για την μέση, διότι πεινούσαμε ακόμη και έξω ο καιρός γαρ παγερός, βάλαμε ένα Άδανα κεμπάπ. Αυτό το καυτερό ‘’πράγμα’’ με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης, αν και δεν κατέστη δυνατόν να βρω γιατί ότι καυτερό έχει την ονομασία περιοχής της ΝΑ Τουρκίας, εν τούτοις κατέστη δυνατό να το φάμε χωρίς να βγάλουμε φλόγες. Αρκετά spicy αφού ο κιμάς ζυμώνεται με καυτερή πιπεριά και συνοδεύεται εκτός των υπολοίπων και με καυτερή σάλτσα ντομάτας.
Για το τέλος διότι ο Έλλην πρέπει να γλυκαθεί, είχαμε προνοήσει από την αρχή να παραγγείλουμε μπουγάτσα. Γίνεται στη στιγμή με τραγανό φύλλο, απίθανη κρέμα βανίλιας, πασπαλίζεται με ζάχαρη άχνη, κανέλα και τριμμένο φυστίκι και συνοδεύεται με παγωτό.

Συνοδέψαμε με 2 σόδες και 1lt γλυκόπιοτο λευκό κρασί. Δώσαμε χωρίς τα ποτά περίπου 26 euro το άτομο και φύγαμε σκασμένοι αλλά ουχί με βαρύ στομάχι. Μπορείς άνετα να χορτάσεις και με λιγότερα.
Δεν ξέρω που δίπλα έχει θητεύσει ο chef, αλλά σίγουρα τα πιάτα ξεχωρίζουν για το έντονο ανατολίτικο στοιχείο, τα φρέσκα υλικά και την αγάπη για την παρασκευή του πιάτου.
Κλείσιμο κριτικής. Η άποψη του Αχιλλέα.
Έφαγα κεμπάπ που μου χάραξαν βαθιά στις γευστικές μου μνήμες ανεξίτηλες αναμνήσεις, ταξίδεψα σε χαμένες πατρίδες και το βάζω πλέον στα κατάστιχα ως μία top επιλογή.
Συμπέρασμα του γράφοντα.
Ανοιχτό μυαλό, αυτιά και μάτια για να ακούτε και να διαβάζετε τις γευστικές προτάσεις που πέφτουν κατά ριπάς στο ask.
Κρίνετε και κρίνεστε.

Και όταν σας κάνει κλικ όπως είπε και το κίτρινο λουλούδι του site (Χρυσάνθεμο), ψηφίστε άφοβα δεν χρεώνεται και είναι μεταδοτικό.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.

Meat Restaurants - Χαλάνδρι, Αθήνα
Ιαν
24
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

‘’Άραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομά μας,
της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια,
τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας,
άραγε υπήρξαμε ποτέ; Στα όνειρα μας! ’’
Κυριακή πρωί, μόνος στο σπίτι. Άλλος για καφέ, άλλος παιδικό θέατρο. Τελετουργικό άνοιγμα του ενισχυτή, καθάρισμα με το κίτρινο πανάκι του χιλιοπαιγμένου δίσκου, η βελόνα να πέφτει αργά και βασανιστικά στα αυλάκια του βινυλίου, ένταση παραπάνω του κανονικού και χάνομαι στην μελωδική κρυστάλλινη φωνή του –έφυγες νωρίς- Θάνου, βυθίζομαι στο -για λίγους- νόημα των στίχων του Παντελή και απολαμβάνω την θεσπέσια μουσική των Διάφανων Κρίνων. Κάπου ανάμεσα στο ‘’Νότια του ανύπαρκτου Βορρά’’ και την 10η φορά που άκουγα ‘’τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο’’, χτυπάει το τηλέφωνο και τα είδα ή καλύτερα τα άκουσα όλα.
- Θα αργήσει το έργο οπότε θα φάμε έξω. Κανόνισε κάπου στην πλατεία.
Τέτοια ώρα τέτοια λόγια λένε στο χωριό μου, οπότε άρχισα το ψάξιμο. ‘’ Είναι που όλα ήρθαν αργά’’, οπότε το μόνο τραπέζι στην πολύβουη Χαλανδριώτικη πλατεία βρέθηκε στον ‘’Μαύρο Χοίρο’’.
Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι τίτλος από τραγούδι των Κρίνων, rock bar στο East Coast, κουτούκι της παλιάς Αθήνας στα Αναφιώτικα, πονηρό μπαρ στην Τρούμπα του 60, όμως αποτελεί νέα άφιξη, ‘’ Καινούριο τόπο’’ εν έτει 2017, στην πλατεία Ελευθερωτών στο Χαλάνδρι στη θέση του ‘’καλά εσύ έφυγες νωρίς’’ Σανέλ.
Πότε μην κρίνεις κάτι από το όνομά του, οπότε ‘’βάλτε να πιούμε’’ και βουρ για ‘’Μαύρο χοίρο’’. Η υποδοχή ‘’καταρχήν’’, ήταν ένθερμη από την υπεύθυνη του χώρου, γεγονός πολύ καλό για μαγαζί που κάνει τα πρώτα του βήματα.
Αυτοπροσδιορίζεται ελληνική κουζίνα. Θα το χαρακτήριζα semi μεζεδοπωλείο semi μοντέρνο ψητοπωλείο. ‘’Μικρές αλήθειες’’ λέγοντας, κατ’ εμέ δεν έχει βρει ακόμα την ταυτότητα του. Ακολουθεί ανάλυσις.
Ο χώρος παραπέμπει σε μοντέρνο μεζεδοπωλείο. Τετράγωνος ψηλοτάβανος, με άσπρα τραπέζια που καλύπτονται με ασπρόμαυρα καρό χάρτινα σουπλά και άσπρες καρέκλες με αναπαυτικό μαξιλαράκι στις ίδιες αποχρώσεις. Πολύ κοντά μεταξύ τους, εκμεταλλευόμενοι το κάθε εκατοστό του μαγαζιού, ‘’βρέθηκα σ’ ένα πόλεμο’’ με τους καθήμενους, για να μπορέσω να φθάσω στο τραπέζι μου. Μπροστά σε όλη την πρόσοψη υπάρχει τζαμαρία, ωραία λεπτομέρεια στις πτέρυγες τα τούβλα σε καφέ και εκρού αποχρώσεις με όμορφα φωτιστικά πάνω τους. Στο βάθος ημιανοιχτή κουζίνα. Με χάλασε αρκετά η ψεύτικη αναρριχητική πρασινάδα στην μια πλευρά του τοίχου και της οροφής. Στο τέλος ‘’μ΄ ένα άδειο ποτήρι’’ στο χέρι, αφού ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, παρατηρούσα τα γύρω τραπέζια. Γεμάτο το μαγαζί. Γεμάτο από έλληνες θεριακλήδες που αποφάσισαν σε ‘’μέρες αργίας’’ να βγουν έξω οικογενειακά και να καπνίσουν ότι δεν είχαν καπνίσει όλη την βδομάδα. Ευτυχώς ο καλός εξαερισμός και το ψηλοτάβανο του χώρου βοήθησαν στην καθαρότητα του χώρου.
Η εξυπηρέτηση πολύ καλή έως άριστη. Μαύρα μπλουζάκια με το λογότυπο του μαγαζιού, χαμόγελα στα χείλη, γνώσεις στα του φαγητού, όταν τους χρειαστήκαμε ήταν δίπλα μας, ενημερωθήκαμε για τα έξτρα πιάτα και τα έξτρα γλυκά.
Στα του φαγητού τώρα. Ο κατάλογος στην πρώτη σελίδα (ορεκτικά, τυριά, σαλάτες, πατάτες) παραπέμπει σε μοντέρνο μεζεδοπωλείο, στην δεύτερη σελίδα (κρέατα) θυμίζει κλασσικό ταβερνοψητοπωλείο. Στην αρχή τι ήρθε; ‘’Αν το βρεις’’ κερδίζεις… Υπέροχο εμφιαλωμένο νερό γνωστής εταιρίας δροσερό και χωνευτικό. Δεν το ζητήσαμε αλλά και δεν το δώσαμε πίσω. Συνοδεία είχε ζυμωτό ψωμί παγωμένο, χρεωμένο αλλά φρεσκότατο.
Ξεκινήσαμε με σαγανάκι σε φύλλο κρούστας με σουσάμι και ’’άγριο μέλι’’. Με το λεμονάκι του δίπλα, ξεχωριστό μαχαίρι για να το κόψεις, τυρί κασέρι γευστικό μαστιχωτό, ωραίο crispy φύλλο, χωρίς να εντυπωσιάσει, άρεσε.
Συνεχίσαμε με mouse καπνιστής μελιτζάνας με ρόδι. ‘’Μικρές αλήθειες’’ του πιάτου: Άσχημα εκτελεσμένο στα όρια του κακού. Θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια να κάνεις ένα έδεσμα να μοιάζει προκάτ. Θεωρώ ότι δεν ήταν έτοιμο από ράφι super-market, γιατί είχε έντονη τη γεύση του σκόρδου που περιείχε, είχε ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμύδι και λίγο άνηθο. Από πάνω ατάκτως ριγμένα κάποια σπόρια ροδιού και στο πλάι κομμένη crispy πίτα. Όσες προσπάθειες και να κάναμε μαζί του, το ‘’κάρμα’’ μας δεν ταίριαξε και έμεινε σχεδόν άθικτο.
Σαλάτα με φακές, κινόα, φέτα και ψητά λαχανικά, το καλύτερο πιάτο της ημέρας. Όμορφα παρουσιασμένο, στη στρογγυλή βάση μπλεγμένο κινόα με φακές, από πάνω γενναία ποσότητα τριμμένης φέτας, στο κέντρο καραμελωμένα κρεμμύδια και από κάτω ξεπρόβαλαν δειλά - δειλά τα υπόλοιπα ψητά λαχανικά περιχυμένα με δροσερό μπαλσάμικο.
Φλούδες πατάτας που είχαν αρπάξει, με σάλτσα γιαουρτιού, ψιλοκομμένη ντομάτα και φρέσκο κρεμμύδι. ‘’Μνήμες νερού’’ για κάποιο άτομο, απομίμηση της πατατόφλουδας άλλου μαγαζιού. Αυτό και κάποια άλλα πιάτα, σε άλλο χώρο θα αποτελούσαν κλασσική περίπτωση βιομηχανικής κατασκοπίας.
Γυρίσαμε σελίδα και πήγαμε στα κυρίως, που στρέφουν το μαγαζί σε ψητοπωλείο με πινελιές μοντέρνου. Κρέατα όλων των ειδών, μπριζόλες, μπιφτέκια, λουκάνικα, παιδάκια, χοιρινό στη σούβλα κλπ. Δοκιμάσαμε ωραίο και ζουμερό χοιρινό κοντοσούβλι μέσα σε μπόλια, συνοδεία πατάτας χεράτης και μπιφτέκι με ψητή ντομάτα από πάνω, πάλι με πατάτες, αδιάφορο πιάτο. Ερώτησις αναπάντητη: Τι διαφορά έχει στα κυρίως πιάτα του καταλόγου από ένα κλασσικό ψητοπωλείο;
Κλείσαμε με μια ωραία στην παρουσίαση, τούρτα μαύρος χοίρος. Στην βάση απαράδεκτο άγευστο brownies που διαλυόταν χωρίς να το προσπαθήσεις, από πάνω υπέροχη κρέμα με τυρί Φιλαδέλφεια και σοκολάτα bueno, στην κορυφή κομμάτια kinder bueno και πουράκια caprice και λουσμένο με μια ετοιματζίδικη sauce σοκολάτας. Όλο αυτό στην τιμή των 8,5 euro, δεν το λες ούτε ωραίο ούτε φθηνό.
Συνοδέψαμε με 2 σόδες και μία draft άλφα. Δώσαμε 53 euro, γύρω στα 18 per head με τα ποτά.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ξοδεύεις σε λάθος επιλογές, οπότε τα υπόλοιπα πιάτα του καταλόγου συμπεριλαμβάνονται σε ‘’όλα αυτά που δεν θα δω’’, διότι δεν θεωρώ ότι θα πρέπει να του δώσω και άλλη ευκαιρία, αν δεν αλλάξουν θεαματικά κάποια πράγματα, ξεκινώντας από το πώς θέλει να προσδιορίζεται και καταλήγοντας με αρκετές ενδιάμεσες στάσεις στο, βάλε φαντασία και δημιούργησε κάτι όμορφο και γευστικό.
‘’Με ρωτούν οι χειμώνες’’ και όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί, ποια είναι η σωστή βαθμολογία. Απαντώ λοιπόν ότι, η σωστή βαθμολογία εμπεριέχει μισές ντομάτες, οπότε επειδή ο χώρος είναι νέος, επειδή είμαι ο πρώτος που κάνω κριτική, θα φερθώ με στοργή και αγάπη ενθυμούμενος τα νεανικά μου χρόνια (είσαι ο πρώτος μου) και θα χαρίσω τις μισές ντομάτες υπέρ του μαύρου χοίρου.
Καλό υπόλοιπο ‘’μπλε Χειμώνα’’ να έχουμε συνταξιδιώτες του ask4food.
Υ. Γ.1 Για τους μη μυημένους, ήρθε η ώρα να μυηθούν στον κόσμο των Διάφανων Κρίνων. Στο κείμενο μέσα στα εισαγωγικά, τίτλοι τραγουδιών τους.
Υ. Γ.2 Αφιερωμένη στον Θάνο που έφυγε ‘’ένα πένθιμο του Φθινόπωρου δείλι’’.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Μεζεδοπωλεία - Χολαργός, Αθήνα
Ιαν
06
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Νέο έτος, πρώτη κριτική, συνδυασμός που θέλει προσοχή. Προτιμώ κάτι σίγουρο για να πάει καλά η χρονιά, για να μην απογοητεύσω όσους με διαβάζουν αλλά και όσους δεν με διαβάζουν (sic και σε αυτή την κριτική). Σκέψη αρκετή δεν χρειάστηκε, απόφαση δύσκολη δεν πάρθηκε, διότι όλοι έχουν κατά νου, χώρους εστίασης που σε βγάζουν ασπροπρόσωπο και δεν πρόκειται να σε εκθέσουν.
Φυσαρμόνικα λοιπόν. Update της προ 2 χρόνων κριτικής. Αρκετές σκέψεις για το τι θα γράψω και τι δεν θα γράψω για να μην είναι κουραστικά τα γραφόμενα.
Να γράψω για την καλοκουρδισμένη ορχήστρα που αν και πέρασαν 2 χρόνια, συνεχίζει με τις κατάλληλες αλλαγές – μάγειρα, 1-2 σερβιτόροι– όπως όλες οι καλές ορχήστρες να μαγεύει;
Να γράψω για τον Κώστα και τον Κώστα που διευθύνουν την ορχήστρα με το ίδιο μεράκι και την ίδια όρεξη, όπως όταν άνοιξαν τον χώρο;
Να γράψω για το ότι είναι δίπλα στον πελάτη, ρωτώντας τι άρεσε και τι δεν άρεσε και πάνω εκεί στηρίζονται οι αλλαγές του καταλόγου που καθιερώθηκαν ανά 3μηνο;
Να γράψω ότι είναι δίπλα στον σταθμό μετρό ‘’Εθνική άμυνα’’ άρα δεν χρειάζεται να πολυσκεφτείς που θα παρκάρεις;
Να γράψω ότι αν και δίπλα στη Μεσογείων, η έντεχνη-ροκ μουσική, το τζάμι και τα φυτά που έχει πέριξ του χώρου, σου δίνουν την εντύπωση ότι είσαι κάπου όμορφα, ήσυχα και μακριά από την πολύβουη Αθήνα;
Να γράψω για τον μικρό αλλά κουκλίστικο χώρο με τις πρασινωπές παστέλ χρωματικές αποχρώσεις, τα καδράκια με τις vintage διαφημίσεις προϊόντων πόσης και βρώσης, τα φαναράκια, τις ξύλινες προθήκες με τις τσίγκινες γλαστρούλες, τα ξύλινα τραπέζια με τις old time classic ψάθινες καρέκλες, τις πόρτες, παραθυρόφυλλα και πατζούρια που διακοσμούν τον χώρο;
Να γράψω για το χαμόγελο, την αμεσότητα, την γνώση των υλικών των πιάτων, τη συνεργασία με την κουζίνα, τη συνεχή ροή, την έλλειψη καθυστερήσεων και αστοχιών του Γιάννη, του Γιώργου, της Σπυριδούλας, της Μαρίτας και όλων των υπολοίπων παιδιών του service;
Να γράψω για τον top of the top μεζέ τις πατατόφλουδες, τρανό παράδειγμα ότι τίποτε δεν πρέπει να πετιέται από την πατάτα, που απογειώνονται με την σάλτσα γιαουρτιού με γλυκό μπούκοβο, το ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμύδι και την ντομάτα;
Να γράψω για το σαγανάκι φορμαέλας, παναρισμένο με δημητριακά και χαρουπάλευρο και σιροπιασμένο με γλυκό κουταλιού τριαντάφυλλο, το contrast γευστικής απόλαυσης που δημιουργεί στον ουρανίσκο έτσι ώστε, εξαφανίζεται άμεσα μόλις ακουμπήσει στο τραπέζι, γιατί όπως είπε και ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ, ‘’και καλά ότι το τυρί σαγανάκι πρέπει να τρώγεται αμέσως μετά το σερβίρισμα’’;
Να γράψω για τα τραγανά παστουρμαδοπιτάκια με την απαλή αλλά αισθητή γέμιση παστουρμά, και την σάλτσα από χειροποίητη μαρμελάδα ντομάτας, αντάξια ανατολίτικων μαγαζιών που δεν χορταίνεις να τρως;
Να γράψω για την φωλιά πατάτας με τα αυγά, την γραβιέρα και το ψιλοκομμένο απάκι που αφού το φωτογραφήσεις, σπας τα αυγά, κάνεις την μίξη και βουτάς;
Να γράψω για το τηγανάκι με το λουκάνικο, το γεμιστό με τραχανά και φέτα που χάρη σε αυτό αγάπησα τον μισητό των παιδικών μου χρόνων τραχανά;
Να γράψω για την έκρηξη γεύσεων του πιάτου με τον καβουρμά, την φρέσκια ντομάτα και τα τσιγαριαστά βλήτα;
Ή να γράψω για τα βουβαλίσια κεμπαπάκια, κιμαδίσια με ωραία μυρωδικά, σφαιρίδια όμοια αυτών που προσφέρονται στα μαγαζιά στη στοά Μοδιάνο στη Σαλονίκη, συνοδευμένα από πληγουρίσια σαλάτα και σάλτσα γιαουρτιού;
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες και για τους υπόλοιπους κρεατομεζέδες, ορεκτικά και σαλάτες ακόμα και για τους λίγους υπέροχους ψαρομεζέδες, αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ, για να αναφερθώ στα κυρίως πιάτα.
Εδώ ο σολίστας της κουζίνας ξεφεύγει από τον χαρακτηρισμό του μεζεδο - ποτείου, και συνθέτει κυρίως πιάτα εφάμιλλα gourmet εστιατορίου, τόσο σε εμφάνιση όσο και σε γεύση.
Επάνω σε μαύρο πιάτο-πέτρα, απλώνονται είτε, μοσχαρίσια μάγουλα λουσμένα με κρέμα μελιτζάνας και γαρνιτούρα πουρέ πατάτας, είτε πανσέτα που ραχατεύει για ώρες στον φούρνο, συνοδεία βουτυράτου πουρέ πατάτας και περιχυμένη με σάλτσα από γλυκό chili, είτε εκπληκτικά spare ribs με bbq sauce, πάνω σε πατατόφλουδες, που είναι τόσο καλά μαγειρεμένα έτσι ώστε το κρέας ξεχωρίζει από το κόκκαλο, ακόμα και με την καρδιά ενός μαρουλιού.
Άφησα τελευταίο ένα πιάτο που στη φυσαρμόνικα έμαθα ότι εκτός από εκπληκτικός τσιπουρομεζές μπορεί να γίνει και φοβερό κυρίως.
Σκουμπρί boys and girls. 2 φιλέτα καπνιστά, στη σχάρα με υπέροχη γλυκιά σάλτσα, ψιλοκομμένη ντομάτα και μυρωδικά που βολεύονται νωχελικά πάνω σε καραμελωμένα κρεμμύδια. Θα το αγαπήσετε.
Γλυκά δεν έχει;
Χμμμμμ… Μηλόφι όπως λέμε μπανόφι. Εγγύηση. Δεν το περιγράφω γιατί θα χάσει την αξία του.
‘Άλλο;
Μους μακεδονικού χαλβά με σάλτσα από γλυκό του κουταλιού και τρίμματα μπισκότου. Θα το αγαπήσεις για την κρεμώδη υφή του και την απίθανη γεύση του. Δεν σε λιγώνει αντίθετα σε ταξιδεύει κάθε κουταλιά του.
Άλλο;
Αφράτη, μυρωδάτη, πανάλαφρη κρέμα patisserie στη βάση του πιάτου, σπασμένα φύλλα κρούστας, φρέσκες κομμένες φράουλες και όλο το πιάτο χιονισμένο με άχνη. Θα το λατρέψετε. Προτείνεται και για αυτούς που προσέχουν τη σιλουέτα τους.
Και επειδή το ξεροσφύρι κανείς δεν αγάπησε, προτείνω ρακί χύμα μυρωδάτο και ελαφρύ για να καταναλώσετε όσο θέλετε, μπύρα Νήσος από το νησί της Μεγαλόχαρης, με πλούσιο χρυσοχάλκινο χρώμα, γλυκιά αίσθηση βύνης και μία επίγευση ευχάριστης πικράδας και κρασί λευκό χύμα μοσχοφίλερο.
Ο λογαριασμός για τα νορμάλ πιρούνια δεν θα ξεφύγει από τα 13 ευρώ, για τους ‘’δεν χόρτασα ακόμα’’ πελάτες 18 ευρώ με το ζόρι.
Θα μπορούσα να γράψω και άλλα πολλά για την ‘’Φυσαρμόνικα’’ και την αρμονία στις γεύσεις, τη ζεστή σχέση ιδιοκτητών, προσωπικού – πελατών, τις άριστες πρώτες ύλες, το σίγουρο vfm αλλά νομίζω δεν χρειάζεται.
Θα μπορούσα επίσης να γράψω πολλά για το γκρουπάκι που είχα στα εφηβικά μου χρόνια και τον Βασίλη, που με την φυσαρμόνικα του, παίζοντας το ‘’Whammer Jammer’’ των J. Geils Band, μάγευε τo γυναικείο κοινό και όχι μόνο τους συγγενείς και φίλους, αλλά θα ήμουν εκτός θέματος.
Η ουσία είναι ότι το μεζεδο - ποτείο ‘’Φυσαρμόνικα’’, στη Μεσογείων κοντά στην Εθνική Άμυνα, σε κερδίζει με το καλωσόρισμα, δεν σε απογοητεύει, δεν σε εκθέτει, σε βγάζει ασπροπρόσωπο σε όποιον το προτείνεις και σίγουρα θέλεις να ξαναπάς για νέες γευστικές εμπειρίες.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια
Μεζεδοπωλεία - Κερατσίνι, Αθήνα
Δεκ
30
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Κυριακή εορταστική, πλησιάζουν Χριστούγεννα, ψώνια - δώρα από φίλη, βόλτα με άλλη φίλη, καλός καιρός, Πειραιάς πάντα μουντός και μάλιστα σε περιοχές που έχουν να μου πουν πολλά. Γιαγιά, βέρα Πειραιώτισσα – Κερατσινιώτισσα, με αρκετή περιουσία πριν την Κατοχή, τίποτα μετά. Διάθεση καλή, νοσταλγική, όρεξη αρκετή για κουβεντούλα και καλό φαγητό. Μήπως στο ‘’Μήπως’’; Και βέβαια στο ‘’Μήπως’’. Γιατί στο ‘’Μήπως’’;
‘’Ήταν ο Μήτσος που μετέφερε εκτελέσεις
Ο Τάσος που εξιδανίκευε το εμπόριο
Ο Παύλος που ροκάριζε με κουλτουρέ διαθέσεις
στα ίσα με λαϊκό ρεπερτόριο…’’
Ένα αναμνησιακό τραγουδάκι από τον ‘’πρίγκιπα’’ που έφυγε νωρίς. Αυτό μου ήρθε φίλε Τρώγων και εσείς οι rockers- groupies etc, που διαβάζετε αυτή τη στιγμή την κριτική. Ένοιωσα να μπαίνω σε χρονοκάψουλα και να μεταφέρομαι στο αγαπημένο μου rock bar ‘’Borsalino’’ της πόλης που μεγάλωσα. Αναμνησιακό μαγαζί το ‘’Μήπως’’, με semi πέτρινη τουβλένια διακόσμηση, με ισόγειο και πατάρι, με αφισούλες από διάφορες συναυλίες, με καδράκια από ροκ Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, κάπου εκεί ανάμεσα και ένας Χατζηδάκης να ηρεμεί τους ‘’άγριους’’, με παλιά συλλεκτικά πικάπ, κασετόφωνα, ραδιόφωνα, φωτογραφικές μηχανές με προσωπικό στα μαύρα ντυμένο, πολύ καλή έντεχνη μουσική, ένα μαγαζί με άποψη. Και θα έβαζα καρφωτό 4άρι στον χώρο, όχι γιατί είναι το τέλειο περιβάλλον για φαγητό, αλλά γιατί είναι ο ιδανικός χώρος αναμνήσεων που μπορώ να τον συνδυάσω άνετα με το φαγητό. Αλλά δυστυχώς είχε και την κάπνα του ‘’Borsalino’’, το οποίο φυσικά ήταν bar και ήταν και σε άλλες εποχές. Πολύ τσιγάρο και επειδή καθόμασταν στο πατάρι ακόμα πιο πολύ, το οποίο το καταλάβαινες και τη στιγμή του φαγητού αλλά και αργότερα όταν χρειάστηκε να αφήσουμε τα ρούχα στην βεράντα για να φύγει η μυρωδιά. Επίσης ό επάνω χώρος που καθόμασταν ήταν λίγο στενάχωρα και η αλήθεια είναι ότι δυσκολευτήκαμε στο τραπέζι. Αυτά ήταν και τα μόνα αρνητικά.
Δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα στην εξυπηρέτηση. Το service, αν και το μαγαζί γεμάτο, δούλευε ρολόι. Χαμογελαστοί, εξυπηρετικοί, επεξηγηματικοί, μας ενημέρωσαν αναλυτικά για τα πιάτα ημέρας, μας έφεραν τα πιάτα όπως τα ζητήσαμε, μας σταμάτησαν όταν πήγαμε να ξεφύγουμε στην παραγγελία, μας ανανέωναν συχνά πυκνά το νερό, μας έφερναν μαζί με κάθε πιάτο την απόδειξη, μας κέρασαν στο τέλος σφηνάκι brownies με παγωτό και λικεράκι για την χώνεψη.
Το μαγαζί λειτουργεί με μεζέδες, αλλά αυτό θέλει προσοχή. Όλα τα πιάτα είναι τεράστια, υπερπαραγωγή, οπότε με ρέγουλα ή με μέτρο (sic) η παραγγελία σας. Εμείς δεν το εφαρμόσαμε και πήραμε και πακέτο. 4 μεγάλοι λοιπόν και 2 τέκνα στρωθήκαμε για φαγητό.
Σαλάτες: Τις αγνοήσαμε, διότι ήταν βουνό και θα μας έκοβε την όρεξη.
Για την όρεξη: Εδώ το δώσαμε να καταλάβει. Για να μπεις στο κλίμα πρέπει να ακούσεις το ‘’Come on baby’’ των Ελληνο-Αυστραλών Templars. Garage από τα λίγα. Στη μέση λοιπόν του τραγουδιού εκεί που ο στίχος από ελληνικός γίνεται αγγλικός ακούγεται ο τραγουδιστής να λέει: ‘’Έλα Φωτάκη…’’ Τι περιμένεις; Να ρίξει το σόλο του ο Φώτης με την κιθάρα. Ε αυτό γίνεται. Έτσι και εμείς σολάραμε με ‘’χακαρισμένο’’ κατάλογο.
Τυριά δύο. Φέτα κρυμμένη μέσα σε crispy σιμιγδάλι, που κολυμπούσε σε σάλτσα από πετιμέζι. Τι να λέμε!!! Τέλεια ισορροπία αλμυρού γλυκού. Να μην λείψει από κανένα τραπέζι. Το καλύτερο σαγανάκι ever.
Χαλούμι τηγανισμένο με βούτυρο πάνω σε τραγανές πίτες. Μεριδάρα, γεύση από Κακοπετριά Κύπρου, απογειώθηκε με 3 σταγόνες λεμόνι σε κάθε κομμάτι.
Χούμους σε γαβάθα βαθιά, που στο τέλος δεν έμεινε ούτε για δείγμα. Εδώ πέραν των κλασσικών συστατικών ρεβιθιών, ταχινιού, λεμονιού περιείχε σκορδάκι που το άκουγες αρκετά στη γεύση και άρεσε. Και ναι, για να μη σας κρατάω σε αγωνία, έφαγε αρκετή ποσότητα και ο γιός ο νεώτερος.
Μεζέδες και άλλα: Συνεχίσαμε να σολάρουμε, άλλωστε για αυτό πήγαμε.
Πεϊνιρλί με χειροποίητη crispy ζύμη, γεμισμένο με πολύ καλό μοσχαρίσιο λουκάνικο, πιπεριές, καπνιστό τυρί και σάλτσα αρκετή, υπέροχη σάλτσα.
Λουκάνικο καυτερό όσο χωρίς τόσο, 2 μεγάλα κομμάτια ζουμερού καλοψημένου λουκάνικου συνοδεία δροσερής πατατοσαλάτας που ταίριαζε απόλυτα.
Γιουβέτσι με μανιτάρια και παρμεζάνα, ολίγον πιπεράτο, σερβιρισμένο απλόχερα σε βαθύ πιάτο. Σωστά χυλωμένο, ζεστό, με διαφορετικά ψιλοκομμένα μανιτάρια, γεύση εξαιρετική, όσο και να τρώγαμε δεν τελείωνε με τίποτα, οπότε φαγώθηκε άνετα και την άλλη ημέρα χωρίς να χάσει κάτι από την γεύση του.
Πιάτο ημέρας, τα κλασικά πλέον σε κάθε τραπέζι, αυγά. Εδώ σε άλλη έκδοση με μεγάλα κομμάτια σύγκλινο, πολύ τριμμένο κεφαλοτύρι –στρώμα πάνω στα μελάτα αυγά- και φανταστική κόκκινη σάλτσα φρέσκιας ντομάτας. Αν και θα προτιμούσα το σύγκλινο σε μικρότερα κομμάτια, απλά τέλειο.
Από τη σχάρα: Στα τελειώματα του σόλου γιατί ήδη είχαμε χορτάσει.
Μερίδες μπιφτέκια μοσχαρίσια 2 για τα παιδιά. Ήρθαν σε ξύλινο πλατό 2 μεγάλα ζουμερά κρεατένια μπιφτέκια, συνοδεία από βουνό πατάτες τηγανιτές, φρεσκοκομμένες σε μεγάλους κύβους. Φάγανε τα παιδιά, δοκιμάσαμε και εμείς, πήραμε και πακέτο.
Μοσχαρίσια φιλετάκια στη σχάρα medium rare καλυμμένα από sauce καπνιστού τυριού, συνοδεία από τσιπς πατάτας. Γεύση πολύ καλή, ζουμερό το κρέας έδενε απίστευτα με το καπνιστό τυρί.
Για την δίψα πήραμε 2 σόδες, 4 μπύρες σταρένιες και ½ λευκό πολύ καλό κρασί. Δώκαμε περίπου 18 κατά κεφαλήν και φύγαμε χορτασμένοι, ευχαριστημένοι, χαμογελαστοί. Εννοείται ότι όλη η παρέα είπε στα φανερά:
‘’Θα ξανάρθουμε Μήπως’’.
Υ. Γ. Και επειδή το ‘’Μήπως’’ αποτελεί όπως φαίνεται την τελευταία κριτική αυτού του χρόνου – μιας και ησύχασε το site για κάμποσες μέρες- εύχομαι από καρδιάς σε όλη την υπέροχη παρέα του ask, boys and girls, γνωστούς και αγνώστους, έμπιστους και μη, καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος. Να περάσουν όσο το δυνατόν καλύτερα με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, να πάρουν και να μοιράσουν αγάπη και να φορτώσουν μπαταρίες έτσι ώστε σε συνδυασμό με την κριτική τους σκέψη, να βοηθήσουν όλους εμάς να ανακαλύψουμε νέα πραγματικά και όχι fake, διαμαντάκια εστίασης.

Ελληνική κουζίνα - Ακρόπολη, Αθήνα
Δεκ
20
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Άλλος ένας χώρος ο οποίος δεν χρειάζεται και μεγάλη ανάλυση για να δείξει την αξία του. Και αυτό το καταλαβαίνεις ανεβαίνοντας την επιβλητική ξύλινη σκάλα του παλιού νεοκλασικού της Φαλήρου, πολύ κοντά στο μουσείο της Ακρόπολης, που σε οδηγεί στην εξίσου επιβλητική λευκή πόρτα εισόδου του μαγαζιού. Πριν μπεις, θαύμασε τον vintage καθρέφτη, την εταζέρα και τις βαριές ξύλινες καρέκλες που αποτελούν τον χώρο καπνίσματος, διότι δύσκολα θα το συναντήσεις σε πολλά μαγαζιά, να καπνίζουν εκτός.
Ο χώρος αποτελείται από 2 μεγάλα δωμάτια που ενώνονται με έναν στενόμακρο διάδρομο. Ο δεξιά χώρος που καθίσαμε, ψηλοτάβανος, βαμμένος σε ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις, ψηλά παράθυρα με βαριές κουρτίνες, minimal διακόσμηση και τίποτα περιττό στους τοίχους. Το μαύρο ξύλο των τραπεζιών έτσι όπως έρχεται σε αντίθεση με το λευκό και εκρού των τοίχων, το ξύλινο πάτωμα, την φωτεινότητα του χώρου αλλά και το ευγενές καλωσόρισμα από την ξανθούλα υπεύθυνη της σάλας, σε προδιαθέτουν ότι σίγουρα θα περάσεις υπέροχα.
Η εξυπηρέτηση άψογη όπως αρμόζει στο μαγαζί, σε ότι αφορά το σερβίρισμα, την γνώση των πρώτων υλών, τις γευστικές προτάσεις και την διευθέτηση της όποιας ιδιοτροπίας του μικρού –έχω άποψη- γιου μου.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του γεύματος για το μόνο που θα γκρινιάξω είναι το γεγονός ότι στη σάλα που καθόμασταν από την πλευρά του δρόμου, τα τραπέζια ήταν αρκετά κοντά μεταξύ τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθόμαστε δίπλα σε τραπέζι πολλών ατόμων και φασαριόζικο. Και την φασαρία εννοείται την αντέχω, διότι ενίοτε κάνω και εγώ Το επαναλαμβανόμενο σκούντημα όμως όχι. 2 φορές στο cheers των ποτηριών μας, παρ’ ολίγο να γίνουμε μούσκεμα και άλλες 2 το πιρούνι με το περιεχόμενο κατευθύνθηκε προς τον οφθαλμό μου. 5η δεν υπήρξε, διότι υπήρξε παρέμβαση του σερβιτόρου.
Το φαγητό είναι σύνθεση, άριστων πρώτων υλών της μάνας γης της Πελοποννήσου και κυρίως της Μάνης, σε συνδυασμό με την δημιουργικότητα και την φαντασία του chef, ο οποίος στην κυριολεξία κάνει ‘’κόλπα’’ με απλά υλικά. Εδώ καταρρίπτεται ο μύθος ότι για να δημιουργήσεις ένα πιάτο, η ποσότητα θα πρέπει να είναι δείγμα φαγητού.
Ερωτηθήκαμε αν θα χρειαστούμε ψωμί και φυσικά ξεκινήσαμε με ένα ωραίο πανέρι με 2 είδη ζεστών φετών, συνοδεία μπουκαλιού από αγνό παρθένο ελαιόλαδο και ελιών.
Ορεκτικά για συνέχεια και δεν θα μπορούσε να λείψει από το τραπέζι ο καγιανάς, κοκκινωπός – κοκκινωπός, ζεστός και αρωματικός. Μιλάμε για ένα τελείως απλό πιάτο με 2 κοινά συστατικά, που κάποτε με κυνηγούσε η μάνα μου για να το φάω. Το έφαγα ελάχιστες φορές.
Φεύγοντας από το σπίτι, σε όλες τις φάσεις της ζωής μου, όπου το έβρισκα, με όποια ονομασία, από την πιο απλή ‘’αυγά με ντομάτα’’, τις ενδιάμεσες ‘’καγιανάς’’ και ‘’στραπατσάδα’’, έως τις πιο φευγάτες ‘’κατοχικός μεζές’’ και ‘’πιάτο των φτωχών’’, το προτιμούσα με κλειστά μάτια. Ανοίγει την όρεξη και σε βοηθάει, να εισέλθεις ομαλά στα υπόλοιπα πιάτα. Εδώ περιείχε επίσης σύγκλινο, λουκάνικο και μυζήθρα τριμμένη. Γεύση απίθανη, λαδάκι όσο έπρεπε για να μη λιγώνει, λίγο πιπεράκι έτσι για το spicy της ημέρας και εξαφανίστηκε άμεσα.
Συνεχίσαμε με ραβιόλες χειροποίητες με φέτα και ροζ σάλτσα από μπριάμ λαχανικών. Πολύ καλό το ζυμαρικό, στο σωστό βράσιμο και με σάλτσα που ευωδίαζε όλο τον λαχανόκηπο.
Φακοσαλάτα φορμαρισμένη σε σχήμα κονσέρβας που φοβήθηκα ότι δεν θα μας φθάσει. Όταν όμως αρχίσαμε και χαλούσαμε το σχήμα, γέμισε το πιάτο και αποδείχθηκε αρκετή. Περιείχε μαζί με το όσπριο που ήταν σωστά βρασμένο και δεν ‘’κρατούσε’’, λιαστή ντομάτα, σύγκλινο, κάππαρη, κρεμμύδι και ρίγανη. Εδώ δηλώνω, ότι η sauce πορτοκαλιού που είχε ραντιστεί η σαλάτα, την απογείωσε.
Στα κυρίως δοκιμάσαμε μπιφτεκάκια μοσχαρίσια (Χ 2), 6 μπιφτέκια μεσαίου μεγέθους, με πίτα κομμένη και 2 sauce η μια πικάντικου γιαουρτιού που πέρασε απαρατήρητη διότι ήταν τελείως flat και μια καπνιστής μελιτζάνας που έδινε την απαραίτητη ένταση στο πιάτο.
Επίσης πήραμε και ψαρονέφρι με μανούρι, σύκα, αμύγδαλα και κριθαράκι με ξινομυζήθρα, λουσμένα σε σάλτσα από μέλι. Ήρθαν 4 κομματάκια ζουμερό κρέας με κομμάτι μανούρι από πάνω και ωραία χυλωμένο κριθαράκι. Παρ’ όλο που το πιάτο είχε γλυκιά σάλτσα και συστατικά, δεν γλύκιζε υπερβολικά ίσα - ίσα που του έδινε, μια πολύ ωραία αίσθηση.
Από γλυκά τέλος, δοκιμάσαμε καρυδόπιτα με παγωτό βανίλια και σάλτσα καραμέλας και πορτοκαλόπιτα με παγωτό γιαούρτι, ωραία κλασικά παραδοσιακά σπιτικά γλυκά και τέλος, αλλά δεν θα πας στο Μανημάνη για τα γλυκά.
Μαζί με 4 μπύρες μικρής Ελληνικής ζυθοποιίας, 2 σόδες από τη Θεσσαλία, νερό εμφιαλωμένο που το ζητήσαμε συν tip, 4 άτομα, δώσαμε 100 ευρώ ποσό θεωρώ λογικό για το όλο concept του μαγαζιού. Σίγουρα δεν θα πας κάθε βδομάδα, αν και σου δίνει τη δυνατότητα κάποιες μέρες και ώρες να παραγγείλεις μισές μερίδες, αλλά σε ένα ευχάριστο γεγονός σίγουρα θα σε αποζημιώσει.
Μέχρι τώρα την ευρύτερη περιοχή της Μάνης την είχα στην καρδιά μου, για τα ωραία μέρη, τα κάστρα, τις παραλίες, τα γραφικά λιμανάκια, τη Μονεμβασιά, τους μεζέδες της Ματούλας μέσα στο κάστρο και το φρεσκότατο ψάρι του Τάκη στο Λιμένι. Τώρα θα προστεθεί και το Μανημάνη.