Loader

jim

Κριτικές: 159
Μέλος από: Δεκ 2010

Εμφάνιση:

22 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

‘’Από πού θες να αρχίσω ήρθε η ώρα να μιλήσω’’, τραγουδούσε Έλληνας αοιδός με 7 γράμματα κάποτε σε μπουζουκομάγαζο στη Συγγρού. Ξεκινούσε με το ‘’είμαι ανεβασμένος’’ και μετά γινόταν εναλλαγή στο συναίσθημα. Και έβλεπες στα πρώτα τραπέζια κάτι τελειωμένους με 3 μπουκάλια τσίβας να μονολογούν ‘’πω πω, πώς το κάνει αυτό ρε φίλε!!!

Πριν είχαμε πάει, για να αντέξουμε το πολύ αλκοόλ για μπύρες και λουκάνικα στο Ritterburg. Στη Φορμίωνος βέβαια στο πρώτο μαγαζί. Σταθερή αξία στην Αθήνα. Σύνδεση με το παρελθόν δεν υπάρχει. Το τωρινό μαγαζί ελάχιστες ομοιότητες έχει με το παλιό.

Αναλύοντας τις λέξεις του ονόματος αλλά και τον χαρακτηρισμό του καταλόγου ‘’γερμανικό εστιατόριο’’, έχω να δηλώσω τα κάτωθι:
Beer. Διαθέτει μόνο 6 draft, τις εξής 3 μάρκες: 2 Γερμανικές, την Weltenburger σε pils και weiss την Einsiedler και μία Βέλγικη την Viven σε pale ale, blond και smoked. Άρα το πρώτο συνθετικό δεν στέκει διότι έχει ελάχιστες μπύρες. Όπως δεν υποστηρίζεται και σε συνδυασμό με το German, από την άποψη ότι βάζει και Βέλγικο προϊόν μέσα. Στην τελευταία επίσκεψη έλειπαν η καπνιστή και η αφροζυμωτή Viven οπότε περιορίστηκαν οι επιλογές μας. Παρ’ όλα αυτά δοκίμασα την Weltenburger την weiss, η οποία ήταν γευστική με ωραίο άρωμα και γεύση καραμέλας και φρούτων. Σε αντίθεση με τις μπύρες τα κρασιά ήταν πολλά.

Garden. Κήπος ωραίος στο απέναντι παρκάκι, κάτω από τη σκιά και την δροσιά των δέντρων αλλά για ζεστό καιρό. Εμείς Κυριακή Φθινοπώρου με κρύο Αθηναϊκό, καθίσαμε μέσα στον ζεστό αλλά περιορισμένο χώρο.
Ritterburg. Κάστρο ιπποτών. Θα περίμενα καλύτερη διακόσμηση, κάτι που να θυμίζει παραπάνω κάστρο. Εκτός από ένα πέτρινο τοίχο στη μια πλευρά του μαγαζιού με κάποια θεματικά κάδρα μπύρας, φεστιβάλ κλπ, κάποιες προθήκες με ποτήρια μπύρας, το υπόλοιπο μαγαζί κινείται σε αδιάφορα μονοπάτια με κόκκινους καναπέδες άλλης δεκαετίας, όπως και τα σε ανοιχτό καφέ χρώμα, τραπεζοκαθίσματα.
Γερμανικό εστιατόριο. Ξεκινώντας από την εξυπηρέτηση και έχοντας φάει σε 3-4 πόλεις της Γερμανίας ενωμένης και μη, θεωρώ ότι η εξυπηρέτηση είναι κλασική Ελληνική με τα καλά της και τα στραβά της. Χαμόγελα, ανάλυση των πιάτων όπου χρειάστηκε, σωστή σειρά στα πιάτα, μπύρες με τα σωστά ποτήρια, ένα σφηνάκι κέρασμα στο τέλος κάτι ανάμεσα σε μοσχάτο και λικέρ. Αυτά τα καλά.

Ο ιδιοκτήτης όσο το μαγαζί ήταν γεμάτο ήταν κέρβερος. Δεν άφησε τίποτα στην τύχη. Πέρασε και από τα περισσότερα τραπέζια να ρωτήσει περί του φαγητού, αλλά όχι από όλα. Μάλλον από όσους ήξερε. Από την ώρα που μείναμε 3 παρέες στο μαγαζί, ασχολήθηκε με το τηλέφωνό του. Το υπόλοιπο προσωπικό έκανε ένα πολύ ωραίο πηγαδάκι ούτε καν παρατήρησε τα άδεια πιάτα μας, κάποια στιγμή μάλιστα τα γέλια κάλυψαν ακόμα και τη μουσική. Δεν πειράζει, χαρά να υπάρχει και όλα τα άλλα γίνονται.
Φαγητό. Στην αρχή ζεστά ψωμάκια 2 ειδών και νόστιμα κριτσίνια με συνοδεία 2 σαλτσών, η μία sweet chilli, άστοχη επιλογή για γερμανικό εστιατόριο και η άλλη κάτι σαν τζατζίκι light, καλή.
Panierte pilze δηλαδή, μανιτάρια agaricus, παναρισμένα και συνοδευόμενα από μπολάκι με tartar sauce. Καλή η sauce, καλό και το πανάρισμα των μανιταριών με το ευτύχημα μέσα να έχουν κρατήσει τα υγρά τους και το πιάτο να συγκαταλέγεται στα καλά ορεκτικά.
Kartoffelauflauf, σουφλέ πατάτας με sauce τυριών είχαμε δυνατότητα επιλογής των τυριών αλλά δεν ερωτηθήκαμε, ήρθε μια πατάτα καλυμμένη με sauce και εσωτερικά είχε αρκετό ροκφόρ, γεγονός που δεν άρεσε σε όλους γιατί η έντονη γεύση του κάλυπτε όλα τα υπόλοιπα τυριά.

Haxe, κότσι χοιρινό συνοδευόμενο με πολύ καλό ξινολάχανο, αδιάφορες βραστές πατάτες με μαϊντανό και ροδέλες καρότο. Μαλακό και μελωμένο το κότσι, πέτσα αδιάφορη που δεν τρωγόταν αφού δεν ήταν crispy, πιάτο που σε γενικές γραμμές μας άφησε ικανοποιημένους.

Wurstplatte κλασσικά ποικιλία λουκάνικων από τις καλύτερες που έχω φάει με λουκάνικο τηγανιτό με ματζουράνα, καπνιστό, τηγανητό με τυρί, ελαφρώς καπνιστό, Βαυαρίας και καπνιστό μπέικον, ωραίες γεύσεις, καθαρές, διαφορετικές μεταξύ τους συνοδεία ξινολάχανου, πολύ καλής πατατοσαλάτας και κάτι σαν bratkartoffeln, το οποίο ήταν απλά πατάτες τηγανιτές και κομμένες σε μεγάλα κομμάτια με ψιλοκομμένο μπέικον και λίγο κρεμμύδι. Τα υπόλοιπα υλικά απουσίαζαν. Μαζί ήρθαν 3 μπολάκια με μουστάρδα, κέτσαπ και μαγιονέζα ελληνικότατη πατέντα. Παρά τις όποιες αστοχίες στα συνοδευτικά, ήταν το καλύτερο πιάτο που προσγειώθηκε στο τραπέζι μας.

Τέλος Schnitzelplatte ποικιλία από διάφορα σνίτσελ με τα ίδια συνοδευτικά. Το πανάρισμα πολύ καλό μαεστρικό θα έλεγα, αλλά αρκετά από τα κομμάτια εσωτερικά είχαν στεγνώσει. Ξεχώριζε το χοιρινό με τα διάφορα μυρωδικά στο πανάρισμα και το gordon blue.
Δώσαμε 7 νοματαίοι μαζί με τις μπύρες (10 το σύνολο), από 23 ευρώ το άτομο. Ως τιμή για θεματική κουζίνα πολύ καλή, αλλά δεν το θεωρώ γερμανική κουζίνα όπως θέλει να παρουσιάζεται. Οι τιμές του φαίνονται και στο site, με κάποιες διαφορές στα ορεκτικά.

Δεν θεωρώ ότι θα το ξαναεπισκεφτώ, ούτε φυσικά το προτείνω. Ίσως να είμαι περίεργος ίσως να ζητάω πολλά σε μία έξοδο φαγητού αλλά that’s me, Jim. Και ποιος είναι ο Jim σε σχέση με το ask; Είναι αυτός που μέσω του site γνώρισε αρκετά ενδιαφέροντα άτομα και έκανε πολύ καλές φιλίες με σεβασμό και αλληλοεκτίμηση, αυτός που κάνει χρήστες να διαβάζουν κριτικές του και να πίνουν stoli στο όνομά του και αυτός που βλέπουν χρήστες το όνομά του και βγάζουν καντήλες. Όλοι αποδεκτοί διότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να θυμώνουμε ή να μελαγχολούμε.
See you soon with another interesting or not, food place.

14 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Αυτή μου η κριτική θα είναι αρκετά περιορισμένη. Βασικός λόγος το άσχημο mood της συγκεκριμένης περιόδου, αλλά και το ότι έχω γράψει για το ίδιο μαγαζί σε άλλη περιοχή.
Θα μου πεις τότε γιατί γράφεις. Η γραφή στο ask αποτελεί ένα είδος ξεκούρασης, έναν εναλλακτικό τρόπο διαφυγής από την καθημερινότητα. Ένα ‘’love is the drug’’ των Roxy Music στον τομέα του writing σε συνδυασμό με το eating. Όπως αποτελεί το Ancho μια εναλλακτική του κλασικού Μexican food. Ενός Mexican fast food και όχι Mexican street food. Αυτό αποκόμισα μετά από αρκετές επισκέψεις. Κάτι σαν τα παλαιά ‘’Taco time’’ και ‘’Taco bell’’ που μεσουρανούσαν κάποιες άλλες δεκαετίες. Μέχρι που ο Έλληνας τα βαρέθηκε, διότι είχαν καθαρά μεξικάνικες γεύσεις.
Ενώ το Ancho έχει προσαρμόσει την Μεξικοκαλιφορνέζικη κουζίνα στα ελληνικά δεδομένα. Το concept έπιασε στο Χαλάνδρι οπότε άνοιξε και το νέο μαγαζί στον κεντρικότατο δρόμο της Κηφισιάς, στην Κασσαβέτη.
Συνεχίζει το minimal στη διακόσμηση αλλά με περισσότερα μεξικάνικα στοιχεία, μεγαλύτερο χώρο, πολλά χρώματα στους τοίχους και στα φωτιστικά, περισσότερα άνετα τραπέζια και κλασικά μεγάλες ουρές.
Σε βοηθάει το χαμογελαστό προσωπικό στις επιλογές και υπάρχουν και σε αυτό γλυκύτατες επιλογές!!! Όρεξη νάχεις.
Κινείσαι γρήγορα εκτός και αν είσαι άτυχος και πέσεις σε αναποφάσιστο ή σε αρχάριο. Οπότε κάνε κράτει και οπλίσου με υπομονή. Η τακτική έχει περιγραφεί ξανά, οπότε την επαναλαμβάνω στα γρήγορα με tips.
Διαλέγεις βάση. Αν πεινάς πολύ, διάλεξε burritos σταρένια μαλακή –μόνο– tortilla, είναι μεγάλο μέγεθος, την γεμίζουν υπερβολικά, δεν πρόκειται να σου φύγουν τα υλικά έξω, την κλείνουν ωσάν φάκελο. Αν πεινάς ένα κλικ κάτω, διάλεξε τραγανά tacos, είναι 3 στη μερίδα και τα βολεύεις υπέροχα. Μακριά από τα μαλακά θα λερωθείς διότι δεν τα κάνουν φάκελο και θα γελάει ο κόσμος.
Δεν προτείνω quesadillas, είναι σα να τρως σκεπαστή πίτσα, nachos, τα τρως και στον κινηματογράφο, σαλάτα, φτιάχνεις και στο σπίτι σου και burrito bowl διότι έρχονται τα υλικά χωρίς πίτα, αλλά θεωρώ ότι την χρειάζεται ο οργανισμός σου.
Διαλέγεις γέμιση. Αν θέλεις μεξικάνικη γεύση με κλειστά μάτια chili con carne, καυτερός, τόσο όσο, μοσχαρίσιος κιμάς με chili, κόκκινα φασόλια και μυρωδικά, και carnitas, ψιλοκομμένο χοιρινό. Όλα τα υπόλοιπα δηλαδή, μοσχάρι, φιλέτο black Angus και ψητά λαχανικά τα τρως και αλλού.
Έξτρα γέμιση. Μεξικάνικα φασόλια, sour cream, σαλάτα-σάλτσα pico de gallo και υπέροχη guacamole. Άντε και λιωμένο κίτρινο τυρί για να σας φύγει το μεράκι.
Τα υπόλοιπα οι άλλοι. Εσείς πάτε διαβασμένοι για να δοκιμάσετε κάτι που πλησιάζει αρκετά το Mexican food.
Για να γλυκαθείς στο τέλος only churros. Έρχονται 6 τηγανητά, μακρόστενα, ζυμαράκια, τα μισά σκέτα και τα μισά πασπαλισμένο με ζάχαρη και κανέλλα. Συνοδεύονται για βούτες από 2 μπολάκια με mayan choco και dulce de leche. Όρεξη να υπάρχει και φυσικά να μην λιγώνεσαι γιατί ξεχειλίζουν από γλύκα.
Έχει και kids menu, οπότε προτίμησε το για τα παιδιά. Είναι τα ίδια υλικά των ενηλίκων αλλά σε mini ποσότητες. Αλλιώς παίρνεις πακέτο.
Θα πιείς μεξικάνικη μπύρα με το κλασικό slice of lemon στο χείλος του μπουκαλιού, ή δοκίμασε jaritos, ένα πολύ ωραίο ανθρακούχο αναψυκτικό σε διάφορες γεύσεις. Δοκίμασε mango, lime ή Jamaica.
Δεν συστήνω frozen margarita διότι θα πιείς κυρίως frozen ice.
Με αυτά και με αυτά θα πληρώσεις για ένα είδος, churros και αναψυκτικό ή μπύρα γύρω στα 10 ευρώ και θα φύγεις χορτασμένος, αν φυσικά είσαι του φυσιολογικού φαγητού για να χορτάσεις.
Αν σου άρεσαν οι μεξικάνικες γεύσεις, την επόμενη φορά διαλέγεις μεξικάνικο εστιατόριο και αν με διαβάζεις ξέρεις που θα πας.
Αν δεν σου άρεσαν, απλά το διαγράφεις από το μυαλό σου και επιλέγεις κάτι άλλο είτε τα κλασικά ελληνικά, είτε άλλη θεματική κουζίνα.
Αν το προτείνω; Ναι για κάτι γρήγορο, μεξικάνικο, για να μην ξεσπιτωθώ, αν επιθυμούν διακαώς οι υιοί μου και πάντα υπό προϋποθέσεις για εμένα.
Για τους υπόλοιπους με τις προϋποθέσεις που έθεσα παραπάνω.
Σίγουρα έχει βελτιωθεί από τις πρώτες επισκέψεις και σίγουρα χωράει και άλλη βελτίωση.

31 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Συνήθως αποφεύγω χώρους εστίασης γνωστών chef, γιατί η πλάστιγγα συνήθως γέρνει στην απογοήτευση. Για κάποιους χώρους όμως, επειδή θεωρώ άξιο τον chef έχω δώσει 2 και 3 ευκαιρίες. Και το συγκεκριμένο μαγαζί μετά από 2-3 χρονιές γευστικών πειραματισμών που δεν έδωσαν το επιθυμητό αποτέλεσμα, φέτος θεωρώ ότι βρήκε τα σωστά πατήματα, για αυτό έχει αυξήσει και το φανατικό κοινό του.

Διότι ήταν κρίμα και άδικο να βλέπεις τα μαγαζιά της πλατείας Χαλανδρίου καλά ή άσχημα, να είναι γεμάτα κόσμο και το Ψωμί και Αλάτι να απολαμβάνει το Χαλανδριώτκο μεσημεριανό ραχάτι.
Μια Κυριακή γιορτή και σχόλη που σίγουρα ήταν και κοντή γιορτή, βλέποντας τον νέο κατάλογο του χώρου που πλέον χωρίζει τα μενού σε μεσημεριανό, βραδινό και menu των 25 ευρώ (-5 ευρώ κάτω από το καλοκαίρι), αποφασίσαμε να επισκεφτούμε ξανά το εστιατόριο.

Ο χώρος με αλλαγές από τις προηγούμενες επισκέψεις, κινείται στα όρια του minimal, με διακριτικό φωτισμό, άνετα με αποστάσεις μεταξύ τους ανοιχτόχρωμα τραπεζοκαθίσματα και τους πλευρικούς τοίχους σε απαλούς χρωματισμούς. Η καθαριότητα σε συνδυασμό με το γρήγορο service, που δεν αφήνει άδειο πιάτο να ραχατέψει στο τραπέζι, ξεχωρίζουν.

Εξυπηρέτηση άριστη και εδώ θα διαφωνήσω κάθετα με τον φίλτατο Pipe, τόσο που αναρωτιέμαι αν πηγαίνουμε στα ίδια μαγαζιά ή απλά τυχαίνει να πάει τη λάθος μέρα. Ο chef Λουκάκος, επισκέπτεται το μαγαζί του ανά τακτά διαστήματα πλέον, χωρίς να είναι κάθε μέρα παρών. Ο υπεύθυνος του χώρου τρέχει το μαγαζί με τον καλύτερο τρόπο, αφού και οι σερβιτόροι πριν αρχίσει να μαζεύεται ο κόσμος, περνούνε από ιερά εξέταση για να εξακριβωθεί η γνώση στα συστατικά των πιάτων και είναι υπέρ του δέοντος αρκετοί και κατάλληλα εκπαιδευμένοι έτσι ώστε να ξέρει ο καθένας ακριβώς τα καθήκοντά του, άρα δεν υπάρχουν καθυστερήσεις και σε αντιμετωπίζουν με ένα αληθινό και ουχί προσποιητό χαμόγελο. Τέλος είναι δυνατόν να πας σε γνωστό chef και να ρωτάς αν κάνουν delivery;;;; Huge mistake το λιγότερο που μπορώ να πω.

Στα του φαγητού τώρα, που είναι και η ουσία του πράγματος.
Φρυγανισμένο ψωμί στην τάβλα την ξύλινη με ρίγανη, αλάτι χοντρό και λάδι. Θυμήθηκα την προγιαγιά μου την Αλεξάνδρα, που όταν πήγαινα να τη δω με περίμενε με παρόμοιες φέτες ψωμιού που τις έλεγε καψάλα. Απίθανες και τότε και τώρα. Τώρα συνοδεία ντοματόσουπας με μυρωδικά, σερβιρισμένης σε μπρίκι και φλιτζάνια για να τη γευτούμε. Δροσερή, γευστική, ξεχωριστή, ακόμα και αν δεν σ’ αρέσει το ντοματόζουμο όπως εμένα.

Σαλάτες 2, εμπειριών συνέχεια.
Παντζάρι σε κυβάκια, λεπτοκομμένες φέτες πράσινου μήλου, καρυδάκια, άνηθος, κρεμμυδάκι και πιτσιλιές γιαουρτιού. Δροσερή, της μάνας γης, χορταστική και ελάχιστα όξινη, δια εμέ που το παντζάρι δεν είναι στα must μου.

Αρμύρα με slices δροσερού κολοκυθιού, ντοματίνια, τρίματα φέτας και αποθεωτική μέντα. Ένα επίπεδο πιο πάνω σε όλα της, ειδικά αν είσαι fun του συγκεκριμένου φυτού.

Ορεκτικά γαστρονομικά και εγκεφαλικά.

Πατάτες με αυγά. Αν κοιτάξεις τα γύρω τραπέζια βρίσκεται σε όλα. Εδώ φαίνεται η μαεστρία του Λουκάκου του chef, παρόμοια με αυτή του Lukaku της Εθνικής Βελγίου. Τηγάνι με αυγά τηγανιτά στη βάση, slices από σαλάμι Λευκαδίτικο, κρέμα παρμεζάνας, μυρωδικά, ντομάτα και λόφο από πατάτες αχυρένιες. Δεν ξέρω αν ήταν ο πρώτος διδάξας, σίγουρα είναι από τις καλύτερες εκτελέσεις αυτού του απλού αλλά συνάμα μαεστρικά εκτελεσμένου γιαγιαδίστικου πιάτου.
Πιτάκια σε ξύλινο πλατό, μικρά αλλά ‘’γεμάτα’’ γευστικά, με κοτόπουλο, μπαχάρια, και sauce γιαουρτιού. Ωραία, ζουμερά, μυρωδάτα, έγιναν μόδα και αυτά στην Αθήνα.

Λιγκουΐνι με πέστο βασιλικού, κομμάτια ζουμερού κοτόπουλου και ψητά ντοματίνια. Ωραίο το ζυμαρικό, όπως και η σάλτσα του, έδενε όλο το σύνολο με παραφωνία τα ντοματίνια που δεν έδιναν το κάτι τις στο πιάτο. Ερωτήθημεν για τριμμένο τυρί και έφτασε τριμμένο κεφαλοτύρι άμεσα.
Μοσχάρι που έλιωνε στο στόμα, με κόκκινη σάλτσα μελιτζάνες, ντομάτα, μυρωδικά, τρίματα φέτας, όλα αραγμένα πάνω σε κρέμα γιαουρτιού. Ζητήθηκε έξτρα ψωμί γιατί θυμηθήκαμε την καταγωγή μας και είπαμε να απολαύουμε διεξοδικά την σάλτσα. Tres bien.
Έξτρα πιάτο και εκτός του συγκεκριμένου μενού, το burger γαλοπούλας του υιού μου του μικρού. Ήρθε η γνωστή πλέον τάβλα με ένα αξιοπρεπέστατο ζουμερό μπιφτέκι από πουλί, ψωμάκι brioche, λιωμένο cheddar και δόσεις Mexico αποτελούμενες από σάλτσα guacamole και δροσερή Pico de Gallo σαλάτα. Συνοδευόταν με μπολάκι μαρουλιού και τρυπητό σκεύος με ξεροψημένες country style πατάτες.
Κλείσαμε με δροσιστική peanut butter mousse, με εύγευστο παγωτό βανίλιας και τριμμένο κέικ σοκολάτας. Το μενού των 25 συνοδεύεται από εμφιαλωμένο νερό και ένα μπουκάλι λευκό ή κόκκινο κρασί. Προτιμήσαμε ένα μυρωδάτο sauvignon blanc (έργο Λαντίδη).
Η προσπάθεια αλλαγής φιλοσοφίας, νοοτροπίας αλλά και τιμών φαίνεται ξεκάθαρα στον συγκεκριμένο χώρο. Αυτό είπα και στον μετρ που με ρώτησε.

Ξεκάθαρα προτείνεται και θα ξαναγίνει repeat, διότι πλέον δικαιώνει το όνομά του, κινείται σε σωστά και όχι δύσβατα μονοπάτια και σε αποζημιώνει η κάθε επίσκεψη.

20 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Πριν κάποια χρόνια, στο κοντινό παρελθόν, ζούσε στην Αθήνα μια κοπέλα. Με τα πτυχία της, προ και μεταπτυχιακά, τις μετεκπαιδεύσεις στο εξωτερικό, τις ξένες γλώσσες. Η κοπέλα αυτή κυκλοφορούσε πάντα ντυμένη κομψά και με στυλ, με τα ταγιεράκια της και τις γόβες, όπως άρμοζε στον κώδικα ντυσίματος του κόσμου των εταιριών και των golden girls. Ένα πρωινό ξύπνησε διαφορετικά από τις άλλες μέρες, το φιλοσόφησε, το είδε αλλιώς, πέταξε τα σινιέ ρούχα και αποφάσισε να κάνει το παιδικό της όνειρο πραγματικότητα. Μίλησε και με τον κολλητό της που λάτρευε την μαγειρική και αποφάσισαν να ανοίξουν έναν απλό χώρο εστίασης.
Και εγένετο η Δημητρούλα. Ένα παραδοσιακό καφενείο - ουζερί όπου μπορείς να πας να πιείς τον καφέ σου, το τσάι σου, ένα λικεράκι καρυδάκι πχ, αλλά και την μπύρα, το κρασί, το ούζο ή το τσίπουρο και το ρακί σου.
Εννοείται θα το συνοδεύσεις με κάποιους στάνταρ μεζέδες, όπως σαγανάκια, πατατοσαλάτα, φάβα, μαυρομάτικα με πιπεριές αλλά και κάποια πιάτα ημέρας ανάλογα με την έμπνευση του φοβερού μάγειρα.
Θα συζητήσεις για όλα τα θέματα της επικαιρότητας αλλά και ότι άλλο πικάντικο θέλεις, θα δεις τη Δημητρούλα να κινείται με ταχύτητα Usain Bolt ανάμεσα στα τραπέζια για να μην αφήσει κανένα παραπονεμένο, θα δοκιμάσεις σχεδόν όλο τον κατάλογο συνοδεία γλυκόπιοτης ρακής, ή χύμα τσίπουρου και θα ρωτήσεις τον κολλητό σου πότε θα ξανάρθετε.

Από χώρο μη περιμένεις κάτι έξτρα άλλωστε σε καφενείο έρχεσαι. Συμπαθητικός και καθαρός, πολύ μικρός όμως, με πολλά vintage καδράκια στον τοίχο, κουρτινάκια στο τζάμι, υλικά του πάγκου της κουζίνας στην άλλη πλευρά, πλαστικό στον έξω χώρο του πεζοδρομίου και πατζούρια στην μία πλευρά με διάφορα γλαστράκια πάνω. Τα τραπεζοκαθίσματα σε πράσινο χρώμα, κλασικά καφενείου που τα υιοθέτησαν μετά όλα τα μεζεδοπωλεία.
Στην αρχή ήρθε ψωμί, πιατάκι με ντακάκια, ελιές και πιπεριές τουρσί και ρακί ‘’πιες όσο θες δεν χτυπάω’’.
Δοκιμάσαμε όλα τα σαγανάκια. Το κλασικό λαδοτύρι σε γενναία ποσότητα μαστιχωτό, λεμονάτο και μυρωδάτο, αυτό με το σύγκλινο όπου ανάμεσα στα κομμένα αυγά μάτια, υπήρχαν ψιλά κομμάτια σύγκλινου και ντομάτας, πασπαλισμένα με ρίγανη και γλυκό μπούκοβο και το καυτερό με σουτζούκι που ήταν πολύ καυτερό για τα γούστα μου. Όλα τέλειοι μεζέδες που χωρούσαν στο ατομικό σου πιατάκι, πολύ μικρό αρμόζει σε γλυκό του κουταλιού, αλλά είπαμε το πιατάκι είναι για να ακουμπήσεις την πιρουνιά που συνοδεύει το ποτό σου.

Σαλάτα δροσιστική, φθινοπωρινή, λάχανο κόκκινο και άσπρο και πιπεριά, όλα ψιλοκομμένα σαν τουρσί. Μας άνοιξε την όρεξη.
Γεμιστή πατάτα η οποία είχε ψηθεί αρκετά ώστε η φλούδα να βγαίνει με το χέρι και να μοιάζει με βάρκα, η δε ψίχα της είχε ανακατευτεί με ψιλοκομμένο σαλάμι, τριμμένο τυράκι από πάνω, μυρωδικά και ήταν απόλαυση.

Μαραθόπιτα, ποσότητα γενναία, χοντρή ωσάν τούβλο, αρωματική με πολύ χόρτο και αρκετό μαύρο σουσάμι, το σύνολο επαγγελματικά φτιαγμένο.

Χοιρινό με γίγαντες νόστιμα μαγειρεμένο, το κρέας στη βάση του πιάτου και από πάνω γίγαντες λεμονάτοι και μυρωδάτοι.
Μοσχαράκι τρυφερό χωρίς λίπος, με κόκκινη σάλτσα και μελιτζάνες με τριμμένο τυράκι, το λάτρεψα.

Γραβιέρα με μέλι και σουσάμι κλασσικά για να συνοδέψουμε τη ρακί και να τελειώσουμε τα αλμυρά του καταλόγου.

Ειδική μνεία στο ρύζι αλλά γιαλαντζί. Ήτο το πιάτο έκπληξη. Ντολμαδάκια χωρίς το φύλλο. Ήρθε, φτιαγμένο με τσέρκι, σε σχήμα στρογγυλής κονσέρβας, το ρύζι με όλα τα μυρωδικά της Ελλάδος πάνω, δίνοντας του μια εκπληκτική γεύση. Το θέλω ξανά.
Κλείσαμε με πολίτικο κανταΐφι με παγωτό καϊμάκι και βύσσινο, αρκετά μεγάλη ποσότητα, αρωματικό, βουτυράτο αλλά αρκετά στεγνό για τα γούστα μου.

Στα πιάτα φυσικά, με το πολύ κους - κους και τη εύγευστη ρακί, έγινε πολλάκις refill οπότε και χορτασμένοι φύγαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού.

Η Δημητρούλα αποτελεί μια εγγυημένη και τίμια λύση για ποτάκι και τσιμπολόγημα με σπιτικούς μεζέδες, όπου οι τιμές παίζουν ανάμεσα στα 3,5 έως 8,5 euro σε ότι περιέγραψα. Μαζί με τα ποτά δώσαμε 16 pp με πολύ ποτό, αρκετό φαί και κέφι.
Αν θέλετε γκουρμεδιάρικους μεζέδες σίγουρα δεν είστε για εδώ, είστε για λίγο παρακάτω επί της Αγίου Γεωργίου, αν προτιμάτε καταστάσεις σπιτικές, χαλαρές, γουστόζικες, κάπου – κάπου με συνοδεία ζωντανής μουσικούλας, δηλαδή παρφαί καταστάσεις που λέει και ο Ζωρζ, μόλις βρήκατε το μαγαζί που κουμπώνει πάνω σας.
Γεμίστε το ποτήρι σας και πιείτε στην υγειά της Δημητρούλας. Καλωσορίσατε κι απόψε στο ταξίδι της.

13 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Ποτέ δεν περίμενα ότι η πιο τουριστική περιοχή της Αθήνας θα έκρυβε γαστρονομικό διαμάντι. Ο λόγος απλούστατος και συμβαίνει κατά κόρον σε όλες τις μεγαλουπόλεις.

Σε μια περιοχή όπως η Πλάκα, που μεσοσταθμικά μαζεύει το μεγαλύτερο μέρος των τουριστών στην πρωτεύουσα, είναι ρίσκο να ανοίξεις κάτι διαφορετικό, πέραν του τουριστικού εστιατορίου. Διότι ο τουρίστας θα έρθει να δοκιμάσει traditional moussaka, souvlaki pitta και Greek salad και όχι crunchy moussaka, inside out souvlaki και greek on grill σαλάτα.

Και όμως στο 7 το τόλμησαν, προφανώς γιατί έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους. Κατάφεραν να παρουσιάσουν στο κοινό της Αθήνας, μια pub που προσφέρει γαστρονομικά αμαρτήματα που σίγουρα είναι πάνω από 7.
Σε γωνιακό νεοκλασικό λοιπόν της Πλατείας Φιλόμουσου εταιρίας δίπλα στην Κυδαθηναίων και παραδίπλα στην Αγία Σωτήρα του Κοττάκη βρίσκεται η pub που μας κέρδισε κατευθείαν από την πρώτη επίσκεψη, οπότε ακολούθησαν και άλλες για μια σφαιρική άποψη και για να γραφεί η κριτική. Την ανάλυση της περιοχής την αφήνω στον φίλο ‘’Τρώγων’’ που ‘’τόχει’’ με τέτοιες αναλύσεις.

Μας κέρδισε με το καλησπέρα του προσωπικού της. Ευχάριστη χαμογελαστή δεσποινίδα μας πήρε από το χέρι και μας τακτοποίησε σε τραπέζι άνετο πάνω στο πλακόστρωτο της πλατείας, κάτω από τη δροσιά από τις ακακίες, μας άνοιξε και τον ανεμιστήρα και δεν καταλάβαμε καθόλου τη ζέστη της πρωτεύουσας, οπότε χαζέψαμε άνετα παραδίπλα το σινέ Παρί, τους πλανόδιους μουσικούς αλλά και όλο το τουριστομάνι της πόλης.
Μας ρώτησε για το νερό και μας παρέδωσε στον φλεγματικό κύριο που πήρε την παραγγελία μας. Ενημερωθήκαμε αναλυτικά για τα πιάτα, έκανε τις προτάσεις του, μας είπε για της αλλαγές του Φθινοπωρινού μενού, ρώτησε τις γεύσεις που προτιμάει ο υιός μου ο δεύτερος, μας ρώτησε στο τέλος τι μας άρεσε και τι όχι και γενικά μας έκανε -χωρίς υπερβολές- να νοιώσουμε μέρος του χώρου.
Μας κέρδισε και ο μέσα χώρος. Όμορφο νεοκλασικό της παλιάς Αθήνας (1890), ψιλοτάβανο, χωρισμένο σε δωμάτια όμορφα διακοσμημένα και αμαρτωλά, περιστρεφόμενη κλασική ξύλινη σκάλα για τον πάνω όροφο, μεγάλα παράθυρα με vintage πατζούρια, ξύλινα αρχοντικά τραπεζοκαθίσματα διαφορετικών σχεδίων και μεγεθών, όμορφο ανοιχτό χρώμα στους τοίχους, minimal φωτιστικά, κάποια κάδρα όπως και προθήκες με διάφορα ποτήρια μπύρας, θέα και στην Ακρόπολη και γενικά έχει προσεχθεί η κάθε λεπτομέρεια του μαγαζιού.

Μας κέρδισε το φαγητό του. Αρχικά η παρουσίαση και μετά η γεύση.
Πολλαπλές εκρήξεις στον ουρανίσκο, σα να βρίσκεσαι σε ναρκοπέδιο και εκεί που λες εντάξει αυτό ήταν, ξανά νέα έκρηξη. Το μενού αλλάζει περίπου ανά εποχή, οπότε θα αναλύσω κυρίως τα πιάτα που παραμένουν στο μενού μαζί με κάποια που χαράχτηκαν εγκεφαλικά. Ξεκινάω από τα πιάτα με ονομασία προέλευσης, καταχωρημένα, που δεν μπορούν να αντιγραφούν.
Inside out souvlaki: Γευστική αμαρτία σίγουρα αλλά και εγκεφαλική διαστροφή η έμπνευση του καλλιτέχνη. Τυλιχτό που όλοι γνωρίζουμε, αλλά το ρόλο της πίτας παίζει το πολύ λεπτό φιλέτο που γευστικά προσομοιάζει με ντονέρ και στο εσωτερικό έχει λεπτοκομμένα φύλλα πατάτας, μαζί με sticks λαχανικών και μια δροσερή και απαλή sauce που αντικαθιστά το τζατζίκι. Έρχεται πάνω σε οβάλ ξύλινο πλατό χωρίς ίχνος λαδίλας. Όταν σε άλλες σουβλακερί τιμάται το λαδωμένο τυλιχτό έως και 2,8 ευρώ, άνετα έρχομαι στο 7 και τη βγάζω με 2 τυλιχτά Χ 4 ευρώ, αλάδωτα χορταστικά, συνοδεία δροσερής beever draft απαστερίωτης, πρότασης του κυρίου που είχε αναλάβει το τραπέζι μας.

Crunchy moussaka: Σε στρογγυλό ταψάκι, εμφανίζεται ο αλλιώτικος μουσακάς. Φλογέρα κρατσανιστή εν είδει κροκέτας, περιχυμένη από πάνω με μια γραμμή –σαν τις διαχωριστικές γραμμές του Πιλαλί- πηχτής μπεσαμέλ, με το εσωτερικό της μυρωδάτο και μπαχαράτο κιμά, όλο γλύκα και καθόλου λιγωτικό. Το πιάτο συνοδεύεται από γευστική σαλάτα ρόκα ντομάτα και κρεμώδη φέτα και πασπαλίζεται με τριμμένο ντάκο. Δεν περιγράφω άλλο.

Burger trilogy: Επιλογή του υιού του νεώτερου. Το είχε ξαναδοκιμάσει σε χώρο εστίασης γνωστού chef και μετά την πρώτη μπουκιά από το καθένα, μας τα μοίρασε. Εδώ δεν άφησε τίποτα. Έρχονται στο γνωστό ξύλινο πλατό, 3 burgerάκια, με μπιφτέκι ζουμερό black angus, crunchy – all the money- κροκέτα πτηνού και γευστική καπνιστή πανσέτα. Το καθένα είχε και κάτι διαφορετικό. Από λιωμένο τυρί, αυγό ντομάτα, μπέικον κλπ. Συνοδεύονται από μπολάκι δροσερής sauce και πατατικό country style. 3πλή αμαρτία μάστορα.

Greek on grill: Ομοιάζει λιγουλάκι με την καινούρια σαλάτα (Greek carob rusk). Θα την έλεγα απλά ζεστή χωριάτικη ή σαλάτα της μάνας ελληνικής γης. Όλα είναι περασμένα στο grill. Σε πιάτο σιέλ αχιβάδα έρχεται, ντομάτα, slices αγγουριού, ελιών, κρεμμυδιού, φέτα τριμμένη και λιωμένη, κρουτόν, πασπαλισμένα από πάνω με μπόλικη σκόνη ντάκου. Υπέροχη.

Γλυκά στο τέλος πάντα, για να κλείσουμε με γλυκές αμαρτίες.
Βαζάκι μέσα στο οποίο κλείνονται τα αρώματα πορτοκαλόπιτας και βανίλιας Μαδαγασκάρης. Δώσε και μένα γυναίκα, μονομαχία στο διάφανο βάζο.
Εκεί που ο chef αμάρτησε ξανά και μαζί του και εμείς, ήταν το apple strudel kadaifi. Σε μαύρο τετράγωνο πιάτο ωσάν πέτρα ήρθαν 2 κανταΐφια γεμισμένα με υπέροχη κρέμα μήλου. Στην γωνία υπήρχε παγωτό κανέλλα, καραμέλα με θρυμματισμένο μπισκότο από πάνω. Το όλο πιάτο διακοσμούσαν slices αποξηραμένου μήλου. Βάλτο ξανά στον κατάλογο.

Και τις 2 φορές οι τιμές δεν ξέφυγαν (17 pp μαζί με μπύρα, νερό και σόδα). Θεωρώ ότι κλέβεις εκκλησία στο vfm.
Θα ξανάρθω για νέες αμαρτίες μιας και θεωρούμαι επιρρεπής, για το brunch αλλά και για τα πιάτα θαλασσινών που έχει η pub της Πλάκας. Δώσμου αμαρτία και πάρε μου το μυαλό.
Open mind να υπάρχει και ο Έλληνας κάνει θαύματα σε όλους τους τομείς.
Keep goin’.

03 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Είπα να ξεκινήσω την κριτική, κλέβοντας από παλιά μου κριτική Μεξικάνικης κουζίνας, αλλά τελικά θα κάνω πρωτογενή ανάλυση, διότι το οφείλω στον χώρο, εδώ και πολλά χρόνια. Βάζω να παίξει το ‘’Down in Mexico’’ των Coasters, το ''Slave of desire'' των New Dawn και παρόμοια dirty songs και ξεκινάω back to past. Την εποχή που ξαναγύρισα Αθήνα και έψαχνα να βρω που θα φάω τα αγαπημένα μου burritos, fajitas και chimichangas.
Τότε, καθώς τα Μεξικάνικα στέκια που γνώριζα είχαν κλείσει, ως από μηχανής Θεός ο bro, με τον οποίο έχουμε τα ίδια γούστα -τουλάχιστον στο φαγητό- μου πρότεινε τα 2 αδέρφια (Dos Hermanos). Αυτό ήταν κολλήσαμε. Κολλήσαμε και δεν ξεκολλήσαμε ποτέ.
Κολλήσαμε για την άψογη εξυπηρέτηση, για τα hand made υλικά του, κολλήσαμε για την ποιότητα και τελευταία κολλήσαμε για τον χώρο –λέγε με αυλή- μικρή και κουκλίστικη.
Η εβδομάδα γευσιγνωσίας του ask ξεκινούσε στο Dos Hermanos, οπότε δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη που θα πήγαινα. Παρκάρισμα στην Κηφισιά, κατά περίεργο τρόπο πολύ εύκολο έως γελοίο και τσουπ, ‘’νάμαστε πάλι εδώ αδερφέ μου’’.
Welcome drink στην αυλή που βρίσκεται στο πίσω μέρος του ισογείου, με τι άλλο εκτός από μαργαρίτα; Αυλή – αίθριο, όαση δροσιάς με πολλά φυτά πέριξ, παράθυρα, πόρτες, καναπέδες, φτιαγμένα με μεξικάνικη τεχνοτροπία, χρώματα παστέλ και σε κεντρικό μέρος του χώρου δεσπόζει το κάδρο της διάσημης μεξικάνας ζωγράφου Frida Kahlo. Δεν αναλύω την Frida γιατί θα βγω εκτός θέματος, αντίθετα θα αναλύσω τις μαργαρίτες του ενός εκ των 2 αδερφών. Σε ποτήρι κλασικό ‘’ύψιλον’’, με το χείλος περασμένο από λεμόνι για να κολλήσει το αλάτι που υπήρχε πέριξ του χείλους και διακοσμημένο με κομμάτι φρέσκου φρούτου ανάλογα την γεύση, σερβιρίστηκαν οι frozen μαργαρίτες.
Με επιλογή από την κλασική έως ότι γεύση θέλεις.
Δοκίμασα την κλασική, με premium tequila και φρέσκο χυμό λεμονιού και lime. Επιβεβαιώθηκα για μια ακόμα φορά. Κλασική μεξικάνικη γεύση από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει.
Στην συνέχεια, υπό τους ήχους μεξικάνικης μουσικής από μεξικανό dj, καθίσαμε στο ξύλινο σκουρόχρωμο τραπέζι με τις βαριές πολυθρόνες και τους άνετους καναπέδες και μας έγινε ενημέρωση για τον χώρο, τους ιδιοκτήτες, τα υλικά που χρησιμοποιούν στην Παρασκευή του φαγητού και φυσικά την tequila.
Δοκίμασα DonJulio anejo, μια παλαιωμένη τεκίλα με απαλή βελούδινη γεύση και συνδυασμό φρούτων και κανέλας με μέλι, που ξεκουράζεται σχετικά λίγο σε δρύινα βαρέλια. Σφηνάκι, αλατάκι στο χείλος, shoot it και μετά φέτα lime για να καταλάβεις όλα τα γευστικά χαρακτηριστικά του ποτού. Άρωμα, άρωμα, άρωμα. Στα 3 shots σταμάτησα.
Και καλά έκανα, διότι άρχισαν να έρχονται τα πιάτα τα οποία συνοδεύονταν από Palomas. Τι εστί Paloma; Cocktail το πλέον διαδεδομένο στο Μεξικό, το οποίο συνοδεύει και το φαγητό τους. Tequila reposado διπλής απόσταξης, που παλαιώνει και αυτή σε δρύινα βαρέλια για να αποκτήσει έναν ελαφρύ, γλυκό χαρακτήρα, με άρωμα που θυμίζει μείγμα φρούτων και με νότες βανίλιας και σοκολάτας. Επιπλέον lime, grapefruit σόδα και σιρόπι αγαύης από το φυτό agave με θεραπευτικές ιδιότητες που χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες στο Μεξικό.
Ήπια τρεις για τις θεραπευτικές του ιδιότητες, αλλά και για να συνοδεύσω το φαγητό που ήταν πολύ, μα πάρα πολύ.
Ουσιαστικά έγινε παρουσίαση σχεδόν όλων των πιάτων του εστιατορίου, οπότε αν ξεκινήσω να τα αναλύσω όλα, θα χρειαστώ πολλές σελίδες.
Θα γράψω μόνο, τι δεν θα πρέπει να λείπει από το τραπέζι κάποιου ο οποίος θέλει να δοκιμάσει μεξικάνικη κουζίνα, αλλά και από αυτόν που του αρέσει η συγκεκριμένη κουζίνα.
Να ξεκαθαρίσω ότι η μεξικάνικη κουζίνα μοιάζει με την ελληνική στα υλικά, στηρίζεται δε στις πίτες, διαφορετικής υφής και πρώτης ύλης και σε όλων των ειδών τα κρέατα. Διαφορά από την Ελληνική, υπάρχει στα συνοδευτικά και στο μαρινάρισμα.
Must eat λοιπόν τα παρακάτω:
Homemade nachos σε 2 παραλλαγές από καλαμποκένια tortilla και από σταρένια tortilla με σπανάκι που συνοδεύονταν από ολίγον τι καυτερή chili sauce και ποικιλία πιπεριών. Καλά θα πάω σε Μεξικάνικο να φάω πατατάκια; Ξεχάστε ότι ξέρατε. Άλλη γεύση χειροποίητη, ψημένα στον φούρνο, γευστικά, τραγανά, αλμυρά όσο χρειάζεται. Παίρνεις βουτάς στη sauce και απολαμβάνεις. Δεν θα πρότεινα να δαγκώσεις και πιπεριά διότι θα απογειωθείς και δεν θα προλάβεις να γευτείς τα υπόλοιπα πιάτα.
Κακτοσαλάτα που έχω φάει σε άλλη επίσκεψη στο Hermanos, όπου μέσα σε φωλιά από tortilla υπάρχει, πρασινάδα, ντομάτα, πιπεριά, αβοκάντο, κομμάτια κάκτου, παρμεζάνα και cheddar. Μην φοβηθείτε τον κάκτο. Γευστικά θυμίζει μεγάλο πράσινο φασολάκι. Υπέροχη, δροσερή, θεϊκή, πλούσια γεύση.
Αν θέλετε κάτι πιο οικείο σε γεύση, δοκιμάστε την σαλάτα mango, με μαρούλι, mango, αβοκάντο, cranberries, μαριναρισμένα ψητά κομμάτια φιλέτου και γλυκιά mango sauce. Απολαυστική και αυτή, ωραίος και ισορροπημένος ο συνδυασμός των υλικών, αν θα άλλαζα κάτι, θα ήταν να βάλω το αβοκάντο ψιλοκομμένο.
Guacamole. Βάση μαρούλι, γαρνιτούρα κάποιες φέτες ντομάτας και κάποια nachos και στο κέντρο αυτή η υπέροχη, παχύρευστη, πρασινωπή σάλτσα, από ώριμα αβοκάντο, ψιλοκομμένη ντομάτα, κρεμμύδι, lime και αρκετά μεξικάνικα μπαχαρικά. Άριστο ορεκτικό αλλά και άριστο συνοδευτικό με όλα τα μεξικάνικα πιάτα.
Chimichanga, επιτέλους στα καλύτερα της. Σταρένια τραγανή tortilla με πικάντικο κιμά, σωστά μπαχάρια, διάσπαρτο ψιλοκομμένο μαρούλι και στην κορυφή sour cream. Δώσε μου τσιμιτσάγκες και άσε με να τις απολαύσω.
Quesadillas. Αν τη δεις ολόκληρη νομίζεις είναι σκεπαστή πίτσα. Έρχεται κομμένη, ψητή σταρένια μαλακή tortilla, που στο εσωτερικό της περιέχει μαριναρισμένο, ψητό, ψιλοκομμένο φιλέτο κοτόπουλου, guacamole, κρεμμύδι, μαρούλι και ψημένα κίτρινα τυριά.
Burrito. Σταρένια μαλακή tortilla ψημένη στον φούρνο, γεμισμένη με μεξικάνικα σοταρισμένα φασόλια, κιμά μοσχαρίσιο πικάντικο, λιωμένο τυρί και pico de gallo - η κλασσική μεξικάνικη σαλάτα αποτελούμενη από ψιλοκομμένη ντομάτα, κρεμμύδι, σκόρδο, πιπεριές jalapeno, κόλιανδρο, λεμόνι- πάνω σε μαρούλι.
Τέλος η ναυαρχίδα κάθε μεξικάνικου εστιατορίου:
Fajitas. Σερβίρονται κομμάτια κρέατος σε μαντεμένιο σκεύος που τσιτσιρίζει διότι μόλις βγήκε από τη φωτιά, μαζί με tricolore πιπεριές, ντομάτα και κρεμμύδι. Συνοδεύεται από ρύζι μαριναρισμένο μεξικάνικα, σταρένιες tortillas, guacamole sauce, και sour cream. Σε εμάς ήρθε με κομμάτια κοτόπουλου μαριναρισμένα σε chili και μοσχαρίσια φιλετίνια. Η διαδικασία απλή όσο και σύνθετη. Παίρνεις την tortilla και την γεμίζεις με ότι έχεις μπροστά σου. Στην συνέχεια την κλείνεις και τρως.
Tip: Μην την παραφουσκώσεις, δεν κλείνει και δεν μπορείς να την φας. Έχει αρκετές tortillas αγάλι- αγάλι.
Από τα γλυκά ξεχωρίζει το τηγανιτό παγωτό, καλυμμένο από μαύρη ζάχαρη, κανέλλα, μπισκότο με την περίεργη και έξτρα υπέροχη γεύση.
Το κλείσιμο του δείπνου, είχε shots από τεκίλα φραγκόσυκο παρέα με ένα κομμάτι κάκτου. Το μόνο που μας έλλειψε για να μπούμε στο πετσί του ρόλου ήταν το πόντζο, μιας και το σομπρέρο δεν μας ξέφυγε, το φορέσαμε.
Στο δια ταύτα, κατ’ εμέ και πέραν του ειδικού μενού γευσιγνωσίας του ask, τα ‘’2 αδέρφια’’ αποτελούν την ναυαρχίδα του Μεξικάνικου φαγητού στην Αθήνα και θα συνεχίσουν να είναι μπροστά, όσο προσέχουν και την παραμικρή λεπτομέρεια, στο προϊόν που πλασάρουν στο Αθηναϊκό κοινό και σε τιμές λογικές..
Με 20-25 ευρώ, τρως πλουσιοπάροχα και γεύεσαι γεύσεις θεματικής κουζίνας.
Αν σ’ αρέσει η Μεξικάνικη κουζίνα θα το κάνεις στέκι, αν είσαι κολλημένος με άλλο είδος φαγητού θα το μισήσεις, οπότε άσε εμάς που το λατρεύουμε να το χαρούμε.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.

27 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

- Πάμε Κρυστάλλη;
- Τραγουδάει ακόμα ο Τάσος; Άφησε το ‘’Φάληρο’’ και τη Λάρισα και ήρθε Αθήνα; Άντε πάμε τιμής ένεκεν.
- Ποιος Τάσος, με δουλεύεις;
- Δεν ξέρεις τον Τάσο τον Κρυστάλη από τη Λάρισα που έβγαινε και τραγουδούσε με το άσπρο κοστούμι και την άσπρη γραβάτα; Το απόλυτο μουσικό είδωλο στη Θεσσαλία του 80; Με σουξέ που ζάλιζαν τον γυναικείο πληθυσμό; ‘’Παιγνίδια και τρέλες’’, ‘’Παιδί της νύχτας’’, ‘’Για τα μάτια σου μόνο’’ κλπ. Σε βρίσκω αδιάβαστο.

- Είναι ροκ; Άσε ρε. Εννοώ τον Κρυστάλλη στην Πεντέλη, εκεί που πήγαινε κάθε Κυριακή από το 1890 και μετά, ο ποιητής Κώστας Κρυστάλλης, για να απολαύσει καθαρό αέρα, να εμπνευστεί και να γράψει και κανένα ποίημα.

Κάπως έτσι, 6 άτομα τέλη Καλοκαιριού αλλά με μπουφάν γιατί η δροσιά της περιοχής είναι αρκετή, καταλήξαμε στην αυλή του Κρυστάλλη.

Κήπος τρομερός που θυμίζει χωριό και δη της Ηπείρου, μιας και το μέρος ήταν τόπος συνάντησης των κατοίκων του Συρράκου που έμεναν Αθήνα. Πλατάνια, σούβλες με κρέατα να ψήνονται αργά - αργά, λουλούδια, τρεχούμενα νερά, έξτρα παρέμβαση με παραδοσιακό τούβλο σε αρκετά σημεία, τζάκι ο μέσα χώρος, παραδοσιακά προϊόντα απλωμένα ως κομμάτι παλαιού παντοπωλείου και γενικά το μάτι δεν κουράζεται να χαζεύει και το μυαλό να ονειρεύεται.

Τα τραπέζια και οι καρέκλες, κλασικά ταβέρνας ή καλύτερα χασαποταβέρνας όπως ονομάζονταν παλαιότερα.
Η εξυπηρέτηση καλή και τέλος. Απόμακρη, αχαμογέλαστη, άνευ περιττών συζητήσεων, προτάσεων κλπ. Παραγγείλαμε, ήρθαν με καλή σειρά και σε καλό χρόνο αν και το μαγαζί γέμισε πολύ γρήγορα, φάγαμε, πληρώσαμε, μας κέρασαν, φύγαμε.

Τιμές ολίγον τι τσιμπημένες, αλλά εννοείται δεν τον απασχολεί διότι, από όλες τις ταβέρνες της Πεντέλης ο Κρυστάλλης γεμίζει πάντα. Δώσαμε κοντά στα 18 ευρώ το άτομο τρώγοντας 6 κυρίως, 1 σαλάτα, 1 ορεκτικό και πίνοντας 2 σόδες και 1 ½ κιλό ωραίο λευκό κρασί. Φυσικά χωρίς να δοκιμάσουμε γουρουνόπουλο ή αρνί διότι το φοβηθήκαμε (λαιμός, πλευρά κλπ, λίγο κρέας) το οποίο είχε εκτιμηθεί από το μαγαζί σε 32 και 31 ευρώ το κιλό. Δεν το λες και λίγο αν ξέρεις την πραγματική αγοραστική του αξία.

Φάγαμε σαλάτα λάχανο ψιλοκομμένο γευστικό και δροσερό, με μπόλικο λεμόνι το οποίο ρίχθηκε επίσης στο ‘’κυπριωτάκι’’ το οποίο ήτο πίτες ψημένες στα κάρβουνα για βάση, με ρίγανη και λάδι και από πάνω τους αρκετά κομμάτια καλοψημένο χαλούμι.

Παρατυπία το γεγονός ότι το λάδι είχε μια έντονη μυρωδιά και κάλυπτε αρκετά το χαλούμι.
Κοκορέτσι μεγάλη μερίδα και αρκετά γευστικό δεν έμεινε καθόλου, σε αντίθεση με το κοντοσούβλι το οποίο αν και again μεγάλη μερίδα, ήταν αρκετά σκληρό, με μπόλικο πάχος προφανώς λόγω του μέρους του χοιρινού από το οποίο προερχόταν. Τέλος δεν ήταν ψημένο όσο έπρεπε ίσως γιατί ο ψήστης το φοβήθηκε ή γιατί βιάστηκε να το βγάλει λόγω του κόσμου.

Σουβλάκι φιλέτο χοιρινό υπερπαραγωγή, αφρός, τεράστια μερίδα ψημένο σε μεταλλική σούβλα, συνοδεία από προκάτ πατάτες ψηλοάψητες, τζατζίκι καλό hand made, πίτες αλάδωτες και σαλάτα μαρουλολαχανοκαρώτο. Το καλύτερο πιάτο της βραδιάς.
3 μερίδες μπριζολάκια χοιρινά συνοδευόμενα από τις ίδιες πατάτες. Η κάθε μερίδα είχε από 2 μπριζολάκια μεγάλα και λεπτά χωρίς κόκκαλο που φαγώθηκαν ευχάριστα από την παρέα.

Όλα αυτά συνοδεύτηκαν από πολύ καλό, γλυκόπιοτο και ελαφρύ λευκό κρασί.
Ο λογαριασμός ήρθε κανονικά από την αρχή και σε ότι παραγγέλναμε και στο τέλος με την πληρωμή ήρθε κέρασμα mousse με γλυκό του κουταλιού από πάνω.
Μέγα φάουλ τα νερά που προσγειώθηκαν στο τραπέζι μας από την αρχή και κακώς έμειναν και χρεώθηκαν και για τέτοιου είδους μαγαζί οι προκάτ πατάτες.
Συμπερασματικά αν δεν θες να ξενιτευτείς για να φας ψητά, η Πεντέλη αποτελεί μια καλή λύση, με τον Κρυστάλλη να αποτελεί τη ναυαρχίδα της περιοχής. Έχει και πολύ ωραίο κλίμα η Πεντέλη, οπότε ειδικά με τις μεγάλες ζέστες είναι ότι καλύτερο.
Τρως και στη συνέχεια πας στο παρακείμενο μπαράκι, αφού για σένα η βραδιά πρέπει να κλείνει πάντα, με μια Stoli με ένα παγάκι, για να ακούσεις τα αγαπημένα σου κομμάτια και να θυμηθείς το ροκ που παίζουν τα μάτια της.

22 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

New entry στην Αγία Παρασκευή και μάλιστα δυναμική, παρά το χαμηλό profile του chef της που ακούει στο όνομα Άκης Πετρετζίκης (AP). Το πίσω μέρος της πλατείας Αγίου Ιωάννου ανήκει πλέον σε μαγαζιά του εν λόγω chef. Ξεκινώντας από αριστερά έχουμε cafe και brunch, στη μέση τον χώρο όπου γυρίζονται οι τηλεοπτικές του εκπομπές και στα δεξιά burgers. Εγώ θα αναφερθώ στον τελευταίο, εκεί που ήταν κάποτε το μεζεδοπωλείο ‘’Παρθεναγωγείο’’.
Για να φτάσεις τα πράγματα είναι απλά. Ανεβαίνεις την Αγ. Ιωάννου, τον κεντρικό δρόμο της Αγίας Παρασκευής που βγάζει στο Deree και στην πλατεία που προανέφερα στρίβεις δεξιά. Αφήνεις αυτούς που έχεις μαζί σου, δίπλα στον πρώτο χώρο του Άκη και ψάχνεις να βρεις να παρκάρεις.

Εδώ υπάρχει θέμα, διότι αυτός που ασχολήθηκε με τη ρυμοτομία του συγκεκριμένου Δήμου ή ήταν πιωμένος ή με κάποιον είχε προηγούμενα. Τρομερές κακοτεχνίες, δρόμοι φιδίσιοι, κάνεις τον σταυρό σου να βρεις να στρίψεις εκεί που θες και πολλά άλλα.
Αφού λοιπόν βρεις να παρκάρεις, γυρίζεις στην πλατεία και βλέπεις την χαρακτηριστική σκηνή της Αθήνας της κρίσης. Ουρές τεράστιες όχι βέβαια για να πάρουν δωρεάν συσσίτιο οι φτωχοί και οι άστεγοι αλλά για να δοκιμάσουν οι νεολαίοι και οι νεολαίες της Αγίας Παρασκευής το μπιφτέκι του Άκη. Η αλήθεια είναι ότι η περιοχή τα τελευταία χρόνια είχε παρακμάσει και όλος ο κόσμος έχει μεταφερθεί στο διπλανό Χαλάνδρι, οπότε ήρθε η ώρα να τον ξαναμαζέψει στα σπλάχνα της.

Ο χώρος ας πούμε ψιλό βιομηχανικός με πολύ μέταλλο και ξύλο, βαρέλια για τραπέζια (αποκλειστικά 2 άτομα), γύρω - γύρω πάσο (άνετα πιάνεις συζήτηση με την ομορφούλα δίπλα σου) και στον μέσα χώρο μεγάλα καρούλια καλωδίων (αρκετά χαμηλά, καμπουριάζεις). Όλα βαμμένα σε σκούρο καφέ και πλαισιωμένα από ψηλά σκαμπό. Τον χώρο συμπληρώνουν, ένα stand αμερικάνικου style με ότι έξτρα θες (οι κλασικές μουσταρδοκετσαμαγιονέζες, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα κλπ), ένα flipper, οθόνες που παίζουν videos και προβολείς φωτιστικά με αρκετό φως στον χώρο.

Αφού λοιπόν έχεις βρει τραπέζι, ή καλύτερα πάσο ή βαρέλι, σηκώνεσαι, κοιτάς τον όρθιο κατάλογο έξω από το μαγαζί, ρωτάς και την παρέα σου τι θέλει και πιάνεις σειρά. Εδώ αρχίζουν τα βάσανα τα οποία τελειώνουν με το που φθάσεις ταμείο και δώσεις παραγγελία.

Παίρνεις το beeper και επειδή υπάρχει αρκετό προσωπικό ευγενικό και καλοκουρδισμένο από τον chef, σε σύντομο διάστημα η παραγγελία σου είναι έτοιμη. Καθαριότητα στο χώρο άμεση από κάποιον του χώρου, μουσική ροκ και είσαι έτοιμος να φας.

Εποχές Taco time για τους παλιούς.

Έχεις διαλέξει από κάποια burgers, από το κλασικό μοσχαρίσιο, περνώντας ενδιάμεσα από falafel burger και καταλήγοντας σε αυτό με ολόκληρο καβούρι.

Βάζεις κάτι έξτρα αν θες μέσα (μπέικον, κρεμμύδια κλπ), παίρνεις και ένα συνοδευτικό από ψητό καλαμπόκι, φτερούγες πτηνού, πατάτες κλπ, μια μπύρα ή ένα ανθρακούχο και είσαι έτοιμος να φας σε χάρτινο κουτάκι με πλαστικά μαχαιροπήρουνα. Street food καθαρό.
Δοκιμάσαμε λοιπόν το κλασικό burger ap, με μοσχαρίσιο μπιφτέκι, cheddar, iceberg, ντομάτα, μαγιονέζα και μια δροσερή sauce. Έξτρα τραγανό μπέικον και την δεύτερη φορά καραμελωμένα κρεμμύδια. Μεσαίου μεγέθους το burger, κιμαδίσιο, γευστικό, μέσα σε φοβερό αφράτο ψωμάκι που ζυμώνεται με μπύρα και στην κορυφή έχει αγγουράκι τουρσί, με τις γεύσεις των υλικών να δένουν μεταξύ τους. Κλασικό και απλό, σίγουρα όμως ξεχωρίζει γευστικά, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω γιατί.

Chicken burger με τραγανό spicy φιλέτο κοτόπουλο, spicy curry mayo sauce, ντομάτα, iceberg και ένα μείγμα από 18 μπαχαρικά. Μαζί με τα chicken nuggets που έχουν φοβερό πανάρισμα, ξεχωρίζουν. Δεν ξέρω αν τα μπαχαρικά είναι 18 αλλά γευστικά μακράν από τις καλύτερες γεύσεις που έχω δοκιμάσει σε κοτόπουλο με το curry να ακούγεται λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα. Η χαρά των μικρών παιδιών που αγαπούν το πτηνό.

Στα συνοδευτικά, δοκιμάσαμε ροδέλες κρεμμυδιού χειροποίητες με garlic mayo, ωραία παναρισμένες, αρκετές και extra crunchy.
Πατάτες -θεωρώ χεράτες- με τη φλούδα τους, ανακατεμένες μαζί με γλυκοπατάτες. Καλές και αυτές και τραγανές.
Εκείνο που δεν πρέπει να παραλείψετε είναι το truffle corn. Ψητό καλαμπόκι με τρούφα, cheddar sauce, ψιλοκομμένο crispy μπέικον, δεντρολίβανο και beurre noisette. Αυτό το τελευταίο είναι καβουρδισμένο βούτυρο που παίρνει το χρώμα και το άρωμα ψημένου φουντουκιού και απογειώνει το καλαμπόκι. Πειραγμένη αμερικανιά στα καλύτερά της.

Στη λυπητερή της επίσκεψης τώρα. Αν έτρωγες τα ίδια στον Steve από το Chicago που αφού πέρασε τα χρόνια του στην ξενιτειά μαθαίνοντας την τέχνη του μπιφτεκιού, αποφάσισε με ότι μάζεψε να έρθει στην μαμά πατρίδα και να ανοίξει burgerάδικο θα πλήρωνες πολύ φθηνότερα.
Εδώ πληρώνεις Άκη. 5,8 το απλό έως 12,8 το καβούρι με τα υπόλοιπα να κυμαίνονται ανάμεσα. 1 euro ότι βάλεις μέσα, 6-8 οι δύο σαλάτες που έχει και 4-6 euro τα συνοδευτικά. Έχει και κάποια γλυκά στα 5,5 αλλά καλύτερα να πάτε στο διπλανό μαγαζί του ίδιου.
Ποιοτικά μεν, τσιμπημένα δε.

Αν θέλετε να λέτε ότι φάγατε στου Άκη να πάτε, αξίζει τον κόπο, είναι προσεγμένο, γκουρμεδιάρικο, ποιοτικό street food με όλη την αυθεντικότητα και χωρίς ίχνος δηθενιάς του chef. Τόσο αποτιμά τη δουλειά του, τόσο πουλάει όποιος θέλει πάει, όποιος δεν θέλει όχι, το σίγουρο είναι ότι ο Έλλην για να έχει να λέει, σε όποια περιοχή και να άνοιγε, θα τον τιμούσε και θα είχε ουρές.

Θα ξαναπάω για να δοκιμάσω πάπια και καβούρι αλλά μέχρι εκεί.
Αν θελήσω να κάθομαι σε σκαμπό, θα πάω σε μπαράκι, θα πιώ zombie και θα κουνηθώ και λίγο στους ήχους της μουσικής, δεν θα πάω με τίποτα για φαγητό.

16 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Θα μπορούσα να αρχίσω αυτή την κριτική, περιγράφοντας την αγαπημένη Καισαριανή, κομμάτι της παλιάς Αθήνας, με τα χαμηλά σπίτια με τις μεγάλες αυλές, τα στενά δρομάκια, τους απλοϊκούς και καλοσυνάτους κατοίκους πρόσφυγες της Σμύρνης, των Βουρλών και των γύρω χωριών ή να περιγράψω σκηνές από το ‘’Μινόρε της αυγής’’ που γυρίστηκε στην περιοχή.

Έτσι θα μπαίνατε στο κατάλληλο mood. Δεν θα το κάνω. Η πλατεία της Καισαριανής δεν έχει καμία σχέση με τα ενδότερα της περιοχής προς την πλευρά της Πανεπιστημιούπολης. Αποτελεί ένα ατέλειωτο παζάρι, με τον ένα χώρο εστίασης κολλητά στον άλλο, με τους κράχτες να διαλαλούν την πραμάτια των μαγαζιών – όλα φρέσκα- και με μια παιδική χαρά στο κέντρο όπου προσπαθούν να παίξουν κάποια παιδάκια.

Σε μια γωνία της πλατείας, ευτυχώς χωρίς πολλά βουητά και φωνές, βρίσκεται το Ρακάκι. Με μικρό καθαρό εσωτερικό χώρο, με αποχρώσεις που παίζουν μεταξύ εκρού και σε μια pal απόχρωση του πράσινου, καρέκλες ψάθινες, κάποια κάδρα κρητικού περιεχομένου στους τοίχους, καθρέφτη και χαμηλά μεταλλικά φωτιστικά, βιομηχανικού στυλ. Εντάξει not bad but not very good.

H σερβιτόρα πετούσε ελεύθερα ανάμεσα στα τραπέζια, χαρωπά και εν ευθυμία, ανταποκρινόταν στα πειράγματα των πελατών, βοηθούσε στην προσαρμογή στα του καταλόγου και γενικά ήταν μια ευχάριστη νότα σε μια ζεστή νύχτα του Αυγούστου που δεν ήμουν και στα καλύτερα μου.
Στην αρχή έρχεται καλωσόρισμα, κλασικά σφηνάκι ρακή που αντικατέστησε βέβαια μπουκαλάκι που ερχόταν παλιότερα. Φρέσκο ψωμί λευκό και μαύρο μέσα σε κόσκινο, συνοδεία μπολ με ξύγαλο και μικρούλες ελιές (ψιλολιές).

Εισαγωγή από τις καλύτερες και πλουσιότερες που έχω δοκιμάσει και σε νορμάλ τιμή (1,20 per per).

Μεζέδες στη μέση, ξεκινώντας με πλούσιο ντάκο (του Τροζού). Τα κριθαροκούλουρα ήταν σκεπασμένα πλήρως από ψιλοκομμένη ντομάτα, ξινομυζήθρα και κομμάτια πιπεριάς, είχαν ρουφήξει αχόρταγα τα υγρά των υλικών και κόβονταν ακόμα και με την καρδιά ενός μαρουλιού αφήνοντας μια φανταστική επίγευση στο στόμα.

Και όλα αυτά ένας ντάκος, ο οποίος μας άνοιξε την όρεξη και με τον Γιάννη τον Ικαριώτη αρχίσαμε τη γλυκόπιοτη ρακή, αφήνοντας τον Βαγγέλα τον ψηλό να λεηλατήσει μόνος του μια τηγανάτη, πιπεράτη, στάκα με αυγά, μιας και η ιδιαιτέρα του προέδρου ήθελε να διατηρήσει τη σιλουέτα της. Δεν ξέρω και δεν είναι της ουσίας της κριτικής αν μετά έκαψε τις θερμίδες, αλλά ήταν αρκετές.

Ντολμαδάκια σπιτικά για τα ¾ της παρέας, με γιαουρτάκι στη μέση, πολύ καλά μαγειρεμένα και άριστα γεμισμένα με ρυζάκι, άνηθο, κρεμμύδι και ντομάτα. Χρειάστηκε και λίγο λεμόνι για να δώσουν λίγο ένταση παραπάνω αλλά ήταν γευστικότατα.
Μανιτάρια στη σχάρα που παρότι είχαν αρπάξει λίγο, παρέμειναν γευστικά και διατήρησαν τον χαρακτηρισμό, ‘’κρέας του πτωχού’’ πλην τίμιου κρητικού.
Οι ρακές συνέχιζαν να έρχονται και καταναλώθηκαν, συνοδεία από κανταιφάκια τυριού με μέλι, δηλαδή ριγανάτη φέτα με μέλι και σουσάμι τυλιγμένη σε φύλλο κανταΐφι. Καλό μπορούσε και καλύτερα.

Μπαίνοντας στα κρέατα, ξεκινήσαμε με συκωτάκια ριγανάτα σβησμένα με κρασί και λεμόνι. Δοκίμασα λίγο, αλλά μου θύμισαν μαγειρίτσα που δεν τρώω και κάτι με χάλασε στη γεύση, οπότε τα άφησα στην άκρη.

Λουκάνικο σε ξύλινη τάβλα 2 ½ κομμάτια (βάλε 3 να το σώσεις), ωραία ψημένο στη σχάρα αλλά γευστικά όχι κάτι ιδιαίτερο, θα μπορούσα να πω αρκετά συνηθισμένο.

Τέλος απάκι (του Σήφη), καπνιστό χοιρινό με ρίγανη, θυμάρι, φασκόμηλο και μπόλικο λεμόνι, εύγευστο, ωραία ψημένο και αξιοπρεπέστατη ποσότητα.

Μαζί με τις ρακές (6), 1 μπύρα, 2 σόδες και 2 νερά γνωστής εταιρίας εμφιαλώσεως βγήκε 23 ευρώ το κεφάλι. Οι τιμές για αυτά που φάγαμε είναι λίγο ψηλές, αλλά είπαμε ή καλύτερα γνωρίζουμε ότι, την θεματική και την τοπική κουζίνα την πληρώνουμε όσο αγαπάει ο καταστηματάρχης.

Και δεν πιστεύω αυτά τα παιδικά που έχω ακούσει κατά καιρούς και προορίζονται για αφελείς ή για αμερικάνους τουρίστες, ακριβά τα μεταφορικά, μικροί παραγωγοί, βιολογικά προϊόντα κλπ.
Δεν θεωρώ ότι θα ξαναπάω, γιατί έχω στη λίστα 2-3 κρητικά μαγαζιά αρκετά καλύτερα αλλά ποτέ μη λες ποτέ.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.

29 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Ήρθε για να μείνει ή θα έχει την τύχη των προκατόχων του; Θα συνεχίσει όσο καλά ξεκίνησε; Θα αντέξει τον ανταγωνισμό της πιάτσας του Χαλανδρίου; Αυτές οι σκέψεις και πολλές παρεμφερείς πέρασαν από το μυαλό μου όταν γυρνώντας σπίτι μια πονεμένη Παρασκευή, έπεσε η πρόταση. Οι κριτικές που διάβασα πολύ καλές, η γνώμη των αφών Μπρόγιερ δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, μα πολλοί τόλμησαν στο συγκεκριμένο σημείο αλλά δεν πρόκαμαν.

Νησιώτικο το στυλ του, ντυμένο στα γαλάζια, μεγάλα θεματικά παράθυρα θαλασσινού ενδιαφέροντος, ασβεστωμένα πέτρινα διάκοσμα στις γωνίες, πέτρα στο πάτωμα, πιθάρια με λουλούδια και ανοιγόμενη οροφή - αυλή. Θυμίζει έντονα πλατεία νησιού. Κλείνοντας τα μάτια, είναι εύκολο να μεταφερθείς στο πλατό του Φίνου και να δεις τον συγχωρεμένο τον Βαγγέλη Σειληνό να χορεύει μαζί με τη Νόρα τη Βαλσάμη και τις μαυροντυμένες κοπέλες του μπαλέτου, στο ‘’Γοργόνες και Μάγκες’’.

Και εκεί που είσαι έτοιμος να κάνεις guest εμφάνιση, ακούς την γλυκιά φωνή της ευγενικής σερβιτόρας να σε ρωτάει τι νερό θέλεις και να σου παρουσιάζει με χάρη τα φρέσκα ψάρια και πόσο ζυγίζει περίπου το καθένα, καθώς και τα πιάτα ημέρας και τι λείπει για την ημέρα από τον κατάλογο.
Τι άλλο να θέλω!!! Αρχίσαμε από ψηλά και επειδή βιάζεστε, διατηρήσαμε το service σε υψηλά επίπεδα. Εύγε. Υπόδειγμα ευγένειας, εξυπηρέτησης, γνώσης, σερβιρίσματος. Ένα στάδιο πριν τον έρωτα.

Στην αρχή ήρθαν πιτούλες αράπικες κομμένες, συνοδεία ελιών χωρίς κουκούτσι περασμένες από αλάτι και λάδι.

Άνοιξε η όρεξη και παράνοιξε στη συνέχεια με τα χόρτα. Για εκείνη την Παρασκευή ήταν αλμύρα. Ομολογώ έχοντας δοκιμάσει άπειρα χόρτα μιας και η γιαγιά μάζευε και τρώγαμε συνέχεια, ότι ήταν από τα καλύτερα που έχω φάει και κατά γενική ομολογία όλου του τραπεζιού αλλά και του διπλανού που άκουσαν τα επιφωνήματα μας και παρήγγειλαν και αυτοί.

Ελαφρά ζεστή, με το λαδάκι της και το απαραίτητο λεμόνι ήταν η κατάλληλη εισαγωγή στο δείπνο μας. Παρέα φυσικά με γλυκόπιοτη ρακί μετά από παααρα μα παααααρα πολύ καιρό.

Η εισαγωγή περιείχε ακόμα της επιλογή της Κλειώς, που δεν ήταν άλλη από ψητό μαστέλο με μαρμελάδα λεμόνι. Εξαιρετικό, γευστικότατο αυτό το αγελαδινό μαλακό τυρί της Χίου, ελαφρά περασμένο από τη σχάρα, άριστος συνδυασμός με την όξινη μαρμελάδα και τα συνοδευτικά ντοματίνια με τη ρόκα.

Μερακλίδικα πιάτα για τη συνέχεια. Γαριδοπιτάκια Πάρου. 4 φλογέρες ή άντε εξευγενισμένα spring rolls, με τραγανό χειροποίητο φύλλο που περιείχαν μείγμα νοστιμότατο με βάση κομματάκια γαρίδες. Συνοδευόταν όμορφα με μια, σωστής πυκνότητας sauce από πιπεριές Φλωρίνης. Την 4η φλογέρα, έκανα το στομάχι μου πέτρα και την άφησα στα κορίτσια.
Γαρίδες πικάντικες περασμένες ως νέου τύπου σουβλάκι, σε μεταλλική βέργα με συνοδεία sweet chili sauce και λίγο ρόκα. Αποφλοιωμένες γαρίδες ελαφρά καυτερές σε πλήρη αντίθεση με την γλυκιά σάλτσα απογείωναν το πιάτο. Η μόνη ένσταση που έχω είναι ότι, θα προτιμούσα περισσότερες γαρίδες. Είμαι γαριδοφάγος τι να κάνουμε.
Καλλιτέχνης ο chef. Τύφλα νάχει ο Χο Τσι Μινχ, chef του Silver Tiger.
Και εκεί που τα έδωσε όλα και φάνηκε και η καλλιτεχνική του φύση, ήταν το ψητό θράψαλο με μοσχολέμονο. Ήρθε σε αρωματισμένη βάση από μαρούλι, το θράψαλο ιδανικά ψημένο και κομμένο έτσι που έμοιαζε με στέμμα και δεν ήθελες να το χαλάσεις.
Εδώ είναι που λες: ‘’Ευδοξία βάλε φωτός, να δώσουμε θέαμα και εικόνα στο κοινό’’.

Κλείσαμε με ένα huge μετά συγχωρήσεως πλοκάμι, ριγανάτο και λαδολεμονάτο ψημένο στα κάρβουνα. Απλή εκτέλεση αλλά καθόλου μαστιχωτό, σωστό ψήσιμο.
Και εκεί που λέγαμε ότι είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε και αν φύγουμε, λέμε δεν παίρνουμε και ένα γλυκό;

Οι επιλογές συγκεκριμένες και λίγες. Από τις 2 λοιπόν διαλέξαμε τη μία, το κιουνεφέ. Οι προσδοκίες χαμηλές. Και εκεί είναι που ξαναλές: ‘’Φίλε συγγνώμη έκανα λάθος’’.

Το κιουνεφέ τους, βάζει κάτω παρόμοια άλλων εστιατορίων που ειδικεύονται στη κουζίνα της Ανατολίας. Με μια λέξη εκπληκτικό!!! Η κανέλα που είχε αρωματίσει το γλυκό, του έδινε το κάτι παραπάνω και σε συνδυασμό με την κρέμα τυριών και το άριστο φύλλο, τα πιρούνια πήραν φωτιά.

Μαζί με το λογαριασμό στο τέλος ήρθαν και τα κλασικά πλέον σφηνάκια μαστίχας.
Οι Fishαλίδες σίγουρα χειρίζονται με σωστό τρόπο τον χώρο της εστίασης και ήρθαν για να μείνουν. Οι τιμές είναι λίγο υψηλές αλλά με τις διάφορες εκπτώσεις του μαγαζιού, πέφτουν σε νορμάλ επίπεδα του 18-20 ευρώ περίπου το άτομο με νορμάλ πόση και χωρίς ψάρι.

Αξίζουν τον κόπο μιας επίσκεψης, όσο και αν υπάρχει μια σχετική ταλαιπωρία στο παρκάρισμα για τους εκτός περιοχής. Σίγουρα θα σας αποζημιώσει.

Εύχομαι και ελπίζω όλοι να είχατε ένα ευχάριστο και μαγευτικό Καλοκαίρι. Όσοι δεν έχουν ακόμα πάει κάπου, υπάρχει ακόμα χρόνος.

Ξεκινάμε Σεπτέμβρη με φορτισμένες μπαταρίες, ακόμα πιο δημιουργικά και εποικοδομητικά, ακούγοντας και Δάκη ‘’Θυμήσου τον Σεπτέμβρη’’. Τι λέω εγώ τώρα!!!

Σημερινές

Ανακοινώσεις

3 ΝΕΕΣ

FATIMA'S
Στιγμές ξεχωριστές με ...
Multi Ethnic
Αγ. Ανάργυροι