Loader

jim

Κριτικές: 165
Μέλος από: Δεκ 2010

Εμφάνιση:

16 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Την Παπανδρέου σίγουρα δεν τη λες πιάτσα στο Χαλάνδρι. Είναι ο δρόμος που θα σε οδηγήσει στην κεντρική πλατεία της περιοχής, όπου πέριξ της θα βρεις τα πάντα.
Λίγα μέτρα από το σημείο όπου η Εθνικής Αντιστάσεως τέμνει την Παλαιολόγου και γίνεται Παπανδρέου, χωρίς βέβαια να έχει σημασία προς τιμή ποιανού Παπανδρέου πήρε το όνομα, κοιτώντας δεξιά θα δεις το Marea. Παλίρροια η λέξη στη μετάφρασή της, οπότε θαλασσινό το μενού της.

Ιστορικά στο σημείο υπήρχε για χρόνια ψαροταβέρνα με μερακλή ιδιοκτήτη που πλέον μας άφησε χρόνους. Σε αυτό το μαγαζί δούλευε μια εκ των 2 ιδιοκτητών και είχε όνειρο ζωής να ανοίξει δικό της χώρο στο ίδιο σημείο, όπερ και εγένετο.

Για λίγους μήνες μέσα στο 2017 φιλοξενήθηκε ‘’Το τηγάνι της μουρμούρας’’ αλλά πήγε άπατο όχι τόσο λόγω προσέλευσης κόσμου αλλά υψηλού ενοικίου.

Οι ιδιοκτήτες άλλαξαν, το ίδιο και η διακόσμηση του χώρου, εννοείται το μενού ανάλογα τα χούγια του καθενός, η μαγείρισσα όμως έμεινε σταθερή να προσφέρει αδιάκοπα τις υπηρεσίες της μαγειρεύοντας τίμιο, σπιτικό και γευστικό φαγητό.

Τα 2 λοιπόν νέα κορίτσια οι αφές Άννα και Ιωάννα που τρέχουν το μαγαζί, ελπίζω και εύχομαι να πετύχουν γιατί ξεχειλίζουν από όρεξη και ωραίες ιδέες.

Ο χώρος μεγάλος, καθαρός, καλαίσθητος, άνετος, με πέτρα και ξύλο και με τα τραπέζια σε ικανοποιητική απόσταση μεταξύ τους, χωρίζεται με συρόμενο τζάμι σε 2 μικρότερους μακρόστενους. Ο δεξιά είναι πιο παιγνιδιάρικος, θυμίζει πλακόστρωτη αυλή με γυάλινη οροφή, τσιμεντένιους καναπέδες με πολύχρωμες μαξιλάρες, καλλωπιστικά φυτά, φαναράκια και τραπεζοκαθίσματα σε εκρού απόχρωση.

Στον αριστερά χώρο κυριαρχεί το μπαρ με μια μεγάλη βιτρίνα – μπουκαλοθήκη με ποτά, κρεμασμένες μεγάλες λάμπες από σκοινένια χοντρά καλώδια σε σχήμα ναυτικών κόμπων, στο κέντρο μεγάλες κολώνες με ένα τιμόνι παλιού καραβιού, όλα εν είδη καταστρώματος και τραπεζοκαθίσματα σε εκρού και γκρι απόχρωση.

Η εξυπηρέτηση αν και δεν δοκιμάστηκε σε συνθήκες πίεσης ήταν αρκετά καλή. Οι σερβιτόρες ντυμένες ομοιόμορφα με μαύρη στενή ποδιά, μοίραζαν απλόχερα χαμόγελα και ήταν έτοιμες να απαντήσουν σε κάθε ερώτηση που αφορούσε τις πρώτες ύλες των πιάτων.
Ο κατάλογος έρχεται σε μια απλή σελίδα με χωριστή την ενημερωμένη κυρίως στα λευκά, λίστα κρασιών. Κυριαρχούν οι θαλασσινοί μεζέδες με 2-3 επιλογές σε κρέας για τα άτομα της παρέας που δεν αγαπάνε τα θαλασσινά.
Στην αρχή έρχεται φρυγανισμένο ψωμί με λάδι και ρίγανη, συνοδεία γαύρου φιλεταρισμένου και βουτηγμένου απλά σε λαδόξυδο με κάποια στοιχεία πιπεριάς. Καλό για εισαγωγή με την τιμή στο 1 euro pp.

Ξεκινήσαμε με γαρίδες cruddo marea. Καθαρισμένες γαρίδες βουτηγμένες σε μια απλή αλλά αρωματική διάφανη και ημίγλυκη σάλτσα, αποτελούμενη από λεμόνι πορτοκάλι και λάδι. Εκτός από τις ουρές που ήταν ντεκοράτες, οι υπόλοιπες γαρίδες είχαν ρουφήξει λαίμαργα τη σάλτσα και ήταν απίθανες. Το πιάτο καθαρίστηκε επιμελώς.
Μελιτζανοσαλάτα καπνιστή με ψιλοκομμένη πιπεριά και μυρωδικά, αφημένη για μια ημέρα να ξεκουραστεί και σερβιρισμένη μόνο με τα υγρά της. Μεγάλη μερίδα για 2, καταναλώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της.
Φάβα ζεστή με καραμελωμένα κρεμμύδια, αέρινη και αφράτη και αυτή μεγάλη μερίδα για 2 άτομα, δεν ξέρω αν ήταν έτοιμη και ντράπηκα να ρωτήσω, αν ήταν όμως, ήταν από τις καλύτερες του είδους.

Θράψαλο τηγανητό όπως το ζητήσαμε crispy and lemon only, κλασσικός αλλά σταθερός μεζές σε κάθε τραπέζι.

Εκεί που περιμέναμε για να κλείσουμε το ριζότο με τα θαλασσινά, πέφτει στο τραπέζι μας το πιάτο με τους ψαροκεφτέδες κερασμένο για ένα test drive, μιας και ο Αδερφός Αθανάσιος ήταν γνωστός των ιδιοκτητριών.
Πιάτο με 6 μυρωδάτους κεφτέδες από πέρκα, γαρίδα, δυόσμο κρεμμύδι και διάφορα άλλα μυρωδικά, και στο κέντρο sweet chili cause με μαγιονέζα. Το καλύτερο πιάτο της ημέρας πολύ γευστικό, λαχταριστό και γαργαλιστικό στον ουρανίσκο. Δώσαμε τα εύσημα στη μαγείρισσα και συνεχίσαμε με το ριζότο.
Χυλωμένο με διαφορετικό τρόπο έτσι ώστε να κρατήσει αρκετή αλλά σωστή υγρασία, έξτρα γεύση από ντομάτα, πάρα πολλά μύδια, αρκετά κομμάτια από θράψαλο και γαρίδες. Ένας από τους 4 τρόπους παρασκευής του ριζότου, που έχω φάει ελάχιστα και παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον.

Συνοδέψαμε με γλυκόπιοτο λευκό κρασί αντί τσίπουρου Ηπειρώτικου (άνευ), λόγω του περασμένου της ώρας και πληρώσαμε για το φαγητό γύρω στα 15 euro pp.
Στο τέλος για να γλυκαθούμε, μας κέρασε ένα πολύ ωραίο σπιτικό γλυκό κάτι σαν προφιτερόλ χωρίς τα σουδάκια. Σε ποτήρι στριμώχτηκαν παντεσπάνι, 2 ειδών κρέμες, λευκή και κακάο και σαντιγί. Δεν κράτησε για πολύ το στρίμωγμα τους γιατί φαγώθηκε εν ριπή πολυβόλου σε πεδίο βολής.

Κλείνοντας, θεωρώ ότι θέλει αρετή και τόλμη στην εποχή που ζούμε, να ξεκινήσεις νέα επιχειρηματική προσπάθεια στο πολύβουο Χαλάνδρι και μάλιστα εκτός πιάτσας. Αν συνυπολογίσουμε κιόλας ότι το Μarea είναι η 2η επιχείρηση των κοριτσιών (η 1η στο Μαρούσι το Fait Maison σε άλλο στυλ βέβαια), τότε η θέληση για επιτυχία, το ευγενικό service, η απλή μαμαδίστικη κουζίνα θα οδηγήσουν σίγουρα στην επιτυχία που την εύχομαι ολόψυχα.

05 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Σταθερά στα ψηλότερα της λίστας μαγαζιών που δεν με έχουν εκθέσει, εκνευρίσει, στεναχωρήσει βρίσκονται οι Λεύκες.

Η Εξυπηρέτηση. Δεν ξέρω εσείς τι λέτε, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια που πηγαίνω, δεν έχω συναντήσει αστοχίες σε πιάτα, ανεπαρκές service ή άσχημη συμπεριφορά από τον φίλτατο Τάσο, ιδιοκτήτη και άριστο manager.

Και βέβαια σας πιστεύω όλους εσάς –δεν έχω λόγο για το αντίθετο άλλωστε- που φύγατε πικραμένοι από το μαγαζί της Γαλατσίου, αλλά τι να κάνουμε, δεν μου έτυχε, για αυτό θα γράφω όποτε μπορώ για τις Λεύκες.

Και επειδή πάω πολλά χρόνια θα πει ο άπιστος askfoodάς: ‘’Άσε μας, σε ξέρει και σε προσέχει. ’’
Έχω κάνει πολλά κόλπα, απαντώ, για να το δοκιμάσω. Έκανα κράτηση με άλλο όνομα, πήγα χωρίς κράτηση, έστειλα τον πιο δυσκοίλιο κολλητό μου, έβαλα μπροστά τον πατέρα μου που είναι κάποιας ηλικίας και δεν μασάει τα λόγια του και πολλά άλλα. Πάντα ευγένεια, ομορφιές, σωστό service, σειρά υποδειγματική, μάζεμα πιάτων κλπ.
Οπότε ‘’ναι είναι εντάξει τα παιδιά’’ όπως τραγουδούσε κάποτε ο Θείος Νώντας με τον Εξαδάκτυλο και δεν δέχομαι κουβέντα.
Η Διακόσμηση. Χμμμ… Θες μέσα; Θες έξω; Θες βεράντα; Όπου και να καθίσεις το μεράκι φαίνεται. 2 οι χώροι εστίασης όπου ο ιδιοκτήτης δεν υπολόγισε κόπο, χρόνο και χρήμα για να συνθέσει το δεύτερο σπίτι του χωρίς να καταλήγει η υπερπαραγωγή σε κάτι κιτς. Το ένα οι Λεύκες. Το άλλο μελλοντικά.

Δεν θα αναφερθώ καθόλου στα σερβίτσια και τον τρόπο που φθάνει στο τραπέζι σου το κάθε έδεσμα, διότι το όλο στήσιμο αποτελεί χωριστό κεφάλαιο. Υπάρχουν κάποια διαχρονικά standards που τα έχω αναλύσει σε παλιότερη κριτική. Κάθε φορά όμως εκπλήσσομαι ευχάριστα.

Το Φαγητό. Ψωμί φρεσκότατο σερβιρισμένο σε 3 παραλλαγές το οποίο τελευταία συνοδεύεται με κρεμμώδες ηπειρώτικο τυρί και μαλακό καυτερό αλλαντικό τόσο-όσο.
Ανοίγει η όρεξη για να συνεχίσεις με μία ‘’φουρνιστή’’. Λες να είναι πίτσα; Μπααα δεν. Είναι ζύμη τραγανή, αφούσκωτη, μακρόστενη, λεπτή, μυρωδάτη, με πιτσιλιές γιαουρτιού, λιωμένο κίτρινο τυρί και λευκό (you know) κιμά. Προσοχή μεγάλη ποσότητα. Είναι στον ξυλόφουρνο και δεν είναι ορεκτικό.

Σαλάτα ‘’εναλλακτική’’, δροσερή, πλούσια σε αρώματα, ποσότητα και φρέσκα υλικά. Φωλιά τορτίγιας, με iceberg, αντίδια, ντοματίνια, φρέσκο κρεμμύδι, μαριναρισμένο αγγούρι, κουκουνάρι, φετούλες avocado, μπάλες μαλακού τυριού με φιστίκι, περιχυμένη με sauce tequila – λεμόνι.

Συνεχίζουμε με τα standards που έρχονται στο τραπέζι μας κάθε φορά.
‘’Γλειφιτζούρια’’ και ‘’κοντοσούβλι’’.
Χρησιμοποιείς το χέρι και τρως μπουτάκια κοτόπουλου, παναρισμένα εξαιρετικά και γεμισμένα με καπνιστό τυρί γνωστού χωριού της Ηπείρου και με ψιλοκομμένα λαχανικά. Συνοδεύονται για βούτες από μαρμελάδα καυτερής πιπεριάς. Μην τη φοβηθείς, βούτα και απόλαυσε. Έχει και nachos η μερίδα αλλά μόνο αν σ’ αρέσουν. Και εκεί που ψάχνεις να βρεις τον προσδιορισμό της κουζίνας του εστιατορίου αφού έχεις κινηθεί από Ιταλία σε Μεξικό με ελληνικές πινελιές πάντα, έρχεται το ‘’κοντοσούβλι’’ για να καταλάβεις ότι τρως Ελλάδα.

Άσε λοιπόν χώρο για το ‘’κοντοσούβλι’’ από το ίδιο χωριό της Ηπείρου. Έρχονται στην τάβλα κοπής, ζουμερά κομμάτια χοιρινού στα κάρβουνα, παρέα με ψιλοκομμένες πιπεριές Φλωρίνης και μαριναρισμένα με κόλιανδρο, κύμινο, τοματόξυδο και λάδι. Συνοδεύονται από 2 καυτές στρογγυλές πίτες-ψωμιά που μόλις βγήκαν από τον ξυλόφουρνο. Αν και η γεύση γλυκίζει ελαφρά λόγω της πιπεριάς, το συγκεκριμένο δημιούργημα αποτελεί τον ορισμό του Ηπειρώτικου - Θεσσαλιώτικου κοντοσουβλίου.

Συνεχίζουμε με τα χοιρινά ‘’ποντικάκια’’, πιάτο αποτελούμενο από ζουμερά κομμάτια χοιρινού χωρίς λίπος με χειροποίητα νιόκι πατάτας. Το πιάτο έχει συνοδευτικό αρωματικό και αφράτο πουρέ μελιτζάνας και είναι πασπαλισμένο από τριμμένη φέτα και τριμμένη πανσέτα!!! Το δροσερό της υπόθεσης το δίνει μια παχύρευστη σάλτσα ψητού. Δοκιμάστε το όπως και δήποτε.

Τέλος, για την συγκεκριμένη επίσκεψη κλείσαμε με ‘’γύρο’’ από κόκορα. Δεν ξέρω αν όντως ήταν κόκορας, σίγουρα ήταν σωστά ψημένα κομμάτια πτηνού, ζουμερά και γευστικά που συνοδεύονταν από πράσινη σαλάτα, κυδωνάτες πατάτες φούρνου μέσα σε μια μικρή γλαστρούλα και υπέροχο μαύρο τζατζίκι!!! Ναι το γνωστό τζατζίκι στην λεία του υφή και σε μαύρο χρώμα (μελάνι σουπιάς). Γεύση διατροφική ή διαστροφική.
Στο τέλος απαραίτητα χώρος για γλυκά. Αυτά αλλάζουν ανάλογα με τις εμπνεύσεις του υπεύθυνου των γλυκών. Δοκιμάσαμε ένα ‘’cheesecake’’ με σοκολάτα γάλακτος και μια ‘’χωριάτικη’’ πανακότα.

Η γνωστή shaky πανακότα αλλά σε extreme εκτέλεση. Γλυκές ελιές, μαρμελάδα ντομάτας, sauce αγγουριού και κρέμα φέτας με σταγόνες ούζου. Ανπεκτάμπλ!!!
Να κάνω και μια μικρή αναφορά στα ποτά. Έχει αρκετές μπύρες (Βεργίνα πάντα), αξιοπρεπή λίστα κρασιών (συνήθως το αρωματικό ‘’Άσπρο βότσαλο’’ από Σάμο) με κάποια να προσφέρονται και σε ποτήρι, αναψυκτικά και ανθρακούχα νερά (Σάρισα). Στα ποτά του οι τιμές είναι ολίγον τι τσιμπημένες.

Το Value For Money. Δώσαμε την τελευταία φορά μόνο για τα φαγητά από 20 ευρώ pp (4 άτομα), όσο και τις προηγούμενες και φύγαμε σκασμένοι όπως πάντα.
Κλείνω λέγοντας ότι η επίσκεψη στις ‘’Λεύκες’’ ή στο ‘’Σπίτι με τις Λεύκες’’ στη Γαλατσίου, ακόμα και για ανθρώπους περίεργους και με παραξενιές, αποτελεί γαστρονομική εμπειρία, που αξίζει να επαναλαμβάνεται μία στο τόσο, διότι κάθε φορά μαθαίνεις, γεύεσαι ή βλέπεις κάτι καινούριο.
‘’ See it, feel it, touch it and heal yourself’’, κλεμμένο και ολίγον τι πειραγμένο από την rock όπερα ‘’Tommy’’.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.

27 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Νέο έτος, πρώτη κριτική για φέτος και συνεχίζοντας την παράδοση με τους χώρους που δεν πρόκειται να σε εκθέσουν, θα πατήσω σταθερά και θα αναφερθώ στα Φουρνομαγειρέματα. Με το σίγουρο χαρτί πέρυσι της ‘’Φυσαρμόνικας’’, η χρονιά στο ask πήγε τέλεια, οπότε ευελπιστώ ότι η παράδοση θα συνεχιστεί.
Ναι -ως συνήθως- θα γκρινιάξω κιόλας, αλλά στο τέλος.
Φουρνομαγειρέματα λοιπόν.
Update της προ χρόνων κριτικής.
Update γιατί αρκετά πιάτα έχουν αλλάξει και σε λίγο καιρό –βγάζω είδηση- θα αλλάξει και η φιλοσοφία του μαγαζιού.

Update γιατί γουστάρω την τέχνη του συγκεκριμένου μάγειρα, το κοουτσάρισμα του από τον εξώστη, τα γλυκά της Μαρίας, την παραγγελία, σερβίρισμα, επιτήρηση του χώρου από τον Γιώργο και τη βοηθητική δουλειά από τον εκάστοτε σερβιτόρο.

Update γιατί συνεχίζει και βγάζει μαεστρία στα πιάτα, μαγειρεύοντας μόνο σε φούρνο.
Update γιατί την crispy τηγανιτή πατάτα στο φούρνο δεν την έχω φάει πουθενά αλλού, αν δεν μου έλεγαν δε, ότι δεν είναι τηγανιτή δεν θα το καταλάβαινα και φυσικά αποτελεί είδος με ονομασία προέλευσης.
Update γιατί η τριλογία κεφτέδων αποτελεί πίνακα ζωγραφικής. 6 για όλη την παρέα από 2 τοματοκεφτέδες με coulis ντομάτας, κολοκυθοκεφτέδες με pesto ρόκας και ρεβυθοκεφτέδες με sauce ταχινιού, όλοι πασπαλισμένοι με γλυκιά πάπρικα.
Update γιατί η σπιτική μελιτζανοσαλάτα μπήκε σε τσέρκι και ομόρφυνε, έγινε πιο στερεή και γευστικά τρώγεται άνετα με το φρέσκο χειροποίητο ψωμάκι, χωρίς να σε λιγώνει.
Update γιατί το κεϊμά γιαουρτλού όσο απλό ακούγεται και φαίνεται, βάζει κάτω πολλά παρόμοια πιάτα σε μαγαζιά πολίτικης κουζίνας. Ξεροψημένη χειροποίητη πίτα, κιμάς πικάντικος, μπούκοβο και γιαούρτι εμπλουτισμένο με μυρωδικά. Taste it.

Update γιατί όλες οι σαλάτες του είναι φρέσκες δροσερές και σου ανοίγουν την όρεξη. Προτείνω new age αν και την τελευταία φορά με εξέπληξε η πράσινη, με φρέσκα πράσινα λαχανικά, σκληρό τυρί περιχυμένο με καραμελωμένο μπαλσάμικο, ντοματίνια και έξτρα ρόδι εορταστικό για μένα.

Update για ένα σαγανάκι, κεφαλοτύρι I think, με κρούστα δημητριακών, καρυδάκι τριμμένο και στην άκρη για μίξη ή μείξη, γλυκό του κουταλιού καρότο. Όπως και να το πεις, όπως και να την κάνεις τη μίξη, το αποτέλεσμα είναι τέλειο.

Update για το μπιφτέκι που άλλαξε εμφάνιση και από πολίτικο, έγινε ένα παχουλό burger, φουλ έξτρα κιμαδίσιο, αέρινο και μυρωδάτο. Ο μάστορας παίζει με τις οσμές και τα μυρωδικά, στο χτίσιμο του American style μπιφτεκιού και ξαναβάζει τα γυαλιά και στους πιο άπιστους.

Update για το κριθαρώτο μανιταριών με τα ψιλοκομμένα μανιτάρια, τη σάλτσα μαύρης τρούφας και τα ντεκοράτα αποξηραμένα λαχανικά, που τελειοποιήθηκε από την τελευταία φορά και αποζημιώνει χορταίνοντας 2 vegan.

Update για τη μοσχαρίσια στηθοπλευρά που είναι, μαλακή όσο δεν παίρνει, κομμένη σε κομμάτια, φυσικά χωρίς κόκκαλο, με μια ελαφριά sauce bbq από πάνω, τσερκάτο άγριο ρύζι με γλυκιά πάπρικα δίπλα και, αν και είναι μεγάλη μερίδα (500 γρ) σίγουρα θα τη φας μόνος.

Update για το orzotto σιταριού. Γεύση όχι στα γούστα μου, αλλά πιάτο έκπληξη, κατά γενική ομολογία του τραπεζιού αλλά και φίλων επισκεπτών. Στάρι που λένε στο χωριό μου, βρασμένο με διάφορους ζωμούς, συνοδεία κεφαλογραβιέρας, καπνιστής πανσέτας και καπνιστού μπούκοβου. Στο εξωτερικό τρώγεται κατά κόρον. Στο Ελλάντα έτσι κι έτσι. Στην κυριολεξία μπουκιά και συχώριο.

Στο τέλος άφησα τη ναυαρχίδα του μαγαζιού. Το ΚΟΤΣΙ. Αντιγράφω από την παλιά μου κριτική διότι το respect συνεχίζεται, όσα χρόνια και να πέρασαν.

Παρασκευάζεται χωρίς την πέτσα του, καθαρίζεται επιμελώς, δίχως ίχνος λίπους. Γλασάρεται με μουστάρδα και δενδρολίβανο με διακριτική την αίσθηση του δεύτερου, συνοδεύεται από κυδωνάτες πατάτες φούρνου. Υπέροχες οι πατάτες, έξτρα τρυφερό και καλομαγειρεμένο το κρέας, κυριολεκτικά κόβεται με την καρδιά ενός μαρουλιού.
Κλείνοντας, τα νέα γλυκά είναι απόλαυση. Λέγε με γιάμι γαβαθάτο προφιτερόλ και cheesecake το κλασσικό, αλλά και με nutella και τριμμένο φουντούκι. Επιμέλεια Μαρία. Εγώ μένω και ψηφίζω, τις κλασσικές mouse σιμιγδαλένιου χαλβά με 2 είδη μαρμελάδας από πάνω.

Στα ποτά, κλασσικά λευκό μοσχοφίλερο. Κέρασμα στο τέλος μαστίχα, σε μπουκάλι και ποτηράκια από το παλιό σερβίτσιο της γιαγιάς που τόσο αγαπώ αλλά, επειδή ο Νίκος ξέρει, γλυκόπιοτη ρακί ‘’πιες όση θες’’.
Χώρος, από άλλους του ύψους και από άλλους του βάθους. Εμένα μ’ αρέσει, η καθαριότητα, η τακτοποίηση, η απόσταση των τραπεζιών, η παιδικότητα και η ανεμελιά που αποπνέει.
Με περίπου 18 ευρώ pp, θα φύγεις φαγωμένος και θα σκέφτεσαι πότε θα είναι επόμενη επίσκεψη σου.
Αν θα άλλαζα κάτι; Ω ναι. Την μουσική. Θέλω κάτι πιο έντεχνο ή ροκ όταν τρώω. Αλλά γούστα είναι αυτά.

Κλείνοντας έχω να πω ότι ελάχιστοι είναι οι ιδιοκτήτες που σέβονται τους πελάτες που τους επισκέπτονται. Μέσα στους ελάχιστους εννοείται, όλο το team από τα Φουρνομαγειρέματα.

Υ. Γ. Η ψυχολογία διδάσκει ότι το ‘’αγαπώ γιατί αγαπιέμαι’’ χαρακτηρίζει ανώριμη αγάπη.
Θα συμπληρώσω ότι το ‘’ψηφίζω γιατί ψηφίζομαι’’ χαρακτηρίζει ανώριμο άνθρωπο.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.

20 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

- Νησί του Ανατολικού Αιγαίου που έχω πάει αρκετές φορές αλλά δεν με έχει κερδίσει έως τώρα.
- Ουζερί στη Μπενάκη που κάθε φορά που πάω, με κερδίζει όλο και περισσότερο.
Έχει αλλάξει κάτι από την πρώτη φορά; Όχι βέβαια. Πολύ λίγα που θα τα περιγράψω παρακάτω. Παραμένει όμως από τα ελάχιστα αυθεντικά, αναλλοίωτα στον χρόνο ουζερί-τσιπουράδικα της Αθήνας, για αυτό και ο λόγος του repeat της κριτικής.
Τι με χαλάει ακόμα; Το ‘’καφέ μπαρ ουζερί’’ της τζαμαρίας και το ‘’η αίθουσα κλιματίζεται’’. Είμαστε πλέον στο 2017. Ναι μεν κρατάμε την αυθεντικότητα αλλά δεν είναι δυνατόν να φέρνει ταξιτζής κοπέλα της παρέας μας, ντυμένη για ‘’Μέγαρο’’ και όταν φτάνει έξω από τη Λέσβο να της λέει, ‘’μάλλον έκανες λάθος το μαγαζί, δεν σε αφήνω να μπεις εδώ’’.
‘’I will follow Lesvos’’ λοιπόν και η παρέα της 110 μαζεύτηκε ένα Σάββατο βράδυ για ανταλλαγή ευχών λόγω των Αγίων ημερών που έρχονται, φυσικά μεταξύ τυριού και αχλαδιού.
Τι λατρεύω στη ‘’Λέσβο’’ μετά τις φορές που έχω πάει;
- Την καθαρότητα του χώρου.
- Τη σπιρτάδα του προσωπικού, από ιδιοκτήτη μέχρι τελευταίας σερβιτόρας.
- Τα καθαρά αποστάγματα, που όσο και να πιείς γυρνάς νηφάλιος στο έτερον σου ήμισυ, νόμιμο ή παράνομο.
- Τους φρέσκους μεζέδες ή καλύτερα την αλήθεια στα λόγια του προσωπικού, στο τι είναι φρέσκο και τι όχι.
- Το άριστο ψήσιμο στο φρέσκο καλαμάρι, στη σουπιά και φυσικά στο χταπόδι που δεν χορταίνω να τρώω.
Τι λάτρεψα την τελευταία φορά;
- Το juke box, που παίζει ακόμα όπως έπαιζε όταν μπήκε για πρώτη φορά στο χώρο.
- Τις περιστρεφόμενες σιδερένιες σκάλες του ‘80 της αλλαγής (! ) στην Ελλάδα, που οδηγούν από την μία πλευρά στις καθαρότατες τουαλέτες και στις μοτοσυκλέτες αντίκα από την άλλη.
- Το κάδρο με το ‘’παιδί που καπνίζει’’ που το είχε η μάνα μου στο σαλόνι κάποτε και έχει κυκλοφορήσει σε όλα τα σπίτια σε παραλλαγές Νικηφόρου Λύτρα, Γιώργου Ιακωβίδη κ. λπ.
- Τα ντολμαδάκια μπουκιά με τη φοβερή πράσινη sauce (γιαούρτι, δυόσμος, μυρωδικά) – η gourmet πλευρά της Λέσβου - με πολλά ντολμαδάκια στη μερίδα, που σε άλλο εστιατόριο θα τα πλήρωνες πανάκριβα.
- Το ντουέτο κιθάρα και μπουζούκι που παίζει τα βράδια του Σαββάτου, μαγεύοντας τους πελάτες με τις φωνές του, ξεκινώντας από Pavarotti, περνώντας δια μέσου του Γούναρη σε απαγορευμένα ρεμπέτικα και καταλήγοντας σε ρεμπέτικα και λαϊκά του 70 και 80.
- Τα crispy τηγανιτά κολοκυθάκια νόστιμα και αλάδωτα, που μαζί με τις χεράτες πατάτες, δείχνουν τις ικανότητες του ψήστη στο τηγάνι.
- Το λαδοτύρι Μυτιλήνης, όπου φαίνεται ότι ο ιδιοκτήτης δεν τσιγκουνεύεται την μερίδα που σου σερβίρει.
- Την ειδικευόμενη δικηγόρο με το κομψό κοντό φόρεμα, που δεν ντράπηκε να χορέψει ζεϊμπέκικο και να βάλει τα γυαλιά στους άντρες που επιχείρησαν να χορέψουν μετά από αυτή.
- Τα εύγευστα ψαράκια 2ας διαλογής, μαρίδα, αθερίνα, κουτσομούρα, γαύρο, που σε βοηθάνε να καταναλώσεις εύκολα τα αποστάγματα.
- Τους αυθεντικούς πατατοκεφτέδες και το νοστιμότατο σαγανάκι με νορμάλ κουρκούτι, άπλετο λεμόνι και τέλος.
- Τα χόρτα, ότι έχει ο μανάβης εκείνη τη μέρα, νοστιμότατα, κρύα και λεμονάτα.
Θα περάσεις καλά στη Λέσβο αρκεί να ξέρεις ποιος είναι ο προορισμός. Θα φας καλά, θα πιεις καλό κρασί ή ότι απόσταγμα θέλεις και θα πληρώσεις στο σύνολο 20 -23 ευρώ.
Θα ξινίσεις λίγο στην αρχή, αλλά θα πιάσεις τον εαυτό σου να μονολογεί, πότε θα ξανάρθει. Είναι και θα είναι, όσο το ‘’τρέχει’’ το συγκεκριμένο team, από τα λίγα εναπομείναντα αυθεντικά μαγαζιά του κέντρου.
Υ. Γ. Άλλος ένας χρόνος με τα καλά του και τα άσχημα του, με τις χαρές και τις λύπες του καθενός, φθάνει στο τέλος. Ας κάνει ο καθένας μας απολογισμό και ας κρατήσει ότι θέλει, αν και θεωρώ ότι όλα είναι εμπειρία ζωής.
Εύχομαι υγεία, ευτυχία, με το καλό να έρθει η γέννηση του Θεανθρώπου και στη συνέχεια το Νέο Έτος.
Τα λέμε πάλι του χρόνου, με φορτωμένες μπαταρίες, έμπνευση, ειλικρίνεια και αυθεντικότητα σε ότι λέμε και γράφουμε.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.

12 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μια φορά και ένα καιρό στο κοντινό μέλλον, μαζεύτηκαν οι συνοικίες της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται, να συζητήσουν για φαγητό. Τον λόγο πήρε το Ιστορικό κέντρο ως αρχαιότερο, γεροντότερο και σοφότερο.
- Συνοικίες μου αγαπημένες. Σας μάζεψα σήμερα εδώ για να μιλήσουμε για φαγητό και ειδικότερα για χώρους φαγητού.
Όλες τους χαμογέλασαν. Ήξεραν τη δύναμη τους και είχαν έτοιμα τα πρώτα τους βιολιά για να αναδείξουν την περιοχή τους.

- Ειδικότερα, δεν θα ασχοληθούμε με τα πολυφορεμένα μεζεδοπωλεία, ταβέρνες, εστιατόρια κ. λπ. αλλά θα πιάσουμε ένα είδος φαγητού γρήγορο στην παρασκευή, που η επιτυχία του οφείλεται αποκλειστικά στην ποιότητα και στη σωστή διαχείριση της πρώτης ύλης: Το μπιφτέκι ή burger και τους χώρους που μπορείς να το γευτείς.
Αχός βαρύς ακούστηκε, πολλά τουφέκια πέσαν. Κάποιες συνοικίες φούσκωσαν από ικανοποίηση, κάποιες ξεφούσκωσαν με κατήφεια. Το συνεχόμενο μουρμουρητό συνοδεύτηκε από την αποχώρηση των περισσότερων συνοικιών.

Τον λόγο πήρε γελώντας και σίγουρος για τη νίκη του ο Χολαργός.
- Εγώ παιδιά έχω το ‘’ζουμερό’’. Φτιάχνει το καλύτερο μπιφτέκι στην πόλη, μαζεύει κόσμο από όλα τα ΒΠ, έχει άριστα υλικά, έχει υπέροχα και πολλά ορεκτικά, πολλούς γευστικούς συνδυασμούς στα burgers, δεν κόβει κάποιες φορές αποδείξεις αλλά ποιος ενδιαφέρεται, δεν έχει βελτιώσει τον χώρο καθόλου, ούτε έχει μεγαλώσει το μαγαζί αλλά ποιος ενδιαφέρεται αφού οι αναμονές των 40΄ υπάρχουν για να δικαιολογούν την πρωτιά.

- Δοξάστε με, φώναξε ο Πειραιάς.
- Ότι και να κάνετε είμαι ο πρώτος. Έχω το ‘’μπέκιου’’. Έχει ουρές γιατί δεν κλείνει τραπέζι, αλλά μικρό χρόνο αναμονής, έχει μεγάλη ποικιλία μπιφτεκιού, μεγάλες μερίδες να χορταίνουν όλοι, λίγο ακριβά toppings που δεν γράφει πουθενά την τιμή αλλά ποιος νοιάζεται, λατρευτά συνοδευτικά αλλά με πολλές θερμίδες, έχει μια θέση στην καρδιά όλου του Πειραιά, την πρώτη.

Αντίστοιχα μίλησαν και αντάλλαξαν απόψεις, ειρωνικά χαμόγελα, πικρόχολα σχόλια και οι άλλες συνοικίες που είχαν μείνει στην άτυπη αναμέτρηση. Η Αγία Παρασκευή με το ‘’ap’’ τα λίγα burgers και τον ανερχόμενο chef, η Νέα Ερυθραία με τον καταξιωμένο chef και το ‘’μαφία’’ με τις τιμές στο ταβάνι, το Χαλάνδρι με την ‘’Πένυ’’ που πήρε την κατιούσα, το Μοναστηράκι με το ‘’σκληρό ροκ’’ και αρκετή πλαστικούρα, η Γλυφάδα με το ‘’μαγαζί’’ και τη gourmet έκδοση του μπιφτεκιού κ. λπ.
Η μόνη συνοικία που δεν μιλούσε ήταν τα Βριλήσσια.
- Εσύ γιατί δεν μιλάς, ρώτησε το Ιστορικό κέντρο.
- Παιδιά με αυτά που ακούω δεν ξέρω αν θα πρέπει να είμαι εδώ. Εγώ έχω το Barbara Que. Το όνομα το πήρε από μια μάγισσα του 1700 που δρούσε στο New Jersey. Ένα από τα μαγικά του μαγαζιού είναι ότι, μπορεί τα περισσότερα μεζεδοπωλεία και γενικότερα χώροι φαγητού μου να είναι μισοάδεια, η ‘’μάγισσα’’ όμως είναι πάντα γεμάτη. Με ένα τηλέφωνο θα κλείσεις τραπέζι την ώρα ή κοντά στην ώρα που θέλεις χωρίς αναμονή, θα εξυπηρετηθείς από τη στιγμή που θα φθάσεις στο χώρο μέχρι που θα φύγεις από το ευγενέστατο προσωπικό που θα είναι δίπλα σου, με χαμόγελο σε ότι του ζητήσεις.

Το περιβάλλον είναι προσεγμένο. Ο χώρος είναι άνετος, ψηλοτάβανος, το κάπνισμα απαγορεύεται, οι καρέκλες είναι σε διάφορα χρώματα, το κεντρικό φωτιστικό με τα πολλά πορτατίφ δίνει την πρέπουσα φωτεινότητα, η μεγάλη μπάρα στα αριστερά παραπέμπει σε πολιτεία της χώρας με τα 50 αστέρια, το σίδερο και τα εμφανή τούβλα στον τοίχο δίνουν μια θαυμάσια αίσθηση στον χώρο, όπως και οι μεγάλοι καθρέφτες. Να σας πω επίσης ότι έχει και έναν μικρό χώρο επάνω για να κοιτάς από ψηλά και να τραγουδάς το γνωστό άσμα, όπου κυριαρχεί ο μεγάλος άνετος καναπές.
Τέλος όταν ανοίξει ο καιρός, ανοίγει τη τζαμαρία και μεγαλώνει τον χώρο με μια μικρή αυλίτσα μπροστά και στα πλάγια.
Παιδιά να σας πω και για το φαγητό. Έχει μεγάλα πολύχρωμα πιάτα όπου σερβίρονται τα μπιφτέκια του με το μικρότερο στα 200 γρ. Όλα του τα μπιφτέκια είναι Black angus, τέλειο ποιοτικά και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι το 30% των πελατών είναι παιδάκια κάτω των 10 ετών.
Τα ορεκτικά του δεν είναι πολλά αλλά είναι πολυποίκιλα. Θα μπορούσα να πω αρκετά αλλά θα αρκεστώ στο Chorillana. Ναι είναι κλεμμένο από τη γιαγιαδίστικη κουζίνα, ελληνικότατο με πινελιές λάτιν. Τηγανιτές πατάτες χεράτες με τη φλούδα τους κομμένες σε λεπτή version, 2 αυγά μάτια από πάνω, τριμμένο τυρί, κομμάτια από λουκάνικο chorizo και cheddar sauce. Ελάχιστοι αντιστάθηκαν στη απόλαυση των αισθήσεων, όρασης και γεύσης.
Εναλλακτικά chili con carne, αρκετά καυτερό με συνοδεία ψητής πατάτας.
Σαλάτες μπορώ να πω ξανά αρκετές, αλλά θα αρκεστώ στην διατροφική ‘’sunny side’’ με φρέσκο σπανάκι και ρόκα, κομμάτια από μανιτάρι, flakes αμύγδαλου, φιστίκια Αιγίνης, τυρί ricotta, λιαστή ντομάτα και από πάνω απλό μπαλσάμικο.
Τέλος στα burgers όπου όλα τα ψωμάκια έρχονται ζεστά και μαλακά άρα φρεσκότατα, θα σας ξεχωρίσω το ‘’grandma’s boy’’ με γιαγιαδίστικο πουρέ καπνιστής μελιτζάνας, ζουμερή ντομάτα, πρασινάδα τόση όση, τραγανό μπέικον, μουστάρδα Dijon –άλλη γεύση- και γλυκό τυρί μικρής ωρίμανσης.
Το ‘’Argentina’’ είναι μια ευχάριστη έκπληξη, με πρασινάδα και ντομάτα, cheddar sauce, καραμελωμένα πράσα και chimichurri pesto, μια πράσινη sauce από την Αργεντινή με ελιές, μαϊντανό, ginger, αβοκάντο κλπ. Απόλαυση.
Θα διαλέξετε και δικά τους toppings σε διάφορες γεύσεις με μόλις 0.60 euro.
Θα πιείτε μπύρα δροσερή με αρκετές επιλογές στον κατάλογο αλλά και κρασί για όσους το προτιμάτε.
Για όσους έρθετε σε μένα και στη ‘’μάγισσα’’, για ορεκτικό και σαλάτα στη μέση και burger θα δώσετε 16-18 ευρώ pp και θα φύγετε χορτάτοι.
Δεν ξέρω αν σας έπεισα.
Οι υπόλοιπες συνοικίες, κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και με νεύμα του ματιού του Ιστορικού κέντρου χειροκρότησαν στην αρχή παγερά αλλά μετά θερμά.
Συμπέρασμα: Η κομπορρημοσύνη, ο άκρατος εγωισμός, ο ωχαδερφισμός, ο εξευτελισμός του πελάτη (ουρές ατέλειωτες) μπορεί να σε οδηγήσουν στην κορυφή αλλά σίγουρα αν δεν βελτιωθείς θα σε ρίξουν απότομα.
Αντίθετα ο σεβασμός στον πελάτη και το χαμηλό προφίλ σε συνδυασμό με τις άριστες πρώτες ύλες θα σε οδηγήσουν στην κορυφή.
Υ. Γ. (Του γράφοντα). Παιδιά το well done στο ψήσιμο θέλει προσοχή. Εκεί φαίνεται η μαεστρία του ψήστη. Αλλιώς θα καταλήξει coal burger.

06 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Δεν θα αρχίσω την κριτική με την γνωστή ρήση για τον Ακάκιο μιας και το Π. Φάληρο έχει μείνει στην καρδιά μου από άλλα γεγονότα. Αναμνήσεις πολλές, κυρίως ευχάριστες που δεν είναι της παρούσης, τις αναφέρω άλλωστε σε παλαιότερη μου κριτική (λέγε με Δρυίδη).
500 μέτρα από το παλιό μου σπίτι, το σημείο όπου η Φιξ συναντά τη Ζησιμοπούλου δεν έχει καμία σχέση με ότι άφησα φεύγοντας. Μόνο το Ρακάδικο έχει μείνει από την παλιά φρουρά, χωρίς τις αφες Κανονίδου πλέον.
Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στον κυρ - Αρίστο που δεν ξέρω αν είναι λεβεντόπαιδο, αλλά σίγουρα με τη δουλειά που κάνει, ήρθε για να μείνει.
Ο μοναχός ‘’Ακάκιος’’ λοιπόν, αποτελεί αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του. Μακαρονάδικο ελληνικότατο και ουχί ιταλικό εστιατόριο ή ταβέρνα.
Και σαν μακαρονάδικο τα καταφέρνει μια χαρά.

Το στυλ της διακόσμησης είναι μοναστηριακό, με παγκάρι με κεριά, σερβιτόρους στα μαύρα ως δόκιμοι μοναχοί και όχι καλόγεροι, πολυέλαιοι σιδερένιοι με κεριά, μανουάλια, κολυμβήθρα, κόσκινα στα φώτα, άνετα μοναστηριακά τραπέζια, μπουγάδα από ασπρόρουχα απλωμένη στην οροφή, ανοιχτή κουζίνα με τον μοναχό μάγειρα επί το έργον και μπροστά του όλα τα καλούδια της ελληνικής γης, ζυμαρικά, κεφάλια τυριών, μποτίλιες οίνου κλπ. Μου άρεσε. Ένα τικ ακόμα και η μοναστηριακή προσέγγιση θα άγγιζε το άριστα.

Με το που περάσαμε την είσοδο και μετά τα καθιερωμένα ‘’ευλόγησον’’, ο ευγενής κύριος μας παρέλαβε και μας τοποθέτησε σε ευρύχωρο τραπέζι, στο κέντρο του μαγαζιού. Στην επόμενη επίσκεψή μας η δεσποινίδα της εισόδου, μας είχε για λίγο στο περίμενε προφανώς γιατί συνομιλούσε με τον Πατέρα Προκόπιο στο Άγιο Όρος και δεν μπορούσε να διακόψει.
Αφού καθίσαμε στο τραπέζι μας ανέλαβε ένας δόκιμος μοναχός, ο οποίος έκανε τις προτάσεις του και τις αναλύσεις σε ότι τον ρωτήσαμε. Σχεδόν τέλεια, αφού μάλλον λόγω επερχόμενου όρθρου, πριν τελειώσουμε τα πρώτα πιάτα έφθασαν και οι μακαρονάδες και για λίγο χάθηκε ο ψαλμός.
Κάναμε την προσευχή μας και ξεκινήσαμε με τυροπιτάρια και καγιανά.
Ο καγιανάς απίθανος, στο τηγάνι του, με πολλές γεύσεις και αρώματα που γαργαλούσαν τον ουρανίσκο. Αν και φοβήθηκα το φρέσκο κρεμμύδι που μπήκε μετά, εν τούτοις έδεσε τέλεια με τα υπόλοιπα υλικά και απογείωσε το καπνιστό χοιρινό και την τριμμένη γραβιέρα.
Τα τυροπιτάρια 2 τον αριθμό ωσάν μεγάλα κουρού, με 3 είδη τυριών μέσα και λίγο δυόσμο. Δεν με ενθουσίασαν, η γεύση ήταν αρκετά επίπεδη και δεν κατάλαβα τα 3 τυριά στο εσωτερικό.
Αντιθέτως στη δεύτερη επίσκεψη, το πεινερλί με απάκι κοτόπουλο, παρμεζάνα, αυγό και βούτυρο με αφράτη και μυρωδάτη ζύμη ήρθε για να μείνει.
Η πίτσα με καπνιστό μπέικον και φρέσκα μανιτάρια απλά καλή, η πίτσα γιαουρτλού όμως της δεύτερης φοράς με σουτζούκι, κασέρι και δροσερή sauce γιαουρτιού στο κέντρο πολύ καλή. Τραγανή και λεπτή ζύμη και στις 2 πίτσες φτιαγμένη σίγουρα με τέχνη και μεράκι.
Η μακαρονάδα με τα μπιφτεκάκια και την κόκκινη σάλτσα που είναι η αδυναμία μου, δεν με εξίταρε. Τα μακαρόνια σωστά βρασμένα όπως τα προτιμώ, αλλά τα κοκκινιστά μπιφτέκια αρκετά σκληρά με αποτέλεσμα να μην διαλύονται άνετα για να τα ανακατέψω με τα μακαρόνια.
Η κουλουρίδα (ζυμαρικό σαν παπαρδέλα αλλά πιο παχύ) κλασσικά της δεύτερης φοράς, ήταν απόλαυση. Ανάμεικτα λαχανικά και μανιτάρια ψιλοκομμένα και σκεπασμένα με κρέμα τυριού, όλος ο ελληνικός αγρός σε ένα πιάτο.
Δοκίμασα επίσης χοντρό μακαρόνι γιαουρτλού, με σουτζούκι, μπούκοβο, σκόρδο και δροσερό γιαούρτι. Η μίξη του πιάτου έγινε μπροστά μας από τον δόκιμο μοναχό Ευσέβιο. Όλες οι γεύσεις -χωρίς να ενοχλείται από τα καυτερά ο ουρανίσκος- σε μία πιρουνιά.
Κέρασμα στο τέλος sorbet λεμόνι.
Μαζί με μπύρα και νερό, η τιμή και στις 2 επισκέψεις κυμάνθηκε στα 18 - 20 ευρώ pp. Και για να ακριβολογώ φίλτατε pass, σε αυτή την τιμή υπολογίζω 2 ορεκτικά τα 2 άτομα, 1 πίτσα ανά 4 άτομα και 1 μακαρονάδα ο καθένας μαζί με μπύρα και νερό γνωστής πηγής εκτός Αθηνών.
Συμπερασματικά αν και μετράει πάντα η πρώτη φορά, η δεύτερη είναι αυτή, που γεμάτος εμπειρία θα σε εντυπωσιάσει αφού θα κάνεις καλύτερες επιλογές.
Αξίζει και της προσοχής, αξίζει και της επίσκεψης αξίζει και των χιλιομέτρων για όσους μένουν μακριά και γενικά κερδίζει χαλαρά μια υψηλή θέση ανάμεσα στα μαγαζιά της πόλης που σερβίρουν με αξιώσεις μακαρόνια ή pasta.

22 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

‘’Από πού θες να αρχίσω ήρθε η ώρα να μιλήσω’’, τραγουδούσε Έλληνας αοιδός με 7 γράμματα κάποτε σε μπουζουκομάγαζο στη Συγγρού. Ξεκινούσε με το ‘’είμαι ανεβασμένος’’ και μετά γινόταν εναλλαγή στο συναίσθημα. Και έβλεπες στα πρώτα τραπέζια κάτι τελειωμένους με 3 μπουκάλια τσίβας να μονολογούν ‘’πω πω, πώς το κάνει αυτό ρε φίλε!!!

Πριν είχαμε πάει, για να αντέξουμε το πολύ αλκοόλ για μπύρες και λουκάνικα στο Ritterburg. Στη Φορμίωνος βέβαια στο πρώτο μαγαζί. Σταθερή αξία στην Αθήνα. Σύνδεση με το παρελθόν δεν υπάρχει. Το τωρινό μαγαζί ελάχιστες ομοιότητες έχει με το παλιό.

Αναλύοντας τις λέξεις του ονόματος αλλά και τον χαρακτηρισμό του καταλόγου ‘’γερμανικό εστιατόριο’’, έχω να δηλώσω τα κάτωθι:
Beer. Διαθέτει μόνο 6 draft, τις εξής 3 μάρκες: 2 Γερμανικές, την Weltenburger σε pils και weiss την Einsiedler και μία Βέλγικη την Viven σε pale ale, blond και smoked. Άρα το πρώτο συνθετικό δεν στέκει διότι έχει ελάχιστες μπύρες. Όπως δεν υποστηρίζεται και σε συνδυασμό με το German, από την άποψη ότι βάζει και Βέλγικο προϊόν μέσα. Στην τελευταία επίσκεψη έλειπαν η καπνιστή και η αφροζυμωτή Viven οπότε περιορίστηκαν οι επιλογές μας. Παρ’ όλα αυτά δοκίμασα την Weltenburger την weiss, η οποία ήταν γευστική με ωραίο άρωμα και γεύση καραμέλας και φρούτων. Σε αντίθεση με τις μπύρες τα κρασιά ήταν πολλά.

Garden. Κήπος ωραίος στο απέναντι παρκάκι, κάτω από τη σκιά και την δροσιά των δέντρων αλλά για ζεστό καιρό. Εμείς Κυριακή Φθινοπώρου με κρύο Αθηναϊκό, καθίσαμε μέσα στον ζεστό αλλά περιορισμένο χώρο.
Ritterburg. Κάστρο ιπποτών. Θα περίμενα καλύτερη διακόσμηση, κάτι που να θυμίζει παραπάνω κάστρο. Εκτός από ένα πέτρινο τοίχο στη μια πλευρά του μαγαζιού με κάποια θεματικά κάδρα μπύρας, φεστιβάλ κλπ, κάποιες προθήκες με ποτήρια μπύρας, το υπόλοιπο μαγαζί κινείται σε αδιάφορα μονοπάτια με κόκκινους καναπέδες άλλης δεκαετίας, όπως και τα σε ανοιχτό καφέ χρώμα, τραπεζοκαθίσματα.
Γερμανικό εστιατόριο. Ξεκινώντας από την εξυπηρέτηση και έχοντας φάει σε 3-4 πόλεις της Γερμανίας ενωμένης και μη, θεωρώ ότι η εξυπηρέτηση είναι κλασική Ελληνική με τα καλά της και τα στραβά της. Χαμόγελα, ανάλυση των πιάτων όπου χρειάστηκε, σωστή σειρά στα πιάτα, μπύρες με τα σωστά ποτήρια, ένα σφηνάκι κέρασμα στο τέλος κάτι ανάμεσα σε μοσχάτο και λικέρ. Αυτά τα καλά.

Ο ιδιοκτήτης όσο το μαγαζί ήταν γεμάτο ήταν κέρβερος. Δεν άφησε τίποτα στην τύχη. Πέρασε και από τα περισσότερα τραπέζια να ρωτήσει περί του φαγητού, αλλά όχι από όλα. Μάλλον από όσους ήξερε. Από την ώρα που μείναμε 3 παρέες στο μαγαζί, ασχολήθηκε με το τηλέφωνό του. Το υπόλοιπο προσωπικό έκανε ένα πολύ ωραίο πηγαδάκι ούτε καν παρατήρησε τα άδεια πιάτα μας, κάποια στιγμή μάλιστα τα γέλια κάλυψαν ακόμα και τη μουσική. Δεν πειράζει, χαρά να υπάρχει και όλα τα άλλα γίνονται.
Φαγητό. Στην αρχή ζεστά ψωμάκια 2 ειδών και νόστιμα κριτσίνια με συνοδεία 2 σαλτσών, η μία sweet chilli, άστοχη επιλογή για γερμανικό εστιατόριο και η άλλη κάτι σαν τζατζίκι light, καλή.
Panierte pilze δηλαδή, μανιτάρια agaricus, παναρισμένα και συνοδευόμενα από μπολάκι με tartar sauce. Καλή η sauce, καλό και το πανάρισμα των μανιταριών με το ευτύχημα μέσα να έχουν κρατήσει τα υγρά τους και το πιάτο να συγκαταλέγεται στα καλά ορεκτικά.
Kartoffelauflauf, σουφλέ πατάτας με sauce τυριών είχαμε δυνατότητα επιλογής των τυριών αλλά δεν ερωτηθήκαμε, ήρθε μια πατάτα καλυμμένη με sauce και εσωτερικά είχε αρκετό ροκφόρ, γεγονός που δεν άρεσε σε όλους γιατί η έντονη γεύση του κάλυπτε όλα τα υπόλοιπα τυριά.

Haxe, κότσι χοιρινό συνοδευόμενο με πολύ καλό ξινολάχανο, αδιάφορες βραστές πατάτες με μαϊντανό και ροδέλες καρότο. Μαλακό και μελωμένο το κότσι, πέτσα αδιάφορη που δεν τρωγόταν αφού δεν ήταν crispy, πιάτο που σε γενικές γραμμές μας άφησε ικανοποιημένους.

Wurstplatte κλασσικά ποικιλία λουκάνικων από τις καλύτερες που έχω φάει με λουκάνικο τηγανιτό με ματζουράνα, καπνιστό, τηγανητό με τυρί, ελαφρώς καπνιστό, Βαυαρίας και καπνιστό μπέικον, ωραίες γεύσεις, καθαρές, διαφορετικές μεταξύ τους συνοδεία ξινολάχανου, πολύ καλής πατατοσαλάτας και κάτι σαν bratkartoffeln, το οποίο ήταν απλά πατάτες τηγανιτές και κομμένες σε μεγάλα κομμάτια με ψιλοκομμένο μπέικον και λίγο κρεμμύδι. Τα υπόλοιπα υλικά απουσίαζαν. Μαζί ήρθαν 3 μπολάκια με μουστάρδα, κέτσαπ και μαγιονέζα ελληνικότατη πατέντα. Παρά τις όποιες αστοχίες στα συνοδευτικά, ήταν το καλύτερο πιάτο που προσγειώθηκε στο τραπέζι μας.

Τέλος Schnitzelplatte ποικιλία από διάφορα σνίτσελ με τα ίδια συνοδευτικά. Το πανάρισμα πολύ καλό μαεστρικό θα έλεγα, αλλά αρκετά από τα κομμάτια εσωτερικά είχαν στεγνώσει. Ξεχώριζε το χοιρινό με τα διάφορα μυρωδικά στο πανάρισμα και το gordon blue.
Δώσαμε 7 νοματαίοι μαζί με τις μπύρες (10 το σύνολο), από 23 ευρώ το άτομο. Ως τιμή για θεματική κουζίνα πολύ καλή, αλλά δεν το θεωρώ γερμανική κουζίνα όπως θέλει να παρουσιάζεται. Οι τιμές του φαίνονται και στο site, με κάποιες διαφορές στα ορεκτικά.

Δεν θεωρώ ότι θα το ξαναεπισκεφτώ, ούτε φυσικά το προτείνω. Ίσως να είμαι περίεργος ίσως να ζητάω πολλά σε μία έξοδο φαγητού αλλά that’s me, Jim. Και ποιος είναι ο Jim σε σχέση με το ask; Είναι αυτός που μέσω του site γνώρισε αρκετά ενδιαφέροντα άτομα και έκανε πολύ καλές φιλίες με σεβασμό και αλληλοεκτίμηση, αυτός που κάνει χρήστες να διαβάζουν κριτικές του και να πίνουν stoli στο όνομά του και αυτός που βλέπουν χρήστες το όνομά του και βγάζουν καντήλες. Όλοι αποδεκτοί διότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να θυμώνουμε ή να μελαγχολούμε.
See you soon with another interesting or not, food place.

14 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Αυτή μου η κριτική θα είναι αρκετά περιορισμένη. Βασικός λόγος το άσχημο mood της συγκεκριμένης περιόδου, αλλά και το ότι έχω γράψει για το ίδιο μαγαζί σε άλλη περιοχή.
Θα μου πεις τότε γιατί γράφεις. Η γραφή στο ask αποτελεί ένα είδος ξεκούρασης, έναν εναλλακτικό τρόπο διαφυγής από την καθημερινότητα. Ένα ‘’love is the drug’’ των Roxy Music στον τομέα του writing σε συνδυασμό με το eating. Όπως αποτελεί το Ancho μια εναλλακτική του κλασικού Μexican food. Ενός Mexican fast food και όχι Mexican street food. Αυτό αποκόμισα μετά από αρκετές επισκέψεις. Κάτι σαν τα παλαιά ‘’Taco time’’ και ‘’Taco bell’’ που μεσουρανούσαν κάποιες άλλες δεκαετίες. Μέχρι που ο Έλληνας τα βαρέθηκε, διότι είχαν καθαρά μεξικάνικες γεύσεις.
Ενώ το Ancho έχει προσαρμόσει την Μεξικοκαλιφορνέζικη κουζίνα στα ελληνικά δεδομένα. Το concept έπιασε στο Χαλάνδρι οπότε άνοιξε και το νέο μαγαζί στον κεντρικότατο δρόμο της Κηφισιάς, στην Κασσαβέτη.
Συνεχίζει το minimal στη διακόσμηση αλλά με περισσότερα μεξικάνικα στοιχεία, μεγαλύτερο χώρο, πολλά χρώματα στους τοίχους και στα φωτιστικά, περισσότερα άνετα τραπέζια και κλασικά μεγάλες ουρές.
Σε βοηθάει το χαμογελαστό προσωπικό στις επιλογές και υπάρχουν και σε αυτό γλυκύτατες επιλογές!!! Όρεξη νάχεις.
Κινείσαι γρήγορα εκτός και αν είσαι άτυχος και πέσεις σε αναποφάσιστο ή σε αρχάριο. Οπότε κάνε κράτει και οπλίσου με υπομονή. Η τακτική έχει περιγραφεί ξανά, οπότε την επαναλαμβάνω στα γρήγορα με tips.
Διαλέγεις βάση. Αν πεινάς πολύ, διάλεξε burritos σταρένια μαλακή –μόνο– tortilla, είναι μεγάλο μέγεθος, την γεμίζουν υπερβολικά, δεν πρόκειται να σου φύγουν τα υλικά έξω, την κλείνουν ωσάν φάκελο. Αν πεινάς ένα κλικ κάτω, διάλεξε τραγανά tacos, είναι 3 στη μερίδα και τα βολεύεις υπέροχα. Μακριά από τα μαλακά θα λερωθείς διότι δεν τα κάνουν φάκελο και θα γελάει ο κόσμος.
Δεν προτείνω quesadillas, είναι σα να τρως σκεπαστή πίτσα, nachos, τα τρως και στον κινηματογράφο, σαλάτα, φτιάχνεις και στο σπίτι σου και burrito bowl διότι έρχονται τα υλικά χωρίς πίτα, αλλά θεωρώ ότι την χρειάζεται ο οργανισμός σου.
Διαλέγεις γέμιση. Αν θέλεις μεξικάνικη γεύση με κλειστά μάτια chili con carne, καυτερός, τόσο όσο, μοσχαρίσιος κιμάς με chili, κόκκινα φασόλια και μυρωδικά, και carnitas, ψιλοκομμένο χοιρινό. Όλα τα υπόλοιπα δηλαδή, μοσχάρι, φιλέτο black Angus και ψητά λαχανικά τα τρως και αλλού.
Έξτρα γέμιση. Μεξικάνικα φασόλια, sour cream, σαλάτα-σάλτσα pico de gallo και υπέροχη guacamole. Άντε και λιωμένο κίτρινο τυρί για να σας φύγει το μεράκι.
Τα υπόλοιπα οι άλλοι. Εσείς πάτε διαβασμένοι για να δοκιμάσετε κάτι που πλησιάζει αρκετά το Mexican food.
Για να γλυκαθείς στο τέλος only churros. Έρχονται 6 τηγανητά, μακρόστενα, ζυμαράκια, τα μισά σκέτα και τα μισά πασπαλισμένο με ζάχαρη και κανέλλα. Συνοδεύονται για βούτες από 2 μπολάκια με mayan choco και dulce de leche. Όρεξη να υπάρχει και φυσικά να μην λιγώνεσαι γιατί ξεχειλίζουν από γλύκα.
Έχει και kids menu, οπότε προτίμησε το για τα παιδιά. Είναι τα ίδια υλικά των ενηλίκων αλλά σε mini ποσότητες. Αλλιώς παίρνεις πακέτο.
Θα πιείς μεξικάνικη μπύρα με το κλασικό slice of lemon στο χείλος του μπουκαλιού, ή δοκίμασε jaritos, ένα πολύ ωραίο ανθρακούχο αναψυκτικό σε διάφορες γεύσεις. Δοκίμασε mango, lime ή Jamaica.
Δεν συστήνω frozen margarita διότι θα πιείς κυρίως frozen ice.
Με αυτά και με αυτά θα πληρώσεις για ένα είδος, churros και αναψυκτικό ή μπύρα γύρω στα 10 ευρώ και θα φύγεις χορτασμένος, αν φυσικά είσαι του φυσιολογικού φαγητού για να χορτάσεις.
Αν σου άρεσαν οι μεξικάνικες γεύσεις, την επόμενη φορά διαλέγεις μεξικάνικο εστιατόριο και αν με διαβάζεις ξέρεις που θα πας.
Αν δεν σου άρεσαν, απλά το διαγράφεις από το μυαλό σου και επιλέγεις κάτι άλλο είτε τα κλασικά ελληνικά, είτε άλλη θεματική κουζίνα.
Αν το προτείνω; Ναι για κάτι γρήγορο, μεξικάνικο, για να μην ξεσπιτωθώ, αν επιθυμούν διακαώς οι υιοί μου και πάντα υπό προϋποθέσεις για εμένα.
Για τους υπόλοιπους με τις προϋποθέσεις που έθεσα παραπάνω.
Σίγουρα έχει βελτιωθεί από τις πρώτες επισκέψεις και σίγουρα χωράει και άλλη βελτίωση.

31 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Συνήθως αποφεύγω χώρους εστίασης γνωστών chef, γιατί η πλάστιγγα συνήθως γέρνει στην απογοήτευση. Για κάποιους χώρους όμως, επειδή θεωρώ άξιο τον chef έχω δώσει 2 και 3 ευκαιρίες. Και το συγκεκριμένο μαγαζί μετά από 2-3 χρονιές γευστικών πειραματισμών που δεν έδωσαν το επιθυμητό αποτέλεσμα, φέτος θεωρώ ότι βρήκε τα σωστά πατήματα, για αυτό έχει αυξήσει και το φανατικό κοινό του.

Διότι ήταν κρίμα και άδικο να βλέπεις τα μαγαζιά της πλατείας Χαλανδρίου καλά ή άσχημα, να είναι γεμάτα κόσμο και το Ψωμί και Αλάτι να απολαμβάνει το Χαλανδριώτκο μεσημεριανό ραχάτι.
Μια Κυριακή γιορτή και σχόλη που σίγουρα ήταν και κοντή γιορτή, βλέποντας τον νέο κατάλογο του χώρου που πλέον χωρίζει τα μενού σε μεσημεριανό, βραδινό και menu των 25 ευρώ (-5 ευρώ κάτω από το καλοκαίρι), αποφασίσαμε να επισκεφτούμε ξανά το εστιατόριο.

Ο χώρος με αλλαγές από τις προηγούμενες επισκέψεις, κινείται στα όρια του minimal, με διακριτικό φωτισμό, άνετα με αποστάσεις μεταξύ τους ανοιχτόχρωμα τραπεζοκαθίσματα και τους πλευρικούς τοίχους σε απαλούς χρωματισμούς. Η καθαριότητα σε συνδυασμό με το γρήγορο service, που δεν αφήνει άδειο πιάτο να ραχατέψει στο τραπέζι, ξεχωρίζουν.

Εξυπηρέτηση άριστη και εδώ θα διαφωνήσω κάθετα με τον φίλτατο Pipe, τόσο που αναρωτιέμαι αν πηγαίνουμε στα ίδια μαγαζιά ή απλά τυχαίνει να πάει τη λάθος μέρα. Ο chef Λουκάκος, επισκέπτεται το μαγαζί του ανά τακτά διαστήματα πλέον, χωρίς να είναι κάθε μέρα παρών. Ο υπεύθυνος του χώρου τρέχει το μαγαζί με τον καλύτερο τρόπο, αφού και οι σερβιτόροι πριν αρχίσει να μαζεύεται ο κόσμος, περνούνε από ιερά εξέταση για να εξακριβωθεί η γνώση στα συστατικά των πιάτων και είναι υπέρ του δέοντος αρκετοί και κατάλληλα εκπαιδευμένοι έτσι ώστε να ξέρει ο καθένας ακριβώς τα καθήκοντά του, άρα δεν υπάρχουν καθυστερήσεις και σε αντιμετωπίζουν με ένα αληθινό και ουχί προσποιητό χαμόγελο. Τέλος είναι δυνατόν να πας σε γνωστό chef και να ρωτάς αν κάνουν delivery;;;; Huge mistake το λιγότερο που μπορώ να πω.

Στα του φαγητού τώρα, που είναι και η ουσία του πράγματος.
Φρυγανισμένο ψωμί στην τάβλα την ξύλινη με ρίγανη, αλάτι χοντρό και λάδι. Θυμήθηκα την προγιαγιά μου την Αλεξάνδρα, που όταν πήγαινα να τη δω με περίμενε με παρόμοιες φέτες ψωμιού που τις έλεγε καψάλα. Απίθανες και τότε και τώρα. Τώρα συνοδεία ντοματόσουπας με μυρωδικά, σερβιρισμένης σε μπρίκι και φλιτζάνια για να τη γευτούμε. Δροσερή, γευστική, ξεχωριστή, ακόμα και αν δεν σ’ αρέσει το ντοματόζουμο όπως εμένα.

Σαλάτες 2, εμπειριών συνέχεια.
Παντζάρι σε κυβάκια, λεπτοκομμένες φέτες πράσινου μήλου, καρυδάκια, άνηθος, κρεμμυδάκι και πιτσιλιές γιαουρτιού. Δροσερή, της μάνας γης, χορταστική και ελάχιστα όξινη, δια εμέ που το παντζάρι δεν είναι στα must μου.

Αρμύρα με slices δροσερού κολοκυθιού, ντοματίνια, τρίματα φέτας και αποθεωτική μέντα. Ένα επίπεδο πιο πάνω σε όλα της, ειδικά αν είσαι fun του συγκεκριμένου φυτού.

Ορεκτικά γαστρονομικά και εγκεφαλικά.

Πατάτες με αυγά. Αν κοιτάξεις τα γύρω τραπέζια βρίσκεται σε όλα. Εδώ φαίνεται η μαεστρία του Λουκάκου του chef, παρόμοια με αυτή του Lukaku της Εθνικής Βελγίου. Τηγάνι με αυγά τηγανιτά στη βάση, slices από σαλάμι Λευκαδίτικο, κρέμα παρμεζάνας, μυρωδικά, ντομάτα και λόφο από πατάτες αχυρένιες. Δεν ξέρω αν ήταν ο πρώτος διδάξας, σίγουρα είναι από τις καλύτερες εκτελέσεις αυτού του απλού αλλά συνάμα μαεστρικά εκτελεσμένου γιαγιαδίστικου πιάτου.
Πιτάκια σε ξύλινο πλατό, μικρά αλλά ‘’γεμάτα’’ γευστικά, με κοτόπουλο, μπαχάρια, και sauce γιαουρτιού. Ωραία, ζουμερά, μυρωδάτα, έγιναν μόδα και αυτά στην Αθήνα.

Λιγκουΐνι με πέστο βασιλικού, κομμάτια ζουμερού κοτόπουλου και ψητά ντοματίνια. Ωραίο το ζυμαρικό, όπως και η σάλτσα του, έδενε όλο το σύνολο με παραφωνία τα ντοματίνια που δεν έδιναν το κάτι τις στο πιάτο. Ερωτήθημεν για τριμμένο τυρί και έφτασε τριμμένο κεφαλοτύρι άμεσα.
Μοσχάρι που έλιωνε στο στόμα, με κόκκινη σάλτσα μελιτζάνες, ντομάτα, μυρωδικά, τρίματα φέτας, όλα αραγμένα πάνω σε κρέμα γιαουρτιού. Ζητήθηκε έξτρα ψωμί γιατί θυμηθήκαμε την καταγωγή μας και είπαμε να απολαύουμε διεξοδικά την σάλτσα. Tres bien.
Έξτρα πιάτο και εκτός του συγκεκριμένου μενού, το burger γαλοπούλας του υιού μου του μικρού. Ήρθε η γνωστή πλέον τάβλα με ένα αξιοπρεπέστατο ζουμερό μπιφτέκι από πουλί, ψωμάκι brioche, λιωμένο cheddar και δόσεις Mexico αποτελούμενες από σάλτσα guacamole και δροσερή Pico de Gallo σαλάτα. Συνοδευόταν με μπολάκι μαρουλιού και τρυπητό σκεύος με ξεροψημένες country style πατάτες.
Κλείσαμε με δροσιστική peanut butter mousse, με εύγευστο παγωτό βανίλιας και τριμμένο κέικ σοκολάτας. Το μενού των 25 συνοδεύεται από εμφιαλωμένο νερό και ένα μπουκάλι λευκό ή κόκκινο κρασί. Προτιμήσαμε ένα μυρωδάτο sauvignon blanc (έργο Λαντίδη).
Η προσπάθεια αλλαγής φιλοσοφίας, νοοτροπίας αλλά και τιμών φαίνεται ξεκάθαρα στον συγκεκριμένο χώρο. Αυτό είπα και στον μετρ που με ρώτησε.

Ξεκάθαρα προτείνεται και θα ξαναγίνει repeat, διότι πλέον δικαιώνει το όνομά του, κινείται σε σωστά και όχι δύσβατα μονοπάτια και σε αποζημιώνει η κάθε επίσκεψη.

20 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Πριν κάποια χρόνια, στο κοντινό παρελθόν, ζούσε στην Αθήνα μια κοπέλα. Με τα πτυχία της, προ και μεταπτυχιακά, τις μετεκπαιδεύσεις στο εξωτερικό, τις ξένες γλώσσες. Η κοπέλα αυτή κυκλοφορούσε πάντα ντυμένη κομψά και με στυλ, με τα ταγιεράκια της και τις γόβες, όπως άρμοζε στον κώδικα ντυσίματος του κόσμου των εταιριών και των golden girls. Ένα πρωινό ξύπνησε διαφορετικά από τις άλλες μέρες, το φιλοσόφησε, το είδε αλλιώς, πέταξε τα σινιέ ρούχα και αποφάσισε να κάνει το παιδικό της όνειρο πραγματικότητα. Μίλησε και με τον κολλητό της που λάτρευε την μαγειρική και αποφάσισαν να ανοίξουν έναν απλό χώρο εστίασης.
Και εγένετο η Δημητρούλα. Ένα παραδοσιακό καφενείο - ουζερί όπου μπορείς να πας να πιείς τον καφέ σου, το τσάι σου, ένα λικεράκι καρυδάκι πχ, αλλά και την μπύρα, το κρασί, το ούζο ή το τσίπουρο και το ρακί σου.
Εννοείται θα το συνοδεύσεις με κάποιους στάνταρ μεζέδες, όπως σαγανάκια, πατατοσαλάτα, φάβα, μαυρομάτικα με πιπεριές αλλά και κάποια πιάτα ημέρας ανάλογα με την έμπνευση του φοβερού μάγειρα.
Θα συζητήσεις για όλα τα θέματα της επικαιρότητας αλλά και ότι άλλο πικάντικο θέλεις, θα δεις τη Δημητρούλα να κινείται με ταχύτητα Usain Bolt ανάμεσα στα τραπέζια για να μην αφήσει κανένα παραπονεμένο, θα δοκιμάσεις σχεδόν όλο τον κατάλογο συνοδεία γλυκόπιοτης ρακής, ή χύμα τσίπουρου και θα ρωτήσεις τον κολλητό σου πότε θα ξανάρθετε.

Από χώρο μη περιμένεις κάτι έξτρα άλλωστε σε καφενείο έρχεσαι. Συμπαθητικός και καθαρός, πολύ μικρός όμως, με πολλά vintage καδράκια στον τοίχο, κουρτινάκια στο τζάμι, υλικά του πάγκου της κουζίνας στην άλλη πλευρά, πλαστικό στον έξω χώρο του πεζοδρομίου και πατζούρια στην μία πλευρά με διάφορα γλαστράκια πάνω. Τα τραπεζοκαθίσματα σε πράσινο χρώμα, κλασικά καφενείου που τα υιοθέτησαν μετά όλα τα μεζεδοπωλεία.
Στην αρχή ήρθε ψωμί, πιατάκι με ντακάκια, ελιές και πιπεριές τουρσί και ρακί ‘’πιες όσο θες δεν χτυπάω’’.
Δοκιμάσαμε όλα τα σαγανάκια. Το κλασικό λαδοτύρι σε γενναία ποσότητα μαστιχωτό, λεμονάτο και μυρωδάτο, αυτό με το σύγκλινο όπου ανάμεσα στα κομμένα αυγά μάτια, υπήρχαν ψιλά κομμάτια σύγκλινου και ντομάτας, πασπαλισμένα με ρίγανη και γλυκό μπούκοβο και το καυτερό με σουτζούκι που ήταν πολύ καυτερό για τα γούστα μου. Όλα τέλειοι μεζέδες που χωρούσαν στο ατομικό σου πιατάκι, πολύ μικρό αρμόζει σε γλυκό του κουταλιού, αλλά είπαμε το πιατάκι είναι για να ακουμπήσεις την πιρουνιά που συνοδεύει το ποτό σου.

Σαλάτα δροσιστική, φθινοπωρινή, λάχανο κόκκινο και άσπρο και πιπεριά, όλα ψιλοκομμένα σαν τουρσί. Μας άνοιξε την όρεξη.
Γεμιστή πατάτα η οποία είχε ψηθεί αρκετά ώστε η φλούδα να βγαίνει με το χέρι και να μοιάζει με βάρκα, η δε ψίχα της είχε ανακατευτεί με ψιλοκομμένο σαλάμι, τριμμένο τυράκι από πάνω, μυρωδικά και ήταν απόλαυση.

Μαραθόπιτα, ποσότητα γενναία, χοντρή ωσάν τούβλο, αρωματική με πολύ χόρτο και αρκετό μαύρο σουσάμι, το σύνολο επαγγελματικά φτιαγμένο.

Χοιρινό με γίγαντες νόστιμα μαγειρεμένο, το κρέας στη βάση του πιάτου και από πάνω γίγαντες λεμονάτοι και μυρωδάτοι.
Μοσχαράκι τρυφερό χωρίς λίπος, με κόκκινη σάλτσα και μελιτζάνες με τριμμένο τυράκι, το λάτρεψα.

Γραβιέρα με μέλι και σουσάμι κλασσικά για να συνοδέψουμε τη ρακί και να τελειώσουμε τα αλμυρά του καταλόγου.

Ειδική μνεία στο ρύζι αλλά γιαλαντζί. Ήτο το πιάτο έκπληξη. Ντολμαδάκια χωρίς το φύλλο. Ήρθε, φτιαγμένο με τσέρκι, σε σχήμα στρογγυλής κονσέρβας, το ρύζι με όλα τα μυρωδικά της Ελλάδος πάνω, δίνοντας του μια εκπληκτική γεύση. Το θέλω ξανά.
Κλείσαμε με πολίτικο κανταΐφι με παγωτό καϊμάκι και βύσσινο, αρκετά μεγάλη ποσότητα, αρωματικό, βουτυράτο αλλά αρκετά στεγνό για τα γούστα μου.

Στα πιάτα φυσικά, με το πολύ κους - κους και τη εύγευστη ρακί, έγινε πολλάκις refill οπότε και χορτασμένοι φύγαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού.

Η Δημητρούλα αποτελεί μια εγγυημένη και τίμια λύση για ποτάκι και τσιμπολόγημα με σπιτικούς μεζέδες, όπου οι τιμές παίζουν ανάμεσα στα 3,5 έως 8,5 euro σε ότι περιέγραψα. Μαζί με τα ποτά δώσαμε 16 pp με πολύ ποτό, αρκετό φαί και κέφι.
Αν θέλετε γκουρμεδιάρικους μεζέδες σίγουρα δεν είστε για εδώ, είστε για λίγο παρακάτω επί της Αγίου Γεωργίου, αν προτιμάτε καταστάσεις σπιτικές, χαλαρές, γουστόζικες, κάπου – κάπου με συνοδεία ζωντανής μουσικούλας, δηλαδή παρφαί καταστάσεις που λέει και ο Ζωρζ, μόλις βρήκατε το μαγαζί που κουμπώνει πάνω σας.
Γεμίστε το ποτήρι σας και πιείτε στην υγειά της Δημητρούλας. Καλωσορίσατε κι απόψε στο ταξίδι της.

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ